Όπως θα σας έχει γίνει γνωστό από προηγούμενες δημοσιεύσεις, είμαι μέλος της Ελληνικής Πύλης για τα Ερπετά
(Reptiles Greece),
Της μόνης ολοκληρωμένης ελληνικής ιστοσελίδας με θέμα τα ερπετά που έχει επίσης και μεγάλο πολυμελές φόρουμ. Εγώ ο ίδιος δεν έχω ακόμα κάποιο ερπετό, αν κι αυτό ίσως γίνει στο μέλλον. Παρόλα αυτά ενδιαφέρομαι πολύ γι’αυτήν την ομάδα ζώων, ψάχνω γι’αυτήν, και πολλάκις έχω συμβάλει στη σελίδα με μεταφράσεις ξένων άρθρων. Τα μέλη λοιπόν αυτής της σελίδα κάνουν αραιά συναντήσεις, τις περισσότερες και συχνότερες στην Αθήνα, αναλογικά με τον πληθυσμό άλλωστε, λιγότερες στη Θεσσαλονίκη κι ακόμα λιγότερες σ’άλλες περιοχές. Η προσφατότερη συνάντηση στη Θεσσαλονίκη έγινε προχθές την Κυριακή 21 Οκτωβρίου στις 12 η ώρα το μεσημέρι στην Καμάρα, μέρος όπως θυμάμαι και παλαιοτέρων συναντήσεων, όπου αποφάσισα πρώτη φορά να συμμετάσχω κι εγώ για να γνωρισω επιτέλους από κοντά μερικά μέλη αυτής της σελίδας.
Πήγα λοιπόν με μια ξαδέρφη μου που ενδιαφέρεται πολύ γι’αυτά τα ζώα στην καμάρα χθες, κι ομολογώ πως ήμασταν οι πρώτοι που φτάσαμε εκεί. Ο οργανωτής, το μέλος George1 (Γιώργος) ήρθε λίγο αργότερα, ενώ αφού καθίσαμε για καφέ ήρθε το μέλος Piranhas2 (Βασίλης), και το Alx-elis (Αλέξης/Αλεξέλης, δεν ξέρω αν έχει σχέση με Μυτηλίνη). Ο καθένας είχε διαφορετικές απόψεις, τρόπο σκέψης και ζώα. Εγώ στο φόρουμ έχω το όνομα Captainhook.

Τα μέλη λοιπόν της συνάντησης ήταν τα εξής: Ο George1 είναι μόλις 21 χρόνων, αλλ’έχει στην κατοχή του συλλογή σπάνιων και παράξενων ειδών φιδιών. Έχει 5 (2 αρσενικά, 3 θηλυκά) χοντροπύθωνες ή πράσινους πύθωνες των δέντρων (Morelia viridis), ένα είδος δεντρόβιιου πύθωνα της Νέας Γουινέας κυρίως αλλλά και γύρω νησιών και της βορειοανατολικής άκρης της Αυστραλίας, έναν πύθωνα γούμα (Aspidites ramsayi), το ένα μέλος του παλιού ζευγαριού μάλλον θα βρίσκεται κάπου αλλού, αλλά και δηλητηριώδη φίδια: ένα ζευγάρι οχιών κεραστών (Cerastes cerastes) της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, μία αρσενική κοραλόκομπρα Aspidelaps lubricus lubricus της Νότιας Αφρικής, με μήκος μόλις τα 60 εκατοστά (παλαιότερα είχε και θηλυκή αλλά την έδωσε σ’ένα φίλο του), και τέσσερις οχιές της Μήλου (Macrovipera sweizeri), μία αρσενική και 3 θηλυκά. Όταν τον ρώτησε η ξαδέρφη μου από περιέργεια αν μένει με τους γονείς του, μας απάντησε πως μένει με την κοπέλα του μόνος του. Τυχερός που βρήκε κοπέλα που να συμπαθεί αυτά τα είδη. Τη συλλογή του την δημιούργησε σιγά-σιγά, ξεκινώντας πρώτα με ακίνδυνα κι απλά είδη. Δηλητηριώδη (δηλητήρια όπως τα λένε οι λάτρεις του είδους) πήρε αφού έμεινε μόνος σε σπίτι, μόλις ένα μήνα μετά. Κανένα απ’τα είδη του δεν είναι τρομερά επικίνδυνο, αν και θάνατοι έχουν σημειωθεί και απ’τα τρία είδη. Όταν τον ρώτησα πώς χειρίζεται αυτά τα είδη και για ποιον λόγο τά’χει, μου απάντησε πως συνήθως ζητά τη βοήθεια ενός άλλου ατόμου αν χρειάζεται να τα βγάλει απ’τα τερράριά τους, κι ότι τά’χει γιατί του φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα ζώα. Κι έπειτα μας είπε για κάποια πρακτικά προβλήματα αυτού του χόμπι των δηλητηριωδών. Έμαθαπως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά αντιοφικοί οροί σε περίπτωση που κάποιος δαγκωθεί από φίδι, εκτός απ’το νοσοκομείο Παναγία στην Αθήνα, απ’όπου μπορεί να σταλεί όμως αν χρειαστεί οπουδήποτε στη χώρα, διότι ο χρόνος απ’το δάγκωμα μέχρι τον πιθανό θάνατο μπορεί να ξεπερνά και το εικοσιτετράωρο. Γενικά οι οχιές της Ελλάδας δεν είναι πολύ επικίνδυνες, αν και είδη οριακής εξάπλωσης στη χώρα τείνουν να μοιάζουν τοξικολογικά περισσότερο με συγγενείς τους της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής παρά με της Ευρώπης, επομένως είναι και τοξικότερα, όπως η οχιά της Μήλου, η οθωμανική οχιά (Vipera xanthina) με εξάπλωση στον Έβρο και σε λίγα Νησιά του Ανατολικού Αιγαίου όπως η Χίος και η Λήμνος, και η οχιά της Κύπρου (Macrovipera lebetina). Στα παραπάνω η πιθανότητα θανάτου από επιπλοκές του δηλητηρίου είναι υψηλότερη, αν και η θεραπεία σήμερα είναι σχεδόν σίγουρη. Ένα φιαλίδιο ορού ωστόσο κοστίζει 200 ευρώ, ενώ για τη θεραπεία κάποιου συνήθως χρειάζονται 8 τέτοια φιαλίδια, κι επίσης οι οροί λήγουν στο οκτάμηνο, οπότε χρειάζονται αλλαγή. Γι’αυτ’ό και η θεραπεία είναι αρκετά ακριβή. Όσον αφορά τα εξωτικά δηλητηριώδη, η Ελλάδα δε μπορει να βοηθήσει. Στη Γερμανία ωστόσο και σ’άλλες παρόμοιες χώρες υπάρχει ασφάλιση για τους κατόχους δηλητηριωδών φιδιών, οι οποίοι θα πρέπει ν’αναφέρουν τα είδη που έχουν και να καταβάλλουν κάθε μήνα 200 ευρώ, ώστε νά’χουν πάντοτε έτοιμους τους ανάλογους ορούς στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Το μόνο που υπάρχει στην Ελλάδα είπε είναι κάποια τηλέφωνα που βρήκε με δυσκολία τα οποία μπορεί να πάρει κι από εκεί ίσως λάβει βοήθεια. Αυτό που θα γίνει στην Ελλάδα όμως αν κάποιος δαγκωθεί πιθανότατα θα’ταν απλώς η ποινικοποίηση της κατοχής δηλητηριωδών φιδιών, ώστε το κράτος νά’χει το κεφάλι του ήσυχο. Πάντως ειδικός νόμος για την απαγόρευση ή τουλάχιστον τον περιορισμό της κατοχής δηλητηριωδών φιδιών δεν υπάρχει, μιας και η ανάγκη να γίνει ως τώρα δεν υπήρξε ποτέ. Ο ίδιος ωστόσο πιστεύει πως γνωρίζει τις συνήθειες των ειδών που έχει και δεν πρόκειται κανένα απ’αυτά που έχει να τον δαγκώσει. Προσέχει, δε λέω κάτι γι’αυτό, αλλά η πιθανότητα, έστω και μικρή πάντοτε υπάρχει και η μη ύπαρξη κατάλληλης υποστήριξης στη χώρα μας είναι σοβαροί ανασταλτικοί παράγοντες για όποιον επιθυμεί να αποκτήσει τέτοια είδη.
Έπειτα τον είχα ρωτήσει για το κόστος. Γιατί για παράδειγμα πούλησε 5 απογόνους πυθώνων woma 250 ευρώ τον καθένα, εκ των οποίων έναν αρσενικό με έντονο χρωματισμό 300. Μου λέει πως ήταν αρκετά χαμηλή η τιμή που τα πούλησε, μιας και τους γονείς τους αγόρασε με 1500 τον καθέναν. Οι οχιές της Μήλου επίσης κόστιζαν 200 ευρώ η καθεμία από τη Γερμανία. Στην Ελλάδα ως γνωστόν το είδος είναι απειλούμενο και γενικά η αιχμαλώτιση άγριων ερπετών απ’τη φύση θεωρείται παράνομη πράξη στην ΕΕ, γι’αυτό και αναγκάστηκε να τις αγοράσει από το εξωτερικό. Ένας χοντροπύθωνας επίσης κάνει 300 ευρώ, ενώ οι σπάνιοι μορφικοί ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες. Κατάλαβαπόσο κερδοφόρα είναι μια επιχείρηση ερπετών, εφόσον εκμεταλλεύεται τους χομπίστες, οι οποίοι συχνά θα διαθέσουν μεγάλο ποσό για την αγαπημένη τους δραστηριότητα, ώστε να πάρουν το αγαπημένο τους ζώο ή τον καλύτερο εξοπλισμό γι’αυτό. Ο ίδιος ωστόσο προσπάθησε να με διαβεβαιώσει πως και τα έξοδα παραγωγής τέτοιων ζώων είναι υψηλά, εγώ όμως δεν αμφιβάλλω πως επειδή το χόμπι απευθύνεται σε συγκεκριμένη πρόθυμη να ξοδέψει ομάδα ατόμων οι επιχειρηματίες του χώρου προσπαθούν να βγάλουν όσο περισσότερο κέρδος γίνεται. Πάντως σίγουρο είναι πως και οι τρεις στη συνάντηση εκείνοι είχαν αρκετά λεφτά ή εξοικονομούσαν από παντού για να καταφέρουν να διατηρήσουν τα εξειδικευμένα είδη τους. Ντράπηκα πάντως να ρωτήσω για τις δουλειές τους και τα σχετικά, αν και μου είπαν δήθεν πως και τα δικά τους λεφτά είναι περιορισμένα. Τώρα μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι άλλοι πουλούσαν τις συλλογές τους λόγω οικονομικής δυσχέριας.
Όσον αφορά τις
Μαύρεςς μάμπες,
Μου είπε πως στο εξωτερικό οι κάτοχοί τους είναι περισσότεροι απ’όσοι νομίζω, ενώ οι συλλογές δηλητηριωδών φιδιών γενικότερα δεν είναι και τόσο σπάνιες. Μου ανέφερε ως ευρωπαΪκό παράδειγμα την περίπτωση ενός εκτροφέα δηλητηριωδών φιδιών στην Κροατία ο οποίος έχει ένα υπόγειο 60 τετραγωνικών γεμάτο με δηλητηριώδη, όπου έχει τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκη συλλογή κροταλιών, διάφορα αάλλα σπάνια είδη όπως και πράσινες μάμπες, όχι όμως μαύρη. Ο George1 έχει ταξιδέψει με το αυτοκίνητο στο εξωτερικ΄΄ο για να πάρει φίδια. Θαυμάζει ιδιαίτερα τους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν άλλωστε απ’τα πιο καλά οργανωμένα κράτη παγκοσμίως, δεν αμφισβητείται αυτό σε καμία περίπτωση. Στο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας μου λέει για παράδειγμα, μπορούν να τρέχουν ως και 250 χιλιόμετρα την ώρα. Όταν όμως ξαφνικά μια ταμπέλα τους απαγορεύει ταχύτητες, ας πούμε, πάνω από 120, θα φρενάρουν απότομα λες και έγινε ατύχημα για να φτάσουν στην επιθυμητή ταχύτητα, ενώ ο άλλος από πίσω μπορεί να βρεθεί ξαφνικά πάνω τους αν δε γνωρίζει το λόγο. Πάντως δεν είναι όλες οι χώρες μου είπε το ίδιο θετικές με τα ερπετά. Η Γερμανία για παράδειγμα δεν έχει κάποιο πρόβλημα, στην Ελβετία όμως θα πρέπει να δηλώσεις όποιο ερπετό περνάς απ’τα σύνορα, γι’αυτό όσες φορές έχει πάει στο εξωτερικό για ερπετά παρακάμπτει την Ελβετία. Επίσης τον ρώτησα αν ισχύει ότι στη Νορβιγία όλα τα ερπετά είναι παράνομα, και τελικά ισχύει ακόμα, αν και πολλοί τά’χουν παράνομα εισαγόμενα από γειτονικές σκανδιναβικές χώρες. Είναι η μόνη ανεπτυγμένη χώρα μ’αυτόν τον παράλογο νόμο, που όπως θυμάμαι ισχύει απ’το 1981 ή και παλαιότερα. Τέτοιες νομοθεσίες μου θυμίζουν τους παράλογους νόμους που έχουν θεσπίσει πολλές χώρες για τα ναρκωτικά. Ότι φαίνεται πιθανόν καινούργιο και διαφορετικό, άσχετα απ’την επικινδυνότητά του, στοχοποιείται πολύ ευκολότερα σε περίπτωση κάποιου αρνητικού συμβάντος παρά κάτι παραδοσιακό και το ίδιο ή περισσότερο επικίνδυνο.
Τέλος τον ρώτησα αν οι φιδοσυλλέκτες σνομπάρουν για κάποιον λόγο τα υπόλοιπα ερπετά και τα μικρά θηλαστικά, τα οποία δίνουν άλλωστε έυκολα στα φίδια τους ως βορά. Μου είπε πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, αλλά γενικά αυτός δεν έχει ασχοληθεί με άλλα είδη ερπετών. Επίσης οι χελώνες, απ’τις αγαπημένες μου ομάδες ερπετών, μου είπε στην Ελλάδα είναι πολύ πιο πίσω σε σχέση μ’άλλες χώρες, επειδή τον ρώτησα πως παρά τη μεγάλη ποικιλία κι ομορφιά αυτής της ομάδας ερπετών λίγα μέλη του φόρουμ έχουν άλλο είδος εκτός της κοινής κοκκινομάγουλης. Η δική μας χερσαία χελώνα πάντως (Testudo hermanni) είναι περιζήτητη σε Αγγλία, Γερμανία και Αμερική, όπου μπορεί να κοστολογηθεί ως και στα 200 ευρώ (εννοείται από αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία).

Ο Αλεξέλης ήταν εντελώς διαφορετική περίπτωση. Δε ρώτησα την ηλικία του, όμως θα’ταν μέσα στη δεκαετία των 20. Αυτός πιστεύει πως τα ερπετά ανήκουν στη φύση και δε θα πρέπει να τα αιχμαλωτίζουμε, άποψη παρόμοια μ’αυτήν ορισμένων σκληροπυρηνικών οικολόγων, τους οποίους θεωρώ εχθρούς του χόμπι. Του εξέφρασα με διάφορους τρόπους πως η αίσθηση της ελευθερίας για κάθε είδος δεν είναι ίδια με τη δική μας ανθρωποκεντρική αντίληψη, αν και ισχυριζόταν πως ο ίδιος καταλαβαίνει πως πολλά ερπετά ίσως προτιμούν να ζου στη φύση. Για παράδειγμα τα φίδια που κουλουριάζονται στις γωνίες ίσως προσπαθούν να φύγουν. Τότε γιατί όμως τρέφονται κι αναπαράγονται εξίσου εύκολα και στα τερράρια; Επίσης ένα φίδι που απελευθερώνεται στο φυσικό περιβάλλον του φαίνεται πως χαίρεται, π.χ. σηκώνοντας το κεφάλι προς τα πάνω και βλέποντας τον ουρανό. Δεν το πολυπιστεύω. Συνήθως τα φίδια δεν ενδιαφέρονται για το πάνω, ιδίως αν είναι και μέρα οπότε έχουν τους περισσότερους εχθρούς. Υπάρχουν ωστόσο είδη που δεν έχουν ακόμα προσαρμοστεί στην αιχμαλωσία καλά, αλλ’αυτά είναι εξαιρέσεις. Για παράδειγμα μού’δωσε την περίπτωση των δηλητηριωδών αμερικανικών βατράχων (poison dart frogs), οι οποίοι εξαιτίας της μη τοξικής διατροφής τους στην αιχμαλωσία χάνουν το δηλητήριό τους, το οποίο όμως τους προστατεύει από βακτηριακές μολύνσεις, στις οποίες συνεπώς γίνονται πιο ευάλωτοι. Πάντως έδωσε μια συμβουλή πολύ σημαντική, η αιχμαλώτηση ενός ειδους ακόμα και για λίγο μπορεί ν’αποβεί απορρυθμιστική για τον οργανισμό του. Για παράδειγμα μπορεί ένας βάτραχος να κακοποιηθεί αρκετά και ύστερα αν αφεθεί στη φύση να επανέλθει γρήγορα, ένα φίδι όμως συχνά, που τρώει λίγες φορές και μεγάλα γεύματα, αν παραμείνει ακόμα και για τρεις μέρες στην αιχμαλωσία μπορεί να του διαταραχτεί όλος ο διατροφικός κύκλος του έτους. Άρα δε θα πρέπει να κρατάμε τέτοια ζώα πιασμένα, γιατί μπορεί να τους διαταράξουμε όλη την ισορροπία. Ο ίδιος λέει πως δεν πολυασχολείται με το χόμπι για τους παραπάνω λόγους, αν κι έχει λίγους χοντροπύθωνες και μια οχιά της Μύλου απ’το Γιώργο, για τον οποίο λέει χάρη του έκανε και τα πήρε. Τα φίδια αυτά δεν τα δίνει, όμως ούτε και θέλει να πάρει επιπλέον. Με σαύρες και χελώνες δεν πολυασχολήθηκε, και, όπως και ο προηγούμενως, δε μου φαίνεται πως θέλησε ποτέ να τα εκτιμήσει για να τα καταλάβει. Έπειτα συζητούσαμε για τη νοημοσύνη διαφόρων ομάδων ερπετών. Πίστευε πως τα φίδια, εξαιτίας της εξέλιξής τους ν’ανοίγουν το κρανίο τους για να μπορούν να καταπιούν τη μεγάλη λεία τους, έχουν αναγκαστικά χάσει αρκετά σε εγκέφαλο, ο οποίος βρίσκεται αρκετά πίσω και είναι προστατευμένος σε μια στερεή κάψουλα του κρανίου, κάτι που φαίνεται αρκετά λογικό. Εφόσον εξελίχθηκαν έτσι και φαίνονται εξίσου επιτυχημένοι οργανισμοί κι έτσι, δεν υπάρχει κανένας λόγος ν’αλλάξουν. Χαζότερους θεωρεί τους βόες και τους πύθωνες οι οποίοι μένουν σ’ένα σημείο όπου περιμένουν να περάσει η τροφή, κι εξυπνότερα τα δηλητηριώδη, τα οποία είναι και πιο ευκίνητα για να κυνηγούν την τροφή τους. Από σαυρες εγώ πίστευα πως οι χαμαιλέοντες είναι αυτοί με το λιγότερο μυαλό, μιας κι ο τρόπος ζωής τους είναι να κάθονται αγκιστρωμένοι σ’ένα κλαδί σαν επίφυτα και να περιμένουν τα έντομα.
Έπειτα μας έβγαλε ένα ερπετικό περιοδικό του ξεωτερικού με θέμα κυρίως τους χοντροπύθωνες. Εκεί έπαθα το πολιτισμικό σοκ. Παρουσίαζε διάφορες χρωματικές παραλλαγές αυτών των φιδιών, άλλα πράσινα με κίτρινα, άλλα με άσπρα στίγματα, άλλα με μπλε, κλπ. Ένα απ’αυτά ήταν γαλάζιο σ’όλο του το σώμα με λευκά στίγματα και πόσο λέτε να κόστιζε… 200.000! Ο εκτροφέας του έκανε 30 χρόνια επιλεκτικών αναπαραγωγών μέχρι να βγάλει τον συγκεκριμένο, και κοστολογούσε την προσπάθειά του τόσο. Δεν πιστεύω κάποιος να τον αγόρασε ποτέ.

Το συγκεκριμένο μέλος είναι επίσης μανιώδης συλλέκτης μανιταριών. Εδώ και δύο χρόνια κάνει εκδρομές στα βουνά για να μαζεύει μανιτάρια, για τα οποία έχει γραφτεί σε διάφορα μυκητολογικά φόρουμ. Ο διαχωρισμός των εδώδιμων απ’τα επικίνδυνα δεν είναι πάντοτε εύκολος μας λεεί, αν και μερικά εδώδιμα ξεχωριζουν εύκολα, όπως ένα πορτοκαλί που βγαίνει ανάμεσα στα βρύα την άνοιξη και μυρίζει βερίκοκο (το όνομα του είδους δεν το θυμάμαι αλλά θα το βρω, κάτι με κάνθαρο έχει να κάνει). Πάντως υπάρχουν μανιτάρια με γεύση αστακου ή γαρίδας, μανιτάρια με γεύση κοτόπουλου και πιο ‘κανονικά’ είδη. Ο ίδιος έχει επίσης καλλιεργήσει πλευρωτούς και λοιπά είδη. Φυσικά τον ρώτησα για παραισθησιογόνα είδη όπως
Amanita muscaria
Η ψιλοκυβοειδή μανιτάρια. Τρόμαξε και εξεπλάγη από πού τα μαθαίνω όλα αυτά. Έπειτα συνέχισα για παραισθησιογόνα φυτά, τη
Salvia divinorum,
τη ντατούρα/
Μπρουγκμάνσια
Που καλλιεργώ, τη σελίδα
Erowid
Κλπ. Ομολογουμένως τρόμαξε αρκετά, αλλά τον διαβεβαίωσα πως ακόμα τουλάχιστον δεν παίρνω, αν και πιστεύω πως η χρήση τους δε θεωρείται κατάχρηση ναρκωτικών αν γίνει για συγκεκριμένους λόγους. Παρά την αγάπη του για την τροφοσυλλογή ωστόςο δε μαζεύει
σαλιγκάρια,
τα οποία τρώω αρκετές φορές. Λέει πως τάχα τα λυπάται, ιδίως παρατηρώντας της αναπαραγωγικές τους διαδικασίες, ως ζωντανά που είναι, να μαζέψει πολλά και να τα φάει. Λίγο παράλογο όμως να λυπάται ζώα με τόσο απλό νευρικό σύστημα κι επίσης να θεωρεί πως η κατανάλωση του κρέατος θα πρέπει να μειωθεί, ενώ την ίδια στιγμή δίνει κατεψυγμένα ποντίκια στα φίδια του, ουσιαστικά άχρηστα σκοτωμένα ζωάκια όχι για σκοπούς επιβίωσης; Μ’αυτόν συζητούσα περισσότερο απ’ό,τι με τους άλλους, διότι οι άλλοι δύο μιλούσαν για τερραριακό εξοπλισμό της ιγκουάνας κυρίως.

Η Τρίτη περίπτωση, ο Piranhas2, ήταν κι αυτός προφανώς στη δεκαετία των 20, ζούσε με τους γονείς του, ασχολούταν με ενυδρεία και είχε μια μικρή ιγκουάνα για 6 μήνες. Μία παράξενη κατασκευή που μας είπε ήταν το ξύλινο ενυδρείο, μια δεξαμενή νερού δηλαδή κατασκευασμένη από στεγανά δεμένα ανθεκτικά στην υγρασία ξύλα. Μέχρι να το τελειοποιήσει όμως είχε πολλές αποτυχίες, με το νερό να στάζει αν και εξωτερικά η κατασκευή φαινόταν καλή. Είχε ένα μοναχικό είδος αρκετά επιθετικού πιράγχα εκεί μέσα. Η ιγκουάνα του είναι ακόμα μικρή, ζει σ’ένα κανονικό τερράριο με λάμπες, τρώει διάφορα χόρτα κλπ. Έχει όμως μεταβολική νόσο των οστών (ραχιτισμό) από έλειψη βιταμίνης d3 κι ασβεστίου, γι’αυτό και προσέχει αυτό το διάστημα αρκετά με τη διατροφή της. Τα σημαντικότερα χόρτα, όπως ραδίκια ή αντίδια πλούσια σε ασβέστιο και κατάλληλα για όλα τα φυτοφάγα ερπετά, τα βρίσκει από σούπερ μάρκετ, μολονότι ποτέ δεν έχω συναντήσει εγώ τέτοια χόρτα. Του έδωσα ωστόσο και κοντινά μέρη απ’όπου μπορεί να μαζέψει διάφορα άλλα θρεπτικά φυτά για το ερπετό του κοντά στην περιοχή. Έπειτα αυτός μιλούσε με τον George1 για διάφορους εξοπλισμούς, λάμπες υπεριώδους ακτινοβολίας, κι έπειτα για τη συλλογή του δευτέρου, ενώ εμείς μιλούσαμε με τον Αλεξέλη. Η ιγκουάνα πάντως, όπως κατάλαβε και τελικά ο ίδιος είναι πολύ απαιτητικό ερπετό με εξειδικευμένες ανάγκες σε διατορ΄φη, φωτισμό και χώρο.

Η συνάντηση κράτησε περίπου τρεις ώρες, μέσα στις οποίες έγιναν όλες οι συζητήσεις. Παρόλο που γενικά μου φάνηκε ευχάριστη επειρία, ένιωσα επίσης και κάπως σαν σε ξένο περιβάλλον. Όλα τα υπόλοιπα μέλη είχαν πραγματικά πάρει στα σοβαρά το χόμπι τους, διαθέτωντας υπέρογκα ποσά γι’αυτό. Εγώ δε μπορώ σε καμία περίπτωση ν’ασχοληθώ τόσο πολύ, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι. Υποψιάστηκα ότι ίσως αρκετοί δεν ήρθαν επειδή ήξεραν πως η συνάντηση ήταν κυρίως για άτομα με εξειδικευμένες ασχολίες, αν κι αυτό μπορεί και να μην ισχύει. Και τα υπόλοιπα μέλη του φόρουμ επίσης αργότερα μου ομολόγησαν πως και οι ίδιοι κάπως έτσι ένιωθα στις πρώτες τους συναντήσεις. Ως συλλέκτες φιδιών επίσης, δε μου έδωσαν ιδιαίτερες ιδέες για το πρώτο μου ερπετό που μάλλον θα’ναι σαύρα ή αμφίβιο, θεωρώντας το κάπως χειρότερη επιλογή από ένα φίδι. Πράγματι οι συλλέκτες φιδιών γρήγορα αγαπούν τη συγκεκριμένη ομάδα ερπετών παραμελώντας τις υπόλοιπες. Αυτό ίσως έχει και πρακτικό λόγο, μιας κι ο χώρος που απαιτείται για πολλά φίδια και η τροφή τους είναι πολύ οικονομικοτερα από άλλα περισσότερο κινητικά και πιο εντομοφάγα ή παμφάγα ερπετά. Τέλος το πιο παράξενο μου φάνηκε η προθυμία των κατόχων δηλητηριωδών να συνεχίζουν νά’χουν τα συγκεκριμένα ζώα παρότι στην Ελλάδα η υποστήριξη σε περίπτωση ατυχήματος είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Πάντως σε ενδεχόμενη νέα συνάντηση εννοείται πως θα ξαναβρεθώ. Ίσως τότε έχω αποκτήσει ερπετό κι εγώ, οπότε θά’χω να μοιραστώ περισσότερες εμπειρίες. Ακόμα προγραμματίζω να επισκεφθώ τις ερπετοσυλλογές ορισμένων μελών, για το οποίο θα ενημερώσω όποτε γίνει.

Ενημέρωση 28/5/2013: Λίγο αργά η ενημέρωση, μέσα σ’αυτό το διάστημα έχουν γίνει πολλά. Συμμετείχα σε ακόμα μια συνάντηση 7 ατόμων στις 31 Μαρτίου φέτος, αν και κράτησε λιγότερο από την άλλη. Επίσης
ερπετό έχω,
ενώ
έχω επισκεφθεί και μια συλογή.

Advertisements