»λαγούμι


Χθες που πήρα στο σπίτι του πατέρα μου ανακάλυψα κάτι τρομακτικό βγαίνοντας στο μπαλκόνι. Σε μια μεγάλη άδεια ζαρντινιέρα υπήρχε μια τρύπα σε σχήμα τέλειου τούνελ προς τη μία άκρη, σίγουρα όχι σκαμμένη από άνθρωπο. Προφανώς την άνοιξε το κουνελάκι του τις ώρες που το άφηνε έξω χωρίς παρακολούθηση.
Η τρύπα έχει βάθος περίπου 25 εκ. και κατεβαίνει κατηφορικά προς το τίχωμα της ζαρντινιέρας, και μόλις το βρίσκει στρίβει δεξιά και τελειώνει κάπου στη γωνία. Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσαν τα εντελώς στερεά και λεία τοιχώματα και οροφή. Στοιχηματίζω ότι άνθρωπος δε θα πορούσε να φτιάξει μια τόσο καλά στηριγμένη κατασκευή σε τόσο μαλακό χώμα. Μέσα στην τρύπα και προς το τέλος υπήρχαν και λίγα κόπρανα κουνελιού.
Παρόμοιες τρύπες είχε ανοίξει και σ’άλλες δύο ζαρντινιέρες, αν και πολύ μικρότερες και πιθανόν μετά τις εγκατέλειψε.
Για να κάνει όμως ένα κουνέλι τρύπα πιθανόν χρειάζεται σταθερότητα στο περιβάλλον του. Αν όλα μεταβάλλονται συνέχεια ποιος ο λόγος να κουράζεται να κάνει φωλιά αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγει από εκεί; Γι’αυτό κι αυτό δε γίνεται απ’την αρχή, αλλά παίρνει χρόνο μέχρι το ζώο να προσαρμοστεί. Το συγκεκριμένο κουνέλι ήταν στην κατοχή του πατέρα μου από τις αρχές του φθινοπώρου, αλλά μόλις τώρα έκανε τρύπα. Ένας άλλος λόγος που υποθέτω ότι οδηγήθηκε στο σκάψιμο της τρύπας ήταν η έλλειψη ασφάλειας στο κλουβί του. Το κλουβί του είναι ανοιχτό από παντού κι επίσης ο μικρός μου αδερφός, ο Σάββας, το πειράζει συνέχεια. Αντίθετα τα δικά μου κουνέλια, αν κι έχουν συνηθίσει το περιβάλλον τους το διάστημα που τ’άφηνα χωρίς επιτήρηση δε δοκίμασαν ποτέ να σκάψουν λαγούμι ούτε σε γλάστρες ούτε στο χώμα επειδή ξέρουν ότι τα κλουβιά είνια οι φωλιές τους όπου μπορούν να μπουν όταν δε νιώθουν ασφαλή έξω, χωρίς να τα ενοχλεί κανείς. Εντούτοις από τότε που μου κατέφαγαν τα φυτά δεν τα εμπιστεύομαι ούτε στο μπαλκόνι πόσο μάλλον κάτω στο χώμα, και πάντα τα βγάζω υπό επιτήρηση.
Το σκάψιμο είναι ένστικτο που έχουν όλα τα κουνέλια, αφού η φυσική τους κατοικία είναι συστήματα υπόγειων στοών που φτιάχνουν συνήθως από μονα τους και εκεί μέσα ζουν κατά αποικίες, ενώ οι θηλυκιές, όταν είναι να γεννήσουν, σκάβουν για φωλιά ένα ξεχωριστό από την αποικία λαγούμι. Από την πρώτη μέρα τους τά’χω παρατηρήσει να σκάβουν με τα μπροστινά τους άκρα για να μπούν βαθύτερα στη φωλιά, και μαζί με το θηλασμό ίσως είναι οι μόνες ικανότητες που έχουν καλά ανεπτυγμένες απ’την αρχή. Τα μεγάλα κουνέλια μπορεί να σκάψουν ελαφρά στο υπόστρωμά τους για ν’απασχοληθούν ή ενίοτε να καθαρίσουν ένα μέρος να ξαπλώσουν, ενώ οι μάνες κουνέλες σκάβουν, ακόμα και σε στερεή επιφάνεια, για να κάνουν τη φωλιά τους. Τα κουνέλια σκάβουν χρησιμοποιώντας τα μπροστινά τους άκρα εναλλάξ και γρήγορα. Επίσης με το σκάψιμο μπορούν ν’αποδράσουν εύκολα από εξωτερικές περιφράξεις στο χώμα, αν ο φράκτης δεν είναι θαμμένος αρκετές δεκάδες εκατοστών κάτω. Αντίθετα οι λαγοί δε σκάβουν και τείνουν να ζουν μοναχικά.
Στην περίπτωση των γλαστρών ή των πυκνά φυτεμμένων περιοχών, τα κουνέλια με τη σκαπτική τους συμπεριφορά μπορούν να καταστρέψουν τις ρίζες των φυτών είτε τρώγοντας είτε κόβοντάς τες. Έχουν την τάση να κόβουν όσες ρίζες παρεμβάλλονται στο δρόμο τους σκάβοντας ή σε στενά μέρη, γι’αυτό και θα κόψουν και τα καλώδια στα σπίτια, όταν ενοχλούν στο δρόμο τους.
Το επιστημονικό όνομα του γένους τους «ορυκτολαγός» δεν τους δόθηκε τυχαία. Προσέχετε τα κουνέλια σας λοιπόν! Καλύτερα να προλάβετε κάτι πριν γίνει παρά να προσπαθείτε να το διορθώσετε αφού έγινε.

Το κουνέλι του πατέρα μου είναι θηλυκό, το λένε Τσίκο και προέρχεται από τη
δεύτερη γέννα της κουνελίτσας μου.
Ως τώρα η Λίμπο η κουνέλα μου έχει γεννήσει τέσσερις φορές.

Advertisements