Χθες το απόγευμα πήγα στο Οντεόν για να δω την ταινία που παίζεται αυτό το διάστημα, το Ταγκό των Χριστουγέννων. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από το Νίκο Κουτελιδάκη και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη.
Το έργο διαδραματίζεται σ’ένα στρατόπεδο του Έβρου το 1970, στην εποχή της Χούντας. Οι φωτογραφίες του Παπαδόπουλου τονίζουν αυτό το στοιχείο. Εκεί, κατά την προετοιμασία για τη γιορτή των Χριστουγέννων, ο υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης ζητάει να μάθει να χορεύει ταγκό για να χορέψει με τον κρυφό του έρωτα, τη Ζωή, τη γυναίκα του συνταγματάρχη Μανώλη Λόγγου. Ένας φαντάρος, ο Λάζαρος Λαζάρου, αναλαμβάνει να του μάθει χορό. Τελικά η γιορτή γίνεται κι ο υπολοχαγός κατάφερε να χορέψει με το αντικείμενο του πόθου του. Έπειτα η πλοκή εξελίσσεται πολύ γρήγορα, και φτάνει μετά από πολλά χρόνια όπου ο Λάζαρος εντελώς τυχαία συνάντησε σ’ένα φαρμακείο ένα νεαρό και μια κοπέλα, που ήταν αδέρφια κι έψαχναν φάρμακα για την ηλικιωμένη μάνα τους. Ο Λάζαρος τότε συνειδητοποίησε ότι ο νεαρός έμοιαζε με τον Καραμανίδη και τον ρώτησε γι’αυτό, αλλ’εκείνος του απάντησε πώς τον έλεγαν Λόγγο. Λίγο αργότερα τελειώνει η ιστορία. Προφανώς ο Καραμανίδης άφησε τη γυναίκα του Λόγγου έγκυο, και μετά, επειδή η οικογένεια Λόγγου πήρε μετάθεση στην Αθήνα, δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ.
Το έργο έχει καλές κριτικές, αν και οι περισσότερες το ψέγουν ως βιαστικό προς το τέλος, που πράγματι είναι, αλλά πώς αλλιώς θα έφτανε ο χρόνος;
Είναι μια ποιοτική ελληνική ταινία που θά’ταν καλό να πάτε να τη δείτε.

Και όπως είναι λογικό, πολλοί συγκινήθηκαν μ’αυτήν την ταινία, ακόμα κι εγώ που δεν επηρεάζομαι εύκολα ένιωσα κάπως προς το τέλος. Μετά όμως σκέφτηκα ότι το απόσταγμα είναι ένα: ότι αν εφαρμοζόταν αντισύλληψη δε θα υπήρχε και υπόθεση, δηλαδή ούτε το βιβλίο δε θα γραφόταν. Μόνο το δικό μου μυαλό θα μπορούσε να σκεφτεί έτσι.

Advertisements