Διακόπτω λοιπόν τη σειρά των δημοσιεύσεων περί ψυχολογίας για ν’ανακοινώσω τα νέα απ’τα κουνέλια μας, με το σημαντικότερο όλων την όγδοη κατά σειρά γέννα της
κουνέλας μου
της Λίμπο. Ας τα πάρω όμως απ’την αρχή.

Αυτό το διάστημα μένω στο χωριό μου, στους Πύργους της Κοζάνης, ένα χωριό περίπου 850 κατοίκων κοντά στην Πτολεμαΐδα. Κάθε καλοκαίρι έρχομαι για κάποιο διάστημα εδώ. Φυσικά ερχόμενος δε γινόταν να μην πάρω μαζί μου τα κουνέλια, τη Λίμπο και τον κούνελο τον Πίπη, τα οποία έχω στη Θεσσαλονίκη μαζί μου, καθώς και όσα μικρά λιμπάκια δεν είχα δώσει από την
προηγούμενη γέννα.
Τις επόμενες εβδομάδες όλα τα λιμπάκια που έμειναν δόθηκαν με επιτυχή κατάληξη, εκτός από ένα, ένα αρκετά υπανάπτυκτο κουνελάκι – στην προηγούμενη γέννα έκανε 6, εκ των οποίων τα δύο πιο μικρά, το ένα πέθανε στις 4 μέρες, τ’άλλο έμεινε για πάντα μικρότερο -, το οποίο πέθανε μερικές μέρες αφού το έδωσα. Τα υπόλοιπα πάντως είναι καλά, το ένα απ’τα δύο ακόμα καλύτερα, μιας και μαθαίνω συχνά γι’αυτό.

Η Λίμπο ήρθε στο σπίτι μας τον Ιανουάριο του 2011, οπότε προοριζόταν για δώρο για τα παιδάκια του θείου μου, αλλ’έπειτα την αγαπήσαμε και πλέον δε νοούμαι χωρίς τη Λίμπο μου. Τον Πίπη μας τον χάρισαν λίγο μετά την απόκτηση της Λίμπο, κι αν και τους τον δώσαμε, μετά από λίγο δεν τον ήθελαν και τον ξαναπήρα εγώ. Είναι ένας αλμπίνος αρσενικός που έχει, όπως φαίνεται, γονιμοποιήσει την κουνέλα μου για 8 συνεχόμενες φορές. Είναι πολυ ήσυχος και πολύ λιγότερο ντροπαλός απ’τη Λίμπο, η οποία μόλις βρίσκεται σε νέο χώρο ή με αγνώστους κρύβεται γι’αρκετό χρόνο σε μια απροσπέλαστη γωνία. Αν και τον αγάπησα κι αυτόν, είναι λίγο δύσκολο να τα κρατάω και τα δύο, αφού πρέπει να ζουν σε ξεχωριστά κλουβιά για να μη ζευγαρώσουν και να βγαίνουν έξω ξεχωριστά. Θα γινόταν να στείρωνα ένα απ’τα δύο, αν και για τη Λίμπο φοβάμαι, επειδή έχει κάνει πολλά παιδιά κι έχει μεγαλώσει λίγο. Όμως αποφάσισα να τον δώσω σε άνθρωπο που θα τον αγαπάει και θά’ναι δίπλα μου για να ξέρω τι κάνει. Μάλλον ο πατέρας μου θα τον πάρει, και θα δώσει
τη δική του κουνέλα
στη γιαγιά μου, που θέλει ένα κουνέλι, και θα πάρει το δικό μου ηρεμότερο κουνελάκι.

Οι περισσότερες γέννες της κουνέλας μου ήταν προγραμματισμένες, δηλαδή έγιναν σκοπίμως. Μερικές όμως δεν ήταν, όπως η προηγούμενη, την οποία έκαναν τα παιδάκια εν αγνοία μου. Η σημερινή δεν ξέρω πως έγινε, αφού εγώ κρατούσα τη Λίμπο πάντοτε χωριστά και τα παιδάκια δε μου είπαν κάτι, ούτε όμως πήγαν πολύ ν’ανακατέψουν τα κουνέλια, αν και πάλι δεν τα εμπιστεύομαι απολύτως. Γι’αυτό υποθέτω πως ο Πίπης κάπως σηκώθηκε όρθιος στο συρματόπλεγμα, γιατί τον έχω παρατηρήσει να συνουσιάζεται κι έτσι όταν δεν υπάρχει χώρος, και τοποθέτησε το όργανο του απ’την άλλη μεριά για να φτάσει τη Λίμπο που σίγουρα συνεργάστηκε, γιατί πάντα συνεργάζεται αν δεν είναι έγκυος. Υπολογίζω την ημερομηνία της γονιμοποίησης στις 17-18 Ιουλίου, οπότε δε θυμάμαι κάτι αξιοσημείωτο. Τα πρώτα σημάδια της πιθανής εγκυμοσύνης τα παρατήρησα πριν περίπου τρεις βδομάδες, οπότε η κουνέλα μου ήταν λίγο πιο στρουμπουλή, και δεν πολυήθελε να της πειράζω την κοιλιά. Η συνάντησή της με τον Πίπη το επιβεβαίωσε αυτό, γιατί την άλλη μέρα που τά’βαλα μαζί καθόταν σε μια γωνία με κατεβασμένη ουρά σε μη συνεργάσιμο πνεύμα, ενώ την επόμενη μέρα άρχισε να του φέρεται επιθετικά και να τον διώχνει με γρυλλίσματα. Αργότερα κι ο Πίπης σταμάτησε να προσπαθεί. Επειδή όμως δεν ήξερα την ημερομηνία γονιμοποίησης, δε μπορούσα να ξέρω πότε θα γεννήσει, κι αυτό με άγχωνε αρκετά τις τελευταίες μέρες που η Λίμπο φούσκωνε όλο και περισσότερο και γινόταν όλο και πιο επιθετική. Τις τελευταίες 4 μέρες ειδικότερα ήταν ανήσυχη, έτρωγε λιγότερο και πιο αποσπασματικά, κι επίσης δεν ήθελε καθόλου χάδια και πιασήματα, ακόμα και στο κεφαλάκι. Πριν τέσσερις μέρες παρατήρησα επίσης λίγο μάζεμα αχύρων το πρωί προς μεσημέρι στο στόμα για κατασκευή φωλιάς, αλλ’αυτό καθυστέρησε αρκετά. Τις επόμενες μέρες δεν έκανε καμία προσπάθεια κατασκευής φωλιάς, κι έτρωγε ή ανακάτευε όσα άχυρα της έδινα, ώσπου χθες το μεσημέρι, τότε δηλαδή που την επισκέφθηκα κοντά στις 12-30, βρήκα απ’τη δεξιά μεριά στη γωνία του κλουβιού μία άσπρη κουνελίτσα και απ’την αριστερή στη γωνία ένα ακόμα άσπρο σημείο, μια φωλίτσα από άχυρα με το κανονικο βαθούλωμα στη μέση στρωμένο με μαλλάκια απ’την κοιλίτσα της, και μέσα σ’αυτό δύο ζεστά, μικρά, στρουμπουλά, χαρούμενα κουνελάκια! Μόνο δύο όμως. Συνήθως γεννά 4. Πιθαννόν οι αρνητικές για τα κουνέλια υψηλές θερμοκρασίες επηρέασαν τη γονιμότητά της, γιατί και πέρσι το Σεπτέμβριο
στην τρίτη γέννα
έκανε τρία, εκ των οποίων το ένα υπανάπτυκτο κι αδύναμο που πέθανε στις 4 μέρες. Ήταν ωστόσο από τα πιο παράξενα χρωματισμένα κουνελάκια που έχω δει, με άσπρο κεφάλι με μικρές καφέ κηλίδες και υπόλοιπο σώμα σκουρόχρωμο καφέ με διακυμάνσεις. Η κουνέλα μετά τη γέννα ήταν πιο ξεφούσκωτη, μολονότι πάλι στρουμπουλή γιτί την προσέχω αρκετά, και πολλές τρίχες έλειπαν από το στήθος της, τις οποίες χρησιμοποίησε για να στρώσει τη φωλίτσα. Ωστόσο δεν επανήλθε ακόμα στην εντελώς ήρεμη κατάσταση, όχι επειδή έχει κατάλοιπα απ’την εγκυμοσύνη, αλλά γιατί ήταν άγρια το διάστημα της εγκυμοσύνης, και άρα δεν ασχολούμουν τόσο μαζί της. Από τώρα πάντως θ’αρχίσουν οι προηγούμενες λιμποδραστηριότητες, οι βόλτες εκτός κλουβιού και τα υπόλοιπα παιχνίδια με τη Λίμπο.

Όπως είναι αναμενόμενο σε μια γέννα με λίγα μικρά, τα κουνελάκια γεννήθηκαν περισσότερο ανεπτυγμένα. Στην
τέταρτη γέννα
πέρσι το Δεκέμβριο επίσης γέννησε δύο, και τα δύο μεγαλύτερα απ’το σύνηθες και δυνατά. Εδώ όμως μόνο το ένα είναι αρκετά μεγαλύτερο απ’το σύνηθες, ενώ το άλλο είναι απλώς λίγο μεγαλύτερο από έναν κανονικό κουνελάκι σε μια γέννα τεσσάρων. Είναι και τα δύο ωστόσο υγιή, με κανονικά χαρακτηριστικά και κίνηση, και φαίνονται πιο ανεπτυγμένα, με χνούδι ήδη απ’την πρώτη μέρα. Το μεγαλύτερο έχει χνούδι σχεδόν σ’όλο του το σώμα, το μικρότερο λιγότερο. Κι όπως μ’όλα τα κουνελάκια, μόλις τ’ανακατεύω βγάζουν κάτι γλυκιές ψιλές και λίγο βραχνές φωνούλες. Τα μικρά κουνελάκια κάνουν τέτοιες φωνούλες όταν ενοχλούνται, όταν πεινάνε, αλλά κι όταν θηλάζουν ή παίζουν μεταξύ τους χορτάτα. Σήμερα που τα επισκέφθηκα για να τα ελέγξω τα είδα και τα δύο ζεστά και στρουμπουλά, επομένως η φροντίδα απ’τη μάνα είναι καλή.

Είχαμε όμως και γέννες απ’τις αφανείς κουνέλες. Πέρα από τη Λίμπο και τον Πίπη εδώ, έχουμε άλλες δύο μεγάλες κουνέλες, που τις πήρε η γιαγιά για νά’χουντα παιδάκια κουνελάκια πριν έρθω εγώ και φέρω τη Λίμπο μου από γείτονες που τα εκτρέφουν προφανώς για κρέας. Έχω πολλάκις ανακοινώσει ότι δεν τρώω κουνέλια, αλλά και πολλά μέλη της οικογένειάς μου δεν τρώνε επίσης. Ωστόσο αυτά τα κουνέλια θα πρέπει να τους τα επιστ΄ρέψουμε σε λίγο. Και δεν είναι μόνο αυτό, ότι δηλαδή θα σκοτωθούν δύο κουνέλες, αλλά πήγε η γιαγιά μου και τις έβαλε να ζευγαρώσουν με τον κούνελό τους. Αυτούς δε μπορούμε να τους εμποδίσουμε να μην εκτρέφουν κουνέλια, εμείς όμως θα μπορούσαμε να μην το κάνουμε αυτό. Λοιπόν δεν ήμασταν σίγουροι αν έμειναν έγκυοι οι κουνέλες, αν κι εγώ έπιανα κάτι στρουμπουλά σκληρά στοιχεία μέσα στις κοιλίτσες τους. Ώσπου στις 11 αυτού του μήνα γέννησαν και οι δύο. Πρωί-πρωί, στις 8, η θεία μου με σήκωσε για να δω τη γέννα της μιας. Η γιαγιά μου καθαρίζοντας τον κουνελώνα το πρωί με το λλάστιχο έβρεξε κατά λάθος τα μικρά κουνελάκια που μόλις είχαν βγει. Στην αυτοψία μου βρήκα 8 παγωμένα αλλά ζωντανά κουνελάκια, και τα μάζεψα σε μια γωνία με άχυρα από πάνω τους. Το μεσημέρι έπειτα, όταν ξύπνησα επειδή ξανακοιμήθηκα, βρήκα 4 νεκρά, ενώ στη συνέχεια το ένα πέθαινε μετά το άλλο. Δεν είχαμε προετοιμαστεί για να βάλουμε φρωλίτσα, και τα κουνελάκια έμεναν κάτω στο τσιμέντο. Είχα βάλει εγώ λίγα άχυρα, αλλ’η μάνα τα έσπρωχνε. Περίπου στις 6 το απόγευμα έβαλα άχυρα στη δεύτερη κουνέλα για να κάνει φωλιά, μήπως και αποφευχθεί το ίδιο πρόβλημα. Αυτή όμως άρχισε να τα τρώει κι ανοίγοντας την πόρτα βρήκα μέσα 6 μικρά και ζεστά κουνελάκια. Τα βάλαμε μέσα σ’έναν κουτί για φωλίτσα με άχυρα, και δε φάνηκε η κουνέλα να τα πειράζει. Εντωμεταξύ ως το βράδυ πέθαναν απ’το κρύο και την παραμέληση όλα τα μικρά της άλλης, εκτός από ένα, το οποίο έβαλα μαζί με τ’άλλα 6, αν και το βράδυ η κουνέλα αναποδογύρισε το κουτί με αποτέλεσμα να πέσει και να παγώσει. Εκείνο το βράδυ επίσης εκείνη η κουνέλα έφαγε ένα δικό της – κάνουν κανιβαλισμο όταν στρεσάρονται πολύ και δε μπορούν να τα μεγαλώσουν -, όπως μου είπε η γιαγιά που βρήκε λίγα σκορπισμένα μέλη του, ώστε την άλλη μέρα είχαμε μόνο 5. Ο ήλιος ευτυχώς τα ζέστανε λίγο, αλλά το βράδυ ηρθε πάλι και τα πάγωσε χωρίς το προστατευτικό στρώμα μαλλιών, που δεν έριξε καν η μάνα τους. Την άλλη μέρα η γιαγιά μου αφαίρεσε ακόμα ένα παγωμένο, ενώ εγώ το μεσημέρι βρήκα τ’άλλα τρία επίσης παγωμένα, κι ένα απ’αυτά φαγωμένο! Ήταν ολόκληρο, εκτός μιας μικρής τρυπούλας στην κοιλίτσα απ’όπου έβγαινε λίγο εντεράκι. Χάλια… Όταν όμως τελικά χάθηκαν όλα τα κουνελάκια, η κουνέλα συμπεριφερόταν για μια μέρα κάπως αλλιώς. Έμενε μαζεμένη στη γωνία μη θέλοντας παρεμβάσεις. Προφανώς είχε αγχωθεί από την ξαφνική απώλεια των μικρών της. Παρόμοια συμπεριφορά για δύο μέρες είχε και η δικιά μου, όταν για κάποιον ανεξήγητο λόγο χάλασε τη φωλίτσα της τον Φεβρουάριο φέτος στην
πέμπτη γέννα
με αποτέλεσμα τα κουνελάκια της να πεθάνουν απ’το κρύο. Εκεί ωστόσο μπορούσα να την παρακολουθώ από πιο ΄κοντά, και πέρα από μια γενικήαγχωμένη διάθεση πρόσεξα πως κάθε βράδυ πήγαινε στη φωλιά, σαν να τα έψαχνε περιμένοντας να θηλάσουν, κι επίσης ήταν περισσότερο επιθετική.

Η ασπρόμαυρη κουνέλα μάνα της δεύτερης γέννας την επόμενη μέρα 12 Αυγούστου μετά τη γέννα.

Η υποτυπώδης φωλίτσα με τα 5 κουνελάκια την επόμενη μέρα μετά τη γέννα.

Ένα των μικρών στο χέρι μου την ίδια μέρα, μιας ημέρας δηλαδή. Προσέξτε πόσο πιο ανεπτυγμένο φαίνεται σε σχέση με τα τυπικά κουνελάκια.

Ίσως η στρεσογόνος κατάσταση να βρίσκονται οι κουνέλες συνέχεια σ’επαφή μεταξύ τους μ’ένα μόνο συρματόπλεγμα να τις χωρίζει στη μέση, η απουσία απομονωμένου μέρους και υλικών για τη φωλιά ή ακόμα και η απειρία τους στην αναπαραγωγή, γιατί μερικές φορές οι κουνέλες στην πρώτη γέννα παραμελούν τα παιδιά τους, αν κι οχι πάντα – για παράδειγμα η Λίμπο μου
στην πρώτη γέννα
τα πρόσεχε πολύ καλά -, να οδήγησαν στην παραμέληση των μικρών. Από τη μια ίσως πείτε πως ήταν στενάχωρο το γεγονός, για μένα όμως ήταν τύχη. Πέθαναν ας πούμε σχετικά ανώδυνα 14 μικρά κουνελάκια ημερών, σε ηλικίαπου ακόμα δεν καταλαβαίνουν και πολλά, αντί να μεγαλώσουν, να γίνουν πλήρως συνειδητά και να σφαχτούν. Έφυγαν λίγ αμικρά κουνελάκια που αλλιώς κάποιος θα τα χτυπούσε με κάτι ή θα τα έκοβε με το μαχαίρι για να τα σκοτώσει κι έπειτα να τα φάει. Τώρα θα μου πείτε γιατί οι γείτονες αυτοί δεν παράγουν πολλά κουνέλια; Όχι, έχουν μόνο μια κουνέλα, και συχνά παραμελούν να την αναπαραγάγουν. Ακόμα κι αν όμως έβγαζαν παραπάνω κουνέλια, εμείς δε θά’πρεπε να τους βοηθήσουμε σε καμίαπερίπτωση. Τουλάχιστον θα φάνε δύο μόνο κουνέλες από μας, όχι άλλες. Αν μερικά ζούσαν, ίσως προσπαθούσα να τα πάρω μαζί μου πίσω με τη Λίμπο για να τα δώσω στη Θεσσαλονίκη, όπου σίγουρα θά’βρισκα άνθρωπο που θα τ’αγαπούσε. Τώρα όμως ευτυχώς πέθαναν νωρίς όλα, κι άλλα πετάχτηκαν, άλλα τα πήρα εγώ και τά’δωσα στις γάτες, διότι θεωρώ καλύτερο να τα δώσω σε ζώα εξίσου αγαπημένα παρά να τα πετάξω έξω. Αυτό πολύ δύσκολα θα τό’κανα στη Λίμπο μου ΄΄η σ’άλλο μεγάλο κουνέλι? Οι λόγοι είναι καθαρά συναισθηματικοί, αφού εφόσον πέθανε το κουνέλι έχασε τη συνείδησήτου ανεξαρτήτως του μεγέθους του ή του επιπέδου ανάπτυξής του. Για νεογέννητα ή και λίγο μεγαλύταρα όμως κουνελάκια μπορώ να το κάνω αυτό ευκολότερα.

Μορφολογικά τα κουνελάκια των δύο μεγάλων κουνελών ήτα διαφορετικά από το αναμενόμενο. Είχα κατ’αρχήν το μέγεθος ενός αρκετά ανεπτυγμένου μικρού από μικρή γέννα της Λίμπο, κοντά στα 6 εκ., ίσως όμως και μεγαλύτερα. Ο σκελετός τους ήταν πιο ισχυρός, με δυνατότερο κρανίο, μακρύτερο ρύγχος και κάτω σιαγόνα παχύτερη και μακρύτερη μπροστά, σαν να είχαν χαρακτηριστικα λίγο μεγαλύτερου κουνελιού. Αυτο ίσως είναι και το φηυσιολογικό, γιατί τα νανάκια με τα οποία έχω εμπειρία τείνουν να διατηρούν περισσότερα νεαρά χαρακτηριστικά (νεοτενία). Το πολύ παράξενο μ’αυτά ήταν επίσης ότι ήδη απ’την πρώτη μέρα είχαν τα μικρά μπροστινά τους δόντια και λίγο χνούδι στη μουσούδα, μακρύτερο απ’αυτό των ανεπτυγμένων μικρών της Λίμπο. Το χρώμα τους επίσης δεν ήταν ροζ όπως συνήθως, επειδή και οι δυο μάνες είχαν μαύρο πάνω τους (ο πατέρας είναι αλμπίνος). Από τα 8 μικρά της πρώτης, που ήταν κατάμαυρη, τα 6 βγήκαν με μαύρο δεέρμα, ενώ απ’τα 6 τις άλλης που είχε άσπρο με μαύρο, μόνο το ένα ήταν έτσι, ενώ πολλά απ’τ’άλλα είχαν μαύρα στίγματα. Γενικά είχαν όψη περισσότερο ανεπτυγμένου κουνελιού. Άλλωστε αναπτύσσονται και πιο γρήγορα απ’αυτά της Λίμπο μου, αφού έχουν επιλεγεί να μεγαλώνουν γρήγορα για να φαγωθούν και γρήγορα. Ωστόσο στη συμπεριφορά και τις φωνούλες ήταν όμοια με τα λιμπάκια.

Σ’ένα πείραμα που έκανα βάζοντας ένα μικρό στη Λίμπο, κι έπειτα κι άλλα ενώ βρισκόταν στη νευρική της φάση πριν γεννήσει, πρόσεξα πως δεν τα έδινε σημασία. Πήγαινε για λίγο κοντά τους, τ’ακουπούσε με τη μυτούλα και τα μύριζε, κι έπειτα έφευγε σε μια γωνία. Σ’ένα άλλο πείραμα που έκανα βάζοντας ένα ζωντανό κοντά σε γάτα, είδα πως η γάτα το περιτριγύριζε, έκανε κύκλους γύρω του πότε βρισκόμενη κοντά και πότε μακριά, το ακολουθούσε όταν κινούταν και το ακουμπούσε με τη μουσούδα της χωρίς όμως να το βλάπτει. Έπειτα φυσικά το πήρα, για να μη γίνει τίποτα. Όταν ωστόσο της έδινα νεκρό κουνελάκι, δεν υπήρχε κανένας δισταγμός. Το έπιανε, το πήγαινε σε μια γωνία κι άρχιζε αμέσως να το τρώει. Τρώει ολόκληρο το ζωάκι, ακόμα και το δέρμα και τα οστά. Όταν μια άλλη γάτα το πλησιάζει, μουγκρίζει υπόκωφα για να φύγει, αλλ’αυτό δεν πετυχαίνει πάντα αν η άλλη είναι μεγαλύτερη, οπότε έπρεπε να βρίσκομαι εγώ κοντά και να διώχνω τη μεγάλη όσο έτρωγε η μικρή. Μια φορά χόρτασα τη μικρή με τέσερα κουνελάκια, και μετά ανέβηκε σ’ένα μέρος παραφουσκωμένη, γουργούριζε για λίγο και κοιμήθηκε.

Θ’αναρτώνται ενημερώσεις για την ανάπτυξη των μικρών της Λίμπο μας.

Ενημέρωση 28/8/2012: Δυστυχώς πέθαναν και τα δύο μικρά. Δεν ήμουν εκει – πήγα για λίγο στη Χαλκιδική, η κουνέλα έμεινε στο Χωριό – για να ξέρω τι έγινε, αν και τα πρόσεχαν όπως μου είπαν. Ίσως η ζέστη τα επηρέασε αρνητικά. Η κουνέλα πιθανότατα θα ήταν ταραγμένη απ’το γεγονός για λίγο, τώρα όμως φαίνεται και πάλι καλά. Ίσως την ξαναζευγαρώσω με τον Πίπη ακόμα μια φορά.

Advertisements