Συχνά ακούμε τους τύπους να παράξω, θα παράξω, ή έχω παράξει παντού κι από όλους. Από πολιτικούς, από τα μμε και από διάφορους άλλους ανθρώπους, ακόμα κι από σχολικά βιβλία. Αλλά είναι αυτός ο τύπος σωστός;
Όχι, δεν είναι σωστός. Ο σωστός είναι «παραγάγω». Και αυτό γιατί ο αόριστος αυτού του ρήματος είναι «παρήγαγα», από τον αρχαίο τύπο του αορίστου του ρήματος «άγω» «ήγαγον». Ο τύπος «άξω» χρησιμοποιούταν στ’αρχαία στο μέλλοντα, άρα κάποιος θά’λεγε ότι είναι σωστός, αλλά στα νέα ελληνικά το στιγμιαίο μέλλοντα το σχηματίζουμε με το μόριο θα (σύντμηση του θέλω να) + υποτακτική αορίστου. Άρα το «παραγάγω» είναι το σωστό. Αυτό το κάνουμε είτε γιατί θέλουμε να ομαλοποιήσουμε το ρήμα είτε γιατί προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε έναν τύπο που μας φαίνεται σωστός, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι, για να φαίνεται ο λόγος μας πιο κομψός, άρα και εμείς πιο μορφωμένοι. Αυτό οι γλωσσολόγοι τ’ονομάζουν υπερδιόρθωση.
Το άλλο λάθος που γίνεται συχνά είναι η αντικατάσταση του άβολου για πολλούς «παραγάγω» με το «παράγω», αλλά μ’αυτόν τον τρόπο χάνεται η διάκριση του στιγμιαίου και το εξακολουθητικού.
Αυτό το φαινόμενο άρχισε να γίνεται έντονο τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν είναι κάτι πρόσφατο. Σποραδικά ο τύπος αυτός συναντάται και σε παλαιότερα κείμενα.
Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το λάθος γίνεται μόνο στο ρήμα «παράγω» και όχι σ’άλλα σύνθετα του «άγω», όπως «εισάγω», «εξάγω» κλπ.
Γι’αυτό «θα παραγάγω», «να παραγάγω», «έχω παραγάγει», «είχα παραγάγει» αντί των «θα παράξω», «να παράξω», «έχω παράξει», «είχα παράξει».

Advertisements