Ο Πίπης μας κοιτάζει.

Ο Πίπης από το πλάι.

Χθες το μεσημέρι έδωσα με πολύ αγάπη τον κούνελό μου, τον Πίπη, σε μια κοπέλα που θα τον αγαπά και θα τον προσέχει, μαζί με το κλουβάκι του, ένα μπολάκι, και τροφή για λίγες μέρες, όλα 25 ευρώ, περισσότερο σαν συμβολική τιμή γιατί πολλοί πιστεύουν ότι ό,τι χαρίζεται δεν έχει τόση αξία, και αυτό φυσικά δεν ισχύει καθόλου για το μικρό μου Πίπη. Είχα κάνει αυτές τις μέρες δύο αγγελίες στο Διαδίκτυο σε ξεχωριστές σελίδες μήπως και κάποιος τον πάρει, και τελικά βρέθηκε μια κοπέλα απ’την Έδεσσα που ήθελε κουνέλι, η οποία έστειλε μια φίλη της που μένει στη Θεσσαλονίκη να τον πάρει από εμένα και να τον κρατήσει προσωρινά μέχρι να της τον δώσει.

Ο λόγος για τον οποίον τον έδωσα ήταν προφανής. Είχα δύο κουνέλια, τον Πίπη και τη Λίμπο. Ο πρώτος γονιμοποιούσε συνέχεια τη Λίμπο, και για να μην έχω μηνιαίες εγκυμοσύνες, πάντοτε τα φρόντιζα ξεχωριστά – τα τάιζα ξεχωριστά, τα καθάριζα ξεχωριστά, τά’βγαζα έξω ξεχωριστά. Επειδή πιο αγαπημένη μου ήταν η Λίμπο, λίγο καλύτερα πράγματα έπαιρνε πάντα αυτή. Κι ο άλλος όμως δεν πρέπει νάναι παραπονεμένος, γιατί ήταν πάντοτε χαρούμενος και στρουμπουλός στη φροντίδα μου. Και για να μην αγχώνομαι για το συνεχή διαχωρισμό των κουνελιών μου, ο οποίος ίσως τα προκαλούσε και άγχος, γιατί μπορεί να βλέπονταν αλλά να μη μπορούσαν να συναντηθούν, αποφάσισα να δώσω τον Πίπη σε κάποιο άτομο ππου θα τον αγαπήσει σαν εμένα.

Η ιστορία του Πίπη
Καλύφθηκε παράληλλα με την ιστορία της Λίμπο.
Περιληπτικά, η μητέρα μου είχε πάρει ένα υποτιθέμενο αρσενικό κουνέλι που αποδείχθηκε Λίμπο για δώρω στα παιδάκια του θείου μου, αλλά τελικά το κρατήσαμε εμείς, το ίδιο διάστημα κάποιος άλλος μας έδωσε δωρεάν έναν νεαρό νάνο αρσενικό ν2-3 μηνών, όπως δηλαδή και η Λίμπο που ήταν 2 μηνών. Αρχικά αγαπημένος μου είχε γίνει ο Πίπης, γιατί ήταν πολύ ήσυχος. Η Λίμπο εκείνες τις μέρες πάντοτε του κυριαρχούσε, ανεβαίνοντας πάνω του και τρομάζοντάς των. Έπειτα από μια βδομάδα τον έδωσα στα παιδάκια, τα οποία τού’δωσαν αυτό τ’όνομα. Το Πάσχα όμως τον Απρίλιο, όταν συναντηθήκαμε όλοι στο χωριό και φέραμε και τα κουνέλια, συντελέστηκε μια τεράστια αλλαγή. Τώρα ο Πίπης ανέβαινε συνέχια πάνω στη Λίμπο, η οποία αρχικά φοβόταν κι έτρεμε μετά. Νομίζαμε πως θέλει να την κυριαρχήσει υπερβολικά ή πως αυτή (τότε αυτος) είχε διαφορετικο σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά σ’ένα μήνα
Γέννησε 4 μικρά
Αποκαλύπτοντας το φύλο της. Εντωμεταξύ από τότε που έφυγε ο Πίπης μέχρι το Πάσχα είχα εξημερώσει πλήρως τη Λίμπο και είχε γίνει το αγαπημένο μου κουνέλι, που είναι ως σήμερα. Ο θείος μου είχε αρκετό καιρό τον Πίπη, αλλά μετά μου τον επέστρεψε, γιατί ποτέ δεν τον ήθελε ο ίδιος εάν δεν ήταν για τα παιδάκια του. Οι γονιμοποιήσεις της Λίμπο απ’αυτόν ήταν αρκετές, τώρα βρισκόμαστε στη δέκατη εγκυμοσύνη της, ενώ είναι μόνο δύο χρόνων.

Σε σχέση με τη Λίμπο ήταν λίγο μεγαλύτερος, πιο μακρόστενος, πιο αδύνατος, με πιο μακριά πόδια, πιο μακριά μουσούδα, πλατύτερο και μακρύτερο κεφάλι, και ψηλότερα και μαλακότερα αφτιά. Η Λίμπο ως γνήσιο νάνο κουνέλι διατηρεί πολλά παιδικά χαρακτηριστικά όπως συμπαγές σώμα, κοντά άκρα, μικρή μουσούδα και στρογγυλεμένο κεφάλι, μεγάλα μάτια και κοντότερα και σκληρότερα αφτιά. Είναι επίσης αλμπίνος όπως φαίνεται απ’τις φωτογραφίες, με ρόδινο εσωτερικό αφτιών και κόκκινα μάτια, αλλά μέχρι να το βεβαιώσω αυτό πέρασε λίγος καιρός, διότι πολλά παιδιά που γεννιούνταν απ’αυτόν είχαν καφέ χρώμα με διάφορα σχήματα που δεν είχε η Λίμπο, κι ακόμα νόμιζα πως ο αλμπινισμός είναι σπάνιος στα κουνέλια όπως στους ανθρώπους. Τα κουνέλια όμως είναι ταχέως αναπαραγόμενα ζώα κι ένα τέτοιο χαρακτηριστικό μπορεί να πολλαπλασιαστεί αμέσως. Επίσης αργότερα έμαθα πως τα γονίδια για την κατανομή των χρωματισμών πάνω στη γούνα του ζώου δεν έχουν καμία σχέση με το γονίδιο του αλμπινισμού, έτσι θεωρητικά ο Πίπης μπορεί νά’χει τέτοια σχέδια και λόγω έλλειψης μελανίνης να μην εμφανίζονται, οι απόγονοί του όμως μπορεί να τα κληρονομήσουν και να τα εμφανίσουν. Η Λίμπο είναι λευκή κι αυτή, με μαύρα μάτια, καφέ αφτιά και λίγο καφέ στη ράχη, κι αρκετά μικρά της βγήκαν με παρόμοια χρώματα, συνήθως όμως πιο ανοιχτά, και πιστεύω πως κι αυτή έχει συμβάλει στο χρωματισμό των καφέ απογόνων της, μιας και τα γονίδια του χρώματος είναι πολύπλοκη υπόθεση που δεν την έχω μελετήσει καθόλου πέρα απ’τον αλμπινισμό. Τα μικρά του Πίπη και της Λίμπο (λιμπάκια) έχω παρατηρήσει επίσης ότι ως προς το σώμα κληρονομούν συνήθως τα μάλλον πιο κυρίαρχα που πλησιάζουν στη φυσιολογική μορφή ενός μεγάλου κουνελιού χαρακτηριστικά του Πίπη, όπως τη μακριά μουσούδα, τα χαλαρά αφτιά, ενώ σπανιότερα κυριαρχούν τα παιδικά λιμποειδή χαρακτηριστικά (αρκετά έντονα τα θυμάμαι μόνο δύο φορές). Συνήθως τα χαρακτηριστικά είναι μεικτά με περισσότερα πιποειδή στοιχεία, όπως
Στην κουνέλα του πατέρα μου.

Στη συμπεριφορά ο Πίπης είναι απ’τα καλύτερα κουνέλια που γνωρίζω, ακόμα πιο ήρεμος από τη Λίμπο, και πιστεύω πως όποιος τον πάρει θα ικανοποιηθεί πλήρως. Αντίθετα με τη Λίμπο που είναι επιφυλακτική προς όλους τους ξένους, τα μικρά παιδάκια, και γενικά προς νέες καταστάσεις, προτιμώντας να κρύβεται για πολύ ώρα μέχρι να συνηθίσει για να βγει ή να συμπεριφέρεται φοβισμένα, νευρικά ή επιθετικά όταν δε μπορεί να κρυφτεί, ο Πίπης ανέκαθεν πλησίαζε όλους τους ανθρώπους, τα μικρά παιδάκια, ακόμα κι άλλα ζώα με περιέργεια, ακουμπώντας τους και θέλωντας χάιδεμα. Εμένα δε μ’έχει δαγκώσει ποτέ, εκτός από μια φορά που με ακούμπησε μαλακά με τα δοντάκια του, όπως κάνουν μερικές φορές τα κουνέλια όταν παίζουν. Ακόμα και στις δύο φορές που μάλωσε μ’άλλα κουνέλια, μια φορά μ’έναν πολύ ζωηρό κούνελο, απόγονο της Λίμπο, και μια άλη φορά με την εγκυμονούσα Λίμπο που δεν ήθελε σεξουαλική επαφή – συνήθως όμως τότε κι ο Πίπης το δέχεται και δεν προσπαθεί -, μάλωσε ήρεμα, αντίθετα η Λίμπο θα πεταγόταν άγρια στον εχθρό της. Ένα θετικό στοιχείο όμως που έχει η Λίμπο και όχι ο Πίπης είναι η ανοχή της στο σήκωμα. Μόλις σηκώνεις τον Πίπη, αυτός συνήθως κοιτάζει κάτω και προσπαθεί να κατέβει. Η Λίμπο συνήθως κάθεται, αλλ’αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα συνήθειας στο σήκωμα της Λίμπο, γιατί μόλις πρωτοήρθαν και τα δύο κουνέλια η Λίμπο ήταν πολύ άγρια όταν τη σήκωνα, αλλ’ο Πίπης πάρα πολύ ήρεμος. Γενικά όμως τα κουνέλια δε θα πρέπει να τα σηκώνουμε, εκτός κι αν πρέπει να τα μεταφέρουμε σε μικρές αποστάσεις, καλύτερο είναι να τα’αφήνουμε κάτω κι αυτά θα’ρχονται σ’εμάς μόνα τους.

Περιμένω νέα του αγαπημένου μου κουνελιού. Περιμένω σχόλια απ’αυτούς που το πήραν. Τι κάνει, πώς είναι, αν τρώει καλά, κλπ.

Ενημέρωση 19/12/2012: Μου στάλθηκαν φωτογραφίες του κουνελούλη στη νέα του κατάσταση. Έχω να πω πως η κοπέλα που τον πήρε είναι πολύ ευχαριστημένη απ’αυτό το κουνελάκι, αφού είναι πολύ ήρεμο και φιλικό. Επίσης έχει και κουνελίτσα εκεί που βρίσκεται, μια αλμπινούλα σαν αυτόν. Άραγε θα αναπαραχθεί; Οι φωτογραφίες:




Advertisements