Το κουταβάκι φωτογραφημένο χθες το απόγευμα 4/8/2012. Είναι μπλουπ!

Το μικρό αυτό μαλλιαρό μπαλάκι τό’φερε χθες ένας φίλος μου καθώς έκανε βόλτα με το ποδήλατο στο δρόμο, φέρνοντάς με σε πολύ δύσκολη θέση. Είναι ακόμα μικρό, απροστάτευτο, μαλακό, και δυστυχώς δεν έχει βέβαιο μέλλον, αφού ούτε εγώ ούτε αυτοί θέλουν να το κρατήσουν, αν και γι’αυτόν το μήνα που θα μένουμε στο χωριό θα το μεγαλώνουμε. Εάν δηλαδήτ ο προσπερνούσε θά’ταν ίσως καλύτερα. Δεν είμαι κακός, αλλά συχνα είναι δύσκολο ν’ανταπεξέλθεις σε τέτοιες υποχρεώσεις εφόσον θα μπορούσες να τις αποφύγεις και το ζώο να το αναλάβει η φύση ή η τύχη, ή δηλαδή να πεθάνει ή να φαγωθεί εκεί, ή κάποιος άλλος να το περιμάζευε. Εφόσον όμως τό’χουμε, δε μπορούμε να το αφήσουμε πλέον έτσι εύκολα στην τύχη του.

Το σκυλάκι λοιπόν βρέθηκε στη μέση του δρόμου έξω απ’το χωριό (Πύργοι Κοζάνης), καθώς ο φίλος μου έκανε πρωί-πρωί βόλτα προς το Ανατολικό, μεγαλύτερο χωριό πλησιέστερο στην Πτολεμαΐδα. Το σήκωσε λοιπόν αμέσως κι όταν γύρισε πίσω, τό’βαλε προσωρινά σ’ένα μεγάλο κλουβί για κουνέλια με μαλακό ύφασμα κάτω. Ήταν καφέ με άσπρο μπροστά, στρουμπουλό, με ανοιχτό ακόμα το ένα ματάκι και το άλλο όχι τόσο, μπουσουλιστό περπάτημα, ωραίο κοντό και γυαλιστερό τρίχωμα, το καλύτερο που έχω πιάσει σε σκυλί, κι όπως εξέτασα αργότερα, κανένα δόντι ακόμα, αν κι όλα ήταν έτοιμα να βγουν απ’τα ούλα. Πεινούσε κι έκλαιγε με στενάχωρα τσιριχτά γαυγίσματα, λες και η μανούλα του θα το άκουγε ποτέ. Υπολογίζω πως πετάχτηκε στο δρομο πρόσφατα, μιας και δεν είχε αδυνατίσει και φαινόταν σε καλή υγεία. Αφού ψάξαμε για μπιμπερό που δε βρήκαμε, το ταΐσαμε κανονικό γάλα με τη σύρριγγα, εννοείται χωρίς τη βελόνα. Ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή γιατί χυνόταν αρκετό, και κοντέψαμε να το πνίξουμε λίγο – αν πνιγεί και βήχει το γυρίζουμε προς τα κάτω και το χτυπάμε στην πλάτη ελαφρά -, αλλά μετά τελειοποιήσαμε τη μέθοδο. Σε κάθε τάισμα έπαιρνε έως και τέσσερις σύρριγγες. Όταν χόρταινε το μπλουπάκι, κοιμόταν γι’αρκετή ώρα. Σήμερα η κατάσταση συνεχίζεται όπως χθες, αν και τώρα περπατάει λίγο πιο όρθιο. Δεν πίστευα ότι το δικό μας άπαχο γάλα θα βοηθούσε, γι’αυτό υποσχέθηκα να ψάξω στο Διαδίκτυο για πληροφορίες σωστής ανατροφής.

Απ’ό,τι τελικά έμαθα ψάχνοντας πυρετωδώς χθες όλο το απόγευμα, η φροντίδα ενός ορφανού κουταβιού δεν είναι κάτι εύκολο, ούτε όμως και πανδύσκολο. Ιδανικά το κουταβάκι θα πρέπει να βρίσκεται με τη μανούλα του και τα αδερφάκια του, μέσα στη ζεστή του φωλίτσα και στη συντροφιά ομοειδών του, αλλ’αν αυτό δε γίνεται, μπορούμε εμίς να το βοηθήσουμε να ζήσει και να μεγαλώσει κανονικά. Κατ’αρχάς να πω για τα βασικά: Τα εξημερωμένα σκυλιά έρχονται σε οίστρο δύο φορές το χρόνο, σε αντίθεση με τους άγριους λύκους που έρχονται μονο αργά το χειμώνα. Τα αρσενικά δεν έχουν πρόβλημα να συνευρεθούν οποιαδηποτε εποχή. Το παράξενο με το ζευγάρωμα των σκύλων είναι ότι κατά τη σεξουαλική πράξη μετά από ένα διάστημα το πέος του αρσενικού φουσκώνει σφηνόνοντας μέσα στο θηλυκό, οπότε πρέπει να περάσει κάποιος χρόνος με μέγιστο τα 30 λεπτά ώστε να ξαναπέσει και ο αρσενικός να κατεβεί. Μετά λοιπόν από εγκυμοσύνη 60 ημερών, που μπορει να φανει μεγαλύτερη διότι μππορεί το σπέρμα, που ζει λίγες μέρες στο θηλυκό αναπαραγωγικο σύστημα, νά’χει μπει λίγο πριν την ωορηξία, γεννιούνται κατά μέσο όρο 6 κουταβάκια. Ο αριθμός τους φυσικά, όπως κι όλα τα χαρακτηριστικά των σκύλων, ποικίλουν ανά φυλή. Στην πραγματικότητα ο σκύλος (Canis lupus familiaris παλαιότερα θεωρούταν ξεχωριστο είδος, έχει αναγνωριστεί ωστόσο πως αποτελεί υποείδους του άγριου λύκου) είναι το πλέον πολυποίκιλο θηλαστικό του πλανήτη. Μόλις γεννηθούν λοιπόν, η μανούλα τους τρώει τους αμνιακούς σάκους, τους ομφάλιους λώρους και τους πλακούντες – συμπεριφορά πολών θηλαστικών ώστε να ξαναπάρουν πίσω κάποιο ποσό ενέργειας -, τα καθαρίζει κι έπειτα τα ταΐζει με το πρωτόγαλα, το πρώτο γάλα όλων των θηλαστικών, πλούσιο σε χρήσιμα αντισώματα.

Από εδώ και στο εξής ξεκινά η ζωή στον έξω κόσμο. Αρχικά όπως όλα τα νεαρά θηλαστικά, τα κουταβάκια δε μπορούν να ρυθμίσουν σωστά τη θερμοκρασία τους, και γι’αυτό μαζεύονται όλα μαζί για ζεστασιά. Για να πέσει ο μεταβολισμός τους επίσης, στα πρώτα 10-40 λεπτά η θερμοκρασία τους πέφτει στους 27 βαθμούς, απ’όπου σιγά-σιγά ανεβαίνει κοντά στους 35, ενώ στις 3 περίπου εβδομάδες θά’χουν πάρει τη θερμοκρασία ενός κανονικού σκύλου μεταξύ 37,7 και 38,8 βαθμών Κελσίου. Επίσης μπορεί την πρώτη μέρα να χάσουν λίγο βάρος, όμως γρήγορα θα το αναπληρώσουν και θα το αυξάνουν καθημερινά. Κύρια αιτία θανάτου για τα νεογνά είναι η υποξία λόγω πρόωρης αποσύνδεσης απ’τον πλακούντα ή παρατεταμένη γέννα, αν κι ως ένα σημείο τα μικρά μπορούν ν’αντέξουν αυτήν την κατάσταση. Η θνησιμότητα στις πρώτες μέρες μπορεί να φτάσει το 10%, ενώ σε ορισμένες φυλές μπορεί να πλησιάσει το 20%, από αιτίες όπως υποθερμία ή μικρό μέγεθος που χρειάζεται επιπλέον φροντίδα. Στην αρχή είναι τυφλά και κουφά, με κύρια αίσθηση την όσφρηση, με την οποία βρίσκουν τη θηλή και τα αδερφάκια τους αν χωριστούν σε μικρή απόσταση, αλλά και την αφή και την αίσθηση της θερμότητας. Τα ματάκια ανοίγουν κατά μέσο όρο στις 10 μέρες, ενώ τα αφτάκια στις 14. Στις 14 μέρες επίσης αποκτούν την ικανότητα να ουρούν και ν’αφοδεύουν μόνα τους, αφού πριν τα βοηθούσε η μάνα γλείφοντας την κοιλίτσα και τις ανάλογες περιοχές και τρώγοντας τ’απορρίμματα για να κρατήσει το περιβάλλον καθαρό. Κατά το κρίσιμο αυτό διάστημα της ανάπτυξης, η μάνα τα θηλάζει κάθε δύο ώρες, αν και με τη δική μας υποστήριξη δεν πειράζει αν τα ταΐζουμε 5 φορές τη μέρα με μεγαλύτερες ποσότητες. Το διάστμα αυτό τα κουταβάκια το περνού να κοιμούνται κατά το 90% του χρόνου τους. Το νωρίτερο στις 21 ημέρες μπορεί να βγουν τα πρώτα δοντάκια, αν και συνήθως γίνεται αργότερα, πριν όμως τις 30 μέρες. Τότε μπορεί να δοκιμάσει και λίγο στερεά τροφή. Όσο τα ζώα αναπτύσσονται, το λεξιλόγιό τους πλουτίζεται με νέες φωνές, ο συντονισμός των κινήσεών τους και το περπάτημα βελτιώνονται, ενώ περνούν περισσότερο χρόνο ξύπνια παίζοντας μεταξύ τους. Από τις 4 εβδομάδες η παραγωγή γάλακτος της μάνας σκύλας μειώνεται, και τα κουταβάκια αναγκαστικά τρώνε περισσότερη στερεά τροφή. Τώρα η μάνα θα τα θηλάζει περισσότερο για να τα ηρεμήσει παρά για να τα θρέψει. Πλήρως ανεξάρτητα από μάνα γίνονται στις 8 εβδομάδες, αν και μέχρι τις 12 θεωρούνται ακόμα πολύ μικρά και η κοινωνικοποίησή τους θα πρέπει να γίνεται με προσοχή. Μέσα στο διάστημα των 4-12 εβδομάδων καλό είναι να εκτίθενται σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, εννοείται φιλικούς κι ευσυνείδητους, παιδάκια κι άλλα ζώα, ώστε όταν μεγαλώσουν να συνηθίσουν τέτοιες παρουσίες και να μη συμπεριφέρονται με φόβο. Το διάστημα 8-12 εβδομάδων θεωρείται το πλέον κατάλληλο για ν’αποκτήσει κάποιος σκυλί. Σ’αυτό το διάστημα αρχίζει επίσης να μαθαίνει να κάνει τις ανάγκες του σε συγκεκριμένο μέρος βασισμένο στη μυρωδιά και σε ήρεμη, όχι άγρια εκπαίδευση, να παίζει σωστά, να δαγκώνει και να τραβά τ’αντικείμενα που πρέπει κ.ά. Φυσικά η ανάπτυξη συνεχίζεται και μετά απ’αυτό το διάστημα. Για τον πρώτο χρόνο το κουτάβι θα πρέπει να τρώει 3-4 φορές τη μέρα και για μετά σαν κανονικός σκύλος, 2 φορές δηλαδή. Η σεξουαλική ωριμότητα έρχεται το νωρίτερο στους 6-18 μήνες, ενώ στις μεγάλες φυλές μπορεί να έρθει έως και σε δύο χρόνια. Το σκυλί πάντως είναι ζώο κοινωνικό με υψηλή νοημοσύνη που θα πρέπει να εξασκείται συνεχώς, κι όχι να παραμελείται δηλαδή επειδη πέρασαν τα κρίσιμα στάδια της ζωής του.

Όπως περίμενα, το γάλα που δίναμε σ’αυτό το κουταβάκι ήταν ανεπαρκές. Βρήκα μια καλή συνταγή σ’ένα ελληνικό
φόρουμ για σκυλιά
ενός Αμερικανού εκτροφέα σκύλων, η οποία για ένα λίτρο είναι: 800 γραμμάρια πλήρες γάλα, 200 γραμμάρια κρέμα γάλακτος, 1 κρόκος αυγού, 1-1/2 κουταλιά τσαγιού αποστειρωμένο αλεύρι από κόκκαλα, 1 κουταλιά τσαγιού σκόνη κιτρικού οξέος, 2-3 σταγόνες βιταμινών για μωρά΄. Το οστεάλευρο πιστεύω μπορεί ν’αντικατασταθεί με μια εναλλακτική πηγή ασβεστίου όπως ασβεστούχο συμπλήρωμα διατροφής, ενώ το κιτρικό οξύ πιθανόν θα είναι αυτή η ουσία λεμονιού που μπαίνει στα γλυκά. Μ’αυτήν λοιπόν τη συνταγή το κουτάβι μεγαλώνει σωστά. Ιδανικό όπου διάβασα έλεγε ότι είναι να τρέφεται με μπιμπερό, για ν’αποφύγουμε τον κίνδυνο πνιγμού, αν κι αν δεν έχουμε πιστεύω πως εφόσον προσέχουμε πολύ, μπορούμε να το ταΐσουμε με οτιδήποτε. Μπορεί να τρώει 5 φορές τη μέρα ανά κανονικά διαστήματα (ιδανικά των 4 ωρών΄αν αν γίνεται) με μεγάλες ποσότητες, κατά μέσο όρο αρχικά 20 ml, αν κι αυτό εξαρτάται από το βάρος του. Εμείς δεν έχουμε ούτε καν μικρή ζυγαριά να το ζυγίσουμε, έτσι το δίνουμε μέχρι να φουσκώσει πολύ η κοιλίτσα. Έπειτα μόλις βγουν τα πρώτα δόντια, μπορεί να τρώει και λίγο ρυζάκι, λίγο ψωμάκι, λίγο κιμά ή λίγο κοτοπουλάκι, ενώ αγότερα μπορεί να μασουλήσει κόκκαλο και την ειδική τροφή. Για το κόκκαλο και το κρέας οι απόψεις στο Διαδίκτυο διίστανται, με τους εκτροφείς να λένε πως είναι καλό και τους πετσοπάδες να λένε το αντίθετο, ότι δηλαδή προκαλεί διάρροια, πιθανόν για να πουλήσουν τα δικά τους προΐόντα μάσησης. Για τις δύο πρώτες εβδομάδες μέχρι ν’αρχίσει μόνο του, θα πρέπει μ’ένα βρεγμένο χλιαρό βαμβάκι να του τρίβουμε το πίσω μέρος της κοιλίτσας και τις απεκριτικές περιοχές, ώστε ν’αποβάλει. Το δοκιμάσαμε σήμερα και πέτυχε αμέσως. Μετά τον πρώτο μήνα μπορούμε ν’αρχίζουμε να του μαθαίνουμε ένα σταθερό μέρος για να πηγαίνει και να κάνει τις ανάγκες του, παρατηρώντας αρχικά πού προτιμά να πηγαίνει κι έπειτα επιβραβεύοντας με κάτι αγαπημένο του όταν πηγαίνει συνεχόμενα εκεί που θέλουμε. Αρχικά καλό είναι να μένει σ’ένα μεγάλο κλουβί, κούτα ή κάτι παρόμοιο μέχρι να μεγαλώσει λίγο την ώρα που δεν ασχολούμαστε μαζί του, διότι είναι αρκετά ζωηρό και θορυβώδες και μπορεί να καταστρέψει τα πάντα αν το αφήσουμε. Μετά, όταν αρχίζουμε να του δίνουμε πράγματα να μασήσει, θα μάθει να προτιμά αυτά παρά να μη χαλάει το σπίτι ή τον κήπο.

Γράφοντας αυτό το θέμα τώρα στις 7 παρά κάτι, έλαβα τηλεφώνημα απ’το φίλο μου ο οποίος μ’ενημέρωσε πως έκανε μόλις πριν μόνο του ένα μικρό κόπρανο και ούρα. Επομένως το υπολογίζω στις 14-18 μέρες περίπου. Τα δόντια είναι έτοιμα να βγουν, οπότε σε λίγο θα μπορέσει να δοκιμάσει και κανονική τροφή. Θα πρέπει να του πάρουμε λίγη σκυλοτροφή για νά’χει ένα σωστά εμπλουτισμένο γεύμα.

Το πρόβλημα τώρα είναι τι θα γίνει με το μικρό αυτό μπουμπιλάκι. Εγώ κανονικά μένω στη Θεσσαλονίκη, κι εδώ έρχομαι για κάποια διαστήματα στις διακοπές, ενώ το χειμώνα δεν μένει κανείς στο σπίτι. Δε μπορώ φυσικά να το πάρω μαζί μου, αν και ίσως θα μπορούσε να το πάρει κάποιος ενδιαφερόμενος απ’αυτούς που ξέρω, αλλά δεν είναι εύκολο να το μεταφέρω και να το προσέχω σπίτι μου μέχρι να το πάρει αυτός που πιθανόν το θέλει.Οι φίλοι μου επίσης μένουν στη Νάουσα, ενώ στο σπίτι τους στο χωριό ζουν παππούδες και θείοι τους που είδη έχουν ένα σκυλί, και δε θέλουν άλλο. Κι αυτό το σκυλί που έχουν δεν είναι στις καλύτερες συνθήκες? Ο θείος τους υποτίθεται το θέλει για κυνήγι, αν και σχεδόν ποτέ δεν πάει εκεί, κι επειδή δεν έχει χρόνο ν’ασχοληθεί μαζί του και να το εξημερώσει σωστά, το παρατά σε μια γωνία στο πίσω μέρος της αυλής δεμένο για μήνες, όπου έχει φαγητο κι ένα βασικό κατάλυμα, αλλά καθόλου κοινωνική επαφή, εγκληματική πράξη για ένα τόσο έξυπνο και κοινωνικό ζώο όπως ο σκύλος. Το σκυλί εκεί λοιπόν γαυγίζει συνεχώς, γίνεται νευρωτικό κι επιθετικό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν είχαν λύσει το προηγούμενό τους το προηγούμενο καλοκαίρι, έτρεχε μανιασμένο παντού και κυνηγούσε να δαγκώσει την ουρά του. Έπειτα έφυγε μακριά, το ξαναμάζεψαν, ξανάφυγε, το ξανάδεσαν, μετά λίγο το ξαναάφησαν, και στο τέλος χάθηκε χωρίς να επιστρέψει ποτέ. Έτσι τώρα έχουν ένα νεαρό 3 μηνών, το οποίο ακόμα κυκλοφορεί ελεύθερο, αν και το δένουν για να συνηθίσει. Υποτίθεται ότι φέτος θ’αναβαθμιστεί το περιβάλλον του σκύλου,ώστε το ζώο να ζει πιο καλά. Ας ελπίσουμε γι’αυτό.
Στην κοντινή μας περιοχή στο χωριό επίσης δεν έχω ρωτήσει κανέναν αν το θέλει, αν και πιστεύω ότι κάποιος από εδώ τελικά θα το πάρει, το πιθανότερο. Τώρα καταλάβατε γιατί αγχώθηκα στην αρχή όταν το έφερε.

Και θα πρέπει να κλείσω με την εξέλιξη της ιδέας μου για τα σκυλιά. Όταν ήμουν μικρός κι ερχόμουν στο χωριό, είχαμε πάντοτε ένα σκυλί, το οποίο διαδεχόταν το προηγούμενο όταν αυτο το σκότωναν ή εμεις φεύγαμε απ’το σπίτι κι έφευγε κι αυτό – ανευθυνότατη πράξη όπως την αναλογίζομαι τώρα, αν και τότε εγώ ήμουν παιδάκι, επομένως δεν ήμουν σε θέση ακόμα να καταλάβω. Έπειτα άρχισα να τα φοβάμαι αρκετά, δεν ξέρω γιατί, μάλλον όμως μήπως με δαγκώσουν ή μήπως πάθω τίποτα αν με δαγκώσουν, παρότι πολλοί είχαν τέτοια ζώα χωρίς ν’ανησυχούν. Κατ’επέκτασιν ανέπτυξα γενικό πρόβλημα με τα θηλαστικά. Αγαπημένη μου ομάδα ζώων ήταν κυρίως τα
ερπετά,
με τα οποία είχα σχέση από πολύ παλιά. Όταν όμως πήρα
κουνέλια,
η άποψή μου για τα θηλαστικά άρχιζε πάλι ν’αλλάζει, μολονότι σιγά-σιγά. Πρώτα έμαθα καλά τις γάτες, έπειτα αντιδρούσα θετικά σε μικρά σκυλιά, και φέτος ανακατεύτηκα με τα σκυλιά ακόμα περισσότερο, παρόλα αυτά δεν τα πάω καλά με τα μεγάλα ή τα πολύ ζωηρά ακόμα. Απ’τα δύο αυτά ζώα αγαπημένη μου πάλι παραμένει η γάτα, επειδή θεωρώ το σκυλί ως πολύ έντονο χαρακτήρα, πολύ κοινωνικό, ππου επιζητά συνέχεια την προσοχή, γλύφει, έχει υγρή μύτη και γενικά βρέχει συνεχώς, και γαυγίζει έντονα κι ενοχλητικά. Εντούτοις ίσως η άποψή μου άλλαζε αν είχα αυτό το κουταβάκι και το μεγάλωνα ο ίδιος ώστε να το συνηθίσω, ή αν ασχολούμουν με σκυλιά περισσότερο. Δε μπορώ ν’αρνθώ εντούτοις την τεράστια νοητική ικανότητα αυτού του ζώου. Είναι το μόνο ζώο που έχει βοηθήσει τον άνθρωπο σε τόσους πολλούς τομείς, από την αστυνομία ως την ψυχοθεραπεία.
Τα ερπετά παραμένουν αγαπημένα μου, πλέον όμως εκτιμώ σωστά και τα θηλαστικά. Στην πραγματικότητα αντικειμενικά δεν υπάρχουν καλύτερα ή χειρότερα είδη? Το κάθε είδος είναι εξελιγμένο για το εκάστοτε περιβάλλον του. Εμείς απλά μπορούμε να προτιμήσουμε ένα ειδοςπερισσότερο από ένα άλλο με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια. Η γάτα δεν είναι καλύτερη απ’τοσκύλο, απλά εγώ για παράδειγμα την προτιμώ περισσότερο. Ούτε χρειάζεται να μισήσουμε κάποιο είδος, διότι η συμπεριφορά του, όσο κι αν μας ενοχλεί, δεν καθορίζεται από ηθικούς κανόνες ούτε πρέπει ν’αξιολογείται σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια, αλλ’έχει σχηματιστεί με τους νόμους της εξέλιξεις για ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.

Επιπλέον πηγές για φροντίδα κουταβιού εκτός του παραπάνω φόρουμ:
φροντίδα του κουταβιού από την ένωση Ελλήνων εκτροφέων σκύλων
φροντίδα του σκύλου
φροντίδα κουταβιού
φροντίδα των κουταβιών θέμα στο ελληνικό φόρουμ για σκυλιά dogforum.gr
φροντίδα νεογέννητων ορφανών κουταβιών
Επίσης:
άρθρο της αγγλικής Wikipedia για την αναπαραγωγή του σκύλου
και
άρθρο της αγγλικής Wikipedia για το κουτάβι.

Ενημέρωση 18/8/2012: Το κουτάβι σημειώνει μεγάλη πρόοδο. Ήδη από τις επόμενες μέρες μετά τη διάσωσή του άρχισε να περπατάει περισσότερο και καλύτερα. Μια βδομάδα περίπου πριν, κοντά δηλαδή στις 10 του μηνός, πρόσεξα πως έβγαλε τα πρώτα του πάνω μπροστινά δόντια. Τώρα που γράφω έχει μεγαλώσει κάπως, έχει δυναμώσει, τρέχει αρκετά, κουνάει την ουρά του, γλείφει, πειράζει με το στόμα του πράγματα, τρώει λίγο ψωμάκι σε μπουκίτσες, και μπορεί να πιει από μπολ, αν κι αγαπημένος του τρόπος είναι ακόμα ο θηλασμός. Δε βρήκαμε κρέμα γάλακτος ή κάποιο άλλο απ’τα υλικά που πρότεινε εκείνος ο εκτροφέας, αλλά πάλι το σκυλάκι μεγάλωσε, και τώρα, με τη στερεά τροφή που τρώει όλο και περισσότερο, θα παίρνει περισσότερα θρεπτικά στοιχεία. Αλλάξαμε ωστόσο τη σύριγγα με κανονικό μπιμπερό από μια τρυπημένη πιπίλα στο στόμιο ενός μπουκαλιού, γιατί έτσι ρουφάει μόνο του και πίνει πολύ καλύτερα. Μάλλον βρήκαμε δύο άτομα απ’την Πτολεμαΐδα για να το δώσουμε, αν κι ακόμα δεν είναι σίγουρο πού θα πάει. Πάντως σε κάποιον θα πάει.

Ενημέρωση 2/10/2012: Φεύγοντας απ’το Χωριό στις δύο Σεπτεμβρίου, το κουτάβι είχε μεγαλώσει πάρα πολύ. Πλέον έτρεχε μόνο του κι έτρωγε στερεά τροφή. Τελικά το κράτησε το σπίτι που το φιλοξένησε.

Advertisements