Και ακόμα μια φορά οι Αμερικανοί πρωτοστατούν στον αστυνομικό παραλογισμό και βία. Το γεγονός έγινε στις αρχές του Ιουλίου με δράστη ένα 49χρονο άντρα ονόματι Μίλτον Χολ οπλισμένο με σουγιά, ο οποίος, μετά από φιλονηκία με καταστηματάρχη, τον απειλούσε με το σουγιά στο Σάγκινο του Μίσιγκαν. Ο Καταστηματάρχης κάλεσε έπειτα την αστυνομία, και 6 αστυνομικοί περικύκλωσαν το δράστη σε πάρκινγκ και τον πυροβόλησαν με 46 σφαίρες. Οι περαστικοί έμειναν αποσβολωμένοι απ’το γεγονός. Η αστυνομία ωστόσο υποστήριξε πως ο εν λόγω άνθρωπος είχε προηγούμενα προβλήματα με το νόμο εκφράζοντας παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Η οικογένειά του ανέφερε πως έπασχε από νοητική υστέρηση. Το νέο δημοσιεύθηκε σε πολλές διαδικτυακές σελίδες, όπως στο
defencenet.gr.

Κάθε νοήμων άνθρωπος πιστεύω πως θ’αντιληφθεί τον παραλογισμό και την απαξίωση της ζωής σ’αυτό το περιστατικό. Πρώτον οι αστυνομικοί ήταν 6, για έναν άντρα οπλισμένο μόνο μ’έναν απλό σουγιά. Υποτίθεται πως είναι εκπαιδευμένοι ν’αντιμετωπίζουν σχετικά εύκολα τέτοιες περιπτώσεις. Δεύτερον το καταφανές του γεγονότος. Σκότωσαν όλοι μαζί σε συμφωνία κάποιον πιθανότατα που κατείχε το ακαταλόγιστο. Μπορεί κανείς να σκοτώσει κάποιον σχεδόν ασυνείδητό της πράξης του; Γιατί, για ένδειξη δύναμης; Ακόμα όμως κι αν πούμε πως η οικογένειά του προσπαθώντας να τον προστατεύσει είπε πως ήταν νοητικά καθυστερημένος ενώ δεν ήταν ή είχε ελαφρύτερο πρόβλημα ή και σχεδόν καθόλου – τόσο ευέξαπτοι άνθρωποι που βγάζουν μαχαίρια στους καβγάδες προφανώς δε γίνεται νά’ναι απολύτως υγιείς ψυχικά -, δικαιολογείται 6 πάνοπλοι αστυνομικοί να τον σκοτώσουν; Με μεγάλη ευκολία όπως είπα θα μπορούσαν να τον συλλάβουν, να τον ρίξουν στο όχημα και να τον μεταφέρουν στο τμήμα. Απαράδεκτο.

Προφανώς η ζωή δεν αξιολογείται και πολύ στο αμερικανικό αστυνομικό σύστημα, και ιδίως εάν πρόκειται για ψυχασθενείς και πολλαπλούς παραβάτες, όπως δείχνει και η προηγούμενη παρόμοια περίπτωση με
τον κανίβαλο του ΜαΪάμι.
Άλλωστε η Αμερική ειναι η μόνη ανεπτυγμένη χώρα που εφαρμόζει ακόμα θανατική ποινή σε πολλές πολιτείες της, όχι πάντοτε για σοβαρότατα εγκλήματα, όπως θα νόμιζε κανείς.

Εγκληματίες στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως είναι οι αστυνομικοί. Τι γίνεται εκεί; Θεωρούν τιμητικό το φόνο; Που έγκειται η τιμή στην εκτέλεση ενός ψυχασθενούς; Μήπως προάγονται επαγγελματικά με τους φόνους; Ή απλώς η συμπεριφορά τους προς τέτοιες περιπτώσεις είναι ανεκτή από το αστυνομικό σύστημα; Δεν ξέρω… Μόνο ένα πράγμα είναι απολύτως σίγουρο, σε καμία ευρωπαΪκή χώρα δε θα γινόταν κάτι τέτοιο.

Advertisements