Σήμερα έκανα μια μικρή αναζήτηση για το γάλα της κουνέλας και για κάποιες πιθανές φαρμακευτικές χρήσεις που είχα ακούσει. Ήδη γνώριζα επειδή είχα διαβάσει ότι το γάλα της κουνέλας είναι πολύ παχύ και θρεπτικό κι έτσι κρατάει τα κουνελάκια για μια ολόκληρη μέρα μ’ένα μόνο θηλασμό. Έχω
μια κουνέλα,
η οποία έχει αναπαραχθεί δύο φορές και τώρα πάει για τρίτη. Η περίοδος θηλασμούβ για τα κουνελάκια διαρκεί περίπου 2 μήνες ή και λίγο λιγότερο. Η σύσταση του γάλακτος αλλάζει όσο αυτά αναπτύσσονται. Βρήκα μια ανάλυση της σύστασης και θρεπτικής του αξίας σε ένα pdf,
εδώ.
Γενικά λέει, περιέχει περίπου 4 φορές περισσότερο πρωτεΐνη και λίπος από το αγελαδινό γάλα και 4 φορές λιγότερο λακτόζη, αλλά περισσότερο νάτριο, το οποίο εξισορροπεί την έλλειψη λακτόζης. Δηλαδή θα μπορούσε να είναι μια δυναμωτική τροφή για τους ανθρώπους, με το επιπλέον πλεοέκτημα ότι θα περιείχε πολύ λιγότερη λακτόζη για τους δυσανεκτικούς σ’αυτήν.
Όμως κάτι τέτοιο θά’ταν πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του. Θα χρειάζονταν πάρα πολλές κουνέλες για μια μέτρια ποσότητα γάλακτος (μια κουνέλα παράγει κατά μέσο όρο 20 ml γάλα σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο), κι επίσης θά’πρεπε είτε να στερείται το γάλα από τα κουνελάκια είτε να χορηγούνται τεχνητά στις κουνέλες ορμόνες για την παραγωγή γάλακτος, εκτός κι αν είχαν δημιουργηθεί γαλακτοπαραγωγικές ράτσες όπως με τις αγελάδες και τις κατσίκες. Και πάλι όμως δε θα συνέφερε επειδή ο αριθμός των ζώων για λίγο γάλα όπως είπα θά’πρεπε να είναι μεγάλος, και ο εξοπλισμός αρμέγματος ίσως λόγο πολύ μικρότερου αναλογικά μεγέθους και ακρίβειας κόστιζε περισσότερο.

Ωστόσο το γάλα αυτό έχει πειραματική ιατρική χρήση. Όχι το γάλα καθ’εαυτό, αλλά ανθρώπινες πρωτεΐνες που εκκρίνονται μέσα σ’αυτό από γενετικά τροποποιημένα κουνέλια. Διάβασα για δύο περιπτώσεις.
στην πρώτη,
επιστήμονες στην Ολλανδία είχαν κατασκευάσει γενετικά τροποιημένα κουνέλια των οποίων το γάλα περιείχε την πρωτεΐνη αναστολέα c1, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μείωση της καταστροφής ιστού από εγκεφαλικά ή εμφράγματα, κατά της απόρριψς οργάνων ή για τη θεραπεία το αγγειοοιδήματος, μια κληρονομική νόσος του που έχει να κάνει και με το ανοσοποιητικό σύστημα.
στη δεύτερη περίπτωση,
πάλι στην Ολλανδία, χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς το ένζυμο α-γλυκοζιδάση προερχόμενο από γάλα γενετικά τροποποιημένων κουνελιών ως δοκιμή θεραπείας για τη νόσο του Pompe, μια θανατηφόρο νόσο των μυών στα βρέφη που οφείλεται στην έλλειψη του ενζύμου αυτού.

Έχω σκεφτεί επίσης κι έναν εξαιρετικά προτότυπο τρόπο ν’ανεβάσω την επισκεψιμότητα του Ιστολογίου. Μια φορά είχα δοκιμάσει να αρμέξω την κουνέλα μου, χωρίς όμως σπουδαίο αποτέλεσμα πέρα από πολύ λίγο υγρό. Σκέφτηκα λοιπόν, αν βύζαινα από την κουνέλα μου και ανέβαζα το βίντεο στο Ιστολόγιο ή καλύτερα και στο youtube πόσο θ’ανέβαιναν οι προβολές. Πλάκα κάνω εννοείται.

Ενημέρωση 28/9/2011: Τελικά έγινε και στην πράξη. Χθες το βράδυ, όταν ήπιαν γάλα τα δύο μικρά που έχει η κουνέλα μου, σκέφτηκα ότι θά’χει μείνει κάτι. Άρμεξα τη Λίμπο μου κι έβγαλε λίγο. Η γεύση του μοιάζει με το κανονικό γάλα που πίνουμε.

Ενημέρωση 2/4/2012: Πριν τέσσερις μέρες δοκίμασα ξανά γάλα της Λίμπο, τώρα δύο σταλίτσες από την
έκτη γέννα.

Advertisements