κουνέλια στον κουνελώνα


κουνέλια στον κουνελώνα


ο Πίπης

Αυτό το καλοκαίρι υπήρξαν πολλές νέες εξελίξεις για τα
κουνέλια
μας. Ασ ξεκινήσω όμως απ’την αρχή.
Στις αρχές του καλοκαιριού υπήρξε μια κρίση με τη Λίμπο και τη μάνα μου. Η μάνα μου δήθεν αρχικά είχε ως σκοπό να πάρει το κουνέλι αυτό για δώρο, αλλά επειδή της έδωσαν κι ένα άλλο αυτό το κρατήσαμε για μας. Μετά ομως τον αρχικό ενθουσιασμό άρχισε να μην το πολυθέλει. Έτσι αρχίσαμε νά’χουμε προβλήματα κι εντάσεις. Δεν το ήθελε μέσα στο σπίτι, γιατί, όπως έλεγε, πετούσε χορταράκια γύρω από το κλουβί του (και δύο κομματάκια νά’φευγαν τό’κανε θέμα), μύριζε (λίγο σαν χόρτο όταν πλησιαζεςπολύ κοντά), έτρωγε πράγματα (μια φορά τρύπησε ένα σεντόνι και μια άλλη είχε κόψει το τηλεφωνικό καλώδιο από δική μου αμέλεια, συνήθως μασουλούσε μόνο χαρτί), όταν την άφηνα έξω απ’το κλουβί της έκλεινα ολόκληρο δωμάτιο (φοβόταν ένα τόσο μικρό κουνελάκι;) κ.ά. Τελικά αποφασίσαμε να τη βγάλουμε στο μπαλκόνι, αφού τόσο πολύ δεν την ήθελε μέσα. Όμως εκεί προξένησε πολύ σοβαρότερες ζημιές.
Μου έφαγε σχεδόν όλα τα φυτά!
Τα περισσότερα απ’αυτά ανέκαμψαν, αλά μερικά καταστράφηκαν εντελώς. Χρησιμοποίησα μαύρο πιπέρι ως απωθητικό, αλλά κι αυτό μέσα στο ψεκαστηρι με το νερό και τη ζέστη σάπιζε μετά από λίγες μέρες. Εκείνο το διάστημα μες στο άγχος και την απόγνωσή μου σκέφτηκα να δώσω τη Λιμπούλα μου σε κάποιον άλλον. Τελικά κατάλαβα ότι μόνο αν τη βγάζω έξω υπό παρακολούθηση θα μπορώ να είμαι σίγουρος για τα φυτά μου.
Σύντομα λοιπόν μετά τις εξετάσεις πήγαμε τη Λίμπο με τα
λιμπάκια
της στο χωριό μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, για να μην την πηγαινοφέρνουμε συνεχώς. Τα κουνελάκια της είχαν ανεξαρτητοποιηθεί πλέον κι είχαν μεγαλώσει αρκετά. Έφερε κι ο θείος μου απ’το Βόλο το δικό του αρσενικό κουνέλι, τον Πίπη, ο οποίος είχε γονιμοποιήσει τη Λίμπο το Πάσχα.
Έγινε όμως και κάτι δυσάρεστο. Επειδή είχαμε πολλά κουνέλια, έφτιαξαν έναν κουνελώνα όπου έβαλαν, εκτός από τα δικά μας νανάκια, κι άλλα τέσσερα μεγάλης ράτσας, πιθανότατα για να τα σφάξουν και να τα φάνε. Θά’ταν, σκέφτηκα, πολύ καλύτερο να είχε στειρωθεί η Λίμπο ώστε να μην κάνει καθόλου κουνελάκια, ή, τουλάχιστον να ζευγάρωνε νωρίτερα για να τα έδινα στα παιδιά που μου τα ζητούσαν, έτσι η κατασκευή του κουνελώνα θα έιχε αποφευχθεί. Προσπαθώ ν’αποστασιοποιούμαι από εκείνα τα κουνέλια, αν και πάλι, όσο τα ταΐζεις και τα πιάνεις σε συνηθίζουν και αρχίζεις να τ’αγαπάς. Κατά τη δική μου συνήδηση δε μπορώ να τα φάω. Όλα είναι εν δυνάμει Λιμπο. Όλα μπορούν να γίνουν κατοικίδια, όλα μπορούν να εξημερωθούν, νά’ρχονται δίπλα σου και να τρώνε από το χέρι σου, κι ασφαλώς όλα θα νιώθου τρόμο κι αγωνία όταν σφάζονται. Αλλά όπως είπα προσπαθώ να μην έχω καμία σχέση μ’εκείνα τα κουνελάκια.
Ευτυχώς για τους απογόνους της Λίμπο – όντας νανάκια το μέγεθός τους τα σώζει απ’την κατσαρόλα – θα δοθούν σ’άτομα που θα τα προσφέρουν αγάπη και φροντίδα για το υπόλοιπο της ζωής τους, ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω. Ήδη δώσαμε το ένα, έχουμε κανονίσει να δώσουμε ένα άλλο, και μένουν άλλα δύο.
Εντωμεταξύ η Λίμπο ξαναζευγάρωσε με τον Πίπη στις 26 και 27 Ιουνίου, και στις 27 Ιουλίου γέννησε άλλα τέσσερα λιμπάκια. Αντίθετα με την πρώτη γέννα, στην οποία έφτιαξε φωλιά μια μέρα πριν γεννήσει και δεν έτρωγε σχεδόν καθόλου τη μέρα εκείνη και την επόμενη μέχρι να γέννήσει, τώρα άρχισε να φτιάχνει φωλιά ήδη από 4 μέρες πριν κι έτρωγε σχεδόν κανονικά μέχρι να γεννήσει. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στη γέννα. Το απόγευμα στις 27 Ιουλίου, αφού είχε τελειώσει το στρώσιμο της φωλιάς με μαλλί, κάθισε πάνω, έβγαλε λίγες φωνούλες και αμέσως μετά βγήκε το πρώτο κουνελάκι. Μετά έτρωγε τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα, μέχρι να βγει το επόμενο, κι έτσι έκανε και για τα υπόλοιπα. Στο τέλος, αφού τά’χε γλείψει καλά όλα, έφυγε κατευθείαν για φαΐ, ενώ αυτά έσκαβαν προς τον πυθμένα της φωλιάς. Παρατήρησα επίσης και το θηλασμό τη δεύτερη μέρα, όπως είχα παρακολουθήσει και μερικούς στην προηγούμενη γέννα. Η κουνέλα στέκεται πάνω απ’τη φωλιά, και τα κουνελάκια αναποδογυρισμένα πιάνουν την κοιλίτσα της με τα μπροστινά άκρα τους και ρουφούν το γάλα από τις θηλές. Μετά το θηλασμό οι κοιλίτσες τους είναι πολύ φουσκωμένες. Σε 2 μέρες έβγαλαν λίγο χνούδι και στις 3 φάνηκε το κανονικό χρώμα τους, τα 3 άσπρα και το ένα γκρι-καφέ, όπως και στην προηγούμενη φορά.

η Λίμπο 23/7/2011 στην κατασκευή της φωλιάς

η Λίμπο εν μέσω της γέννας 27/7/2011

Όσα παιδιά λοιπόν ήταν να πάρουν κουνελάκι, μπορούν να περιμένουν έως ότου αυτά να μεγαλώσουν.
Επίσης έχουν να γίνουν άλλα δύο πράγματα για τη Λίμπο μόλις επιστρέψω οριστικά για το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο είναι να φτιάξω μια μεγάλη, προτιμότερα διώροφη για να μην πιάνει πολλή επιφάνεια κατασκευή για να στεγάζω τη Λίμπο έξω, αφού δε θα τη βγάζω τόσες ώρες απ’το κκλουβί. Θα πρέπει επίσης να κάνω και μια στείρωση στη Λίμπο, γιατί δε βλέπω να δίνω τα επόμενα κουνελάκια, ούτε θέλω ν’απομονώνω την κουνελίτσα μου από άλλα κουνέλια για να μη ζευγαρώσει στερώντας της την κοινωνική επαφή. Δεν είναι και τόσο εύκολο να βρεις κάποιον για να δώσεις κουνέλι. Από τους πάνω από 25 που έχω ρωτήσει, μόνο σχεδόν οι 6 ήθελαν. Επιπλέον η στείρωση θά’χει και θετικό αποτέλεσμα στην υγεία της. Οι περισσότερες κουνέλες που δε χρησιμοποιούν το αναπαραγωγικό τους σύστημα συχνά πεθαίνουν στον 6ο χρόνο της ζωής τους από κάποιον καρκίνο του αναπαραγωγικού συστήματος. Φυσιολογικά τα κουνέλια ζουν περίπου 8-10 χρόνια. Για τ’αρσενικά δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, αλλά η στείρωση πάλι γίνεται για να γίνουν ηρεμότερα και λιγότερο επιθετικά προς άλλα κουνέλια, αλλά βέβαια και για να μη γονιμοποιήσουν.

Ενημέρωση 30/8/2011: Έχουν δοθεί όλα τα προηγούμενα κουνέλια. Εντωμεταξύ τα καινούργια λιμπάκια έχουν μεγαλώσει αρκετά, αν κι ακόμα δεν έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Πάλι όπως και στην προηγούμενη φορά, τα 3 είναι άσπρα, ενώ το 1 καφέ και γκρι.

η Λίμπο μ'όλα τα λιμπάκια της 7/8/2011


άσπρο και καφέ λιμπάκια που θηλάζουν 10/8/2011

Εντωμεταξύ η Λίμπο ξαναζευγάρωσε με τον Πίπη.

ο Πίπης πάνω στη Λίμπο 9/8/2011

Συνέβησαν όμως και δύο δυσάρεστα γεγονότα. Το καφέ κουνελάκι της παραπάνω φωτογραφίας δε ζει πια. Είχα δυστυχώς τις δύο πρώτες απώλειες στα κουνέλια μου. Το καφέ κι ένα άσπρο πέθαναν, για λόγο τον οποίο δεν έχω ακόμα προσδιορίσει επ’ακριβώς. Πιθανόν ο πολύς θόρυβος, το ζούλιγμα και το πείραγμα από τα παιδάκια που είχαμε, σε συνδυασμό με την παύση του θηλασμού που υποπτεύομαι (αφού κανένα κουνελάκι δεν έχει πιει γάλα) λόγω του στρες που πέρασε και η μάνα τους από το θόρυβο και την αναταραχή που προκαλούσαν τα μικρά παιδάκια, ίσως οδήγησε στην αποδυνάμωσή τους. Τ’άρρωστα κουνελάκια ήταν αδύναμα, ξάπλωναν πολύ κι είχαν μαλακά κόπρανα. Αφού η διατροφή ήταν η ίδια σ’όλα τα κουνέλια, πιστεύω ότι η διαταραχή στο πεπτικό τους σύστημα προκλήθηκε απ’την παύση του θηλασμού.
Μόλις λοιπόν ένα κουνέλι είχε αυτά τα συμπτώματα, το καθαρίζαμε και το πλέναμε, και μετά το τοποθετούσαμε σ’έναν κουβά για υποτιθέμενη ανάκαμψη. Ποτέ όμως δεν ανακτούσε τις δυνάμεις του. Στο θάνατο του πρώτου, του καφέ, έτυχε να βρίσκεται ένας κτηνίατρος φίλος του θείου μου, ο οποίος μας είπε ότι το κουνέλι κατέρρευσε από θερμοπληξία. Τα κουνέλια είναι ευαίσθητα στη ζέστη, κι εκείνη τη μέρα τα παιδάκια το είχαν ταράξει πολύ. Μετά από λίγες μέρες πέθανε και το άλλο, που είχε φάει αρκετό πείραγμα την προηγούμενη μέρα, αν και πιστεύω ότι ο κύριος λόγος είναι η διακοπή του θηλασμού, όπως είπα.
Στο θάνατο του δεύτερου κουνελιού είχα στεναχωρηθεί ιδιαίτερα. Ήμουν σε κατάπτωση επειδή πίστευα ότι δεν προστάτευα τα κουνέλια από τους κινδύνους. Αλλά ό,τι και να έκανα δεν απέτρεπε τα παιδάκια. Ασφάλιζα το κλουβί με διάφορους τρόπους κι αυτά το άνοιγαν, το έκρυβα και το έβρισκαν, τους έλεγα και δεν άκουγαν. Τελικά, για να μη στεναχωριέμαι παραπάνω κρατώντας το κρύο πτώμα του μικρού σπονδυλωτού, αποφάσισα να ωφελήσω τουλάχιστον έναν άλλον οργανισμό, κι έτσι τό’δωσα στις γάτες, οι οποίες το ανέλαβαν μετά χαράς.
Τέλος πάντων τα δύο εναπομείναντα λιμπάκια είναι υγιέστατα, στρουμπουλά, και τρώνε καλά. Θα τα δώσω σε κάποιους απ’αυτούς που μου ζητούσαν, και οι υπόλοιποι θα ικανοποιηθούν με την επόμενη γέννα. Ήδη πιάνω τα κουνελάκια στην κοιλιά της Λίμπο.

Η Λίμπο με τα εναπομείναντα λιμπάκια 27/8/2011. Έχουν κλείσει ακριβώς ένα μήνα και χρειάζονται σχεδόν ακόμα ένα για την πλήρη ανεξαρτητοποίησή τους.

Τώρα πίσω στη Θεσσαλονίκη η Λίμπο έχει βρει και πάλι την ησυχία της. Ούτε παιδάκια, ούτε φωνές, ούτε απότομες κινήσεις, ούτε άγαρμπα ζουλίγματα, ούτε άλλα τρομακτικά ερεθίσματα. Τα κουνέλια στη φύση έχουν πολλούς εχθρούς και γι’αυτό ως κατοικίδια, ιδίως εάν δεν έχουν συνηθίσει, τρομάζουν και στρεσσάρονται εύκολα. Το κουνέλι αυτό έχει συνηθίσει στην ηρεμία, όπως κι εγώ. Αναλογιστείτε από πόσο στρες περνούσε εκείνο το διάστημα.
Ενημέρωση 13/9/2011: Τελικά
γέννησε τρία κουνελάκια.
Έως τώρα όλα πάνε καλά.

Advertisements