Η Βόριεα Κορέα είναι απ’τα πλέον απροσπέλαστα μέρη του πλανήτη, με κουμουνιστικό/δικτατορικό καθεστώς, διεθνή απομόνωση και έντονη στρατιωτική οργάνωση. Δε μπορεί κανείς να ταξιδέψει εκεί εκτός κι αν υπάρχει ειδική άδεια απ’αυτό το κράτος, και πάλι με πολλές προϋποθέσεις και συνεχή έλεγχο εφόσον έχει φτάσει εκεί. Είναι το αντίστοιχο της Αρχαίας Σπάρτης σήμερα. Κι όμως, ένας άνθρωπος που ξέρω, και μάλιστα για πάρα πολύ καιρό, έχει ταξιδέψει εκεί.

Χθες λοιπόν, πηγαίνοντας στην Αθήνα για ιατρικές οφθαλμολογικές εξετάσεις, καθίσαμε για λίγο με τη μητέρα μου στη φίλη της που πάντοτε είναι πρόθυμη να μας εξυπηρετεί όταν χρειαστεί να πάμε στην Πρωτεύουσα. Δεν ξέρω πώς πήγε η συζήτηση, αλλά κάποτε μας είπε πως επισκέφθηκε τη Βόρεια Κορέα. Εγώ ενδιαφέρθηκα φυσικά αμέσως, αλά και δυσπίστησα, παρόλο που μας ανέφερε και τις λεπτομέρειες του ταξιδιού. Μου φάνηκε αστρονομικά δύσκολο να βρεθεί κάποιος εκεί, αλλ’όμως γίνεται.

Αυτή λοιπόν είναι προς ή έχει μπει στα 50 της, και είναι παντρεμένη με δύο μεγάλα παιδιά κοντά στα 25. Όταν είχε ταξιδέψει ήταν προς το τέλος της δεκαετίας του 1970, οπότε άνηκε σε κουμουνιστική ομάδα. Γινόταν εκείνο το διάστημα στα πανεπιστήμια της Ελλάδας σφυγμομέτρηση για την αναγνώριση της Β. Κορέας ως κράτος, κι αυτή… ψήφισε υπέρ της αναγνώρισής του! Απορώ πώς κάποιος μπορεί να ψηφίσει υπέρ ενός κατάφορα φασιστικού και καταπιεστικού κράτους. Επειδή ήταν λοιπόν απ’τους πρώτους που ψήφισαν, η κυβέρνηση της Β. Κορέας την κάλεσε μαζί μ’άλλους 50 Έλληνες απ’τα πανεπιστήμια κι άλλους 50 δημάρχους που ψήφισαν, συνολικά δηλαδή 100 άτομα, στο κράτος τους. Όπως μου είπε, η κυβέρνηση διέθεσε όλον τον πλούτο για την αποστολή, με πολυτελέστατα αυτοκίνητα, ηλεκτρικό ρεύμα και καλό φαγητό. Ωστόσο η αστυνόμευση, αν και διακριτική, ήταν συνεχείς. Δε μπορούσαν να κάνουν ούτε μια βόλτα στο μέρος, ιδίως το βράδυ. Όποτε το επιχειρούσαν οι φρουροί τους ζητούσαν να επιστρέψουν πάλι πίσω. Μόνο μια φορά έκανε μεγάλο λάθος, οπότε φόρεσε κανονική αμερικάνικη μπλούζα γραμμένη με αμερικάνικο σήμα όταν ήταν να επισκεφθεί τα… συνορα με τη Νότια Κορέα! Ο φρουρός της ζήτησε διακριτικά να την βγάλει, για να μην προκληθει παρεξήγηση. Εκεί έμεινε για 10 μέρες. Για την πρωτεύουσα έχει να μας πει πως ήταν απλή με πολλά παλιά κτίρια, ενώ για τους ανθρώπους πως της φάνηκαν πολύ χαμηλών τόνων κι εξυπηρετικοί. Πώς αλλιώς να είναιάλλωστε σ’ένα τέτοιο κράτος; Οι κυβερνητικοί οργανωτές του ταξιδιού της ελληνικής ομάδας έδωσαν στους ταξιδιώτες την ψευδαίσθηση της ευημερίας, διαθέτοντας όλον τον πλούτο του κόμματος γι’αυτούς, και μην αναφέροντας ούτε πηγαινοντάς τους στη μεγάλη φτώχεια της χώρας.

Από εκεί έχει μια φωτογραφία με τον τότε κυβερνήτη Κιμ Ιλ Σουνγκ, καθώς κι έναν πήλινο αμφορέα κυλινδρικό και ψηλό με πλατιά βάση, με μια περίσφιξη στην κορυφή και πλατύ στόμιο, γυαλισμένο και ζωγραφισμένο. Δυστυχώς δεν είχα το κινητό μου να τον φωτογραφίσω. Ήταν ασφαλώς μοναδική εμπειρία η επίσκεψη σ’αυτόν τον απαγορευμένο τόπο, αλλά δεν το θεωρώ και τιμή. Πού έγκυται η τιμή σ’ένα κράτος που ατιμάζει την ανθρώπινη ελευθερία κι αξιοπρέπεια;

Εγώ το 2010 πάντως
επισκέφθηκα τη Νότια Κορέα,
στόχος πολύ πιο εύκολος, ως μέλος μιας αθλητικής αποστολής ατόμων με αναπηρία. Η Ν. Κορέα είναι πλέον ένα ανεπτυγμένο ανατολικοασιατικό κράτος και θεωρείται το πλέον δυτικοποιημένο. Έχω ανάμεικτα συναισθήματα γι’αυτήν τη χώρα, μερικά θετικά κυρίως όσον αφορά κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, όχι κάτι καλύτερο από μάς, αλλά και πολλά αρνητικά.

Advertisements