Μαθαίνοντας μόλις χθες για την άφιξη του υποβρυχίου Παπανικολής στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ανοιχτού προς επίσκεψη και πηγαίνοντας σήμερα με τον πατέρα μου και το γυμναστή/συνοδό μας, αντιμετωπίσαμε μια δυσάρεστη έκπληξη. Για κάποιον λόγο, τα άτομα με αναπηρία δε μπορούσαν να μπουν.

Και εγώ και ο πατέρας μου έχουμε πρόβλημα όρασης, και κατά τις ξεναγήσεις μας σε διάφορα μέρη λαμβάνουμε επιπλέον υποστήριξη συνήθως, εφόσον οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ή τουλάχιστον βλέποντας την κατάσταση βοηθούν από ευγένεια. Τη συμπεριφορά όμως που αντιμετωπίσαμε σήμερα δεν την έχω συναντήσει ποτέ. Πήγαμε λοιπόν έτοιμοι στο σημείο υποδοχής, λίγα μέτρα μακριά απ’το υποβρύχιο, και ρωτήσαμε τον υπεύθυνο εκεί, κάποιον πιθανόν αξιωματικο του πληρώματος, αν λόγω αναπηρίας είχαμε προτεραιότητα. Η απάντηση ήταν όμως, πως λόγω του στενού κι απότομου χώρου, δεν ήταν δυνατόν, για τη δική μας υποτίθεται ασφάλεια, να μπούμε μέσα. Ζητήσαμε αμέσως τη γνώμη του κυβερνήτη, ο οποίος γρήγορα ήρθε, και μας είπε περίπου τα ίδια, δηλαδή ότι η σκάλα που οδηγεί στο κύτος του υποβρυχίου ήταν στενή και 4 μέτρα βαθιά, ότι μπορεί να συναντούσαμε τρύπες και προεξέχοντα μέρη, επομένως δε θα μπορούσε υποτίθεται να μας βοηθήσει, όχι μόνο γιατί θα του ήταν δύσκολο, αλλά και για να μη βρεθεί σε δύσκολη θέση σε περίπτωση ατυχήματος. Εντωμεταξύ άνθρωποι με παιδάκια στην αγκαλιά κατέβαιναν κανονικά. Εκείνοι δηλαδή έχουν καλύτερη ισορροπία με το επιπλέον βάρος; Και πώς θ’αντιδράσει το πλήρωμα αν το παιδάκι πέσει; Προσπαθήσαμε λοιπόν μάταια να τον μεταπείσουμε πως γνωρίζουμε να χρησιμοποιούμε τέτοιου τύπου σκάλες, και πως θα μπορέσουμε να κινηθούμε εκί μέσα, και, αν τελικά δε γίνεται να επισκεφθούμε όλο το πλοίο, πως θα μας αρκούσε η επίσκεψη στις περιοχές του πληρώματος, αλλά καμία θετική αλαγή. Ο κυβερνήτης προσπαθούσε να μας αποδείξει πως η απόφασή του δεν ήταν ρατσιστική, και πως αυτό γινόταν καθαρά για την ασφάλειά μας. Στο τέλος ζήτησε το συνοδό μας να δει την κατάσταση, διότι, όπως έλεγε και μου έμεινε χαρακτηριστικά, είχε καλύτερη επίγνωση του κινδύνου. Πρόβλημα στην όραση έχουμε, νομίζω όχι στο μυαλό. Αυτός έπιστρέφοντας μας διαβεβαίωσε πως δε θά’ταν τραγικά δύσκολο να κατέβουμε, αν και κάπως επικίνδυνο, ο κυβερνήτης ωστόσο επέμεινε και με ορισμένα λόγια διαμαρτυρίας φύγαμε, αρκετά αγανακτισμένοι για τις επόμενες ώρες.

Εφόσον το υποβρύχιο ήταν ανοιχτό σε όλους, θά’πρεπε με κάποιον τρόπο να μπορούσαν να το επισκεφθούν όλοι, με τη βοήθεια του πληρώματος. Αλλιώς για ποιον λόγο ν’ανοίγει στον κόσμο εφόσον δε θά’ναι προσβάσιμο για όλους; Εάν, λέμε τώρα, ορισμένες ομάδες του πληθυσμού δε μπορούσαν να μπουν, ας γινόταν μια αναφορά από πριν. Τέλος, αν το πλήρωμα νιώθει τόσο φορτωμένο με ευθύνη, ας μας δινόταν υπεύθυνη δήλωση όπου θα υπογράφαμε πως έχουμε την απόλυτη ευθύνη του εαυτού μας.

Αυτή είναι λοιπόν η συμπεριφορά των ανδρών των ενόπλων δυνάμεων που υποτίθεται πως θα προστατεύσουν τη χώρα στην ανάγκη. Σκεφτείτε πώς θ’αντιδρούσαν αυτοί σ’ενδεχόμενο πολέμου αν δε μπορούν να διαχειριστούν ούτε ένα τόσο απλό πράγμα. Θά’θελα όμως να πιστεύω πως αυτό πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση, όχι γενικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων τέτοιας θέσης. Σκεφτόμαστε τώρα να διαμαρτυρηθούμε σε ιστοσελίδες, ραδιόφωνα, κι αλλού γι’αυτο το απαράδεκτο και άκρως ρατσιστικό περιστατικό. Έχουμε το ίδιο δικαίωμα όπως όλοι οι υπόλοιποι να επισκεπτόμαστε σχεδόν οτιδήποτε και νά’χουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εμπειρία, αυτό σημαίνει δηλαδή πως αν χρειαζομαστε βοήθεια να μας παρέχεται.

Δίδαγμα απ’το παραπάνω περιστατικό: Ποτέ να μην είμαι σίγουρος για την υποδοχή μου σε τέτοιες περιπτώσεις, και πάντοτε συζήτηση και διευκρινίσεις πριν κάποια επίσκεψη κάπου ή γεγονός.

Advertisements