Σήμερα έκλεισα τα 18. Ενηλικιώθηκα δηλαδή, τουλάχιστον νομικά. Από εδώ και στο εξής δηλαδή θά’χω εκλογικό δικαίωμα και πλήρη ευθύνη των πράξεών μου. Χάνω το «ακαταλόγιστο»!
18 χρόνια πέρασαν από τότε που γεννήθηκα, και όμως ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα. Αργά, κανονικά (υποκειμενικό) ή γρήγορα περνά όταν τον ζεις, πάντοτε όμως γρήγορα όταν τον ανασκοπείς.
Μέσα λοιπόν σ’αυτά τα 18 χρόνια μεγάλωσα, έμαθα να μιλάω κι άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, πήγα σχολείο περνώντας όλες τις βαθμίδες ως την τρίτη του λυκείου, διδάχθηκα κι άλλα εξωσχολικά μαθήματα, γνώρισα πολλούς ανθρώπους, ταξίδεψα και μέσα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, βίωσα διάφορες εμπειρίες, θετικές και αρνητικές, άρχισα να ψάχνομαι, κι όλα αυτά κάλυψαν σχεδόν τις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής μου. Καμιά φορά τρομάζω αναλογιζόμενος πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος. Φέτος τελειώνω το σχολείο, και, ποιος ξέρει τι μου επιφυλάσσει η ζωή στο μέλλον…
Σημαντικότερος άμεσος στόχος μου είναι να τελειώσω το σχολείο με υψηλό βαθμό και να περάσω στο πανεπιστήμιο, κατά προτίμηση σε μια θεωρητική σχολή όπως παιδαγωγικό, φιλοσοφικό ή κοινωνιολογία. Για μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδορμία ούτε καν μπορώ να υποθέσω, μ’όλες αυτές τις τελευταίες σημαντικές αλλαγές στην οικονομία και την υψηλή ανεργία. Είναι νωρίς ακόμα γι’αυτά. Η προοπτική της οικονομικής ανεξαρτησίας βρίσκεται ακόμα πολύ, πολύ μακριά.
Έβνας ακόμα προσωπικός στόχος μου είναι να γίνω ακόμα πιο ανεξάρτητος και δυναμικός σε διάφορα επίπεδα. Η ενηλικίωση δεν είναι μια απότομη διαδικασία. Είναι περισσότερο μια πορεία, παρά ένα στιγμιαίο γεγονός. Όπως διάφορα οργανικά συστήματα στον οργανισμό μας ωριμάζουν σε διάφορα χρονικά διαστήματα, έτσι γίνεται και η ψυχολογική ωριμανση. Για παράδειγμα, ένας τέτοιος στόχος είναι να μειώσω τους φόβους και τα άγχη μου. Γενικά είμαι αγχώδης άνθρωπος που αγχώνομαι για πράγματα που στους περισσότερους δε θά’ταν αιτία μεγάλης ανησυχίας. Απλά καθημερινά πράγματα μπορούν να με αγχώσουν – συνήθως όχι υπερβολικά, αλλά να μου φέρνουν μια δυσφορία. Τι θα κάνω όταν στο μέλλον συναντήσω μια δύσκολη κατάστασή ή πρόβλημα που σίγουρα κάποτε θα γίνει; Επίσης θα πρέπει να ενισχύσω την αυτοπεποίθησή μου μειώνοντας παράλληλα το φόβο και τη συστολή μου. Αν κι έχω μεγαλώσει αρκετά, ακόμα παίρνω αποφάσεις συχνά επηρεαζόμενος από τις γνώμες άλλων. Σιγά-σιγά θαπρέπει να βασίζομαι περισσότερο στον εαυτό μου και στη δική μου λογική σκέψη, που πιστεύω ότι είναι επαρκής. Μεγαλώνοντας επίσης θα χρειαστεί να μάθω ν’αναλαμβάνω διάφορες ευθύνες, μεγάλες ή ήσσονες. Αυτό δε θα πρέπει να με αγχώνει, ούτε να μου δημιουργεί αίσθημα αδυναμίας και φόβο πιθανής αποτυχίας. Δε θα πρέπει ακόμα να είμαι ευεπηρέαστος στην αρνητική κριτική άλλων. Όχι να φτάσω στο αντίθετο άκρο, να θεωρώ δηλαδή τον εαυτό μου πάντοτε σωστό, αλλ’ούτε και να τα παρατάω με την παραμικρή επίκριση ή αποδοκιμασία. Θα πρέπει επιπλέον να είμαι πιο διεκδικητικός σε περιπτώσεις όπου πιστεύω ότι αδικούμαι. Πολλάκις όταν γίνεται κάτι άδικο προς εμένα, π.χ. στο σχολείο δε συμμετέχω πολύ ενεργά στην αντιμετώπισή του, είτε επειδή ντρέπομαι, είτε επειδή δε θέλω ν’ανακατευτώ, ή γιατί πιστεύω ότι κάποιος άλλος θα το λύσει για μένα. Μεγάλο λάθος το τελευταίο. Δε θα πρέπει νά’χω δεδομένο ότι πάντα κάποιος άλλος, π.χ. γονέας, κηδεμόνας, δάσκαλος κλπ. θα βρίσκεται πάντοτε δίπλα μου για να διευθετεί τα προβλήματά μου. Μόνος μου θα πρέπει να παίρνω πρωτοβουλία να προκαλέσω την αλλαγή. Ευτυχώς έχω αρχίσει να λύνω το συγκεκριμένο θέμα.
Αλληλένδετο με τα παραπάνω είναι και η αποστασιοποίησή μου από ένα πρόβλημα. Έχω υιοθετήσει ως μηχανισμό άμυνας ν’αποστασιοποιούμαι από το πρόβλημα που μ’απασχολεί, χωρίς να το αντιμετωπίζω ευθέως ή να το πολυσκέφτομαι. Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι προσαρμοστικό, γι’αυτό θα πρέπει να προσπαθήσω να πείσω τον εαυτό μου να το αποβάλω όσο γίνεται, κάτι αρκετά δύσκολο, αφού μου φαίνεται σαν μέρος της φύσης μου.
Απόρροια του παραπάνω χαρακτηριστικού είναι και η αποστασιοποίηση από κοινωνικές ή πολιτικές δραστηριότητες, όπως συμμετοχή στα μαθητικά συμβούλια, σε καταλήψεις ή βοήθεια άλλων (μη φίλων μου) που έχουν κάποιο πρόβλημα. Θά’πρπεε να διακατεχόμουν περισσότερο από συλλογικό πνεύμα.
Τέλος εξίσου σημαντικό είναι η εξερεύνηση της ψυχής μου, της ύπαρξής μου. Το διάστημα αυτό ψάχνομαι αρκετά ακι μπορώ να πω ότι νιώθω ακόμα τελείως χαμένος σχετικά με τη θέση μου στον μάταιο τούητο κόσμο. Εδώ έχω τις δύο λύσεις: την αποστασιοποίηση και την ενασχόληση. Συχνά προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ απ’αυτό το μέρος του εαυτού μου, αλλά σύντομα η διάθεσή μου αναζωπυρώνεται και πάλι ξεκινάω. Δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε αναζήτηση μπορεί να με οδηγήσει σ’ένα μόνιμο συμπέρασμα, εντούτοις νομίζω πως θα βοηθήσει στη μείωση του υπαρξιακού μου άγχους.

Η μελλοντική μου σταδιοδρομία προϋποθέτει φυσικά την καλή υγεία, αφού χωρίς αυτήν τίποτα δεν έχει αξία. Επίσης η εκπλήρωση κάθε σημαντικού στόχου απαιτεί ισχυρή θέληση, η οποία δεν διατηρείται πάντοτε εύκολα.

Επανερχόμενος πίσω πάλι στην άμεση πραγματικότητα, δεν έχω ν’αναφέρω κάτι το αξιοσημείωτο. Δεν άλλαξε στη ζωή μου κάτι απότομα ούτε νιώθω κάποια διαφορά. Πηγαίνω κανονικά σχολείο, τα μαθήματα και τα διαβάσματα έχουν αρχίσει εντατικά πλέον (γι’αυτό άλλωστε δε γράφω τόσο πολύ στο Ιστολόγιο), όταν έχω ελεύθερο χρόνο διαβάζω διάφορα στο Διαδίκτυο και ψάχνω για το Ιστολόγιο, ασχολούμαι με τα φυτά και τα κουνέλια μου, γυμνάζομαι, σε λίγες μέρες θ’αρχίσω εκπομπές σε
διαδικτυακό ραδιόφωνο,
εν ολίγοις ακολουθώ ένα κανονικό πρόγραμμα.

Σίγουρα κάποιος διαβάζοντας τα παραπάνω θα μού’λεγε: «Τι ασχολείσαι τώρα κι εσύ μ’αυτά και δεν πας να βρεις καμιά γκόμενα;» Έχω να πω πως δεν είναι πρωτερεότητά μου προς το παρόν.

Advertisements