Αυτό θα πει γεννάει ωσάν κουνέλα. Σήμερα είχα και ΄την έβδομη γέννα της κουνελίτσας μου. Για όσους με παρακολουθούν τακτικά, θα ξέρουν πως έχω μια αγαπημένη κουνέλα,
τη Λίμπο,
η οποία έχει γεννήσει πολλές φορές, και ίσως έχουν κουραστεί από τις τόσες γέννες που διάβασαν. Πράγματι, η κουνέλα μου μέσα σ’ένα χρόνο, από πέρυσι το Μάιο ως φέτος τον ίδιο μήνα, έχει κάνει 26 παιδιά. Αυτή η γέννα όμως ήταν απρογραμμάτιστη, όπως και
η πέμπτη.

Στη μάνα Λίμπο με οδήγησε η μικρή μου πεντάχρονη ξαδερφούλα. Είχε έρθει εδώ με τον αδερφούλη της 4 χρονών και τον πατέρα της από το Βόλο για να μας δουν αυτό το Σαββατοκύριακο. Σήμερα λοιπόν, περίπου στις 11 παρά κάτι, ήρθε και με ξύπνησε λέγοντας «Στέφανε, Στέφανε, ξύπνα, τρέξε γέννησε η Λίμπα σου κουνελάκια!» Η ίδια έχει ιδιαίτερη αδυναμία τα κουνέλια, και κατενθουσιασμένη με πήγε στη Λίμπο. Όπως με είπε η γιαγιά μου, είχε δει μαλλάκι σ’ένα σημείο, κάτι να κουνιέται ενώ η Λίμπο είχε αδυνατίσει απότομα. Στην αυτοψία μου βρήκα τη Λίμπο πιο ξεφουσκωμένη με λιγότερα μαλάκια στην κοιλίτσα, ενώ σ’ένα σημείο κατά μήκος του μπροστινού μέρους του κλουβιού βρίσκοονταν τοποθετημένα μαλακά μαλλάκια με λίγο πριονίδι, κι από κάτω, απ’ό,τι κατάλαβα, τέσσερα κουνελάκια. Μετά όμως, όταν τά’βγαλα ένα-ένα για να κάνω μια καλύτερη φωλιά, κατάλαβα ότι ήταν πέντε! (Ενημέρωση 14/5/2012: Δεν ήταν 5, αλλά 6! Το ένα απλά δεν το είχα σηκώσει χθες.) Έτσι εξηγείται το υπερβολικό πάχος της Λίμπο, που το είχα αποδώσει στο πολύ φαΐ. Τα κουνελάκια πάντως λόγω μεγάλου αριθμού γεννήθηκαν μικρότερα, αν κι όλα υγιή και ζεστά. Ακόμα είναι τυφλά, κουφά, γυμνά, χωρίς δόντια και χωρίς σχεδόν καθόλου ικανότητα βάδισης. Με τον καιρό, σύμφωνα με το φυσικό τους χρονοδιάγραμμα, θα αποκτηθούν όλα.

Πέρα από τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό των μικρών και συνεπώς το μικρό τους μέγεθος, η γέννα αυτή διέφερε από προηγούμενες και σε κάτι άλλο. Επειδή δεν είχα προγραμματίσει για κάτι τέτοιο, είχα τη Λίμπο μαζί με κουνελάκια προηγούμενων αναπαραγωγών, με αποτέλεσμα το κλουβί να είναι γεμάτο και η Λίμπο πιθανόν πιο στρεσαρισμένη, παρόλο που φαινόταν μια χαρά
κι έτρωγε υπερβολικά. Τώρα λοιπόν δεν έφτιαξε καθόλου φωλιά μαζεύοντας άχυρα και χαρτιά στο στόμα της, μόνο έκανε ένα μικρό βαθούλωμα κι έριξε λίγα μαλλάκια. Τη φωλιά τη συμπλήρωσα έπειτα εγώ με λωρίδες χαρτιών. Πιστεύω πάντως τώρα που έβγαλα τα υπόλοιπα ζώα πως δε θα υπάρχει κανένα πρόβλημα και η μανούλα τους θα τα προσέχει.

Αρχικά δε μπορούσα να προσδιορίσω το χρόνο γονιμοποίησης. Γρήγορα όμως έφτασα στις 13 Απριλίου, οπότε εγώ με το φίλο μου στο χωριό το Πάσχα μετακινούσαμε τα κουνέλια από το ένα μέρος στο άλλο. Ίσως, κάπως, ο Πίπης (ο αρσενικός που είναι μαζί με τη Λίμπο) νά’ρθε σ’επαφή με τη Λιμπίτσα κι έτσι αυτή να γονιμοποιήθηκε. Πάντως το ειδος αυτό είναι τέλεια προσαρμοσμένο για ταχεία αναπαραγωγή. Πιθανότατα ο κούνελος με μια μόνο πράξη σχεδόν πάντοτε επιτυγχάνει, ενώ και οι κουνέλες έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να έχουν ωορηξία μετά τη συνεύρεση, έτσι θεωρητικά δεν υπάρχει περίπτωση να μη συλλάβουν κατά την παραγωγική ζωή τους, εφόσον είναι υγιείς. Παρόμοιο σύστημα έχουν και οι γάτες και τα υπόλοιπα άγρια αιλουροειδή, όχι όμως τα τρωκτικά (τα κουνέλια δεν είναι τρωκτικά, είναι τα συγγενικά τους λαγόμορφα). Αυτή η στρατηγική είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στα κουνέλια, που στο φυσικό τους περιβάλλον τρώγονται από κάθε είδους θηρευτή.

Τώρα μπορώ επίσης να εξηγήσω, πέρα από το πολύ βάρος, και την παράξενη συμπεριφορά της Λίμπο. Τις τελευταίες μέρες ήταν κάπως ανήσυχη μόλις προσπαθούσα να τη σηκώσω και πιο τεμπέλα. Γενικά δεν είναι υπερδραστήριο κουνέλι, όμως τώρα η αδράνειά της ήταν υπερβολική. Συχνά έτρωγε ξαπλωτή, και ξάπλωνε κουρασμένη ακόμα και μετά από λίγα μεγάλα πηδήματα. Παρατήρησα επίσης κάτι άλλο ενδιαφέρον – τα υπόλοιπα δύο κουνέλια στο κλουβί απέφευγαν να πειράζουν τη φωλιά και τα μικρά. Πιθανόν υπάρχει ένστικτο που τα επιτρέπει να τ’αναγνωρίζουν.

Πλέον βρίσκομαι σε μια συγκεχυμένη κατάσταση. Δεν έχω να δώσω τα μικρά. Ευτυχώς για τα παλιά κουνελάκια, αναμένεται να φύγουν μέσα στη βδομάδα σε άτομα που θα μπορούν να τα φροντίσουν και να τ’αγαπήσουν, όπως έγινε και με τα προηγούμενα μικρά. Από τους ανθρώπους αυτούς, τους περισσότερους τους γνωρίζω κι έτσι μπορώ να τους επισκέπτομαι κάποτε ώστε να βλέπω την πορεία του κουνελιού τους, άρα μπορώ νά’μαι σίγουρος πως περνάει εκεί καλά. Τα τωρινά όμως μ’έφεραν σε δύσκολη θέση. Εντούτοις θα προσπαθήσω να ψάξω άτομα το καλοκαίρι, πιστεύω πως θα βρω.

Η στείρωση πλέον δε μου φαίνεται και η καλύτερη επιλογή για τη Λίμπο μου. Η ηλικία της προχώρησε, αναπαρήχθη πολλές φορές, είναι λίγο στρουμπουλή, παράγοντες που κάνουν την επέμβαση πιο επισφαλή. Επίσης φοβάμαι πιθανό λάθος ή προβληματική αντίδραση της κουνελίτσας μου στη διαδικασία. Μπορώ ωστόσο να δώσω τον Πίπη, κάτι πάλι δύσκολο μιας κι αυτός είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κουνέλι και θα πρέπει οπωσδήποτε να πάει σε συγκεκριμένο άνθρωπο δεσμευμένο να τον αγαπά και να τον φροντίζει κατάλληλα για το υπόλοιπο της ζωής του, τον οποίον θα γνωρίζω ώστε να μπορώ να πλληροφορούμε για το ζώο. Πάντως η Λίμπο δε θα φύγει από μένα ποτέ! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ενημέρωση 14/5/2012: Παρατήρησα αλλαγή στη συμπεριφορά της Λίμπο. Ενώ όταν γέννησε ήταν μαζί με τ’άλλα κουνέλια και τα υπόλοιπα δεν ενοχλούσαν τα μικρά, σήμερα βάζοντας πειραματικά μαζί με τη μάνα μια ενήλικη κουνέλα από παλαιότερη γέννα πρόσεξα πως αντέδρασε άκρως επιθετικά, ανεβαίνοντας πάνω της και δαγκώνοντας λίγο και κάνοντας κινήσεις σαν της σεξουαλικής πράξης του αρσενικού. Εδώ να διευκρινήσω ότι τέτοια συμπεριφορά γίνεται και για λόγους κυριαρχίας στα κουνέλια, σαν να λέμε: «Σε γάμησα και σε κανόνισα, φύγε και μη μ’ενοχλείς!» Επίσης το όργανο της Λίμπο είναι ακόμα διεσταλμένο από τη γέννα, και συνήθως επανέρχεται σε 2-3 μέρες. Το εξέτασα για τυχόν αίμα ή κάτι άλλο που μπορεί να την ενοχλεί (στην πρώτη γέννα έβγαλε λίγο αίμα και την επόμενη μέρα, γι’αυτό). Έπειτα έπιασα τον Πίπη με τη μυρωδιά της περιοχής της Λίμπο κι έγινε άλλο παράξενο: Ο Πίπης συνουσιάστηκε με το χέρι μου δύο φορές, κανονικά με εκσπερμάτιση. Έως τώρα ποτέ δε μπόρεσα να φέρω κούνελο σε σεξουαλική διέγερση τεχνητά. Αντίθετα, στις κουνέλες τό’χω πετύχει συχνά, και το χρησιμοποιώ ως δοκιμή για τη σεξουαλική τους ετοιμότητα. Τέλος τα κουνελάκια πήραν όλα γάλα και είναι μια χαρά. Ήδη ένα άρχισε να βγάζει το πρώτο ελαφρύτατο χνούδι ως σκούρα στίγματα, που σημαίνει πως θα γει καφέ. Μόλις τ’ανακατεύεις, κάνουν μια γλυκιά λεπτή φωνούλα, όπως μ’όλα τα νεαρά κουνελάκια που καλούν τη μάνα τους.

Ενημέρωση 20/5/2012: Στην τέταρτη μέρα στις 17 του μηνός, δυστυχώς το μικρότερο απ’τα έξι πέθανε. Όταν πήγα να δω τα κουνελάκια, βρήκα τα πέντε μαζεμένα στο κέντρο της φωλιάς, ενώ το άλλο κρύο και διωγμένο δίπλα. Προφανώς ή δε μπορούσε να σηκώσει το κεφαλάκι του να πιεί γάλα, ή η κουνέλα δε μπόρεσε να το υποστηρίξει. Είναι μικρή κι αυτή, και η παραγωγή γάλακτός της είναι περιορισμένη. Όλες τις φορές μεγάλωνε το πολύ τέσσερα, είναι λογικό να μη μπορεί να στηρίξει έξι. Τα υπόλοιπα πάντως τέσσερα έχουν μεγαλώσει αρκετά. Οι κοιλίτσες τους είναι υπερβολικά φουσκωμένες απ’το γάλα, σαν χαρούμενα μπαλονάκια, έχουν βγάλει μαλάκια και σήμερα πρόσεξα ότι βγαίνουν τα μπροστινά δοντάκια. Ακόμα φυσικά δε βλέπουν, τα αφτάκια τους όμως μεγάλωσαν, έχουν τον αφαλό στην κοιλιά τους και δε μπορούν να περπατήσουν σχεδόν καθόλου, περιοριζόμενα στο να γυρίζουν γύρω στη θέση τους και να ψιλομπουσουλούν τρέμοντας ακόμα από αδυναμία. Το εναπομείναν πέμπτο είναι λίγο μικρότερο, ασθενικότερο, δεν έχει βγάλει μαλλιά σ’όλο το σώμα αν κι έχει δοντάκια, εντούτοις θα επιβιώσει αφού έχει φουσκωμένη, αν και λιγότερο, κοιλιτσα, σημάδι πως πίνει το γαλατάκι του. Το συγκεκριμένο θα γίνει γκρίζο-καφέ, ενώ απ’τα άλλα τα μεγαλύτερα, το ένα θα βγει άσπρο και τα υπόλοιπα ή γκριζωπά ή καφέ, άλλα ανοιχτότερα κι άλλα σκουρότερα με διάφορα σχήμαρτα και κηλίδες. Πρώτη φορά τόσα καφέ κουνελάκια. Συνήθως είχα μόνο ένα. Αυτό που πέθανε ήδη άρχισε να βγάζει λίγες σκούρες κηλίδες απ’την προηγούμενη μέρα, άρα θα είχαμε ακόμα ένα καφετούλι.

Ενημέρωση 23/5/2012: Σήμερα άνοιξαν τα ματάκια τους και είναι όλα καλά. Γυρίζουν τα κεφαλάκια τους και κοιτάνε, ενώ οι κινητικές τους ικανότητες βελτιώνονται ολοένα και περισσότερο. Σήμερα τα παρακολούθησα να κάνουν λίγα βήματα έξω απ’τη φωλίτσα για να πάρουν γάλα από τη μανούλα τους, δηλαδή άρχισε ο φαύλος κύκλος του ζαλίσματος της μάνας για γάλα και η απομάκρυνσή της. Όταν τα κουνελάκια μεγαλώνουν, έτσι γίνεται. Αυτά θέλουν συνέχεια γάλα, και κυνηγούν τη μάνα τους για να τους δώσει. Αυτή ή δε θέλει εκείνη τη στιγμή ή δεν έχει, και φεύγει πιο πέρα, κι αυτό μπορεί να συνεχιστεί για λίγα λεπτά κάθε φορά, πολλές φορές τη μέρα. Άλλες φορές από το πολύ πείραγμα ενδίδει και τα δίνει, παρόλο που δεν είναι η ώρα τους ακόμα, άλλες τ’αφήνει. Φυσικά καλά είναι μόνο τα τέσσερα μεγαλύτερα, γιατί το μικρότερο, αν κι έβγαλε παντού μαλλιά, δεν έχει ανοίξει ακόμα μάτια. Αναμένεται όμως να το κάνει σύντομα.
Χθες παρακολούθησα ένα θηλασμό αυτής της γέννας. Ήταν 10 το βράδυ, και τα κουνελάκια ήταν κάπως πιο αδύνατα (σχετικό αυτό, γιατί είναι καλοταΐσμένα και ποτέ η κοιλίτσα τους δε μειώνεται υπερβολικά), και μόλις έβαζα το χέρι πάνω τους σήκωναν τα κεφαλάκια τους ανήσυχα, έβγαζα τις μικρές τους φωνούλες και προσπαθούσαν να μου ρουφήξουν τις άκρες των δαχτύλων. Μετά από λίγο πήδηξε στην περιοχή της φωλιάς η μάνα, κι όλα μαζεύτηκαν από κάτω της αναποδογυρίζοντας, πιάνοντας την κοιλιά της με τα μπροστινά τους άκρα και ρουφώντας από τις θηλές. Αφού ήπιαν ενώ έβγαζαν λίγες φωνούλες, η Λίμπο έφυγε, και στη θέση των ανήσυχων πεινασμένων μικρών βρήκα πέντε φουσκωτές σφιχτές κουνελόσχημες μπαλίτσες που στρυφογύριζαν κι έπαιζαν χαρούμενες. Κάθε φορά που πίνουν γάλα παίρνουν ενέργεια και στρυφογυρίζουν. Υπολόγισα το θηλασμό στα 2 περίπου λεπτά. Τόσο γρήγορα γίνεται, ώστε η κουνελοοικογένεια να μη γίνει στόχος των πολλών της εχθρών στη φύση, που παραμονέυουν παντού.

Ενημέρωση 29/5/2012: άρχισαν τα προβλήματα. Τα τέσσερα μεγαλύτερα έχω να πω πως πάνε καλά, πίνουν το γάλα τους, τα μαλλάκια τους μακραίνουν, κι από χθες παρατήρησα τα πρώτα αδέξιά τους πηδήματα. Δεν πηδάνε πολύ, μόνο αν τρομάξουν ή θέλουν να φτάσουν πιο κοντά στη μανούλα, καμιά φορά όμως πηδάνε και αναίτια. Συνήθως παρόλα αυτά περνούν το χρόνο τους μαζεμένα όλα μαζί. Το ζάλισμα της μάνας συνεχίζεται. Αρχίζουν να δοκιμάζουν και στερεά τροφή. Το μικρό κουνελάκι δεν είναι όμως έτσι.
Το μικρό κουνελάκι, αν και πίνει γάλα, πάλι όμως λιγότερο απ’αυτό που παίρνουν τ’άλλα, έχει κοντότερες τρίχες στο σώμα και τα μέρη που άργησαν να βγάλουν μαλλάκια έχουν ακόμα τρίχωμα σχεδόν σαν χνούδι. Είναι το μόνο σχεδόν γκρίζο κουνελάκι που έχει γεννηθεί εδώ. Είναι πιο αδύνατο και η σπονδυλική του στήλη πιάνεται αφύσικα πολύ, ενώ τα υπόλοιπα άρχισαν ν’αναπτύσσουν τους ραχιαίους τους. Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως βρίσκεται στα ματάκια του, τα οποία δεν άνοιξαν ακόμα, αν και πέρασαν 16 ολόκληρες μέρες από τη γέννησή του. Αντίθετα παρατήρησα από προχθές πρήξιμο και ξερό υλικό στα βλέφαρα, που αρχικά νόμιζα χαρούμενος για την πρόοδο πως ήταν βλεφαρίδες. Όμως μάλλον πρόκειται για σοβαρή μόλυνση των ματιών. Το κουνελάκι πονάει, δυσκολεύεται, στρεσάρεται. Θα δοκιμάσω μια υποτυπώδη θεραπεία που διάβασα στο Διαδίκτυο και μετά από λίγες μέρες, αν δεν τ’ανοίξει, θα το πάω στον κτηνίατρο. Εάν η μόλυνση δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, ενδέχεται να εξαπλωθεί και σ’άλλα όργανα του σώματος. Αρχική αιτία της μόλυνσης είναι πιθανότερα κάποιο ξένο σώμα όπως σκόνι από το υπόστρωμα που μπήκε στα ματάκια του και δε μπόρεσε να την απομακρύνει. Ως αποτέλεσμα του ότι δε βλέπει, το κουνελάκι κινείται σε κύκλους ή κατά μήκος τοιχωμάτων για ασφάλεια, αν και δοκιμάζει κάποτε να τρέξει. Αυτή η βιασύνη του όμως το κάνει να πέφτει από ύψη ενίοτε, και γι’αυτό είναι επικίνδυνο να το αφήνω στο κρεβάτι μου ή κάπου αλλού που μπορεί να μου πέσει. Μπορεί ωστόσο να βρίσκει την κουνέλα και τα αδερφάκια του με ευκολία, ίσως από την όσφρηση, την ακοή και την αίσθηση της θερμότητας.

Για ν’ανοίξουν λοιπόν τα μάτια, θα πρέπει να του τα τρίβω ελαφρά με βατονέτα που έχει προηγουμένως βραχεί με χλιαρό νερό, και να του βάζω κάποια αντιβιωτική κρέμα για ανθρώπους. Μπορώ εναλλακτικά να χρησιμοποιήσω κάποιο τσάι από σχετικά ισχυρό βότανο, όπως χαμομήλι ή φασκόμηλο, που έχει αντιβακτηριδιακή δράση. Ωστόσο το αντιβιωτικό είναι ισχυρότερο. Αν περάσουν έστω και δύο μέρες και δεν τ’ανοίξει, θα το πάω στο γιατρό.

Ενημέρωση 7/6/2012: Όλα πάνε καλά. Ίσως υπερέβαλα λίγο για το πρήξιμο, διότι το κουνελάκι αυτό έτσι κι αλλιώς είχε μεγάλο κεφάλι σε σχέση με το σώμα του ως μικρότερο. Και τα υπόλοιπα παιδάκια έχουν φουσκωτά ματάκια. Τελικά τα άνοιξε την Κυριακή στις (3 του μηνός). Προηγουμένως είχα δοκιμάσει τη θεραπεία δύο φορές με βρεγμένη βατονέτα και προσπάθησα να του τ’ανοίξω μαλακά με το χέρι, στη δεύτερη προσπάθεια νομίζω πως άνοιξε το ένα. Το ζάλισμα της μάνας συνεχίζεται. Τώρα, επειδή πλέον δεν είναι δυνατόν να χωρούν όλα μαζι τα παιδάκια κάτω απ’τη μανούλα όταν θηλάζουν, πίνουν γάλα τμηματικά – μπορεί πρώτα 2, μετά άλλα δύο, μετά πάλι τρία κ.ά. Δεν πίνουν σε συγκεκριμένη ώρα, συνήθως όμως το απόγευμα. Συχνά μετά από λίγα δευτερόλεπτα αυτή φεύγει, αν και μπορούν να μένουν παραπάνω όταν τρώει κι απασχολείται. Τώρα όλα τα κουνελάκια μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν αρκετά καλά, αν κι ακόμα όχι τέλεια. Μπορούν επίσης να σηκώνονται στα δύο για να πίουν από το μπουκαλάκι. Αρχικά πατούσαν πάνω σ’ένα κυπελάκι για να το φτάσουν, πιστεύω σημαντικό δείγμα νοημοσύνης, αφού άλλες φορές δεν τά’χα παρατηρήσει ν’ανεβαίνουν εκεί, τώρα όμως το φτάνουν κι από κάτω. Τρώνε λαίμαργα κουνελίνη αλλά και χόρτα κι άχυρα, και για να μην υπάρχουν προβλήματα με πολλά κεφάλια που σπρώχνονται πάνω από ένα μπολ αναγκάζομαι να τους δίνω την τροφή σε δύο κυπελάκια. Τόσο πολύ τρώνε, ώστε η Λίμπο την προηγούμενη βδομάδα είχε αδυνατήσει αισθητά, την αποκατέστησα όμως στη στρουμπουλή της κατάσταση αμέσως. Τώρα δε μένουν τόσο πολύ μαζεμένα πίσω όλα μαζί, άρχισαν να συμπεριφέρονται πιο ανεξάρτητα. Συνήθως όμωςόπου βρίσκεται το ένα βρίσκονται και μερικά άλλα. Φυσικά το μικρότερο κουνελάκι υπολείπεται κάπως στις προόδους αυτές, αν και μπορεί κι αυτό να φάει στερεά τροφή και να τρέξει. Του αρέσει πολύ να κρύβεται κάτω από τους χαρτονένιους κυλίνδρους από χαρτί υγείας και τα πλαστικά κυπελάκια γιαρουρτιού που έχω βάλει. Χθες παρατήρησα κάτι ανησυχητικό. Το άσπρο μου κουνελάκι είχε λίγες μύξες ή μπούκωμα, όπως εκείνο που κατέληξε στην
προηγούμενη γέννα.
Ευτυχώς σήμερα δεν παρατήρησα κάτι σοβαρό. Σε 6 μέρες κλείνουν το μήνα.

Ενημέρωση 15/6/2012: Όλα τα κουνελάκια είναι υγιή και ζωηρά. Τώρα μπορούν να τρέχουν, να τρώνε, να πίνουν νερό, και να πηδάνε κανονικά. Η περίοδος εξάρτησης ωστόσο από τη μάνα δεν έχει σταματήσει εντελώς και θα πρέπει να περιμένω δύο τουλάχιστον εβδομάδες για να τα δώσω. Το μικρότερο κουνελάκι είναι κι αυτό καλά. Οι φωτογραφίες είναι χθεσινές.

το μικρό γκρι κουνελάκι

Όλα μαζί στο κλουβί, η Λίμπο η τεμπελίμπο ξαπλώνει.

Κι άλλες φωτογραφίες 16/6/2012:

Το άσπρο κουνελάκι.

Το μεγαλύτερο καφέ κουνελάκι.

Ενημέρωση 19/6/2012: Τα κουνέλια έχουν μεγαλώσει και παχύνει υπερβολικά. Αν και πέντε, η ανάπτυξή τους είναι σαν να ήταν μόνο δύο. Έχουν δυναμώσει, τρέχουν, πηδάνε ψηλά και μακριά. Φυσικά, επειδή ακόμα είναι μικρά, δε δείχνουν ανταγωνιστική συμπεριφορά μεταξύ τους. Ακόμα και το μικρότερο έχει μεγαλώσει αρκετά, σήμερα μάλιστα το είδα να πίνει από το μπουκαλάκι κανονικά, χωρίς να χρειάζεται για να φτάσει το κυπελάκι του γιαουρτιού. Σήμερα επίσης παρατήρησα κάτι παράξενο. Το άσπρο κουνελάκι έπινε γάλα απ’τη μανούλα. Την πλησίασε ενώ αυτή βρισκόταν στη γωνία, έβαλε το κεφάλι από κάτω της, αναποδογύρισε στη θέση του θηλασμού κι άρχισε να πίνει για λίγα δευτερόλεπτα. Απορώ πώς δεν πονάει η θηλή της κουνέλας από τα πλέον κανονικά δοντάκια τους. Χθες επίσης παρατήρησα δυο φο΄ρες κι αυτό που λέω ζάλισμα της μάνας για γάλα. Δηλαδή ακόμα τα κουνελάκαι δεν απεξαρτήθηκαν πλήρως, αν και τρώνε τώρα κανονικόταταόλων των ειδών τις τροφές, όλες οι λειτουργίες τους είναι τέλειες, κι άρα είναι έτοιμα για να τα δώσω. Ήδη έχω βάλει αγγελία στο Διαδίκτυο για κάθε ενδιαφερόμενο.

Όλα μαζί τρώνε 18/6/2012.

Τα κουνελάκια 20/6/2012, όλα προσωρινά στο κλουβί μεταφοράς για τη φωτογράφιση.

Ενημέρωση 6/7/2012: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ. Ως τώρα έδωσα τρία, όχι όμως μέσω της αγγελίας. Προφανώς ο κόσμος την προσπερνά μέσα στις τόσες πολλές της σελίδα. Μάλλον θά’πρεπε να την κάνω σε εξειδικευμένη σελίδα για κατοικίδια.

Advertisements