Σημείωση: Μπορεί στην αρχή να γράφω για Ορέστη ή για το Λίμπο, αλλά μετά αποδείχθηκε θηλυκό και τ’όνομά του είναι η Λίμπο.

η Λίμπο 20/2/2011 που τρώει


η Λίμπο το κουνελάκι 9/2/2011: Ήδη έχει μεγαλώσει λίγο από τότε που την πήραμε.


η Λιμπο που ξεκουράζεται.


η Λίμπο στο κλουβί της

Πριν από 4 μέρες, το Σάββατο στις 22 του μηνός, αποκτήσαμε ένα κατοικίδιο κουνέλι. Αρχικά το είχε αγοράσει η μητέρα μου για δώρο στο θείο μου ο οποίος έχει μικρά παιδάκια που το ζητούσαν, αλλά τελικά αποφασίσαμε να το κρατήσουμε. Είναι αρσενικός, περίπου δυόμισι μηνών και η μητέρα μου το ονόμασε Ορέστη, γιατί είναι όνομα που της αρέσει και ήθελε έτσι να βαφτίσει εμένα. Μετά από δύο μέρες μας έδωσαν κάποιοι που εκτρέφουν πολλά ένα κουνελάκι νάνο πάλι αρσενικό και περίπου ίδιας ηλικίας. Αυτόν θέλουν να το δώσουν στα ξαδερφάκια αυτά, όμως μου έχει γίνει το αγαπημένο κουνελάκι.
Και τα δύο είναι άσπρα. Το ένα έχει καφέ αφτιά, λίγο καφε΄στη ράχη και μαύρα μάτια, ενώ ο νάνος ροζ αφτιά και κόκκινα μάτια. Ίσως είναι αλμπινάκι. Η διαφορά μεγέθους δεν είναι πολύ έντονη σ’αυτήν την ηλικία ακόμα, αλλά ο μεγάλος συνήθως επιτίθεται στο νάνο όποτε το βρίσκει, στην αρχή το έκανε περισσότερο. Ίσως όμως ο μεγάλος που μας τον πούλησαν σαν νάνο είναι στην πραγματικότητα διασταύρωση ανάμεσα σε νάνο και κανονικό όπως διάβασα, οπότε δε θα γίνει ούτε τεράστιο κουνέλι, ούτε νανάκι. Τα περισσότερα κουνέλια που πουλάνε στα καταστήματα κατοικιδίων ως νανάκια είναι τέτοια.
Τα κουνελάκια ζουν φυσικά σε ξεχωριστά κλουβιά με ειδικό υπόστρωμα από πέλετσ πριονιδιού από κάτω, ένα πήλινο μπολ φαγητού και ένα μπουκαλάκι νερού. Συνήθως μέσα έχουν και χαρτιά που τους βάζω εγώ για ν’απασχολούνται.
Στην αρχή δεν τα πολυήθελα και ίσως κάπως τα φοβόμουν και τ’απέφευγα όμως σιγά-σιγά άρχισα να τα συμπαθώ όλο και περισσότερο. Τώρα τα έχω αγαπήσει, ιδιαίτερα το νανάκι το οποίο είναι και το πιο φιλικό.
Τα δύο κουνελάκια έχουν διαφορές στο χαρακτήρα τους. Ο Ορέστης, ο μεγάλος, είναι αρκετά νευρικός όταν τον βάζω και το βγάζω από το κλουβί. Μπορεί να τινάζεται και να γρατσουνάει. Όταν τον αφήνω ελεύθερο έξω τρέχει, πηγαίνει παντού και δε θέλει να τον πιάνεις. Μέσα στο κλουβί του όμως αφήνει να το χαϊδέψεις. έχει την τάση ν’αφοδεύει αρκετές φορές όποτε βρίσκεται έξω. Ευτυχώς τα κόπρανα των κουνελιών είναι στερεά και μαζεύονται εύκολα. Την έτοιμη τροφή, που άλλωστε έχει συνηθίσει από τότε που απογαλακτίστηκε, την τρώει αμέσως, ενώ για τα λαχανικά και το τριφύλλι ακόμα κάνει λίγο χρόνο να τ’αναγνωρίσει. Όταν τον πρωτοπήραμε μας φοβόταν πολύ και έτρεμε και όταν το βγάζαμε έτρεχε παντού και πηδούσε πολύ. Τώρα δε φοβάται και έχει κάπως ηρεμήσει. Τα χαρτιά που του δίνω τα σχίζει, τα πετάει με δύναμη, μπαίνει από κάτω και τα μασουλάει, αλλά δεν τρώει πολύ από αυτά. Ο νανούλης είναι πιο ήρεμος, αλλά αυτό μπορεί να είναι σε κάποιο βαθμό ψευδαίσθηση λόγω μικρότερου μεγέθους και άρα λιγότερης δύναμης. Είναι όμως πιο φιλικός και πολλές φορές μένει ήρεμος έξω από το κλουβί του να το χαϊδέψεις. Μπορείς ακόμα και να το σηκώσεις για λίγο π.χ. αν χρειαστεί να τον μεταφέρεις χωρίς πολύ πρόβλημα. Στην αρχή όταν πρωτοήρθε ήταν εντελώς ήρεμος, αλλά τώρα έχει αρχίσει σιγά-σιγά να ξεθαρρεύει και τρέχει πολύ περισσότερο. Έχει ακόμα την κακή τάση να μασάει ό,τι βρει: χαλιά, έπιπλα, χαρτιά κ.ά. Συνήθως δεν αφοδεύει όταν το βγάζω. Είναι πολύ φαγανός και όταν πλησιάζω, έρχεται στην άκρη του κλουβιού, μερικές φορές σηκώνεται και όρθιος και ακολουθεί το χέρι μου με το κεφάλι του, ελπίζοντας ότι θα του ρίξω κάτι να φάει. Τα χαρτιά που του δίνω δεν τα παίζει τόσο πολύ όμως τα τρώει αρκετά. Έχει φάει ως και μισό χαρτί μπρέιλ.
Όταν βρίσκονται και τα δύο μαζί, συνήθως ο Ορέστης κυνηγάει το νάνο. Μερικές φορές έχουν κάτσει δίπλα-δίπλα χωρίς να μαλώνουν. Όταν έχουν κουραστεί από το πολύ τρέξιμο και κυνηγητό, ξαπλώνουν κάτω χωρίς να ενοχλεί το ένα το άλλο. Μια φορά έκανα το λάθος να τα βάλω και τα δύο στο ίδιο κλουβί, για να δω αν αυτό μπορεί να γίνει σε επείγουσες καταστάσεις. Το μεγάλο κυνηγούσε γύρω-γύρω το μικρούλι και και τα δύο έβγαζαν φωνούλες. Τα χώρισα αμέσως. Αργότερα μου είπαν ότι δυο αρσενικά κουνέλια συνήθως δεν τα πάνε καλά, ακόμα και αν είναι στειρωμένα, και ότι υπάρχει η μικρή πιθανότητα το ένα ακόμα και να σκοτώσει το άλλο. όμως συνήθως Δύο στειρωμένα κουνέλια του αντίθετου φύλου συμβιώνουν αρμονικά μεταξύ τους, που αυτός είναι και ο προτιμιτέος συνδυασμός.
Μέσα στα κλουβιά τους περνούν το χρόνο τους είτε ακίνητα είτε κινούμενα ή παίζοντας με τα χαρτιά που τους δίνω. Όταν κοιμούνται ξαπλώνουν τεντωμένα, αλά μπορούν να ξυπνήσουν με τον παραμικρό θόρυβο. Τελικά το «λαγοκοιμάμαι» ισχύει. Έχω επίσης προσέξει ότι όταν ακούνε έναν μακρινό ήχο στρέφουν το αφτί της πλευράς όπου ακούγεται ο ήχος προς τα εκεί. Γενικά προσπαθώ ν’αποφεύγω να τα τρομάζω. Αυτό είναι σημαντικό γιατί τα κουνέλια είναι θηράματα πολλών αρπακτικών ζώων στη φύση και γι’αυτό βρίσκονται συνεχώς σε επιφυλακή. Γι’αυτό το λόγο το τρόμαγμα τους δημιουργεί φόβο και στρες και έτσι η εξημέρωσή τους γίνεται πιο δύσκολη.
Τα ταΐζω κυρίως έτοιμη κουνελοτροφή και άχυρο τριφιλλιού με λαχανικά και αγριόχορτα για ποικιλία. Έχω διαβάσει παντού ότι χρειάζονται πολύ άχυρο για τις απαραίτητες φυτικές ίνες και την ομαλή λειτουργία του εντέρου. Τα λαχανικά θα πρέπει να εντάσσονται σταδιακά στο διαιτολόγιο των νεαρών κουνελιών, γιατί αλλιώς υπάρχει κίνδυνος ανισορροπίας του πεπτικού συστήματος και διάρροιας.
Έψαξα πολύ στο διαδίκτυο για τα κουνέλια. Ανάμεσα στις πολλές σελίδες που βρήκα είναι και ένα ιστολόγιο για τη
φροντίδα των κατοικιδίων κουνελιώντο οποίο, αν και δεν έχει ανανεωθεί από το 2008, περιέχει όλα τα βασικά για τη σωστή φροντίδα των κουνελιών και πολλά παραπάνω. Έχω βρει και μια
μεγάλη αμερικανική σελίδα.Ενεγράφηκα επίσης σ’ένα
φόρουμ για κουνέλια.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες επιστημονικές και λοιπές πληροφορίες για τα κουνέλια. Τα εκτρεφόμενα κουνέλια ανήκουν στο είδος του ευρωπαϊκού κουνελιού, τον ορυκτόλαγο τον κόνικλο (oryctolagus cuniculus). Κόνικλος ήταν το κουνέλι στα αρχαία ενώ cuniculus στα λατινικά. Κατάγονται από την Ιβηρική Χερσόνησο, αλλά αργότερα εξαπλώθηκαν από τον άνθρωπο σχεδόν σ’όλες τις ηπείρους του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της Αυστραλίας όπου έχουν προκαλέσει οικολογική ανισορροπία. Παρόλα αυτά, ο αρχικός τους πληθυσμός στην Ιβηρική Χερσόνησο κινδυνεύει με εξαφάνιση.
Το μήκος τους κειμαίνεται από 35-45 εκ. και το βάρος τους από 1,3-2,2 κιλά, αν και με την επιλεκτική αναπαραγωγή έχουν δημιουργηθεί ράτσες με πολύ μεγαλύτερες ή και λίγο μικρότερες διαστάσεις. Έχουν ωοειδές σώμα και δυνατά άκρα με νύχια που τα διευκολύνουν στο σκάψιμο. Στα μπροστινά άκρα έχουν 5 δάχτυλα (το ένα είναι ατροφικό), ενώ στα πίσω 4. Τα πίσω άκρα είναι μεγαλύτερα και δυνατότερα από τα μπροστά και χρησιμεύουν στα άλματα. Τα αφτιά τους είναι αρκετά μεγάλα και η ακοή τους οξεία. Η όρασή τους είναι ειδικευμένη στο να βλέπει γύρω και ψηλά. Όλες αυτές είναι προσαρμογές για τον έγκαιρο εντοπισμό και την αποφυγή των πολλών εχθρών τους. Το χρώμα των άγριων ποικίλει από γκρι, καφέ ή μπεζ, ενώ στα εκτρεφόμενα το άσπρο είναι πιο διαδεδομένο. Με την επιλεκτική αναπαραγωγή έχουν επιτευχθεί επίσης και πάμπολλοι άλλοι χρωματικοί συνδυασμοί σπάνιοι στη φύση.
Στη φύση ζουν κατά αποικίες σε πολύπλοκα υπόγεια συστήματα συνδεδεμένων λαγουμιών. Δραστηριοποιούνται κυρίως το πρωί και το σούρουπο. Είναι αυστηρά φυτοφάγα ζώα, και η πέψη τους γίνεται κατά ένα μοναδικό τρόπο: Η τροφή του κουνελιού, αφού περάσει από το στομάχι και το λεπτό έντερο όπου πέπτεται ημιτελώς, περνά στο παχύ έντερο όπου διαχωρίζεται στα άχρηστα περιττώματα που αποτελούνται κυρίως από άπεπτες ίνες και στη μισοχωνεμένη τροφή η οποία πέπτεται στο τυφλό έντερο (τη δική μας ατροφική σκωληκοειδή απόφυση). Όταν το κουνέλι είναι ανενόχλητο, κυρίως το βράδυ, αφοδεύει αυτά τα περιττώματα και τα ξανατρώει για να προσλάβει τα εναπομείναντα θρεπτικά συστατικά τα οποία θ’απορροφήσει από το λεπτό έντερο. Οι κοπτήρες του κουνελιού μεγαλώνουν καθόλη τη διάρκεια της ζωής του, γι’αυτό θα πρέπει να ροκανίζει σκληρά αντικείμενα για να τα κρατά κοφτερά και στο κατάλληλο μήκος. Επειδή η επιγλωττίδα του κουνελιού κλείνει το πίσω μέρος του στόματός του όταν δεν καταπίνει, αναπνέει μόνο από τη μύτη. Τα κουνέλια επίσης δεν μπορούν να κάνουν εμετό. Ο εγκέφαλός τους έχει κατά μέσο όρο 5 εκ. μήκος και 12 γραμμάρια βάρος.
Η πολλή ζέστη μπορεί να τα προκαλέσει θερμοπληξία εύκολα. Ο χειρότερος συνδυασμός είναι ζέστη με υγρασία. Αρχίζουν να δυσφορούν όταν η θερμοκρασία πλησιάζει τους 30 βαθμούς Κελσίου, αλλά αντέχουν κρύο ως και αρκετούς βαθμούς κάτω από το μηδέν με την κατάλληλη μόνωση. Το περιβάλλον που προτιμούν είναι δροσερό και σχετικά ξηρό.
Τα κουνέλια ωριμάζουν γεννητικά στους 3-8 μήνες της ζωής τους, ανάλογα με το φύλο και τη ράτσα. Συνήθως τα θηλυκά ωριμάζουν νορίτερα από τ’αρσενικά και οι μικρές ράτσες νορίτερα από τις μεγαλύτερες. Η περίοδος αναπαραγωγής διαρκεί περίπου 8 μήνες, από Φεβρουάριο ως Οκτώβριο, μέσα στην οποία το θηλυκό μπορεί να γεννά συνεχόμενα. Τα αρσενικά οριοθετούν περιοχές τις οποίες προστατεύουν από τους εισβολείς. Η εγκυμοσύνη του θηλυκού διαρκεί κατά μέσο όρο 31 ημέρες και γεννά 2-12 μικρά. Τα μικρά στην αρχή είναι τυφλά και γυμνά. Το θηλυκό τα επισκέπτεται μια φορά τη μέρα για να τα θηλάσει. Σε 10 μέρες ανοίγουν τα μάτια τους, σε 2 εβδομάδες μπορούν να φάνε στερεά τροφή και σε 4-6 εβδομάδες απογαλακτίζονται. Συνήθως κάθε ζευγάρωμα είναι επιτυχημένο επειδή, αντίθετα με τα περισσότερα θηλαστικά, τα θηλυκά κουνέλια δεν περνούν από οίστρο, αλλά έχουν ωορηξία μετά το ζευγάρωμα (παρακινούμενη ή επαγόμενη ωορηξία). Ζουν 8-12 χρόνια στην αιχμαλωσία, αλλά στη φύση πολύ λίγότερο, εξαιτίας των θηρευτών.
Τα κουνέλια έχουν προ πολλού (το 1885) μεταφερθεί από τα τρωκτικά στη συγγενική τάξη των λαγόμορφων μαζί με τους λαγούς. Η κύρια διαφορά τους είναι ότι έχουν 4 κοπτήρες στην άνω σιαγόνα, σε αντίθεση με τα τρωκτικά που έχουν μόνο 2. Επομένως, τα κουνέλια και οι λαγοί δεν είναι τρωκτικά αντίθετα μ’αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι γιατί γράφεται και ξαναγράφεται, αλλά κοντινοί συγγενείς τους.
Άρχισαν να εκτρέφονται συστηματικά από τον άνθρωπο από το Μεσαίωνα. Εκτρέφονται κυρίως για το κρέας τους, το οποίο είναι πολύ ελαφρύ και άπαχο, για τη γούνα τους, και κάποιες ποικιλίες όπως τα Αγκύρας (ανγκορά) για το μαλλί τους. Στην ιατρική χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αντισωμάτων για εμβόλια και για έρευνες πάνω στην τοξικολογία του αρσενικού αναπαραγωγικού συστήματος. Κατοικίδια άρχισαν να γίνονται μόλις το 19ο αι. Από τότε, με την επιλεκτική αναπαραγωγή, έχουν παραχθεί πολλές ράτσες με μεγάλη ποικιλία στο μέγεθος, στο σχήμα, στο χρώμα και στο τρίχωμα π.χ. νάνοι. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εκτροφείς κατοικιδίων κουνελιών, ό,τι κουνέλι πωλείται στα καταστήματα κατοικιδίων προέρχεται από το εξωτερικό.
Τα εκτρεφόμενα κουνέλια παρουσιάζουν κάποιες διαφορές σε σχέση με τα άγρια. Εκτός του ότι εμφανίζουν μεγαλύτερη ποικιλομορφία στην εμφάνιση, είναι πιο ήρεμα στη συμπεριφορά και πολύ περισσότερο γόνιμα από τα άγρια.
Είναι πολύ όμορφα και συμπαθητικά ζώα τα κουνέλια. Εγώ, αν και συνηθισμένος στα ερπετά, τα συμπάθησα και μπορούσα να τα χαϊδέψω, να τα πιάνω και να τα ταΐζω χωρίς πρόβλημα σε μερικές μέρες. Θα πρέπει όμως, πριν αποκτήσετε ένα, να είστε σίγουροι ότι θα του παρέχετε τις συνθήκες που χρειάζεται και την επίσκεψη στον κτηνίατρο αν χρειαστεί. Αντίθετα με την άποψη πολλών, τα κουνέλια δεν είναι σαν τα μικρά θηλαστικά όπως τα χάμστερ και τα ποντίκια. Χρειάζονται τακτική αλληλεπίδραση με τους ιδιοκτήτες τους για να κοινωνικοποιηθούν. Χρειάζονται τουλάχιστον 1-3 ώρες άσκησης εκτός κλουβιού καθημερινά, καθώς και παιχνίδια μέσα στο κλουβί για ν’απασχολούνται. Το κλουβί στο οποίο θα περνούν τον περισσότερο χρόνο τους θα πρέπει να είναι ευρύχωρο και ψηλό τόσο ώστε να μπορούν να σηκωθούν στα δύο χωρίς να χτυπούν το κεφάλι τους πάνω. Κάποιοι ωστόσο τα έχουν ελεύθερα μέσα στο σπίτι χωρίς κλουβί σαν γάτες. Επίσης, μπορούν να εκπαιδευτούν να χρησιμοποιούν κουτί για τις ανάγκες τους. Παρόλα αυτά, δεν είναι ζώα σαν τις γάτες και τους σκύλους. Αν και στα περισσότερα κουνέλια αρέσει το χάιδεμα, σχεδόν κανένα δεν θέλει να το σηκώνουν από το έδαφος ή να το πειράζουν συνέχεια. Ακόμα, δεν είναι όλα τα κουνέλια ήρεμα από την φύση τους. Κάποια μπορεί να φαίνονται φιλικά ήδη από την αρχή, άλλα μπορεί να είναι νευρικά και φοβισμένα, ενώ κάποια άλλα μπορεί να εκδηλώσουν ακόμα και επιθετική συμπεριφορά. Με τη σταδιακή εξημέρωσή όμως σχεδόν όλα προσαρμόζονται και γίνονται ειρηνικά.
Αν νομίζετε ότι μπορείτε να φροντίζετε ένα κουνέλι καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του, τότε μπορείτε να αποκτήσετε ένα ή και περισσότερα. Είναι θηλαστικό κάπως πιο διαφορετικό και ιδιαίτερο από τα συνηθισμένα.
Νέα των κουνελιών θα προστίθενται στο τέλος του άρθρου.
Ενημέρωση 30/1/2011: Το νανάκι το πήρε τελικά ο θείος μου που μένει στο Βόλο. Μάλλον όμως θα μας το επιστρέψει πάλι σε λίγους μήνες.
Ενημέρωση 3/3/2011: Ο Ορέστης μ’έχει συνηθίσει αρκετά. Τώρα έρχεται δίπλα μου, μ’αφήνει να το χαϊδέψω και μερικές φορές ανεβαίνει πάνω μου και μου δαγκώνει τα ρούχα και τα μαλλιά. Ακόμα και αν τρομάξει στιγμιαία αν κάνω κάποια απότομη κίνηση, μετά ξαναέρχεται. Έχει μάθει να κάνει τις ανάγκες του μέσα στο κλουβί του. Επίσης τώρα τρώει όλες τις τροφές.
Ενημέρωση 27/3/2011: Περισσότερο τον φωνάζω Λίμπο (από το κουνελίμπο) παρά Ορέστη. Επίσης, πρόσφατα, ο Ορέστης έκοψε το τηλεφωνικό καλώδιο ενός τηλεφώνου. Αν ήταν καλώδιο υψηλής τάσης ίσως πάθαινε ηλεκτροπληξία. Γι’αυτό θα πρέεπιε πάντα ν’ασφαλίζεται τα καλώδια ώστε να μην μπορεί να τα βρει το κουνέλι, ακόμα κι αν φαίνεται ότι δεν δαγκώνει πράγματα. Εγώ συνήθως μαζεύω τα καλώδια ή τα σηκώνω ψηλά για να μην τα φτάσει, αλλά επειδή θεώρησα λανθασμένα ότι το συγκεκριμένο κουνέλι δεν τείνει να μασά αντικείμενα και άρα δε θα τα πειράξει, άφησα το τηλεφωνικό καλώδιο που είναι και χαμηλής τάσης απροστάτευτο. Ακόμα, θα πρέπει να προσέχετε όταν παίζεται με το κουνέλι γιατί, δαγκώνοντας τα ρούχα σας, μπορεί κατά λάθος να δαγκώσει κι εσάς. Εμένα με δάγκωσε λίγο μέσα από τη μπλούζα. Ο νανούλης στο Βόλο είναι καλά.
Ενημέρωση 30/4/2011: Πολλές εξελίξεις. Λίγες μέρες πριν φύγω στο χωριό μου στις 20 Απριλίου, Πύργοι Κοζάνης, για το Πάσχα, ο Ορέστης-Λίμπο είχε γίνει πολύ ήρεμος. Ανέβαινε στον καναπέ όπου καθόμουν και γενικά ερχόταν δίπλα μου. Μετά τη μεταφορά όμως έγινε αρκετά ανήσυχος και επιθετικός. Έβγαζε φωνούλες μόλις πήγαινα να τον πιάσω και προσπαθούσε να δαγκώσει. Είχε σχεδόν παλινδρομήσει στην αρχική του κατάσταση, μόνο που τώρα δεν ήταν τόσο φοβισμένοος όσο άγριος. Τον άφησα να ηρεμήσει και την επόμενη μέρα είχε επανέλθει στα φυσιολογικά. Γι’αυτό όταν μεταφέρετε κάπου αλλού ένα κουνέλι με κλουβί μεταφοράς μην περιμένετε από την πρώτη μέρα να είναι άνετο. Αφήστε του κάποιο χρόνο για να ηρεμήσει.
Το άλλο κουνελάκι που βρίσκεται στο Βόλο και το οποίο τα παιδάκια ονόμασαν Πίπη είναι κι αυτό καλά. Ήταν κι αυτό στο χωριό. Έχει μεγαλώσει περισσότερο από το Λίμπο όμως είναι πιο αδύνατο. Ίσως τελικά ο Λίμπο να είναι πραγματικός νάνος και το άλλο κάτι ενδιάμεσο.
Βρέθηκαν λοιπόν και τα δύο κουνέλια πάλι μαζί. Τώρα οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Ο Πίπης κυνηγούσε κι ανέβαινε πάνω στο Λίμπο. Στην αρχή ο Λίμπο ήταν αρκετά φοβισμένος, αλλά αργότερα η σχέση τους κάπως εξωμαλύνθηκε. Διάβασα ότι αυτή η συμπεριφορά των κουνελιών είναι φυσιολογική: όταν γνωρίζονται δύο κουνέλια, το ισχυρότερο μπορεί να παρενοχλεί το λιγότερο ισχυρό κι αργότερα η σχέση τους εξωμαλύνεται, αν και στην περίπτωση του Πίπη και του Λίμπο, επειδή είναι και τα δύο αστείρωτα αρσενικά, ίσως έχουν πάντα προβλήματα. στις αποικίες τους στη φύση δημιουργούνται ιεραρχίες. Επίσης, τα λιγότερο δυνατά άτομα συχνά καθαρίζουν τα κυριαρχικότερα, αν κι αυτές οι σχέσεις μπορεί ν’αντιστραφούν.
Ήδη αρκετά πριν πάει στο χωριό για το Πάσχα ο Λίμπο είχε συνηθίσει να τρώει διάφορες φρέσκες τροφές. Εκτός από την έτοιμη τροφή και τ’άχυρα, του έδινα και φρέσκα αγρωστώδη (στάχυα) σε μεγάλες ποσότητες, μαϊντανό, κοτσάνια από μπρόκολο, καρότο, βάσεις/κορμούς μαρουλιού, κλαδιά και φύλλα αμπελιού κ.ά. κι από φρούτα κόκκινο μήλο και φράουλα. Στο χωριό το διαιτολόγιό του εμπλουτίστηκε με μεγαλύτερη ποικιλία τροφών όπως φρέσκα κλαδάκια τριανταφυλλιάς και βατομουριάς, κλαδιά με μάτια ή φύλλα αχλαδιάς, μουριάς, αμπελιού, φτελιάς, φουντουκιάς, ιβίσκου και ιτιάς, φύλλα φραουλιάς, ραδίκια, σπανάκι (σε μικρή ποσότητα περιέχει οξαλικό οξύ) και πολλά αγρωστώδη. Και τα δύο κουνέλια έτρωγαν τις ίδιες τροφές. Όταν τα έβγαζα να τρέξουν κάτω στα χόρτα, μπορούσαν να βοσκήσουν ό,τι ήθελαν.
Θα πρέπει κάθε φορά που τα δίνεται κάποιο φυτό να είστε απολύτως σίγουροι ότι είναι ασφαλές. Όλα τα παραπάνω φυτά είναι ασφαλή. Δε θα πρέπει παρόλα αυτά να θεωρείται ένα φυτό ασφαλές γιατί κάποιο μέρος του τρώγεται, π.χ. μπορεί το εσωτερικό της πατάτας ή ο καρπός της ντομάτας να είναι ασφαλή, αλλά το υπόλοιπο φυτό είναι τοξικό. Ομοίως και με τα φρούτα όπως το δαμάσκινο, το ροδάκινο, το βερίκοκο ή το κεράσι, μπορεί η σάρκα του φρούτου να είναι ασφαλής, αλλά το κουκούτσι και τα υπόλοιπα μέρη του δέντρου δεν είναι. Στα κουνέλια αρέσει να μασούν κλαδάκια δέντρων, γι’αυτό θα πρέπει να τους δίνεται μερικά από ασφαλή είδη. Έτσι ακονίζουν και τα δόντια τους. Φρούτα όχι σε μεγάλη πόσότητα, γιατί τα πολλά σάκχαρα μπορεί να προκαλέσουν πεπτική ανισορροπία. Το άχυρο τσουκνίδας, όχι η φρέσκια, είναι πολύ θρεπτικό για τα κουνέλια, αλλά ακόμα δεν το έχω ταΐσει.
Στο χωριό είχαμε πολλά παιδάκια. Τα παιδιά αγαπούσαν πολύ τα κουνελάκια, αλλά πολλές φορές δεν τ’άφηναν σε ησυχία. Τα κυνηγούσαν συνεχώς και φώναζαν δυνατά, με αποτέλεσμα τα ζώα να τρομάζουν, να τρέμουν, να κρύβονται, να μην τρώνε εύκολα και να συμπεριφέρονται νευρικά ή επιθετικά. Όταν τα παιδιά έφευγαν τα κουνέλια επανέρχονταν μετά από λίγο στη φυσιολογική τους κατάσταση. Θα πρέπει να το προσέχετε αυτό. Τα κουνέλια είναι θηράματα πολών αρπακτικών στη φύση και στρεσσάρονται με τους δυνατούς θορύβους, τις βίαιες κινήσεις και την έντονη δραστηριότητα. Χρειάζονται επίσης ένα μέρος όπου θα νιώθουν ασφαλή, το οποίο είναι συνήθως το κλουβί τους. Εκεί δεν είναι καλό να παρεμβαίνετε έντονα όταν το κουνέλι βρίσκεται μέσα.
Δεν παρατήρησα μεγάλη αντίδραση όταν ο Λίμπο μεταφέρθηκε πίσω στη Θεσσαλονίκη. Το κλουβί στο οποίο διέμενε παρέμεινε στο χωριό και εδώ τού’χουμε πάρει ένα άλλο μεγαλύτερο, για να μη χρειάζεται να μεταφέρουμε πολλά πράγματα όταν πηγαινοερχόμαστε.
Ενημέρωση 15/5/2011: Ο Λίμπο τις τελευταίες μέρες άρχισε ν’αλλάζει. Δεν θέλει τόσο πολύ χάιδεμα, έχει γίνει επιφυλακτικός μαζί μου, έχει γίνει κάπως κτητικός της περιοχής του και τείνει να μασάει πολλά πράγματα όπως κουρτίνες, μπουκάλια κ.ά. Τον έχω παρατηρήσει δυο φορές να προσπαθεί να κάνει την κίνηση της συνεύρεσης. Πιθανόν έχει φτάσει σε σεξουαλική ωριμότητα. Αν κι έρχεται δίπλα μου, τώρα δεν θέλει τόσο πολύ να τον πιάνω, αλλά μου δαγκώνει περισσότερο τα ρούχα και τα τραβάει. Χθές με δάγκωσε και μέσ’από τη μπλούζα. Κι άλλες φορές τό’χει κάνει αυτό, αλλά τώρα ήταν η πιο δυνατή. Δαγκώνει περισσότερο μ’εξερευνητική κι επικοινωνιακή διάθεση παρά επιθετική. Τα μικρά τσιμπήματα είναι τρόπος επικοινωνίας τον κουνελιών. Τώρα έχω πάρει περισσότερα μέτρα για την αποφυγή καταστροφής αντικειμένων στο σπίτι, π.χ. σηκώνω τις κουρτίνες, απομακρύνω όλα τα βιβλία και τα μικρά αντικείμενα κ.ά., όταν βγάζω το κουνέλι απ’το κλουβί.
Οι λύσεις στις αλλαγές της συμπεριφοράς του είναι δύο: ή η στείρωση ή μια κουνελίτσα. Η στείρωση είναι σαφώς η καλύτερη επιλογή, αφού μετά τον ευνουχισμό του θα γίνει πιο ήρεμος και προβλέψιμος. Επίσης είναι και καλό για το κουνέλι αφού δε θα στρεσσάρεται από την απουσία θηλυκού. Όμως κοστίζει και οι κτηνίατροι εξειδικευμένοι στα κουνέλια και σε παρόμοια ζώα είναι λίγοι. Η δεύτερη εναλλακτική είναι η χειρότερη για μένα, γιατί, ακόμα κι αν δεν έχω εγώ την κουνέλα, θα πρέπει τακτικά να τον πηγαίνω σε μία. Και ύστερα τι θα γίνει με τους απογόνους; Θέλω να είμαι σίγουρος ότι το μέλλον τους δε θά’ναι το σφάξιμο. Ακόμα, δεν ξέρω αν το ζευγάρωμα θα μειώσει την κακή συμπεριφορά του ή θα την εντείνει.
Τώρα που ζεσταίνει ο καιρός, υπάρχει και ο κίνδυνος της θερμοπληξίας. Τα κουνέλια δυσφορούν σε θερμοκρασίες που πλησιάζουν τους 30 βαθμούς, και αν ανέβουν ακόμα περισσότερο, διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο. Έχω παρατηρήσει ότι όταν τον βγάζω έξω στο μπαλκόνι τη μέρα για να πάρει λίγη ηλιακή ακτινοβολία (για τη σύνθεση της βιταμίνης d, απαραίτητη για το μεταβολισμό του ασβεστιου), μετά από λίγη ώρα μαζεύεται στη σκιά και δεν κινείται. Πάντα έχω ένα μέρος του κλουβιού σε σκιά. Γι’αυτό και τώρα έχω μειώσει κατά πολύ την ώρα που το έχω έξω, και πολλές μέρες δεν τον βγάζω καθόλου.
Συνήθως τον βγάζω με το κλουβί έξω από φόβο μην πέσει κατά λάθος απ’το μπαλκόνι. Αν κι όταν είχα βγάλει στο χωριό και τα δύο κουνέλια στο μπαλκόνι για μια φορά, φαινόταν ότι είχαν αντίληψη του ύψους, όμως για καλό και για κακό δεν τον αφήνω ελεύθερο σε μπαλκόνι.
Επίσης έχω βρει κάποιες ακόμα σελίδες για τα κουνέλια:
Rabbit advocates
αμερικανική σελίδα για κουνέλια και
medirabbit.com
γερμανική σελίδα μ’αγγλική έκδοση για θέματα υγείας των κουνελιών. Και με την ευκαιρία, έχω να γράψω κάποια πράγματα για τις ασθένειές τους.
Γενικά τα κουνέλια, αν φροντίζονται σωστά και προφυλάγονται από ασθένειες, είναι αρκετά ανθεκτικά ζώα. Όμως από κακές συνθήκες ή φροντίδα μπορούν να προκύψουν ασθένειες και διαταραχές. Πολλές απ’αυτές είναι δύσκολο να θεραπευτούν. Παρακάτω οι πιο συχνές απ’αυτές:
Προβλήματα του γαστρεντερικού συστήματος: Τα κουνέλια, ως φυτοφάγα ζώα, είναι ιδιαίτερα επιρρεπή σε διαταραχές του γαστρεντερικού σωλήνα από κακή διατροφή. Για παράδειγμα, η ανεπαρκής ποσότηττα φυτικών ινών στη διατροφή μπορεί να προκαλέσει μειωμένη γαστρεντερική κινητικότητα. Επίσης, όταν το κουνέλι γλείφεται/καθαρίζεται, μπορεί να καταπιεί κάποιες τρίχες, οι οποίες θα παραμείνουν στο στομάχι, μιας και τα κουνέλια δεν μπορούν να κάνουν εμετό. Φυσιολογικά με τις πολλές φυτικές ίνες φεύγουν, αλλά μια διατροφή ανεπαρκής σε ίνες μπορεί να προκαλέσει μειωμένη κινητικότητα ή και γαστρεντερική στάση. Συμπτώματα μπορεί να είναι: μικρά κόπρανα, κόπρανα μικρά κι ενωμένα με τρίχες, μειωμένη όρεξη κ.ά. Σε σοβαρές περιπτώσεις ίσως χρειαστεί εγχείρηση για τη διόρθωση του προβλήματος. Γι’αυτό η διατροφή των κουνελιών θα πρέπει ν’αποτελείται κατά 20% από φυτικές ίνες, π.χ. άχυρο.
Τα φρούτα επίσης σε μεγάλη ποσότητα μπορεί να προκαλέσουν πεπτική ανισορροπία. Τα κουνέλια είναι προσαρμοσμένα να τρέφονται με σκληρές τροφές, φαινομενικά χωρίς μεγάλη θρεπτική αξία. Τροφές πλούσιες σε σάκχαρα όπως τα φρούτα μπορούν να δημιουργήσουν ανισορροπία στα βακτήρια του πεπτικού συστήματος με κύριο σύμπτωμα τη διάρροια. Γενικά η διάρροια στα κουνέλια είναι μια επείγουσα κατάσταση, κι αν παραμεληθεί μπορεί να οδηγήσει ακομα και στο θάνατο.
Προβλήματα στα δόντια: Τα κουνέλια μπορεί να εμφανίσουν προβλήματα στα δόντια, γιατί τα δόντια τους μεγαλώνουν καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Συνήθως οφείλεται σε μαλακή διατροφή και ανεπαρκή υλικά για μάσημα. Συμπτώματα είναι δυσκολία στο κλείσιμο του στόματος, πολλά σάλια, δυσκολία στη μάσηση ή και φλεγμονή, αν κάποιο δόντι τρίβει μαλακό ιστό. Θεραπεύεται με τρόχισμα των δοντιών από κτηνίατρο. Σπάνια μπορεί να είναι πρόβλημα του κουνελιού, στην οποία περίπτωση το δόντι ή δόντια θα πρέπει να τροχίζονται περιοδικά, ή και ν’αφαιρεθούν εντελώς.
Αναπνευστικές μολύνσεις: Αναπνευστικές μολύνσεις μπορούν να πάθουν τα κουνέλια αν εκτίθενται σε ρεύματα ή κρύο με υγρασία. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήχος κατά την αναπνοή, μύξες, δυσκολία στην αναπνοή κ.ά. Θεραπεύονται δύσκολα. Το σπάνιο φτέρνισμα δεν είναι κάτι ανησυχιτικό και το έχω παρατηρήσει και στο δικό μου κουνέλι.
Πληγές στα πόδια: Τα κλουβιά με συρμάτινο δάπεδο που χρησιμοποιούνται για κουνέλια για ευκολότερο καθάρισμα μπορούν να προκαλέσουν άσχημες πληγές στα πόδια τους, δύσκολες στη θεραπεία, γι’αυτό και είναι ακατάλληλα για κουνέλια.
Προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος: Συνεχές στάξιμο ούρων, αίμα στα ούρα, λίγα ή πολλά ούρα κ.ά., μπορεί να υποδηλώνουν προβλήματα στο ουροποιητικό σύστημα όπως ουρολοιμώξεις ή πέτρες στην ουροδόχο κύστη από διατροφή πολύ πλούσια σε ασβέστιο.
Νευρολογικά συμπτώματα: Γύρισμα του κεφαλιού (στραβολαίμιασμα) ή και σπασμοί, ανισορροπία κι άλλα νευρολογικά συμπτώματα μπορεί να υποδηλώνουν μόλυνση του κεντρικού νευρικού συστήματος από μικροοργανισμούς όπως το προτόζωο encephalitozoon cuniculi ή δηλητήρίαση. Είναι επείγουσα κατάσταση.
Σοβαρά συμπτώματα: Αν τ’αφτιά του κουνελιού είναι κρύα, το κουνέλι είναι ληθαργικό και δεν μπορεί να σηκωθεί και παρουσιάζει παρόμοια σοβαρά συμπτώματα, τότε είναι σίγουρα βαριά άρρωστο και συνήθως πρόκειται να καταλήξει.
Μολυσματικές ασθένειες: Λίγες μολυσματικές ασθένειες προσβάλλουν τα κουνέλια. Απ’αυτές οι πιο επικίνδυνες είναι η μυξωμάτωση και ο καλικιιός (μόνο στην Ευρώπη). Εμβόλια κατά των δύο αυτών ασθενειών χρησιμοποιούνται κάποιες φορές σ’εντατικές μονάδες παραγωγής, όχι όμως στα κατοικίδια κουνέλια, μιας και τέτοιες ασθένειες είναι πολύ σπάνιες. Στην Αυστραλία, όπου ο ιός της μυξωμάτωσης είχε χρησιμοποιηθεί για τη μείωση του προβλήματος της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής των άγριων κουνελιών, ο εμβολιασμός κατα της ασθένειας αυτής απαγορεύεται για ν’αποφευχθεί η πιθανή απόκτηση ανθεκτικότητας των άγριων πληθυσμών. Απ’αυτές τις δύο ασθένειες καμία δεν μπορεί να μεταδοθεί στον άνθρωπο.
Στην πραγματικότητα, οι ασθένειες που μπορούν να μεταδοθούν από τα κουνέλια στον άνθρωπο είναι υπερβολικά λίγες και σπάνιες, και μερικές απ’αυτές δεν ενδημούν στην Ελλάδα. Η λύσσα για παράδειγμα προσβάλλει πολύ σπάνια τα κουνέλια, επειδή είναι πολύ πιθανότερο το δάγκωμα ενός λυσσασμένου ζώου να επιφέρει άμεσο θάνατο στο κουνέλι, παρά την ασθένεια. Άλλωστε η νόσος αυτή έχει εξαφανιστεί από την Ελλάδα, με τελευταίο κρούσμα σε σκύλο το 1987. Η τουλαραιμία είναι μια άλλη σοβαρή, αν και θεραπεύσιμη βακτηριακή λοίμωξη, η οποία προσβάλλει σχεδόν πάντοτε τ’ άγρια τρωκτικά και λαγόμορφα. Ενδημεί στην Αμερική και σε κάποια μέρη της Ευρώπης, όχι όμως στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή. Κανένα κρούσμα αυτής της νόσου δεν έχει επιβεβαιωθεί έως τώρα σε άγριο ζώο στην Ελλάδα. Άλλες ασθένειες όπως διάφορα βακτήρια, εντερικοί σκώληκες, δερματικοί μήκυτες, ο μύκητας μικροσπορίδιο (microsporidium) ή και το πρωτόζωο e. cuniculi κ.ά., τα οποία ίσως υπάρχουν σε κάποια κουνέλια, μπορεί να είναι πρόβλημα μόνο για ανοσοκατεσταλμένα άτομα, π.χ. πάσχοντες από aids. Τα κουνέλια επίσης, σε σχέση με τις γάτες και τους σκύλους, προκαλούν πολύ σπανιότερα αλλεργίες.
Γενικά όταν παρατηρείτε κάποιο σύμπτωμα στο κουνέλι σας θα πρέπει να το πάτε σε κτηνίατρο. Δεν είναι όλοι οι κτηνίατροι όμως ειδικευμένοι στα κουνέλια, γι’αυτό και θα πρέπει να ξέρετε κάποιον ειδικευμένο κοντά στην περιοχή σας για να το πάτε. Στο σύνδεσμο προς το φόρουμ που έδωσα κοντά στην αρχή αυτής της δημοσίευσης θα βρείτε εξειδικευμένους κτηνιάτρους.
Όσον αφορά τα προϊόντα των πετσόπ και τα παιχνίδια. Τα περισσότερα προϊόντα, εκτός βέβαια από τα βασικά (κλουβιά, μπουκαλάκια, υποστρώματα, τροφές, άχυρο), είναι άχρηστα. Οι δήθεν θρεπτικές μπάρες δε χρειάζονται πραγματικά, και μπορεί να είναι και παχυντικές. Επίσης ούτε τα παιχνίδια για τα κουνέλια χρειάζονται. Μπορείτε να κατασκευάσετε μόνοι σας πολλά παιχνίδια από κοινά σκουπίδια όπως κυλίνδρους από χαρτιά κουζίνας ή υγείας, γεμισμένους με άχυρα ή άδειους, χαρτοσακούλες, σχισμένα χαρτιά, χαρτοκυβώτια, τσαλακωμένα χαρτόνια, πλαστικές σκληρές σακούλες (προσέχετε μόνο μην τρώει το πλαστικό), ξυλαράκια ή κι από κλαδιά ασφαλών φυτών όπως αμπέλι, μηλιά ή αχλαδιά. Εγώ για παιχνίδια χρησιμοποιώ τσαλακωμένα ή σχισμένα χαρτιά, κυλίνδρους από χαρτιά κουζίνας ή υγείας, κυματιστά διπλωμένα χαρτόνια, βουναλάκια από χαρτιά (τα χαρτιά που μαζεύω για την ανακύκλωση) και κλαδάκια αμπελιού. Στο δωμάτιο που το βγάζω υπάρχει μόνιμα ένα χαρτοκυβώτιο και λίγες πλαστικές σακούλες από χοντρό πλαστικό, κι έως τώρα δεν έχει καταπιεί κανένα κομμάτι. Αν γίνει αυτό θα τις απομακρύνω. Η κατανάλωση λίγου χαρτιού πάντως είναι εντελώς ακίνδυνη. Τα παιχνίδια προσφέρουν μια διέξοδο στη δραστηριότητα του κουνελίου απασχολώντας το μέσα κι έξω απ’το κλουβί για να μη βαριέται κι αποτρέποντας έτσι την καταστροφική συμπεριφορά προς διάφορα αντικείμενα.

Φωνούλες: Έχω παρατηρήσει δύο ειδών ήχους από τα κουνέλια. Τον έναν ήχο το βγάζουν όταν είναι θυμωμένα, φοβούνται, προειδοποιούν για επίθεση, ή, σπάνια, όταν αιφνιδιαστούν και πιαστούν. Ο άλλος ήχος είναι περιοδικός και πολύ χαμηλός, κάτι σαν μου, μου, τον οποίο βγάζουν όταν είναι ήρεμα, τρέχουν έξω και ψάχνουν. Ο Λίμπο τον κάνει όταν τρέχει στο δωμάτιο και με ψάχνει, πάρα πολύ σπάνια μέσα στο κλουβί. Ο Πίπης στο χωριό τον έκανε κι αυτός.
Ενημέρωση 23/5/2011: Σημαντικές εξελίξεις. Ο Λίμπο μας βγήκε κουνελίτσα. Σήμερα γέννησε 4 κουνελάκια! Από χθες είδη έφτιαχνε φωλιά και σήμερα νωρίς το απόγευμα στις 6 και κάτι τα γέννησε. Είναι πολύ μικρά, άτριχα, ροζ, μαλακά, με κεφάλι δυσανάλογο σε σχέση με το σώμα τους, και κινούνται λίγο. Ακόμα δεν έχουν ανοίξει τα ματάκια τους ούτε έβγαλαν δοντάκια. Τώρα το κλουβί βρίσκεται σε μια γωνία του μπαλκονιού χωρίς κίνηση προστατευμένο από τον ήλιο και τη βροχή. Περισσότερα
εδώ.
Ο Πίπης τελικά δεν ανέβαινε πάνω της μόνο για λόγους κυριαρχίας, όπως νόμιζα. Το όνομα θα παραμείνει το ίδιο, απλά το άρθρο άλλαξε. Τελικά είναι πολύ δύσκολος ο διαχωρισμός φύλου σε κουνέλια μικρής ηλικίας. Πιστεύω όμως, ότι επειδή ακριβώς είναι δύσκολος, τα πουλάνε όλα ως αρσενικά, άρα δε γεννάνε, για να τ’αγοράσει ο κόσμος πιο εύκολα.
Ενημέρωση 25/5/2011: Όλα καλά. Τα κουνελάκια είναι όλα ζωντανά και με φουσκωμένες τις κοιλίτσες. Το λέω αυτό γιατί υπάρχει πιθανότητα, κυρίως αν η ηλικία της μητέρας είναι μικρή, να τα παραμελήσει. Σημάδια παραμέλησης είναι οι ζαρωμένη (άδεια) κοιλίτσα και οι συνεχής φωνούλες. Όπως φαίνεται Η Λίμπο τα προσέχει καλά.
Επίσης σήμερα πρώτη φορά την έβγαλα έξω από το κλουβί στο μπαλκόνι. Πείθομαι όλο και περισσότερο ότι δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου κίνδυνος να πέσει. Φαίνεται νά’χει καλή αντίληψη του ύψους. Την είχα αφήσει ακόμα και μόνη της για λίγο. Το πρόβλημα όμως ήταν άλλο. Άρχισε να τρώει από τα φυτά. Δοκίμασε διάφορα όπως κρεμμύδια, κρίνο και ρήγανη, αλλά από κανένα δεν έφαγε μεγάλη ποσότητα. Το φυτό που πραγματικά βόσκησε ήταν ένα από τα πολυτιμότερα και σπανιότερα που έχω, το πολυκόμπι! Το πολυκόμπι (equisetum arvens) είναι ένα πολύ αρχαίο και ξεχωριστό φυτό, η ομάδα του οποίου είχε ήδη εμφανιστεί πριν 475000000 χρόνια, κατά την ύστερη δεβόνιο περίοδο. Το φυτό αυτό λοιπόν το έτρωγε κανονικά, αν και είναι σκληρό και θεωρείται επίσης τοξικό για πολλά ζώα, και δεν μπορούσα να την απομακρύνω εύκολα. Ταΐζοντάς την όμως άχυρα την έκανα να το αφήσει. Έπειτα το ανέβασα ψηλά για να μην το φτάνει. Η σχετικά μικρή ποσότητα που έφαγε δεν της δημιούργησε κανένα πρόβλημα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αν ένα ζώο τρώει από μόνο του μια γνωστή βλαβερή τροφή πρέπει εμείς να το αφήσουμε να την τρώει γιατί στο συγκεκριμένο άτομο φαίνεται να μην έχει αρνητικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς δεν μπορεί να φτάσει τις φραουλιές, το δυόσμο και τ’άλλα φαγώσιμα φυτά, γιατί βρίσκονται ψηλά. Έχω διαβάσει για έναν ακίνδυνο τρόπο απώθησης των άγριων κουνελιών από τα φυτά, με τον ψεκασμό διαλύματος πιπεριού πάνω στα φυτά. Θα το εφαρμόσω μάλλον αυτό και στο μπαλκόνι, για να μην επαναληφθεί κάτι τέτοιο στο μέλλον.
Αυτές τις μέρες επίσης έκανα κάποια ενδιαφέροντα πειράματα. Το ένα είχε να κάνει με τον προσανατολισμό των μικρών και το άλλο με τη σεξουαλικότητα της κουνελίτσας. Στο πρώτο, πήρα ένα κουνελάκι στη χούφτα μου και το κρατούσα μακριά από τη φωλιά. Αυτό, επειδή είναι ακόμα τυφλό κι ούτε μπορεί να στηριχθεί, κινούταν κυκλικά χωρίς κάποια σαφή κατεύθυνση, χωρίς να μπορεί να σηκωθεί. Μόλις το πήγα όμως κοντά στη φωλιά μετακινήθηκε προς τ’άλλα κουνέλια, προφανώς από τη μυρωδιά ή τη ζέστη. Στο δεύτερο πείραμα έβαλα το χέρι μου στο πίσω μέρος της ράχης της Λίμπο και το έτρεμα, όπως ένας κούνελος σε συνεύρεση. Παρατήρησα ότι σήκωσε την ουρά της και φανέρωσε τη γεννητική της περιοχή. Το πείραμα αυτό πετύχαινε συνήθως όταν η κουνέλα ήταν ήσυχη, δεν απασχολούταν δηλαδή με κάτι, και αν γινόταν αρκετά γρήγορα, όχι όμως αιφνιδιαστικά. Πιθανόν καταλάβαινε ότι δεν ήταν πραγματικός κούνελος, γιατί αμέσως μετά έφευγε πιο πέρα, κι όταν γινόταν συχνά δεν αντιδρούσε.
Επίσης βρήκα και κάτι ενδιαφέρον στο Διαδίκτυο: Τα κουνέλια είναι από τα λίγα θηλαστικά τα οποία είναι ανθεκτικά στη μόλυνση με παθολογικές πρωτεΐνες prion, οι πρωτεΐνες που προκαλούν θανατηφόρες νευροεκφυλιστικές ασθένειες όπως η σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών (τρελές αγελάδες) ή τη νόσο Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ στον άνθρωπο.
Τελικά δεν είναι και τόσο εύκολο να βρω νέους ιδιοκτήτες για τα μικρά κουνελάκια. Αρχικά φαίνονταν πολλοί, αλλά στην πραγματικότητα οι περισσότεροι εξ αυτών δεν μπορούν νά’χουν κουνέλι, είτε γιατί μετακινούνται συνεχώς, είτε γιατί οι γονείς τους δεν αφήνουν, ή γιατί το ξανασκέφτηκαν και δε θέλουν. Πολλοι άλλοι δεν ήθελαν από την αρχή κουνέλι.
Βρήκα και κάποιες ακόμα σελίδες για κουνέλια:
ένα ακόμα ιστολόγιο,
ένα άρθρο,
μια δημοσίευση
και
το άρθρο της βικιπαίδειας για το κουνέλι,
το άρθρο της αγγλικής wikipedia για το άγριο κουνέλι,
το άρθρο της αγγλικής wikipedia για το οικόσιτο κουνέλι,
το άρθρο της αγγλικής wikipedia για το κατοικίδιο κουνέλι
και
το άρθρο της αγγλικής wikipedia για το πρόβλημα των κουνελιών στην ΑυστραλΊΑ.
Ενημέρωση 28/5/2011: Ένα κατοικίδιο κουνέλι μπορεί να είναι
χρήσιμο σε διάφορα πράγματα.
Για παράδειγμα, ανακυκλώνει πολλά φυτικά σκουπίδια και παράγει καλή κοπριά για τα φυτά.
Ενημέρωση 6/6/2011: Έκανα το λάθος να μη ρίξω πιπέρι στα φυτά, πιστεύοντας ότι θα επηρρεάσει αρνητικά το γάλα της, με αποτέλεσμα να φάει απ’όλα. Τελικά όμως ψέκασα και υπήρξε αποτέλεσμα. Απ’αυτπό κατάλαβα ότι
kουνέλια και φυτά δεν πάνε μαζί,
εκτός κι αν λάβετε τα απαραίτητα μέτρα.
Τα κουνελάκια μεγαλώνουν και είναι όλα καλά.
Ενημέρωση 19/6/2011: Όλα πάνε καλά. Με τα νέα μέτρα, δεν υπάρχουν περαιτέρω καταστροφές. Επίσης ένα άρθρο για το
πώς προέκυψε τ’όνομα Λίμπο.
Ενημέρωση 2/8/2011: Πολλές
εξελίξεις
αυτό το διάστημα. Αν και είχα λίγα προβλήματα με τη μάνα μου που δεν πολυθέλει τη Λίμπο, όλα τώρα είναι καλά και η κουνελίτσα θά’ρθει πίσω στο τέλος των διακοπών. Τώρα το καλοκαίρι την έχω στο χωριό μου, για να μην την πηγαινοφέρνω συνεχώς. Τα κουνελάκια της μεγάλωσαν, ανεξαρτητοποίηθηκαν κι άρχισα να δίνω, αλλά τώρα έκανε πάλι άλλα τέσσερα. Μάλλον θα πρέπει να τη στειρώσω το φθινόπωρο, γιατί θα είναι σχεδόν αδύνατο να δώσω τα κουνελάκια. Ήδη με μεγάλη δυσκολία βρίσκω άτομα.
Ενημέρωση 5/9/2011: Άρθρο για
σύσταση και χρήση του γάλακτος της κουνέλας.
Εφόσον όμως έχω ανοίξει σχετική κατηγορία για τα κουνέλια, δε θα ενημέρωνω για κάθε νέο σχετικό άρθρο που βάζω, αφού τώρα όλα αυτά θα βρίσκονται στο ίδιο μέρος. Θα ενημερώνω μόνο γιγια πολύ σημαντικά γεγονότα.

Ενημέρωση 5/7/2013: Η πορεία των κουνελιών μου καλύπτεται από πολλά νέα άρθρα. Γενικώς έχω να πω πως η Λίμπο μου πλέον έχει γίνει η μικρή μου αγάπη, σαν ένα μικρό παιδάκι. Είναι τόσο εξημερωμένη, σαν γατούλα. Ο Πίπης βρίσκεται σε μια κοπέλα, μιας και δε μου φαινόταν σωστό να βγαίνουν βόλτα πότε το ένα και πότε το άλλο για να μη γονιμοποιούνται συνέχεια (η Λίμο έκανε 33 παιδιά). Δεν προτείνω σε κανέναν ν’αναπαράγει τα κουνέλια του, διότι η εύρεση ανθρώπων που πραγματικά θα τ’αγαπούν είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Δυστυχώς δεν έζησαν όλα τα κουνελάκια που γέννησε η μάνα Λίμπο, μερικά πέθαναν μικρά ή λίγο μεγαλύτερα. Αγάπη στα μικρά νεκρά λιμπάκια. Αυτήν τη στιγμή η Λιμπίτσα μου είναι διόμισι χρόνων, ακόμα δηλαδή κάπως μικρή.

Advertisements