Άνοιξα την κατηγορία των ταξιδιών στο ιστολόγιο με τη φετινή
κατασκήνωση
στη Φλωρεντία της Ιταλίας με θέμα την πληροφορική και τις νέες τεχνολογίες (ICC), αλλά αυτή δεν είναι η μόνη φορά που έχω πάει στο εξωτερικό. Έχω ταξιδέψει και σε διάφορα άλλα μέρη τα προηγούμενα χρόνια. Δεν ξέρω για ποιον λόγω, αλλά τόσο καιρό δεν έχω βάλει τίποτα σχετικο στο Ιστολόγιο. Πιθανόν επειδή στην αρχή έκανα πολύ περισσότερες αναδημοσιεύσεις απ’ό,τι δικά μου άρθρα.

Τα πρώτα μου ταξίδια είχαν γίνει ενώ εγώ ήμουν πολύ μικρός και δε θυμώμουν πολύ, αφού έπρεπε να πηγαίνω στην Αμερική για ιατρικούς λόγους (για μάτια). Μπορεί νά’χω πάει και 6 φορές, ή και παραπάνω. Τις πρώτες φορές δεν τις θυμάμαι σχεδδόν καθόλου, αλλ’από τις επόμενες θυμάμαι αρκετά πολλά πράγματα. Μέναμε στο ίδρυμα Φιλοξενία της αρχιεπισκοπής στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης, όπου βρισκόταν κι ο γιατρός. Για να πας όμως εκεί θα π΄ρεπει να έχεις κάποιο πρόβλημα υγείας. Ήταν ένα αρκετά μεγάλο κτίσμα έξω από την πόλη, σε μια σχετικά απομονωμένη περιοχή με δάσος και μια λίμνη με πάπιες κοντά. Θυμάμαι πάρα πολλά στοιχεία της περιοχής εκείνης. Πέρα όμως από ιατρικό, είχε και το χαρακτήρα εκδρομής αφού μερικές φορές μέναμε γι’αρκετό χρόνο. Θυμάμαι να έχω πάει βόλτα στην πόλη, ενώ άλλοτε που είχαμε σε πιο μακρινά μέρη, δεν θυμάμαι. Η πτήση με το αεροπλάνο διαρκούσε 10 ώρες. Η τελευταία φορά που πήγα ήταν το καλοκαίρι του 2002, όταν θα πήγαινα τρίτη δημοτικού. Στην Αμερική επίσης ήμουν όταν έγινε η αλλαγή της χιλιετίας την Πρωτοχρονιά του 2000, και το θυμάμαι χαρακτηριστικά.

Μετά απ’αυτό, είχαμε σχεδόν καθιερώσει να πηγαίνουμε ετησίως εκδρομές με τη μητέρα μου και συνήθως με κάποιον άλλο συγγενή, συνήθως μια ξαδέρφη, σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Συνολικά πήγαμε σε 5 χώρες. Ξεκινάω λοιπόν:

Τα Χριστούγεννα του 2003 πήγαμε στο Παρίσι της Γαλλίας για 4 μέρες με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ και ξεναγό. Θυμάμαι ότι είδαμε γενικά την πόλη, επισκεφθήκαμε τον Πύργο του Άιφελ, την Παναγία των Παρισίων, τ’ανάκτορα και τους κήπους των Βερσαλιών, το μουσείο του Λούβρου με πολλές κλεμμένες ελληνικές αρχαιότητες, όπως η Νίκη της Σαμοθράκης, αιγυπτιακά (θυμάμαι πολλά αγάλματα και δύο μούμιες), κάναμε κρουαζιέρα στο Σικουάνα με πλοιάριο, ίσως είχαμε κάνει και κάτι άλλο που δε θυμάμαι.

Τον Ιούλιο του 2004 πήγαμε πάλι τετραήμερη εκδρομή με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ και ξεναγό στην Πράγα της Τσεχίας.. Ήταν μια πολύ όμορφη κεντροευρωπαϊκη πόλη με παλιά κτίρια και πλακόστρωτα στο κέντρο. Πολύ θετικό ήταν επίσης ότι η κυκλοφορία των οχημάτων στο κέντρο ήταν μειωμένη. Στο κέντρο επίσης βρίσκεται το μεγάλο ρολόι της πόλης. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Μολδάβα, παραπόταμο του Ρήνου. Τον ποταμό διασχίζει η Γέφυρα του Καρόλου, σημαντικός πόλος έλξης τουριστών. Εμείς είχαμε επισκεφθεί όλα αυτά τα μέρη, επίσης κάναμε με πλοιάριο κρουαζιέρα στο ποτάμι και μια μέρα κάναμε εκδρομή εκτός της πόλης στο Κάρλο Βιβάρι, ένα μέρος με θερμές πηγές. Μου έχουν μείνε ιδιαίτερα, οι υπερβολικά πολοί τουρίστες και η ομορφιά και καθαριότητα της πόλης. Παρόλο που ήταν Ιούλιος, έκανε ψύχρα και μερικές φορές έβρεχε.

Τα Χριστούγεννα του 2005 πήγαμε 5 μέρες με οργανωμένο γκρουπ και ξεναγό στη Ρώμη της Ιταλίας. Επισκεφθήκαμε τον Άγιο Πέτρο, την Καπέλα Σιξτίνα και το αχανές μουσείο του Βατικανού, ένα παλιό κάστρο που δε θυμάμαι τ’όνομά του, ίσως και κάποια άλλα, αλλά όχι το Κολοσαίο, και κάναμε βόλτες στην πόλη. Χαρακτηριστικό της πόλης είναι οι πολυάριθμες πλατείες με τα συντριβάνια και τα κτίρια με τις αψιδωτές εισόδους. Επίσης υπάρχουν πολλά καταστήματα με παγωτά και πιτσαρίες.

Στις 25 Μαρτίου του 2006 επισκεφθήκαμε για τέσσερις μέρες με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ με ξεναγό την Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, την πρώην βυζαντινή πρωτεύουσα. Επειδή είναι αρκετά κοντά στη Θεσσαλονίκη πήγαμε οδικώς. Είναι μια τέραστια πόλη 17 εκατομμυρίων τη χρονιά που πήγαμε και μια από τις σχεδτικά ανεπτυγμένες περιοχές της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι ακόμα αναπτυσσόμενη χώρα, γι’αυτό και δεν τη συγκαταλέγω στις ευρωπαϊκές, αν και κατέχει ένα ευρωπαϊκό κομματάκι.
Εκεί επισκεφθήκαμε την Αγιασοφιά, ένα από τα γνωστότερα βυζαντινά μνημία, το Μπλε Τζαμί που χτίστηκε απέναντι από την Αγιά Σοφιά για να την ξεπεράσει υποτίθεται, τον Ιππόδρομο, την Παναγία των Βλαχερνών και μία ακόμα βυζαντινή εκκλησία που δε θυμάμαι, κάποια ζωζόμενα μέρη των τειχών, το Πατριαρχείο στο Φανάρι, την πλατεία Ταξίμ, και την κλειστή τούρικικη αγορά του Καπαλί Τσαρσί. Παραλείψαμε ωστόσο να επισκεφθούμε κάποια άλλα βυζαντινά αξιοθέατα. Πέρα από τα βυζαντινά μνημεία, η πόλη δεν είναι και τόσο εντυπωσιακή. Ανοργάνωτη με κίνηση και πλανόδιους παντού. Η ημερομηνία πουβ πήγαμε ήταν εντελώς τυχαία.

Το καλοκαίρι του 2007 κάναμε μια δεκαήμερη εκδρομή με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, τη Μεγάλη Ελλάδα. Ήμουν εγώ, η μάνα και η νονά μου, αλλά και πολλοί άλλοι που ήξερα. Η μετακίνησή μας γινόταν με πλοίο και λεωφορείο. Την πρώτη μέρα επισκεφθ΄ληκαμε τη Στερνατία, ένα ελληνόφωνο χωριό της Καλαβρίας και την επομένη πήγαμε στη Σικελία. Τις επόμενες μέρες μέχρι να επιστρέψουμε επισκεφθήκαμε πολλά μέρη, όπως τις Σιρακούσες, τον Ακράγαντα, την Αίτνα, την Ταορμίνα και το Παλέρμο, καθώς και σε πιο απομακρυσμένους αρχαιολογικούς χώρους. Υπήρχαν πολλά αρχαία ελληνικά

    ερείπια και ναοί, με τον Ακράγαντα το μεγαλύτερο και πιο διατηρημένο αρχαιολογικό χώρο. Οι δυο μεγάλες πόλεις, οι Σιρακούσες και το Παλέρμο δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές. Ήταν μια από τις καλύτερες εκπαιδευτικές εκδρομές. Το μόνο αρνητικό ήταν οι πολλές κουραστικές ώρες μέσα στο λεωφρορείο. Η ξεναγός μας ήταν από τις καλύτερες.

    Τα Χριστούγεννα του 2008 πήγαμε στη Βιέννη της Αυστρίας. Είναι μια χαρακτηριστική κεντροευρωπαϊκή πόλη με παλιά κτίρια και μεγάλες πλατείες στο κέντρο τουλάχιστον. Εκεί δεν επισκεφθήκαμε και τόσα μέρη, δύο σημαντικά ανάκτορα, μια όπερα, ένα μεγάλο πάρκο και την πόλη. Σίγουρα θα υπήρχαν κι άλλα μέρη στα οποία όμως δεν πήγαμε. Μου έμεινε το υπερβολικό κρύο, οι υψηλές τιμές στα καταστήξματα και ο μεγάλος αριθμός τοξικομανών στο μετρό.

    Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύω μόνος μου σε διάφορες κατασκηνώσης. Τα δύο επόμενα χρόνια ήμουν μέλος της ελληνικής αποστολής στη Διεθνή Παρολυμπιακή Κατασκήνωσ (International Paralympic /camp), μια κατασκήνωση με αποστολές από διάφορες χώρες.
    Το 2009 πήγαμε στη Μαρμαρίδα της Τουρκίας, ένα μέρος απέναντι από τη Ρόδο. Εκεί μέναμε σ’ένα καλό ξενοδοχείο και κάναμε διάφορες δραστηριότητες, όπως παιχνίδια και υποτιθέμενες αθλητικές και γυμναστικές δραστηριότητες, όπως γκόλμπολ, με χαρακτήρα περισσότερο επίδειξης. Μόνο μια μέρα είχαμε πάει εκδρομή στην Έφεσο, κι όπως γίνεται συχνά στη Μικρά Ασία, ο Τούρκος ξεναγός μας παρουσιάζε τα πάντα ως ρωμαϊκά, λες και Έλληνες δεν υπήρχαν εκεί ποτέ. Την ίδια μέρα το βράδυ κάναμε βόλτα στην Μαρμαρίδα μέσα στην πόλη, όπου υπήρχαν πολλά τουριστικά καταστήματα, αλλά όχι τίποτα ιδιαίτερο. Σ’εκείνη την εκδρομή είχαμε πολύ χαλαρό πρόγραμμα και συχνά ξεφεύγαμε απ’αυτό. Μείναμε εκεί για μια εβδομάδα.
    Την επόμενη χρονιά (2010) πήγαμε στη Νότια Κορέα. Εκεί το περιβάλλον ήταν πολύ διαφορετικό. Μέναμε σε μια εγκατάσταση γι’αθλητικές δραστηριότητες ατόμων με αναπηρία σε μια απομακρυσμένη περιοχή χωρίς σχεδόν καθόλου συγγοινωνία κοντά στην πόλη Ιντσόν. Για τις πρώτες 5 μέρες μέναμε μέσα, χωρίς να μας δει ούτε ο ήλιος, και κάναμε τον περισσότερο χρόνο αθλητικές δραστηριότητες, οι οποίες εγώ, που δεν τα πάω και τόσο καλά με τ’αθλήματα, δεν τις έβρισκα και πολύ ευχάριστες. Το φαγητό μας πέρα από το ρύζι και τη σαλάτα μετά δυσκολίας τρωγόταν, παρόλα αυτά το ρύζι που έφαγα εκεί ήταν το καλύτερο ως τώρα, μάλλον το μαγείρευαν στον ατμό. Αν και λένε ότι οι Ασιάτες είναι πολύ καλοί στην οργάνωση και τον προγραμματισμό, δεν ήταν ακριβώς έτσι, τουλάχιστον σ’εκεινη την περίπτωση. Εκεί είχαν αυστηρό πρόγραμμα, αλλ’επειδή δεν είχαν κάνει πολλές παρόμοιες διοργανώσεις στο παρελθόν, πάντα κάτι συνέβαινε και μας το άλλαζαν καθημερινά.
    Τις επόμενες τρεις μέρες όμως τα πράγματα βελτιώθηκαν. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε εκδρομές ύστερα από δική μας αίτηση και το φαγητό εξευρωπαΐστηκε. Η πρώτη μας εκδρομή ήταν σ’ένα εργαστήριο πηλού όπου φτιάξαμε κούπες. Για την ακρίβεια βάψαμε κούπες γιατί εκείνες που είχαμε φτιάξει δε θα προλάβαιναν να ετοιμαστούν μέχρι να φεύγαμε. Το απόγγευμα πήγαμε για ψώνια στην πρωτεύουσα Σεούλ. Είναι μια άσχημη και πυκνοκατοικημένη πόλη 9 εκατομμυρίων κατοίκων σ’ένα κράτος 40 εκατομμυρίων. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κίνηση, παντού υπήρχε πανύψηλες πολυκατοικίες και ο κόσμος υπερβολικός. Την επόμενη μέρα το πρωί πήγαμε σ’ένα ιστορικό ανάκτορο, το οποίο όμως ήταν κλειστό και δε μπήκαμε μέσα, αλλά επισκεφθήκαμε μόνο τα εξωτερικά του μέρη. Το μεσημέρι επισκεφθήκαμε το Πολεμικό Μουσείο, όπου μας προέβαλαν μια ταινία σχετικά με τα πρόσφατα ιστορικά γεγονότα της Κορέας, τον πόλεμο της Κορέας και τη συνέχεια της Βόρειας και της Νότιας. Στο μουσείο υπήρχαν πολλά όπλα, κανόνια, βλήματα, αεροπλάνα, τερθωρακισμένα κι άλλα στρατιωτικά οχήματα, και σ’ένα μέρος ανάμεσα σε πλάκες από άλλες χώρες, υπήρχε και μια τιμητική στήλη για τους πεσόντες έλληνες που στάλθηκαν για βοήθεια στον κορεατικό πόλεμο. Το απόγευμα πήγαμε σ’ένα πάρκο-μουσείο, όπου είδαμε πώς ήταν τα παραδοσιακά τους σπίτια και ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους, δοκιμάσαμε παραδοσιακά τσάγια και γλυκά, και παρακολουθήσαμε την επίειξη ενός παραδοσιακού γάμου κι ασκήσεων έφιππων πολεμιστών με ξήφη. Την άλλη μέρα το πρωί επισκεφθήκαμε το ενυδρείο της Σεούλ, με πολλά είδη ψαριών, καρχαρίες, ασπόνδυλα και λίγα ερπετά, ανάμεσά τους και μια δικέφαλη νεροχελώνα που υποτίθεται έφερνε καλή τύχη. Το απόγευμα την ίδια μέρα φύγαμε. Η διάρκεια της κατασκήνωσης ήταν 10 μέρες, αλλά στην πραγματικότητα οι δύο ήταν ταξίδι (αναχώρηση κι επιστροφή).

    Και φέτος, το 2011, πήγα στη Διεθνή Κατασκήνωση Υπολογιστών για άτομα με πρόβλημα όρασης στη φλωρεντία. Ήταν η καλύτερη κατασκήνω΄ση μου στο εξωτερικό έως τώρα κι ένα από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει.

    Πέρα από τα παραπάνω ταξίδια, έχω κάνει και δύο μονοήμερες εκδρομές στο εξωτερικό, τη μία στη Σμύρνη της Τουρκίας από τη Χίο το 2006 και την άλλη στο Μοναστήρι ή Μπίτολα της ΠΓΔΜ από το χωριό μου, τους Πύργους Κοζάνης το 2009.

    Όλα τα ταξίδια μού’χουν δώσει θετικές εμπειρίες, έμαθα πολλά πράγματα για τον κάθε τόπο που επισκεπτόμουν, γνώρισα από κοντά διάφορα μέρη που είχα ακούσει, και, στα τελευταία με τις κατασκηνώσεις, άρχισα να γνωρίζω κι άλλους ανθρώπους. Ελπίζω αυτό να συνεχίσει και στο μέλλον.

    Advertisements