Το παρακάτω πετυχημένο προέρχεται από το ιστολόγιο «Διαγόρας ο Μήλιος και πιο συγκεκριμένα από
αυτό εδώ.
Αυτό το ιστολόγιο το έχει ένας άθεος και το σχολιάζουν όμοιοί του. Εγώ πήγα λίγο εκεί πέρα για να διαπιστώσω τι ακριβώς πιστεύουν αυτοί οι άνθρωποι και να δοκιμάσω πώς αντιδρούν σε κάτι μη σύμφωνο με τις ιδέες τους. Αυτοί λοιπόν πίστευαν ότι ο Χριστός μάζευε ζηλωτές για να υποκινήσει ένοπλη επανάσταση εναντίον των Ρωμαίων, στηριζόμενοι μόνο σε λίγα εδάφια της Κ.Δ. Το ένα λέει ο Χριστός στους μαθητές του ότι για να τον ακολουθήσουν θα πρέπει να μισήσουν την οικογένειά τους, και στο άλλο ότι δεν ήρθε για να φέρει ειρήνη, αλλά μαχαίρι σ’αυτόν τον κόσμο. Εγώ προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι έχουν συμβολική ή και προφητική σημασία. Ένας λοιπόν, με το ψευδώνυμο Batcic, υποτίθεται προσπαθώντας να κοροϊδέψει εμένα και τη συμβολική ερμηνεία, μου είπε το παρακάτω:

Bolko
Θα σου τσακίσω αλύπητα τη ράχη και θα πετάξω το παρηκμασμένο σου κουφάρι στους πεινασμένους γύπες της Γκουανταλαχάρα!

Με το παραπάνω εννοώ ότι μου είσαι πολύ συμπαθής. Και αυτό γιατί:
1. Αναφέρθηκα στη ράχη σου πράγμα που σημαίνει ότι δεν φοβάσαι να μου γυρίσεις την πλάτη μήπως και σου κάνω κακό, το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι με εμπιστεύεσαι ακριβώς επειδή σε συμπαθώ.
2. Το παρηκμασμένο κουφάρι και οι πεινασμένοι γύπες είναι συμβολικά, δηλαδή θα σε παραδώσω εσένα και τις γνώσεις σου στον υπόλοιπο κόσμο που πεινάει για μάθηση.
3. Η Γκουανταλαχάρα είναι έρημος και συμβολίζει το πόσο μόνοι και έρημοι νιώθουμε εδώ στο μπλογκ του Διαγόρα όταν δεν έρχονται άτομα σαν και εσένα για να μας υποδείξουν την πλάνη μας!

Καλό;!!!

Ενημέρωση 19/10/2013: Από τότε έχω αποκυρήξει τις πρότερες απόψεις μου. Αναγνωρίζω πλέον πως η συμβολική ερμηνεία είναι άκρως υποκειμενική υπόθεση, εφόσον δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό κριτήριο της ερμηνείας ενός συμβόλου, και οι κατευθυντήριες γραμμές που ίσως υπάρχουν, π.χ. από την επίσημη εκκλησία, αντανακλούν αναμφίβολα μια συγκεκριμένη στάση προς τις γραφές βασισμένη σ’ένα συγκεκριμένο δόγμα, το οποίο προήλθε από κάποια συμφέροντα. Εφόσον λοιπόν η ερμηνεία είναι καθαρά υποκειμενική, το ίδιο κείμενο μπορεί να ερμηνευθεί εντελώς διαφορετικά από διάφορους ανθρώπους διαφόρων ιστορικών περιόδων ανάλογα με τις πίστεις τους και τις τάσεις κάθε εποχής, καθώς και με τα συμφέροντα της ομάδας όπου ανήκουν οι ερμηνευτές. έτσι με βάση την Αγία Γραφή, αλλά και με τις γραφές άλλων θρησκειών, έχουν δικαιολογηθεί τα κατά καιρούς εγκλήματα που διέπραξαν ανά την ιστορία, ενώ σε μεταγενέστερες εποχές τα ίδια ακριβώς εγκλήματα έχουν καταδικαστεί με βάση τα ίδια κείμενα. Στην πραγματικότητα δε συμφωνώ με καμία θρησκεία, επειδή εκτός του ότι τα λεγόμενά τους μπορούν να ερμηνευθούν κατά το δοκούν, όλες, μολονότι φέρουν κάποιες βασικές ομοιότητες (ανώτερο ον, μεταθάνατον ζωή με ανταμοιβή των ηθικών και τιμωρία των αμαρτωλών κλπ) κατά τ’άλλα διαφωνούν καθέτως μεταξύ τους, ώστε το δόγμα της κάθε μίας να ακυρώνει εκ των προτέρων αυτό κάθε άλλης. Πέραν αυτού, κανένα δόγμα τους δεν αποδεικνύεται επιστημονικώς. Δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανθρώπινα επινοήματα, που ξεκίνησαν από αναζητήσεις για την επίλυση των άλυτων βασικών φιλοσοφικών ερωτημάτων, ίσως με τη βοήθεια εκστατικών καταστάσεων ή ψυχοτρόπων ουσιών, κι έπειτα διατηρήθηκαν ανά τους αιώνες προσαρμοζόμενα σε κάθε εποχή για να ελέγχουν τις ανθρώπινες κοινωνίες. Πλέον μπορώ να θεωρηθώ άθρησκος αγνωστικιστής. Όσο όμως για την ένοπλη επανάσταση του Χριστού, αυτό δεν αποδεικνύεται από πουθενά. Φανερά τα παραπάνω χωρία που υποδηλώνουν διχόνοια έχουν συμβολική σημασία. Άλλωστε «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» έλεγε ο Χριστός, ενώ αργότερα ο απόστολος Παύλος, ο οποίος ήταν αυτός που πραγματικά δόμησε το χριστιανισμό, όχι μόνο επανάσταση δεν υποκίνησε, αλλά προέτρεπε τους χριστιανούς ν’ακολουθούν το status quo, π.χ. αποδεχόμενος τη δουλεία, την κατώτερη θέση των γυναικών κλπ. Οι απολογιτές υποστηρίζουν πως αυτό έγινε για την προστασία των χριστιανών απ’τους ΡωμαΪκούς διωγμούς, αλλά οι διωγμοί δεν είχαν αρχίσει ακόμα, ενώ υπήρχαν πάμπολες άλλες θρησκευτικές ομάδες με αποκλίνοντα τρόπο ζωής που δε διώκονταν. Απλώς ο χριστιανισμός συνεχίζει την παράδοση ορισμένων σεκτών στωικών, γνωστικών κλπ που τονίζουν το αναπόφευκτο του γήινου πεπρομένου και την ουράνια ανταμοιβή των μοιρολατρών. Μια θρησκεία δηλαδή που ταιριάζει ακριβώς στους δυστυχισμένους απλούς υπηκόους μιας αχανούς αυτοκρατορίας, όπου η δυνατότητα λήψης σημαντικών αποφάσεων είναι ανύπαρκτη, σε αντίθεση με τις αρχαιοελληνικές πόλεις-κράτη, όπου ακόμα κι ο απλός πολίτης μπορούσε, θεωρητικά τουλάχιστον, να επηρεάσει την πορεία του κράτους του.

Advertisements