Το καλοκαίρι αυτό συνάντησα αρκε΄τα άγνωστα είδη φυτών, τα οποία όμως δεν ειναι σπάνια, απλώς δεν ξέρω τ’όνομά τους ούτε κάποιος άλλος που ήξερα το γνώριζε. Σ’αυτό το θέμα αναρτώ φωτογραφίες τεσσάρων άγνωστων καλλωπιστικών, τα οποία όποιος γνωρίζει μπορεί με σχόλιο να μου δώσει τ’όνομά τους. Μερικά άγνωστα άγρια θ’ακολουθήσουν σε μελλοντική δημοσίευση.

Όλο το φυτό.

Η ταξιανθία.

Ο βλαστός με τα φύλλα.

Το είδος των παραπάνω φωτογραφιών είναι ένα μονοετές πιθανόν σκιαδιοφόρο (apiaceae) που σπάνια θα ξεπεράσει τα 60 εκατοστά σε ύψος. Συνήθως αποτελείται από ένα σκληρό κι εύκαμπτο βλαστό με αραιά μεγάλα πτεροειδή μαλακά φύλλα, μικρή ρίζα κάτω, και μια ταξιανθία σύνθετο σιάδιο στην κορυφή. Οι διακλαδώσεις του σκιαδίου δηλαδή έχουν στις άκρες τους μικρότερα σκιάδια, και στα άκρα εκείνων των διακλαδώσεων βρίσκονται τα μικρά ρόδινα άνθη. Μυρίζει ελαφριά αν τριφτεί, αλλ’όχι ωραία. Φυτρώνει παντού σαν ζιζάνιο. Τα κουνέλια δεν το τρώνε, πιθανόν λόγω άσχημης μυρωδιάς και πιθανής τοξικότητας.

Συστάδα τέτοιων φυτών.

Τμήμα του βλαστού με φύλλα κι άνθος αυτού του φυτού.

Το παραπάνω είδος είναι ακόμα χειρότερο ζιζάνιο απ’το προηγούμενο, αφού μπορεί να φυτρώσει ακόμα και σε μικροσκοπικές ρωγμές στο τσιμέντο και στις πλάκες, όπου αν βρει καλό μέρος μπορεί να γίνει εξίσου ψηλό μ’αυτά που βρίσκονται σε κανονικό έδαφος. Είναι μονοετές θαμνώδες ύψους περίπου 30-50 εκατοστών με κανονικές διακλαδώσεις στις μασχάλες των εναλλάξ οδοντωτών κι οξύληκτων φύλλων του. Όλο το φυτο είναι λείο. Στις κορυφές διακλαδίζεται έντονα σε λεπτά κλαδάκια όπου στην άκρη τους βγαίνουν τα άνθη, όχι σε πραγματική ταξιανθία. Τα άνθη είναι ιώδη-λευκά και πολύ παράξενου σχήματος, με μια παράξενη απόφυση στο ένα πέταλό τους. Μάλλον εξελίχθηκαν σ’αυτό το παράξενο σχήμα για να μπορούν να κρατούν για λίγο το επικονιαστικό έντομο μέσα. Στο ίδιο φυτό μπορούν να βρεθούν και μπουμπούκια, και άνθη και σπόροι, οι οποίοι βρίσκονται σε καρπούς μικροσκοπικές κάψουλες. Το φυτό ανθίζει όλο το καλοκαίρι, επομένως μπορείτε να φανταστείτε πόσους πολλούς σπόρους παράγει. Έχει κάπως πικρή μυρωδιά αν κοπεί, και πρόσεξα πως τα κουνέλια δεν το τρώνε, άρα ίσως είναι και λίγο τοξικό. Τα άνθη του έχουν πολύ λεπτό άρωμα σε πάρα πολύ κοντινή απόσταση.

Μαργαριτοειδές φυτό κάπως σαν καλέντουλα. Δεν ξέρω αν είναι μονοετές ή πολυετές, πάντως ειναι πολύ ανθεκτικό. Έχει στη βάση του μερικά άμισχα τριχωτά οδοντωτά φύλλα, κι από εκει στέλνει ψηλούς βλαστούς που φέρουν τα κεφάλια στις κορυφές τους. Μερικά μεγάλα κεφάλια μπορει να φτάσουν και τα 10 εκατοστά σε διάμετρο μαζί με τα πεταλοειδή στοιχεία τους, αν και συνήθως είναι μικρότερα. Τα πεταλοειδή στοιχεία (ακτινωτά ανθίδια) τους είναι πρτοκαλί στις άκρες και ροδινα προς τη βάση, ενώ το κεφάλι είναι σκούρο κοκκινοκαφέ, στρογγυλεμένο και σκληρό. Όταν ωριμάσουν οι σπόροι, στο βλαστό μένει το κεφάλι εντελώς σφαιρικό αποτελούμενο από πάρα πολλά αχένια με μικρούς σπόρους που αποσυνδέονται εύκολα. Δε μυρίζει ωραία αν τριφτεί, αλλ’εμφανισιακά είναι όμορφο. Επίσης δεν εξαπλώνεται υπερβολικά.

Αυτό είναι ένα μονοκοτυλήδονο παχύφυτο με χαμηλούς βλαστούς που σπάνια ξεπερνούν τα 30 εκατοστά, αρκετά γρήγορη ανάπτυξη και συχνή ανθοφορία. Ολόκληρο είναι σαρκώδες και ινώδες, με πλατιά φύλλα πράσινα από πάνω και μοβ από κάτω. Διακλαδίζεται στις μασχάλες των φύλλων, ενώ τα άνθη του, που είναι πολλά μικροσκοπικά με χοντρούς κάλυκες, βγαίνουν στις κορυφές. Μήπως είναι Haworthia; Δεν ξέρω. Το φυτό αυτό εύκολα γίνεται μικρός θάμνος με πολλούς όρθιους βλαστούς, ενώ αναπαράγεται ΄πανεύκολα με μοσχεύματα. Τα άνθη στην φωτογραφία άρχισαν να μαραίνονται.

Όποιος ξέρει, παρακαλώ ας με διαφωτίσει για ένα ή περισσότερα απ’τα παραπάνω είδη.

Advertisements