Κάθε χρόνο, εκατομμύρια ζώων βρίσκουν το θάνατο στους αυτοκινητόδρομους της χώρας μας και του υπόλοιπου ανεπτυγμένου κόσμου. Το φαινόμενο αυτό ξεκίνησε από τότε που άρχισαν να διαδίδονται τα αυτοκίνητα στις αρχές του περασμένου αιώνα, κι έκτοτε παρουσιάζει συνεχή αύξηση. Αποτελεί επομένως μια σχετικά πρόσφατη πηγή καθαρά ανθρωπογενούς θνησιμότητας για τα ζώα, η οποία μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το φυσικό ιοικοσύστημα. Παρόλα αυτά, τα μέτρα περιορισμού του φαινομένου που έχουν παρθεί είναι συχνά ανεπαρκή, ακόμα και στις πλέον ανεπτυγμένες χώρες.

Όλοι μας θά’χουμε δει ζώο πατημένο στο δρόμο πάνω από μια φορά και θα τό’χουμε αποδώσει σε τυχαίο γεγονός. Δεν είναι όμως τυχαίο γεγονός? αντίθετα είναι κανονικό φαινόμενο με μεγαλύτερα ποσοστά σε συγκεκριμένα είδη παρά σ’άλλα. Οι περισσότερες συγκρούσεις με ζώα είναι ατυχήματα χωρίς δηλαδή πρόθεση, ιδίως αν τα ζώα είναι μικρά ή νυκτόβια ώστε να μη γίνονται εύκολα αντιληπτά, ή σπανιότερα σε περιπτώσεις όπου ο οδηγός κινδυνεύει και δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει την πορεία του. Σ’άλλεςπάντως περιπτώσεςι οδηγοί πατούν τα ζώα από αμέλεια ή κι επίτηδες. Δεν είναι όμως μόνο περιβαλλοντικό θέμα η αποφυγή τω συγκρούσεων με ζώα? τα μεγάλα ζώα μπορεί να προξενήσουν βλάβη στο αυτοκίνητο ή να απειλήσουν την ασφάλεια ακόμα και τη ζωή των επιβαινόντων. Στην Ελλάδα τέτοιες συγκρούσεις είναι σπάνιες γιατί άραγε; Γιατί έχουμε σχεδόν εξαφανίσει τα μεγάλα ζώα! Σε χώρες όμως μεγαλύτερης έκτασης όπως η Αμερική, όπου οι άνθρωποι παρόλες τις «προσπάθειές» τους δεν έχουν επιτελέσει σωστά το θεάρεστο έργο τους, τέτοιες συγκρούσεις γίνονται. Γι’αυτο κι ο θάνατος μιας αρκούδας στο δρόμο είναι τόσο σημαντικό γεγονός.

Εδώ αξίζει μια παρένθεση για τις αρκούδες. Είναι σ’όλους μας γνωστό ότι η καφέ αρκούδα «Ursus arctos» απειλείται σοβαρά με εξαφάνιση στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα, όπου κάποτε είχε μεγάλη εξάπλωση σ’όλη την ηπειρωτική χώρα και την Πελοπόννησο, τώρα έχει περιοριστεί στη βόρεια Πίνδο και στη Ροδόπη με πληθυσμό μόλις 150 ατόμων, και πάλι απ’τους υψηλότερους στην Ευρώπη, μιας και σ’άλλες χώρες ο πληθυσμός της είναι αρκετά μικρότερος, π.χ. στη Γαλλία 50, και στην Ιταλία και την Ισπανία μόνο 10. Η ανάκαμψη των πληθυσμών είναι δύσκολη, δεδομένου του βραδέος αναπαραγωγικού ρυθμού του είδους (το θηλυκό γεννά 1-2, σπάνια 3 μικρά κάθε 3 χρόνια, τα οποία φτάνουν σε γεννητική ωριμότητα στα 4-5 χρόνια), και της μεγάλης θνησιμότητας των μικρών (περίπου 50% στον πρώτο χρόνο μόνο από φυσικά αίτια). Πέρα από τις ηθελημένες δολοφονίες για δήθεν καταστροφές σε παραγωγές και για την ασφάλεια των ανθρώπων (η αρκούδα θα επιτεθεί μόνο εάν απειληθεί σοβαρά, κι επίσης το 80% της διατροφής της βασίζεται σε φυτικές πηγές, ενώ δεν πειράζει με΄γάλα ζώα), έχουμε κια τους θανάτους από αυτοκίνητα. Ενδεικτικά αναφέρω τις φετινές περιπτώσεις,
τρεις νεκρές σε δρόμους της Δυτικής Μακεδονίας τον Απρίλιο,
μία τραυματισμένη χτυπημένη από δύο αυτοκίνητα τον Ιούνιο
και
δύο νεκρά δίδυμα στην Καστοριά τον Ιούλιο,
ενώ
το 2009 έκλεισε με 10 νεκρές στους δρόμους.
Οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν σε δρόμους της Δυτικής Μακεδονίας, με τα πλέον επικίνδυνα μέρη σε μερικά τμήματα της Αιγνατίας Οδού και στην κάθετο Σιάτιστας-Κρυσταλλοπηγής, παραδοσιακά περάσματα των αρκούδων. Οι συγκρούσεις με αρκούδες είναι αποτέλεσμα ατυχημάτων το βράδυ οπότε η ορατότητα είναι χαμηλή, κι ως τώρα δεν έχει σημειωθεί ανθρώπινο θύμα, ή θά’πρεπε να υπάρξει μήπως και το κράτος δράσει γρηγορότερα; Γιατί ήδη από το 2008 είχε προταθεί από την περιβαλλοντική οργάνωση Καλλιστώ να περιφραχθούν με υπερυψηλούς ενισχυμένους φράκτες τα επικίνδυνα μέρη της Μακεδονίας για την προστασία των ζώων, ωστόσο η υλοποίηση του προγράμματος
άρχισε μόλις φέτος την άνοιξη,
έπειτα από συνεχή υπομνήματα περιβαλλοντικών οργανώσεων κι ανεπαρκείς περιφράξεις. Τελικά είμαστε ένα υπανάπτυκτο πρώην οθωμανικό κράτος που απέχει απ’την Ευρώπη πολύ περισσότερο απ’ό,τι θα θέλαμε να πιστεύουμε, ιδιαίτερα στον τομέα του περιβάλλοντος.
Σε άλλες χώρες με μεγάλα ζώα, τα μέτρα είναι πολύ αποτελεσματικότερα. Για παράδειγμα περιφράσσονται οι δρόμοι ή δημιουργούνται διαβάσεις ζώων, υπόγειες σύρραγγες περιφραγμένες από πάνω ώστε τα ζώα ν’αναγκάζονται να περνούν από εκεί, κοινές σε ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, σωτήριες για μικρά και μεγάλα ζώα που περνούν απέναντι. Στην Ελλάδα τέτοιες υποδομές είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Ποσοτικά και ποιοτικά εντούτοις τα μικρά ζώα είναι πολύ περισσότερα, για τα οποία όμως οι προσπάθειες προστασίας τους από τις περιβαλλοντικές οργανώσεις είναι περιορισμένες κι αποσπασματικές. Ακόμα κι αν πολλά απ’αυτά τα είδη δεν απειλούνται άμεσα, η θνησιμότητα στους δρόμους αποτελεί μια επιπλέον πίεση που μπορεί μακροπρόθεσμα να συμβάλει στη μείωση των πληθυσμών τους. Έτσι θα δούμε στο δρόμο πατημένους ασβούς, νυφίτσες, αλεπούδες, σκαντζόχοιρους, σκίρουρους, ποντίκια, αρουραίους, βατράχους, φρύνους, σαύρες, σαλαμάνδρες, φίδια, χελώνες, περιστέρια, σπουργίτια, κουκουβάγιες κι άλλα νυχτοπούλια, κότες, γάτες, σκυλιά κι έντομα ισάριθμα με τα σπονδυλωτά θύματα. Ορισμένα ζώα είναι πιθανότερο να χτυπηθούν από αυτοκίνητο αντί άλλα σύμφωνα με μετρήσεις, το οποίο επιβεβαιώνει και η εμπειρία μου στους δρόμους των Πύργων της Κοζάνης και λιγότερο της υπόλοιπης Ελλάδας. Αριθμητικά περισσότερα ζώα που έχω συναντήσει είναι οι φρύνοι, οι οποίοι επειδή είναι νυκτόβιοι και μικροί μάλλον δε γίνονται αντιληπτοί και σκοτώνονται. Τα ερπετά είναι σπανιότερα, με πιο σπάνιες τις σαύρες, οι οποίες τρέχουν μακριά έτσι κι αλιώς με την παραμικρή απειλλή, λιγότερο τις χελώνες, τις οποίες θέλω να πιστεύω ότι τις βλέπουν οι οδηγοί και τις παρακάμπτουν ή τις περνούν απέναντι, και λίγο συχνότερα τα φίδια, που ίσως μερικά πατιούνται επίτηδες. Τα νυκτόβια θηλαστικά είναι επίσης λίγο περισσότερα όπως οι νυφίτσες και οι σκαντζόχοιροι σχετικά μ’άλλα ζώα, μιας και είναι μικρά και σκουρόχρωμα και μέσα στο βράδυ δε φαίνονται. Οι σκαντζόχοιροι έχουν εντελώς αναποτελεσματική άμυνα, αφού συχνά αντί να τρέξουν γίνονται μπαλίτσες, σαν να επρόκειτο για κάποιον συνηθισμένο εχθρό. Πουλιά θυμάμαι μόνο τρεις φορές, τις δύο μικρά άγρια και τη μία μια κότα. Από κατοικίδια οι σκύλοι είναι σπάνιοι, διότι μάλλον φαίνονται από μακριά, ή κι ακόμα κι αν ο οδηγός δεν είναι ευσυνείδητος, τα μεγάλα σκυλιά μπορεί να προξενήσουν βλάβη στο αυτοκίνητο. Δυστυχώς όμως οι γάτες σκοτώνονται αρκετά συχνά. Θυμάμαι χρονιά που βρήκα τέσσερις πατημένες στους Πύργους, ενώ έχω βρει ακόμα και στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου μένω. Ξέρω όμως ότι γενικά οι γάτες αποφεύγουν γρήγορα τους εχθρούς, γι’αυτό έψαξα να βρω γιατί σκοτώνονται τόσες πολλές. Ίσως λοιπόν το στενό τους οπτικό πεδίο ή η τάση τους να πετάγονται μπροστά την τελευταία στιγμή να τις προδιαθέτουν περισσότερο σε ατύχημα στο δρόμο, δεν αποκλείω ωστόσο ένα μικρό ποσοστό οδηγών ου της σκοτώνει από αμέλεια ή κι επίτηδες. Παρόλη τη μικρή συμβολή των περιβαλλοντικών οργανώσεων για τα μικρά ζώα, μπορείτε όλοι σας να βοηθήσετε απλώς προσέχοντας λίγο παραπάνω στο δρόμο, ιδίως το βράδυ, και περνώντας τα βραδυκίνητα ζώα απέναντι πάντοτε προς την κατεύθυνση που κοίταζαν. Όπως είπα η αντιμετώπιση του προβλήματος από επίσημους φορείς είναι αποσπασματική. Στην Αγγλία για παράδειγμα εθελοντές περιβαλλοντικών οργανώσεων περιπολούν το βράδυ για φρύνους τους οποίους περνούν απέναντι.

Όταν ένα ζώο χτυπηθεί, είτε πεθαίνει ακαριαία είτε λίγο αργότερα από σοβαρούς τραυματισμούς. Σπάνια μπορεί να σωθεί ακόμα κι αν γίνεται, δεδομένης της αποσπασματικής και μη έγκαιρης παρέμβασης. Ωστόσο κάποιες φορές τα αυγά μπορούν να σωθούν και να εκκολαφθούν σε νεοσούς.
Εδώ (μέρος 1)
μέρος 2
μέρος 3
η περίπτωση ενός Αμερικανού από τη Φλόριντα ο οποίος μάζευε τα αυγά πατημένων νεροχελώνων, τα επώαζε κι απελευθέρωνε τους νεοσούς στον υγρότοπο προέλευσης της μητέρας τους. Αρχικά η εφαρμογή του σχεδίου ήταν δύσκολη, διότι χρειαζόταν η έκδοση άδειας για τη συλλογή πατημένων ζώων (γι’αυτό αργότερα), αλλά μόλις την έβγαλε άρχισε τη δουλειά. Μπορούσε να σώζει μόνο τα μεγάλα είδη, μιας και οι μικρότερες χελώνες γίνονταν χαλκομανίες ολόκληρες. Επίσης παρατήρησε πως μονο τα αυγά από πρόσφατα πατημένες χελώνες ήταν βιώσιμα.

Λέγοντας για χαλκομανίες τώρα, έχω να κάνω τις παρατηρήσεις μου πάνω στην τύχη των πατημένων ζώων. Συχνά κάποιος λοιιπόν τα πετάει στην άκρη του δρόμου ή στα σκουπίδια. Άλλες φορές ωστόσο, ιδίως σε δρόμους χαμηλής κυκλοφορίας ή στην περίπτωση μικρών ζώων, τα ζώα μένουν εκεί που είναι, όπου πατιούνται περαιτέρω. Μικρά ζώα όπως φρύνοι και φιδάκια τελικά αποξηραίνονται και γίνονται πλήρεις χαλκομανίες με μορφή φύλλου πίτας στο σχήμα του ζώου. Άλλα μεγαλύτερα ζώα, όπως μια νυφίτσα και μια γάτα που θυμάμαι, αρχικά αποσυντίθενται με αρκετές μύγες, αργότερα όμως κι αυτά ξεραίνονται ώσπου μένουν μόνο τα οστά, το δέρμα με τις τρίχες και λίγο ξεραμένο κρέας κολλημένο στο δρόμο. Ζώα ή κι άνθρωποι μπορεί να προστρέξουν στο πτώμα για να το φάνε.

Αν κι ένα πατημένο ζώο δε μας παραπέμπει αμέσως σε φαγώσιμο κρέας, το κρέας του μπορεί να φαγωθεί υπό κάποιες προϋποθέσεις. Στην Ελλάδα δεν ξέρω αν γίνεται αυτό, πάντως σε βορειοευρωπαϊκές χώρες με μεγάλα ζώα, στην Αυστραλία όπου πατιούνται καγκουρώ, και πολύ περισσότερο στην Αμερική, όπου ενάμισι εκατομμύριο ελαφιών σκοτώνεται κάθε χρόνο στους δρόμους, οι άνθρωποι που το κάνουν αυτο είναι περισσότεροι, άλλοι από παράδοση κι άλλοι από πεποίθηση. Οι τελευταίοι υποστηρίζουν ότι το κρέας ζώων πατημένων στο δρόμο είναι θρεπτικό με πολλή πρωτεΐνη και λίγο σχετικά κορεσμένο λίπος (όπως τα περισσότερα άγρια ζώα), υγιεινό, χωρίς φάρμακα, αντιβιωτικά κι ορμόνες, και φυσικά δωρεάν. Θεωρητικά όλα τα είδη μπορούν να φαγωθούν, από ελάφια έως αρκούδες έως αλεπούδες, σκίουρους και ρακούν, ενώ λίγοι τρώνε ακόμα και σκυλιά και γάτες. Οι καταναλωτές τέτοιου κρέατος βασίζονται σε σημάδια του ζώου για να κρίνουν αν είναι κατάλληλο για φάγωμα. Κατάλληλο είναι σίγουρα το ζώο που χτυπήθηκε μόλις πριν λίγο ή αυτό που είναι ακόμα ζεστό. Αργότερα χρησιμοποιούνται άλλες ενδείξεις, π.χ. αν το ζώο έχει ακόμα πάνω του ψύλλους κι άλλα εκτοπαράσιτα ή δε φαίνεται σάπιο είναι καλό. Η ύπαρξη μυγών δε δείχνει απαραίτητα ότι το κρέας δεν είναι καλό, μιας κι αυτές αρχίζουν να προσέρχονται σύντομα μετά το θάνατο. Τα αποσυντεθημένα ή τα φανερά άρρωστα ζώα αποφεύγονται πάντοτε, αλλ’ακόμα και το κρέας των κατάλληλων για επιπλέον ασφάλεια μαγειρεύεται για περισσότερη ώρα απ’ό,τι το κανονικό. Στην Αμερικη έχει δημιουργηθεί
μια ξεχωριστή κουζίνα
για το συγκεκριμένο κρέας, με σχετικά βιβλία μαγειρικής και φεστιβάλ κατανάλωσης πατημένω ζώων απ’το δρόμο. Παρόλα αυτά, το ποσοστό των ανθρώπων που καταναλώνουν τέτοιο κρέας ακόμα και στην Αμερική είναι μικρό.

Παρά την αυστηρή επιλογή των ζώων για κατανάλωση, εγώ δύσκολα θα έτρωγα τέτοιο κρέας. Δε θα μπορούσε το ζώο να είχε μια ασθένεια η οποία να το έκανε επιρρεπέστερο να χτυπηθεί από αυτοκίνητο, όπως κάτι νευρολογικό; Ή κάποια ασθένεια που ο οδηγός ούτε καν πρόσεξε και δε φαίνεται στο νεκρό ζώο; Παρακάτω θα κάνω μια ενδεικτική αναφορά για μερικές τέτοιες ασθένειες.
Τριχίνωση ή τριχινέλωση: Προκαλείται από τον παρασιτικό σκώληκα Trichinella spiralis και σπανιότερα από συγγενικά του είδη. Βρίσκεται στο χοιρινό, στο κρέας της αρκούδας, του ασβού και λοιπών παμφάγων και σαρκοφάγων. Με το μαγείρεμα καταστρέφεται – έρτσι κι αλλιώς αυτά τα κρέατα μαγειρεύονται περισσότερη ώρα για να σκοτωθούν όλα τα παρασιτικά σκουλήκια.
Τουλαραιμία: Ενδημεί στην Αμερική και σε λίγα μέρη της Ευρασίας (όχι στην Ελλάδα). Είναι λοίμωξη προκαλούμενη από το βακτήριο Francisella tularensis που προσβάλλει τα άγρια τρωκτικά και τα λαγόμορφα. Συνήθως τα ζώα βρίσκονται σε κατάπτωση κι ίσως μρικά πεθάνουν. Στον άνθρωπο ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρή λοίμωξη. Δεν υπάρχει κίνδυνος για τα κουνέλια μας, μιας και δεν έχει εντοπιστεί ποτέ σε οικόσιτα ζώα.
Πανώλη: Σοβαρή βακτηριακή λοίμωξη με το είδος Yersinia pestis. Αν και οι επιδημίες της έχουν εξαλειφθεί, σημειώνονται ακόμα σποραδικάκρούσματα στην Αμερική, στη Ρωσία κι αλλού. Στην Ελλάδα πιθανόν δεν υπάρχει. Την φέρουν οι αρουραίοι και συγγενικά τρωκτικά, και μπορεί κάποιος να προσβληθεί κατά την ετοιμασία τους για φαγητό.
Λύσσα: Ιογενής νευρολογική πάθηση που προσβάλλει όλα τα θηλαστικά, κυρίως όμως τα σαρκοφάγα και τις νυχτερίδες, σπανιότερα τα φυτοφάγα και πρακτικά ποτέ τα μικρότερα είδη. Στην Ελλάδα καθώς και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχει εξαλειφθεί από τα χερσαία ζώα, στην Αμερική ωστόσο σημειώνονται αρκετά κρούσματα σε άγρια ζώα. Συνήθως το άρρωστο ζώο φαίνεται και οι κυνηγοί δεν το τρώνε. Ο άνθρωπος μπορεί να εμβολιαστεί μετά την έκθεση για την πρόληψη των συμπτωμάτων, τα οποία οδηγούν συνήθως στο θάνατο. Ο ιός καταστρέφεται με το μαγείρεμα, αν και κανείς μπορει να εκτεθει κατά την ετοιμασία του ζώου.
Χρόνια εξασθενητική νόσος: Η πλέον τρομακτική κι επικίνδυνη απ’όλες τις παραπάνω. Ενδημεί στα ελάφια και τους άλκες της Βορειου Αμερικής, όπου πρώτα σημειώθηκε σε αιχμάλωτους πληθυσμούς το 1968 κι έκτοτε εξαπλώθηκε με επιδημικές διαστάσεις στη φύση. Κάθε χρόνο όλο και περισσότερα κρούσματα σημειώνονται σε όλο και μακρινότερες πολιτείες από το επίκεντρο Κολοράντο-Ουισκόνσιν. Ο περιορισμος της είναι ως τώρα αδύνατος, πρακτικά δηλαδή δε μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τη σταματήσουμε. Είναι μια μεταδόσιμη σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια
(μσε),
συγγενική με την τρομώδη νόσο των αιγοπροβάτων, τη νόσο των τρελών αγελάδων και τη νόσο Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ των ανθρώπων. Προκαλείται από την πρωτεΐνη πριόν, μια ανθεκτικότατη μορφή της φυσιολογικής ομώνυμης πρωτεΐνης η οποία μετατρέπει της φυσιολογικές στο παθολογικό της σχήμα, καταστρέφοντας το νευρικό σύστημα. Δεν καταστρέφεται με τις συνήθεις μεθόδους αποστείρωσης, ούτε φυσικά με το μαγείρεμα. Η πρωτεΐνη αυτή δε μεταδίδεται μόνο κατά την περίοδο των συμπτωμάτων, αλλά και κατά την περίοδο επώασης, η οποία μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια. Πειράματα έως τώρα έχουν δείξει ότι μεταδίδεται πολύ αναποτελεσματικά στον άνθρωπο, ωστόσο πάλι θα πρέπει νκάποιος να προσέχει, μιας και οι μσε είναι 100% θανατηφόρες. Ορισμένα κρούσματα Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ σε κυνηγούς στην Αμερική σε ηλικία μικρότερη απ’το σύνηθες ίσως υποδηλώνουν μόλυνση, αλλ’αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα.

Στις περισσότερες χώρες η συλλογή πατημένων ζώων δεν ρυθμίζεται από κάποια νομοθεσία, εκτός από τη Βόρεια Αμερική. Στον Καναδά δεν υπάρχει περιορισμός, το κρέας αυτό δωρίζεται σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Η κατάσταση είναι διαφορετική ωστόσο στις ΗΠΑ, γνωστή άλλωστε για τη συχνά περίεργη νομοθεσία της, όπου ο νόμος διαφέρει ανά πολιτεία. Στην Αλάσκα για παράδειγμα τα νεκρά ζώα στο δρόμο θεωρούνται περιουσία της πολιτείας κι όποιος εντοπίσει ένα θα πρέπει να καλέσει τους αρμόδιους, οι οποίοι θα το δώσουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Στο Ιλινόι οποιοσδήποτε μπορεί να πάρει ένα σκοτωμένο ζώο, με την προτεραιότητα στον οδηγό που το χτύπησε, αρκεί να είναι κάτοικος της πολιτείας, να είναι συνεπής στην πληρωμή διατροφής για τα παιδιά αν είναι χωρισμένος (γιατί αυτό;) και να μην έχει παραβεί κυνηγετικούς νόμους σε οποιαδήποτε πολιτεία. Στο Νιου Τζέρσεϊ χρειάζεται άδεια για τη συλλογή πατημένων ζώων. Στο Τέξας η συλλογή πατημένων ζώων ίσως θεωρηθεί παράνομη σύμφωνα με το νόμο περί απαγόρευσης του κυνηγιού απ’το δρόμο. Στη Δυτική Βιργινία, στη Γεωργία, στο Τενεσί κι αλλού η συλλογή πατημένων ζώων δεν τίθεται υπό κάποιον περιορισμό, ενώ αλλού όπως στο Ουισκόνσιν είναι πράξη παράνομη (μήπως για την πρόληψη της μετάδοσης της χρόνιας εξασθενητικής νόσου;). Πολύ παράξενη αυτή η Αμερική τελικά.

Οι Αμερικάνοι όμως κάνουν κι άλλα πράγματα μ’αυτά τα ζώα εκτός του να τα τρώνε. Κατ’αρχήν αποτελούν θέμα έργων τέχνης, όπως αυτών που κάνουν ορισμένοι ταριχευτές – ταριχεύουν ζώα με τη μορφή πατημένου, ενώ καλλιτέχνες όπως ο Αμερικανός Steven Paternite τα χρησιμοποιούν συχνά ως θέματα ζωγραφικής. Η διεθνής καλλιτέχνης Claudia Terstappen φωτογραφίζει πατημένα ζώα και τα τυπώνει να επιπλέουν σε ουδέτερο κενό. Επίσης αποτελούν στόχο σεξουαλικών ανώμαλων, οι οποίοι έχουν συλληφθεί να συνουσιάζονται μαζί τους, π.χ.
αυτή η αμερικανική περίπτωση.
Ο καθένας δηλαδή μπορεί να κάνει ΄΄ο,τι ανωμαλία θέλει μ’αυτά.

Προσέχετε λοιπόν τι περνάει στο δρόμο ώστε να το απποφύγεται αν γίνεται. Θα κάνετε ακόμα περισσότερο καλό αν περνάτε τη χελωνίτσα, το βατραχάκι ή το σκαντζόχοιρο που έχει γίνει μπαλίτσα απέναντι γρήγορα όποτε γίνεται. Αρχίζετε να παρατηρείται τα πατημένα ζώα και μετράτε τα κάθε χρόνο για να βγάζετε συμπεράσματα για τον αριθμό και το ποσοστό κάθε είδους σε μια περιοχή. Ευχαρίστως δέχομαι σχόλια για τα ευρήματά σας.

Advertisements