Πρόσφατα έλαβα μια αναζήτηση στα στατιστικά μου με όρους «κουνέλια Πέμριο», κάτι πολύ παράξενο μιας κι εκείνη την εποχή (Πέρμιος περίοδος 290-250 εκάτ. χρόνια πριν) δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα τα θηλαστικά,
αν και οι πρόγονοί τους υπήρχαν.
Αμέσως σκέφτηκα δύο υποθέσεις:
Στην πρώτη περίπτωση ο χρήστης έψαχνε για το αν υπήρχαν κουνέλια εκείνη την εποχή είτε από άγνοια είτε για ν’αποδείξει δήθεν ότι δεν υπάρχει εξέλιξη.
Στη δεύτερη περίπτωση έψαχνε για την ιδέα του
προκάμβριου κουνελιού,
μια κοινότυπη εικόνα που χρησιμοποιείται σε διαφωνίες σχετικά με την εξέλιξη. Ο πρώτος που μίλησε για προκάμβρια κουνέλια ήταν ο βιολόγος J.B.S. Haldane, ο οποίος απάντησε μ’αυτό στυην ερώτηση τι θα τον έκανε να δυσπιστήσει σοβαρά για την εξελικτική θεωρία. Η προκάμβριος εποχή είναι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν την εμφάνιση των θηλαστικών.

Στο νου μκου επίσης ήρθε ένα παράξενο όνειρο που είδα πριν λίγο καιρό, το οποίο αξίζει να το αναφέρω:
Ήμουν λοιπόν με τον πατέρα μου (νομίζω και μ’άλλους) σ’ένα ανώμαλο και βραχώδες τοπίο, πρώην βιότοπος της Λιθανθρακοφόρου (350-290 εκάτ. χρόνια πριν). Υπήρχαν απότομα βαθουλώματα και ανασηκωμένες περιοχές, που αντιστοιχούσαν σε μέρη με νερό και ξηρά τότε. Το μυαλό μου πήγε πίσω, οπότε είδα λιμνούλες και κανάλια, προφανώς στο δέλτα ενός ποταμού με λασπώδεις όχθες κι ανάμεσά τους νησίδες στεριάς καλυμμένες με πράσινο χόρτο, φτέρες και μεγαλύτερα φυτά που έκαναν σκιά. Μεταπτώσεις ανάμεσα στη σημερινή περίοδο και τη Λιθανθρακοφόρο έκανα καθ’όλη τη διάρκεια του ονείρου. Πρωχωρώντας βρήκαμε ένα βράχο στον ποίον πάνω ήταν ένα ημικυκλικό αποτύπωμα. Ο πατέρας μου μου εξήγησε ότι επειδή τότε δεν είχε εξελιχθεί ο κωασμός ως φωνητικό κάλεσμα των αμφιβίων, ένα μεγάλο είδος έτριβε τη γλώσσα του στους βράχους περιστρέφοντάς τη δεξιά-αριστερά για την παραγωγή ήχου. Η γλώσσα του ήταν πλατιά, σκληρή και μεγάλη με οδοντοειδείς αποφύσεις στην περιφέρεια. Αμέσως έκανα μια μετάπτωση στο παρελθόν κι άκουσα τον ήχο, κάτι σαν υπόκωφο τρίψιμο σκληρών επιφανειών.
Επίσης μου είπε ότι εκείνη την εποχή άρχισαν να εμφανίζονται τα θηλαστικά, με τα κουνέλια και μια ακόμα ομάδα που δε θυμάμαι ως τα πρώτα και πιο πρωτόγονα, ενώ οι υπόλοιπες 8 τάξεις εμφανίστηκαν κατά την επόμενη Πέρμιο περίοδο. Με μια μετάπτωση ξαναβρέθηκα στο οικοσύστημα της Λιθανθρακοφόρου, όπου είδα δύηο κουνέλια σαν τη Λίμπο να κάθονται πάνω σε μια πράσινη νησίδα, ανάμεσα στις φτέρες. Στην πραγματικότητα οι τάξεις των θηλαστικών δεν είναι μόνο 10.

Ακόμα θαυμάζω το μυαλό μου για αυτήν την τόσο σύνθετη ιστορία που έγινε ουσιαστικά χωρίς συνειδητή καθοδήγηση. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος για ακόμα μια φορά μπορεί να κάνει πολλά απίστευτα πράγματα.

Άλλα τέσσερα όνειρα με παλαιότερες γεωλογικές περιόδους θυμάμαι:
Στο ένα βρισκόμουν στη Λιθανθρακοφόρο σ’ένα μονοπάτι κι από τη μία μου μεριά υπήρχε μια πλαγιά με πέτρες ενώ από την άλλη ένα ποταμάκι με πλατύφυλλα φυτά (δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, τα περισσότερα φυτά είτε είχαν λεπτά και ταινιοειδή φύλλα είτε φύλλα φτέρης). Μετά μπήκα σ’ένα κτίριο με αυτόματη πόρτα σαν αυτήν των σούπερ μάρκτ και μ’έβαλαν να ξαπλώσω σε μια ξύλινη σανίδα πάνω σε μια πισίνα σαν κολυμβητηρίου. Κάθε 10 λεπτά μού’καναν ένεση για να κοιμάμαι προφανώς για να μη σηκωθώ και πάω να ψάξω το χώρο.
Στο άλλο πάλι βρισκόμουν στη Λιθανθρακοφόρο σ’ένα προπέτασμα πάνω από ένα γκρεμό και από κάτω ήταν ένας βάλτος, μακριά η θάλασα κι ένα ηφαίστειο. Φοβόμουν μην πέσει κάτι απ’αυτά που κρατούσα και μολυνθεί με κάποιον μικροοργανισμό εκείνης της εποχής (στην πραγματικότητα μάλλον δε θα υπήρχε). Επειδή τότε υπήρχαν μεγάλες χαμηλές εκτάσεις, στις τροπικές ζώνες είχαν δημιουργηθεί σημαντικά οικοσυστήματα βάλτων (πραγματικό, εκει βασίζεται το όνειρο).
Στο τρίτο όνειρο ήμουν μόνος σ’ένα ξερό δάσος κωνοφόρων της Πέρμιου εποχής και πήγαινα να δω από κοντά το κανάλι λίγων μέτρων ανάμεσα στις δύο υπερηπείρους. Τότε υπήρχαν δύο υπερήπειροι, η Λαυρασία (βορεια) και η Γκοτβάνα (νοτια), οι οποίες ενώθηκαν στην υπερήπειρο Παγκαία (πραγματικό γεγονός). Επομένως σε μια φάση της ιστορίας οι ήπειροι θά’ταν τόσο κοντά ώστε να σχηματίζεται κανάλι ανάμεσά τους. Το δάσος μύριζε ρετσίνι (αν και το ρετσίνι εξελίχθηκε στα κωνοφόρα κατά την επόμενη Τριαδική εποχή).
Στο τελευταίο και πιο πρόσφατο ήμουν πάλι στην Πέρμιο εποχή, με συνεχείς μεταπτώσεις σ’ένα παραθαλάσσιο περιβάλλον αγνώστου περιόδου. Στο πέρμιο δάσος υπήρχαν πυκνά δέντρα, κωνοφόρ ακαι φτέρες, αλλά και διάφορα σαυροειδή ερπετά με μεγάλο κεφάλι κι αρθρόποδα σαν τεράστιες πράσινες αράχνες μήκους 80 εκ. Αυτό το όνειρο δε τον θυμάμαι όμως επ’ακριβώς.

Τι μπορεί να κάνει το μυαλό μας όμως…

Advertisements