Μέσα στην τάξη υπάρχει αντιπαράθεση. Μεγάλη αντιπαράθεση σχετικά με την ανθρώπινη επιτυχία και την πηγή της ανισότητας. Από τη μία ένας μαθητής φανατικός μαρξιστής θεωρεί πως ο άνθρωπος σχηματίζεται από την κοινωνία στην οποία ζει, ο δείκτης νοημοσύνης και το dna είναι εφευρέσεις των καπιταλιστών, το μόνο κακό που μπορεί να έχουμε από το dna είναι συγκεκριμένες παθήσεις, κι επίσης ότι πηγή του κακού στον κόσμο είναι το κεφάλαιο και η πλουτοκρατία, και τα κλασικά του κομουνισμού. Εγώ απ’την άλλη, αν και φυσικά δέχομαι την επιροή της κοινωνίας, πιστεύω πως σημαντικό ρόλο στην ιστορία και στη σημερινή κατάσταση παίζουν οι γονιδιακές προδιαθέσεις των ατόμων και ο δείκτης νοημοσύνης τους πάνω απ’όλα, και αυτά ίσως σχηματίζουν και χαρακτηρίζουν σημαντικό μέρος της βάσης της κοινωνίας. Κι όπως και σ’άλλα χαρακτηριστικά το ανθρώπινο είδος επηρεάστηκε από τη δαρβινική φυσική επιλογή, έτσι και στα νοητικοψυχολογικά χαρακτηριστικά αυτό θα είχε κάποια επίδραση, και γιατί όχι διαφορετική σε διάφορες περιοχές του πλανήτη κι εποχές της ιστορίας. Οι εγγενείς διαφορές λιιπόν αυτές, τις οποίες δέχεται, αν και συνήθως δεν τολμάει να εκφράσει δημοσίως η επιστήμη, μάλλον θα ευθύνονται κατά κάποιον βαθμό για την παγκόσμια ανισότητα. Αυτό δε σημαίνει ότι οι μειονεκτούντες άνθρωποι δεν αξίζουν και πρέπει να εξαφανιστούν, όπως κήρυσσε η κλασική ευγονική και ο Χίτλερ αργότερα, αλλά με τα νέα μέσα που διαθέτουμε σήμερα θά’ταν καλό να επειχηρούταν συστηματικά πρόγραμμα σχεδιασμένης αναπαραγωγής προς βελτίωση του είδους, η νέα ευγονική όπως λέγεται.

Το αποκορύφωμα ήρθε χθες που είχαμε θρησκευτικά, και κάναμε το μάθημα περί βιοηθικής και γενετικής τεχνολογίας. Συζητούσαμε διάφορα, και η θέση της καθηγήτριας ήταν ότι η άμβλωση θα πρέπει να γίνεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, π.χ. σε περίπτωση κινδύνου στη μητέρα. Η περίπτωση παιδιών που θα γεννηθούν με σοβαρό πρόβλημα, έλεγε, είναι πολύπλοκη ηθικά για να την ψάξει. Εκεί λέω εγώ ότι θά’ταν πολύ καλό τα έμβρυα με προβληματικά γονίδια ν’αφαιρούταν συνοπτικά από το ανθρώπινο είδος, για τη μείωση των περιστατικών γενετικών ασθενειών και τη μείωση του βάρους που δημιουργούν στους πάσχοντες, στους συγγενείς τους, αλλά και στο σύστημα υγείας και στο κράτος κατεπέκτασιν. Επίσης γονείς με αναπηρία θα πρέπει να κάνουν παιδιά αποκλειστικά με εξωσωματική γονιμοποίηση, ώστε να διαλέγονται τα υγιή έμβρυα από τα προβληματικά, και τα πρώτα να αφεθούν να μεγαλώσουν. Τέλος λίγες κληρονομικές ασθένειες αποτελούν δυνητικά κίνδυνο και για άλλα άτομα, για παράδειγμα οι κληρονομικές περιπτώσεις Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ, οι φορείς της οποίας ασθένειας μπορούν να μεταδώσουν την παθολογική πρωτεΐνη σε άλλους ανθρώπους κατά τις διάφορες ιατρικές διαδικασίες. Αφαιρώντας τα έμβρυα με το προβληματικό γονίδιο για την πρωτεΐνη αυτή, όχι μόνο θα εξαλειφθούν οι κληρονομικές περιπτώσεις αυτής της ασθένειας και λιγότεροι άνθρωποι θα πεθαίνουν απ’αυτήν την τρομακτική πάθηση, αλλά και θα προστατευτούν δυνητικά πολύ περισσότεροι.

Η θρησκευτικός μας μ’αυτά δε συμφωνεί, λέγοντας πως είναι απόψεις παρόμοιες μ’αυτές του Χίτλερ. Μόνο που ο Χίτλερ και η εξουσία του τους μάζευε σε στρατόπεδα συγκέντρωσεις, τους χρησιμοποιούσε σε ιατρικά πειράματα, και τους σκότωνε σε θαλάμους αερίων. Εγώ δεν προτείνω τίποτα τέτοιο, αυτό είναι αντίθετο στην πνευματική εξέλιξη του είδους μας. Εγώ προτείνω μια ειρηνική αλαγή που θα οδηγήσει το είδος μας προς το καλύτερο. Ακόμα πάντως δεν έχω σχηματίσει εντελώς την άποψή μου, αυτό θα το αναπτύξω αργότερα και θα το δημοσιεύσω.

Στη θρησκευτικο επίσης δεν αρέσει η ιδέα να χαθεί η ανθρώπινη ποικιλία. Πιστεύει πως είναι αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς, κι ας μην έχουμε όλοι τις ίδιες ικανότητες, και δεν πειράζει αν κάποιος είναι ψηλότερος ή κοντότερος ή εξυπνότερος ή λιγότερο έξυπνος. Με την υπόθεση μου όμως δε χάνεται η ποικιλία, αν και μπορεί να μειωθεί κάπως, ως παραπροΪόν όμως της δράσης που αποσκοπεί στη βελτίωσή μας, κι επίσης δεν ανέφερα καν για κάποια συγκεκριμένη φυλή, γιατί η επιλογή δε θα γίνεται καθόλου με βάση αυτο το κριτήριο, μπορεί όμως κάποτε υπό ορισμένες εξαιρέσεις, άρα η ποικιλία δεν κινδυνεύει.
Όσο για τις λιγότερες οι περισσότερες ικανότητες του καθενός, δεν αντιλέγω στο ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να διαφέρουν σ’αυτό, άλλωστε πώς θα μπορούσαν να εξειδικευτούν αν π.χ. κάποιος δεν ήταν καλύτερος στα μαθηματικά για να γίνει μαθηματικός, κάποιος στα θεωρητικά για να γίνει ψυχολόγος κλπ, όμως δεν πιστεύω ότι γενικά χαμηλές ικανότητες σε κάποιον θα του πρόσφεραν κάποιο πλεονέκτημα να προχωρήσει κι ούτε θα ωφελούσαν την κοινωνία.
Φυσικά ο μαρξιστής διαφώνησε σφοδρά μ’εμένα σ’αυτό το μέρος, λέγοντας πως είμαι χειρότερος κι απ’το Χίτλερ.

Τελευταία ένσταση της θρησκευτικού είναι η χρήση αυτής της τεχνολογίας για τη δημιουργία συγκεκριμένων ανθρώπων-στρατιωτών με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συγκεκριμένες (επιθυμητές) αντιδράσεις σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Αυτό απαντά σε διάφορα δυστοπικά βιβλία όπως το «Όμορφος Νέος Κόσμος» του Άλντους Χάξλεϊ, που πρόκειται να διαβάσω, και δε θ’ααποκλειόταν δυστυχώς στην πραγματικότητα μιας και η ομάδα που θα κατείχε τέτοια τεχνολογία θα γίνονταν παντοδύναμη. Θεωρητικά ωστόσο, για να γίνει κάτι τέτοιο, προϋποτίθεται οι κυβερνώντες και οι αρμόδιοι επιστήμονες να έχουν πλήρως αγαθή συνείδηση και το κράτος να είναι πλήρως δημοκρατικό, ακόμα περισσότερο από τα σημερινά για πολλές δεκαετίες, ώστε να μην υπάρχει ο κίνδυνος κάποιος ή κάποιοι ν’αποκτήσουν έτσι την εξουσία και να φέρουν τον κόσμο στη χειρότερη κατάσταση, που ίσως δε θά’χει επιστροφή.

Το υπόλοιπο σκέλος της αντιπαράθεσης έγινε στην ώρα της κοινωνιολογίας, λίγεςώρες αργότερα. Εκεί συζητούσαμε για την αναμενόμενη έλευση του σώματος των 160 Γερμανών εφόρων στην Ελλάδα, κι επεκταθήκαμε γενικά στο πρόβλημα της χώρας. Κι εγώ κάπου έκανα την υπόθεση ότι ίσως μέρος της αιτίας των προβλημάτων μας προέρχεται από χαμηλό εθνικό μέσο όρο νοημοσύνης. Εκεί έγινε ο χαμός. «Μην τον ακούτε αυτόν, είναι νεοναζί και θέλει ψυχοφάρμακα. Προηγουμένως είπε πως πρέπει να σκοτώνουμε τους ανάπηρους, και υποστηρίζει τον κανιβαλισμό.», λέει αυτός. Βέβαια ουδέποτε εγώ ηυποστήριξα το σκότωμα κανενός, τουλάχιστον στη συνειδητή φάση της ζωής του, κι όσο για τον κανιβαλισμό, αυτό είναι ένα άλλο πολύπλοκο θέμα που θ’αναλύσω αλλού.

Όμως σκεφτείτε…
Από το 1830 έως σήμερα, αν κι έχουμε αναπτυχθεί σημαντικά, δεν καταφέραμε να φτάσουμε τις βορειοευρωπαϊκές χώρες.
Παρομοίως και οι άλλες βαλκανικές χώρες που βρίσκονταν υπό οθομανικό ζυγό, και παλαιότερα υπό βυζαντινό. Εδώ μπορεί κάποιοι αναγνώστες να παραξενευτούν πώς γίνεται να θεωρώ τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ως ζυγό για εκείνες τις χώρες, αλλά, αν σκεφτούν βαθύτερα, θα καταλάβουν ότι ούτε πραγματικά δική μας ήταν.
Εμείς σε σχέση με τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες είμαστε οι πιο ανεπτυγμένοι.
Παρόλα αυτά έχουμε προβληματική οικονομία, αδυναμία ίδρυσης καλής βιομηχανίας, έντονο κρατικό παρεμβατισμό, αδιαφάνεια και συχνά πελατειακές σχέσεις πολιτών με πολιτικούς για πολλά χρόνια τώρα, όπως είδαμε από την ιστορία, και, το πιο θλιβερό που έμαθα πρόσφατα από την κοινωνιολογία, είμαστε το κράτος με το ανεπαρκέστερο εκπαιδευτικό σύστημα της Ευρώπης και τη χαμηλότερη μαθητική επίδωση σε σύγκριση μ’άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αλλά με τις υψηλότερες οικογενειακές δαπάνες για την παραπαιδεία, και, προ κρίσης, είχαμε κατώτατο μισθό τα 500 κάτι ευρώ, το 50% του κατώτατου μισθού άλλων ευρωπαΪκών χωρών.
Επίσης σκεφτείτε την εθνική μας σύνθεση. Σε σχέση μ’άλλες βαλκανικές χώρες, έχουμε αποκτήσει μεγάλη εθνική ομοιογένεια από την Ανταλλαγή Πληθυσμών, αλλά κι απ’την ήδη μεγάλη συγκέντρωση ελληνικού πληθυσμού στα όρια του κράτους πριν την ανεξαρτητοποίηση. Τα τελευταία χρόνια αποκτήσαμε πολλούς μετανάστες, οι οποίοι όμως ακόμα δεν αναμειγνύονται στα θέματα της χώρας για να τους αναφέρω. Οι άλλες βαλκανικές χώρες όμως έχουν περισσότερο ετερογενή πληθυσμό με πολλούς μουσουλμάνους και Τσιγκάνους και λοιπες μειονότητες που ίσως επηρεάζουν το μέσο όρο νοημοσύνης και καθυστερούν την ανάπτυξη διεκδικώντας η καθεμιά δικαιώματα.
Θα παρατηρήσετε επίσης ότι μια γενική τάση καθυστέρησης χαρακτηρίζει όλη τη Νότια Ευρώπη – Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία. Όσο όμως ανεβαίνουμε προς τα πάνω, τα κράτη γίνονται πιο ανεπτυγμένα και οι πολίτες αποκτούν ολοένα περισσότερο το αίσθημα της κοινωνικής συνείδησης. Η Γαλλία είναι κάπως στη Μέση, η Γερμανία, η Ολλανδία, αλλά και η Βρετανία βρίσκονται σε κατά πολύ ανώτερη κατάσταση, ενώ στην κορυφή πρέπει να βάλουμε τις σχεδόν τέλειες σκανδιναβικές χώρες.

Έχουν άραγε αυτά σχέση με τον εθνικό δείκτη νοημοσύνης; Κι εγώ συνεχίζω να ψάχνω, ακόμα δεν έχω συγκεντρώσει επαρκή στοιχεία.

Στην κοινωνιολογία λοιπόν έλεγα ότι καλά θα κάνουν οι Γερμανοί έφοροι που θά’ρθουν, αφού εμείς δεν είμαστε ικανοί να λύσουμε τα προβλήματά μας. Ίσως μπορέσουμε να υιοθετήσουμε κάτι καλό απ’αυτούς. Κι όσον αφορά τη φοροδιαφυγή είναι μεγάλο λάθος να λέμε ότι μόνο κάποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες φοροδιαφεύγουν, διότι όλοι οι τουλάχιστον πολλοί, ακόμα και μικροκαταστηματάρχες, προσπαθούν να κλέψουν το κράτος μην κόβοντας αποδείξεις. Και η δράση τους δεν είναι τόσο αμελητέα όσο φαίνεται, γιατί αν βάλουμε τα κρυμμένα ποσά των λίγων μεγαλοεπιχειρηματιών από τη μια και των πολλών μικροκαταστηματαρχών από την άλλη, σίγουρα οι δεύτεροι θα τους πλησιάσουν πάνω από τη μέση. Εγώ πάντως ζητάω απόδειξη από παντού, ακόμα και από καταστήματα στο χωριό μου, και δε με νοιάζει αν χαρακτηριστώ αρνητικά, θέλω να κάνω το σωστό και το νόμιμω. Ίσως μερικοί άνθρωποι Δεν καταλαβαίνουν ότι με τους φόρους τους θα γίνουν νέοι καλοί δρόμοι ή θα έχουν δωρεάν εξετάσεις στα νοσοκομεία. Εδώ μπορεί κάποιος να μου πει «Τα είδες εσύ ποτέ αυτά να γίνονται, ή μήπως νομίζεις ότι οι πολιτικοί δεν τρώνε τίποτα;», και θά’χει απόλυτο δίκιο. Εδώ έχω να παραδεχτώ το πρόβλημα, και να προσπαθήσω να ψάξω την πηγή του, η οποία έχει σίγουρα να κάνει με τη νοοτρποία μας που μπορεί να έχει βάση εν μέρει σε κάποια γονιδιακά χαρακτηριστικά και ίσως και στο δείκτη νοημοσύνης. Πράγματι η διαφθορά και ο χαμηλός δείκτης δημοκρατικότητας ενός κράτους
έχουν συσχετιστει
με χαμηλό εθνικό δείκτη νοημοσύνης στις επιστημονικές μελέτες. Ίσως τελικά δε μπορούμε να καταλάβουμε ότι δίνοντας φόρο στο κράτος διασφαλίζουμε και το δικό μας συμφέρον, κι από τη μεριά των κυβερνώντων ότι διαχειριζόμενοι σωστά τα δημόσια έσοδα και μη ενδιαφερόμενοι μόνο για το προσωπικό μας συμφέρον θα μπορέσουμε να οδηγήσουμε το κράτος και την κοινωνία σε μεγαλύτερη ανάπτυξη και απόκτηση μεγαλύτερης δύναμης.

Έτσι λοιπόν έγινε το θέμα κι ο μαρξιστής με χαρακτήρησε έτσι. Θα πρέπει όμως εδώ να πω και λίγα λόγια γι’αυτόν. Ο μαθητής αυτός έχει με τη συμπεριφορά του καταλήξει αντιπαθής σε πολλούς καθηγητές, αλλά και σε μερικούς μαθητές. Συχνά έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με καθηγητές, και η άποψή του δεν κάμπτεται σχεδόν ποτέ. Πάντα βρίσκει ευκαιρία να μας πει για την πλουτοκρατία και τα κακά που έφερε, και σ’όλες τις εκθέσεις του καταφέρνει κάπως να φτάσει να συζητά για πλουτοκρατία και καπιταλισμό. Πιστεύει πως είναι φιλόσοφος, υποστηρίζει την ανυπαρξία του Θεού κι ασπάζεται τον ηθικό μηδενισμό όπως μας λέει, ότι δηλαδή οι ηθικές πράξεις εξαρτώνται πλήρως από μας και υπόκεινται στην προαίρεσή μας. Χρησιμοποιεί λεξιλόγιο πομπώδες κι εκλεπτυσμένο. Για παράδειγμα μια φορά λέει στην κοινωνιολογία: «Κυρία, είστε δοκισίσοφος.», μια λέξη που έχω ν’ακούσω από την πρώτη γυμνασίου νομίζω, όταν κάναμε στ’αρχαία τα παράγωγα του «σοφός» ή του «δοκέω», ούτε εγώ θυμάμαι καλά. Παρόλα αυτά του αναγνωρίζω πολύ μυαλό, αν και θα γινόταν επικίνδυνος αν έμπαινε σε θέση εξουσίας. Άλλος πάντως τα χρειάζεται τα ψυχοφάρμακα, και συγκεκριμενα για μονομανία.

Ενημέρωση 4/3/2012:
βρήκα τελικά στοιχεία
για τον ελληνικό μέσο όρο νοημοσύνης. Τελικά βρισκόμαστε κανονικά στον αναμενόμενο ευρωπαϊκό μέσο όρο, κάπου γύρω στο 100 (εγώ νόμιζα περίπου στο 95), κάποιες όμως χώρες μας ξεπερνούν.

Advertisements