Σήμερα, 19 Ιουνίου, ήταν και το τελευταίο μάθημα που έδωσα στο σχολείο. Έδωσα τα αρχαία γενικής κι επιτέλους τα μαθήματα τελείωσαν. Πριν ένα μήνα και λίγο σκεφτόμουν αγωνιωδώς πώς θα περάσω αυτό το διάστημα των τελικών εξετάσεων, αλλά τελικά δεν ήταν κάτι το δύσκολο, και γιατί ήμουν κάπως προετοιμασμένος από πριν, και γιατί τα διάβασα όλα επαρκώς. Μαζί με τις εξετάσεις τελείωσα και την τρίτη λυκείου, οπότε τελείωσα και το σχολείο, αν και συμβολικά θεωρώ τη μέρα που θα λήξει εντελώς η σχολική περίοδος της ζωής μου εκείνη που θα πάρω το γενικό μου βαθμό, που, όπως φαίνεται, θά’ναι καλός, κι από εκέι και στο εξής θα τοποθετηθεί στο πίσω μέρος του μυαλού μου μαζι με τις άλλες αναμνήσεις. Ύστερα ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο της ζωής μου, όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά, αυτό της πανεπιστημιακής ζωής, αν όλα βέβαια πάνε καλά και δε βρεθώ απροόπτως πουθενά αλλού. Δεν αναφέρω Πανελλήνιες Εξετάσεις διότι υπάρχει νόμος που επιτρέπει στο 5% των καλύτερων μαθητών ατόμων με αναπηρία να περάσει στην τριτοβάθμια δίνοντας τα πανελλαδικά ως ενδοσχολικά, κάτι που μπορεί να δυσαρεστήσει πολλούς, αλλ’αν σκεφτούν με ποιον τρόπο διαβάζουμε εμίς, ποιες είναι οι μέθοδοί μας και πόσες δυσκολίες συναντούμε θ’αναθεωρήσουν τη στάση τους και δε θα μας φθονούν. Εγώ είχα επιλέξει από τη δευτέρα λυκείου τη θεωρητική κατεύθυνση, επομένως για το πανεπιστήμιο μου μένει ανοιχτό περισσότερο το πρώτο πεδίο.

Όσον αφορά τη σχολή που θ’ακολουθήσω, αυτό παραμένει ακόμαν και τώρρα που ο χρόνος πλησιάζει ένα δυσεπίλυτο θέμα. Βασικά δύο επιλογές κυριαρχούν στο μυαλό μου: ή το παιδαγωγικό ή το ψυχολογικό. Εγώ θα προτιμούσα πολύ το δεύτερο, αν και δεν ξέρω ακόμα τι εξειδίκευση μπορώ να πάρω από εκεί και πώς και πού θα δουλέψω κάποτε. Το πρώτο το επιλέγουν οι περισσότεροι τυφλοί διότι έχουν ακόμα σχεδόν σίγουρο το διορισμό, αν και για μένα θά’ταν μια μακρά και πληκτική εργασία. Δε θέλω και πολύ να γίνω δάσκαλος, εκτός κι αν από εκεί κάπως μεταπηδήσω σε κάποιον τομέα περισσότερο αποδεσμευμένο από το σχολείο ή πιο ερευνητικού χαρακτήρα. Από τη μία έχω το μυαλό μου και λίγους ακόμα να μου λένε πως καλύτερο θά’ταν η ψυχολογία, από την άλλη έχω πολλούς, συμπεριλαμβανομένης και της μάνας μου που με προτρέπουν να προχωρήσω στο παιδαγωγικό, επειδή εκεί υποτίθεται θά’χω μια σταθερή δουλειά στο μέλλον. Πραγματικά είναι δύσκολη αυτή η επιλογή. Είμαι μπερδεμένος ακόμα… Τέλος πάντων, το πρόβλημα θα το αναπτύξω σε επόμενο θέμα, διότι τώ ρα έχω στο μυαλό μουβ να γράψω για πολλά άλλα.
Από εναλλακτικές σχολές τα φιλολογικά απορρίπτονται, διότι και το επάγγελμα είναι κορεσμένο και τα θεωρώ πολύ στατικά για να τα διδάσκω μια ζωή (αυτό θα είναι και το πρόβλημά μου αν γίνω δάσκαλος, αν κι ως δάσκαλος η δράση μου θα είναι πιο διευρυμένη), απορρίπτονται επίσης και τα νομικά, τα οποία ποτέ δε συμπάθησα. Σχολή που ίσως υπό άλλες συνθήκες να προτιμούσα είναι η βιολογία, αν και λόγω προβλήματος όρασης το πρακτικό της μέρος είναι μάλλον δύσκολο έως αδύνατο. Εδώ βρίσκεται κι ένα ιδιότυπο στοιχείο μου. Δεν είμαι ούτε υπερ μόνο των πλήρως θεωρητικών ούτε των πλήρως θετικών ενασχολήσεων, με μεγαλύτερη κλίση στα θεωρητικά. Δηλαδή εκεί παίρνω συνήθως τους καλύτερους βαθμούς και τα διαβάζω χωρίς πολλές δυσκολίες, ενώ τα θετικά δεν τ’αντιμετωπίζω τόσο καλά. Με τη βιολογία θά’μουν κάπως στη μέση, γιατί στην επιστήμη αυτήν ενυπάρχουν και το θεωρητικό της παρατήρησης και της περιγραφής αλλά και το θετικό με τη μορφή του πειραματισμού και της επιστημονικής μεθόδου, χωρίς όμως τη στείρα μαθηματική γλώσσα και τις αποδείξεις π.χ. της φυσικής, και μαζί με την αγάπη μου για τους ζωντανούς οργανισμούς , τους τρόπους λειτουργίας τους καιτα συστήματα που δημιουργούν, θα είχα προχωρήσηει αρκετά μπροστά.Δεν πειράζει όμως, έχουμε κι άλλα ενδιαφέροντα να εκμεταλλευτούμε, όπως την ψυχολογία, ιδίως αν έχει μέσα της και στοιχεία βιολογίας, συγκριτικής ψυχολογίας, εξέλιξης ή γενετικής. Περισσσότερο απ’αυτήν την επιστήμη μ’ενδιαφέρει δηλαδή κάποιος κλάδος που νά’χει σχέση με παιδιά, ζώα, εξέλιξη, ψυχομετρική, ανάλυση κειμένων, ψυχολογία της ιστορίας ή διάφορων ανθρώπινων φαινομένων, κάτι στατιστικό, παρά με την άμεση ψυχοθεραπεία στην οποία δεν πιστεύω ότι θα μπορέσω ν’ανταποκριθώ προσπαθώντας να βοηθήσω όλων των ειδών τις περιπτώσεις.

Το σχολείο λοιπόν δε μου φαίνεται, προς το παρόν τουλάχιστον, πως θα μου λήψει και πολύ. Πλέον έχουν τελειώσει όλα τα σχετιζόμενά του – τα πρωινά ξυπνήματα, η βιασύνη, η ετοιμασία της τσάντας, οι πολλοί καθηγητές και τα μαθήματα, οι ασκήσεις, το διάβασμα, τα φροντιστήρια στη Σχολή Τυφλών, το ψάξιμο των εργασιών αν δεν τις έχω, η διαφωνία με τους άλλους μαθητές για το τι έχουμε και το τι όχι, το πρόγραμμα που συνεχώς αλλάζει, οι εκδρομές, τα περίεργα περιστατικά, το πήγαινε-έλα, όλα σταμάτησαν. Δεν αναφέρω πολύ για τα άτομα που γνώρισα εκεί, διότι δεν ανέπτυξα στην πραγματικότητα οσιώδεις σχέσεις με πολλούς και μ’όσους έχω είναι της ομάδας μου και λίγο ή περισσότερο πάντα θα τους βρίσκω.

Το σχολείο αναμφισβήτητα μού’χει προσφέρει πολλά. Πράγματι δεν ξέρω πώς θα ήμουν, πώς θα σκεφτόμουν και πώς θα έπραττα, αν δεν είχα φοιτήσει σ’αυτό. Παρόλα αυτά έχει διεισδύσει τόσο πολύ στη ζωή μου και στην ψηυχοσύνθεσή μου, ώστε δε μπορώ να διακρίνω σαφώς που μ’επηρέασε και πώς ακριβώς με βοήθησε. Θα μπορούσα να πω χωρίς υπερβολή πως δε μπορώ ν’αναζητήσω όλα τα οφέλη του επειδή αυτό έφτιαξε στην πραγματικότητα μέρος της προσωπικότητάς μου, κι ένα μυαλό φτιαγμένο και απ’το σχολείο δε μπορεί να εξετάσει εξωτερικά με πραγματική ουδετερότητα πού και πώς ακριβώς βοηθήθηκε απ’το αίτιο που συνέβαλε στην δημιουργία της υπόστασής του. Εδώ κάπου τελειώνω το θέμα, γιατί δε βρίσκομαι στην κατάλληλη ψυχολογική διάθεση για να γράψω κάτι καλό και μεγάλο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω υποτονικός και ζαλίζομαι. Ζαλιζομαι ακόμα κι όταν ξαπλώνω, και φυσικά υπερβολικά όταν σηκώνομαι. Αυτή η ζάλη μου έχει μειώσει τη νοητική δραστηριότητα. Περιορίζομαι μόνο να τελειώσω με το εξής: τώρα το καλοκαίρι είναι από τις λίγες περιόδους της ζωής μου που δε θ’ανήκω σε κανένα σύστημα. Ούτε στο σχολείο, ούτε στο πανεπιστήμιο, ούτε στη δουλειά. Θά’θελα πολύ να το περάσω διαβάζοντας διάφορα βιβλία που μ’ενδιαφέρουν, αλλά δεν ξέω κατά πόσο θα εφαρμόσω το σχέδιό μου στην πραγματικότητα.

Advertisements