Τώρα που γράφω το άρθρο, έχει περάσει μόλις λίγο παραπάνω από ένα εικοσιππεντάλεπτο από τότε που γέννησε η
κουνέλα μου,
η μικρή μου Λίμπο για έννατη φορά. Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο, αλλ’έτσι εύκολα γεννάνε οι κουνέλες. Δείτε και τις προηγούμενες γέννες ψάχνοντας στην κατηγορία για τα κουνέλια. Η
προηγούμενη γέννα
έγινε στις 19 Αυγούστου με μόνο δύο μικρά, τα οποία δυστυχώς πέθαναν στις 26 του μήνα, μέρα που δεν ήμουν παρών για να ξέρω τι έγινε, όμως κάποιος δε θά’πρεπε να παρατηρήσει πάραυτα το πρόβλημα; Όπως μου λένε δεν πρόσεξαν κανένα πρόβλημα, ας πούμε. Μετά λοιπόν από εκείνη την αποτυχημένη αναπαραγωγή, ήθελα να ξαναζευγαρώσω την κουνέλα μου, αλλά λίγο αργότερα, μιας και τα μαλλάκια της κοιλίτσας της ππου έβγαλε για την κατασκευή της φωλίτσας δεν είχαν βγει ακόμα. Όμως μια γονιμοποίηση θά’γινε στις 22 του μηνός, οπότε πάλι ήμουν απών. Εκείνες τις μέρες ήμουν διακοπές στο χωριό μου, τους Πύργους της Κοζάνης, μαζί με τα κουνέλια, και το διάστημα περίπου 22-27 του μηνός ήμουν πίσω στη Θεσσαλονίκη προσωρινά.

Τέλος πάντων το αποτέλεσμα ήταν μια ακόμα εγκυμοσύνη, την οποία στην αρχή πέρασα για απλά αύξηση του βάρους στη Λίμπο μου, όπως κάνω συνήθως μ’όλες τις απροσδόκητες εγκυμοσύνες της. Η πρώτη ένδειξη ότι ίσως η κουνέλα μου ήταν έγκυος μου δόθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου, οπότε είχα ξυπνήσει για λίγο πολύ νωρίς το πρωί και την άκουσα να σκάβει επίμονα, και πηγαίνοντας στο κλουβί βρήκα τη μια γωνία καθαρισμένη από υπόστρωμα εντελώς. Οι κουνέλες σκάβουν αρχικά μια τρύπα στο φυσικό τους περιβάλλον όπου θα κάνουν τη φωλιά. Την επόμενη μέρα, στις 18, πάλι σκαμένο το ίδιο μέρος το πρωί, αλλά κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον κατασκευής φωλιάς την υπόλοιπη μέρα. Στις 19 μέχρι το μεσημέρι με διαστήματα ξεκούρασης έσκαβε εκείνο το μέρος, καθαρίζοντάς το από όλο το υπόστρωμα και συνεχίζοντας να σκάβει στη γωνία. Τότε πρόσεξα τον τρόπο του σκαψίματος φωλιάς: Πρώτα κάνει δυνατές, επίμονες, αργές κινήσεις εναλλάξ με τα μπροστινά της άκρα σπρώχνοντας το υποθετικό χώμα πίσω, και μετά από λίγο γρήγορες εναλλάξ κινήσεις των μπροστινών άκρων για να το πετάξει μακριά. Το απόγευμα της ίδιας μέρας άρχισε να μαζεύει άχυρα στο στόμα της, οπότε τις έδωσα σχισμένα χαρτιά ως υλικά φωλιάς. Αμέσως άρχισε να κάνει τη φωλιά της. Όλη τη νύχτα ήταν σε υπερένταση, προσπαθώντας να βρει το τέλειο μέρος και να την τελειοποιήσει. Την επόμενη μέρα το πρωί είχε χαλαρώσει αρκετά, και άρχισε κανονικά να τρώει. Επίσης δεν ήταν τόσο αγχωμένη και προστατευτική της κοιλιάς της όπως με την προηγούμενη εγκυμοσύνη, μάλλον επειδή τώρα ήμουν συνέχεια δίπλα της και επίσης δεν υπήρχαν γάτες κι άλλα μικρά ζώα δίπλα της να την ενοχλούν. Επειδή όμως το απόγευμα στις 20 ο καιρός χάλασε απότομα και η μεριά της φωλιάς ήταν πιο εκτεθημένη στον αέρα, η Λίμπο έκανε δύο βιαστικές φωλιές και στις δύο γωνίες του κλουβιού. Την επόμενη μέρα, στις 21, αφού το πρωί βγήκε αρκετή ώρα έξω για τρέξιμο, μάσημα χαρτιών και παλιών καλωδίων, ασχολήθηκε περιστασιακά με τη φωλιά. Το βράδυ ωστόσο κατά τις 10 πρόσεξα πως σύχναζε εκει πειράζοντας τα υλικά της. Σε λίγα λεπτά είχε χαλάσει όλη τη φωλιά και την είχε ξαναφτιάξει από την άλλη γωνία. Στις 12-30 περίπου έστρωσε τη φωλιά με μαλλάκια απ’την κοιλιά της, και σε λίγο παραπάνω από μισή ώρα γέννησε.

Επειδή ήξερα ότι θα γεννήσει, ήμουν συνεχώς σ’επιφυλακή. Μόλις πήγα να την δω, την πέτυχα στη γέννα, δεύτερη φορά που γίνεται αυτό, η πρώτη ήταν
στη δεύτερη γέννα.
Είχε μόλις γεννήσει και οι πνιχτές φωνούλες ακούγονταν απ’το παιδάκι της, ενώ αυτή ήταν χωμένη μέσα στη φωλίτσα, μασώντας κάτι μαλακό, προφανώς τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα του μικρού. Αφού έγλειψε το μικρούλι και κάθισε για λίγο δίπλα του, έφυγε για να φάει, οπότε την τάισα καλά. Πρόσεξα πως το όργανό της συνεστάλη αμέσως μετά τη γέννα (αν και παραμένει πάλι σχετικά διεσταλμένο για τις 2-3 μέρες μετά), ενώ η κοιλιά της, που φαινόταν σαν να είχε περισσότερα μικρά, μειώθηκε απότομα.

Προσέξατε πως έλεγα για μικρό και παιδάκι; Τώρα είναι η μόνη φορά που η κουνέλα μου γεννά μόνο ένα μικρό. Ο μικρότερος αριθμος είναι δύο (δηυο φορές), ενώ έχει κάνει μια φορά 6, μια άλλη 3 και τις υπόλοιπες 4. Τώρα είχαμε μόνο ένα. Δεν ξέρω γιατί, πιθανόν λόγω ζέστης του καλοκαιριού η γονιμότητα να ήταν μειωμένη. Πάντως το κουνελάκι είναι στρουμπουλό και υγιές, και όπως γίνεται με τα λίγα μικρά, αρκετά ανεπτυγμένο με λίγο χνούδι στην πλατούλα του. Σκάβει κι αυτο με τα μπροστινά του άκρα στη γωνία της φωλίτσας του για προστασία. Μικρό μπουμπιλάκι!

Φωτογραφίες θά’ρθουν μετά τον ύπνο με το φως της μέρας.

Ενημέρωση 22/9/2012 την ίδια μέρα: Κοιμήθηκα και σήμερα ανεβάζω τις φωτογραφίες.

Η φωλίτσα με το λιμπάκι χωμένο μέσα, δε φαίνεται. Αποτελειται από λωρίδες χαρτιών και τα μαλλάκια της Λίμπο στη μέση για ζεστασιά.

Η μάνα Λίμπο μαζεμένη στη γωνία.

Το μικρό κουνελάκι στο χέρι μου. Αν κι ούτε μιας ημέρας, βλέπετε πως είναι αρκετά ανεπτυγμένο. Σε 10 μέρες περίπου θα ανοίξει τα ματάκια του, σε 15 θ’αρχίζει να δοκιμάζει στερεά τροφή, και σιγά-σιγά θ’αρχίσει ν’αυτονομείται περισσότερο. Θ’απογαλακτιστει εντελώς σε 6-8 εβδομάδες.

Η Λίμπο τρώει.

Ενημέρωση 2/10/2012: Το κουνελάκι μεγάλωσε πρωτοφανώς γρήγορα σε σχέση με προηγούμενες γέννες, πιθανόν επειδή είναι μόνο ένα και παίρνει όλο το γάλα της κουνέλας. Ήδη απ’τη μέρα που γεννήθηκε, όπως και με τα δυο κουνελάκια τις προηγούμενης γέννας, είχε λίγο χνουδάκι. Στις τρεις μέρες το τρίχωμά του αυξήθηκε παραπάνω, κι επίσης είδα τα πρώτα μπροστινά δοντάκια. Στις 5 μέρες άρχισε να γλείφεται για να καθαριστεί, στις 7 μέρες άνοιξε τα ματάκια του (συνήθως τ’ανοίγουν στις 10), και απ’τις επόμενες μέρες άρχισε να βγαίνει απ’τη φωλιά ενοχλώντας τη μάνα για γάλα, όπως κάνουν όλα τα κουνελάκια όταν αρχίζουν ν’αποκτούν τις ικανότητές τους. Τώρα μοιάζει περισσότερο με 15 παρά με 10 ημερών, είναι μεγάλο, στρουμπουλό, με πυκνό λευκό τρίχωμα κι ανοιχτά καφέ αφτάκια, και η κίνησή του είναι πολύ καλύτερη από κουνέλια τέτοιας ηλικίας. Δεν τρέμει τόσο, και τα πηδηματάκια του είναι αρκετά καλά, αν και διστάζει να πέσει από ύψος 10 εκατοστών στη φωλίτσα του ακόμα. Ακόμα έχει βγάλει μουστακάκια στο στόμα του και τ’αντανακλαστικά του είναι ταχύτατα, μόλις αγγιχθεί στη μυτούλα απότομα για παράδειγμα πετάγεται αμέσως. Επειδή είναι μόνο ένα και ασχολούμαι πολύ περισσότερο μαζί του, πιστεύω πως θα γίνει απ’τα πιο ήρεμα κουνελάκια της Λίμπο. Δεν τό’χω παρατηρήσει ακόμα να τρώει στερεά τροφή.

Ενημέρωση 5/10/2012: Σήμερα είναι 13 ημερών. Προχθές, όταν ήταν 11 ημερών, όταν του έβαλα μπροστά του μια δέσμη άχυρα, άρχισε να μασουλάει λίγο. Χθες επίσης άρχισε να τρώει φρέσκα φύλλα όπως ιβίσκο και γλιστρίδα, ενώ σήμερα το είδα να πηγαίνει στο μπολ με την κουνελίνη, αν και δεν μπορεί να φάει πάντα επειδή το προλαβαίνει η μάνα του. Δεν πιέζει υπερβολικά τη μάνα για γάλα. Κάθε βράδυ σταθερά η κοιλίτσα του φουσκώνει με αρκετό γαλατάκι. Από προχθές πρόσεξα πως η κίνησή του έχει γίνει πολύ καλή, με πολύ λίγο τρέμουλο, ενώ σήμερα κινείται σχεδόν κανονικά. Έχει αναπτύξει μύες στη μέση και στα άκρα, και φαίνεται για πολύ μεγαλύτερο κουνέλι απ’ό,τι είναι. Επίσης παρατήρησα χθες ότι αρχίζει να με καταλαβαίνει και να με θεωρεί κάτι καλό. Όταν το χάιδευα έτριζε τα δοντάκια του, όπως κάνουν τα μεγαλύτερα κουνελάκια από ευχαρίστηση, κι επίσης μια φορά, όταν είχα βγάλει για λίγο τη Λίμπο να κάνει βόλτα κι αυτο ήταν μόνο του μέσα στο κλουβί, έτρεξε δίπλα μου. Τώρα μπορεί και πηδάει κανονικά, τρέχει και σηκώνεται στα δύο, αν κι ακόμα διστάζει να πηδήξει απ’το ύψος των δέκα και λίγο εκατοστών της εισόδου του κλουβιού του μέσα. Σήμερα ακόμα μ’έγλειψε. Επειδή προχθές αφαίρεσα τη φωλιά καθαρίζοντας το κλουβί, τις μέρες αυτές το μικρό δε βρίσκεται μόνο στο σημείο της πρώην φωλιάς του, πηγαίνοντας συχνά δίπλα στη Λίμπο. Μετά από ένα διάστημα ανάπτυξης περίπου 2 βδομάδων-20 ημερών των κουνελιών βγάζω τη φωλιά, αλλ’η συγκεκριμένη περίπτωση, όπως καταλάββατε, αποτελεί εξαίρεση.

Ενημέρωση 8/10/2012: Το μικρό συνεχίζει να μεγαλώνει. Τώρα τρέχει μόνο του απ’το ένα μέρος στο άλλο, προφανώς για παιχνίδι. Δε χωράει πλέον στους κυλίνδρους χαρτιού υγείας απ’όπου έμπαινε απ’τη μια κι έβγαινε απ’την άλλη. Σήμερα επίσης του έμαθα να πίνει απ’το μπουκαλάκι με το νερό. Τα κουνέλια μόνα τους ψάχνουν και βρίσκουν τον τρόπο να πιουν, αλλ’εγώ ήθελα να δείξω στο συγκεκριμένο τον τρόπο για να δω αν καταλαβαίνει, μιας και διάβασα σε επιστημονικά άρθρα πως τα κουνέλια μαθαίνουν με παρατήρηση. Πρώτα όμως έπρεπε να κατεβάσω το μπουκαλάκι λίγο πιο κάτω για να το φτάνει. Έπειτα πήγα το κουνελάκι κοντά, το οποίο άλλωστε μπορεί να σηκωθεί εύκολα στα δύο πλέον, και κίνησα λίγο με το δάχτυλό μου τη μπίλια του μπουκαλιού για να τρέξει νερό. Το μικρό βράχηκε και πήγε πιο πέρα, αλλ’εγώ το ξανασήκωσα, βάζοντας το κεφαλάκι του μπροστά στο μπουκαλάκι. Τότε άρχισε να πίνει. Η ταχύτητά του έχει επιπλέον αυξηθεί, ενώ δε θέλει τόσο όσο πριν να το σηκώνω. Όταν σήμερα σήκωσα το συρμάτινο κλουβί για να καθαρίσω τη βάση του, που έχει το ύψος των 12 περίπου εκατοστών, το κουνέλι μετά από λίγο πήρε φόρα και πήδηξε έξω. Αυτό τό’κανε 3 φορές. Ωστόσο διστάζει ακόμα να πηδήξει τα 12 εκατοστά απ’την πόρτα μέσα, προτιμώντας να πέσει προς τα έξω. Του αρέσει επίσης να σκαρφαλώνει στο άνοιγμα της πόρτας, με τα μπροστινά ποδαράκια να πιάνουν το άνοιγμα και το κεφαλάκι του έξω να με βλέπει. Τρώει κουνελίνη, άχυρα και φύλλα κανονικά με τη μάνα του. Παρεμπιπτόντως έχω να κάνω και μια παρατήρηση για τη μάνα του. Ήξερα πως τα κουνέλια αφοδεύουν πολλές μπιλίτσες σε μία φορά, αλλά δεν τις είχα μετρήσει ποτέ ως τώρα. Τώρα όμως που καθάρισα το κλουβί, παρατήρησα τη Λίμπο να πηγαίνει στη γωνία της τουαλέτας και ν’αφοδεύει. Έπειτα βρήκα πάρα πολλές μπίλιες, κι όταν τις μέτρησα ήταν 29! Γενικά η κουνέλα μου τρώει καλά και είναι ελαφρώς στρουμπουλή. Επίσης έχει αρχίσει να βγάζει την πυκνή χειμωνιάτικη γούνα της, όπως και το μικρό λιμπάκι.

Ενημέρωση 13/10/2012: Τώρα το μικρό τρέχει, παίζει, και τρώει ό,τι τρώει και η μάνα του. Είναι το μόνο κουνελάκι που δε ζαλίζει τη μάνα του για γάλα, αν και το βράδυ πάντα θηλάζει. Τελευταία φορά που το παρατήρησα ήταν προχθές. Πριν 4 μέρες επίσης άρχισε να πηδάει μ’ευκολία απ’την πόρτα μέσα στο κλουβί από ύψος 12 εκατοστών, και τώρα το κάνει για πλάκα. Αφοδεύει κανονικά με μικρές και στερεές μπιλίτσες διαμέτρου λίγο μεγαλύτερης από κόκκο σουσαμιού. Δε θέλει τόσο πολύ να το σηκώνω, αν και πάλι δεν πολυπροσπαθεί να φύγει. Τείνει να χώνεται πίσω ή δίπλα στη μάνα του, αλλ’αυτή δεν έχει πρόβλημα. Σηκώνεται στα δύο, πίνει μόνο του νερό (τώρα το φτάνει το μπουκαλάκκι και ψηλά στην αρχική του θέση), και είναι ένα απ’τα πιο όμορφα κουνελάκια της Λίμπο. Τα μαλάκια του είναι πολύ μαλακά και γυαλιστερά.

Ενημέρωση 16/10/2012: Πλέον το κουνελάκι μπαινοβγαίνει στο κλουβί μόνο του. Συχνά βγαίνει κι αυτό όταν το ανοίγω για να βγει βόλτα η μάνα του. Αρκετές φορές την ακολουθεί, άλλες φορές βρίσκεται σε εντελώς άλλο σημείο. Αρχίζει να εξασκείται κι αυτό, ξύνοντας χαρτόνια, παίζοντας με κυλίνδρους χαρτιού υγείας και τρέχοντας γρήγορα. Είναι σαν κουνέλι ενός μήνα ή και παραπάνω.

Ενημέρωση 23/10/2012: Σήμερα το κουνελάκι έκλεισε ένα μήνα και μια μέρα, και μοιάζει σαν 6 εβδομάδων. Συμπεριφέρεται πλέον όπως και η μάνα του, αν και είναι πολύ πιο δραστήριο και παιχνιδιάρικο απ’αυτήν, όπως όλα τα μικρά κουνέλια και κάθε νεαρό θηλαστικό. Πρόκειται να το δώσω μετά από δύο ακόμα βδομάδες. Είναι πολύ όμορφο και μαλλιαρό, και γι’αυτό θα πρέπει ν’ανεβάσω φωτογραφία.

Ενημέρωση 25/10/2012: Σήμερα παρατήρησα μια σπάνια στιγμή έκκλισης για γάλα απ’το μικρό. Το μικρό, που τώρα είναι αρκετά μεγάλο και τρώει τα πάντα, ξαφνικά το απόγευμα ξάπλωσε και χώθηκε κάτω απ’τη μανούλα του, αυτή όμως πετάχτηκε και μου φάνηκε πως το κλώτσησε, μπορεί όμως απλώς να ήθελε να πηδήξει και να το έσπρωξε. Το μικρό ξαναπροσπάθησε άλλες 4 φορές, αλλ’αποτυχημένα. Κάθε φορά πήγαινε να ρουφήξει, όμως η μάνα έφευγε γρήγορα μακριά. Συνήθως η κουνέλα δεν ανέχεται συνεχές ζάλισμα για γάλα, θα δώσει αυτή όποτε χρειάζεται. Στην προκειμένη περίπτωση η μεγάλη ανάπτυξη του μικρού ίσως σημαίνει πως σχεδόν έχει κόψει το γάλα, και ίσως παίρνει λίγο ακόμα συμβολικά. Κατά τ’άλλα ακολουθεί τη μάνα του όπως πριν, και προτιμά να τρώει και να βρίσκεται δίπλα της. Τα παιχνιδάκια του με διάφορα αντικείμενα, όπως με τους κυλίνδρους χαρτιού υγείας, τα παλιά τετράδια, τα χαρτόνια, τα παλιά καλώδια για το συγκεκριμένο σκοπό ή και με την κουρτίνα είναι πολύ συχνότερα απ’αυτά της μανούλας, κι επίσης δεν τά’χω παρατηρήσει να παίζουν απαραίτητα μαζί. Λίγες φορές ωστόσο τά’χω παρατηρήσει να γλείφονται συγχρόνως. Γενικά κάνουν πολλά πράγματα συγχρόνως. Χθες για παράδειγμα η κουνέλα ήπιε νερό, κι αμέσως μετά το μικρό. Επίσης η Λίμπο δε φαίνεται μόνο ν’ανέχεται, αλλά αγαπά ακόμα το μικρό της, αφού σήμερα το πρωί αλλά κι άλλες φορές την παρατήρησα να του γλείφει το κεφαλάκι κι άλλα μέρη του σώματος που δε φτάνει το ίδιο. Το αμοιβαίο καθάρισμα είναι σημαντική κοινωνική δραστηριότητα για τα κουνέλια.

Ενημέρωση 29/10/2012: Χθες το απόγευμα παρατήρησα ένα θηλασμό του μικρού, το οποίο, αν κι αρκετά μεγάλο, ακόμα πίνει γάλα. Ξαφνικά το απόγευμα ξάπλωσε, έχωσε το κεφαλάκι του κάτω απ’την κουνέλα κι άρχισε να ρουφάει από μια ίσω θηλή. Επειδή ήταν μεγάλο, ακουγόταν και το ρούφηγμά του «τσακ, τσακ, τσακ».

Ενημέρωση 31/10/2012: Το κουνελάκι είναι αρκετά μεγάλο πλέον για να το δώσω. Είναι πολύ φιλικό με τους ανθρώπους, αφού συχνά πλησιάζει, δεν τρέχει συνήθως αν πας να το πιάσεις (πάλι δε θέλει καθόλου τις απότομες κινήσεις), και γλείφει αρκετά. Συνήθως ακκολουθεί τη μάνα του όταν τα βγάζω έξω. Σίγουρα απ’τα πιο καλά κουνελάκια της Λίμπο.

Το μικρό κουνελάκι στο κλουβί μεταφοράς 31/10/2012: προσέξτε την τεράστια αλλαγή απ’τις μέρες που γεννήθηκε μόλις περίπου ενάμισι μήνα πριν.

Ενημέρωση 6/11/2012: Χθες, στις 5 του μηνός, έδωσα το κουνελάκι. Η μάνα του ταράχτηκε πολύ όμως απ’αυτό το γεγονός, κι από χθες το βράδυ η συμπεριφορά της έχει αλλάξει έντονα. Χτυπάει συνέχεια τα κάγκελα του κλουβιού της, είναι πιο επιθετική – προσπάθησε να με δαγκώσει δυο φορές και μία που ήταν έξω απ’το κλουβί και πήγα να την πάρω γρύλλισε κι έφυγε -, τρέμει σαν να φοβάται πολύ όταν τη χαΪδεύω, αν κι όταν τη χαΪδεύω πολύ λίγο ακόμα χαίρεται τρίζοντας τα δοντάκια, κάθεται πολύ περισσότερη ώρα σε μια γωνιά ή κρυμμένη όταν βγαίνει απ’το κλουβί, και τρώει βιαστικά, αλλά η θέλησή της να τρέξει στο φαγητο που τις βάζω είναι μειωμένη. Τα κουνέλια άλλωστε είναι κοινωνικά ζώα που αγαπούν την παρέα άλλων μελών του είδους τους. Πιστεύω πως σε 1-2 μέρες η Λίμπο θα επανέλθει. Πάντως το μικρό κουνελάκι θα περάσει πολύ καλά εκεί που πήγε, μιας κι αυτός που το πήρε είχε παραγγείλει ένα τεράστιο κλουβί απ’την Αθήνα με όλες τις ανέσεις, κι επίσης θα το βγάζει αρκετή ώρα έξω. Όπως μου είπε σήμερα, το κουνελάκι φαίνεται χαρούμενο και τρέχει, αλλά κι αυτό σίγουρα θά’χει ένα αρχικο πρόβλημα προσαρμογής.

Ενημέρωση 7/11/2012: Σήμερα η κουνέλα ηρέμησε αρκετά. Πάλι η όρεξή της έγινε όπως πριν, με πλησιάζει, θέλει να την χαΪδεύω, αν και διστάζει ακόμα αρκετά να βγει απ’το κλουβί της. Μόλις βγαίνει δεν κρύβεται τόσο όσο χθες όμως. Το μικρό της πάντως βρέθηκε σε πολυτελές περιβάλλον, όπου πιστεύω θα ζήσει πολλά χρόνια. Παρακάτω φωτογραφίες σταλμένες απ’τον παραλήπτη του:

Το κουνελάκι στο νέο του υπερπολυτελές περιβάλλον.

Το μικρό κουνελάκι μόνο του, που είναι και κουνέλα.

Advertisements