Χθες είχαμε την πιο αστεία γιορτή για την 25η Μαρτίου που έγινε ποτέ. Είμαι στην τρίτη λυκείου, επομένως αυτή είναι η τελευταία μου. Πέρα από τα τυπικά με το κοντάκιο, τα τραγούδια, τις ομιλίες και τον εθνικό ύμνο, είχαμε στο τέλος κι ένα προτότυπο μονόπρακτο θεατρικό 5 μαθητών.

Υποτίθεται ότι ένας μαθητής που νίσταξε ενώ διάβαζε ιστορία κι αποκοιμήθηκε μεταφέρθηκε στον ύπνο του σ’ένα κρυφό σχολειό του 1753, όπου δίδασκε ένας ιερέας τρεις μαθητές, και προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Αυτός τους θεωρούσε αρχικά ότι έκαναν πλάκα και ύστερα τρελούς, έτσι κι αυτοί. Μόλις τους συναντά ρωτάει «Καλά τι καρναβάλια είστε εσείς;» Οι άλλοι προσπαθούν να τον πείσουν ότι είναι μαθητές σχολείου που θέλουν να μάθουν γράμματα. Τον ρωτάνε «Τι παράξενες βράκες φοράς;» Και τους λέει τζιν. «Τζιζ λέμε όταν καιγόμαστε,» λένε. «Τι βραχιόλι φοράς;» «Ρολόι είναι,» λέει αυτός. «παπούτσια γιατί δεν φοράτε;» «Δεν έχουμε,» του απαντάνε. «μήπως βρέθηκα σε αποκριάτικο πάρτι;» «Τι λέει αυτός, μιλα΄νε μεταξύ τους. «Μάλλον σας έστριψε η βίδα.» «Ποια γίδα, εμείς ούτε φασόλια δεν έχουμε.» «καλά με κοροϊδεύετε τώρα;» Ακόμα πιο αστείο γίνεται όταν μπαίνει εκεί ο ιερέας, ένας άλλος μαθητής. Τα παιδιά προτρέπουν τον παράξενο νέο συμμαθητή τους να του φιλήσει το χέρι. Πηγαίνει αυτός και λέει: «Τα κονομάς καλά παππούλη. Και το πρωί στις λειτουργίες και το βράδυ δάσκαλος.» Ο άλλος μένει άναυδος. Έπειτα τα παιδιά διηγούνται στον ιερέα τι ακριβώς έγινε πριν κι αυτός προσπαθεί με ερωτήσεις να μάθει για τα στοιχεία του. Τον ρωτούσε πώς το λένε, πού μένει, σε πιο σχολείο πάει, ποιος ιερέας διδάσκει εκεί. Ο ίδιος απάντησε κανονικά: μένει στο Ψυχικό (μάλλον το θεατρικό θά’χει αθηναΪκή προέλευση), πηγαίνει σε ιδιωτικό στην Κυφισιά, τον πηγαίνει εκεί σχολικό λεωφορείο το πρωί κι όχι βράδυ, δεν έχει ιερέα, αλλά πολλούς και διάφορους καθηγητές, περιγράφοντας σατιρικά τους καθηγητές του σχολείου μας. Ο ιερέας προσπάθησε να μείνει ψύχραιμος ενώ οι άλλοι προέτρεπαν το μαθητή να πάει να ξεκουραστεί. Είχαν, έλεγαν, κάτι τσουβάλια κάτω (το σχολείο ήταν στο γυναικονίτη της εκκλησίας) και μπορούσε να κοιμηθεί εκεί. «Τι λέτε; Ρωτάει απορημένος εκείνος. Ακόμα δεν είχε καταλάβει αν εκείνη η παράξενη ομάδα ήταν σχολείο. Μετά κάτι έλεγε εκείνος ο σημερινός για το γέρο του και ο ιερέας το ρωρτά «Είσαι μοναχός;» «όχι,» λέει εκείνος. «Τότε ποιος είναι ο γέρος σου;» «Ο πατέρας μου,,» λέι. «Ώστε τόσο πολύ τον σέβεσαι.» «ε, ναι.»
Έπειτα ο ιερέας έκανε την προσευχή και ο άλλος είπε πόσο παράξενο ήταν να κάνει προσευχή σ’ένα γκρούπινγκ καρνάβαλων. Οι άλλοι μαθητές έφτασαν σε σημείο ν’αναρωτηθούν μήπως ήταν Τούρκος κατάσκοπος. Ο ιερέας ευχήθηκε για την απελευθέρωση του Γένους από τον τουρκικό ζυγό, και τότε του είπαν ΄ποτι βρίσκεται στο 1753, ωστόσο συνέχιζε να φέρεται σαν να μην καταλαβαίνει.

Και το απόσταρμα είναι ένα: Όταν τελικά ξύπνησε και κατάλαβε ότι ήταν όνειρο και αναλογίστηκε πόσο δύσκολα θά’ταν τότε για την εκπαίδευση λέγοντάς τα σ’ένα συμμαθητή του, εκείνος του είπε: «Άσε τώρα το 1753 και το κρυφό σχολειό, δεν έχουμε άλα μαθήματα τώρα, πάμε να πιούμε κανένα καφεδάκι.» Κι έτσι ήρθε στο σήμερα, κι όλες οι σκέψεις του σταμάτησαν.

Καμία σχέση δεν έχει φυσικά η περιγραφή μου από το να το δείτε κανονικά. Ήταν το καλύτερο σχολικό θεατρικό που έγινε κι έχω παρακολουθήσει. Δηλαδή στο λύκειο δεν είχα παρακολουθήσει κανένα άλλο, είχανε κάνει ένα στο γυμνάσιο για το περιβάλλον όχι και τόσο καλό, και παλαιότερα γίνονταν και στο δημοτικό. Δεν ξέρω ποιανού σκέψη ήταν να γίνει, αλλά ήταν πρωτότυπη.

Έπειτα η γιορτή έκλεισε με παραδοσιακούς χορούς. Εγώ σκεφτόμουν πώς θα ήταν πραγματικά αν κάποιος από το παρόν μεταφερόταν στο παρελθόν ή κάποιος από το παρελθόν στην εποχή μας, ή κάποιος απ’το μέλλον σ’εμάς ή κάποιος από μας στο μέλλον. Θα υπήρχαν τεράστια προβλήματα επικοινωνίας και ίσως δημιουργούνταν και σοβαρότατες παρεξηγήσεις. Το θέμα αυτό είναι ιδιαίτερα πρόσφορο για ανάπτυξη σε μια ιστορία κι έτσι έχουν γραφεί πολλά βιβλία σχετικά μ’αυτό, όπως οι Αιχμάλωτοι του Χρόνου του Μάικλ Κράιτον, που σκοπεύω να διαβάσω μάλλον το καλοκαίρι.

Φέτος είμαι ο σημαιοφόρος της χρονιάς κι αύριο θα παρελάσω. Αν δείτε στη παρέλαση κάποιον σημαιοφόρο συνοδευόμενο από έναν ακόμα μαθητή, θα είναι ο συγγραφέας του Περιπλανόμενου Τουατάρα.

Advertisements