Latest Entries »

Cupressus sempervirenφυσικό μπονσάι 6/5/2016

Δε θυμάμαι πόσο καιρό βρισκόταν το δεντράκι αυτό σ’αυτήν τη γλάστρα. Μπορεί να είναι εδώ για 3, 4 ή και 5 χρόνια. Τα φυτά της γλάστρας είναι ίριδες, της οποίες είχα φέρει εγώ στον πατέρα μου πριν 8 χρόνια περίπου. Πλέον έχουν γεμίσει όλη τη γλάστρα με ένα σύμπλεγμα κονδύλων και ριζών, και χρειάζονται μεταφύτευση ή διαίρεση οπωσδήποτε. Το κυπαρισσάκι αυτό σίγουρα θα φύτρωσε από σπόρο από τα μεγαλύτερα κυπαρίσσια που υπάρχουν στο μπαλκόνι. Θυμάμαι κι άλλες φορές νεαρά σπορόφυτα με ένα λεπτό βλαστό και λίγα βελονοειδή φύλλα, που μπορεί να ήταν οι κοτυληδόνες τους, που στα κωνοφόρα είναι συχνα΄πάνω από 2, ή τα πρώτα τους φύλλα, τα οποία στα κυπαρίσσια έχουν το προγονι΄κο βελονοειδές σχήμα. Ίσως να ήταν όμως από το κυπαρίσσι Αριζόνας (Cupressus arizonensis), το οποίο τώρα έχει ξεραθεί, κι όχι από τα κανονικά κυπαρίσσια (Cupressus sempervirens), που είναι και το συγκεκριμένο, γιατί φύτρωναν πάντα κάτω από το κυπαρίσσι Αριζόνας. Αν τα τότε σπορόφυτα ήταν από το πρώτο είδος, τότε αυτό είναι το πρώτο σπορόφυτο κυπαρισσιού sempervirens που φύτρωσε, παρά τους εκατοντάδες σπόρους που κάνουν κάθε χρόνο. Γιατί δε φύτρωσαν κι άλλα;

Και παρόλο λοιπόν που είναι το πρώτο τυχερό που επιβίωσε, βρέθηκε αμέσως στην πιο άτυχη θέση· μέσα σ’ένα δάσος από ρίζες και κονδύλους, οι οποίες του έπαιρναν όλα τα θρεπτικά συστατικά και του περιόριζαν ασφυκτικά το χώρο, δυσκολεύτηκε υπερβολικά να μεγαλώσει. Για λίγα χρόνια ήταν κάτω από τη σκιά των φύλλων της ίριδας, και ήταν σαν να μην υπάρχει. Φέτος όμως πρόσεξα κάτι το απροσδόκητο. Αν και σε ύψος λιγότερο των 20 εκατοστών κι ακόμα δισδιάστατο στην ανάπτυξη, έβγαλε λίγους κώνους προς τις κορυφές των κλαδιών! Δηλαδή αν και δεν είχε χώρο να ψηλώσει, ωρίμασε αναπαραγωγικά σε τόσο μικρό ύψος. Ουσιαστικά έγινε ένα φυσικό μπονσάι. Τα κυπαρίσσια αυτά μπορεί να κωνοφορήσουν ακόμα κι από το δεύτερο έτος της ζωής τους μερικές φορές, και οι πρώτοι κώνοι που βγαίνουν είναι συνήθως θηλυκοί, οπότε αυτό ήταν φυσιολογικό. Όμως τα δέντρα του συγκεκριμένου είδους βάζουν 30-60 εκατοστά το χρόνο, οπότε κανονικά τώρα αυτό θα έπρεπε να είναι ψηλότερο του μέτρου.

Το φυτό αυτό είναι άριστο υλικό για μπονσάι και θα ήθελα να το μεταφυτεύσω από το μέρος όπου βρίσκεται σε άλλη γλάστρα γι’αυτόν το σκοπό. Το πρόβλημα είναι ότοι σίγουρα οι ρίζες του θα είναι μπλεγμένες μ’αυτές της ίριδας, άρα θα είναι δύσκολη η απεμπλοκή τους, κι επίσης, ως κωνοφόρο, δυστυχώς στρεσάρεται πολύ ευκολότερα και φοβάμαι μη μου ξεραθεί επειδή θα έχει σίγουρα χάσει αρκετά ριζίδια από τη διαδικασία. Γι’αυτό, για να ελαχιστοποιήσω τις πιθανότητες προβλημάτων, θα το ξεριζώσω το φθινόπωρο ή το χειμώνα. Μετά σκοπεύω να το αφήσω να μεγαλώσει μέχρι να γίνει 30 εκατοστά περίπου και μετά να ξεκινήσω τη διαμόρφωσή του σε μπονσάι. Θα δουλέψω πάνω στον κεντρικό κορμό, ο οποίος δυστυχώς έχει γείρει ελαφρώς. Με τη μεγάλη διακλάδωση που έχει περίπου στη μέση του δεν ξέρω τι θα κάνω. Ίσως θα πρέπει να σιάξω τον κορμό με σύρμα, αλλά απ’ό,τι μου φαίνεται μια ελαφριά κλίση θα την έχει για πάντα. Πληροφορίες για μπονσάι υπάρχουν άλλωστε σε πολλές ιστοσελίδες της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως για παράδειγμα στο tsamisaquarium.gr, με το οποίο πλέον συνεργάζομαι στην αρθρογραφία. Εκεί υπάρχει κι ένα φόρουμ για μπονσάι όπου θα εγγραφώ για να λύσω περαιτέρω απορίες. Από την άλλη, αν το σχέδιο δεν πάει καλά ή αλλάξω γνώμη κατά την ανάπτυξή του, μπορεί να το αφήσω σε μια μεγαλύτερη γλάστρα για να μεγαλώσει περισσότερο. Φυσικά κατά τη διαδικασία της δημιουργίας ή της συντήρησης του μπονσάι υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος θανάτου του φυτού. Μπορεί τελικά να μου ξεραθεί αμέσως. Το είδος ωστόσο αυτό είναι εξαιρετικά μακρόβιο, και μπορεί να ζήσει έως και 1000 χρόνια ή και περισσότερο. Οπότε όσο πιο πολύς καιρός περνά τόσο θα μεγαλώνει η αξία του. Στην Ιαπωνία υπάρχουν μπονσάι αιώνων που κληρονομούνται από γενιά σε γενιά.

Και τι είναι αυτό το αιθόφυλλο, και πού κολλάει στην όλη ιστορία, η οποία είναι κυρίως οι ανησυχίες σου αν ζήσει τελικά ή όχι; Κάτι τέτοιο μπορεί να αναρωτιέστε τώρα. Είναι μακρινή ιστορία. Πριν περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια, μια πολύ μεγάλη καταστροφή έπλληξε τη γη, οδηγώντας στην εξαφάνιση περίπου το 95% της ζωής του Πλανήτη. Η εξαφάνιση δεν έγινε σε μια φάση, αλλά σε αρκετές, οι οποίες διαχωρίζονταν με χιλιάδες χρόνια σταθερότητας. Κύριος υπαίτιος ίσως να ήταν η έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, αλλά ίσως και να συνέπραξε και πτώση αστεροειδούς. Ο σχιματισμός των ηπείρων ήταν επίσης αρκετά άτυχος, επειδή όλες ήταν συνενωμένες στην υπερήπειρο Παγγαία, η οποία είχε μικρή ακτογραμμή, με σχετικά λίγους κόλπους και κλειςτές θάλασσες όπου θα μπορούσε να καταφύγει η θαλάσσια ζωή από τις καταστροφές, και το εσωτερικό της ήταν έρημος. Έτσι οι περιοχές με μεγάλη συγκέντρωσης ζωής χτυπήθηκαν πολύ ευκολότερα. Η εξαφάνιση αυτή δεν άφησε ένα απόλυτο κενό μετά, όπως πολλοί νομίζουν. Απλώς υπερπολλαπλασιάστηκαν λίγα ανθεκτικά είδη, τα οποία κάλυψαν το κενό. Στην ξηρά κυριάρχησαν λίγα είδη αγριόχορτων, τα οποία ήταν ανθεκτικά σε μεταβαλόμενες συνθήκες, όπως σήμερα γίνεται σε μολυσμένα περιβάλλοντα ή σε κάποιο μικρό οικόπεδο σε μια πόλη, όπου το χώρο πρασινίζουν ελάχιστα, αλά πολύ ανθεκτι΄κα αγριόχορτα. Ανθοφόρα φυτά δεν υπήρχαν όμως τότε – οι πρόγονοί τους φυσικά υπήρχαν -, οπότε τα αγριόχορτα ήταν λίγο διαφορετικά: φτέρες, πολυκόμπια, λυκόφυτα – η τελευταία φορά που τα λυκόφυτα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημα -, λίγα θαμνώδη πτεριδοσπερματόφυτα και το ποώδες κωνοφόρο αιθόφυλλο (Aithophyllum stipulare). Αν και όλα τα γυμνόσπερμα τότε και τώρα ήταν ξυλώδη, το συγκεκριμένο κωνοφόρο εξελίχθηκε στη μορφή του ζιζανίου, για να εκμεταλλευτεί το ευμετάβλητο αυτό περιβάλλον. Ανήκε στην τάξη Voltziales, η οποία ήταν και η πρώτη τάξη κωνοφόρων, και είχε δέντρα με τη μορφή της αραουκάριας, αλλά χωρίς ρητίνη και με αρκετά διαφορετικούς, απλούστερους κώνους. Η οικογένεια αυτή είχε πληγεί σοβάρα από την καταστροφή, αλ΄λα σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα, μέλη της επιβίωσαν και μέχρι το Κρητιδικό, 120 εκατομμύρια χρόνια μετά ή και αργότερα. Το αιθόφυλλο λοιπόν είχε λεπτό, πλήρως ποώδη βλαςτό με ινώδη φλοιό και κοίλο εσωτερικό, κάπως σαν καλάμι. Έφτανε σε μέγιστο ύψος τα 2 μέτρα, και ανά διαστήματα στον κορμό είχε ψευδοσπονδύλους κλαδιών, σαν την αραουκάρια, τα οποία διακλαδίζονταν πτεροειδώς σε πλευρικά κλαδάκια. Τα φύλλα του ήταν μικ΄ρα και ταινιοειδή. Τα φυτά ήταν μόνοικα, δηλαδή παρήγαγαν τους αρσενικούς και τους θηλυκούς κώνους στο ίδιο φυτό, οι οποίοι φύονταν στις άκρες όλων των κλαδιών. Το φυτό ήταν μονοκαρπικό, και μετά την κωνοφορία και την ανάπτυξη των σπόρων ξεραινόταν. Δεν ξέρουμε σε πόσα χρόνια ωρίμαζε, αλλά θα μπορούσε να τελειώνει την ανάπτυξή μέσα σ’ένα χρόνο, κάνοντάς το έτσι το μόνο γνωστό μονοετές κωνοφόρο. Και όπως και τα σημερινά ζιζάνια, τα οποία ανθίζουν και αναπαράγονται ακόμα κι αν έχουν φυτρώσει ανάμεσα σε΄δύο πλάκες τσιμέντου και έχουν γίνει μόνο 5 εκατοστά, έτσι κι εκείνο το κωνοφόρο αναπαραγόταν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Έχει βρεθεί ταλαιπωρημένο αιθόφυλλο, το οποίο αποτελούταν μόνο από δύο όρθιους βλαστούς των 30 εκατοστών που έβγαιναν από τη ρίζα, ο κάθένας μ’έναν κώνο στην κορυφή. Έτσι, όπως κι εκείνο το κωνοφόρο μπορούσε να κωνοφορήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες, έτσι και το συγκεκριμένο κυπαρισσάκι ωρίμασε σε αυτό το περιοριστικό περιβάλλον.

Αν και λιγότερο γνωστά, παρόμοια ποώδη κωνοφόρα είχαν επίσης εξελιχθεί στη Λιθανθρακοφόρο, πριν 300-350 εκατ. Χρόναι πριν, τα οποία κάλυπταν ξηρότερες περιοχές. Πώς να ΄ήταν άραγε τότε;

Η εφιαλτική ιδεά ότι κινδυνεύει η ζωή μας και δεν υπάρχει κάποιος ικανός να μας σώσει σίγουρα έχει περάσει απ’ το μυαλό όλων μας. Ευτυχώς είναι σπάνιο γεγονός, αλλά, όσο σπάνιο κι αν είναι, είναι τραγικό για όποιον του τύχει. Την παρακάτω ιστορία μου την διηγήθηκε η δασκάλα που μου κάνει γερμανικά και είναι σχετικά πρόσφατη.

Στην πολυκατοικία της λοιπόν, στον πρώτο όροφο, μένει ένας νεαρός στην ηλικία μου περίπου, λίγο πειραγμένος στο μυαλό. Η οικογένειά του ήταν πλήρως δυσλειτουργική. Κάποια χρόνια πριν, η μητέρα του αρρώστησε, δεν ξέρω τι ακριβω΄ς είχε, και πήγε στο νοσοκομείο όπου πέθανε. Από τότε αυτός άρχισε να φοβάται τα νοσοκομεία, γιατί νόμιζε ότι εκεί πας και σε σκοτώνουν. Όταν λοιπόν ο πατέρας του μια μέρα λιποθύμισε, οι άλλοι ένοικοι τον ρωτούσαν επανειλημμένα αν κάλεσε το νοσοκομειακό, και απαντούσε ότι το κάλεσε και θα ερχόταν σε λίγο. Σύντομα ο πατέρας του βρήκε τις αισθήσεις του, και ένιωθε πάλι καλά. Οι ένοικοι εξακολουθούσαν να τον ρωτούν αν κάλεσε το ΕΚΑΒ, αλλά απαντούσε θετικά. Την επόμενη μέρα ο πατέρας του πέθανε. Από τότε η ψυχολογική του κατάσταση χειροτέρευσε ακόμα περισσότερο. Δε μιλάει πια σε καννέναν, και όποτε μιλάει είναι συνήθως για να διαμαρτυρηθεί με έντονο τόνο, φωνάζοντας στους διαδρόμους της πολυκατοικίας. Η γιαγιά του τον θεωρεί υπεύθυνο για το θάνατο του γιου της και δεν του μιλάει, ενώ ένας θείος του προσφέρεται να τον βοηθήσει, αλλά αυτός δεν το δέχεται. Ζει σε ένα πλήρως ακατάστατο σπίτι μέσα στη σκόνη, που για κάπιο διάστημα πριν είχε πρόβλημα με την υγρασία και τα ποντίκια. Έτσι έφερε τον ξάδερφό του για να ξυλώσουν τα πατώματα, αλλά επειδή δεν είχε λεφτά για να βάλει καινούργια, μένει από τότε στο χώμα. Δεν ξέρω από πού παίρνει τα ελάχιστα χρήματα για την επιβίωσή του. Ίσως ο θείος του να του δίνει κάτι. Πιστεύω πως σε κάποια χρόνια θα τον έχει αναλάβει κάποιος φορέας και η ζωή του θα βελτιωθεί.

Είναι πραγματικά τραγική και τρομακτική περίπτωση. Να βρίσκεσαι σε κίνδυνο, να χρειάζεσαι επειγόντως ιατρική περίθαλψη, και ο μόνος άνθρωπος που έχει απομείνει κοντά σου να είναι ένας τρελός που φοβάται τα νοσοκομεία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μπορούμε να πούμε ότι αυτός άφησε τον πατέρα του να πεθάνει, αν και πιστεύω πως ακόμα κι αν πέθαινε μπροστά του δε θα βοηθούσε, γιατί ο πατέρας του σύντομα συνήλθε και ένιωθε καλά, και πέθανε ώρες αργότερα. Παρόλα αυτά ένας λογικός άνθρωπος θα καλούσε αμέσως το ΕΚΑΒ εάν κάπιος ηλικιωμένος βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση, ακόμα κι αν ο πάσχων αντιδρούσε, οπότε μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο αυτός τον άφησε στην τύχη του. Αν και η πιθανότητα να βρεθεί άλλος σε όμοια κατάσταση είναι μικροί, πολλοί είναι οι ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι, αποκομμένοι από την οικογένειά τους για διάφορους λόγους, και ενδέχεται να αντιμετωπίσουν παρόμοια προβλήματα. Δυστυχώς ο καθένας κοιτάει τη ζωή του και δεν προθυμοποιείται να βοηθήσει π.χ. να επικοινωνήσει με την οικογένεια αν γίνεται, με κάποιον φορέα κλπ. Οπότε το δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν είναι κανείς γέρος και μόνος, στο συμφέρον του είναι να κερδίσει την εύνοια κάποιων ατόμων του περιβάλλοντός του, μήπως και του σώσουν τη ζωή στο μέλλον.

Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Μια απίστευτη υπόθεση
Απίστευτο: Ισραηλινός ζήτησε περιοριστικά μέτρα εναντίον του… Θεού!
06/05/2016 17:53

Ο κ. Σόσαν ισχυρίζεται ότι ο Μεγαλοδύναμος του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια
Απηυδισμένος από τις κακοτυχίες που του έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ένας Ισραηλινός αποφάσισε να πάει τον… Θεό στα δικαστήρια, προκειμένου να υποβάλει αίτημα περιοριστικών μέτρων εναντίον του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, o Δαυίδ Σόσαν ισχυρίστηκε στο δικαστήριο της πόλης Χάιφα (εκπροσωπώντας μάλιστα ο ίδιος τον εαυτό του) ότι ο Θεός του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια, χωρίς ωστόσο να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με τις κακουχίες που του έχει προκαλέσει ο Μεγαλοδύναμος.

Ο κ. Σόσαν ισχυρίστηκε ενώπιον του δικαστή (ο οποίος σίγουρα είχε μείνει… άφωνος) ότι έχει κάνει διάφορες προσπάθειες για να ενημερώσει την αστυνομία για τα υποτιθέμενα «εγκλήματα» του Θεού και ότι περιπολικά είχαν φτάσει σπίτι του σε 10 ξεχωριστές περιπτώσεις, χωρίς ωστόσο να μπορούν  να κάνουν κάτι για να τον γλιτώσουν από τον «δυνάστη» του.

Όπως μάλιστα εξήγησε ο ενάγων, οι αστυνομικοί ήταν εκείνοι που του έδωσαν την ιδέα να ζητήσει περιοριστικά μέτρα εναντίον του Θεού, προφανώς για να τον… ξεφορτωθούν.

Όπως θα περίμενε ίσως κανείς, το αίτημα για την περιοριστική εντολή του κ. Σόσαν απορρίφθηκε από τον δικαστή, ο οποίος επισήμανε ότι το πρόβλημα του ενάγοντα είναι μάλλον ψυχολογικό και απαιτεί την παρέμβαση άλλων ειδικών και όχι των δικαστικών αρχών.

Πάντως, εάν αναρωτιόσασταν, ο… εναγόμενος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο αλλά ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει την απόφαση.

Ο άνθρωπος μπορεί να έκανε πλάκα ή απλώς να ήταν λίγο χαζός, το οποίο δεύτερο είναι πολύ πιθανότερο. Πάντως η περίπτωση αυτή δείχνει ότι ακόμα το Ισραήλ είναι κοσμικό κράτος. Για πόσο ακόμα; Γιά να δούμε τι θα γίνει όταν θα έχουν υπερπολλαπλασιαστεί οι υπερορθόδοξοι στις επόμενες δεκαετίες.

Ο φίλος Ηλίας Αργυρόπουλος από το Facebook, με αφορμή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως τυφλοί στις δημόσιες υπηρεσίες, με ανεπαρκώς εφαρμοσμένη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, υπαλήλλους που επειδή δεν μπορούν ή δε θέλουν να εξυπηρετήσουν σωστά επικαλούνται ασαφώς το νόμο, και άλλα τέτοια άσχημα γεγονότα, μας παραθέτει ένα σοφό ρωσικό διήγημα που γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο περιγράφει γλαφηρά αυτήν την άσχημη, αλλά δυστυχώς διαχρονική σε χώρες που πρόκειται να παραμείνουν ες αεί καθυστερημένες, κατάσταση. Με άδειά του το αναδημοσιεύω λοιπόν εδώ στο Ιστολόγιο.

Η απάτη της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης»!
Τα συστήματα που εξυπηρετούν τον πολίτη από το σπίτι με ένα «κλικ» είναι ένα παραμύθι για τους κουτόφραγκους!
Κάνοντας αίτηση για οτιδήποτε με ηλεκτρονική μορφή ο Έλληνας πολίτης πρέπει να είναι έτοιμος να προσκομίσει πολλά χαρτιά. Φταίνε τα προγράμματα; Μα φυσικά όχι, οι έλληνες προγραμματιστές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους Ευρωπαίους ή αμερικανούς συναδέλφους τους. Που είναι τότε το πρόβλημα; Μα όπως πάντα στον δημόσιο υπάλληλο, για να διοριστεί ακόμα και σήμερα δεν του ζητάνε πραγματική γνώση η/υ αλλά απλά να φέρει ένα χαρτί που να το γράφει. Γιατί; Μα επειδή εκείνοι που τον προσλαμβάνουν δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτό το μηχάνημα του διαβόλου!
Σε διάφορες υπηρεσίες για τον ίδιο λόγο σας ζητάνε διαφορετικά χαρτιά, γιατί; Μα επειδή ο κάθε άσχετος φαντάζεται χρήσιμο κάτι και ο άλλος άσχετος κάτι άλλο!
Όλοι δε μαζί οι άσχετοι ζητούν χαρτιά!
Δεν υπάρχει διασύνδεση των υπηρεσιών ώστε τα έγγραφα να πηγαίνουν αυτόματα όταν ζητιούνται από τη μια ή την άλλη υπηρεσία; Φυσικά! Γιατί τότε δεν πηγαίνουν; Γιατί κανείς δεν ξέρει, από τους υπάλληλους, να χειρίζεται η/υ. πως κυβερνιέται η χώρα στον 21-ο αιώνα; Με χαρτιά που κυκλοφορούν σε ντοσιέ, τσάντες, φορτηγά και βαγόνια!
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η ευαισθητοποίηση στο θέμα εξυπηρέτησης αναπήρων και ηλικιωμένων;
Ότι σήμαινε πάντα. Ο υπάλληλος που έχει απέναντι του ανάπηρο ή ηλικιωμένο αισθάνεται πανευτυχής γιατί δεν το έπαθε εκείνος και επειδή τώρα θα του δείξει αυτουνου!
Η τελευταία μόδα είναι να λέει με σιγανή αδιάφορη φωνή:
– Έτσι λέει ο νόμος. Ο νόμος βασικά δεν μιλάει αλλά καθορίζει, συνήθως λογικά πράγματα. Όμως υπάρχουν και νόμοι παλαιοί, παμπάλαιοι οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται ούτε στις απαιτήσεις των καιρών ούτε στην εξέλιξη της τεχνολογίας.
– Την ώρα που στις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ο ανάπηρος, αυτό ισχύει και για τους ασθενείς, δεν επιβαρύνεται με ώρες αναμονής για να παραλάβει κάποιο έγγραφο, αν δε είναι απαραίτητο να εξεταστεί από γιατρό ή να περάσει κάποια διαδικασία που απαιτεί την παρουσία του. Ορίζεται ώρα ώστε ο ανάπηρος-ασθενής να ταλαιπωρηθεί λιγότερο! Στη χώρα μας που ντρέπεται να είναι ορθόδοξα χριστιανική, όμως δεν έχει αντικαταστήσει με άλλες αρχές το κενό της αλληλεγγύης, οι έχοντες ανάγκη πρέπει να το ζήσουν και να το καταλάβουν ότι η κοινωνία τους ανέχεται και τους φέρεται καλά γιατί έχει «μεγαλοψυχία»!
– Οι αναμονές σε νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα-υπηρεσίες μετριέται σε ώρες, φτάνουν και ξεπερνούν εύκολα το οκτάωρο ανά περίπτωση. Δεν ξέρω που μέσα σ’ αυτόν τον πρωτογονισμό λαμβάνει χώρα η μηχανογράφηση, «ηλεκτρονική εξυπηρέτηση»!
– Πρόσφατα μετέφρασα ένα διήγημα Ρώσου συγγραφέα το οποίο γράφτηκε πριν ένα αιώνα περίπου, αυτό ταιριάζει γάντι στη δική μας και αρκετά στην Ρωσική πραγματικότητα, αν και οφείλω να πω ότι οι Ρώσοι τουλάχιστον καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να ξεκολλήσουν από το «μοντέλο»!
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους:
Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργό
Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπουργό
Χαράλαμπο Μαργαρίτη, διευθυντή εφορίας στην Καλλιθέα!
Ένα διήγημα του γνωστού Ρώσου συγγραφέα της δεκαετίας του 1920, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα!
Αρκάντι Αβέρτσενκο
Για τους, «καλούς» στην ουσία ανθρώπους
Μετάφραση από τα ρωσικά
Ηλίας Αργυρόπουλος
“Οι τυφλοί”
Αφιερώνεται στην:
Αλεξάνδρα Γιακοβλεβνα Σαντόβσκαϋα
Ο Βασιλικός κήπος, αυτή την ώρα ήταν ανοιχτός. Ο νέος συγγραφέας Α.Ε. χωρίς προβλήματα εισήλθε! Αφού περπάτησε κάποια ώρα στα πασπαλισμένα με άμμο δρομάκια, κάθισε σε παγκάκι, στο οποίο κάθονταν ένας ηλικιωμένος κύριος με καλοσυνάτο πρόσωπο. Ο ηλικιωμένος προσηνής κύριος γύρισε προς τον Α.Ε. και μετά από δισταγμό ρώτησε:
ποιός είστε;
– – είμαι ο Α.Ε. συγγραφέας.
– – καλό επάγγελμα, είπε ο ηλικιωμένος χαμογελώντας, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– – εσείς ποιος είστε. Ρώτησε ο καλόψυχος Α.Ε.
– – εγώ; Είμαι ο βασιλιάς.
– – αυτής της χώρας;
– – μα, βέβαια, ποιάς άλλης;
– Με τη σειρά του ο Α.Ε. είπε, όχι λιγότερο καλόψυχα:
– – επίσης καλό επάγγελμα, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– Μην το λέτε. Αναστενάζοντας είπε ο βασιλιάς. Είναι βέβαια τιμητικό αλλά δεν έχει ενδιαφέρον κανένα! Πρέπει να σας πω, νεαρέ μου κύριε, η βασιλεία δεν είναι εκείνο το μέλι που μερικοί νομίζουν!
– Ο Α.Ε. τίναξε τα χέρια του αναφωνώντας:
– Αυτό είναι παράξενο, δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο που να είναι ευχαριστημένος με την μοίρα του.
– – εσείς είστε ευχαριστημένος, με ειρωνεία κλείνοντας τα μάτια, είπε ο βασιλιάς.
– – όχι πάντα, μερικές φορές κάποιοι κριτικοί θα σου σούρουν τόσα… που σου έρχεται να κλαις!
– – βλέπετε; Για σας υπάρχουν καμιά δεκαριά κριτικοί, οι δικοί μου κριτικοί είναι εκατομμύρια!
– – στη θέση σας δεν θα φοβόμουν καμιά κριτική.
– Αντέτεινε προβληματισμένος ο Α.Ε. και κουνώντας το κεφάλι του συμπλήρωσε με ύφος πολύπειρου, που πολλά είδαν τα μάτια του βασιλιά:
– – το θέμα είναι, νομίζω να φτιάχνεις καλούς νόμους!
– Ο βασιλιάς κούνησε το χέρι…
– – δεν βγαίνει τίποτα, δεν έχει νόημα!
– – το δοκιμάσατε;
– – το δοκίμασα!
– – εγώ στη θέση σας…
– – ΕΕΕ! Στη θέση μου;!
– Νευρικά αναφώνησε ο γέρο βασιλιάς. –
– – ήξερα πολλούς βασιλιάδες που ήταν σχετικά καλοί συγγραφείς… όμως δεν ξέρω κανένα συγγραφέα που να ήταν έστω τρίτης κατηγορίας βασιλιάς! Στη θέση μου… αν σας έβαζα στη θέση μου… ήθελα να έβλεπα τη θα κάνατε;
– – που; Θα με βάζατε;
– Ρώτησε, ο προσεκτικός Α.Ε.
– – στη δική μου θέση.
– Α! στη δική σας θέση; Μήπως αυτό είναι δυνατό;
– – μα, γιατί, έστω για να μας ζηλεύουν λιγότερο εμάς τους βασιλιάδες. Για να μας επικρίνουν λιγότερο και σωστότερα!
Ο Α.Ε. είπε σεμνά:
– Τότε, να δοκιμάσω… μόνο πρέπει να σας προειδοποιήσω, αυτό μου συμβαίνει για πρώτη φορά! Ίσως από απειρία σας φανώ κάπως αστείος… μη με κρίνετε αυστηρά!
– – δεν πειράζει!
– Καλοσυνάτα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – Δεν νομίζω στη διάρκεια μιας βδομάδας θα κάνετε ιδιαίτερα μεγάλα λάθη!
– – θέλετε;
– – θα το δοκιμάσω! Εξάλλου στο μυαλό μου έχω ένα έτοιμο νόμο. Σήμερα θα μπορούσαμε να τον δημοσιεύσουμε.
– – με τη θέληση του Θεού, κούνησε ο βασιλιάς το κεφάλι του! Πάμε στο παλάτι! Για μένα αυτό θα είναι μιας βδομάδας ξεκούραση.
– Τι νόμος είναι αυτός; Αν δεν είναι μυστικό…
– – σήμερα βαδίζοντας στον δρόμο, είδα έναν τυφλό γέρο, προχωρούσε ψαχουλεύοντας με τα χέρια του και ένα ραβί τα σπίτια, κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να βρεθεί κάτω από τις ρόδες τον αμαξών. Κανένας δεν νοιάζονταν γι’ αυτό! Θα ήθελα να εκδώσω νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η αστυνομία θα βοηθάει τους τυφλούς. Ο αστυνομικός που βλέπει έναν τυφλό να περπατά υποχρεώνεται να τον πάρει από τα χέρια και ευγενικά να τον συνοδεύσει μέχρι το σπίτι. Προφυλάσσοντας τον από τις άμαξες, τα χαντάκια και τις λακκούβες. Σας αρέσει ο νόμος μου;
– – είστε πολύ ευγενικό παλληκάρι!
– Κουρασμένα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – ας σας βοηθήσει ο Θεός! Εγώ θα πάω να κοιμηθώ!
– Φεύγοντας συμπλήρωσε διφορούμενα:
– – καημένοι τυφλοί…!
– Τρεις μέρες τώρα βασίλευε ο σεμνός συγγραφέας Α.Ε. χάρη της δικαιοσύνης πρέπει να παραδεχτούμε , δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία του προς ίδιον όφελος! Κάθε άλλος άνθρωπος θα φυλάκιζε τους κριτικούς και τους άλλους συγγραφείς! Υποχρεώνοντας τον πληθυσμό να αγοράζει μόνο τα δικά του βιβλία, όχι λιγότερο από ένα βιβλίο κατ’ άτομο, αντί το πρωινό κουλούρι! Ο Α.Ε. νίκησε τον πειρασμό να εκδώσει έναν τέτοιο νόμο. Η «επίσημη» πρώτη της βασιλείας του, όπως το είχε υποσχεθεί, ήταν ο νόμος για την συνοδεία των τυφλών από τους αστυνομικούς, και την προστασία τους από της εξωγενείς δυνάμεις: άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Μια φορά, αυτό έγινε την τέταρτη μέρα, το πρωί ο Α.Ε. στέκονταν στο βασιλικό του γραφείο κοντά στο παράθυρο και αφηρημένος κοίταζε τον δρόμο. Ξαφνικά, την προσοχή του τράβηξε ένα παράξενο φαινόμενο:
– Δύο αστυνομικοί έσερναν από τον γιακά έναν περαστικό, ενώ ένας τρίτος κλοτσώντας τον έσπρωχνε από πίσω! Με την γρηγοράδα των νιάτων του ο Α.Ε. βγαίνοντας από το γραφείο, έτρεξε κάτω, κατρακυλώντας τη σκάλα. Σε ένα λεπτό βρέθηκε στο δρόμο.
– – που τον σέρνετε; Γιατί τον δέρνετε; Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; Πόσους ανθρώπους δολοφόνησε;
– – δεν έκανε τίποτα!
– Του απάντησε ο αστυνομικός.
– -με ποια αιτία και που τον σέρνετε;
– – μα αυτός μεγαλειότατε είναι τυφλός! Σύμφωνα με τον νόμο τον πηγαίνουμε στο τμήμα!
– – σύμφωνα με τον νόμο;… μα υπάρχει τέτοιος νόμος;!
– – μα πως; Τρεις μέρες πριν δημοσιευμένος… τέθηκε σε ισχύ!
– Ο Α.Ε. ταραγμένος, έπιασε το κεφάλι του και τσίριξε:
– – ο δικός μου νόμος;
– Πίσω κάποιος ευπρεπής περαστικός μουρμούρισε κάτι βλαστήμιες και είπε:
– – δες κάτι νόμοι που εκδίδονται τελευταίως! Ήθελα να ήξερα τι σκέπτονται και τι θέλουν;
– – ναι!
– Τον υποστήριξε άλλη φωνή:
– – έξυπνος νόμος, κάθε παρατηρούμενος έξω τυφλός, αρπάζεται από τον γιακά και σέρνεται στο αστυνομικό τμήμα, εισπράττοντας καθοδόν κλοτσιές και μπουνιές! Πολύ έξυπνο, εξαιρετικά καλοπροαίρετο! Εκπληκτική πρόνοια!
– Σαν τυφώνας εισήλθε ο Α.Ε στο βασιλικό του γραφείο και φώναξε:
– – τον υπουργό αμέσως εδώ, βρείτε τον και καλέστε τον εδώ! Ο ίδιος θα ξεδιαλύνω την υπόθεση!
– Μετά την ανάκριση ο «νόμος για την προστασία» τον τυφλών ερμηνεύτηκε τα πράγματα είχαν ως εξής:
– Την πρώτη μέρα της βασιλείας του ο Α.Ε. φώναξε τον υπουργό και του είπε:
– – πρέπει να εκδοθεί νόμος για την προστασία των περαστικών τυφλών από τους αστυνομικούς. Για την συνοδεία τους ως το σπίτι, από την προφύλαξη τους από τις εξωγενείς δυνάμεις όπως:
– Άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Ο υπουργός έκανε υπόκλιση και βγήκε.
– Αμέσως κάλεσε τον δήμαρχο και του είπε:
– – ανακοινώστε άμεσα τον νόμο για την απαγόρευση της κυκλοφορίας τυφλών, χωρίς συνοδούς, στην πόλη. Αν δεν υπάρχουν συνοδοί, να αντικαθιστώνται με αστυνομικούς, καθήκον των τελευταίων είναι η μεταφορά στον χώρο προορισμού!
– Βγαίνοντας από το υπουργό ο δήμαρχος, κάλεσε τον αρχηγό της αστυνομίας και διέταξε:
– – εκεί έξω οι τυφλοί, λένε ότι κυκλοφορούν, χωρίς συνοδεία. Αυτό να μην επιτρέπεται! Οι αστυνομικοί σας να τους πιάνουν από το χέρι και να τους συνοδεύουν εκεί που πρέπει!
– – υπακούω!
– Ο αρχηγός της αστυνομίας συγκάλεσε την ίδια μέρα, τους διοικητές των τμημάτων και τους είπε:
– – προσέξτε κύριοι, μας ενημέρωσαν ότι σύμφωνα με τον καινούργιο νόμο κάθε τυφλός που παρατηρείται να περιφέρεται στο δρόμο χωρίς συνοδό, παραλαμβάνεται από την αστυνομία και διακομίζεται εκεί που πρέπει! Καταλάβατε;!
– – Μάλιστα αρχηγέ!
Οι διοικητές των τμημάτων μοιράστηκαν στα τμήματα τους και συγκάλεσαν συσκέψεις των κατώτερων αξιωματικών!
– Εξηγήστε στους αστυνομικούς τον νέο νόμο, κάθε τυφλός που περιφέρεται στον δρόμο χωρίς σκοπό, εμποδίζοντας τις άμαξες και τους πεζούς, να αρπάζεται και να σέρνεται όπου πρέπει!
– – τι σημαίνει όπου πρέπει;
– Ρωτούσαν αργότερα οι κατώτερη αξιωματικοί ο ένας τον άλλο. Προφανώς στο τμήμα για εκτοπισμό που αλλού;
– Μάλλον έτσι…
– – παλληκάρια!
– Έλεγαν οι αξιωματικοί περιφερόμενοι
– – αν δείτε τυφλούς; Να σούρνονται στους δρόμους, αρπάξτε τους άτιμους από τον γιακά και κουβαλήστε τους στο τμήμα!
– – αν δεν θελήσουν να έλθουν στο τμήμα;
– – Τι θα πει δεν θέλουν; Ένα-δυό χαστούκια, γερό σπρώξιμο, μια κλοτσιά στα πισινά, τι θα κάνουν θα τρέξουν!

– Διευκρινίζοντας το ζήτημα της φύλαξης των τυφλών από εξωγενείς παράγοντες. Ο Α.Ε. κάθισε μπροστά από το πολυτελές του τραπέζι και άρχισε να κλαίει! Ένα χέρι προστατευτικά ακούμπησε τον ώμο του!
– – και τι; Δεν είπα εγώ μόλις έμαθα για τον νόμο για την προστασία των τυφλών «καημένοι τυφλοί»; Βλέπετε; Στην ιστορία αυτή οι καημένοι οι τυφλοί έχασαν! Ενώ εγώ κέρδισα!
– – τι κερδίσατε;
– Ρώτησε ο Α.Ε. ψάχνοντας το καπέλο του.
– – μα πως; Ένας επικριτής λιγότερος!
– – σας χαιρετώ αγαπητέ, αν θελήσετε πάλι να περάσετε κάποια αλλαγή, ελάτε!
– – «ναι περίμενε» σκέφτηκε ο Α.Ε.
– Και πηδώντας δέκα-δέκα τα σκαλιά της πολυτελούς βασιλικής σκάλας, απομακρύνθηκε!
Χθες στις 5:01 μ.μ.Δημόσια

Είχε όλη την καλή θέληση, αλλά του έλειπε η εμπειρία.

Πηγή:
in.gr

Δημοσίευση: 07 Μαρ. 2016, 05:46 | Τελευταία ενημέρωση: 07 Μαρ. 2016, 07:14
Σε ηλικία 74 ετών
Πέθανε ο εφευρέτης του email Ρέι Τόμλινσον

Ο Ρέι Τόμλινσον, που θεωρείται ο «νονός του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email)», απεβίωσε, σύμφωνα με την εταιρεία Raytheon, με την οποία συνεργαζόταν. Ηταν 74 ετών.

«Πραγματικός ηγέτης στον χώρο της τεχνολογίας, ο Ρέι ήταν ο άνθρωπος που μας έφερε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στην απαρχή της ιστορίας των υπολογιστών δικτύου», είπε ο εκπρόσωπος της Raytheon Μάικ Ντομπλ σε δήλωσή του.

Ο Ντομπλ πρόσθεσε ότι ο Τόμλινσον πέθανε το Σάββατο το πρωί αλλά δεν γνώριζε αν συνέβη στο σπίτι του και δεν είχε επιβεβαιωμένη αιτία θανάτου. Εργαζόταν στο παράρτημα της εταιρείας στο Καίμπριτζ, της ανατολικής πολιτείας Μασαχουσέτης.

Σύμφωνα με άρθρο της αυστραλιανής εφημερίδας Μόρνινγκ Χέραλντ του Σίδνεϋ, πέθανε μάλλον από καρδιακή προσβολή.

Ο κλάδος της τεχνολογίας αντέδρασε με λύπη στον θάνατο του Τόμλινσον, ο οποίος απέκτησε ιδιαίτερη φήμη μετά την εφεύρεσή του το 1971 ενός προγράμματος για το Arpanet, της πρώιμης μορφής Διαδικτύου, που επέτρεπε την ανταλλαγή ατομικών μηνυμάτων μεταξύ χρηστών υπολογιστών σε διαφορετικούς διακομιστές.

«Το έργο του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί ο κόσμος -και όμως, παρά τις επιτυχίες του, παρέμεινε ταπεινός, ευγενής και γενναιόδωρος με τον χρόνο του και τα ταλέντα του», είπε ο Ντομπλ.

«Μην το πεις σε κανέναν… »

Ο Τόμλινσον καταγόταν από το Αμστερνταμ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και σπούδασε στο Πολυτεχνείο Rensselaer και το ΜΙΤ τη δεκαετία του 1960. Εργαζόταν για την εταιρεία Bolt Beranek and Newman, την τωρινή Raytheon BBN Technologies, όταν δημιούργησε το σύστημα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Σύμφωνα με το κύριο άρθρο που έγραψε γι΄αυτόν το περιοδικό Forbes το 1998, ο Τόμλινσον έδειξε το σύστημα σε συνάδελφό του και μετά του είπε: «Μην το αναφέρεις σε κανέναν! Κανονικά δεν έπρεπε να ασχολούμαστε με κάτι τέτοιο».

Η εφεύρεσή του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν οι άνθρωποι στον επιχειρηματικό και προσωπικό χώρο, φέρνοντας επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο «ψωνίζουν, κάνουν τραπεζικές συναλλαγές και κρατούν επαφή με φίλους και συγγενείς εκατομμύρια άτομα, είτε από άκρη σε άκρη μιας πόλης είτε από μια πλευρά του ωκεανού στην άλλη», αναφέρεται στο βιογραφικό του που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Internet Hall of Fame, του οποίου ορίσθηκε επίσημο μέλος το 2012.

Η προσφορά του άρχισε να αναγνωρίζεται παγκόσμια όταν η χρήση του email έγινε γνωστή με τη διάδοση των ατομικών υπολογιστών, ενώ του είχαν απονεμηθεί βραβεία από οργανισμούς τεχνολογίας, περιοδικά και τη Διεθνή Ακαδημία Ψηφιακών Τεχνών και Επιστημών, σύμφωνα με το βιογραφικό του.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το διάστημα αυτό ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, ή τουλάχιστον νομίζω ότι είναι. Έχω πρακτικές σε σχολείο, θα πρέπει να γράψω μια εργασία, το πρόγραμμά μου μου φαίνεται γεμάτο, και νιώθω ότι δεν έχω χρόνο. Παρόλα αυτά θα απαντάω στα σχόλια και θα προσπαθώ να γράφω μερικά άρθρα.

Μήνυμα προς αναγνώστες και τρολ: Εξαιτίας προβλήματος με ιό που πρόσβαλε τον υπολογιστή μου, μπλόκαρε και ο λογαριασμός μου στο Google, οπότε δεν έχω gmail και Youtube. Επίσης παρουσιάζονται προβλήματα στη σύνδεση μου στο φόρουμ των ερπετών Reptiles Greece. Γι’αυτό λείπω από εκεί. Θα προσπαθήσω να λύσω τα προβλήματα στο εγγύς μέλλον.

Τα πάρκα και τα παρτέρια της Σχολής Τυφλών αποτελούν πηγή τροφοδοσίας για την κουνέλα μου τη Λίμπο. Για τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες, φυτρώνει εκεί μια μικρή αλλά σταθε΄ρη ποικιλία αγριόχορτων, τα οποία αποτελούν το 30-50% του διαιτολογίου της Λίμπο εκείνες τις εποχές. Τις υπόλοιπες εποχές, μαζεύω κυρίως φύλλα και άνθη από θάμνους. Το υπόλοιπο της διατροφής της αποτελείται από ξηρά τροφή, σανό και λαχανικά. Της μαζεύω καθημερινά λοιπόν μια σακούλα χόρτα, είτε πολλά είτε λίγα, και φροντίζω να περιλαμβάνω από δύο έως εννέα ξεχωριστά είδη. Τα περισσότερα είναι είδη που θεωρούνται θρεπτικά, οπότε λαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή. Τα βασικά χόρτα που μαζεύω είναι: ένα κοινό πολυετές αγρωστώδες σαν την αγριάδα που δε γνωρίζω πώς λέγεται, αλλά είναι πολύ κοινό και φαγώσιμο, ένα άλλο μονοετές αγρωστώδες σαν το αγριοκρίθαρο, αλλά παχύτερο και χωρίς κολλητικά στάχυα, αγριοκρίθαρο (Hordeum murinum), κολλιτσίδα (Gallium aparine), περδικάκι (Parietaria judaica), αλσήνη (Stellaria media), ζοχό (Sonchus oleraceus), αγριοζοχοό (Eurospermum picrides), πικραλίδα (Taraxacum officinale), μολόχα (Malva silvestris), γλιστρίδα (Portulaca oleracea), αν και η τελευταία είναι κυρίως καλοκαιρινό είδος, όσο κι άλλα είδη. Κάποια απ’αυτά τα πλατύφυλλα καταλήγουν επίσης ως γεύμα του γενειοφόρου μου δράκου (Pogona vitticeps), αν και ποσοστιαία δεν αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής. Ταΐζουν επίσης την αποικία γιγάντιων αφρικανικών σαλιγκαριών (Achatina fulica) σε μεγάλο μέρος. Τα χόρτα επίσης πάνω μπορεί να έχουν κάμπιες κι άλλα έντομα, τα οποία τρώει ο δράκος και το λοφιοφόρο μου γκέκο (Correlophus ciliatus), αν και αυτά καλύπτουν αμελητέο ποσοστό της διατροφής γιατί τις βρίσκω σπάνια. Τέλος κάποιες περιοχές υποστηρίζουν πληθυσμούς σαλιγκαριών, και τα προϋπάρχοντα Eobania vermiculata και τα δικής μου εισαγωγής Helix aspersa, τα οποία αποτελούν μικρό μέρος της διατροφής του δράκου και μεγαλύτερο αυτής του κερασφόρου βατράχου (Ceratophrys cranwelli). Τα χόρτα ωστόσο είναι πολύ πιο σημαντικά για την κουνέλα, η οποία έχει συνηθίσει να τα τρώει καθημερινά και της παρέχουν πληθώρα θρεπτικών συστατικών και γευστικών εμπειριών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο δε μπορώ να μαζέψω χόρτα απ’τη Σχολή, έχω λίγες ακόμα εναλλακτικές περιοχές, κυρίως όμως για συλλογή φύλλων θάμνων ή δέντρων, και συμπληρώνω επίσης και με λαχανικά όπως μαρούλι, τα οποία όμως είναι χαμηλλότερα σε θρεπτι΄κη αξία. Φυσικά πέρα από τους ίδιους/κουνέλιους σκοπούς, τα χόρτα αυτά στηρίζουν ένα μικρό υποτυπώδες τοπικό οικοσύστημα, μαζί με τα μεγαλύτερα φυτά, τα ασπόνδυλα κλπ.

Άρα μπορείτε να φανταστείτε τι αγανάκτηση ένιωσα όταν όλα αυτά σήμερα χάθηκαν. Αν κι άκουγα χορτοκοπτικά αυτές τις μέρες, δεν έδινα σημασία, διότι ήμουν σίγουρος ότι θ’άφηναν τις πιο παραμελημένες περιοχές ήσυχες. Όμως έκανα μεγάλο λάθος• το μέγεθος της καταστροφής ήταν ανυπολόγιστο, σε κάθε κομματάκι της Σχολής Τυφλών με λίγο χώμα. Εκεί που μέχρι πρότινος υπήρχε πυκνή, ζωηρή πρασινάδα, τώρα είχε απομείνει ένα αξιοθρήνητο στρώμα μαραινόμενης και μισοπεθαμε΄νης φυτικής ύλης. Κανονικά η εποχή κοψίματος των αγριόχορτων είναι Απρίλιο ή Μάιο, αλά το πρόβλημα είναι ότι φέτος έγινε ασυνήθιστα νωρίς, πριν προλάβουν δηλαδή να εκπτυχθούν πλήρως τα φύλλα των φυλλοβόλων θάμνων και δέντρων, της εναλλακτι΄κης τροφής του κουνελιού. Οπότε μέχρι τότε θα πρέπει να την βγάλω με νεραντζόφυλλα, τα οποία, αν και εύγευστα, δε θα είναι τόσο θρεπτικά όσο η ποικιλία πολλών ειδών, τα λίγα χόρτα που μπορώ να μαζέψω από τις γλάστρες ή αλλού, τα αμπελόφυλλα από το μικρό φυτό του πατέρα μου, και θρεπτικά κατώτερο μαρούλι. Ίσως επίσης να επιτεθώ στις τριανταφυλλιές της Σχολής, εφόσον έχουν βγάλει φύλλα νωρίτερα από κάθε άλλο φυλλοβόλο. Αν δεν θέλουν να τους τις κόβω, ας μην ξανακόψουν όλα τα χόρτα.

Τα χόρτα κόβονται τέτοια εποχή, γιατί τότε φτάνουν στο μέγιστο του φουντώματός τους και φαίνονται εντονότερα. Από την πλευρά του κύκλου ζωής των χόρτων όμως, αυτή είναι η πλέον άκαιρη εποχή για το κόψιμό τους, διότι στη φάση αυτή είτε βρίσκονται σε ανθοφορία είτε στις αρχές της καρποφορίας, άρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν σπόρο. Σίγουρα κάπως προλαβαίνουν ν’αναπαραχθούν, γιατί κάθε χρόνο φυτρώνουν περίπου τα ίδια είδη, ίσως από φυτά που ρίχνουν σπόρο νωρίτερα, ίσως από σπόρους που παραμένουν σε νάρκη για χρόνια στο έδαφος, ή και από σπόρους που μεταφέρονται από αλλού με τον αέρα. Εντούτοις, η βίαια αυτή θανάτωση πριν προλάβουν ν’αφήσουν τους απογόνους τους αποδυναμώνει τους πληθυσμούς τους σημαντικά, επιτρέποντας έτσι την επέκταση τοξικών και υπερβολικά ανταγωνιστικών μονοετών ή πολυετών καλοκαιρινών ειδών, όπως ο γερμανός (Solanum elaeagnifolium), τα οποία μεγαλώνουν γρηγορότερα κι έχουν ανθεκτικότερους βλαστούς που στέκονται και μετά την ξήρανσή τους, οι οποίοι δυσχεραίνουν σημαντικά την ανάπτυξη των χειμερινών ειδών, τα οποία σκιάζονται και σταδιακά λιγοστεύουν, ενώ επιπροσθέτως ορισμένα είδη όποως ο γερμανός, παράγουν αλληλοπαθητικά χημικά που αναστέλλουν την ανάπτυξη άλλων φυτών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο πρώην λαχανόκηπος της Σχολής. Πριν τρία χρόνια, ένα κομμάτι γης που καλυπτόταν κυρίως από γερμανό, οργώθηκε για να γίνει λαχανόκηπος. Στο νέο αυτό γόνιμο χώμα, μαζί με τα λαχανικά φύτρωναν και πολλά χειμερινά ζι΄ζάνια κατάλληλα για το κουνέλι. Ο γερμανός παρέμεινε, αλ΄λα σε λίγα μόνο σημεία. Πρόπερσι ο λαχανόκηπος εγκαταλείφθηκε, κι εκ΄τος από λίγες ρόκες που πρόλαβαν να ρίξουν σπόρο, δε φύτρωσαν άλλα λαχανι΄κα από μόνα τους. Η ποσότητα όμως των εδώδιμων αγριόχορτων ήταν τεράστια. Αυτή η κατάσταση έλαβε ένα άσχημο τέλος, όταν όλα αυτά τα πράσινα και τρυφερά χόρτα κόπηκαν στη φάση της ανθοφορίας τους, και το καλοκαίρι αντικαταστάθηκαν πλήρως από γερμανό κι άλλα ανθεκτικά και τοξικά καλοκαιρινά είδη, των οποίον οι βλαστοί στέκονταν μέχρι το χειμώνα, οπότε και κόπηκαν. Φέτος το σημείο είναι σχεδόν γυμνό, εκτός από κάποιες εστίες με αγρωστώδη, περδικάκι και κάτι άλλο πιθανόν τοξικό, όλες από τη μεριά που δεν δούλεψε τόσο εντατικά το χορτοκοπτικό. Ο ζοχός και η στελλάρια, αγαπημένες χυμώδεις τροφές της κουνέλας με τις οποίες γέμιζα σακούλες ολόκληρες, εξαφανίστηκαν εντελώς. Απενναντίας, ο γερμανός φαίνεται να ξεφυτρώνει απ’όλα τα σημεία. Το φυτό αυτό είναι ριζωματώδες, και φαίνεται να ωφελείται από τα χορτοκοπτικά, επειδή τα ριζώματά του σκορπίζονται μακριά κι έτσι εξαπλώνεται. Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε λιγότερο βαθμό, και σε άλλα πράσινα μέρη της Σχολής. Αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί για χρόνια, δε θεωρώ απίθανη την ολότελη εξαφάνιση κάποιων ειδών. Ήδη η μολοχα και ο ζοχός, δύο είδη με σχετικά βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης και ανθοφορίας από άλλα ζιζάνια, που είναι και πολύ θρεπτικά, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

¨Όπως πάντα, πράττουν χωρίς να αναλογίζονται τις συνέπιες. Οι υπεύθυνοι γνωρίζουν ότι μόνο εγώ αξιοποιώ τα χόρτα, συγκεκριμε΄να για να ταΐζω το κουνέλι μου, κι ότι προτιμώ συγκεκριμένες περιοχές. Αντί λοιπόν να της αφήσουν, τα ισοπεδώνουν όλα. Αυτό δε θα ήθελα να επαναληφθεί στο μέλλον.

Ενημέρωση 15/4/2016: Τα φυτά αναγνωρίστηκαν. Το πρώτο είναι χείρανθος ο χείριος (Erysium cheiri), πρώην Cheiranthes cheiri, ένα διετές ή βραχύβιο πολυετές λαχανοειδές (οικογένεια Brassicaceae), το οποίο είναι αυτοφυές, αλλά καλλιεργείται για τα άνθη του. Το δεύτερο είναι αγριοζοχός (Eurospermum picrides), που λέγεται έτσι όχι επειδή ο κανονικός ζοχός είναι ήμερος, απλώς επειδή αυτό σκεπάζεται από αγκάθια και σκληρές τρίχες. Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των αστεριδών (Asteracaea), μαζί με το ζοχοό, το ραδίκι, το μαρούλι, τις μαργαρίτες κλπ.

Αυτά είναι τα πρώτα άγνωστα είδη για το 2016. Περιμένω τα σχόλια σας με το όνομα του είδους.

άγνωστο καλλωπιστικό σε ανθοφορία

Το πρώτο το βρήκα το Μάρτιο στο εξοχικό του πατέρα μου στη Γερακινή της Χαλκιδικής. Βρισκόταν στο φράχτη του δικού μας σπιτιού με γειτονικό. Ήταν περίπου ενάμισι μέτρο ψηλό ή και παραπάνω, μ’αυτά τα παράξενα τετραπέταλα λουλούδια. Ποώδες. Σίγουρα θα βρίσκεται αρκετά χρόνια εκεί. Πώς λεέγεται;

άγνωστο αγριόχορτο

Το δεύτερο είναι ένα κοινό, αν κι όχι πανταχού παρόν, ζιζάνιο. Μοιάζει με το ζοχό, αλλά έχει χνουδωτά φύλλα πολύ λιγότερο σχισμένα, και σχετικά κυλινδρικό βλαστό με αγκαθάκια. Το συγκεκριμε΄νο φυτό είχε συμπτυγμε΄νη ταξιανθία στην κορυφή, και λίγα φύλλα του λείπουν, επειδή τα έκοψα για τη Λίμπο την κουνέλα μου. Αργότερα το έκοψα όλο για το κουνέλι, αφήνοντας μόνο ένα μικρό κομμάτι μήπως και ξαναπετάξει. Τα κουνέλια το τρώνε. Τι να είναι;

Περιμένω τα σχόλιά σαςσ.

Στις παρακάτω φωτογραφίες θα δείτε το before & after της αλλαγής δέρματος του λοφιοφόρου μου γκέκο (Correlophus ciliatus), ονόματι Βαρώνος. Οποιαδήποτε ομοιότητα στη φρασεολογία με το περιεχόμενο της ιστοσελίδας Lovely Disgrace είναι εντελώς συμπτωματική. Δείτε λοιπόν πώς ήταν ακριβώς πριν και μετά.

Correlophus ciliatus πριν την έκδυση 5/4/2016

Η έκδυση έγινε το βράδυ της πέμπτης προς την έκτη Απριλίου, και η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγες ώρες πριν. Έβγαλα μια αμέσως μετά την επόμενη μέρα, αλλά επειδή δε μ’άρεσε την έσβησα κι έβγαλα μια άλλη στις 7 του μηνός. Δεν ήταν και τόσο εύκολο, αφού το γκέκο επέμενε να πηγαίνει προς τον κλειστό υπολογιστή. Τις μέρες πριν την έκδυση, ο χρωματισμός της σαύρας θαμπώνει, γίνεται κάπως γκριζωπός και το δέρμα της έχει κάπως πιο σκληρή υφή. Το γκέκο συχνά δυσκολεύεται να κολλήσει πολύ καλά σε λείες επιφάνειες, ενώ τείνει να κρύβεται μέσα στην κρυψώνα του. Πολλές φορές δεν κρύβεται απλώς, αλλα κοιμάται ακόμα και τη νύχτα, όπως φαίνεται από τα μαζεμένα του μάτια (ως ζώο χωρίς κινητά βλέφαρα, δεν μπορεί να τα κλείσει εντελώς). Συχνά επίσης ο κύκλος πέψης του διαταράσσεται, όπου παρατηρείται να τρώει λιγότερο και να αφοδεύει σε άτακτα χρονικά διαστήματα. Αυτήν τη φορά είχε ν’αφοδεύσει σχεδόν 12 μέρες, με μια μικρή αφόδευση μόνο στις 31 Μαρτίιου. Σ’αυτήν την περίπτωση δεν έφταιγε η επικείμενη έκδυση μόνο όμως, αλλά κυρίως οι απότομη πτώση της θερμοκρασίας εκείνες της μέρες, που διατάραξαν προσωρινά το μεταβολισμό του. Συχνά το παθαίνει αυτό μια φορά τουλάχιστον άνοιξη ή φθινόπωρο, και είναι φυσιολογικό. Μετά την έκδυση, ο κύκλος του επανήλθε, με μια αφόδευση στις 6 και μία στις 8 του μηνός, ενώ σήμερα θα φάει. Η διάρκεια της περιόδου μειωμένης δραστηριότητας ποικίλει από έως και μια εβδομάδα το χειμώνα έως και λιγότερο από μέρα κάποιες φορές το καλοκαίρι, αλλά συνήθως βρίσκεται σ’αυτήν την κατάσταση για 2-3 μέρες. Συνήθως τη μέρα της έκδυσης επανέρχεται στα φυσυιολογικά του, σκαρφαλώνει όπως πριν, και μετά ξαφνικα κρύβεται στην τρύπα του. Άλλες φορές όμως παραμένει για το μεγαλύτερο χρόνο κρυμμένο μέχρι ν’αλλάξει το δέρμα, ενώ σπάνια μπορεί ν’αλλάξει δέρμα και έξω από την τρύπα του. Εντός λίγων ωρών λοιπόν, το παλιό δέρμα χωρίζει από το καινούργιο, γίνεται ανιχτό διάφανο γκρίζο κι αποκτά υφή χαρτιού. Έχω προσέξει πως αυτό είναι αρχικά πιο εμφανές στη ράχη και στα πλευρά, και αργότερα επεκτείνεται και στο κεφάλι. Λίγες ώρες πριν βγάλω την παραπάνω φωτογραφία, το γκέκο είχε σχεδόν κανονικά χρώματα. Μέσα σε λιγότερο από ώρα άρχισε να γκριζιάζει, και λίγο μετά τη φωτογραφία η αλλαγή είχε επεκταθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Όταν έχει φτάσει σ’αυτό το σημείο, είναι σίγουρο ότι θα το βγάλει το δέρμα μέσα στη νύχτα. Μετά από λίγες ώρες λοιπόν, ξεκίνησε η αλλαγή του δέρματος. Είχα σβηστό φως στο δωμάτιο, για να μην ενοχλώ, και πήγα κι έστηνα αυτί πάνω από το τερράριο για ν’ακούω τη διαδικασία, όπως κι άλλες φορές. Άκουγα το γκέκο να σχίζει και να τραβά το παλιό του δέρμα, κι έπειτα να ξύνεται στα τοιχώματα της κρυψώνας του και στο έδαφος, αλλά και να ξύνεται επίμονα με τα πόδια του. Ανά μεσοδιαστήματα σταματούσε, και το άκουγα να βγάζει τη γλώσσα του και να κάνει χρατς-χρατς, προφανώς τρώγοντας το παλιό του δέρμα. Όλα τα γκέκο υπό φυσιολογικές συνθήκες τρώνε όλο το παλιό τους δέρμα, για να εξαφανίσουν τα ίχνη τους από τυχόν εχθρούς. Μόνο μια φορά έχω βρει ένα πολύ μικρό κομματάκι δέρματος στο τεράριο του γκέκο μου. Δεν παρέμεινα για ώρα εκεί από πάνω του για να ξέρω πότε τελείωσε η αλλαγή δέρματος, αλλά πιστεύω πως θα κράτησε λιγότερο από ώρα. Ακόμα κι αν τελειώσουν όμως, δε σημαίνει ότι αμέσως θα βγουν από την τρύπα τους, μπορεί να μείνουν εκεί για να ξεκουραστούν. Μετά μπορεί να βγουν έξω και να σκαρφαλώνουν πάλι παντού, ή απλώς να βγουν και να παραμείνουν ακίνητα για να ξεκουραστούν, όπώς έκανε το δικό μου στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν ισχύει επίσιης ότι θα φάνε αμέσως μετά την έκδυση όπως λέγεται, αν έχουν γεμάτο στομάχι θα φάνε αργότερα.

Correlophus ciliatus μετά την έκδυση 7/4/2016

Μετά την έκδυση, όπως βλέπετε, τα χρώματά του έγιναν και πάλι φωτεινά και λαμπερά, το δέρμα του έγινε πολύ απαλό και η κολλητικότητά του επανήλθε στο 100%. Πάλι ήταν πιο δραστήριο και μπορούσε να σκαρφαλώνει παντού. Η έκδυση έγινε με επιτυχία, δηλαδή χωρίς εναπομείναν παλιό δέρμα πάνω στο σώμα του. Δυο φορές μόνο μου έχει τύχει αυτό, τη μία με λίγο δέρμα στο λοφίο και την άλλη σε δάχτυλο του μπροστινού ποδιού, τα οποία έβγαλα εύκολα. Ήταν έτοιμα ν’αποκοληθούν άλλωστε, και πιθανότατα θα μπορούσε και μόνος του να τα βγάλει. Μου έχει τύχει ωστόσο λίγες ακόμα φορές να κολλήσουν μικρά κκομματάκια στις κολλητικές επιφάνειες των δακτύλων και να δυσκολεύεται να σκαρφαλώσει. Σ’αυτήν την περίπτωση βάζουμε το γκέκο σε πολύ ρηχό χλιαρό νερό, ή καλύτερα σε μουσκεμένα με χλιαρό νερό χαρτιά για 15-20 λεπτά, και στη συνέχεια προσπαθούμε να τρίψουμε τα πόδια του με μία μπατονέτα ή κάτι τέτοιο μικρό και σχετικά μαλακό. Και με το χέρι γίνεται, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο. Μπορείτε να βγάλετε το παλιό δέρμα και με τσιμπιδάκι, αν μπορείτε να κάνετε τόσο λεπτές κινήσεις. Συνήθως δεν πετύχαινε σ’εμένα η τεχνική με το νερό και το τρίψιμο, κι έτσι περίμενα την επόμενη έκδυση, όπου το πρόβλημα θα διορθωνόταν συνήθως πλήρως. Υπήρχαν και φορές ωστόσο που χρειαζόταν δύο εκδύσεις για να διορθωθεί. Πλέον έχω πολύ καιρό να πάθω αυτό το πράγμα. Το μυστικό είναι, όπως μ’όλα τα φολιδωτά ερπετά, αυξημένη υγρασία κατά την περίοδο της προέκδυσης, ώστε το παλιό δέρμα να μαλακώσει και έτσι να αποκολλάται ευκολότερα. Το συγκεκριμένο τροπικό είδος έτσι κι αλλιώς χρειάζεται αυξημένη υγρασία για μέρος της μέρας τουλάχιστον, αλλά πριν την έκδυση θα πρέπει να προσέχουμε λίγο περισσότερο, οπότε ψεκάζουμε περισσότερο. Δε θα πρέπει από την άλλη να τα καταβρέξουμε όλα ή το γκέκο από υπερβάλλοντα ζήλο αμέσως πριν την έκδυση, γιατί αυτό θα έχει το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα, αφού το δέρμα θα κολλήσει πάνω στο ζώο και θ’αφαιρείται δύσκολα.

Αν και δε μετράω πάντοτε τις ημερομηνίες των εκδύσεων – αν είναι υγειές το ζώο και καιρό στη συλλογή δε χρειάζεται άλλωστε -, τις θυμάμαι όλες για φέτος. Η συγκεκριμένη έκδυση έγινε στις 5 Απριλίου, 21 μέρες μετά την αμέσως προηγούμενη στις 15 Μαρτίου. Εκείνη είχε γίνει 22 μέρες μετά την προηγούμενη στις 22 Φεβρουαρίου, η οποία με τη σειρά της έγινε 23 μέρες μετά την πιο προηγούμενη, στις 31 Ιανουαρίου. Η πρώτη έκδυση για το 2016 έγινε 23 μέρες νωρίτερα, στις 8 Ιανουαρίου. Όπως προσέξατε, το διάστημα μεταξύ των εκδύσεων μειώνεται ελάχιστα σε συνάρτηση με την άνοδο των θερμοκρασιών, αν κι αυτό δεν ισχύει πάντοτε. Το βραχύτερο διάστημα μεταξύ των εκδύσεων που σημείωσα ήταν 16 μέρες το Δεκέμβριο του 2014, το οποίο σημείωσα στο κύριο άρθρο για το γκέκο μου, ο σύνδεσμός του οποίου βρίσκεται στην αρχή του άρθρου, αν και μπορεί να υπήρχαν το ίδιο σύντομα ή και ακόμα μικρότερα μεσοδιαστήματα σε θερμότερες εποχές που να μην τα πρόσεξα. Έχω πάντως την εντύπωση ότοι μια φορά, δε θυμάμαι την εποχή αλλά νομίζω ότι ήταν φθινόπωρο, εκδύθηκε ξανά μέσα σε μόλις 14 ημέρες.

Το λοφιοφόρο μου γκέκο, ο Βαρώνος, είναι τεσσερισίμισι χρόνων και κάτι – γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 2011 -, και τον πρόσθεσα στη συλλογή μου στις 4 Νοεμβρίου του 2012. Περισσότερα για το συγκεκριμένο γκέκο και για το είδος εν γένει θα βρείτε στο ανάλογο άρθρο.

Το διάστημα αυτό που δε δημοσίευα δεν ήμουν αδρανής, αλλά ενημέρωνα τα άρθρα για άλλα δύο ζώα μου, το γενειοφόρο μου δράκο (Pogona vitticeps) και τον κερασφόρο μου βάτραχο (Ceratophrys cranwelli) με νέα στοιχεία, για τα οποία μπορείτε να διαβάσετε πατώντας στους συνδέσμους.

Όλως τυχαίως, η έκδυση του δράκου ξεκίνησε επίσης στις 5 του μηνός, αν και μπορεί να κάνει μήνα μέχρι να ολοκληρωθεί, γιατί οι περισσότερες άλλες σαύρες, σε αντίθεση με τα γκέκο, αλλάζουν το δέρμα τους τμηματικά σε διάρκεια ημερών. Τα φίδια επίσης αλλάζουν το δέρμα τους σε μια στιγμή όπως τα γκέκο, αλλά το αφαιρούν ως ένα κομμάτι, όπως κι αρκετές άποδες ή με ατροφικά άκρα σαύρες.

Ενημέρωση 5/5/2016: Ο Βαρώνος άλλαξε ξανά δέρμα στις 4 Μαΐου, δηλαδή 29 μέρες μετά τις 5 Απριλίου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο διάστημα μεταξύ εκδύσεων που καταγράφω, αν και πιθανότατα να πέρασε ακόμα μεγαλύτερα άλλες φορές που απλώς δεν τα πρόσεξα.

Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Πέθανε η βραβευμένη αρχιτέκτονας Ζάχα Χαντίντ
31/03/201618:2231/03/201619:49 (upd) 11

Από ανακοπή καρδιάς – Νοσηλευόταν με βρογχίτιδα σε νοσοκομείο του Μαϊάμι
Τη ζωή της έχασε, από ανακοπή καρδιάς, η βραβευμένη αρχιτέκτονας Ζάχα Χαντίντ, της οποίας τα έργα έγιναν γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Χαντίντ γεννήθηκε στο Ιράκ και πέθανε σε ηλικία 65 ετών σε νοσοκομείο του Μαϊάμι όπου νοσηλευόταν με βρογχίτιδα, έχοντας αφήσει σημαντική πολιτιστική κληρονομιά πίσω της.

Μετά τις σπουδές της στα Μαθηματικά στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού ακολούθησε την αγάπη της για την αρχιτεκτονική φοιτώντας στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Αρχιτεκτονικής Ένωσης Λονδίνου.

Ήταν η πρώτη γυναίκα που βραβεύθηκε με το Βραβείο Πρίτσκερ, το οποίο απονέμεται ετησίως σε εν ζωή αρχιτέκτονες από το Ίδρυμα Χάιατ και θεωρείται το κορυφαίο στον κόσμο για την τέχνη αυτή, αλλά και με το Royal Gold Medal από το Βασιλικό Ινστιτούτο των Βρετανών Αρχιτεκτόνων, που αποτελεί σημαντική αρχιτεκτονική διάκριση.

Η Χαντίντ, όμως, απέσπασε και το βραβείο Design of the Year το 2014 για τη δημιουργία του μοντέρνου κέντρου πολιτισμού Χεϊντάρ Αλίγιεβ στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο χαρακτηρίζεται από κίνηση, καμπύλες και αρμονία στη δομή του.

Η «βασίλισσα» της αρχιτεκτονικής που ήταν παγκοσμίως γνωστή για τα αρχιτεκτονικά κομψοτεχνήματά της, με τα μεγάλα μάτια της και το χαρακτηριστικό χαμόγελό της, άφησε τα ίχνη της σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ταξίδευε διαρκώς, ρουφούσε την ομορφιά των τοπίων και φανταζόταν πώς θα μπορούσε να «παντρέψει» την φυσική αρμονία με υλικά, γραμμές, καμπύλες και γωνίες.

Η αγάπη της, όμως, δεν περιορίστηκε στην αρχιτεκτονική, αλλά και στο σχεδιασμό κοσμημάτων και την τέχνη, ενώ η φήμη της έφτασε από τη Μεγάλη Βρετανία, στην Ιταλία, μέχρι το Χονγκ Κονγκ και το Αζερμπαϊτζάν.

Κάποιοι κάνουν λόγο για τον δύστροπο χαρακτήρα της που ανταγωνιζόταν την σκληρή υφή των υλικών της, όμως, η ενδιαφέρουσα ματιά της γέμιζε κάθε συναισθηματική… ρωγμή.

Στη μακροσκελή ανακοίνωση του θανάτου της, το γραφείο της στο Λονδίνο «Zaha Hadid Architects», στο οποίο απασχολούνται 246 αρχιτέκτονες, αναφέρεται μεταξύ άλλων πως η Χαντίντ «είναι η πιο σπουδαία γυναίκα αρχιτέκτονας στον κόσμο».

Το 2008 το περιοδικό Forbes την είχε συμπεριλάβει στη λίστα με τις 100 πιο ισχυρές γυναίκες του κόσμου, ενώ η εφημερίδα Guardian την είχε «εκλέξει» μία από τις 50 πιο κομψές γυναίκες του πλανήτη.

Επί δύο συνεχή έτη απέσπασε το βραβείο Stirling, το 2010 για ένα από τα πιο γνωστά έργα της, το Εθνικό Μουσείο των Τεχνών της Ρώμης, MAXXI, και το 2011 για το εκπαιδευτικό ίδρυμα Evelyn Grace Academy στο Λονδίνο.

Ανάμεσα στα έργα της συγκαταλέγεται και το επιβλητικό Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου στο Λονδίνο, καθώς και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Σινσινάτι, αλλά και το κτίριο που φιλοξενεί το Μουσείο Ράινχολντ Μέσνερ στο Νότιο Τυρόλο, το οποίο έχει κατασκευαστεί πάνω σε βράχο.

Η ιρακινή κυβέρνηση χαρακτήρισε το θάνατό της «αναντικατάστατη απώλεια στο Ιράκ και την παγκόσμια κοινότητα», ενώ πολλοί ήταν οι συνάδελφοί της που έσπευσαν να μιλήσουν για την σπουδαία αρχιτέκτονα.

Ανάμεσα σε αυτούς ο Ρίτσαρντ Ρότζερς, που δημιούργησε μαζί με τον Ρέντσο Πιάνο και τον Τζανφράνκο Φρανκίνι το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι.

«Τα νέα του θανάτου της είναι φρικτά. Ήταν σπουδαία αρχιτέκτονας, μία υπέροχη γυναίκα και ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Ανάμεσα στους αρχιτέκτονες που αναδείχθηκαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες, κανείς δεν έχει τόση μεγάλη επίδραση όσο εκείνη. Αγωνίστηκε ως γυναίκα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που βραβεύτηκε με το βραβείο Pritzker. Ηρθα σε επαφή μαζί της για πρώτη φορά στο Κάρντιφ, όταν η κυβέρνηση απέρριψε το σχέδιό της με τον πιο απαράδεκτο τρόπο. Έπρεπε να δώσει μάχη για κάθε εκατοστό της διαδρομής που έκανε. Είναι μεγάλη απώλεια», δήλωσε συγκλονισμένος ο Ρότζερς.

Το Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου στο Λονδίνο

Το κέντρο πολιτισμού Χεϊντάρ Αλίγιεβ

Το μουσείο Μέσνερ στο Νότιο Τυρόλο

Σκεφτείτε πόσα ακόμα ταλέντα κρύβονται στην πολιτισμικά υπανάπτυκτη, σκοταδιστική και μισογυνική Μέση Ανατολή.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 46 ακόμα followers