Αυτές τις μέρες είμαι κρυωμένος και μπουκωμένος με βαρύ συνάχι και αίσθηση βάρους στο κεφάλι, κι επομένως δεν είναι και η καλύτερη κατάσταση. Λες και υπάρχει μια συνωμοσία, όποτε έχω λίγες κενές μέρες, να παθαίνω κάτι. Το λέω γιατί μού’χει τύχει κι άλλες φορές να αρρωσταίνω σε αργίες. Πιθανόν θα κόλλησα απ’τα παιδάκια του θείου μου, που ήρθαν το σαββατοκύριακό. Είμαι άρρωστος εδώ και τέσσερις μέρες. Την Πέμπτη άρχισα να έχω ενόχληση στο λαιμό, την παρασκευή αρχικά το πρωί ήμουν καλά μόνο με πονόλαιμο, αλλ’αργότερα ζαλιζόμουν και κοιμήθηκα νωρίς (ίσως είχα λίγο πυρετό), χθες είχα έντονο συνάχι με πολύ βήχα και πόνο όταν έβηχα, και σήμερα ο βήχας και ο πόνος μειώθηκαν λίγο, αλλά το συνάχι παραμένει, με λίγο φτέρνισμα. Ακόμα οι μύξες δεν έχουν στερεοποιηθεί.

Όμως το συνάχι δεν επηρεάζει μόνο το αναπνευστικό μου σύστημα. Πέρα από τ’ότι είναι υπερβολικά ενοχλητικό αναγκάζοντάς με να φυσάω συνέχεια τη μύτη μου και να χρησιμοποιώ αντισυμφορητικά χωρίς μεγάλο αποτέλεσμα, έχει επιπτώσεις και στον υπόλοιπο οργανισμό. Δεν εννοώ πυρετό και παρόμοια συστημικά συμπτώματα μόλυνσης που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχω. Ενοώ συμπτώματα λόγω μάλλον μειωμένης παροχής οξυγώνου στον εγκέφαλο.

Έχω παρατηρήσει τις μέρες που είμαι στο μέγιστο της ρινικής συμφόρησης του κρυολογήματος και όλα τα ιγμόριά και τ’αφτιά μου είναι μπουκωμένα βαραίνοντας το κεφάλι μου, ότι ο εγκέφαλος δε λειτουργεί στο μέγιστο. Για παράδειγμα γίνονμαι πιο αδρανής και απαθής, αποφεύγω να κάνω σύνθετα πράγματα κι ούτε μπορώ να υπερφορτώνομαι με δουλειές, η συγκέντρωσή μου πέφτει (μπορεί π.χ. να διαβάζω κάτι στο Διαδίκτυο και να μεταπηδήσω εύκολα σε κάτι άλλο ή να διαβάζω τα μαθήματά μου με μεγαλύτερη προσπάθεια), μπορώ να μείνω σε μία θέση για πολύ ώρα, δε σκέφτομαι ούτε αναλύω ούτε συνθέτω τόσο πολύ, μπορεί να ξεχνάω μικροπράγματα, αμελώ ή αναβάλλω διάφορα πράγματα, περπατάω αργά, νιώθω ελαφριά τα βήματα μερικές φορές, κ.ά. Επηρεάζεται όμως και το υπόλοιπο σώμα, κι έτσι έχω ζάλη και πονοκέφαλο, κυρίως όταν σηκώνομαι, και κρύα άκρα. Όταν μειώνεται το μπούκωμα τα συμπτώματα αυτά ελαττώνονται αμέσως. Για παράδειγμα σήμερα το μεσημέρι που κατάφερα ν’ανοίξω εντελώς τη μύτη για λίγα λεπτά, η διάθεσή μου είχε ανεβεί και σκόπευα να βάλω πολλά άρθρα εδώ, αλλά τελικά δε μπόρεσα.

Πιστεύω ότι το πρόβλημα οφείλεται στη μειωμένη οξυγόνωση του σώματος και περισσότερο του εγκεφάλου, ο οποίος δεν ανέχεται ούτε λίγο πτώσεις στην παροχή οξυγόνου. Μπορεί ν’αναπνέω από το στόμα ή και απ’το στόμα ακι απ’τη μύτη, αλλά νιώθω πως πάλι ο αέρας δε φτάνει. Ίσως ακόμα ένας λόγος είναι η έντονη εστίασή μου στα πιο ενοχλητικά συμπτώματα, αν και νομίζω όχι τόσο σημαντικός.

Απ’ό,τι έχω ψάξει όμως το συνάχι δεν προξενεί σημαντικά προβλήματα στην οξυγόνωση. Το σοβαρότερο πρόβλημα που μπορεί να προκαλέσει είναι η μειωμένη οξυγόνωση κατά τον ύπνο, και πάλι περισσότερο στα παιδιά. Εγώ στον ύπνο έχω ιδιαίτερο πρόβλημα, γιατί δε θα κοιμηθώ καλά αν πρώτα δεν ανοίξω κάπως τη μύτη μου. Συνήθως το καταφέρνω με φύσημα και μπόλικο αντισυμφορητικό, αλλά μερικές φορές μπορεί να ταλαιπωρούμαι για πολύ ώρα.

Συνήθως ένα κρύωμά μου διαρκεί μια βδομάδα. Από το απόγευμα της πρώτης μέρας αρχίζω να έχω λίγη ενόχληση στο λαιμό, που γίνεται ενοχλητικός πόνος κι αίσθηση ξυσίματος την επόμενη ήδη μέσα στο βράδυ. Συνήθως από το μεσημέρι της επόμενης ή της μεθεπόμενης αρχίζει το συνάχι με υγρές μύξες, που κρατάει συνήθως 2-3 μέρες. Το διάστημα αυτό επίσης βήχω με πόνο στο στήθος και στο σαγόνι. Τελικά οι μύξες αρχίζουν να στεγνώνουν και ο βήχας λίγο αυξάνεται, και τις τελευταίες μέρες το συνάχι και ο βήχας υποχωρούν. Κατάλειπα μπορεί να παραμείνουν και για λίγο μετά. Αυτή είναι μια τυπική περίπτωση, άλλες φορές μπορεί να κρατήσει πολύ λίγότερο, π.χ. πέρσι που ξανακρύωσα είχα έντονα συμπτώματα μόνο για τρεις μέρες, ενώ άλλες φορές μπορεί νά’χω και για 10 μέρες. Η συγκεκριμένη φορά μου φαίνεται πος θα κρατήσει λίγο παραπάνω από το σύνηθες.

Πρέπει εδώ να κάνω μια σημαντική αποσαφήνηση: άλλη ίωση είναι η γρήπη κι άλλη το κρύωμα. Στη γρήπη τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ολόκληρο τον οργανισμό και συνήθως έχουμε πυηρετό, γαστρεντερικά προβλήματα, πόνους στις αρθρώσεις, κι άλλα τέτοια συμπτώματα που μας κρατούν στο κρεβάτι. Το κρύωμα αντίθετα επηρεάζει σχεδόν πάντοτε μόνο το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα και δε χρειάζεται σημαντική φαρμακευτική υποστήρηξη. Η πρόληψη είναι γνωστή: να προσπαθούμε ν’αποφεύγουμε να επισκεπτόμαστε κάποιον άρρωστο ή να είμαστε σε κλειστούς χώρους χωρίς αερισμό, να βήχουμε με το χέρι μπροστά, να πετάμε τα χαρτομάντιλά μας, να πλένουμε τα χέρια μας πριν φάμε ή πιάσουμε μέρος του σώματός μας κ.ά. Η
βιταμίνη c
δεν έχει αποδειχθεί ότι προλαμβάνει τα κρυολογήματα, αλλά έχει βρεθεί ότι ενισχύει την άμυνα του οργανισμού μειώνοντας τη διάρκεια της ίωσης.

Να, τώρα που έγραφα το άρθρο, έγραψα ότι ζαλίζομαι όταν σηκώνομαι δυο φορές.

Ενημέρωση 27/2/2012
Για όσους αγχώνονται μήπως έχω καμία άλλη πάθηση, σήμερα είμαι πολύ καλύτερα, και αναπνευστικά και νοητικά.

Advertisements