Σήμερα παρακολούθησα την αρκετά γνωστή τελευταία ταινία του Κυνόδοντα από dvd.
Η ταινία αυτή σκηνοθετήθηκε από το Γιώργο Λάνθιμο και έχει λάβει πολλά ευρωπαϊκά βραβεία. Έβαλε υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, έφτασε ως την τελική πεντάδα, αλλά δεν κέρδισε το βραβείο. Η περμιέρα της ήταν στις 22 Οκτωβρίου του 2010, αλλά πρόσφατα το dvd της διανεμόταν δωρεάν από την εφιμερίδα Έθνος.
Πάνω-κάτω η περίληψή της είναι ότι υπήρχε μια οικογένεια (ένας πατέρας, μια μητέρα, ένας γιος, μια μεγάλη και μια μικρή κόρη), η οποία ζούσε σε μια απομακρυσμένη μονοκατοικία περιτριγυρισμένη από ψηλό φράχτη. Τα παιδιά δεν είχαν βγει ποτέ απ’το σπίτι τους. Ο μόνος που δείχνει ότι έφευγε συχνά ήταν ο πατέρας, ο οποίος δούλευε σε εργοστάσιο. Ο μόνος ξένος άνθρωπος που έμπαινε εκεί ήταν η Χριστίνα, μια φρουρός του εργοστασίου, με σκοπό να κατευνάσει τις σεξουαλικές ορμές του γιου. Οι γονείς ανατρέφουν τα παιδιά όπως αυτοί νομίζουν ότι είναι σωστό. Τη μεγαλύτερη εξουσία την έχει ο πατέρας. Η ταινία δείχνη τη ζωή της οικογένειας και τον απάνθρωπο τρόπο ανατροφής κι εκπαίδευσης των παιδιών. Προς το τέλος ο πατέρας αποφασίζει να διώξει τη Χριστίνα επειδή πιστεύει ότι φέρνει αναταραχές στο σταθερό περιβάλλον της οικογένειας. Στο τέλος, η μεγάλη κόρη καταφέρνει να ξεφύγει απο εκείνο το σπίτι-φυλακή.
Όταν βλέπουμε αυτήν την ταινία, δε θα πρέπει να την ερμηνεύουμε κυριολεκτικά. Η ταινία αυτή έχει καθαρά
αλληγορική σημασία.Θέλει να μας δείξει τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία και η ευρύτερη κοινωνία που ζούμε μας χειραγωγεί και μας ελέγχει, μεσα σ’έναν ψεύτικο κόσμο με ψεύτικες αλήθειες, ψεύτικους εχθρούς, ψεύτικες επιβραβεύσεις κλπ.
Εγώ δεν είχα σκεφτεί καμία από αυτές τις συμβολικές ερμηνείες αυτής της ταινίας. Να τη δείτε, αλλά εξετάζοντας πάντα τα μηνύματα που κρύβονται από πίσω και όχι εμμένοντας στο εξωτερικό.

Advertisements