Πηγή:
SLA biomedical division blog

Αυτό το ιστολόγιο είναι ενός μέλους του SLA, της Αμερικανικής ένωσης πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών, ο συγκεκριμένος στο τμήμα των βιολογικών επιστημών, οπότε γράφει κι αρκετά άρθρα ενδιαφέροντος. Ένα παλαιότερο άρθρο που είχα πάρει από εκεί ήταν για τη
νοημοσύνη των χοίρων.
Αυτό έχει να κάνει με μια καινοτόμο μελέτη που ερευνά τη σύνδεση διαφορετικών γονιδιακών παραλλαγών με αλλαγές στον τρόπο σκέψης, κι επίσης αναζητά το λόγο για τον οποίον εξελίχθηκαν αυτές οι διαφορές. Αν η θεωρία ισχύει, που πιθανότατα ισχύει, θα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι πίσω απ’τις πολιτισμικές διαφορές βρίσκονται γονιδιακές διαφορές. Επίσης θα υποστηρίξει την άποψη ότι η ψυχολογικές παθήσεις είναι κατά μεγάλο βαθμό πολιτισμικά φαινόμενα που επηρεάζονται απ’την κοινωνία όπου ζει ο καθένας.

Μετάφραση: Bolko

Ιανουαρίου 18, 2010
Οδήγησε η συλλογική άμυνα κατά ιστορικών επιδημιών στην Ανατολική Ασία σε συμμορφωτικούς πολιτισμούς όπου γονίδια που προδιαθέτουν για κατάθλιψη κι άγχος σε δυτικά άτομα να έγιναν στην πραγματικότητα πλεονεκτικά για τους Ανατολικοασιάτες;

Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες πρόσφατες μελέτες που προσπαθούν να τεκμηριώσουν την άποψη ότι τα γονίδια και οι πολιτισμοί συνεξελίχθηκαν προέρχεται απ’τους Chiao & Blizinsky (2010) του Βορειοδυτικού Πανεπιστημίου.

Ιχνηλατώντας ένα γονίδιο που οδηγεί προβλέψιμα σε αυξημένη κατάθλιψη κι άγχος στις δυτικές κοινωνίες

Ένα από τα σημεία εκκίνησής τους είναι αναμφισβήτητα το πλέον μελετημένο γονίδιο της νοητικής υγείας, ο λειτουργικός πολυμορφισμός του μεταφορέα της σεροτονίνης, 5-HTTLPR, (Canli & Lesch, 2007; Caspi et al, 2003; Lesch et al, 1996; Pezawas et al., 2005; Risch et al, 2009; Sen, Burmeister & Ghosh, 2004; Taylor et al, 2006; Uher & McGuffin, 2008).

Η κοινή γνώση προερχόμενη από την άφθονη επιστημονική και κλινική βιβλιογραφία έχει υποστηρίξει για καιρό ότι άτομα που έχουν τη βραχεία μορφή του 5-httlpr έχουν χαρακτηριστικά υψηλότερη πιθανότητα ανάπτυξης διαταραχών της διάθεσης, ειδικότερα μείζονος κατάθλιψης κι άγχους, ιδίως αν πυροδοτηθούν από στρεσογόνα γεγονότα της ζωής. Εκείνοι με τη μακριά μορφή του 5-httplpr φαίνεται ν’απολαμβάνουν ένα βαθμό προστασίας, παρά τις αντιξοότητες στις ζωές τους (Fox, Ridgewell & Ashwin, 2009).

Η παγκοσμίως αναφερόμενη συχνότητα της κατάθλιψης και των αγχωδών διαταραχών

Οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι σημειώνουν, εντούτοις, ότι η στατιστική επικράτηση της διάγνωσης κατάθλιψης ή αγχωδών διαταραχών ποικίλει μεταξύ των εθνών και των πολιτισμών. Για παράδειγμα, ορισμένα ασιατικά έθνη, με πιο αξιοσημείωτες την ΤαΪβάν, τη Νότια Κορέα, και ιδίως τη ΛαΪκή Δημοκρατία της Κίνας, αναφέρουν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά, ενώ οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, και η Αυστραλία αναφέρουν από τα υψηλότερα ποσοστά. (Weissman et al, 1996)

Σημαίνει αυτό ότι οι άνθρωποι είναι παραληρηματικά χαρούμενοι στη ΛαΪκή Δημοκρατία της Κίνας και συνεχώς λυπημένοι στις ΗΠΑ; Η απάντηση σ’αυτό είναι ασφαλώς όχι, αλλά θα πρέπει να υπάρχει κάτι που να εξηγεί αυτήν τη σταθερά αναφερόμενη διαφορά.

Σημαίνει αυτό ότι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι ψυχίατροι στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αυστραλία οι οποίοι θα διαγνώσουν διαταραχές της διάθεσης και θα συνταγογραφήσουν αναστολείς της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης; Η απάντηση σ’αυτό είναι ναι, αλλ’οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι το συνυπολογίζουν μ’άλλους παράγοντες. (Αναφέρουν ότι ίσως υπάρχει περισσότερο πολιτισμικό στίγμα για την αναζήτηση θεραπείας για τηνκατάθλιψη και το άγχος στις ανατολικοασιατικές χώρες, αλλ’επιπλέον σημειώνουν ότι χώρες όπως το Μεξικό και η Βραζιλία επίσης έχουν χαμηλότερο ποσοστό διάγνωσης και θεραπείας διαταραχών της διάθεσης, παρά το γεγονός ότι οι Βραζιλιάνοι και οι Μεξικανοί δε σχετίζονται ιδιαίτερα πολιτικά ή εθνικά μ’αυτές τις ανατολικοασιατικές ομάδες, έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε ψυχιάτρους, και δεν έχουν κάποια καλά τεκμηριωμένη κοινωνική αποδοκιμασία για αναζήτηση κάποιας μορφής βοήθειας για συναισθηματική διαταραχή προκαλούμενη από κάποια κατάσταση.)

Οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι επίσης παίρνουν υπόψη τις διαφορές στο ακαθάριστο εγχώριο προΪόν, στο εισόδημα κατά κεφαλήν, και σ’έναν αριθμό άλλων παραγόντων που θα αναμενόταν να επηρεάσουν τη συχνότητα της κατάθλιψης και του άγχους. Όσον αφορά μετρήσης του πλούτου, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία τα πάνε αρκετά καλά (ακόμα και σ’αυτήν την οικονομική κρίση θα τα πηγαίναμε αρκετά καλά σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα έθνη) κι ασφαλώς δε θα ήμασταν προδιατεθημένοι για υψηλότερη συχνότητα διαταραχών της διάθεσης, με ανάγκη αναστολέων της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης, αν αυτό προκαλούταν κυρίως από χρόνια οικονομική ανεπάρκεια.

Επιπλέον, υπάρχει αρκετή ανισότητα στον κατά κεφαλήν πλούτο μεταξύ των Ασιατών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από τη μία και των Ασιατών της Νότιας Κορέας και της Ταϊβάν απ’την άλλη, με τους δύο τελευταίους σημαντικά πλουσιότερους κατά τις περισσότερες μετρήσεις. Πάραυτα, η χαμηλή αναφερόμενη συχνότητα διάγνωσης και θεραπείας διαταραχών της διάθεσης είναι πρακτικά η ίδια και στις τρεις χώρες.

Η παγκόσμια κατανομή της βραχείας μορφής του 5-httlpr που ευνοεί την κατάθλιψη και το άχος

Οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι έπειτα υποθέτουν ότι αυτή η ανισοκατανομή της κατάθλιψης και του άχους θα πρέπει να’ναι μια περίπτωση όπου περισσότεροι Αμερικανοί, Βρετανοί, κι Αυστραλοί θα πρέπει να’χουν τη βραχεία μορφή του 5-httlpr.

Αλλά σχεδόν ακριβώς το αντίθετο ισχύει. Τα ανατολικοασιατικά έθνη με πολύ χαμηλές αναφερόμενες συχνότητες κατάθλιψης κι άγχους έχουν από τις υψηλότερες συχνότητες της βραχείας μορφής του 5-httlpr στον πληθυσμό τους.

Κανονικά, αυτό θα προκαλούσε την πτώση της καλά εδραιωμένης σύνδεσης της βραχείας μορφης του 5-httlpr με αυξημένη προδιάθεση για αρνητικές διαταραχές της διάθεσης, αλλ’ούτε ακόμα οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι πιστεύουν πως αυτό είναι απαραίτητο.

Γιατί τότε οι Ανατολικοασιάτες με τη βραχεία μορφή του 5-httlpr δεν παθαίνουν κατάθλιψη και άγχος τόσο συχνά;

Οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι υποστηρίζουν ότι τουλάχιστον ιστορικά, αν όχι σήμερα, οι πολιτισμοί εξελίχθηκαν στην Ασία με τη μορφή της δομής που μετρίαζε τη γενετική προδιάθεση για νοητικές αντιδράσεις σε ανθρώπους που κανονικά θα γίνονταν έντονα κατατεθλιμμένοι κι αγχωμένοι σε αντίξοα (ενεργοποιητικά) γεγονότα και καταστάσεις της ζωής.

Σημειώνουν ότι αυτό που συνέδεσε αυτούς τους Ασιατικούς πολιτισμούς στο παρελθόν ήταν μια ισχυρή έμφαση στην οικονομική τάξη και την κοινωνική αρμονία. Τουλάχιστον ιστορικά, αν όχι σήμερα, η στέρηση ήταν κοινή εμπειρία, και οι απώλειες μοιράζονταν σ’όλον τον πληθυσμό.

Η ιδέα της απόρριψης κατατεθλιμμένων ή αγχωμένων ατόμων με την άποψη ότι αυτό θα βελτίωνε σημαντικά τις κοινοτικές περιστάσεις, φαινόταν ξένη έννοια για για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στην ιστορική Ανατολική Ασία, όπου οι άνθρωποι με τη βραχεία μορφή του 5-httlpr μπορούσαν ν’αναπαράγονται και να διαιωνίζουν αυτό το γονίδιο σε ασυνήθιστο βαθμό, διότι δε συνοδευόταν με οικονομικές ή κοινωνικές συνέπειες που θα τους έκαναν να εξαφανιστούν στην Ανατολική Ασία (Gintis, 2004).

Αλλά το πιο σημαντικό, ηη «μομφή συμπεριφορών» που οδηγούν σε αποτυχία σ’αυτούς τους πολιτισμούς έτεινε να μην πέφτει τόσο στα άτομα που είχαν κατάθλιψη ή άγχος, όσο στην έλλειψη καλά συντονισμένης προσπάθειας ή στο θείο θέλημα. Πράγματι, τα άτομα στους ανατολικοασιατικούς πολιτισμούς στο παρελθόν είχαν ιστορικά «ερμηνεύσει» την αίσθηση της αυτοαξίας τους κυρίως όσον αφορά με το πόσο θα μπορούσαν να βοηθήσουν το χωριό τους ή την εκτεταμένη οικογένειά τους να κατορθώσει κάτι, παρά με το πόσο θα μπορούσαν να κατορθώσουν μόνοι τους. Και, αν δεν κατορθωνόταν τίποτα, τότε ήταν ένα θέμα πέραν του ελέγχου του χωριού ή της εκτεταμένης οικογένειας, και κυριότερα, όχι το λάθος τους ως άτομα.

Στην Ανατολική Ασία, έναν πολιτισμό κοινοτικής μοιρολατρείας, αυτό φαινόταν το πιο λογικό, διότι η ευρύτητα ασχολιών του καθενός, κι ο βαθμός στον οποίον το οικονομικό ή κοινωνικό μερίδιο του καθενός θα μπορούσε να βελτιωθεί, ήταν πολύ πιο στενά οριοθετημένα απ’ό,τι στους δυτικούς πολιτισμούς.

Όποια άτομα στους ιστορικούς ανατολικοασιατικούς πολιτισμούς εξέφραζαν σταθερά φανερή αισιοδοξία και προσπαθούσαν να πείσουν την κοινότητα να ελπίζει σε καλύτερα αποτελέσματα κάνοντας δημιουργικά θεμελιώδεις αλαγές στην κοινωνική ή οικονομική τάξη θεωρούνταν πιθανόν ως νοητικά πάσχοντες σ’αυτές τις κοινωνίες κατά τους ιστορικούς χρόνους.

Στην πραγματικότητα, άνθρωποι που στερούνται αισιοδοξίας και προσωπικής πρωτοβουλίας – άνθρωποι που θα θεωρούνταν άνθρωποι με κατάθλιψη ή άγχος στις δυτικές κοινωνίες – θα μπορούσαν να ταιριάξουν καλά σ’ένα μοιρολατρικο πολιτισμό.

Εάν οι ιστορικοί ασιατικοί πολιτισμοί δεν διέκριναν εξελικτικά σε βάρος αυτών με τη βραχείαμορφή του 5-httlpr, προσέφερε αυτή η μορφή εξελικτικά πλεονεκτήματα σ’αυτούς τους πολιτισμούς;

Έχει προταθεί ότι ένας τρόπος με τον οποίον οι εγκέφαλοι εκείνων των ανθρώπων με τη βραχεία μορφή του 5-httlpr δυσλειτουργούν είναι με την υψηλότερη ευαισθησία των αμυγδαλών τους s (Hariri et al, 2002; Munafo, Brown & Hariri, 2008; Pezawas et al, 2005).

Η αμυγδαλή είναι αυτό το μέρος του εγκεφάλου που προσδίδει συναισθηματική έμφαση που όχι μόνο επικεντρώνει τις σκέψεις κάποιου σε σημαντικά καθήκκοντα και μνήμες σε προσπάθεια τοποθέτησης προτεραιοτήτων, αλλ’είναι απολύτως απαραίτητη για την αποφυγή του κινδύνου.

Μια μέτρηση στην οποία οι άνθρωποι με κατάθλιψη και άγχος, ιδίως αυτοί με τη βραχεία μορφή του 5-httlpr αριστεύουν με κακή έννοια, είναι η ικανότητά τους να λειτουργούν κατά αυτοπροστατευτικό τρόπο μέσω μιας κατάστασης υπερεπαγρύπνησης όσον αφορά τη λειτουργία της αμυγδαλής τους. (Osinsinsky et al, 2008). Η αμυγδαλή τους φαίνεται να πυροδοτείται γρηγορότερα, συχνότερα, και σε μεγαλύτερο βαθμό. Η αμυγδαλή τους φαίνεται να σηματοδοτεί τον κίνδυνο παντούe (Beevers et al, 2007).

Στους δυτικούς πολιτισμούς, αυτή η υπερεπαγρύπνησει εκλαβάνεται ωσάν να κάνει τον επηρεασμένο άνθρωπο να φαίνεται φοβισμένος από τα πάντα, κι αυτό θα αναμενόταν να συμβάλλει στην αίσθηση απελπισίας του. Ειδικότερα, θα έκανε τον άνθρωπο να δυσκολεύεται να δοκιμάσει πράγματα που θα τον βοηθούσαν να βγει απ’την κακή του διάθεση.

Στους δυτικούς πολιτισμούς, τέτοια άτομα μπορεί να εκτιμώνται από άλλους, και τελικά να εκτιμηθούν οι ίδοι, ως ηττοπαθείς απαισιόδοξοι ή ακόμα και δειλοί. Τα κοινωνικά ή οικονομικά μειονεκτήματα που έχουν, ή οι αποτυχιες που βιώνουν, θα μπορούσαν επίσης ν’αποδοθούν σε λάθη του χαρακτήρα τους, όπως έλλειψη πρωτοβουλίας ή θάρρους.

Με εξελικτικούς όρους στους δυτικούς πολιτισμούς, τέτοια άτομα δεν είναι πιθανό να ευημερήσουν και να επιβιώσουν σε αρκετά μεγάλους αριθμούς ώστε να περάσουν τα γονίδιά τους σε μεγάλο μέρος των επόμενων γενεών, επειδή η υπερεπάγρυπνες συμπεριφορές που εμποδίζουν την αυτοβελτίωση και την οικονομική πρόοδο είναι κοινωνικά μη ελκυστικές, και τους τοποθετούν σε μειονεκτική θέση αντί των αισιόδοξων, δημιουργικών ατόμων που αξιολογούνται υψηλότερα στις δυτικές κοινωνίες.

Με άλλα λόγια, στις δυτικές κοινωνίες, αυτοί θά’ταν οι ίδιοι άνθρωποι που θα τους συμουλευόταν επίμονα «να λάβουν βοήθεια» συμπεριλαμβανομένης της συμβουλής ψυχιάτρων οι οποίοι θα διαγίγνωσκαν και θα θεράπευαν την κατάθλιψη και το άγχος τους ώστε να βελτιώσουν τη λειτουργία τους στην κοινωνία. Αυτή η κουλτούρα του «πάνε να θεραπευτείς ή να ντρέπεσαι τον εαυτό σου», φυσικά θα μπορούσε να εξηγήσει καλά τις υψηλότερες αναφερόμενες συχνότητες διάγνωσης αυτών των συνδρόμων στους δυτικούς πολιτισμούς, παρά τη μειωμένη συχνότητα της βραχείας μορφής του γονιδίου 5-httlpr.

Αλλ’οι Τσιάο και Μπλιζίνσκι επισημαίνουν ότι μια αρκετά δραστήρια αμυγδαλή, βοηθούμενη από την κληρονόμηση της βραχείας μορφής του γονιδίου 5-httlpr, προσδίδει πλεονεκτήματα σε ιστορικά έντονα συμμορφωτικές ομάδες. Λειτουργούσε ως σύστημα πρώιμης προειδοποίησης για την καταγραφή σημείων αποδοκιμασίας, κυρίως στις εκφράσεις των προσώπων των μελών της ομάδας.

Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει καλά ότι ενώ οι άνθρωποι απ’όλους τους πολιτισμούς αναγνωρίζουν τη γενική συναισθηματική φύση των προσωπικών εκφράσεων (θυμός, χαρά, βδελυγμία, λύπη, κλπ), διαφέρουν αρκετά στην ευαισθησία τους στο βάθος των συναισθημάτων, και στις αποχρώσεις των εκφράσεων, όταν αλληλεπιδρούν με ανθρώπους εκτός του πολιτισμού τους.

Αυτό μπορεί να είναι εδιαίτερα αληθές με Δυτικούς που αντιμετωπίζουν ασιατικούς πολιτισμούς.

Με άλλα λόογια, ένας δυτικός που μιλάει τέλεια τα μανδαρίνικα κινέζικα μπορει να απευθυνθει καλά σ’ένα κοινό στο Πεκίνο, κι ακόμα να καταλάβει ότι η λακωνικά ειπωμένη ευγενική λεκτική απάντηση είναι ανειλικρινής. Αυτός ο ξένος ομιλητής θα μπορούσε ακόμα να αντιληφθεί ότι οι ακροατές ήταν στην πραγματικοτητα θυμωμένοι, αλλά δε μπορεί να εκτιμήσει τόσο καλά όσο οι Κινέζοι μέλη του κοινού, πόσο ακριβώς είναι θυμωμένα τα μέλη του κοινού, ή αν ή όχι τα πρόσωπα του κοινού εκφράζουν μείγμα συναισθημάτων.

Η εκτίμηση του πότε ένας άνθρωπος είναι σωστό να φοβάται είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την αναπαραγωγική επιτυχία στα ολοκληρωτικά καθεστώτα που ιστορικά κυριαρχούσαν στην Ανατολική Ασία. Μια ανικανότητα σ’εκείνους τους πολιτισμούς εκείνες τις εποχές, να καθορίσει κανείς ότι κάποιος βρισκόταν σε πρόβλημα ήταν πιθανό να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε φυλάκιση ή σε χειρότερα, περιορίζοντας οριστικά τις πιθανότητες να περάσει κάποια γονίδια.

Πού σ’αυτήν την ιστορία της ποικιλομορφίας του αποτελέσματος ενός γονιδίου μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών κι εθνών έρχεται η άποψη της προστασίας κατά των μολυσματικών ασθενειών;

Ο Randy Thornhill στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού έχει συγκεντρώσει μια ομάδα εξελικτικών βιολόγων κι εξελικτικών ψυχολόγων οι οποίοι έχουν αναπτύξει ένα μοντέλο για την εξέλιξη των πολιτισμών βασισμένοι στο πώς οι επιδημίες μικροβίων και παρασίτων τις επηρεάζουν αρνητικά, και στα μέτρα που αυτοί οι πολιτισμοί πήραν για να αμυνθούν. Στην ανάλυσή τους sis (βλ. Fincher et al, 2008) εκείνες οι κοινωνίες που πλήττονταν επανειλημμένα από επιδημίες αποκρίνονταν με συλλογικά, προστατευτικά μέτρα, όπου η ελεύθερη βούληση και η εκτός κανόνων συμπεριφορά των μη συμμορφωτικών μελών εκλαμβανόταν ως κίνδυνος για όλη την ομάδα. Η ξενοφοβία που ενθάρρυνε την καραντίνα και τον ολοκληρωτισμό για την εφαρμογή της υγιεινής όσο ήταν κατανοητή σ’εκείνη την εποχή, πάντως δούλευε για να περιορίσει τον αντίκτυπο αυτών των λοιμωδών καταστροφών, και κατ’επέκτασιν σύμφωνα με τους Τσιάο και Μπλιζίνσκι, άτομα των οποίων η γενετική σύσταση τους ωθούσε στη συμμόρφωση και στην κοντινή ταύτηση με το συλλογικό πνεύμα, ήταν πολύ πιθανότερο να ζήσουν αρκετά ώστε να μπορέσουν να περάσουν αυτά τα γονίδια, παρά εμείς οι ελεύθερα σκεπτόμενοι δυτικοί τύποι, έτσι φαίνεται.

Δεν είναι δύσκολο τώρα να δούμε ότι τα γονίδια 5-httlpr της βραχείας μορφής μπορούν να δημιουργήσουν διαφορετικούς τρόπους εκτίμησης της επιτυχίας κάποιου και αίσθησης της αξίας. Η βραχεία μορφή μπορεί στην πραγματικότητα να προωθήση την ερμηνεία ενός ως υπάκουου συμβολέα στην υγεία και τον πλούτο της κοινότητας στους ανατολικούς πολιτισμούς, ενώ στους δυτικούς οδηγεί τους ανθρώπους να βλέπουν τον εαυτό τους ως, το καλύτερο, αποτυχημένους εκκινητές ενεργειών που καθορίζουν την ατομική επιτυχία και κοινωική κατάστασή τους, κι επομένως καθορίζουν την αυτοαξία τους.

Tony Stankus, FSLA
Βιβλιοθηκάριος επιστημών της ζωής, επιστημονικός συντονιστής, καθηγητής.

Βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου του Άρκανσα MULN 233 E

Αναφορές

Barret
t, H. C., Willem E. Frankenhuis, and Andreas Wilke. 2008. Adaptation to moving targets: Culture/gene coevolution, not either/or. Behavioral and Brain Sciences 31, (5) (10): 511-2.
Beevers, C.G., B.E. Gibb, J.E. McGeary and I.W. Miller. 2007. Serotonin transporter genetic variation and biased attention for emotional word stimuli among psychiatric patients. Journal of Abnormal Psychology 116: 208-212.
Bishop, S.J. 2007. Neurocognitive mechanisms of anxiety: An integrative account. Trends in Cognitive Sciences 11: 307-316.
Boehm, Christopher. 2006. Interactions of culture and natural selection among Pleistocene hunters. In Evolution and culture: A Thyssen Foundation symposium., ed. Jaisson Pierre, 79-103. Cambridge, MA US: MIT Press.
Boyd, R. and P.J. Richerson. 1985. Culture and the evolutionary process. Chicago:IL: University of Chicago Press.
Boyd, Robert, and Peter J. Richerson. 2008. Gene-culture coevolution and the evolution of social institutions. In Better than conscious? Decision making, the human mind, and implications for institutions., ed. Wolf Singer, 305-324. Cambridge, MA US: MIT Press.
Brewer, Marilynn B., and Linnda R. Caporael. 2006. An evolutionary perspective on social identity: Revisiting groups. In Evolution and social psychology., ed. Douglas T. Kenrick, 143-161. Madison, CT US: Psychosocial Press.
Canli, T and K.P. Lesch. 2007. The long story short: The serotonin transporter in emotion regulation and social cognition. Nature Neuroscience 10: 1103-1109.
Canli, T., K. Omura, B.W. Haas, A. Fallgatter & R.T. Constable. 2005. Beyond affect: A role for genetic variation of the serotonin transporter in neural activation during a cognitive attention task. Proceedings of the National Academy of Sciences 103: 12224-12229.
Caporael, Linda R. 2007. Evolutionary theory for social and cultural psychology. In Social psychology: Handbook of basic principles (2nd ed.)., ed. E. Tory Higgins, 3-18. New York, NY US: Guilford Press.
Caspi, A. et al. 2003. Influence of life stress on depression: Moderation by a polymorphism in the 5-HTT gene. Science 301: 386-389.
Chiao, Joan Y., and Nalini Ambady. 2007. Cultural neuroscience: Parsing universality and diversity across levels of analysis. In Handbook of cultural psychology., ed. Dov Cohen, 237-254. New York, NY US: Guilford Press.
Chiao, Joan Y., T. Iidaka, H.L. Gordon, J. Nogawa, M.Bar, E. Aminoff, N. Sadato & N. Ambady. 2008. Cultural specificity in amygdale response to fear faces. Journal of Cognitive Neuroscience 20: 2167-2174.
Chiao, Joan Y., Zhang Li, and Tokiko Harada. 2008. Cultural neuroscience of consciousness: From visual perception to self-awareness. In The origin of consciousness in the social world., ed. Charles Whitehead, 58-69. Charlottesville, VA: Imprint Academic.
Chiao, Joan. Y., T. Harada, H. Komeda, Z. Li, Y. Mano, D.N. Saito, T.B. Parrish, N. Sadato & T. Iidaka. 2009. Neural basis of individualistic and collectivistic views of self. 2009. Human Brain Mapping 22 (1): 2813-2820.
Chiao, Joan Y. and Katherine Blizinsky. 2010. Culture-gene coevolution of individualism-collectivism and the serotonin transporter gene. Proceedings of the Royal Soceity of London B; Biological Sciences. 277: 529-537.
Corning, Peter A. 2005. Holistic Darwinism: Synergy, cybernetics, and the bioeconomics of evolution. Chicago, IL US: University of Chicago Press.
Dressler, W.W., M.C. Baileiro, R.P. Ribeiro, and J.E. Dos Santos. 2009. Cultural consonance, a 5HT2A receptorpolymorphism, and depressive symptoms: A longitudinal study of gene x culture interaction in urban Brazil. American Journal of Human Biology 21: 91-7.
Ellis, Bruce J., and Timothy Ketelaar. 2002. Clarifying the foundations of evolutionary psychology: A reply to Lloyd and Feldman. Psychological Inquiry 13, (2) (04): 157-64.
Fincher, C.L., R. Thornhill, D.R. Murray and M. Schaller. 2008. Pathology prevalence predicts human cross-cultural variability in individualism/collectivism. Proceedings of the Royal Society of London B: Biological Sciences 275: 1279-85.
Fox, E., A. Ridgewell & C. Ashwin. 2009. Looking on the bright side: Biased attention and the human serotonin gene. Proceedings of the Royal Society of London B Biological Sciences 276: 1747-1751.
Gierer, A. 1998. Networks of gene regulation, neural development and the evolution of general capabilities, such as human empathy. Zeitschrift Für Naturforschung.C, Journal of Biosciences 53, (7-8) (1998): 716-22.
Gintis, Herbert. 2004. The genetic side of gene-culture coevolution: Internalization of norms and prosocial emotions. Journal of Economic Behavior & Organization 53, (1) (01): 57-67.
Hariri, A., R., V.S. Mattay, A. Tessitore, B. Kolachana, F. Fera, D. Goldman, M.F. Egan & D. R. Weinberger. 2002. Serotonin transporter gene variation and the response of the human amygdale. Science 297: 400-403.
Henrich, Joseph, Richard McElreath, Abigail Barr, Jean Ensminger, Clark Barrett, Alexander Bolyanatz, Juan Camilo Cardenas, et al. 2006. Costly punishment across human societies. Science 312, (5781) (06): 1767-70.
Hofstede, G. 2001. Culture’s consequences: Comparing values, behaviors, institutions, and organizations across nations. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Iriki, Atsushi, and Osamu Sakura. 2008. The neuroscience of primate intellectual evolution: Natural selection and passive and intentional niche construction. Philosophical Transactions of the Royal Society of London.Series B, Biological Sciences 363, (1500) (06/27): 2229-41.
Laland, Kevin N., and Gillian R. Brown. 2002. Sense and nonsense: Evolutionary perspectives on human behaviour. New York, NY US: Oxford University Press.
Lesch, K.P. et al. 1996. Association of anxiety-related traits with a polymorphism in the serotonin transporter gene regulatory region. Science 274: 1527-1531.
Li, Hui, Sheng Gu, Xiaoyun Cai, William C. Speed, Andrew J. Pakstis, Efim I. Golub, Judith R. Kidd, and Kenneth K. Kidd. 2008. Ethnic related selection for an ADH class I variant within East Asia. Plos One 3, (4): e1881-.
Littlefield, Christine H., and Charles J. Lumsden. 1987. Gene-culture coevolution and the strategies of psychiatric healing. Ethology & Sociobiology 8, (3): 151-63.
Lumsden, Charles J., and Edward O. Wilson. 1985. The relation between biological and cultural evolution. Journal of Social & Biological Structures 8, (4) (10): 343-59.
———. 1982. Précis of genes, mind, and culture. Behavioral and Brain Sciences 5, (1) (03): 1-37.
Munafo, M.R., S.M. Brown & A.R. Hariri. 2008. Serotonin transporter (5HTTLPR) genotype and amgudala activation: A meta-analysis. Biological Psychiatry 63: 852-857.
Munafo, M.R., C. Durrant, G. Lewsi & J. Flint. 2009. Gene x environment interactions at the serotonin transporter locus. Biological Psychiatry 65: 211-219.
Nakamura, T., T. Muramatsu, Y. Ono, S. Matsushita, S. Higuchi, H. Mizushima, K. Yoshimura, S. Kanba & M. Asai. 1997. Serotonin tranmsporter gene regulatory region polymorphism and anxiety-related traits in the Japanese. American Journal of Medical Genetics B: Neuropsychiatric Genetics 74: 544-545.
Norgaard, Richard B. 2004. Cultural group selection, coevolutionary processes, and large-scale cooperation: A comment. Journal of Economic Behavior & Organization 53, (1) (01): 93-5.
Osinsky, R., M. Reuter, Y. Kupper, A. Schmitz, E. Kozyra, N. Alexander, & J. Hennig. 2008. Variations in the serotonin transporter gene modulates selective attention to threat. Emotion 8: 584-8.
Perry, Susan E. 2006. What cultural primatology can tell anthropologists about the evolution of culture. Annual Review of Anthropology 35 : 171-90.
Pezawas, L. et al. 2005. 5-HTTLPR polymorphism impacts human cingulated-amygdala interactions: A genetic susceptibility for depression. Nature Neuroscience 8: 828-34.
Possajennikov, Alex. 2004. Comment on ‘Cultural group selection, coevolutionary processes and large-scale cooperation’ by Joseph Henrich. Journal of Economic Behavior & Organization 53, (1) (01): 97-100.
Richerson, Peter J., and Robert Boyd. 2001. The evolution of subjective commitment to groups: A tribal instincts hypothesis. In Evolution and the capacity for commitment., ed. Randolph M. Nesse, 184-220. New York, NY US: Russell Sage Foundation.
Richerson, Peter J., Robert T. Boyd, and Joseph Henrich. 2003. Cultural evolution of human cooperation. In Genetic and cultural evolution of cooperation., ed. Peter Hammerstein, 357-388. Cambridge, MA US: MIT Press.
Risch, N. et al. 2009. Interaction between the serotonin transporter gene (5-HTTLPR), stressful life events, and risk of depression: A meta-analysis. JAMA (Journal of the American Medical Association) 301: 2462-71.
Rushton, J. P., and Robin J. Russell. 1984. Gene-culture theory and inherited individual differences in personality. Behavioral and Brain Sciences 7, (4) (12):
Seligman, Rebecca, and Laurence J. Kirmayer. 2008. Dissociative experience and cultural neuroscience: Narrative, metaphor and mechanism. Culture, Medicine and Psychiatry 32, (1) (03): 31-64.
Sen, S., M. L. Burmeister & D. Ghosh. 2004. Meta-anlysis of the association of between a serotonin transporter promoter polymorphism (5-HTTLPR) and anxiety related personality traits. American Journal of Medical Genetics B: Neuropsychiatric Genetics 127: 85-89.
Simpson, Jeffry A., and Lane Beckes. 2010. Evolutionary perspectives on prosocial behavior. In Prosocial motives, emotions, and behavior: The better angels of our nature., ed. Phillip R. Shaver, 35-53. Washington, DC US: American Psychological Association.
Taylor, S.E., B.M. Way, W.T. Welch, C.J. Hilmert, B.J. Lehman & N.I. Eisenbegerger. 2006. Early Family environment, current adversity, the serotonin transporter promoter polymorphism, and depressive symptomatology. Biological Psychiatry 60: 671-676.
Uher, R. & P. McGuffin. 2008. The moderation by the serotonin transporter gene of environmental adversity in the aetiology of mental illness: Review and methodological analysis. Molecular Psychiatry 13: 131-146.
Weissman, M.M. et al. 1996. Cross-national epidemiology of major depression and bipolar disorder. JAMA (Journal of the American Medical Association) 276: 293-9.

Advertisements