Πρέπει πρώτα να κάνω μια εισαγωγή. Δεν το είχα αναφέρει προηγουμένως εδώ, αλλ’ο πατέρας μου τα τελευταία χρόνια είναι κάτοχος μίας ιστιοπλοϊκής βάρκας. Είναι ένα Imexus 27 8 μέτρων, με δύο πανιά, μηχανή, εξωτερικό χώρο για να κάθεσαι και καμπινούλα. Ένα ωραίο σκάφος με το οποίο έχω κάνει μερικές βόλτες στο Θερμαϊκό, αλλ’όχι παραπέρα. Το μεγαλύτερο ταξίδι που έκανε ήταν φέτος το καλοκαίρι στον Πλαταμώνα, εγώ όμως δεν ήμουν, βρισκόμουν στο χωριό στην Κοζάνη.
Ο πατέρας μου έχει κι αυτός πρόβλημα όρασης κι από παλιά συμμετείχε σε διάφορους ιστιοπλοϊκούς αγώνες τυφλών. Πάντοτε όνειρό του ήταν ν’αποκτήσει ένα σκάφος. Τελικά, μαζεύοντας λεφτά, το αγόρασε.
Επειδή όμως αντιμετωπίζει προβλήματα στην πλοήγηση με τα συμβατικά μέσα, έχει στραφεί στο Διαδίκτυο προς εύρεση φωνητικών προγραμμάτων και βοηθημάτων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να γίνει η δουλειά πιο εύκολη. Έως τώρα έχει επικοινωνήσει με πολλά άτομα κι εταιρείες ανά τον κόσμο, κι έχει σχεδόν συμπληρώσει τα απαραίτητα φωνητικά συστήματα και προγράμματα. Πρόσφατα ενδιαφερόταν για μια νέα βρετανική φωνητική πυξίδα. Πυξίδες δε λείπουν, έχουμε δύο, αλλά καλό είναι νά’χει τρεις τουλάχιστον για σιγουριά.

Ο Βρετανός Max Hatfull έχοντας πρόβλημα όρασης με πατέρα ιστιοπλόο σκέφτηκε σε ηλικία 17 χρονών την ιδέα μιας φωνητικής πυξίδας. Τελικά με τη βοήθεια μηχανικού (δηλαδή ο μηχανικός τά’κανε όλα) το σύστημα έγινε. Τώρα αυτός κι ο πατέρας του Frank πουλούν περιορισμένο αριθμό αυτών στο Διαδίκτυο.
Πριν ένα μήνα άρχισε η επικοινωνία με τον πατέρα. Σε λίγο καιρό ο υιός μας είχε πει ότι ο πατέρας φεύγει για ταξίδι διάβασης του Ατλαντικού και σε μια βδομάδα θά’πρεπε νά’ταν πίσω. Όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο εύκολα στην ανοιχτή θάλασσα. Προχθές μας έστειλε μήνυμα για την κατάστασή του.

Τώρα βρίσκεται ευτυχώς ασφαλής στη Μαρτινίκα. Το ταξίδι ήταν ταραχώδες και δύσκολο. Ξεκίνησε μ’έναν ακόμα Ιταλό για πλήρωμα από τις Κανάριες Νήσους μαζί με 5 άλλα σκάφη για τη διάβαση του Ατλαντικού σε μορφή αγώνα. Από την αρχή αμφέβαλλε για την κατάσταση του σκάφους. Αρχικά βρίσκονταν στο μέσο του στόλου, αλλά σύντομα άρχισαν τα προβλήματα. Άρχισαν να χαλάνε τα διάφορα συστήματα: τα σχοινιά δίπλωσης κι αλλαγής θέσεως των ιστίων, το ένα ιστίο σχίστηκε, ο αφαλατωτής χάλασε και στα 400 μίλια απ’την ξηρά λύγισε και ο ιστός! Το πλήρωμα έκανε κάποιες πρόχειρες μικροεπισκευές, και κατευθύνθηκαν αργά-αργά προς τις Νήσους του Πράσινου Ακρωτηρίου της Αφρικής για επισκευές. Οι επισκευές έγιναν κι ο Ιταλός έφυγε από εκεί αεροπορικώς για Πορτογαλία, αφού όμως είχε βρει για το Βρετανό ένα σκάφος με πλήρωμα ένα ζευγάρι Ιταλών που θα περνούσε τον Ατλαντικό. Ο Βρετανός επιβιβάστηκε εκεί, αλλ’ούτε εκεί το ταξίδι ήταν εύκολο. Ήδη από την αρχή ξεκίνησαν άγριες θύελλες με ισχυρότατους ανέμους, θαλασσοταραχή και αστραπές. Το πλήρωμα έπρεπε έτσι νά’ναι μέρα-νύχτα σε εγρήγορση. Η επικοινωνία επίσης ήταν δύσκολη, αφού οι Ιταλοί δε γνώριζαν αγγλικά ενώ ο Βρετανός ήξερε λίγα ιταλικά. Έγιναν κάποιες μικρές βλάβες, αλλ’επισκευάστηκαν εύκολα. Τελικά ύστερα από ταξίδι 2800 μιλίων έφτασαν στη Μαρτινίκα. Τώρα ο Βρετανός σκοπεύει να επιστρέψει πίσω στις 26, αν βέβαια δε γίνει κάτι απρόοπτο.

Η περιπέτεια θυμίζει λίγο αφηγήσεις του Ιουλίου Βερν ή βιβλίων παρόμοιας εποχής που περιγράφουν δύσκολα ιστιοπλοΪκά ταξίδια στην ανοιχτή θάλασσα. Οι συνθήκες ταξιδιού δεν έχουν αλλάξει σημαντικά από τότε, με εξαίρεση την ασυρματική επικοινωνία και το GPS, τα οποία μπορούν όμως να καταστραφούν ή να μην πιάνουν με μια καλή θύελλα, και τη μηχανή που πάλι δεν είναι αθάνατη – κι αυτή μπορεί να χαλάσει κι επίσης τι θα γίνει αν για κάποιον λόγο το καράβι καθυστερήσει και τελειώσουν τα καύσιμα καταμεσής του δρόμου;

Ευτυχώς ο πατέρας μου έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του σκάφους του και πιθανόν να μη δοκιμάσει ένα τέτοιο ταξίδι, αλλά και αν δοκίμαζε, δε θά’θελα ν’ακολουθήσω.

Advertisements