Υπάρχουν τελικά λαοί πολιτισμικά ανεπτυγμένοι, κι άλλοι ακόμα πρωτόγονοι. Οι Τσιγγάνοι αναμφισβήτητα ανήκουν στην τελευταία ομάδα. Όχι μόνο έχουν μια πλήρως αποδιοργανωμένη κοινωνία (βλ.
εδώ),
αλλά και οι αναμεταξύ τους συναναστροφές δεν είναι πάντοτε ειρηνικές, ή τουλάχιστον λογικές.

Στις 15 του μηνός
έγινε το συμβάν:
μια 37χρονη Τσιγγάνα σκότωσε κανονικότατα με εννιάρι πιστόλη στις 9_30 το πρωί στο Δικαστήριο Ευελπίδων έναν 33χρονο αντίπαλης οικογένειας και τραυμάτισε τον ετεροθαλή αδερφό του στο πόδι, ρίχνοντας συνολικά 10 σφαίρες, ως εκδίκηση για τη δολοφονία του 19χρονου γιου της. Οι άλλοι δύο είχαν προσαχθεί στο δικαστήριο με την κατηγορία αυτής της δολοφονίας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η Γύφτισσα-φονιάς ήταν μεταμφιεσμένη με περούκα για να μην την αναγνωρίσουν τα θύματα, τους πλησίασε κι άνοιξε πυρ εναντίον τους. Η αστυνομία φυσικά τη συνέλαβε, κι ως τώρα δε γνωρίζουμε αν ήταν μόνη της ή αν είχε συνεργό, επειδή δεν παραδέχεται συνέργεια κανενός (μπορεί και να θεωρείται τιμή σ’αυτούς η ατομική εκδίκηση), όμως εξαιτίας του εντατικού ελέγχου στην κεντρική είσοδο του δικαστηρίου θεωρείται πως είχε συνεργό, ο οποίος μάλλον της έδωσε το όπλο απ’τα κάγκελα. Το γεγονός αυτό επανέφερε ανησυχίες για την ελλειπή ασφάλεια των δικαστικών κτιρίων, πράγμα που πιθανόν ισχύει αν δούμε αυτό το γεγονός.

Εδώ όμως θα πάθετε το πολιτισμικό σοκ: πώς αναζωπυρώθηκε η βεντέτα. Δεν είναι γνωστο πότε και πώς ξεκίνησε αυτή η διαμάχη μεταξύ δύο οικογενειών Ρομά (άλλωστε δε βγαίνει άκρη απ’αυτούς) στο Ζεφύρι (κατά βάση γύφτικη συνοικία της Αθήνας), όμως οι «εχθροπραξίες» ξανάρχισαν από πέρυσι με αφορμή γεγονός την παραμονή του Δεκαπεντάυγουστου, οπότε δύο δεκάχρονοι των δύο οικογενειών έπαιζαν… όχι με παιχνίδια, ούτε καν με σφεντόνες, αλλά με… καραμπίνα! Το όπλο κάποτε εκπυρσοκρότησε με αποτέλεσμα να σκοτωθεί το ένα παιδί. Έτσι η μία οικογένεια άρχισε να κατηγορεί την άλλη – καταλάβατε τι έγινε -, και στα μέσα του Οκτωβρίου, σε συμπολή των δύο στρατοπέδων, τραυματίστηκε ένας 14χρονος (σημειώστε τις ηλικίες και προσπαθήστε να φανταστείτε τα γεγονότα από κοντά), ενώ σε άλλη συμπλοκή στις 29 του ίδιου μήνα σκοτώθηκε ο γιος της εν λόγω μάνας, καθώς και τραυματίστηκαν άλλα 9 άτομα. Τώρα σκοτώθηκε ένας και τραυματίστηκε ο ετεροθαλής αδερφός του, ενώ φαίνεται η βεντέτα να διαιωνίζεται. Ωραία, λέτε, οι Γύφτοι είναι ό,τι νά’ναι. Δεν είναι απλώς ό,τι νά’ναι, είναι κάτι χειρότερο, και θα σας τ’αποδείξω παρακάτω.

Καλά, θα πείτε, ποιος δίνει στα παιδιά να παίξουν με όπλα, ή τουλάχιστον, ποιος βάζει όπλα εκει που μπορούν να τα πάρουν τα παιδιά; Η αλήθεια είναι όμως ότι οι Τσιγγάνοι δεν προσέχουν τα παιδιά τους. Τα γυφτάκια μεγαλώνουν κατά βάση μόνα τους στους δρόμους, κάτι που θα διαπιστώσετε αν δείτε όλα αυτά τα ζητιανάκια που μπορεί να σας περιτριγυρίζουν. Οι Τσιγγάνοι δεν νιώθουν σχεδόν καθόλου ευθύνη για το παιδί – θα μεγαλώσει αυτό, μπορεί. Από συζυτήσεις με Τσιγγάνους έχω να σας πω τα εξής σοκαριστικά: Στην παραδοσιακή τουλάχιστον τσιγγάνικη κοινωνία, εφόσον το παιδί γινόταν 3 περίπου χρόνων, μιλούσε και μπορούσε να φύγει μόνο του, οι γονείς του δεν το κρατούσαν πλέον σπίτι. Έφευγε, τριγυρνούσε στ’άλλα τσαντίρια, κι αν πεινούσε θα γύριζε πίσω, ή θά’τρωγε σ’άλλο τσαντίρι. Επίσης οι οδηγοί τον ντάτσουν δε μαθαινουν τα παιδιά τους να πιάνονται? απλώς ξεκινούν να τρέχουν, κι αν το παιδί τη μια φορά έπεσε, την άλλη θα μάθει πως όταν ο μπαμπάς τρέχει, θα πρέπει να πιαστεί. Με βιολογικούςόρους, η φυλή αυτή είναι
επιλεγμένη ως προς ρ.
Αποτελείται δηλαδή από άτομα που ζουν σε ασταθές περιβάλλον με χαμηλό προσδόκιμο ζωής, και ως αντίδρση για την επιβίωσή τους κάνουν πολλά παιδιά, με μικρή επένδυση στο καθένα, εκ των οποίων άλα ζουν, άλλα πεθαίνουν, άλλα καταλήγουν όπως νά’ναι, πάντως πάντοτε κάποια μένουν για να διαιωνίσουν το είδος. Γι’αυτό άλλωστε οι Γύφτοι είναι πολύ χαλαροί όσον αφορά το θάνατο, και κυρίως των παιδιών τους. Δεν είναι τυχαίο το ανέκδοτο που λέει «Γυναίκα, το παιδι έπεσε στ’ασβέστι. Να το πάρουμε ή να κάνουμ’άλλο;» Πράγματι ένας γνωστός μου ιατροδικαστής έτυχε σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις νεκρών παιδιών Ρομά πεσμένων στο ασβέστι. Αυτά είναι τα αρνητικά της μη ζωής στα τσαντίρια, εκείνα άλλωστε δε χρειάζονταν ασβέστωμα, πλην δηλαδή μια αιτία θανάτου για τα παιδιά.

Οι Γύφτοι επίσης, μη γνωρίζοντας από ειρηνική συμβίωση και διάλογο, μαλώνουν συνέχεια. Τα τραγούδια όπως «Είμαστε Τσιγγάνοι δεμένο καραβάνι…» δεν ισχύουν πάντοτε, αν κι έτσι γίνονται συνήθως στις γιορτές τους ή στις μεγάλες οικογένειες. Γενικά όμως υπάρχουν διαμάχες μεταξύ των οικογενειών, συνήθως πάντως όχι φονικές. Κυρίως πέφτει ξύλο και πολλές κλοπές απ’τη μία οικογένεια ή και άτομο στο άλλο, οπότε τα κλοπιμέα θ’αναπωληθούν αλλού. Με συζήτηση με Τσιγγάνο των Διαβατών έμαθα το εξής παράξενο έθιμο της κοινωνίας τους: Εάν κάποιος νιώσει πως προσβληθεί (ακόμα και το βρέξιμο του αυτοκινήτου του από παιδί άλλης οικογένειας θα μπορούσε να θεωρηθεί προσβολή), μπορεί να ζητήσει χρηματικό ποσό για αποζημίωση, αλλιώς μπορεί να πλακώσει την προσβάλλουσα οικογένεια στο ξύλο. Για παράδειγμα στα Διαβατά είναι μια οικογένεια, οι Κατσαβιδαίοι, οι οποίοι εκφοβίζουν πολλές άλλες ώστε να πάρουν μ’αυτόν τον τρόπο λεφτά. Οι οικογένειες-θύματα αναγκάζονται συχνά να μετακινηθούν προσωρινά μέχρι να ξεθυμάνει η κατάσταση, π.χ. κατασκηνώνοντας στο Αχέπα. Το ποσό είναι συνήθως 5000 ευρώ, το οποίο μοιράζεται στην οικογένεια για διάφορα πράγματα, π.χ. για αγορά καλού κρέατος για α πανηγύρια. Το ίδιο ποσό μπορεί επίσης να ζητήσει ο πατέρας μιας γυναίκας η οποία κλέφτηκε με κάποιον μη εγκεκριμένο άντρα. Τέλος οι Τσιγγάνοι ποτέ δεν ήταν μια ενιαία φυλή. Χωρίζονται σε διάφορες ομάδες όπως Αρλίορα (πιο εξελιγμένοι), Χαντούρια, Μπατσούρια, Φιτσίρια (οι πιο παραδοσιακοί και πρωτόγονοι), κλπ, η κάθε μια με ξεχωριστή διάλεκτο κι ήθη κι έθιμα. Εκεί που ήμασταν εμείς δηλαδή κατά την πρώιμη ομιρική εποχή, τώρα βρίσκονται αυτοί.

Τραγικά; Και χειρότερα, θα μου πείτε. Για το πρόβλημά τους δε φταίει δήθεν μόνο η περιθωριοποίηση από μας τους Μπαλαμούς, φταίνε και οι ίδιοι. Για να μην πω πως φταίνε σε μεγαλύτερο βαθμό. Οι ίδιοι αρνούνται να εκπολιτιστούν και να εισέλθουν στην κοινωνία μας, προτιμώντας ν’ακολουθούν αυτόν πρωτόγονο τρόπο ζωής και σκέψης. Πιστεύω πως το πρόβλημα είναι κατά βάση γονιδιακό. Όσο και ρατσιστικό αν σας φαίνεται εσάς που δε γνωρίσατε Τσιγγάνους, εγώ αυτό έχω συμπεράνει. Ξέρω μικρά παιδιά Ρομά που έζησαν σε πλήρως εκπολιτισμένο και υποστηρικτικό περιβάλλον από πολύ μικρή ηλικία, με σπάνιες επαφές με την αρχική οικογένειά τους, οι οποίοι παρόλα αυτά παρουσιάζουν όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της φυηλής τους. Αυτό άλλωστε αντανακλάται και στη σωματική τους εμφάνιση, με τα χαρακτηριστικά που τείνουμε να θεωρούμε πιο πρωτόγονα ακόμα και υποσυνείδητα – προτεταμένο μέτωπο, σαρκώδη χείλη, χοντρό δέρμα, σκληρά και συχνά κατσαρά μαλλιά κλπ, πιο έντονα. Αυτή η θεωρία εξηγεί πολύ καλύτερα τη μη ένταξη των Τσιγγάνων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ακόμα κι αυτοί που εντάσσονται όμως, σπανιότατα να καταλαμβάνουν υψηλές θέσεις, αν και μπορεί να διακρίνονται σε πράγματα που είναι παραδοσιακά καλοί, π.χ. στη μουσική. Δεν έχω ακούσει πάντως για κάποιον καθηγητή πανεπιστημίου ή νομπελίστα Τσιγγάνο. Μπορεί να υπάρχει – άλλωστε δεν απέκλεισα την πιθανότητα να υπάρχει -, όμως το ποσοστό τέτοιων ανθρώπων θά’ναι πολύ χαμηλότερο απ’ό,τι σ’εμάς.

Πιστεύω πως η Αστυνομία θα πρέπει ν’αναμειγνύεται στις τσιγγάνικες υποθέσεις μόνο εάν κινδυνεύει υπερβολικά η ασφάλεια της κοινωνίας τους ή αν κινδυνεύει η δικιά μας. Γιατί αν ασχολούνταν και με τις παραμικρές συπλοκές τους και χρόνο θα χάνανε και χρήματα, και ανθρώπινο δυναμικό που θα μπορούσε να δουλέψει πιο παραγωγικά, π.χ. στο κυνήγι τον μεγαλεμπόρων των ναρκωτικών της παράνομης πορνείας ή των διαρρηκτών. Θα μπορούσαν επίσης να δημιουργηθούν ισχυρότερες εστίες Τσιγγάνων, ώστε να μην προκαλούνται προβλήματα στις γύρω περιοχές απ’τη σκορπισμένη κατανομή τους. Αυτά προς το παρόν πιστεύω πως θ’αρκούσαν. Δε θέλουμε σε καμία περίπτωση ευγονικές, στρατόπεδα συγκέντρωσης, μαζικές εκτελέσεις κι άλλα τέτοια απάνθρωπα εγκλήματα, τα οποία έγιναν κι αποδείχθηκαν ολέθρια για όλον τον κόσμο. Ίσως στο μέλλον μπορεί το γονιδίωμα του ανθρώπινου είδους γενικότερα να βελτιωθεί με νεοευγονικές μεθόδους, π.χ. με παρεμβάσεις στα έμβρυα και γενικά σε μη συνειδητές φάσεις της ανθρώπινης ζωής, αλλά όχι ακόμα. Έχει αποδειχτεί πολλάκις ότι στην κατάσταση που βρισκόμαστε αδυνατούμε να χρησιμοποιήσουμε συνετά τα τεχνολογικά μας επιτεύγματα, βλ. όπλα μαζικής καταστροφής, συστήματα παρακολούθησης. Ούτε εμείς δεν είμαστε νοητικά τέλειοι, ποιος το λέει αυτό;

Advertisements