λευκή ποικιλία


ανοιχτή μοβ ποικιλία

Ένας αρκετά διαδεδομένος καλλωπιστικός θάμνος, εύκολα αναγνωρίσιμός από τα μεγάλα, εντυπωσιακά άνθη του που καλύπτουν ολόκληρο το φυτό το καλοκαίρι. Αν και κοινότερος είναι ο ιβίσκος κινέζικο ρόδο (Hibiscus rosa-sinensis), ένας αειθαλής θάμνος με παρόμοια άνθη αλλά με πολύ περισσότερες ποικιλίες, ο συριακός ιβίσκος έχει το πλεονέκτημα ότι αντέχει τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, ενώ το κινέζικο ρόδο ευδοκιμεί έξω όλο το χρόνο μόνο σε υποτροπικά κλίματα.
Στην πραγματικότητα το φυτό αυτό δε φύεται στη Συρία, παρά το όνομα που τού’δωσε ο Λινναίος. Είναι ιθαγεννές σε μεγάλο μέρος της Ασίας, και καλλιεργούταν από τους αρχαίους χρόνους στην Κορέα.
Είναι ψηλός θάμνος, ύψους 2-4 μέτρων, πυκνός, με σχήμα βάζου. Τα φύλλα του θάμνου φύονται εναλλάξ και είναι οδοντωτά επίμηκη και διαιρεμένα συνήθως σε τρεις λοβούς. Τα άνθη φύονται μονά στις μασχάλες των φύλλων, είναι αρκετά μεγάλα, άοσμα, με 5 πέταλα (αν και σ’ένα φυτό με λευκά άνθη μέτρησα 6, κάτι ασυνήθιστο για δικοτυλήδωνα), και στο κέντρο τους βρίσκονται οι συνενωμένοι στήμονες και στύλοι. Η χρωματική ποικιλία είναι μεγάλη, από λευκό έως βιολετί, μοβ, ροζ και κόκκινο. Κάθε άνθος διαρκεί μόνο για μια μέρα, αλλά το φυτό έχει πάρα πολλά μπουμπούκια κι έτσι παραμένει ανθισμένο όλο το καλοκαίρι ως το φθινόπωρο. Οι καρποί είναι ξηροί όταν ωριμάσουν, ωοειδής και χωρισμένοι σε 5 διαμερίσματα, το καθένα με λίγους σπόρους μεγέθους φακής. Μερικοί καρποί μπορεί να παραμείνουν έως το χειμώνα στο φυτό, αφού τα φύλλα έχουν πέσει.
Ο θάμνος αυτός είναι από τα φυτά που αργούν να βγάλουν φύλλα την άνοιξη, συνήθως βγάζει Απρίλιο ή και Μάιο σε μεγάλα υψόμετρα. Έως τότε φαίνεται σχεδόν ξερός με μικροσκοπικά μάτια. Έπειτα αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς, μέχρι το καλοκαίριρι οπότε και αρχίζει η ανθοφορία, που διαρκεί ως και τα μέσα του φθινοπώρου, οπότε και θα ρίξει τα φύλλα του.
Το φυτό ευδοκιμεί σε κλίματα με θερμά καλοκαίρια και μέτριους έως ψυχρούς χειμώνες, δηλαδή σ’όλη την Ελλάδα. Μπορεί να φυτευθεί στο έδαφος ή σε μεγάλα δοχεία. Προσαρμόζεται σε διάφορους τύπους εδάφους. Γενικά δε χρειάζεται κλάδεμα, παραμόνο σε περίπτωση που κάποιο κλαδί ξεφεύγει πολύ απ’το σχήμα ή σε περίπτωση ξερών ή κατεστραμμένων κλαδιών. Όταν προτοήρθε στην Ευρώπη το 16ο αι. πιστευόταν ότι δεν αντέχει στο κρύο κι έπρεπε να περάσει περίπου ένας αιώνας μέχρι οι κηπουροί να καταλάβουν ότι ευδοκιμεί κανονικά στο εύκρατο κλίμα.
Πολλαπλασιασμός γίνεται είτε με σπόρο είτε με βλαστητικό τρόπο όπως καταβολάδες και μοσχεύματα. Ο βλαστιτικός τρόπος διατηρεί τα χαρακτηριστικά του γονικού φυτού, ενώ οι απόγονοι από σπόρο μπορεί να διαφέρουν. Έχω δοκιμάσει με σπόρο, και είναι πολύ εύκολο. Τα φυτά τα είχα επισκεφθεί το χειμώνα κι έκοψα λίγους από τους καρπούς που είχαν απομείνει. Θεωρητικά οποιαδήποτε εποχή αν υπάρχει κάποιος ξηρός καρπός μπορείτε να μαζέψετε σπόρο, απλά σ’εμεένα έτυχε να πάω το χειμώνα. Μετά την άνοιξη τους έσπειρα σε πλαστικά κουπάκια ένα εκατοστό περίπου μέσα στο χώμα το οποίο διατηρούσα υγρό. Σε περίπου 2 εβδομάδες φύτρωσαν βγάζοντας στην επιφάνεια τις δύο κοτυληδώνες. Σ’αυτήν τη φάση έχασα λίγα φυτά από μυκητική σήψη, αλλά τα εναπομείναντα αναπτύχθηκαν ταχύτατα και μέσα σ’ένα χρόνο είχαν ααποκτήσει σημαντικό ύψος. Για τα πρώτα λίγα χρόνια αναπτύσσεται κυρίως ο κεντρικός κορμός, ενώ αργότερα αρχίζουν ν’αποκτούν μεγάλο μέγεθος και οι βασικές διακλαδώσεις, οι οποίες δίνουν το γεμάτο σχήμα βάζου στο φυτό. Αφού έχει μεγαλώσει αρκετά και πάρει το σχήμα του, αρχίζει την ανθοφορία. Τώρα τα φυτά που είχα αναπαράγει με σπόρο βρίσκονται στον πατέρα μου.

Πέρα από τη χρήση του ως καλλωπιστικού, ο θάμνος αυτός έχει και λίγες άλλες μικρότερες χρήσεις. Από τα ξερά άνθη του γίνεται τσάι κυρίως στην Ασία, ενώ η νεαρή ανάπτυξη και τα άνθη μπορούν να καταναλωθούν. Πολλά φυτοφάγα ζώα επίσης μπορούν να το φάνε όπως κουνέλια, αν και τον προτιμούν λιγότερο από άλλα ξυλώδη όπως η μουριά ή το αμπέλι, όπως έχω παρατηρήσει. Επειδή έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε ασβέστιο, είναι κατάλληλη τροφή για φυτοφάγα ερπετά όπως χερσαίες χελώνες και ιγκουάνες, που έχουν μεγάλη ανάγκη του συστατικού αυτού.
Το άνθος του συριακού ιβίσκου είναι τέλος εθνικό σύμβολο της Νότιας Κορέας.

Κύρια πηγή πέρα απ’την προσωπικη μου εμπειρία:
άρθρο της αγγλικής wikipedia

Ενημέρωση 5/7/2013: Υβίσκος διπλής ποικιλίας στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης. Από εδώ κόβω κλαδιά για την κουνέλα μου. Όπως θα προσέξετε, τα άνθη δεν έχουν στήμονες, αλλά στη θέση τους υπάρχουν συνενωμένα πέταλα, αφού αυτοί έχουν μετατραπεί σε πέταλα. Συχνά μεταλλάξεις στα άνθη ενός φυτού μετατρέπουν τα αναπαραγωγικά στοιχεία σε πεταλοειδή φυλλοειδή στοιχεία, και τα σέπαλα σε πέταλα ή αντίστροφα, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις μετατροπής όλων των ανθικών στοιχείων σε φύλλα (ο Δαρβίνος τις γνώριζε), κάτι που καταδεικνύει την εξέλιξή τους από κανονικά φύλλα, μερικά εξ αυτών σποριαγγειοφόρα.

Advertisements