Πριν περίπου λίγο λιγότερο από ένα μήνα, είχα μαζέψει σαλιγκάρια για φαγητό. Μερικά απ’αυτά, στο διάστημα λίγων ημερών που τα κρατούσα στο μπαλκόνι ξέφυγαν από τη σακούλα. Από τότε πού και που βρίσκω από κανένα μικρό, αλλά σπανιότατα είχα βρει και μεγαλύτερα – ως τώρα 4. Εκτός από μια μικρή τρυπούλα στο ιππέαστρο (hippeastrum) τις πρώτες μέρες που ξέφυγαν, δεν παρατήρησα περαιτέρω βλάβες στα φυτά. Όλα τα βρίσκω σε ανδρανοποιημένη κατάσταση κολλημένα κάπου.
Μόλις βρίσκω ένα, το προτόκολό μου λέει θανάτωση απευθείας. Για να μην υπάρξη έστω και η απειροελάχιστη πιθανότητα να επιστρέψει, το τυλίγω με χαρτιά και το συνθλίβω. Εδώ μια παρένθεση: Τα σαλιγκάρια και οι γυμνοσάλιαγκες είναι από τα πιο καταστρεπτικά ζώα για τα καλλιεργούμενα φυτά. Τρώνε από τεράστια ποικιλία ειδών, και σε μια υγρή νύχτα, αν είναι πάρα πολλά, μπορούν να προξενήσουν μεγάλες καταστροφές τρώγοντας τα φυτά. Τα συμπτώματα στα φυτά είναι συνήθως φαγωμένες τρύπες πάνω στα φύλλα. Επίσης, είναι ερμαφρόδιτα, άρα κάθε ενήλικο άτομο μπορεί να γεννήσει και ο αριθμός των απογόνων τους είναι μεγάλος. Αυτό σημαίνει ότι όπου τα βρίσκουμε σε καλλιεργούμενη έκταση, θα πρέπει να τα θανατώνουμε. Ευτυχώς τις περισσότερες φορές είναι ορατά και μαζεύονται εύκολα. Μπορούν να γίνουν και πολύ καλό φαγητό. Αντί να χρησιμοποιείτε τοξικά φάρμακα για την καταπολέμησή τους, μπορείτε να εφαρμόσετε φιλικότερες προς το περιβάλλον τεχνικές, όπως ρηχά δοχεία με μπίρα (η μίρα τα προσελκύει, πέφτουν μέσα και πνίγονται και τα πετάτε) ή ταινίες χαλκού γύρω από τα φυτά (ο χαλκός είναι τοξικότατος για τα μαλάκια και λειτουργεί ως απωθητικό). Αυτά αφορούν εκτάσεις στη γη. Εγώ δε θ’ανησυχούσα αν έβρισκα λίγα σαλιγκάρια ή γυμνοσάλιαγκες ακόμα και σε μια μικρή έκταση, αλλά στο μπαλκόνι είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Τέλος της παρένθεσης, τώρα στο κύριο μέρος.
Χθες βρήκα δύο ενήλικα σαλιγκάρια του είδους helix aspersa – είχα μαζέψει δύο είδη, h. aspersa και eobania vermiculata – σε κάτι απρόσιτες γωνιές στο μπαλκόνι. Μια και δεν είχα όστρακα του είδους αυτού στη συλλογή μαλακίων μου, κι ήταν πολύ λίγα για φαγητό, αποφάσισα να τα καθαρίσω και να κρατίσω το όστρακο. Παρακάτω παρουσιάζω τη διαδικασία σε βήματα και με εικόνες. Φωτογράφησα μόνο τον καθαρισμό του δευτέρου.

Ακόμα όλα ωραία και καλά. Το υποκείμενο παραμένει άθικτο.


Το σαλιγκάρι στην αρχή. Και τα δύο ήταν αδρανοποιημένα και χρειάστηκε να τα βάλω μές στο νερό για να βγούν.

Ξεκινάω.


Η διαδικασία ξεκινά. Μπήγω αρχικά δυνατά την οδοντογλυφίδα στο σώμα του μαλακίου, για να προσπαθήσω να βγάλω κάτι. Το μαλάκιο αντιδρά παράγοντας πολύ βλένα και αποσειρόμενο βαθιά στο όστρακο. Η βλένα βοηθά στην αποφυγή των τραυματισμών. Ουσιαστικά δεν έκανα κάτι σημαντικό ακόμα. Εδώ θα πρέπει ν’αναφέρω ότι τα σαλιγκάρια δεν έχουν τόσο πολύπλοκο νευρικό σύστημα για να νιώθουν πόνο, φόβο, άγχος ή κάποιο συναίσθημα. Σαφώς αντιδρούν στα εξωτερικά ερεθίσματα και μπορούν ενστικτωδώς να καταλάβουν αν η ζωή τους κινδυνεύει – άλλωστε πώς αλλιώς θα ζούσε στο εχθρικό φυσικό περιβάλλον; -, αλλά σ’ένα πρωτόγονο, σχεδόν αντανακλαστικό επίπεδο.

εν μέσω της διαδικασίας


Ήδη έχω βγάλει κάτι κομματάκια, αλλά το κύριο σώμα βρίσκεται τραβηγμένο μέσα. Μου φάνηκε πιο δύσκολη η διαδικασία απ’ό,τι στο πρώτο, μάλλον γιατί στο πρώτο τό’κανα αιφνιδιαστικά και πολύ γρήγορα.

Τετέλεσται.


Αν το υποκείμενο ζει ακόμα, θά’ναι σίγουρα τρομερά αποπροσανατολισμένο, αλλά όπως είπα και πριν, δεν λειτουργεί έτσι ακριβώς. Μπορεί ακόμα τα νευρικά του γάγγλια να του λένε να μαζευτεί μέσα.

2 πλημένα και καλογυαλισμένα κοχύλια


Η διαδικασία τελείωσε, καθάρισα τα όστρακα εντελώς και τώρα είναι έτοιμα για τη συλλογή.

Υπάρχουν και πολύ ευκολότερες μέθοδοι καθαρισμού όπως βράσιμο, αλλά θά’παιρνε περισσότερο χρόνο για την προετοιμασία του εξοπλισμού. Μη θάβετε το νεκρό μαλάκιο με τ’όστρακό του στο χώμα για να σαπίσει, γιατί μπορεί τα οξέα του εδάφους να αρχίσουν τη διάβρωση του οστράκου. Στην περίπτωσή μου, τα γυμνά πλέον σώματα κατέληξαν στον κάδο απορριμμάτων.

Advertisements