θέση του δήμου Νάουσας στο νομό Ημαθίας


πανοραμική φωτογραφία της πόλης


Χώρος Θυσίας


Αράπιτσα


Αγ. Νικόλαος


γενίτσαροι και μπούλες


σχολή του Αριστοτέλη


τάφος του Κινχ


παλιά φωτογραφία από τη Νάουσα

Το σαββατοκύριακό που πέρασε επισκέφθηκα τη Νάουσα. Με φιλοξένησαν κάποιοι φίλοι μου – οι δεινοί παίκτες του Ζαφειράκη για τους οποίους είχα γράψει παλαιότερα. Διέμεινα εκεί μια νύχτα.
Την πρώτη μέρα έκανα μια περιήγηση στα σημαντικά μέρη της πόλης: στο πάρκο, στην Αράπιτσα και στο χώρο θυσίας και σε πλατείες και δρόμους, ενώ το απόγευμα παρακολούθησα έναν αγώνα της ομάδας τους στον οποίο φυσικά νίκησε.
Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε το λαογραφικό μουσείο και έπειτα κάναμε μικρές εκδρομές έξω από την πόλη στη σχολή του Αριστοτέλους, στο μέρος όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε το Μ. Αλέξανδρο, σε τρεις ελληνιστικούς μακεδονικούς τάφους (του Κίγχ, της κρίσης και του Λύσονος και Καλλικλέους), καθώς και στο αρχαίο θέατρο της Μίεζας του οποίου η αναστήλωση σταμάτησε το 2008 (άσχετα που η βικιπαίδεια λέει ότι συνεχίζεται – μάλλον δεν έχει ανανεωθεί από τότε), λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Ακόμα όλες οι πέτρες δεν έχουν τοποθετηθεί, μέρος του μένει ακόμα χωρίς να έχει ανασκαφεί και ο γερανός παραμένει έξω. Στο τέλος, πριν φύγω, κάναμε και μια βόλτα στον Άγιο Νικόλαο, όπου βρίσκονται οι πηγές της Αράπιτσας και το μόνο άλσος αιωνόβιων πλατάνων στην Ελλάδα.
Η Νάουσα είναι μια μικρή πόλη 25000 κατοίκων, χτισμένη στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Βερμίου. Αν και ιδρύθηκε πρόσφατα (τέλη 14ου-αρχές 15ου αι.), έχει μια αξιόλογη ιστορία. Κατά την Τουρκοκρατία απολάμβανε πολλά προνόμια και βρισκόταν σε καλή οικονομική κατάσταση. Λόγω της ενεργής συμμετοχής της στην ευρύτερη ελληνική επανάσταση του 1821, ο πληθυσμός της υπέστη τη βία των Τούρκων οι οποίοι πολιόρκησαν και τον Απρίλιο του 1822 κατέλαβαν την πόλη. Πολλοί σφαγιάστηκαν, κάποιοι ξέφυγαν, σε κάποιους δόθηκε χάρη, ενώ πολλές γυναίκες με τα παιδιά τους προτίμησαν να πέσουν στην Αράπιτσα παρά να αιχμαλωτιστούν από τους Τούρκους, στο γνωστό ολοκάφτωμα της Νάουσας. Ύστερα από αυτό το συμβάν η πόλη χαρακτηρίστηκε ως ηρωική, όπως και το Μεσολόγγι είναι ιερή, το Σούλι ιστορική κλπ. Παρόλα αυτά, η πόλη ανέκαμψε γρήγορα και γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθιση με την ανάπτυξη της κλωστοϋφαντουργίας και της οινοποιίας. Ενσωματόθηκε στην Ελλάδα το 1912, πέρασε από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τον εμφύλιο (ο οποίος ήταν πιο καταστροφικός) και την εισροή προσφύγων το 1922 χωρίς μεγάλα πλήγματα στην οικονομία, φτάνοντας δυστυχώς σήμερα, μετά το κλείσιμο των κλωστοϋφαντουργίων, να έχει ανεργία στο 50%. Η παραγωγή οίνου συνεχίζεται ακόμα και παράγονται ονομαστά κρασιά με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης.
Για περισσότερα όσον αφορά την ιστορία, τα ξιοθέατα κλπ:
Ο επίσημος ιστοχώρος του δήμου Νάουσας
Η Νάουσα στο διαδίκτυο
Το άρθρο της βικιπαίδειας
Η πόλη της Νάουσας, η πόλη των 4 εποχώνΟι εντυπώσεις μου από την πόλη ήταν πολύ καλές. Έχει στενούς δρόμους – οι κεντρικοί μπορεί να έχουν το πλάτος περίπου της Μπότσαρη, δεν υπάρχουν φανάρια – εκτός από ένα που βρισκόταν σε μια μεγάλη διασταύρωση και αναβόσβηνε για να προειδοποιεί τους οδηγούς – (Αυτό όμως δεν είναι μεγάλο πρόβλημα, αφού η κίνηση είναι πολύ λιγότερη από ότι στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα ή σε κάποια παρόμοια μεγάλη πόλη.), υπάρχουν πολλά δέντρα και πράσινο, η Αράπιτσα διαρέει την πόλη και εκτός από αυτήν υπάρχουν πολλά ρυάκια, υπάρχουν πολλές βρύσες και αρκετές εκκλησίες, συντριβάνια και ένας μεγάλος οβελίσκος στην κεντρική πλατεία ο οποίος έχει ύψος 11 μέτρων και είναι ένας από τους 10 ψηλότερους του κόσμου. Δεν υπάρχουν πολλές παλιές εκκλησίες, γιατι έχουν καταστραφεί απ΄τους Τούρκους. Οι παλαιότερες χρονολογούνται στον 19ο αι. Οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές και μπορείς να μετακινηθείς από το ένα μέρος στο άλλο με τα πόδια εύκολα. Ακόμα και ο Αγ. Νικόλαος που βρίσκεται έξω από την πόλη είναι αρκετά κοντά με τα πόδια.
Όσο ήμουν εκεί, ο καιρός ευτυχώς παρέμεινε καλός.
Επιπλέον, η πόλη είναι γνωστή για το έθιμο «Γενίτσαροι και Μπούλες» που γίνεται κάθε χρόνο τις απόκριες, το οποίο όμως δεν έχω παρακολουθήσει, και για το ετίσιο διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Ακόμα, στο Βέρμιο υπάρχει το χιονοδρομικό κέντρο 3-5 πηγάδια που είναι το μόνο στην Ελλάδα που έχει σύστημα τεχνητής χιόνωσης. Εκεί είχα πάει πολύ παλιά υποτιθεται για να μάθω σκι.
Προτείνω να την επισκεφθείτε. Είναι πολύ κοντά (από Θεσσαλονίκη και γειτονικές περιοχές της Μακεδονίας πάντα) και έχει πολλά πράγματα να δείτε και να κάνετε.

Advertisements