Το βρήκα
σ’ένα ιατρικό φόρουμ

Σημείωση: Ήταν αναγκαίο να κάποιο μερικές μικροδιορθώσεις στο κείμενο, όπως Mengele αντί Mangele, καθώς και τη μετάφραση λίγων αυτούσιων λέξεων από μέρη του κειμένου που ίσως είναι μεταφρασμένα.

Posted 18 August 2005 – 07:23 PM
Έχει γίνει μεγάλος ντόρος για τα εγκλήματα πολέμου, αλλά για τα ιατρικά εγκλήματα πολέμου δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός και η εγκληματική ιατρική έχει από μόνη της μια διαφορετική βάση. Πολλά σύγχρονα συγγράμματα της ιατρικής λογοτεχνίας παραπέμπουν στις πειραματικές έρευνες των γιατρών-ναζί. Και αναρωτιέται κανείς: Υπηρέτησαν οι ιατροί-ναζί τελικά την ιατρική επιστήμη εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες πολέμου που ούτως ή άλλως οι ίδιες από μόνες τους απαξίωναν μαζικά τους ανθρώπους, χρησιμοποίησαν δηλαδή ήδη καταδικασμένους ανθρώπους για ένα καλό και διαρκή επιστημονικό σκοπό? Ποιος θα τολμούσε ναι πει «ναι» διαβάζοντας τις εγκληματολογικές αναφορές που περιγράφουν μία μία τις τάχα ιατρικές τους πράξεις?

Όταν γίνεται λόγος για τη Ναζιστική ιατρική, το όνομα του Joseph Mnengele είναι ένα από αυτά που ακούγονται περισσότερο. Ο Mengele έφτασε στο Άουσβιτς στις 30 Μαΐου του 1943, 32 ετών τότε, προερχόμενος από καθολική οικογένεια, ειδικευμένος στη φυσική ανθρωπολογία και τη γενετική. Ο Mengele δεν ήταν μόνο ο αρχηγός των θαλάμων αερίου. Δεν ήταν μόνο αυτός που όταν ένα μπλοκ του στρατοπέδου προσβλήθηκε απλά από… ψείρες επέλυσε αμέσως το πρόβλημα εκτελώντας 750 γυναίκες με τη μέθοδο του αερίου. Στεκόταν κομψόμορφος στους χώρους μεταφοράς κρατουμένων και με μια καρφωτή ματιά επέλεγε τα «θύματα» του, «εσύ», «εσύ», «εσύ», ορίζοντας παράλληλα και τον προορισμό τους. Αν αντιστεκόταν μέλος της οικογένειας την οποία διαχώριζε με κάθε ηδονή? Πυροβολισμός για να επικρατήσει ησυχία. Δεν εκτελούσε φυσικά μόνο τους «ταραξίες». Του την έδιναν κατά κάποιο περίεργο τρόπο οι σωματικές ατέλειες των κρατουμένων. Αν έβλεπε ένα κοντό ή υπερβολικά ψηλό άνθρωπο για παράδειγμα τον οδηγούσε στο θάλαμο αερίων. Είχε μια αδυναμία στα δίδυμα παιδιά. Όπου έβλεπε δίδυμα τα μάζευε χωρίς δεύτερη σκέψη και τα οδηγούσε στα εργαστήρια του. Η κυρίως πειραματική του έρευνα εκεί ακριβώς επικεντρώθηκε. Τα ζύγιζε, τα μετρούσε, τα σύγκρινε με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους έπαιρνε ανεξέλεγκτα αίμα για εξετάσεις μέχρι που αυτά ξεψυχούσαν ή τα σκότωνε αφού πρώτα αφαιρούσε μέλη τους (πόδια, χέρια κλπ) και τα σεξουαλικά τους όργανα σε επεμβάσεις χωρίς αναισθησία ή σε πειραματικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου. Εννοείται πως αν το ένα από τα δίδυμα πέθαινε στις διαδικασίες, το άλλο ως άχρηστο, πήγαινε κατευθείαν στο θάλαμο αερίων. Μετά το τέλος των πειραμάτων πετούσε τα άχρηστα πια, κατακομμένα κορμάκια τους, μακριά, να μην βρωμίζουν τον εργαστηριακό του χώρο.

Ο Mengele καυχιόταν για την υψηλή του θέση στο στρατόπεδο του Άουσβιτς και οι αρμοδιότητες του ταίριαζαν πλήρως με τους στόχους του. Το κίνητρο για τις αποτρόπαιες του πράξεις ήταν φυσικά η ναζιστική ιδεολογία περί φυλετικής κάθαρσης. Με ζήλο προσπαθούσε να αποδείξει την αποδοτικότητα του στρατοπέδου ως μια μηχανή θανάτου, μαθαίνοντας τους άλλους γιατρούς πώς να κάνουν γρήγορα και εύκολα ενέσεις φαινόλης σε μια σειρά κρατουμένων αποτελειώνοντας τους σε χρόνο ρεκόρ. Τα παιδιά που ξέμεναν μόνα τους τα πετούσε στα κρεματόρια για να σταματήσουν να τσιρίζουν ή τα χρησιμοποιούσε για να δοκιμάζει τις αντιδράσεις τους σε διάφορες ενέσιμες ουσίες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναλόγως των ορέξεων του, δελέαζε τα παιδιά που προόριζε για ακρωτηριασμό ή θάνατο, με γλειφιτζούρια, γλυκά, παιχνίδι, σε σημείο ώστε αυτά να τον συμπαθήσουν πρώτα. Τι κι αν μετά έκανε βόλτα με τα κομμένα κεφάλια τους ή καρφίτσωνε τα μάτια τους στην προσωπική πινακίδα του κι αυτά είναι οι πιο ήπιες περιγραφές της «ανωμαλίας» του Mengele εντός των αρχείων των εγκληματολογικών ερευνών. Μελετούσε τους νάνους αν στεκόταν τυχερός να βρίσκεται κανένας εκεί, κάποιες ασθένειες που απαιτούσαν ακρωτηριασμό, τις δυνατότητες αλλαγής του χρώματος των ματιών σε μπλε, εισάγοντας στα μάτια των παιδιών χημικές ουσίες που προκαλούσαν αφόρητο πόνο ή τύφλωση και που πάντως αποτύγχαναν να επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα…της ισοπέδωσης.

Ο Mangele διακατεχόταν από την ιδέα της γενετικής καλλιέργειας της υπέρτατης φυλής και η θέση του εντός στρατοπέδου ήταν η πιο κατάλληλη για να τροφοδοτήσει το αίσθημα του «είμαι θεός». Κράτησε σημειώσεις όλων των διαδικασιών στις οποίες προέβαινε γιατί θα τις έστελνε στον μέντορα του. Αν εξακολουθούσαν να υπάρχουν ή αν ανακαλύπτονταν όλες οι σημειώσεις του η φρίκη μας θα ήταν σίγουρα μεγαλύτερη. Πέρα από όλα αυτά? Υποστήριζε ότι κρατούσε από όλα αυτά να ναζιστικά κακά μια απόμακρη συμπεριφορά και θεωρούσε τον εαυτό του αυστηρά ως επιστήμονα-ερευνητή που υπηρετούσε το σύνολο της ανθρωπότητας! Μετά το τέλος του πολέμου δραπέτευσε από τη Νυρεμβέργη όπου θα δικαζόταν για την Νότιο Αμερική, προφανώς μεταμφιεσμένος και με αλλοιωμένη ταυτότητα, όπως μεγάλος αριθμός των εγκληματιών πολέμου, όπου πέθανε το 1979 και τα λείψανα του επιβεβαίωσαν την ταυτότητα του, σύμφωνα με τις επίσημες ανθρωπολογικές μελέτες. Έτσι για την ιστορία του έμεινε το χαρακτηριστικό παρατσούκλι «ο άγγελος του θανάτου». Μιλήσαμε για τον Mengele περισσότερο γιατί ήταν ένας από αυτούς που έκαναν τα περισσότερα και που ξέφυγε των συλλήψεων. Μια σύντομη αναφορά και σε κάποιους άλλους, αλλά και στη λίστα των ναζιστικών ιατρικών πειραμάτων θα μας χαλάσει εντελώς την όρεξη για φαγητό, μην ανησυχείτε.

Ο Carl Clauberg γεννήθηκε στην περιοχή Wuppertal το 1898, από γονείς τεχνίτες,
ήταν ένας γνωστός και αξιοσέβαστος καθηγητής ιατρικής και ερευνητής γυναικολογίας σε όλη τη Γερμανία, αλλά στο Άουσβιτς, όπου κλήθηκε τον Δεκέμβριο του 1942, μεταμορφώθηκε σε ένα τερατώδη συστηματικό εγκληματία. Ανέλαβε το δέκατο μπλοκ για τις δικές του πειραματικές έρευνες. Χρησιμοποιούσε τις γυναίκες Εβραϊκής και τσιγγάνικης καταγωγής για να αναπτύξει τη θεωρία του περί στειρότητας. Τους χορηγούσε ενέσιμες ουσίες που προκαλούσαν φριχτούς πόνους ερεθίζοντας τις ωοθήκες και προκαλώντας στομαχικούς σπασμούς και τελικά αιμορραγία. Οι κατεστραμμένες ωοθήκες αφαιρούνταν και στέλνονταν στο Βερολίνο. Άντρες και γυναίκες τοποθετούνταν για αρκετά λεπτά ανάμεσα σε δύο μηχανήματα παραγωγής ακτινών Χ που στόχευαν τα γεννητικά τους όργανα, όπου στη διαδικασία πολλοί πέθαιναν. Οι όρχεις των ανδρών αφαιρούνταν και στέλνονταν στην περιοχή Breslau για ιστοπαθολογικές έρευνες. Ο Carl Clauberg δικάστηκε στη Σοβιετική Ένωση και του επιβλήθηκε ισόβια κάθειρξη, αλλά μετά από 7 χρόνια, έπειτα από συμφωνία μεταξύ Βόννης και Μόσχας «επεστράφη» στη Δυτική Γερμανία όπου δεν θα γυρνούσε φυσικά ελεύθερος. Συνελήφθη για να δικαστεί το 1955, αλλά πρόλαβε και πέθανε το 1957, λίγο πριν αρχίσει η δίκη του.

Η γιατρός Herta Oberheuser σκότωνε παιδιά αφού τους αφαιρούσε, χωρίς τη χρήση αναισθητικού, τα μέλη (χέρια, πόδια κλπ) όπως και τα ζωτικά τους όργανα. Ακόμα και για να περιποιηθεί τις πληγές των στρατιωτών που είχαν τραυματιστεί πολεμώντας, τους έμπηγε στις πληγές ξένα σώματα, όπως ξύλα, σπασμένα νύχια, θραύσματα γυαλιών. Το όνομα της δεν ακούγεται πολύ, αλλά ήταν το μόνο θηλυκό υποκείμενο της ιατρικής δίκης της Νυρεμβέργης. Της επιβλήθηκε ποινή 20ετούς κάθειρξης, αλλά τον Απρίλη του 1952 αφέθηκε και έγινε οικογενειακός γιατρός στην περιοχή Stocksee στη Γερμανία, μέχρι να ανακληθεί η επαγγελματική της άδεια το 1958.

Τον Αύγουστο του 1944, ο Karl Brandt, ο προσωπικός γιατρός του Hitler, εισήλθε στην Επιτροπή Υγειϊνής και Υγείας του Reich, που κατατασσόταν ως η ανώτερη αρχή του Reich. Συμμετείχε στο πρόγραμμα ευθανασίας που είχε εφαρμογή στους ηλικιωμένους, στους παράφρονες, στους αθεράπευτα άρρωστους ή στα παραμορφωμένα παιδιά, με μεθόδους έκθεσης σε αέριο ή χορήγηση ενέσιμων ουσιών. Τα άτομα που θανάτωναν θεωρούνταν άχρηστα, που επιβάρυναν τον πολεμικό μηχανισμό του κράτους με το να λαμβάνουν τροφή για να συντηρούνται ζωντανά! O Brandt εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1948 στη φυλακή Landsberg στη Βαυαρία.

Ο Johann Paul Kremer, καθηγητής της ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Munster, κατέφτασε στο Άουσβιτς στις 30 Αυγούστου του 1942 για να αντικαταστήσει ένα άλλο γιατρό που είχε αρρωστήσει. Εξέταζε τα πορίσματα των φυλακισμένων προκειμένου αυτοί να λάβουν άδεια για να μεταφερθούν σε νοσοκομείο. Διέταζε ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς να θανατωθούν με ένεση φαινόλης. Διάλεγε φυλακισμένους που φάνταζαν για καλό πειραματικό υλικό και ενώ τους έβαζε να ξαπλώσουν στο τραπέζι για φαινόλη τραβούσε το ερωτηματολόγιο του και άρχιζε: «ποιος είσαι», «γιατί είσαι», «πόσα κιλά ήσουν πριν συλληφθείς», «τι φάρμακα έπαιρνες», «φωτογραφήστε τον!!!». Ήτανε μάρτυρας των εκτελέσεων σε θαλάμους αερίων για τις οποίες εκτελέσεις κράτησε σημειώσεις στο προσωπικό του ημερολόγιο.

Μετά τον πόλεμο ο γιατρός ερωτήθηκε για το ημερολόγιο του, μέρος του οποίου υπάρχει στο έργο The Good Old Days»: The Holocaust as Seen by Its Perpetrators and Bystanders, Ernst Klee, Willi Dressen, and Volker Riess, Eds., 1991, p. 258. δίνοντας πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την κατάσταση που επικρατούσε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ειδικά για τις διαδικασίες εκτελέσεων από γιατρούς.

Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά για τους γιατρούς –ναζί. Η ιατρική δίκη της Νυρεμβέργης άρχισε τον Οκτώβρη του 1946 και τέλειωσε τον Αύγουστο του 1947. 23 Γερμανοί ιατροί επιστήμονες βρέθηκαν δικάστηκαν για τη διενέργεια απάνθρωπων, σαδιστικών πειραμάτων από το 1933 ως το 1945, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Dachau, Auschwitz, Buchenwald και Sachsenhausen, αλλά ο Mengele δεν ήταν ανάμεσα σε αυτούς. 15 βρέθηκαν ένοχοι και 8 αθωώθηκαν. Από τους 15 ενόχους οι 7 καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Mengele, παρά τις διεθνείς προσπάθειες εντοπισμού του έζησε 35 χρόνια κυνηγημένος σε Παραγουάη, Βραζιλία και αλλού μέχρι το θάνατό του, πολλαπλό εγκεφαλικό καθώς έκανε τα μπάνια του και το μαύρισμά του σε παραλία της Βραζιλίας.

Η λίστα πειραμάτων που διενεργήθηκαν κατά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου είναι μεγάλη και έχει θέσει μεγάλα ηθικά διλήμματα στην ιατρική επιστήμη, ειδικά όταν (όπως είπαμε και πριν) υπάρχουν παραπομπές από τη σύγχρονη ιατρική επιστήμη στα πορίσματα ερευνών των γιατρών ναζί (με κάθε επιφύλαξη για την ελληνική ιατρική ορολογία):

Α) Ιατρο-στρατιωτικά πειράματα

1. Υποθερμία: Οι φυλακισμένοι βυθίζονταν επι ώρες μέσα σε βαρέλια με κρύο νερό, τρέμοντας μέχρι θανάτου, για να μελετήσουν για πόσο οι Γερμανοί πιλότοι που δέχονται τα εχθρικά πυρά και καταρρίπτονται μπορούν να επιβιώσουν στα παγωμένα νερά της Βορείου θαλάσσης! Η διαπίστωση? Ότι μπορούν να επιβιώσουν μόνο 1-2 ώρες. Ο γιατρός
Sigmund Rascher προσπάθησε να κάνει την πιο πάνω διαπίστωση στο στρατόπεδο του Νταχάου, βυθίζοντας περίπου 300 ανθρώπους σε μια διαδικασία που είχε βιντεογραφήσει και η οποία είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο 80 με 90 από αυτούς. Το τρεμούλιασμα τόσων ανθρώπων μέχρι θανάτου ένα θέαμα. Ο Rascher ζήτησε τη μεταφορά των εν λόγω ερευνών στο Άουσβιτς όπου υπήρχαν περισσότερες εγκαταστάσεις και η υπόθεση ότι τα (όχι υποκείμενα αλλά) αντικείμενα πειραματικής έρευνας ενδεχομένως να είχαν διαφορετικές αντοχές που θα οδηγούσαν σε άλλες εκτιμήσεις. Η προσοχή του ντόκτορα όλο και διακόπτονταν ρε παιδί μου όμως από τα συνεχή ξεφωνητά οδύνης των θυμάτων του, τι πράγματα είναι αυτά!?!

2. Υψομετρική πίεση: Το 1942 ο γιατρός Rascher πάλι, στο Νταχάου, θέλοντας να προσδιορίσει τον καλύτερο τρόπο διάσωσης των Γερμανών πιλότων από τους κινδύνους της υψομετρικής πίεσης, όταν εγκατέλειπαν τα αεροσκάφη τους με ή χωρίς εξοπλισμό οξυγόνου ή όταν έπεφταν σε χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση, χρησιμοποίησε ένα θάλαμο αποσυμπίεσης, τους «εγκεφάλους» περίπου 200 ζωντανών ατόμων από τα οποία τα 80 πέθαναν, για να βγάλει πόρισμα ότι η αδιαθεσία που προκαλείται στον ανθρώπινο οργανισμό όταν το αεροπλανάκι ανεβοκατεβαίνει οφείλεται στη δημιουργία μικρών φυσαλίδων αέρα στα αιμοφόρα αγγεία του υπαραχνοειδούς μέρους του εγκεφάλου.

3. Θαλάσσιο νερό: Μελέτες για το κατά πόσο το θαλάσσιο νερό μπορεί να είναι πόσιμο έγιναν στο Νταχάου, από τον γιατρό Hans Eppinger που χρησιμοποίησε 90 τσιγγάνους κρατούμενους. Τους πότισαν νερό θαλάσσης ή αλατισμένο νερό την προέλευση του οποίου κανείς δεν γνωρίζει. Πρόκειται για τη μέθοδο «Berka» που στόχευε στο να διαπιστώσει κατά πόσο η λήψη μόνο ενός τέτοιου υγρού θα μπορούσε να προκαλέσει φυσικές διαταραχές ή θάνατο μεταξύ 6 ή 12 ημερών. Οι τσιγγάνοι είχαν αφυδατωθεί τόσο απελπιστικά που έγλυφαν τα σφουγγαρισμένα πατώματα για να πάρουν μια ή δύο σταγόνες νερό. Ο Eppinger αυτοκτόνησε, λαμβάνοντας ποσότητα δηλητηρίου, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1946, ένα μήνα πριν τη δίκη του.

4. Πειράματα σουλφοναμιδίου: Οι Γερμανικές δυνάμεις υπέστησαν βαριές απώλειες από το Ρωσικό μέτωπο μεταξύ 1941-1943 κυρίως εξαιτίας της αεριογόνου γάγγραινας (ή κλωστηριδιακής μυονέκρωσης). Αυτή και άλλες συναφείς «παθήσεις πολέμου» ερέθισαν το ενδιαφέρον των ερευνητών των χημειοθεραπευτικών μεθόδων. Η ανακάλυψη του σουλφοναμιδίου πρόσφερε τη δυνατότητα μιας νέας και επαναστατικής μεθόδου για την αντιμετώπιση των τραυμάτων πολέμου. Δημιουργούσαν πληγές σε υγιείς Εβραίους και έπειτα τις μόλυναν με βακτήρια όπως στρεπτόκοκκο, τέτανο κλπ για να μελετήσουν τη λειτουργικότητα του εν λόγω φαρμακευτικού σκευάσματος. Η κυκλοφορία του αίματος διακόπτονταν με απολίνωση των αιμοφόρων αγγείων και στα δύο άκρα της πληγής προκειμένου να δημιουργηθεί κατάσταση παρόμοια με εκείνη της πληγής στο πεδίο της μάχης.

5. Πειράματα φυματίωσης: Οι Ναζί διενήργησαν πειράματα για να προσδιορίσουν κατά πόσο υπάρχει φυσική ανοσία στη φυματίωση και για να δημιουργήσουν ένα εμβόλιο- ορρό. Ο γιατρός Heissmeyer μπήκε στη διαδικασία να αποδείξει ότι η φυματίωση δεν είναι μεταδοτική ασθένεια, αλλά μόνο ένα σημαντικά εξουθενωμένος οργανισμός μπορεί να προσβληθεί, είναι δεκτικός μιας τέτοιας μόλυνσης και ρατσιστικά πάντα οι κατώτερων δυνατοτήτων οργανισμοί των Εβραίων. Μα για να κάνει τη διαπίστωση αυτή εισήγαγε βακίλλους φυματίωσης στους πνεύμονες 200 ατόμων για να δημιουργήσει ανοσία, τα άτομα αυτά πέθαναν, και να αφαιρέσει τους λεμφαδένες από τα χεράκια 20 Εβραίων παιδιών τα οποία μετά κρεμάστηκαν στο Bullenhauser Dam στην προσπάθεια του Heissmeyer να κρύψει τα πειράματα!

Β) Διάφορα ad-hoc πειράματα

1.Πειράματα δηλητηρίου: Μια ομάδα στο Buchenwald χορηγούσαν στους Ρώσους κρατουμένους σε ενέσιμη μορφή φαινόλη, βενζίνη (!) και κυάνιο για να δουν σε πόση ώρα μπορούν να τους ξεκάνουν.

2. Πειράματα πληγών: Όταν ο Himmler παρατήρησε ότι οι περισσότεροι στρατιώτες των SS πέθαιναν από αιμορραγία παρήγγειλε στον δόκτορα Rascher να παρασκευάσει ένα σκεύασμα πήξης του αίματος για να χορηγείται στο στράτευμα πριν φύγει για τον πόλεμο. Ο Rascher μελετούσε τα σταγονίδια του αίματος που έσταζαν από τα ακρωτηριασμένα σώματα των ζωντανών και εχόντων τις αισθήσεις τους κρατουμένων στα κρεματόρια του Νταχάου. Όταν χρειαζόταν εξτρά αίμα πυροβολούσε τους Ρώσους κρατούμενους στη σπλήνα! (Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbrueck οι ώμοι και τα πόδια των τροφίμων ακρωτηριάζονταν στην προσπάθεια να μεταμοσχευτούν σε άλλα θύματα.)

Γ) Ρατσιστικά πειράματα

1.Πειράματα τεχνητής γονιμοποίησης: Ο Himmler είχε εντυπωσιαστεί ακούγοντας ότι ο γιατρός Carl Clauberg αποκατέστησε επιτυχώς τη στείρα γυναίκα ενός υψηλόβαθμου γραφιά των SS. Έτσι παρήγγειλε στον ντόκτορα να εγκαθιδρύσει στο Άουσβιτς το μπλοκ 10 και ό,τι χρειαστεί στα εργαστήρια του. Το μπλοκ 10 συγκέντρωνε γυναίκες μεταξύ των ηλικιών 20-40 που δεν είχαν κάνει ποτέ παιδί. Υπήρχε ο γενικός φόβος στο Άουσβιτς ότι όποια καταλήξει στο μπλοκ 10 θα σκοτωθεί, θα στειρωθεί ή θα παραμορφωθεί. Έπειτα ότι θα εξαναγκαστεί σε συνουσία για ένα πειραματικό σκοπό. Μια ορθόδοξη γυναίκα στην απλή φήμη ότι επιλέγηκε για το μπλοκ 10 δηλητηριάστηκε! Ο ντόκτορας αφού παραμόρφωνε τις γυναίκες τις χλεύαζε ότι τάχα στη μήτρα τους είχε εμφυτεύσει σπέρματα ζώων για να αναπτυχθούν μέσα τους τέρατα. Περίπου 300 γυναίκες υπέστησαν αυτή τη δοκιμασία.

2. Στείρωση: Το κύριο ερευνητικό ενδιαφέρον των Himmler και Clauberg ήταν η στείρωση. O τρόπος με τον οποίο προέβαινε στην πράξη αυτή ο Clauberg έχει ήδη περιγραφεί.

3. Δίδυμα: Έχει ήδη αναφερθεί το ενδιαφέρον του Mengele για την πειραματική έρευνα πάνω στα δίδυμα. Η ιδεολογία του περί Αρειανισμού τον ωθούσε να πιστεύει ότι μπορεί να ξεκλειδώσει τα μυστικά της ανθρώπινης αναπαραγωγής και των πολλαπλών γεννήσεων. Ο σκοπός του? Μα φυσικά ο πολλαπλασιασμός της εκλεκτής-ανώτατης-μοναδικής φυλής. Από τα 1000 ζεύγη διδύμων που χρησιμοποίησε επιβίωσαν μόνο τα 200.

4. Συλλογή εβραϊκών σκελετών: Ο γιατρός August Hirt, καθηγητής ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Στράσμπουργκ ήλπιζε να κάνει μια μεγάλη συλλογή από κρανία και σκελετούς Εβραίων και να δημιουργήσει ένα μουσείο αφιερωμένο στην εκλιπούσα τάχα εβραϊκή φυλή. Το 1943, 115 άτομα εκτελέστηκαν με αέριο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Natzweiller-Struhof και τα πτώματα μεταφέρθηκαν ταχύτατα στο Anatomy Pavilion του Strassburg University Hospital. Πρόκειται για ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα.

Να πούμε κι άλλα ή αυτά τα ελάχιστα μπροστά σε όσα έγιναν πραγματικά είναι αρκετά για να σχηματίσει ο καθένας τα συμπεράσματα του αναφορικά με το ρόλο των γιατρών-ναζί. Το ρόλο τους τότε και το ρόλο τους τώρα. Οι απόψεις είναι φυσικό να συγκρούονται, όπως συμβαίνει ήδη στο χώρο της ηθικής ιατρικής και της ιατρικής φιλοσοφίας. Η ηθική της διενέργειας πειραμάτων έγινε από τότε ένα βαρυσήμαντο κεφάλαιο όπως τονίστηκε και η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχει περάσει ήδη ο μισός αιώνας και θα περάσουν ακόμα πολλές δεκαετίες στην προσπάθεια να ξεπλυθεί ο εφιάλτης του Ολοκαυτώματος, να χωνευτούν τα τόσο σημαντικά μηνύματα που εν πάση περιπτώσει έχει αφήσει σαν μια καταραμένη κληρονομιά για την ανθρωπότητα. Είναι πολλά τα θύματα για να υπάρξει πραγματική αμνηστία και ο τρόπος με τον οποίο έχουν εκτελεστεί ή θυσιαστεί ακούσια στο βωμό της «επιστήμης» (όπως το πει το κάθε ευγενικό στόμα) ήταν αρκετά επαίσχυντος για το ανθρώπινο είδος, ώστε να χωρέσει σε μια τόσο αστεία λεξούλα, «αμνηστία». Από τότε ο κώδικας της Νυρεμβέργης, ο πρώτος διεθνής κώδικας ηθικής της πειραματικής ιατρικής, η ακόλουθη διακήρυξη του Ελσίνκι και οι συνεχείς αναθεωρήσεις τους μέχρι το 2000 προσπαθούν να κρατήσουν από τα μαλλιά τις τάσεις διενέργειας ιατρικών πειραμάτων πάνω στο πολύπαθο ανθρώπινο είδος. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την βιοϊατρική βοηθά στον προαναφερόμενο στόχο όπως και ένα επιπλέον εγχώριο νομοθετικό σετ που περιτριγυρίζει τις ίδιες βασικές αρχές. Αναμάσημα, ελπίδες και να κρατήσουμε λέει την πυξίδα την καλή.

Δε μπορούν να δικαιολογηθούν οι πράξεις αυτών των ανθρώπων από το κλίμα του πολέμου και της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής που επικρατούσε τότε, αντίθετα, όπως κι όλη η ναζιστική ιδεολογία, εμπεριέχουν κάποια ψυχοπαθολογικά στοιχεία. Ο όρος «γιατρός» με δυσκολία θα περιέγραφε αυτούς τους ανθρώπους, αφού ιατρός είναι, όπως δηλώνει και η ίδια η λέξη, αυτός που φέρνει την ίαση (θεραπεία), κι όχι το θάνατο. Εντούτοις σύμφωνα με τις απόψεις τους, οι πράξεις είχαν καλό σκοπό, αφού γίνονταν για το καλό της «ανώτερης» Άρειας Φυλής.
Εφόσον όμως αυτά τα εγκλήματα έχουν γίνει κι εμείς δε μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τ’αναστρέψουμε, δεν πιστεύω πως είναι κακό να πάρουμε ότι «καλό» είχαν να μας δώσουν ή ακόμα και να παραπέμπουμε σ’αυτές τις μελέτες.

Advertisements