Ψάχνοντας για τη σεξουαλικότητα του Δαρβίνου, όχι για τη σεξουαλική επιλογή και τη σεξουαλικότητα σ’άλλα είδη που είχε ερευνήσει, αλλά για τον ίδιο, αφού έχει ψυχαναλυθεί εκτενώς, βρήκα ένα καλό άρθρο που αποδεικνύει ότι ακόμα κι ο Δαρβίνος ήταν δέσμιος της εποχής του και συχνά αναγκαζόταν να μην ασχολείται με ορισμένα πράγματα ή να μην τα παρατηρεί καν.

Από:
Times Higher Education..

Μετάφραση: Bolko

Σεξ κι ευαισθησία

05 Φεβρουαρίου 2009

Σημείωση: Επειδή στο 2009 έκλεισαν δύο αιώνες από τη γέννηση του Δαρβίνου κι 150 χρόνια από την έκδοση του περίφημου βιβλίου του, το έτος ανακυρήχθηκε έτος Δαρβίνου.

Οι βικτοριανές αξίες και η λογοκριτική παρουσία της σεμνότυφης κόρης του τύφλωσαν το Δαρβίνο όσον αφορά τη θηλυκή πολυγαμία και καθυστέρησαν τη μελέτη του ανταγωνισμού του σπέρματος για 100 χρόνια, λέει ο Tim Birkhead.

Τον Ιούλιο του 2000, ένα περιοδικό για πουλιά γνωστό ως το AUK δημοσίευσε μία φωτογραφία της λίγο γνωστής αργεντινικής λιμνόπαπιας Oxyura vittata, στέλνοντας κύματα κατάπληξης στον ορνιθολογικό κόσμο. Τόσο εκπληκτική ήταν η εικόνα που το Nature την αναπαρήγαγε, προς την έκπληξη και τον ενθουσιασμό των αναγνωστών του. Η εικόνα ήταν για τον τρομακτικά μακρύ φαλλό της πάπιας – σχεδόν τόσο μακρύς όσο και το σώμα του πουλιού και σχετικά μακρύτερος από οποιοδήποτε άλλο πουλί ή θηλαστικό.

Οι πάπιες είναι μερικά από πολύ λίγα είδη πουλιών που έχουν πέος (τα περισσότερα είναι χωρίς), αλλ’αυτό ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Είναι κοινωνικά μονογαμικές, αλλά τα αρσενικά είναι σεξουαλικά ασύδοτα και πάντα ψάχνοντας για ευκαιρίες ζευγαρώματος εκτός προγράμματος, άσχετα με το αν οι θηλυκές ενδιαφέρονται ή όχι. Οι βιολόγοι θεωρούν ότι το πέος διευκολύνει την δυσάρεστη συνήθεια των παπιών να ζευγαρώνουν βίαι με συντρόφους άλλων αρσενικών.

Τι θα έκανε ο Κάρολος Δαρβίνος με το ασυνήθιστο άκρο της αργεντινικής λιμνόπαπιας; Πιστεύω ότι θα του κινούσε περισσότερο την περιέργεια πα΄ρα θα τον σόκαρε. Έτσι κι αλλιώς, όταν έγραφε μια έκθεση για τα θυσσανόποδα που πέρασε οκτώ χρόνια ανατέμνοντας, περιέγραψε παραστατικά το πέος ενός συγκεκριμένου είδους ως «θαυμάσια ανεπτυγμένο… Όταν είναι πλήρως εκτεταμένο, θα πρέπει να ισούται με οκτώ κι εννιά φορές το ολικό μήκος του ζώου, ευρισκόμενο κουλουριασμένο, ωσαν ένα μεγάλο σκουλήκι».

Στους δύο τόμους του για τα θυσσανόποδα που εκδόθηκαν το 1851 και το 1854, ο Δαρβίνος ήταν αχαρακτήριστα ειλικρινής σε σεξουαλικά θέματα, επειδή λέγεται ότι νόμιζε πως κανείς άλλος εκτός από επιστήμονες θα τους διάβαζε. Αργότερα, μ’ένα αυξανόμενα δημοφιλές προφίλ, άρχισε να γίνεται αισθητά πιο προσεκτικός.

Οκτώ ανιαρά χρόνια ανατόμησης εξώφλησαν. Έκαναν το Δαρβίνο τον παγκόσμιο ειδικό στο θέμα και του έδωσαν επιστημονική αξιοπιστία. Το ανιαρό αυτής της παρατεταμένης ζωολογικής μαθητείας έσπασε με την ανακάλυψή του ότι κάποια θυσσανόποδα είχαν ξεχωριστά φύλα (τα περισσότερα ήταν ερμαφρόδιτα), και βρίσκοντας ένα είδος στο οποίο τ’αρσενικά ζούσαν ως μικροσκοπικά παράσιτα μέσα στο σώμα του θηλυκού.

Ενθουσιασμένος (ποιος δε θα ήταν;), ο Δαρβίνος έγραψε στο φίλο και μέντορά του, το γεωλόγο Κάρολο Λάιελ, για να του πει ότι σ’ένα συγκεκριμένο είδος τα δύο μισά του οστράκου του θηλυκού «είχαν δύο θήλακες, στον καθένα από τους οποίους κρατούσε ένα μικρό σύζυγο΄ Δεν ξέρω για καμία άλλη περίπτωση που το θηλυκό έχει πάντα δύο συζύγους».

Περιγράφοντας αυτά τα νάνα αρσενικά ως λίγο περισσότερο από σάκους σπερματοζωαρίων, ο Δαρβίνος ανακάλυψε άλλα θυσσανόποδα με ως και δεκατέσσερα μικροσκοπικά αρσενικά και υπέθεσε ότι οποιοδήποτε απ’αυτά θα μπορούσε να γονιμοποιήσει τα αβγά του θηλυκού.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα θηλυκά ενός αριθμού ειδών έχουν συχνά πάνω από δύο ή περισσότερους συζύγους. Το κοινότερο παράδειγμα ίσως είναι ακόμα και στον κήπο σας όσο γράφω – το ντουνόκ, περισσότερο γνωστό ως σπουργίτι των θάμνων. Αμελέτητο για χρόνια, βρέθηκε στα 1970 ότι τα θηλυκά ντουνόκ συχνά δημιουργούν μια πολύανδρη σχέση με δύο αρσενικά. Ένα παρόμοιο σύστημα λειτουργεί και σ’εκείνα τα μικροσκοπικά προτεύοντα γνωστά ως ταμαρίνοι.

Άλλα πουλιά με πολυανδρικό σύστημα ζευγαρώματος περιλαμβάνουν την τροπικη τζακάνα ή κρινοτριποδιστή, και μελέτες από τους διδακτορικούς μαθητές μου έδειξαν ότι ο βουβαλοϋφαντής της Αφρικής κι ο παπαγάλος βάσα της Μαδαγασκάρης ήταν επίσης πολυανδρικοί, ο παπαγάλος βάσα όντας ασυνήθιστος ζευγαρώνοντας έως και με οκτώ διαφορετικά αρσενικά.

Οι πολλαπλοί αρσενικοί σύντροφοι μπορούν να προκαλέσουν ορισμένη ένταση σε μία σχέση κι αυτό δεν ισχύει λιγότερο στα ντουνόκ, στους υφαντές ή τους παπαγάλους βάσα, απ’ό,τι στους ανθρώπους, γιατί η φυσική επιλογή θα ευνοήσει το αρσενικό που γονιμοποιεί επιτυχώς τα αβγά του θηλυκού. Σε μία πολύανδρη σχέση τ’αρσενικά ανταγωνίζονται για γονιμοποιήσεις, κι ο ανταγωνισμός του σπέρματος είναι αναπόφευκτος.

Ο σπερματικός ανταγωνισμός δεν περιορίζεται σε ζώα με σταθερό πολυανδρικό σύστημα ζευγαρώματος. Πλέον γνωρίζουμε ότι παρόλο που τα περισσότερα πουλιά, συμπεριλαμβανομένων των αιγιθάλων, των ψαρωνιών και τον σπουργιτών, έχουν ένα κοινωνικά μονογαμικό σύστημα ζευγαρώματος, ζευγαρώματα και γονιμοποιήσεις εκτός ζευγαριού είναι κοινά διότι τα θηλυκά είναι ακόλαστα. Και το σημαντικότερο, αυτό φαίνεται να ισχύει σ’όλο το ζωικό βασίλειο, με τη γνήσια σεξουαλική θηλυκή μονογαμία να είναι τόσο σπάνια όσο και τα δόντια της κότας. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, οι ιππόκαμποι και οι βουβοί κύκνοι φαίνεται νά’ναι πλήρως πιστοί.

Ο Δαρβίνος ήρθε σε απόσταση αναπνοής από την αναγνώριση της σημασίας της θηλυκής πολυγαμικότητας και του σπερματικού ανταγωνισμού. Μετά που τελείωσε τη μελέτη του για τα θυσσανόποδα πήγε σε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον – στα περιστέρια, πουλιά φημισμένα για την πίστη τους.

Αλλά ο Δαρβίνος, που ήταν προφανώς ένας κοφτερός παρατηρητής, παρόλα αυτά σημείωσε ότι γίνονταν και συζεύξεις εκτός ζευγαριού, γράφοντας ότι «όταν ένα αρσενικό σπάει τους όρκους του γάμου του, δεν εγκαταλείπει για πάντα τη σύντροφό του». Σημειώστε εδώ ότι είναι το αρσενικό παρά το θηλυκό που σπάει τους όρκους – δεν αναγνώρισε ο Δαρβίνος ότι χρειάζονται δυο για να γίνει ένα αργεντίνικο ταγκό;

Ακόμα πιο αξιοσημείωτη ήταν η καταγραφή του Δαρβίνου της απιστείας των χηνών του εξαδέλφου του. Ο Ουίλιαμ Δαρβίνος Φοξ, ο πανεπιστημιακός σύντροφος του Δαρβίνου, έγινε πρύτανης και διατηρούσε ένα θηριοτροφείο, στέλνοντας πού και πού λίγες ζωολογικές μπουκίτσες στον πιο επιστημονικό συγγενή του. Μία απ’αυτές είχε να κάνει με τις χήνες του Φοξ, απ’τις οποίες είχε δύο ειδών, τις κοινές λευκές χήνες φάρμας και καφετιές κινέζικες χήνες.

Οι δύο τύποι ζούσαν φιλικά ξεχωριστά μέχρι που ένα χρόνο ένας κινέζικος αρσενικός αποπλάνησε μια θηλυκή κοινή χήνα. Όταν οι νεοσοί της χήνας αυτής βγήκαν ήταν προφανές ότι είχαν δύο πατέρες, με τον κινέζικο υπέθυνο για τους περισσότερους ατων απογόνων. Θα ήταν δύσκολο να υπήρχε μια ακόμα καταφανέστερη απόδειξη απιστείας, σπερματικού ανταγωνισμού και πολλαπλής πατρότητας, εντούτοις για κάποιον λόγο ο Δαρβίνος επέλεξε να μη σχολιάσει.

Εάν ο Δαρβίνος έβαζε τα δυο με τα δυο μαζί, η μελέτη του σπερματικού ανταγωνισμού – σήμερα ένα μεγάλο πεδίο μελέτης – θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει το 1870 παρά το 1970. Γιατί ο Δαρβίνος αγνοούσε τις αποδείξεις και γιατί πήρε έναν αιώνα γι’άλλους ώστε να κάνουν τη σύνδεση;

Έχω ξοδέψει αρκετά χρόνια ρωτώντας στον εαυτό μου αυτήν την ερώτηση, ψάχνοντας για μια απάντηση στην ογκώδη αλλά ενδιαφέρουσα αλληλογραφία του Δαρβίνου, όπως συλλέχθηκε από το πρόγραμμα αλληλογραφίας του Δαρβίνου
(http://www.darwinproject.ac.uk/).

Υπάρχουν αρκετά ενδεχόμενα, το ένα είναι ότι ο Δαρβίνος ήταν ένας σεμνότυφος. Σίγουρα στους βικτοριανούς καιρούς δεν ήταν το καλό πράγμα για μια μορφή όπως ο Δαρβίνος να συζητά τις ιδέες του περί θηλυκής πολυγαμίας δημοσίως. Ήταν καλά να γράφει για τη σεξουαλικότητα των φυτών, αλλά τα βικτοριανά ήθη σήμαιναν ότι το σεξ των ζώων ήταν εκτός ορίων – τουλάχιστον για τα συγγράμματα του Δαρβίνου προορισμένα για ευρεία κατανάλωση.

Μετά ήταν και το όνειδος για την οικογένεια. Ο ππαππούς του Δαρβίνου, ο πολυμαθής και γιατρός Έρασμος Δαρβίνος, ήταν ακόλαστος όντας ο πατέρας νόθων παιδιών.

Ένας θιασώτης του σεξ, ο παππούς Δαρβίνος έγραφε υπερβολικά μεγάλα ποιήματα για τα σεξουαλικά μέρη των φυτών και μετά χαράς υπαγόρευε σεξ για τους θηλυκούς υποχόνδριους ασθενείς του. Εντούτοις, μόλις ο Δαρβίνος έγραφε το βιβλίο του για τη σεξουαλική επιλογή στα τέλη του 1860, η ανακάλυψη ενός ακόμα από τους νόθους απογόνους του παππού θά’πρεπε να είχε μειώσει τον ενθουσιασμό του για το σεξ, ή τουλάχιστον για το γράψιμο περί αυτού.

Εάν ο Δαρβίνος ήταν σεμνότυφος, δεν ήταν πάλι τόσο πολύ όσο ο εκδότης του, ο Τζον Μέρεϊ. Ο Δαρβίνος είχε αποφασίσει να ονομάσει το βιβλίο του για τη σεξουαλική επιλογή Η καταγωγή του ανθρώπου και η επιλογή ως προς το φύλο (αγγλ. sex). Ο Μέρεϊ τον ικέτευσε να βγάλει την κακιά λέξη από τον τίτλο, αλλά ο Δαρβίνος παρέμεινε στη θέλησή του. Απ’αυτά που γνωρίζουμε, λίγοι το έδωσαν σημασία και ακόμα λιγότεροι φάνηκε να τους νοιάζει.

Ίσως η μόνη σημαντικότερη επίδραση στο γράψιμο του Δαρβίνου για το σεξ ήταν η κόρη του Χενριέτα, ή Έττι όπως ήταν γνωστή. Όταν ο Δαρβίνος έγραφε την Καταγωγή η Έττι ήταν στα τελευταία εικοσί της, ακόμα μένοντας στο σπίτι και όχι παντρεμένη (παντρεύτηκε το 1871, τη χρονιά που εκδόθηκε η Καταγωγή). Βοήθησε τον πατέρα της να διορθώσει τις δοκιμές της Καταγωγής, αλλ’επίσης λειτούργησε και ως η λογοκριτής του. Αυτό ήταν φανερό όταν ο Δαρβίνος έγραψε μια μικρή βιογραφία του Εράσμου Δαρβίνου, μόνο για να διαγράψει η Έττι με τον κόκκινο μαρκαδόρο της την αναφορά για τη φλογερή αγάπη του παππού προς τις γυναίκες.

Δυνητικά πολύ πιο προσβλητικά για τις βικτοριανές κυρίες ήταν τα σχόλαι του Δαρβίνου για τα οπίσθια των μαϊμούδων. Ενθουσιασμένος από αυτά τα χρωματιστά πρηξήματα και το ρόλο τους στη σεξουαλική επιλογή, ο Δαρβίνος γνώριζε ότι δεν ήταν τα οπίσθια της θηλυκής μαϊμούς αλλά τα υπερμεγέθη γεννητικά της όργανα. Σε μια προσπάθεια ν’αποφύγει την προσβολή, ο Δαρβίνος έγραψε αυτό το κομμάτι της Καταγωγής στα λατινικά, τα οποία η Έττι τουλάχιστον δε μππορούσε να διαβάσει. Άλλοι, πάραυτα, μπορούσαν – και κάποιοι όπως ο καλλιτέχνης και κοινωνικός σχολιαστής Τζον Ράσκιν, προσβλήθηκαν.

Όταν η Έμμα Δαρβίνου πήρε το σύζυγό της στην περιοχή της λίμνης για διακοπές το 1879 προσκλήθηκαν στο σπίτι του Ράσκιν για γεύμα. Εξήντα χρόνων και στην κορυφή της φήμης του, ο Ράσκιν θεώρησε τις εξελικτικές ιδέες του Δαρβίνου ότι ήταν «ολέθρια ανοησία». Μετά την επίσκεψή τους ο Ράσκιν έστειλε στους Δαρβίνους ένα μήνυμα λέγοντας ότι θά’ταν καλύτερο ο Κάρολος «να εμφιάλωνε αέρα» παρά να μελετά τα «οπίσθια μέρη των μαΪμούδων». Ο Δαρβίνος απάντησε, λέγοντας ευγενικά ότι είχε εντυπωσιαστή που ο Ράσκιν ήξερε για το «βαθύ και τρυφερό ενδιαφέρον του για το έντονα χρωματισμένο πίσω μέρος ορισμένων μαϊμούδων.»

Αυτό που ο Δαρβίνος πιθανόν δε γνώριζε ήταν ότι ο Ράσκιν είχε ένα θέμα με τα κάτω μέρη των πρωτευόντων, και υπάρχει μια ιστορία ότι ο Ράσκιν απέτυχε να ολοκληρώσει το γάμο του με τη γοητευτική Ευθυμία (Έφη) Γκρέι λόγω της ανακάλυψής του τη νύχτα του γάμου ότι είχε τρίχες στο εφηβαίο. Στην πραγματικότητα, ήταν οι περίοδοί της που πιθανόν τον εμπόδισαν. Αυτή παρέμεινε παρθένα και αργότερα άφησε το Ράσκιν για να παντρευτεί τον προστατευόμενο, προραφαηλιτικό καλλιτέχνη Τζον Έβερετ Μιλλέ.

Σ’αυτές τις φιλελεύθερες εποχές είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς ήταν πιθανόν στη σεξουαλικά καταπιεσμένη βικτοριανή Αγγλία. Μπορούμε να πάρουμε μια αίσθηση απ’αυτό, παρόλα αυτά, από την ίδια την Έττι Δαρβίνου. Αργότερα στη ζωή της ξεκίνησε μονομανώς μια εκστρατεία για να εξαφανίσει από την αγγλική εξοχή το μύκητα βρωμοκέρατο – του οποίου το λατινικό όνομα, Phallus impudicus, τον περιγράφει και ταυτοποιεί συνάμα – εξαιτίας της επιροής του στις συντρόφους.

Τώρα αν ήταν εγώ ή εσύ να κάναμε μία τέτοια εκστρατεία, απλά θα πατούσαμε τα βρωμοκέρατα – ίσως κάπως βρώμικο, γιατί είναι μάλλον ζελατινώδη, αλλά μακράν ο καλύτερος τρόπος καταστροφης τους. Αλλά η Έττι δεν τό’κανε αυτό. Τα μάζευε, τα έφερνε στο σπίτι σ’ένα καλάθι καλυμμένο με πετσέτα και τα έκαιγε στην ιδιοτικότητα του δωματίου μελέτης της. ΧΜμμ.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ότι ο Δαρβίνος έμεινε μακριά από την πολυγαμικότητα των θηλυκών και επέλεξε τη θηλυκή μονογαμία, μια ιδέα που από τότε παρέμεινε εδραιωμένη, στα μυαλά των βιολόγων τουλάχιστον, για έναν ολόκληρο αιώνα. Η σημασία της θηλυκής πολυγαμίας έγινε προφανείς στις αρχές του 1970 με την συνειδητοποίηση ότι η φυσική επιλογή δρούσε σε άτομα παρά σε ομάδες ή πληθυσμούς.

Οι βιολόγοι σήμερα το έχουν για δεδομένο, αλλά πριν 40 χρόνια οι περισσότεροι επιστήμονες στο πεδίο είχαν μόνο μία ασαφή ιδέα για το τι εννοούσε ή έλεγε ο Δαρβίνος. Πάντως, ανανεωμένο ενδιαφέρον στο άτομο διασαφύνησε ότι τ’αρσενικά και τα θηλυκά μπορεί να έχουν διαφορετικές εξελικτικές στρατηγικές.

Αντί η αναπαραγωγή να είναι μια ενωμένη επένδυση με αμοιβαία οφέλη, έγινε ξαφνικά σωστό να ρωτήσουμε ποιος ωφελούταν – τα αρσενικά ή τα θηλυκά; Για τ’αρσενικά, ήταν διαισθητικά προφανές ότι περισσότεροι σύντροφοι σήμαιναν περισσότερους απογόνους, το οποίο σημαίνει ότι περισσότερα γονίδια περνούν στις επόμενες γενιές. Για τα θηλυκά το θέμα ήταν πιο λεπτό.

Για πολύ καιρό ήταν ασαφές πώς τα θηλυκά θα μπορούσαν να ωφεληθούν όντας άπιστα. Αντίθετα με τα αρσενικά, τα οποία μπορούν δυνητικα να γίνουν οι πατέρες δεκάδων ή ακόμα κι εκατοντάδων απογόνων, τα θηλυκά των περισσοτέρων ειδών είναι περιορισμένα στην ααναπαραγωγική τους απόδοση, έτσι η πολυγαμία δε μπορεί ν’αυξήσει τον αριθμό των απογόνων που παράγονται. Τελικά, κατανοήθηκε ότι με την προσεκτική επιλογή εξωζευγικών συντρόφων, ένα θηλυκό θα μπορούσε ν’αυξήσει την ποιότητα των απογόνων του, και μελέτες από αρκετά διαφορετικά ζώα το έχουν επιβεβαιώσει από τότε.

Δεν πιστεύω οτι ο Δαρβίνος σκέφτηκε αυτό το πράγμα εις βάθος. Δεν πιστεύω ότι σκέφτηκε ποτέ αρκετά προσεκτικά για τις αναπαραγωγικές συνέπειες της ατομικής επιλογής. Απ’όσο μπορώ να καταλάβω, δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο τέτοιας σκέψης στην ογκώδη αλληλογραφία του. Αυτό είναι περίεργο γιατί η ιδέα της θηλυκής επιλογής ήταν ένα τόσο σημαντικό αν και αμφιλεγόμενο μέρος της θεωρίας του περί σεξουαλικής επιλογής. Για το Δαρβίνο, η επιλογή συντρόφου σταματούσε απλώς στο ζευγάρωμα.

Μολονότι ο Δαρβίνος σαφώς έχασε κάτι εδώ, ήταν πάντοτε δεκτικός σε νέες ιδέες και ενθουσιαζόταν από νέες παρατηρήσεις. Θέλω να σκέφτομαι ότι θα είχε χαρεί πολύ από μια πολύ πρόσφατη ανακάλυψη που έχει να κάνει με τη σεξουαλική ζωή των παπιών.

Για ν’αποκρούσουν την ανεπιθύμητη προσοχή των αρσενικών με τους τεράστιους φαλλούς τους, οι θηλυκές πάπιες φαίνεται νά’χουν εξελίξει τους πλέον ανατομικά πολύπλοκους κόλπους οποιουδήποτε είδους πουλιού, με τυφλούς αγωγούς και μία περίεργει σπίρα σαν ανοικτήρι, – όλα σςχεδιασμένα, για όσο μπορούμε να γνωρίζουμε, για να κρατάνε το αρσενικό σε απόσταση χεριού, ας πούμε έτσι, και ν’αποφεύγουν την εξωζευγική γονιμοποίηση. Ο Δαρβίνος σίγουρα θα το αγαπούσε αυτό.

Σημειώσεις:
1 Τα
θυσσανόποδα
είναι ασυνήθιστοι οργανισμοί επειδή, μολονότι είναι αρθρόποδα, έχουν εξελιχθεί να ζουν ακίνητα προσκολλημένα σε επιφάνειες απ’όπου μαζεύουν πλαγκτόν με τα λεπτά άκρα τους. Είναι μόνιμα κλεισμένα σ’ένα απλακωτό όστρακο, κι επειδή δεν μπορούν να κινηθούν, έχουν αναπτύξει τα μεγαλύτερα πέη αναλογικά με το σώμα τους στο σζωικό βασίλειο για να βρίσσκουν τα άλλα μέ του είδους τους που συνήθως δεν απέχουν πολύ. Μ’αυτά ασχολήθηκε ο Δαρβίνος για 8 χρόνια, το οποίο τον βοήθησε πολύ αφού έτσι πήρε ακόμα περισσότερα τεκμήρια για την εξέλιξη των ειδών. Την εποχή που τα μελετούσε ο Δαρβίνος, μόλις τότε είχε αναγνωριστει ότι επρόκειτο για αρθρόποδα κι όχι για μαλάκια. Οι οργανισμοί αυτοί προκαλούν προβλήματα σε πλοία κι άλλες υποθαλάσσιες κατασκευές προσκολλούμενα σε μεγάλους αριθμούς. Μερικά είδη τρώγονται.
2 Ο μύκητας
Phallus impudicus
(αναίσχυντος φαλλός) είναι ένα είδος φαλλοειδούς μανιταριού μ’εξάπλωση σ’όλη την Ευρώπη και στη Β. Αμερική, αλλά και αλλού. Φύεται σε μέρη με οργανική ύλη όπως σε μέρη με πολλά ξύλα το καλοκαίρι έως αργά το φθινόπωρο, φτάνοντας σε ύψος τα 10-25 εκ. και πλάτος τα 4-5 εκ, με ψηλό λευκό μίσχο και μία πρασινωπή κεφαλή στην κορυφή που εκκρίνει δύσοσμη γλοιώδη ουσία που μυρίζει σαν πτώμα, εξού και βρωμοκέρατο, η οποία προσελκύει τις μύγες που ακουμπώντας την ή τρώγοντάς την διασπείρουν τα σπόρια. Στην ανήλικη φάση του μοιάζει με λευκό ή ρόδινο αβγό και το εσωτερικό του τρώγεται, περισσότερο στη Γαλλί ακαι στη Γερμανία. Στο Μεσαίωνα χρησιμοποιούταν ως αφροδισιακό.
3 Για να φτάσει αυτή η κόρη του Δαρβίνου σε τέτοιες υστερικές πράξεις, φανταστείτε πόσο καταπιεσμένες πηταν οι γυναίκες εκείνη την εποχή. Μπορούμε όμως να πούμε ότι ίσως είχε και μια δόση ανωμαλίας, γιατί άλλωστε να τά’φερνε με προσοχή και να τά’καιγε στο δωμάτιό της ήσυχη. Έκανε μήπως τίποτα άλλο μ’αυτά; Στο άρθρο της wikipedia για το μύκητα που δίνω παραπάνω, υπάρχει και η αναφορά στην πράξη της κόρης από την εγγονή του Δαρβίνου Γκουεν Ράβερατ.
4 Από καθαρά ετυμολογική περιέργεια: Έχουν τα σημερινά υποκοριστικά ονόματα όπως Έφη, Μαίρη, Καίτη, βρετανική προέλευση από εκείνη την εποχή;

Σας υπόσχομαι, τακτικοί αναγνώστες, ότι στο μέλλον θα κάνω κι άλλα άρθα για τα απόκρυφα στοιχεία του Δαρβίνου, διότι το άτομο αυτό αποτελεί ειδική περίπτωση.

Advertisements