Latest Entries »

Μανιτάρια Amanita muscaria σε διαφορετικές φάσης ανάπτυξης στην Ολλανδία, από Wikipedia.

Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου. Ή τουλάχιστον το τραγούδι έτσι λέει. Δεν ξέρω γιατί την λέει πρώτη γιορτή του χρόνου, αφού είναι η τελευταία, και σίγουρα δεν την εξισώνει με την πιο κοσμική πρωτοχρονιά. Ίσως επειδή με το παλαιό ημερολόγιο γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, κάνοντάς την την πρώτη σημαντική γιορτή του χρόνου. Και πάλι όμως, υποτίθεται πως στο παλιό ημερολόγιο η ημέρα αυτή είναι η εικοστή Πέμπτη Δεκεμβρίου. Δεν ξέρω, ίσως να είναι καθαρά για λόγους ομοιοκαταληξίας και ίσως τελικά σύνδεσης με την πρωτοχρονιά. Πέρα από πρωτούγεννα, είναι και άλλα πράγματα. Σκεφτείτε τι γίνεται αυτές τις μέρες. Περίπου το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού, κάπου 2,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων, πιστεύουν στη γέννηση ενός υβριδίου θεού και ανθρώπου από μία παρθένα που μύρισε έναν κρίνο, κάπου σε μία σπηλιά σε μια μικρή πόλη της ρωμαιοκρατούμενης ιουδαίας, και μαζί με αυτά και τα παρελκόμενα της ιστορίας, όπως την επίσκεψη από τους τρεις μάγους, το μεγάλο φωτεινό αστέρι, την καταφυγή της οικογένειας στην Αίγυπτο για να αποφύγουν τη σφαγή των νηπίων που διέταξε ο Ηρώδης για να εξολοθρεύσει το νέο βασιλιά, κλπ. Το ότι ο Ηρώδης της υπόθεσης πέθανε το 4 π.Χ. κανέναν δε φαίνεται να απασχολεί. Άρα επίσης είναι και μυθούγενα. Επιπλέον στις 25 Δεκεμβρίου την περίοδο της γέννησης και δράσης του Χριστού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γιορταζόταν η γέννηση του Μίθρα, ενός θεού περσικής προέλευσης ο οποίος είχε επίσης να κάνει με τον ήλιο, το φως, την αλήθεια, τη σωτηρία, κήρυττε αγάπη και συμπόνια και χαρακτηριζόταν ως ποιμένας. Σε άρθρα στο Διαδίκτυο δίνεται η ίδια ημερομηνία γέννησης και για άλλους θεούς με κοινά στοιχεία με τον Ιησού Χριστό, όπως το Διόνυσο, τον Άδωνι και τον Κρίσνα, αλλά αυτό δε στηρίζεται από τα δεδομένα. Για τον Κρίσνα ιδίως, ο οποίος ήταν ινδικός θεός η μέτρηση αυτή δεν έχει αντιστοιχία, αφού το ινδικό σύστημα χρονολόγησης χρησιμοποιούσε σεληνιακούς μήνες με ημερομηνίες που μετακινούνται από χρονιά σε χρονιά. Η γιορτή του Μίθρα, ο οποίος σχετιζόταν με τον ήλιο, καθώς και άλλων θεών, μπήκε τότε επειδή αυτή ήταν η μέρα που οι αρχαίοι μπορούσαν να αντιληφθούν το μεγάλωμα της μέρας μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου, και ο ήλιος είναι αυτός που πραγματικά δίνει ζωή και δείχνει να ανασταίνεται εκείνη τη μέρα. Άρα η γιορτή είναι και ηλιούγεννα. Επίσης ο χριστιανισμός ήταν η αιτία τεράστιας έκτασης ειδεχθών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, άρα είναι και εγκληματούγεννα (crimemass). Τώρα μη βιαστείτε να μου πείτε πως και το ισλάμ, καθώς και μη θεϊστικές ιδεολογίες προέβηκαν σε μεγάλης έκτασης εγκλήματα επίσης, ναι, το έκαναν, αλά ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας όλων των συνολικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας ανήκει στο χριστιανισμό. Πέρα από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, η γιορτή είναι και μανιταρούγεννα, και θα σας το αιτιολογήσω αμέσως. Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο με τίτλο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός», ένα ιδιαίτερο βιβλίο πάνω στην προέλευση και την αποκωδικοποίηση του χριστιανισμού, του συγγραφέα Τζον Αλέγκρο.

Ο Τζον Μάρκο Αλέγκρο (John Marco Allegro) ήταν Βρετανός αρχαιολόγος και φιλόλογος, γνωστός για τις μελέτες που έκανε πάνω στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας. Γεννήθηκε στο Μπάλχαμ του Νότιου Λονδίνου στις 18 Φεβρουαρίου του 1923. Αποφοίτησε από το γραμματικό σχολείο, αν και δεν προχώρησε στο πανεπιστήμιο, αφού ο πατέρας του δεν έβρισκε μεγάλη αξία στην ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι ο Αλέγκρο κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέπειτα έγινε αξιωματικός. Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε την εκπαίδευσή του για να γίνει μεθοδιστής πάστορας, αλά συνειδητοποίησε ότι το ενδιαφέρον του έκλινε περισσότερο προς τα εβραϊκά και τα ελληνικά, και για αυτό σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ με έξοδα του κράτους λόγω της στρατιωτικής του υπηρεσίας. Ο Αλέγκρο έλαβε το πτυχίο του πάνω στις Ανατολικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1951. Το 1952 συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές υπό την καθοδήγηση του Χ. Χ. Ρόουλεϊ ενώ παράλληλα μελετούσε περαιτέρω τις εβραϊκές διαλέκτους στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης υπό την καθοδήγηση του Γκόντφρεϊ Ντράιβερ. Το 1953, ο Αλέγκρο προσκλήθηκε από τον Τζέραλντ Λάνκεστερ Χάρντινγκ στην ομάδα μελέτης των Χειρογράφων της Νεκράς θάλασσας στην Ιερουσαλήμ, και έτσι έμεινε ένα χρόνο εκεί. Ήταν ο πρώτος Βρετανός αντιπρόσωπος της ομάδας, ο μόνος μη ιησουίτης καθολικός, καθώς και ο μόνος που δε συνδεόταν με κάποιο θρησκευτικό δόγμα. Το 1954 έγινε επίκουρος καθηγητής συγκριτικής σημιτικής φιλολογίας στο Μάντσεστερ. Το 1961 έγινε επίτιμος σύμβουλος πάνω στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας για την ιορδανική κυβέρνηση.

Ο Αλέγκρο θεωρούσε αποστολή του την έκδοση και γνωστοποίηση των Χειρογράφων, τα οποία γράφτηκαν στην εποχή που ξεκίνησε ο χριστιανισμός και θα μπορούσαν να διαλευκάνουν την προέλευση των τριών μεγάλων αβρααμικών θρησκειών, του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του ισλάμ. Έλπιζε ότι μελετητές όλων των θρησκειών θα μπορούσαν να μελετήσουν τα Χειρόγραφα χωρίς προκαταλήψεις. Θεωρούσε τον εαυτό του εκδότη των Χειρογράφων και προσπαθούσε να τα γνωστοποιήσει στους ερευνητές και στο ευρύ κοινό. Αρχικά η υπόλοιπη ομάδα τον υποστήριζε, αλλά στη συνέχεια άρχισε να έρχεται σε αντιπαράθεση και αργότερα σε ρήξη μαζί του, εξαιτίας του παραλληλισμού που έκανε μεταξύ του χριστιανισμού και του εσσαϊσμού, τον οποίο θεωρούσε πρόγονο του χριστιανισμού, και την ανορθόδοξη φιλολογική/ετυμολογική μέθοδο την οποία υιοθέτησε για την μελέτη και την αποκρυπτογράφηση του νοήματος των κειμένων.

Το πρώτο μεγάλο γεγονός που έφερε τον Αλέγκρο σε ρήξη με την υπόλοιπη ομάδα ήταν η μετάφραση της Χάλκινης Περγαμηνής. Με αίτημα των ιορδανικών αρχών, ο Αλέγκρο κανόνισε για το κόψιμο της εν λόγω περγαμηνής το χειμώνα του 1955-1956. Παρακολούθησε το άνοιγμά της και έκανε μια προκαταρκτική μεταγραφή και μετάφραση του κειμένου. Διαπίστωσε ότι ήταν ένας κατάλογος θησαυρών κρυμμένων σε διάφορες περιοχές γύρω από το Κουμράν και την Ιερουσαλήμ, πιθανότατα μετά το 70 μ.Χ., οπότε λεηλατήθηκε η Ιερουσαλήμ. Αρχικά η ομάδα των υποστήριξε, αλά στη συνέχεια τον κατηγόρησε ότι προκάλεσε τη διαρροή πληροφοριών στον τύπο και ότι σαμπόταρε την επίσημη μετάφραση παρουσιάζοντας τη δική του πριν την κυκλοφορία της, αν και στην πραγματικότητα η ομάδα είχε ήδη δημοσιεύσει μία προκαταρκτική μετάφραση. Επίσης ο Αλέγκρο πίστευε ότι τα στοιχεία που έδινε το κείμενο δεν ήταν μυθοπλασία, όπως υποστήριζε η ομάδα, αν και προσωρινά αναγκάστηκε να ανακαλέσει το περιεχόμενο του βιβλίου που είχε γράψει για την περγαμηνή, παρόλο που ειλικρινά δεν το πίστευε. Μεταγενέστερη μελέτη έδειξε ότι τα στοιχεία του κειμένου ήταν πράγματι αληθινά. Από το τέλος της δεκαετίας του ’50 μέχρι και το 1968, οπότε έγραψε και το ολοκληρωμένο βιβλίο γι’ αυτά, ο Αλέγκρο οργάνωνε την έκδοση των Πεσαρίμ, κάποιων ιδιότυπων βιβλικών σχολίων. Παράλληλα ετοίμαζε τη συγγραφή και άλλων βιβλίων. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προέλευση των μεγάλων αβρααμικών θρησκειών και της θρησκείας εν γένει, βασιζόμενος περισσότερο στην ετυμολογική μελέτη των λέξεων παρά στην ανάλυση του μύθου. Το 1970 γράφει το «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός». Έπειτα παραιτείται από την ακαδημία και αφιερώνεται στο συγγραφικό έργο. Ο Τζον Αλέγκρο πέθανε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στο Σάντμπαχ του Τσέσαϊρ, στα εξηκοστά πέμπτα γενέθλιά του το 1988. Συνολικά ο Αλέγκρο συνέγραψε 13 βιβλία και πολλά άρθρα σε ακαδημαϊκά περιοδικά, όπως το Περιοδικό της Βιβλικής Λογοτεχνίας, το τριμηνιαίο της Εξερεύνησης της Παλαιστίνης και το Περιοδικό των Σημιτικών Σπουδών, αλλά και στον τύπο.

Έχοντας λοιπόν μελετήσει τα εβραϊκά και άλλες σημιτικές γλώσσες για πάνω από 20 χρόνια, και έχοντας ήδη σχηματίσει την κεντρική ιδέα για την προέλευση του χριστιανισμού καθώς και άλλων θρησκειών της Εγγύς Ανατολής, το 1970 ο Τζον Αλλέγκρο έγραψε το γνωστό του βιβλίο με τίτλο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός, μία μελέτη πάνω στη φύση και την προέλευση του χριστιανισμού μέσα από τις λατρείες γονιμότητας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής». Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, εφαρμόζοντας την ιδιότυπη μεθοδολογία του, η οποία περιλαμβάνει λεξιλογική και ετυμολογική ανάλυση και δευτερευόντως ανάλυση των μύθων, ιχνηλατεί την ιστορία του χριστιανισμού πίσω στην εποχή του σουμεριακού πολιτισμού και ίσως ακόμα παλαιότερα. Ήδη από την αρχή του βιβλίου στηρίζει τη μεθοδολογία του λέγοντας ότι δεν αποκλείεται η ετυμολογική ανάλυση να γίνει η κυρίαρχη μορφή βιβλικής ανάλυσης στο μέλλον. Όπως πριν 100 χρόνια (από την έκδοση του βιβλίου του), μια εποχή χωρίς πολλά επιστημονικά δεδομένα για την προέλευση και εξέλιξη του κόσμου και για την ιστορία της Εγγύς Ανατολής, η βιβλική ανάλυση ήταν κυρίως κυριολεκτική, έτσι και στο μέλλον μπορεί η τρέχουσα μεθοδολογία της ανάλυσης των μύθων να αντικατασταθεί με την ετυμολογία. Πιστεύει ότι οι μύθοι, μολονότι ελκυστικοί και συχνά πιστευτοί, είναι εύκολο να εφευρεθούν για να κρύψουν τα κεντρικά νοήματα της θρησκείας. Ούτε σπουδαίες προσωπικότητες που επηρεάζουν την πορεία μιας θρησκείας αλλάζουν ουσιαστικά τα αρχέτυπά της. Ανταυτού, βασικότερος φορέας του νοήματος είναι οι λέξεις και οι φράσεις, οι οποίες μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, από μύθο σε μύθο και από θρησκεία σε θρησκεία και κωδικοποιούν βασικά νοήματα όπως η αναγέννηση, η γονιμοποιός δύναμη του θείου κλπ. Έτσι, το βιβλίο αυτό είναι περισσότερο ένα συγκριτικό γλωσσολογικό και ετυμολογικό πόνημα.

Αφετηρία του συγγραφέα είναι η Καινή Διαθήκη, την οποία θεωρεί ύποπτη. Συχνά οι διηγήσεις των ευαγγελίων διαφέρουν και ενίοτε αντικρούονται, ενώ μπορούν να εντοπιστούν αδικαιολόγητα ελλείμματα στη γνώση για τις γεωγραφικές τοποθεσίες της Ιουδαίας και για σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Επίσης, πολλές μεταφράσεις από τα αραμαϊκά στα ελληνικά που δίνονται είναι λανθασμένες, όπως Βαρνάβας (γιος της ενθάρρυνσης ή της παρηγοριάς) ή Βοανεργές (γιοι του κεραυνού). Μήπως τελικά οι ιστορίες δε θα πρέπει να εκλαμβάνονται κυριολεκτικά, και οι μεταφράσεις είναι επίτηδες αλλαγμένες;

Με αφετηρία την Καινή Διαθήκη λοιπόν, ο συγγραφέας μας παίρνει σε ένα υπερβολικά πολύπλοκο, δαιδαλώδες και φαινομενικά ατελεύτητο ταξίδι μέσα από διάφορες μυθολογίες και λέξεις. Η μελέτη περιλαμβάνει την εβραϊκή, τη βαβυλωνιακή, τη σουμεριακή και την αρχαία ελληνική θρησκεία, και οριακά την αιγυπτιακή, τη ρωμαϊκή, τη χανανιτική, την ινδική, το ισλάμ και λίγες ακόμα. Ο συγγραφέας πίστευε ότι η σουμεριακή μυθολογία, δημιούργημα του παλαιότερου μεγάλου πολιτισμού της Εγγύς Ανατολής, είναι η απαρχή τόσο των ινδοευρωπαϊκών όσο και των σημιτικών μυθολογιών, ενώ η σουμεριακή γλώσσα συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές με τις σημιτικές γλώσσες. Έτσι προσπαθεί να αναγάγει τα εβραϊκά και άλλα σημιτικά και τα αρχαία ελληνικά και άλλα ινδοευρωπαϊκά έτυμα σε σουμεριακές ρίζες, οι οποίες περιγράφουν λεπτομερώς τη θεότητα, τις λατρευτικές πρακτικές, και την κοσμοθέαση αυτής της αρχαίας πρωταρχικής λατρείας της γονιμότητας που προσπαθεί να ανακατασκευάσει.

Η περίληψη της μεθοδολογικής πορείας του συγγραφέα είναι αρκετά δύσκολη, αφού συγκρίνει πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς από διάφορες εποχές και διάφορα φαινομενικά διαφορετικά ως προς το σκοπό κείμενα μεταξύ τους, συσχετίζει λέξεις και ανάγει ετυμολογίες με περίπλοκο τρόπο. Κάποιες φορές η ανεύρεση της κρυπτογραφημένης αλήθειας είναι εύκολη, όπως απλώς με τη μετάφραση μιας λέξης κλειδιού σε άλλη γλώσσα. Άλλες φορές αυτό απαιτεί αναγωγή τις λέξεις πίσω στο χρόνο, συχνά υποβοηθούμενη από στοιχεία άλλων παλαιότερων κειμένων άλλων θρησκειών ή άλλων πολιτισμών. Συχνά το νόημα κρύβεται πίσω από λογοπαίγνια μιας λέξεις με μία άλλη ομόηχη ή παρόμοιας σημασίας, και η λέξη που ανακαλύπτεται έτσι μπορεί να είναι επίσης κρυπτογραφημένη και λογοπαίγνιο ή μετάφραση άλλης.

Για να καταλάβετε την πορεία του συγγραφέα, θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Στην Καινή Διαθήκη ο Απ΄όστολος Βαρνάβας ήταν ιουδαίος λευίτης που καταγόταν από την Κύπρο. Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωσήφ, αλλά αργότερα του δόθηκε το όνομα Βαρνάβας, που στα αραμαϊκά σημαίνει «υιός παρακλήσεως (γιος της παρηγοριάς)», επειδή παρηγορούσε τους φτωχούς. Ναι, αλλά η μετάφραση είναι λανθασμένη. Μπαρ σημαίνει γιος, αλά νάβας δε σημαίνει παρηγοριά. Στην πραγματικότητα το BAR είναι το δέρμα στα σουμεριακά, ενώ το δεύτερο συνθετικό ανάγεται στη σουμερική λέξη ZA-GIN, που σημαίνει ζαφείρι. Τα σύμφωνα της λέξης (ZGN) άλλαξαν μορφή και θέσεις και έγιναν το σημιτικό spr, το οποίο έδωσε το εβραϊκό sappir, το λάπις λάζουλι, και το ελληνικό σάπφειρος, το ζαφείρι. Επίσης από την ίδια ρίζα παρήχθη και το nbs, από το οποίο έχουμε nabJsu, μαλλί βαμμένο κόκκινο, και το αραμαϊκό nabusa, ένα είδος μαλλιαρής κάμπιας που προσβάλλει το δέντρο σορβιά (Sorbus domestica). Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται με τις ελληνικές και λατινικές περιγραφές της καμηλοπάρδαλης, η οποία στα λατινικά αποδίδεται ως (nabus), και περιγράφεται σαν ένα ζώο με κοκκινωπό τρίχωμα με λευκές κηλίδες, δηλαδή ο ίδιος χρωματισμός με τον πίλο του μανιταριού Amanita muscaria. Άρα Βαρνάβας είναι το δέρμα που είναι κόκκινο με άσπρες βούλες, δηλαδή το ιερό μανιτάρι. Το κανονικό του όνομα είναι Ιωσήφ, το οποίο ανάγεται σε δύο συνθετικά, το ιω, συντομογραφημένη μορφή του εβραϊκού ονόματος του Θεού, , και το αρχαίο σουμεριακό SIPA, το οποίο σημαίνει τεντωμένο κέρατο ή πέος. Μπορούμε να βρούμε τη λέξη στη φράση Γιαχβέ Σαβαώθ, κύριος των δυνάμεων, αν και το «σαβαώθ» στην πραγματικότητα ανάγεται στο σουμερικό SIPA-UD, το πέος της καταιγίδας, δηλαδή η πηγή της γονιμοποιού βροχής του Θεού. Ο σουμερικός θεός της καταιγίδας Ισκούρ έχει παρόμια σημασία, δηλαδή πέος της καταιγίδας. Στους σημιτικούς λαούς ήταν γνωστός ως Αντάντ, ισχυρός πατέρας, με παρόμοια σημασία. Στους Φρύγες της Μικράς Ασίας είναι γνωστός σύμφωνα με την ελληνική απόδοση του ονόματός του ως Σαβάζιος, από του σουμερικό SIPA-ZI, δηλαδή πέος σε στύση. Άρα Ιωσήφ σημαίνει το πέος του Θεού, και κατ’επέκτασιν το κοτσάνι ή στύπος του ιερού μανιταριού. Η Κύπρος επίσης συνδέεται με το χαλκό και τη χάλκινη βαφή, γνωστή με το ίδιο όνομα στους Αρχαίους Έλληνες. Σχετίζεται επίσης ετυμολογικά με το εβραϊκό kopher και το αραμαϊκό kuphrJ’, χάλκινος, όπως δηλαδή το χρώμα του μανιταριού. Και τα δύο ανάγονται στο σουμερικό GU-BAR, κορυφή του κεφαλιού ή κεφάλι του πέους. Η Κύπρος συμβόλιζε το γονιμοποιό πέος του Θεού που κατευθυνόταν προς το βουβώνα της γης στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Επίσης η ίδια εικόνα αντικατοπτριζόταν και στο μανιτάρι, με τον στύπο του να μπαίνει μέσα στον πίλο. Άρα ο Βαρνάβας είναι στην πραγματικότητα το γονιμοποιό πέος του Θεού, το οποίο αντικατοπτρίζεται στο μανιτάρι. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το όνομα Βοανεργές, το όνομα που δόθηκε από το Χριστό στους γιους του Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη, εξαιτίας της θέρμης της πίστης τους, που στην ΚΔ μας δίνεται ως «γιοι του κεραυνού». Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει, σύμφωνα με την ετυμολογική ανάλυση του συγγραφέα, ο ισχυρός άντρας που κρατάει τον ουρανό, ως αναφορά στο γονιμοποιό πέος και τη μορφή του στύπου του μανιταριού, που στηρίζει τον πίλο του. Είναι παράλληλα και λανθασμένη αραμαϊκή απόδοση της λέξης κεραύνιον, ένα από τα ονόματα που έδιναν οι Αρχαίοι Έλληνες στα μανιτάρια, αφού δεν ήξεραν από πού προέρχονται και νόμιζαν πως γεννιούνται από τους κεραυνούς του Δία, κάτι που συμβαδίζει με τη γενικότερη κοσμολογία του γονιμοποιού πέους της καταιγίδας και της γέννησης του μανιταριού μέσα από την καταιγίδα. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, Διόσκουροι δε σημαίνει απλώς νεαροί του Δία, αλά το πέος του Θεού. Ο Κάστορας συμβολίζει αρχικά τη μήτρα, και με την ανάπτυξη του μανιταριού τον πίλο του, ενώ ο Πολυδεύκης το πέος ή το κοτσάνι του μανιταριού. Η λέξη Διόσκουροι σχετίζεται με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, το καμπυλωτό μαχαίρι και με ετυμολογική ανάλυση με τη σουμερική λέξη που σημαίνει κορυφή του πέους ή πίλος του μανιταριού. Το όνομα Πέτρος σχετίζεται με το σημιτικό πίτρα, το μανιτάρι, ενώ η ιδιότητά του να κρατά τα κλειδιά του Παραδείσου, που εκείνη την εποχή τα κλειδιά ήταν πίροι, παραπέμπει στο κοτσάνι του μανιταριού που σαν πίρος στηρίζει την κορυφή του. Δεκάδες παρόμοιες ετυμολογήσεις υπάρχουν στο βιβλίο.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της επίπονης ετυμολογικής ανάλυσης λοιπόν, όλες οι θρησκείες της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και των γύρω περιοχών έχουν την απαρχή τους σε μια αρχαία λατρεία της γονιμότητας που υπήρξε πριν 6.000 χρόνια πριν στη Σουμερία και έλκει την καταγωγή της ίσως από παλαιότερα, από τους προϊστορικούς χρόνους. Η θρησκεία αυτή δημιουργήθηκε από τους αγροτικούς πληθυσμούς της Εγγύς Ανατολής, ώστε να εξασφαλίσουν την συνέχιση των βροχών, της γονιμοποίησης του χώματος και της αναπαραγωγής των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Η θρησκεία ήταν μονοθεϊστική, με έναν αρσενικό θεό που κατοικούσε στον ουρανό. Οι διάφορες ενέργειες του θεού στον κόσμο προσωποποιούνταν ως άγγελοι. Ο θεός αυτός έστελνε το γονιμοποιό του σπέρμα από το θείο πέος του με τη μορφή βροχής ή καταιγίδας, και όσο πιο ισχυρές ήταν οι βροντές στην καταιγίδα, τόσο πιο ισχυρός ήταν ο οργασμός του θεού και τόσο πιο πλούσια η γονιμοποίηση της γης. Οι ήχοι από το θεό είχαν μεγάλη σημασία και βλέπουμε τη μετεξέλιξη αυτού στις σημιτικές θρησκείες, όπου ο λόγος του θεού μπορεί ακόμα και να δημιουργήσει. Η βροχή λοιπόν έπεφτε στη γη, μέσα στην οποία έκαιγε μια γονιμοποιός φωτιά. Μέσα από αυτήν τη φωτιά ενεργοποιούνταν οι σπόροι ώστε να βλαστήσουν, και ξαναξεκινούσε ο κύκλος της ζωής. Η φωτιά της γης επίσης έδινε πολύτιμα ορυκτά. Κατάλοιπα αυτής της πίστης υπάρχουν για παράδειγμα στο όνομα Πλούτωνας, ο οποίος ήταν ο αρχαίος ελληνικός θεός του Άδη, αλλά και ο θεός του πλούτου που δίνει η γη. Ο θεός όμως δεν ήταν πάντα κοντά στους ανθρώπους. Κατά το ζεστό και ξηρό καλοκαίρι της Εγγύς Ανατολής ο θεός εγκατέλειπε προσωρινά τους ανθρώπους, και επέστρεφε ξανά το φθινόπωρο. Για να επιστρέψει γίνονταν τελετές που περιελάμβαναν θρήνους και κραυγές από γυναίκες, καθώς και το αίμα της περιόδου το οποίο είχε ισχυρές δυνάμεις. Το αίμα αυτό συνδεόταν με τη ρητίνη των δέντρων, η οποία γεννούσε το ιερό μανιτάρι, καθώς και το αίμα της παρθενίας, από όπου γεννιόταν ο πρωτότοκος γιος. Το αίμα αυτό έγινε μετέπειτα ακάθαρτο στον ιουδαϊσμό και σε σχετιζόμενες θρησκείες εξαιτίας της ισχυρής του δύναμης. Κάποιες από αυτές τις τελετές επίκλησης της θεότητας με θρήνους επιβίωσαν στη λατρεία του Άδωνη, ενώ η γενικότερη έννοια της εγκατάλειψης και της επιστροφής επιβίωσε στη λατρεία του Διονύσου και μετέπειτα στη νεκρανάσταση του Χριστού. Για τη διασφάλιση της συνεχούς παροχής του θεού στον άνθρωπο, γίνονταν επίσης και τελετές σεξουαλικού χαρακτήρα, με πορνεία κυρίως γυναικών, αλλά και αντρών, όπως και προσφορά σπέρματος. Η γυναίκα θεωρούταν ιδιαίτερα ισχυρή σ’ αυτήν τη λατρεία, αφού μπορούσε να διεγείρει το ανδρικό μόριο από απόσταση, γι’ αυτό αργότερα συνδέθηκε με τη μαγεία. Η ιερή πορνεία στους ναούς της Βαβυλώνας ήταν από τα τελευταία κατάλοιπα αυτής της πρακτικής. Επίσης, ως προσομοίωση της γονιμοποίησης της γης από το θεό, ο ιερέας φορούσε άμφια με φαλλικό συμβολισμό και αλειφόταν με λάδι, το οποίο συμβόλιζε το σπέρμα, και μόνο έτσι εισερχόταν στα άδυτα του ναού, τα οποία συμβόλιζαν τη μήτρα. Βλέπουμε το κατάλοιπο αυτής της λατρείας στο ντύσιμο με τα άμφια και στο χρίσμα του ιερέα πριν την είσοδο στην κιβωτό της διαθήκης ή στο ναό στον πρώιμο ιουδαϊσμό, ειδάλλως η είσοδος χωρίς προετοιμασία θα έφερνε την άμεση θανατική τιμωρία του ιερέα από το Θεό. Μέσα σε αυτό το σύστημα, αμαρτία ήταν ουσιαστικά η σπατάλη του σπέρματος, ή αλλιώς η αστοχία. Αυτή ήταν η πρωταρχική και σοβαρότερη αμαρτία, αφού όπως ο θεός έδινε το σπέρμα του για τη γονιμοποίηση του κόσμου, έτσι και ο άντρας έπρεπε να δίνει το σπέρμα του για τη γονιμοποίηση της γυναίκας. Στην Παλαιά Διαθήκη για παράδειγμα, ο Αυνάν που κατασπαταλά το σπέρμα του θανατώνεται από το Θεό. Η έννοια της δικαιοσύνης σ’ αυτήν τη λατρεία ήταν η έννοια της παγκόσμιας ισορροπίας, ώστε ο θεός να συνεχίζει να παρέχει τη γονιμοποιό του δύναμη στους ανθρώπους. Στην ανθρώπινη κοινωνία η δικαιοσύνη εκφραζόταν με ηθικούς κανόνες και τους πρώτους νόμους που γράφτηκαν στη συνέχεια. Επίσης το κυκλικό σχήμα των πρώτων σουμεριακών κεραμικών πινακίδων που γράφτηκαν τα πρώτα κείμενα δεν είναι τυχαίο, αφού θυμίζει σε σχήμα τον πίλο του ιερού μανιταριού.

Ουσιώδες στοιχείο αυτής της θρησκείας ήταν το ιερό μανιτάρι του είδους |Amanita muscaria, αμανίτης ο μυγοκτόνος, εξαιτίας της ιδιότητάς του να σκοτώνει μύγες. Το μανιτάρι αυτό απαντά στην Ευρασία, στη Βόρεια Αφρική και στη Βόρεια Αμερική (σήμερα μετά από ανθρώπινη εισαγωγή και στην Αυστραλία), και, όπως όλα τα μέλη του γένους του, είναι αυστηρά εκτομυκορριζικό, δηλαδή το μυκήλιό του συνδέεται με τις ρίζες των δέντρων, στις οποίες παρασιτεί, αλλά συγχρόνως προστατεύει το φυτό και του δίνει θρεπτικά συστατικά από το έδαφος, επομένως φυτρώνει μόνο σε δασώδεις περιοχές. Είναι ένα μεγάλο μανιτάρι με λευκή βόλβα ή κολεό, στύπο, και ερυθρό πίλο με άσπρα στίγματα, τα οποία είναι τα κατάλοιπα του καθολικού πέπλου που σχίζεται καθώς ανοίγει. Το μανιτάρι αυτό περιέχει μουσκιμόλη και ιβοτενικό οξύ, δύο ουσίες με επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Το μεν ιβοτενικό οξύ επιδρά στους υποδοχείς NMDA, που σχετίζονται με τη διέγερση του νευρικού συστήματος, η δε μουσκιμόλη στους υποδοχής GaBa, που σχετίζονται με την καταστολή του νευρικού συστήματος. Η τελευταία είναι δέκα φορές ισχυρότερη από το ιβοτενικό οξύ και σ’ αυτήν οφείλονται τα περισσότερα ψυχοενεργά αποτελέσματα. Αν και η ουσία φαινομενικά δρα ως ηρεμιστικό, στην πραγματικότητα έχει άτυπη δράση και τα αποτελέσματά του είναι κυρίως παραισθησιογόνα, αν και δε μπορούν να καταταγούν επακριβώς, αφού παρουσιάζει χαρακτηριστικά ψυχεδελικού, παραληρηματογόνου, διεγερτικού και ηρεμιστικού. Σε μεγάλες δόσεις ενδέχεται να γίνει τοξικό. Μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα των δραστικών ουσιών του μανιταριού είναι ότι δε μεταβολίζονται εύκολα, και έτσι αποβάλλονται σχεδόν αυτούσιες στα ούρα. Η πόση ούρων ταράνδων που έφαγαν το μανιτάρι ή των σαμάνων που το έτρωγαν γινόταν τελετουργικά στη Σιβηρία. Το μανιτάρι αυτό δε θα πρέπει να συγχέεται με τα μαγικά μανιτάρια του γένους Psilocybe, τα οποία είναι αμιγώς ψυχεδελικά και έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως στην Αμερική, με περιορισμένη χρήση στον Παλαιό Κόσμο.

Οι ακόλουθοι αυτής της αρχαίας λατρείας της γονιμότητας λοιπόν κατανάλωναν αυτό το μανιτάρι ως μέρος τελετών που αποσκοπούσαν στην επικοινωνία με τη θεότητα. Το μανιτάρι αυτό γεννιόταν από τη ρητίνη των δέντρων, σε συνδυασμό με τον πλανήτη Αφροδίτη και τους κεραυνούς του θεού. Ήταν ο υιός του θεού, αλά και συγχρόνως ο ίδιος ο θεός ενσαρκωμένος, Διαρκούσε όμως μόνο για λίγο, και έπειτα εξαφανιζόταν και πάλι. Ολόκληρη η κοσμολογία των ανθρώπων που ακολουθούσαν τη συγκεκριμένη λατρεία αντικατοπτριζόταν σε αυτό το μανιτάρι. Ο κόσμος τους ήταν μία επίπεδη γη, η οποία προήλθε μέσα από το νερό της αρχέγονης μήτρας. Ο ουρανός είναι σαν καπάκι, εξού και το στερέωμα στο βιβλίο της Γένεσης, και πίσω από αυτό υπάρχει νερό, το γονιμοποιό σπέρμα του θεού. Διάφορα βουνά ανάλογα με τον πολιτισμό στηρίζουν τον ουρανό, όπως για παράδειγμα ο Άτλαντας στην ελληνική μυθολογία, το όρος Ερμών στη χανανιτική ή η πόλη της Ιερουσαλήμ στην εβραϊκή. Όταν γεννιέται, το μανιτάρι αυτό είναι λευκό και ωοειδές, επειδή είναι συμπτυγμένο και καλύπτεται από τη μεμβράνη, μυκητολογικά το καθολικό πέπλο. Στο επόμενο στάδιο το πέπλο σπάει, αφήνοντας κάτω τη βόλβα ή κολεό, μια σφαιρική μεμβράνη που περιβάλλει το κοτσάνι, μυκητολογικά τον στύπο, του μανιταριού. Η βόλβα αυτή συμβολίζει την αρχέγονη μήτρα και τα αρχέγονα νερά, μέσα από τα οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος. Ο στύπος συμβολίζει το γονιμοποιό πέος του θεού,, καθώς και τα βουνά που στηρίζουν τον ουρανό. Το καπέλο ή η ομπρέλα του μανιταριού, μυκητολογικά πίλος, συμβολίζει τη βάλανο του πέους ή το κάτω μέρος του σώματος μιας υποθετικής γυναίκας σε συνουσία, όταν έχει πλήρως ανοίξει.

Το ιερό μανιτάρι περιγράφηκε με διάφορους όρους, οι οποίοι επιβίωσαν στις μεταγενέστερες θρησκείες. Πολλές λέξεις, τυποποιημένες φράσεις, καθώς και στοιχεία αμφίεσης των ιερέων, λατρευτικά σκεύη, βοτανικά παρασκευάσματα κλπ σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τη μορφή, την ανάπτυξη, το μέγεθος, το χρώμα, τις συνθήκες εμφάνισης και τις ιδιότητες του ιερού μανιταριού. Επίσης πολλά φαρμακευτικά φυτά, όπως ο ισχυρός παραισθησιογόνος και ναρκωτικός μανδραγόρας, η ναρκωτική υπνοφόρος παπαρούνα, η παιώνια, ο κέδρος, ο φοίνικας και άλλα που αναφέρονται σε πολλές θρησκείες και μαγικά ή ιατρικά κείμενα παραπέμπουν με το σχήμα τους ή τις ιδιότητές τους στο μανιτάρι. Ακόμα και άλλα τα οποία δεν υποψιάζουν από την αρχή παραπέμπουν σε αυτό, όπως το τσαμπί σταφύλι του Διονύσου, το οποίο παραπέμπει με το σχήμα του στο πέος, άρα στο πέος του θεού, άρα και στο μανιτάρι. Επίσης η αμφίεση του αρχιερέα των Εβραίων στο Ναό της Ιερουσαλήμ περιγράφεται με βοτανικούς όρους στην εξιστόρηση του Ιώσηπου, κάτι που δημιουργεί υποψίες. Πολλοί μύθοι με πρωτότοκους, όπως ο Χριστός, ή τελευταίους γιους ή παιδιά γυναικών μεγάλης ηλικίας, όπως ο Ηρακλής και ο Ισαάκ, παραπέμπουν στο αίμα της παρθενίας ή της περιόδου και άρα στις συνθήκες υπό τις οποίες γεννιέται το μανιτάρι. Πολλοί μύθοι με δίδυμους, όπως ο Κάιν και ο Άβελ, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης ή ο Ησαύ και ο Ιακώβ, συμβολίζουν τα δύο μέρη του μανιταριού που φαίνονται καθώς ο στύπος του ψηλώνει. Η ομοιότητα είναι πιο έκδηλη στο μύθο του Ησαύ και του Ιακώβ, όπου ο κοκκινωπός, σκληρός και τραχύς Ησαύ συμβολίζει τον πίλο του μανιταριού, ενώ ο λευκός και απαλός Ιακώβ συμβολίζει το στύπο του. Πολλοί μύθοι νεκραναστάσεων όπως αυτός του Άδωνη, της Περσεφόνης, κλπ, συμβολίζουν το μανιτάρι. Ίσως επίσης να συμβολίζουν τις εναλλασσόμενες φάσεις νάρκωσης και υπερδραστηριότητας με υπερβατικά στοιχεία που βιώνουν οι χρήστες αυτού του μανιταριού. Στην Αγία Γραφή για παράδειγμα, αυτό φαίνεται έντονα σε δύο σημεία. Στην Παλαιά Διαθήκη, όταν το πλοίο που μεταφέρει τον Ιωνά πέφτει σε θαλασσοταραχή, όλοι οι ναύτες προσπαθούν να τον ξυπνήσουν για να τους σώσει. Επίσης ο Ιωνάς, μόλις σώζεται και καταλήγει στην ακτή, σκιάζεται από ένα ψηλό δέντρο, το οποίο φυτρώνει και μαραίνεται σε μία μέρα, όπως δηλαδή ένα μανιτάρι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Καινή Διαθήκη κατά τη θαλασσοταραχή στη θάλασσα της Γαλιλαίας, όπου οι μαθητές ξυπνούν το Χριστό για να τους σώσει. Ο Φοίνικας, το μυθολογικό πουλί που πεθαίνει και ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, συμβολίζει επίσης το μανιτάρι. Πολλοί μύθοι που έχουν να κάνουν με διαμελισμό συμβολίζουν ουσιαστικά το κόψιμο του μανιταριού. Για παράδειγμα οι μαινάδες λέγεται ότι έτρεχαν μέσα στο δάσος και διαμέλιζαν ελαφάκια και άλλα μικρά ζώα, ενώ ο Χριστός λογχίστηκε πάνω στο σταυρό. Η ίδια η σταύρωση του Χριστού είναι στην πραγματικότητα ο συμβολισμός για το πλήρες άνοιγμα του μανιταριού. Πολλοί μύθοι με φίδια, όπως τα φίδια στην αιγυπτιακή και την ελληνική θρησκεία ή ο όφις του βιβλίου της Γένεσης σχετίζονται με το μανιτάρι, αφού τα φίδια, όπως και τα μανιτάρια, συμβόλιζαν τις χθόνιες δυνάμεις και είχαν σχέση τόσο με το δηλητήριο όσο και με τη θεραπεία. Συχνά εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν μέσα από τη γη όπως τα μανιτάρια, και το κεφάλι τους θύμιζε την κορυφή του μανιταριού. Το χρυσόμαλλο δέρας είναι στην πραγματικότητα το ίδιο το ιερό μανιτάρι, το οποίο με ετυμολογική ανάλυση σχετίζεται με το χρυσό, δηλαδή χάλκινο χρώμα, μια και στην αρχαιότητα σπάνια ήταν καθαρός ο χρυσός, τη μαλλιαρή επιφάνεια που σχετίζεται με διάφορα φυτά, τον Ησαύ και τελικά το μανιτάρι, και με τον τράγο, ο οποίος συμβολίζει την αντρική δύναμη, το φαλλό και τα κέρατά του συμβολίζουν το πέος του θεού που γονιμοποιεί. Το νέκταρ και η αμβροσία, οι τροφές που έδιναν αθανασία στους ελληνικούς θεούς, έπειτα από ετυμολογική ανάλυση, σημαίνουν επίσης το ιερό μανιτάρι. Η πόλη των Μυκηνών πήρε το όνομά της από ένα μανιτάρι (μύκητα), το οποίο βρήκε ο Περσέας στην περιπλάνησή του στην Πελοπόννησο, και μόλις το έκοψε από κάτω ανέβλυσε νερό, μύθος που ίσως παραπέμπει στο ιερό μανιτάρι και στις ιδιότητές του. Το βιβλίο δίνει πολλά ακόμα παραδείγματα.

Επίσης σύμφωνα με το βιβλίο, η χρήση του μανιταριού διασώθηκε σε πολλές μεταγενέστερες θρησκείες. Για παράδειγμα τα συμπτώματα της έκστασης των συμμετεχόντων στις διονυσιακές τελετές είναι πολύ έντονα για να οφείλονται απλώς στο αλκοόλ. Οι πιστοί διακατέχονταν από ιερή μανία, κραύγαζαν και συμπεριφέρονταν αλλόφρονα, και έπειτα εξαντλούνταν και έπεφταν σε βαθύ λήθαργο, και αυτές οι καταστάσεις διαύγειας και λήθαργου εναλλάσσονταν. Αυτή η κατάσταση ταιριάζει περισσότερο σε μέθη από το ιερό μανιτάρι. Το ίδιο ίσως να ίσχυε και για τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η χρήση του μανιταριού ίσως να διασώθηκε και μέχρι αρκετούς αιώνες αργότερα, όπως για παράδειγμα στην ισλαμική σέκτα των ασασίνων, που δρούσε στην Περσία μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα. Τα μέλη της έπαιρναν το λεγόμενο χασίς, είχαν οράματα του Παραδείσου και έπειτα ήταν έτοιμη να αναλάβουν οποιαδήποτε αποστολή. Χασίς χωρίς κάποιο προσδιοριστικό όμως σημαίνει οποιοδήποτε ξηρό βότανο στα αραβικά, και ίσως να ήταν το μανιτάρι, αφού τα αποτελέσματά του ήταν πολύ ισχυρότερα της κάνναβης. Γενικότερα η ισλαμική εικόνα για τον Παράδεισο ίσως να ήταν παραποιημένες αντιγραφές της χρήσης του μανιταριού που γινόταν σε άλλες θρησκείες. Δίνονται μερικά ακόμα παραδείγματα επιβίωσης της χρήσης του μανιταριού.

Επομένως ο χριστιανισμός είναι πολύ παλαιότερος από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Αυτό που αργότερα ονομάστηκε χριστιανισμός είχε τις ρίζες του στη Σουμερία τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν ή και ακόμα παλαιότερα. Σύμφωνα με την ετυμολογική ανάλυση και τους συμβολισμούς που μας δίνουν οι μύθοι, η λατρεία του μανιταριού συνεχίστηκε και στην πρώιμη θρησκεία των Ισραηλιτών, με πολλές νύξεις σε αυτό στη γένεση. Αργότερα ωστόσο η λατρεία του καταπιέστηκε από τους βασιλείς και τους προφήτες, με θανατική ποινή για τους ακολούθους της. Ένας λόγος ίσως να ήταν ότι ήταν επικίνδυνοι και βίαιοι. Μέσα στην ΠΔ υπάρχουν αυστηρές απαγορεύσεις κατά της ειδωλολατρίας, η οποία ήταν στην πραγματικότητα η λατρεία του μανιταριού. Υπό το φως των νέων στοιχείων, η απαγόρευση προσφορά τους σπέρματος των ανθρώπων στο Μολόχ δε σημαίνει την απαγόρευση της ανθρωποθυσίας, αλλά της κυριολεκτικής προσφοράς σπέρματος σύμφωνα με τις πρακτικές της λατρείας της γονιμότητας. Παρόλα αυτά, πολλά οράματα προφητών, όπως η νοερή μεταφορά του προφήτη Ιεζεκιήλ από τη Βαβυλώνα στο Ναό της Ιερουσαλήμ, θυμίζουν ψυχεδελικές καταστάσεις που φέρνει η κατανάλωση του ιερού μανιταριού, άρα ίσως σκοπός τους να μην ήταν η πλήρης εξάλειψη της λατρείας, αλλά η τροποποίησή της. Ό,τι και αν έγινε, η λατρεία καταπιέστηκε και επανεμφανίστηκε στους αιώνες πριν την εμφάνιση του Χριστού. Τότε εμφανίστηκε η σέκτα των Εσσαίων, που σύμφωνα με τον Ιώσηπο ήταν άνθρωποι που ζούσαν σε απομόνωση σε δικές τους κοινότητες, εφάρμοζαν λιτό βίο, απείχαν από τις σαρκικές ηδονές, έβρισκαν ηρεμία κάτω από τους φοίνικες, και ασχολούνταν με την Παρασκευή φαρμάκων. Σ’ αυτήν την περίπτωση, τα «φάρμακα» ίσως να αναφέρονται σε παρασκευάσματα με το ιερό μανιτάρι, ενώ το σχήμα του φοίνικα παραπέμπει στο ιερό μανιτάρι. Παράλληλα αναπτύχθηκε μια ακόμα σέκτα, αυτήν τη φορά πολύ πιο επικίνδυνη και τελικά υπαίτια για την καταστροφή του αρχαίου Ισραήλ, της Ιερουσαλήμ και του Ναού. Ήταν οι λεγόμενοι ζηλωτές, οι οποίοι, εμφορούμενοι από αυταπάτες ανωτερότητας που τους έδινε η χρήση του ιερού μανιταριού, αντιστέκονταν στη ρωμαϊκή εξουσία προβαίνοντας σε τρομοκρατικές ενέργειες. Έκρυβαν μικρά εγχειρίδια κάτω από τα ρούχα τους, και όταν έμπαιναν μέσα σε μεγάλο πλήθος, τα τραβούσαν και μαχαίρωναν κόσμο. Άλλες φορές προσποιούνταν ότι ήταν οι φίλοι κάποιου, ώστε ο στόχος να τους πλησιάσει και να τον σκοτώσουν. Αυτοί οργάνωσαν τις εξεγέρσεις των ιουδαίων κατά της ρωμαϊκής αρχής, η οποίες είχαν ως συνέπεια τα ρωμαϊκά αντίποινα με τη μορφή της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ. Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Πολιορκία της Μασάντα το 74 μ.Χ., όπου οι εναπομείναντες ζηλωτές, περιορισμένοι στην ακρόπολη, αφού έσφαξαν τα γυναικόπαιδα, άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους και οι λίγοι τελευταίοι αυτοκτόνησαν με τα μαχαίρια τους.

Ο χριστιανισμός ήταν απότοκο του εσσαϊσμού, και όχι τόσο αθώος όσο δείχνουν οι γραφές. Η Καινή Διαθήκη είναι ουσιαστικά η προσεκτικά συγκεκαλυμμένη κωδικοποίηση των βασικών αρχών και πρακτικών της μετεξελιγμένης λατρείας της γονιμότητας. Απορία δημιουργεί στο συγγραφέα το γεγονός ότι, παρά τα κηρύγματα υποταγής στην εξουσία που έκανε ο χριστιανισμός, η νέα θρησκεία προκάλεσε ευθύς το φόβο των Ρωμαίων, οι οποίοι προέβαιναν σε διωγμούς χριστιανών. Γιατί μια ειρηνική θρησκεία, η οποία κηρύττει την αγάπη προς το συνάνθρωπο, να γυρνάς το άλλο μάγουλο όταν σε χτυπάνε και να αποδίδεις «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ», να είναι τόσο μισητή; Η απάντηση βρίσκεται στο συμπέρασμα ότι η ΚΔ είναι ο συγκεκαλυμμένος κώδικας αυτής της θρησκείας, με αυτές τις ηθικές παραινέσεις να αποτελούν κατά κύριο λόγο απλώς λογοπαίγνια και συγκαλύψεις της λατρείας του μανιταριού, και όχι πραγματικούς ηθικούς κανόνες. Άλλωστε πολλοί χριστιανικοί ηθικοί κανόνες είναι ανθρωπίνως αδύνατο να εφαρμοστούν, ενώ άλλοι θα ήταν καταστροφικοί για την εποχή τους. Για παράδειγμα ο Χριστός είπε ότι ό,τι έφτιαξε ο Θεός, ο άνθρωπος δε θα πρέπει να το χωρίζει, εννοώντας την απαγόρευση του διαζυγίου. Ναι, όμως αυτό θα ήταν καταστροφικό στη Μέση Ανατολή της εποχής του Χριστού. Σε εκείνη την κοινωνία, ένας άντρας θα έπρεπε να έχει οπωσδήποτε γιους για να τον γηροκομήσουν. Αν η γυναίκα του δεν του έκανε παιδιά, και δεν είχε αρκετούς πόρους για να μπορέσει να συντηρήσει μία ακόμα σύζυγο, έπρεπε να την χωρίσει και να πάρει άλλη. Άρα μάλλον όλες οι ηθικές στάσεις και παραινέσεις της ΚΔ είναι απλώς συμβολισμοί της λατρείας του μανιταριού, ή στην καλύτερη περίπτωση κώδικας συμπεριφοράς μεταξύ των μελών των μικρών κοινοτήτων της λατρείας και μόνο. Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, είναι πολύ πιθανό ο πρώιμος χριστιανισμός να ήταν το ίδιο βίαιος με τον ζηλωτισμό, για αυτό και κινητοποίησε άμεσα τις ρωμαϊκές αρχές. Η πραγματική φύση του πρώιμου χριστιανισμού διαφαίνεται περισσότερο σε άλλα τμήματα της Καινής Διαθήκης, όπως στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, που ίσως περιέχει εικόνες από ψυχεδελικά ταξίδια με το ιερό μανιτάρι. Άλλα βιβλία, όπως οι επιστολές του αποστόλου Παύλου, ίσως να προστέθηκαν αργότερα. Βασικότερα κείμενα αυτής της λατρείας ωστόσο ήταν αυτά που αργότερα ονομάστηκαν ευαγγέλια με τα καλά κρυμμένα νοήματά τους, τα οποία αν έπεφταν σε χέρια Ρωμαίων δε θα κινούσαν καμία υποψία.

Παρόλα αυτά σύντομα μέσα στη θρησκεία που αργότερα ονομάστηκε χριστιανισμός συντελέστηκε μία κρίσιμη αλλαγή. Μία αίρεση άρχισε να ερμηνεύει τα κείμενα κυριολεκτικά, και να αγνοεί τους συμβολισμούς τους. Οι συγγραφείς αυτής της αίρεσης, γνωστοί αργότερα ως ευαγγελιστές, μετέγραψαν ατελώς τα κείμενα, προσθέτοντας άθελά τους λάθη στο αρχικό νόημα. Αυτή η αίρεση τελικά συνεργάστηκε με τη ρωμαϊκή εξουσία και τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο χριστιανισμός, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρόλα αυτά η σύνδεση του μανιταριού με το χριστιανισμό δε χάθηκε εντελώς. Σε μια νωπογραφία του 13ου αι. σε ένα παρεκκλήσει στο αβαείο του Plaincourault στη Γαλλία, απεικονίζονται οι πρωτόπλαστοι με τον απαγορευμένο καρπό ανάμεσά τους, ένα μανιτάρι του είδους Amanita muscaria σε μορφή δέντρου. Ήταν τυχαία η επιλογή του ζωγράφου μέσα από τόσα πολλά δέντρα, με πολλά από αυτά να συμβολίζουν την αμαρτία; Μάλλον όχι. Σύμφωνα με το βιβλίο, η λατρεία του μανιταριού γνώρισε σύντομες περιόδους έξαρσης ανάμεσα σε μακραίωνες περιόδους καταπίεσης για όσο υπήρξε.

Το βιβλίο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο παράξενα βιβλία για τη θρησκεία και τη φαρμακολογία που εκδόθηκε ποτέ. Η έκδοση πυροδότησε υστερικές αντιδράσεις στα μμε και δρυμεία κριτική από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Σε ένα άρθρο του βρετανικού περιοδίκού Time με τίτλο «Ο Χριςτός ως μανιτάρι», το βιβλίο περιγράφεται από διάφορους κριτικούς ως το ψυχεδελικό παραλήρημα ενός ιδιόρρυθμού χίπη, μια περίεργη απάτη, ή ο ερωτικός εφιάλτης ενός σημιτικού φιλολόγου. Ο Φίλιπ Τζένκινς γράφει ότι ο Αλέγκρο είναι ένας εκκεντρικός μελετητής που βασίζεται σε κείμενα που δεν υπήρχαν ακριβώς με τη μορφή με την οποία παραπέμπει σ’ αυτά, και αποκαλεί το βιβλίο το πιο γελοίο βιβλίο πάνω στη μελέτη του Ιησού από έναν πιστοποιημένο ακαδημαϊκό. Εξαιτίας των σφοδρών αντιδράσεων, ο εκδότης απολογήθηκε για την έκδοση του βιβλίου και ο Τζον Αλέγκρο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το πανεπιστήμιο. Αν και αυτό το βιβλίο του κατέστρεψε την ακαδημαϊκή καριέρα, ανέβασε κατακόρυφα τη δημοσιότητά του. Το 1979, ο Αλέγκρο έγραψε ακόμα ένα πιο εμπεριστατωμένο βιβλίο σχετικά με την προέλευση του χριστιανισμού, με τίτλο «Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας και ο χριστιανικός μύθος». Το βιβλίο επίσης χαιρετίστηκε από υπέρμαχους των ψυχεδελικών, όπως τον γκουρού των ψυχεδελικών Τέρενς Μακένα, που έδρασε κυρίως στη δεκαετία του ‘90. Ήδη από την αρχή της συγγραφικής του καριέρας, ο Αλέγκρο κατηγορήθηκε ότι ξεσήκωνε διαμάχες παρά προήγαγε τη σοβαρή μελέτη. Ωστόσο ο Αλέγκρο δεν είχε σκοπό να προκαλέσει ακραίες αντιδράσεις με την έκδοση αυτού του βιβλίου ή των υπόλοιπων. Από την αρχή είχε υιοθετήσει μια διαφορετική προσέγγυση στα ιερά κείμενα. Πίστευε ότι μόνο με την κατανόηση των απαρχών της θρησκείας οι άνθρωποι θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τα δεσμά της και θα μπορούν να σκέπτονται και να κρίνουν ελεύθερα και ανεξάρτητα. Ο Αλέγκρο θεωρούσε τη θρησκεία μια προσπάθεια του ανθρώπου να είναι με το μέρος των δυνάμεων που βρίσκονται πάνω από αυτόν, όπως εξηγεί και στην εισαγωγή του βιβλίου. Ο άνθρωπος ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να μπορεί να τροποποιεί το περιβάλλον του ώστε να παράγει τροφή, στέγη, κλπ. Συνειδητοποιούσε όμως παράλληλα ότι ήταν ανίκανος να εξουσιάσει υπέρτερες δυνάμεις όπως τον καιρό ή τις φυσικές καταστροφές, και έτσι εφηύρε το παντοδύναμο θεό, με τον οποίο ήταν δυνατό να επικοινωνήσει και να συμμαχήσει για να έχει τουλάχιστον μερικό έλεγχο πάνω σε αυτές τις δυνάμεις.

Τελικά ποια η σχέση του βιβλίου με την πραγματικότητα; Όχι και τόσο μεγάλη, όπως φαίνεται. Η γνώση πάνω στη σουμεριακή γλώσσα αυξήθηκε μετά την έκδοση του βιβλίου, και αποδείχθηκε ότι πολλές ετυμολογήσεις του συγγραφέα είναι λανθασμένες. Πολλές από τις βαθύτερες ετυμολογήσεις του ήταν ήδη προβληματικές και δύσκολο να επαληθευθούν, οπότε σήμερα χάνουν ακόμα περισσότερο την υπόστασή τους. Επίσης η σουμεριακή γλώσσα δεν συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές με τις σημιτικές γλώσσες, παρά είναι μια απομονωμένη γλώσσα που δε μπορεί να καταταγεί σε κάποια γνωστή γλωσσική οικογένεια. Ούτε η σουμεριακή μυθολογία συνδέει τις ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες με τις σημιτικές. Έχει κοινά στοιχεία με διάφορες μυθολογίες των γύρω περιοχών, και περισσότερο με τη Βαβυλωνιακή, προϊόν πολιτισμού που διαδέχτηκε το σουμεριακό. Έτσι, με τη διάψευση πολλών από τις ετυμολογήσεις, καταρρέουν και πολλά στοιχεία της ανακατασκευασμένης λατρείας της γονιμότητας και του συμβολισμού του μανιταριού. Τελικά, πολλές φορές ο μανδραγόρας στα αρχαία κείμενα σημαίνει απλώς μανδραγόρας, και ο φοίνικας σκέτο φοίνικας. Μερικές φορές ένα πούρο σημαίνει απλώς ένα πούρο, όπως είπε και στην περίφημη φράση του ο Φρόιντ. Δεν υπάρχουν απόκρυφοι συμβολισμοί και κρυμμένα νοήματα παντού. Παρόλα αυτά μη βιαστείτε να απορρίψετε το βιβλίο ως το δημιούργημα ενός μισότρελου συγγραφέα επηρεασμένου από την εποχή των ψυχεδελικών. Μπορεί πολλά στοιχεία της ανακατασκευασμένης του θρησκείας να μην ισχύουν, αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλες οι κεντρικές ιδέες του βιβλίου δεν ισχύουν. Μία από τις κεντρικές ιδέες του βιβλίου, η οποία αναγνωρίζετε στις περισσότερες μυθολογικές αναλύσεις σήμερα, αλλά και πριν από την έκδοση του βιβλίου, είναι ότι βασικά αρχέτυπα των μύθων μεταδίδονται από θρησκεία σε θρησκεία, και μολονότι η θρησκεία εξωτερικά μπορεί να αλλάξει, ο μύθος παραμένει βασικά ο ίδιος, αφού εξυπηρετεί περίπου τις ίδιες διαχρονικές ανθρώπινες ανησυχίες, όπως τη γονιμοποίηση του εδάφους, την ανάσταση μετά το θάνατο κλπ. Με την ετυμολογική ανάλυση δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ακούμε και πολλά γι’ αυτήν. Μάλλον δεν έγινε η νέα επαναστατική μέθοδος ανάλυσης των ιερών κειμένων, όπως περίμενε ο ευρετής της. Όσον αφορά το κατά πόσο ο συγγραφέας επηρεάστηκε από την περιρρέουσα ψυχεδελική κουλτούρα της δεκαετίας του ’60, η αλήθεια είναι ότι δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτήν. Δήλωσε ότι ποτέ δεν είχε καταναλώσει το ιερό μανιτάρι, επειδή το θεωρούσε πολύ ισχυρό. Η ιδέα ότι το μανιτάρι Amanita muscaria βρίσκεται πίσω από πολλές θρησκείες ήδη είχε αρχίσει να κυκλοφορεί. Η ιδέα ότι ίσως το ιερό μανιτάρι να συνδέεται με το χριστιανισμό διατυπώθηκε για πρώτη φορά στην Μυκητολογική Εταιρεία της Γαλλίας (Societe Mycologique de France) το 1910. Ο εθνοβοτανολόγος Ρόμπερτ Γκόρντον Γουόσον το 1968 στο βιβλίο του «Σόμα, το Θείο Μανιτάρι της Αθανασίας» υποστήριξε ότι το μανιτάρι αυτό χρησιμοποιούταν πριν από 4.000 χρόνια από τους λαούς που ονομάζονταν Άριοι, και πως αυτό ήταν το στοιχείο που προκαλούσε την έκσταση που περιγράφεται στην ινδική Ριγκβέντα. Το σόμα στα σανσκριτικά ή χαόμα στα αβεστικά (αρχαία περσικά) περιγράφεται ως φυτό με χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε μανιτάρι, και η συγκεκριμένη υπόθεση της ταυτότητάς του θεωρείται δόκιμη έως σήμερα, αν και υπάρχουν και άλλα ψυχοτρόπα φυτά που του διεκδικούν τη θέση. Το μανιτάρι αυτό φαίνεται να χρησιμοποιούταν από διάφορους ινδοευρωπαϊκούς λαούς σε μυστηριακές τελετές. Στην Αρχαία Ελλάδα, το μανιτάρι ίσως να χρησιμοποιούταν στη διονυσιακή λατρεία, όπως πειστικά αναφέρει και ο συγγραφέας. Ίσως επίσης να χρησιμοποιήθηκε και στα ελευσίνια μυστήρια, αν και εδώ πιο πιθανό είναι το είδος Claviceps purpurea, όπως προτείνει και ο Γουόσον στο βιβλίο του «Ο Δρόμος για την Ελευσίνα». Το μανιτάρι ίσως επίσης να χρησιμοποιήθηκε σε παγανιστικές κελτικές, γερμανικές, βαλτικές και σλαβικές θρησκείες. Οι μπερσέρκοι των Βίκινγκς ίσως να κατανάλωναν αυτό το μανιτάρι πριν τη μάχη, για να έχουν υπεράνθρωπη δύναμη. Τεκμηριωμένα γνωρίζουμε ότι είχε ευρεία χρήση στους σαμάνους της Σιβηρίας μέχρι και τον 17ο αιώνα. Ίσως πολλά έθιμα σχετικά με τον αϊ-Βασίλη, όπως το έλκηθρο με τους ταράνδους, ζώο που έτρωγε τέτοια μανιτάρια και αποκτούσε ψυχοενεργά ούρα, ή το ότι κατεβαίνει στις καμινάδες, από το έθιμο με τους σαμάνους που κατέβαιναν από τις καμινάδες και άφηναν ιερά μανιτάρια στα σπίτια, να προέρχονται από εκεί. Επίσης το κόκκινο και άσπρο χρώμα της στολής του αϊ-Βασίλη ίσως να προέρχεται από εκεί. Ίσως η συχνή εμφάνιση του ίδιου του μανιταριού σε Χριστουγεννιάτικες εικόνες και παραμύθια να μην είναι κάτι τυχαίο τελικά. Το μανιτάρι χρησιμοποιήθηκε περιορισμένα και από Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, αν και η χρήση του εκεί δε σχετίζεται με τις ευρασιατικές μυθολογίες. Οι ιδιότητές του παρέμειναν γνωστές στον ελληνικό λαό μέχρι και σήμερα, για αυτό στην Ελλάδα είναι γνωστό με τα ονόματα τρελομανίταρο ή ζουρλομανίταρο,, ενώ χρησιμοποιούταν σπάνια και στη λαϊκή ελληνική ιατρική, για παράδειγμα στην Ανατολική Θράκη χορηγούταν κατά του πυρετού, των παροξυσμών και της καχεξίας. Οι ιδιότητές του επίσης φαίνεται πως δεν ξεχάστηκαν και στη Δυτική Ευρώπη. Η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Λιούις Κάρολ ίσως να βασίζεται σε εμπειρίες από τον ψυχοενεργό αμανίτη, αφού είναι γεμάτη με αλλαγές στην αντίληψη που θυμίζουν επίδραση παραισθησιογόνων, ενώ συγκεκριμένα μανιτάρια στην ιστορία έχουν μαγικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται πουθενά παραδοσιακά ακόμα; Σύμφωνα με κάποιες σχεδόν απόκρυφες, λιγομίλητες αναφορές, το μανιτάρι συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε οινοπνευματώδη ποτά στην Ανατολική Ευρώπη και στη Ρωσία ακόμα και σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, το μανιτάρι χρησιμοποιείται σήμερα σπάνια ως ψυχεδελικό από ψυχοναύτες ή ως «κάτι που σε φτιάχνει» από μαστούρηδες, με αρνητικά αποτελέσματα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μπορεί επίσης να καταναλωθεί ως εδώδιμο, αφού οι ουσίες του είναι υδατοδιαλυτές, και έτσι αν πεταχτεί το πρώτο νερό στο βράσιμο οι περισσότερες φεύγουν, αν και δεν έχει καλή γεύση, γι’ αυτό δεν το προτιμούν πολύ.

Όσον αφορά τις σημιτικές θρησκείες και στη συνέχεια το χριστιανισμό, δεν υπάρχουν πολλές αποδείξεις για τη χρήση του ιερού μανιταριού. Αν και πολλά εδάφια θα μπορούσαν να εξηγηθούν με βάση το ιερό μανιτάρι, όπως και κάθε τι διφορούμενο, έχουν και εναλλακτικές, συχνά πιο πιθανές εξηγήσεις. Η μεγάλη υποτιθέμενη απόδειξη της σχέσης του ιερού μανιταριού με το χριστιανισμό που μας δίνει η νωπογραφία στο αβαείο στη Γαλλία στην πραγματικότητα δε διαφέρει πολύ από παρόμοιου σχήματος μανιταρόδεντρα (γερμ. Pilzbaum) σε άλλες τοιχογραφίες της ίδιας εποχής, σχηματοποιημένα δηλαδή δέντρα που μοιάζουν με μανιτάρια. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα στοιχεία που να δείχνουν ότι οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες ήταν ιδιαίτερα βίαιες και αντιδραστικές προς το κράτος, πόσο μάλλον ότι είχαν ψευδαισθήσεις υπεροχής λόγω της δύναμης που τους έδινε το μανιτάρι, όπως υποθέτει ο συγγραφέας. Ακόμα και οι τεράστιας έκτασης διωγμί χριστιανών που έγιναν από τους Ρωμαίους, όπως μας λένε οι δακρύβρεχτες χριστιανικές ιστορίες που μάλλον λαμβάνονταν κυριολεκτικά στην εποχή του συγγραφέα, είναι αμφισβητούμενα γεγονότα. Είχε τελικά σχέση ο χριστιανισμός με το ιερό μανιτάρι; Ποτέ δε θα μπορούμε να ξέρουμε με πλήρη βεβαιότητα, εκτός και αν ρωτήσουμε τους πρωτοχριστιανούς.

Το βιβλίο ωστόσο δε σταμάτησε να λαμβάνει υποστήριξη. Το 2009, το βιβλίο ξανατυπώθηκε σε μια τεσσαρακοστή επετειακή έκδοση από τον καθηγητή Καρλ Α. Π. Ρακ του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, με παράρτημα παραπομπών 30 σελίδων. Γενικά ωστόσο το σύγγραμμα αυτό δεν απολαμβάνει μεγάλης υποστήριξης πέρα από εθνομυκητολογικούς κύκλους.

Άσχετα με το αν η υπόθεση του μανιταριού είναι αληθινή ή όχι, το βιβλίο «Το Ιερό Μανιτάρι και ο Σταυρός» είναι ένα σημαντικό έργο πάνω στους μύθους της Εγγύς Ανατολής, συμπεριλαμβανομένου του χριστιανισμού, και είναι απαραίτητο για τη βιβλιοθήκη του κάθε μυθικιστή.

Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα που αναδεικνύει το έργο του Τζον Αλέγκρο εδώ. Επίσης το βιβλίο του μπορεί να βρεθεί σε πολλά ελληνικά βιβλιοπωλεία. Το βιβλίο αριθμεί 300 σελίδες.

Υπάρχει ακόμα και μια συνέντευξη του συγγραφέα στα αγγλικά σε μια ολλανδική σατιρική εκπομπή, την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Youtube. Αν και το ξεκίνησαν για πλάκα, ο Αλέγκρο παραθέτει αυτούσια την άποψή του.

Οι υποθέσεις του Αλέγκρο, καθώς και άλλων εθνομυκητολόγων που ασχολήθηκαν με τη σύνδεση του ιερού μανιταριού με τις θρησκείες, έχουν παρθεί στα σοβαρά από μικρή μερίδα ανθρώπων. Υπάρχει πραγματική θρησκεία που βασίζεται στην ιδέα ότι το μανιτάρι Amanita muscaria βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες θρησκείες, η οποία αντλεί επιχειρήματα από το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς και από άλλα που πραγματεύονται το ρόλο του ιερού μανιταριού στην προέλευση των θρησκειών. Η Κοινότητα της Αμβροσίας (Ambrosia Society) θεωρεί ότι απευθύνεται σε αδελφούς και αδελφές που έχουν χάσει το αρχαίο μυστικό, που ταυτίζεται με το Άγιο Δισκοπότηρο. Τα μέλη της θρησκευτικής κοινότητας πιστεύουν ότι το μανιτάρι Amanita muscaria είναι ο καρπός του Δέντρου της Ζωής στη Γένεση της Βίβλου, το αρχικό θρησκευτικό μυστήριο των πιο αρχαίων Ινδοευρωπαϊκών λαών, το αθάνατο Σόμα των Βεδών, το θείο χαόμα του Ζωροάστρη, το θρυλικό νέκτρα και η αμβροσία της ελληνικής μυθολογίας, τα οποία παρασκευάζονταν από τα χρυσά μήλα της αθανασίας. Το μανιτάρι επίσης προσωποποιούνταν στους αιγυπτιακούς θεούς Όσιρι και Ώρο, στον περσικό θεό Μίθρα, στον ελληνικό θεό Διόνυσο, στο σκανδιναβικό θεό Οντίν με το ποιητικό μέθυ της έμπνευσής του. Επίσης υποστηρίζουν ότι το Amanita muscaria είναι η αρχική θεία ευχαριστία, της οποίας η γήινη ανάσταση έπειτα από τρεις μέρες είναι η πηγή του «Ζωντανού Ψωμιού» που πολλαπλασιάζεται, του «Ιερού Κρασιού» και του «Άγιου Δισκοπότηρου». Είναι επίσης ο φτερωτός Ερμής των μεσαιωνικών ερμητικών σχολών, η ποθητή φιλοσοφική λίθος της αλχημείας. Πιστεύουν ότι το μυστικό του μανιταριού είναι η δύναμή του να ανασταίνει και ότι η εκτεταμένη του χρήση βρίσκεται επίσης στα ταρό, στον αποκρυφισμό, στο χριστιανικό μυστικισμό, στη λαϊκή παράδοση και στα παραμύθια. Τα μέλη της κοινότητας καλλιεργούν και πίνουν τη λεγόμενη «αμβροσία» σε ξύλινα δισκοπότηρα με μούστο, η οποία αποτελείται από διάφορα είδη μυκήτων, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το μανιτάρι Amanita muscaria. Ο ιδρητής της οργάνωσης, Ντόναλτ Ε. Τιτερ, πέθανε πρόσφατα, το 2012. Περισσότερα για την κοινότητα μπορείτε να διαβάσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της εδώ.
Η κοινότητα έχει βγάλει ένα βίντεο, το οποίο έχει δημοσιεύσει στο Youtube, στο οποίο υποτίθεται αποδεικνύεται η ικανότητα του μανιταριού Amanita muscaria να ανασταίνει, αφού μπορεί να αναστήσει τον εαυτό του. Ένα ξερό μανιτάρι επανενυδατώνεται, φουσκώνει και παίρνει τη μορφή του φρέσκου μανιταριού. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να γίνει και με μια απλή σταφίδα. Μπορώ να φτιάξω θρησκεία που να τονίζει τη μυστικιστική σημασία της σταφίδας;

Επίσης έχει ανεβάσει βίντεο που περιγράφει τη διαδικασία παρασκευής της αμβροσίας.

Καλά Μανιταρούγεννα σε όλους. Ελπίζω ο Μανιταροβασίλης να σας έχει φέρει αυτό που επιθυμείτε.

Advertisements

Η ελληνική εκπαιδευτική και όχι μόνο πολιτική είναι γεμάτη παλινωδίες και δυσκολίες στην εφαρμογή των νέων μεταρρυθμίσεων. Η γενική εικόνα που μου δίνει είναι σαν κάθε παράταξη που βγαίνει στην εξουσία το μόνο που φροντίζει να κάνει να είναι να αναιρεί τις μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης και να κριτικάρει τους προηγούμενους, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία σε βασικά θέματα και έτσι χωρίς να φτάνουμε σε κάτι ώριμο και ουσιαστικό. Αντίθετα, στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, επικρατεί περισσότερο η λογική και ο προσανατολισμός στην πραγματικότητα, και αναγνωρίζεται ότι είναι η απαραίτητη η συμφωνία των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων σε ορισμένα ουσιώδη ζητήματα που αφορούν την ευημερία του κράτους. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ιδιαίτερα ανεπτυγμένο κοινωνικό κράτος στις σκανδιναβικές χώρες, το οποίο ευτυχώς ακόμα δουλεύει και η αξία του αναγνωρίζεται και από συντηρητικούς και από φιλελεύθερους. Απλώς διαφωνούν ως προς κάποια μικρά σημεία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπάνω κωμικοτραγικής κατάστασης στην ελληνική εκπαιδευτική πολιτική είναι το πολυσυζητημένο γλωσσικό ζήτημα, το οποίο πήρε πάνω από 150 χρόνια μέχρι να λυθεί.

Από ό,τι φαίνεται όμως ένας νέος επικός κύκλος ανοίγει, με ζήτημα τώρα το μάθημα των θρησκευτικών. Αν και συζητήσεις γίνονταν από παλαιότερα, τα γεγονότα εντάθηκαν με τις προτάσεις Φίλη το 2016 για τη μετατροπή του μαθήματος από κυρίως ορθόδοξη κατήχηση σε συγκριτική θρησκειολογία. Εντάξει, σε σύγκριση με την πλήρη απόρριψη του μαθήματος, δεν είναι και σπουδαία αλλαγή, και πιθανότατα η διδασκαλία του δε θα άλλαζε σημαντικά στην πράξη, εάν σκεφτούμε ότι πολλοί εκπαιδευτικοί παράλληλα με το βιβλίο θα παρέδιδαν και φωτοτυπίες στα παιδιά με επιπλέον πράγματα. Και όμως, η αντίδραση της Εκκλησίας ήταν σφοδρή και επιθετική. Έγιναν πολλά έκτροπα, όπως η κατάρα του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου να σαπίσει το χέρι του Φίλη. Όταν οι συζητήσεις αυξήθηκαν το Σεπτέμβριο, τα πράγματα εντάθηκαν ακόμα περισσότερο με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να ζητά την απομάκρυνση του Φίλη από τον υπουργικό θώκο. Τελικά καμία αλλαγή δεν έγινε, ο Φίλης αναγκάστηκε να υποχωρήσει, συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο και με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης τον Οκτώβριο, ο Φίλης παύθηκε. Τέλος καλό όλα καλά.

Εντάξει, μπορεί να μη συμφωνώ με όσα έχει κατά καιρούς υποστηρίξει ο Φίλης, π.χ. μείωση της σημασίας της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλά σε κάποια πράγματα είναι σωστός. Η θρησκεία δεν έχει θέση σε μία σύγχρονη κοινωνία, και από ό,τι φαίνεται υποστηρίζει με κάθε μέσω τον περιορισμό της επιρροής της. Το Μάρτιο δημοσίευσε άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών, όπου υποστηρίζει ότι οι συνθήκες διαχωρισμού κράτους-Εκκλησία έχουν ωριμάσει, και πως αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη σε περίπτωση συνταγματικής αναθεώρησης.

Η ενεργή ανάμιξη της Εκκλησίας στην ύλη των θρησκευτικών συνεχίστηκε έντονα και τον Ιούνιο, όταν έπειτα από εισήγηση του μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ στην έκτακτη συνεδρίαση της ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, έγινε αίτημα για αφαίρεση ορισμένων κομματιών της ύλης. Το Υπουργείο Παιδείας συμμορφώθηκε κατά τις υποδείξεις της εκκλησίας και αφαίρεσε τα «επίμαχα» σημεία από την ύλη του Λυκείου. Πρόκειται για το τραγούδι «Umbrella” της Ριάνα, το τραγούδι «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου, το τραγούδι «Μπαγάσας» του Νικόλα Άσημου, καθώς και μια γελοιογραφία του Economist για τους θρησκευτικούς πολέμους, η οποία απεικόνιζε ένα πεδίο μάχης, ερείπια, νεκρούς και έναν επιζώντα που αναφέρει: «Όλα ξεκίνησαν με μια διαφωνία ποιανού ο Θεός ήταν πιο ειρηνικός, καλοσυνάτος και συγχωρητικός». Επίσης, η Εκκλησία ζήτησε να δηλωθεί σαφώς στους μαθητές της α γυμνασίου ότι η γιόγκα δεν είναι γυμναστική, αλλά θρησκευτική πρακτική. Παράλληλα, η δομή του μαθήματος των θρησκευτικών άλλαξε, με ενσωμάτωση υλικού εκτός του βιβλίου, πολυμέσων, έργων τέχνης, κλπ. Ο προσηλυτισμός από ό,τι φαίνεται εκσυγχρονίζεται. Φυσικά οι παραπάνω παρεμβάσεις της εκκλησίας σε κοσμικό ζήτημα ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων σε όσους δεν επιθυμούν την ενσωμάτωση της εκκλησίας στον κρατικό μηχανισμό. Με επιστολή του στον υπουργό παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, ο Γιάννης Αγγελάκας ζήτησε και με το δίκιο του να αποσυρθεί το τραγούδι των Τρύπες «Γιορτή», στην περίπτωση που εντάσσεται στη διδακτέα ύλη. Όπως δήλωσε: «Δεν θέλω να συμμετέχω σε εκπαιδευτικά πονήματα εάν αυτά χρειάζονται την έγκριση οποιουδήποτε ιερατείου. Ακόμα κι αν με εγκρίνουν αυτοί, δεν τους εγκρίνω εγώ γι’ αυτόν τον ρόλο». Το Υπουργείο Παιδείας απάντησε στις αντιδράσεις λέγοντας ότι οι συζητήσεις με την εκκλησία αφορούσαν τα προγράμματα σπουδών, και όχι το προτεινόμενο διδακτικό υλικό, και ότι όποιες προσθαφαιρέσεις ύλης γίνονται, που είναι κάτι σύνηθες, αποφασίζονται από το επιστημονικό προσωπικό του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ). Επίσης ενημερώνει ότι τα δύο τραγούδια είχαν ήδη αφαιρεθεί από το 2016, όταν και ξεκίνησαν οι διάλογοι μεταξύ της επιτροπής του ΙΕΠ και της επιτροπής της Εκκλησίας, ενώ το τρίτο, η «Συννεφούλα» ακόμα βρίσκεται στον οδηγό του Λυκείου για τον εκπαιδευτικό.

Μέσα από όλη αυτήν την αναταραχή για το θέμα του μαθήματος των θρησκευτικών, με παράδοξα έντονη ανάμειξη της Εκκλησίας, γεννάται το εξής εύλογο ερώτημα: Με ποια λογική αξιώνει η Εκκλησία να έχει λόγο για τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο;

Ως γνωστόν, η συνεργασία της εκκλησίας με την εκπαίδευση έχει βαθιές ρίζες στην Τουρκοκρατία και ακόμα παλαιότερα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κοσμική εκπαίδευση με τη σημερινή έννοια τότε δεν υπήρχε, και όλα τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα βρίσκονταν υπό την άμεση προστασία και έλεγχο της Εκκλησίας. Όμως το πρόβλημα της ανάμιξης της εκκλησίας σε εκπαιδευτικά ζητήματα στο σύγχρονο ελληνικό κράτος έχει πιο πρόσφατη αρχή. Μπορεί η βάση του να βρίσκεται αιώνες πριν, αλλά τα συγκεκριμένα γεγονότα που το διαμόρφωσαν όπως είναι σήμερα ξεκινούν από κινήσεις κατά την περίοδο της Κατοχής.

Όπως πάντοτε, έτσι και τότε η Εκκλησία διάλεξε την πιο σοφή και την πιο ασφαλή τακτική ώστε να επιβιώσει, τη συνεργασία δηλαδή με τον κατακτητή. Δείτε επίσης την επιστολή που έστειλαν τα γλειφτρόνια οι μοναχιοί του Αγίου Όρους στο Χίτλερ, μήπως και σώσουν το κωλαράκι τους. Η κατοχική κυβέρνηση και η Εκκλησία λοιπόν ανταγωνίζονταν για την εύνοια των Γερμανών, προκειμένου να κατοχυρώσουν την ισχύ τους. Και οι δύο θεσμοί θεωρούσαν την γερμανική κατοχή μια παρένθεση, η οποία στο μέλλον θα έφευγε και έτσι θα μπορούσαν να συνεχίσουν τη διακυβέρνηση του τόπου. Αντίθετα, η σχέση ιδίως της Εκκλησίας με τους Βούλγαρους ή τους Ιταλούς ήταν τεταμένη, αφού οι συγκεκριμένοι προσέβλεπαν σε μόνιμη διαμονή σε ελληνικά εδάφη και αφομοίωση πληθυσμών. Από ό,τι φαίνεται, η Εκκλησία ήταν πιο αποδεκτή. Ως θεσμός προσφιλής στο λαό, λειτουργούσε ως μεσάζοντας του τελευταίου με τους Γερμανούς κατακτητές. Μόνο προς το τέλος του πολέμου το 1944, οπότε, εν όψει της ήττας των Γερμανών, οι δεσμοί της με τους Γερμανούς άρχιζαν να διαρρηγνύονται, η Εκκλησία στράφηκε προς τους Άγγλους και την εξόριστη κυβέρνηση. Κατά τα Δεκεμβριανά, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκινός γίνεται αντιβασιλέας και αναλαμβάνει τις συνεννοήσεις με τους Άγγλους και τις πολιτικές δυνάμεις μέχρι τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Η Ελλάδα και η Κύπρος με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο είναι οι μόνες σύγχρονες Ευρωπαϊκές χώρες που τοποθέτησαν ιερωμένο στην πολιτική εξουσία. Στις επόμενες δεκαετίες και μέχρι τη Μεταπολίτευση, η Εκκλησία έπαιξε ενεργό ρόλο στην πολιτική, υποστηρίζοντας το κράτος των «εθνικοφρόνων» στη αντιμετώπιση του «κομουνιστικού κινδύνου».

Σύμφωνα λοιπόν με τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας του 1943, η Ιερά Σύνοδος δικαιούται να προεγκρίνει τα θρησκευτικά εγχειρίδια των σχολείων καθώς και να προλαμβάνει την ετεροδιδασκαλία. Παρόλο που ο χάρτης αυτός αντικαταστάθηκε το 1977, και έκτοτε κανένα τέτοιο δικαίωμα/υποχρέωση δεν προβλέπεται, η Εκκλησία εξακολουθεί να εμμένει στη ρύθμιση της Κατοχής και την επικαλείται όταν διαφωνεί με την εκπαιδευτική ύλη.

Άρα τώρα γνωρίζετε γιατί η Εκκλησία επιθυμεί να καθορίζει τη διδακτέα ύλη στα σχολεία. Είχε κάποιες ευκαιρίες για θεοκρατία στο παρελθόν, αλλά τις έχασε. Η μόνη οριστική λύση σε αυτό το ζήτημα είναι ο πλήρης διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Εάν τότε η Εκκλησία θέλει να φτιάξει τα δικά της εκπαιδευτικά ιδρύματα να το κάνει, αλλά μόνο για τα μέλη της και με δικοί τους χρηματοδότηση.

Προς: ΜΜΕ
Δευτέρα 15 Μαΐου 2017
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: «Στιγματιστική διαχείριση από τα ελληνικά ΜΜΕ με αφορμή τον φερόμενο ως δράστη με απώλεια όρασης».
Το παρόν, αποτελεί δελτίο τύπου που εξέδωσε μια ομάδα ανθρώπων με απώλεια όρασης ή άλλες αισθητηριακές ή κινητικές βλάβες. Δηλώνουμε ευθαρσώς πως διαμέσου αυτού δεν εκφράζουμε ούτε εκπροσωπούμε, κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή φορέα αναπήρων.
Την Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ πως σε υπόγειο διαμέρισμα της Δάφνης, ένας άνδρας με απώλεια όρασης 55 ετών κρατούσε για περίπου 24 ώρες και παρά τη θέλησή της μια κοπέλα 20 ετών, την οποία και βίαζε κατά εξακολούθηση.
Mε αφορμή αυτό το περιστατικό και βασιζόμενα στο γεγονός πως ο φερόμενος ως δράστης, βάσει εγγράφου του ΚΕΠΑ, αντιμετωπίζει βλάβη στην όραση, τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία «ενημέρωσης του κοινού», αναπαράγοντας τον άκρως ρατστιστικό μύθο της αναπηρικής δυστυχίας κι άκρατο μισαναπηρισμό.
Το μόνο που εκφράζουν και φανερώνουν τα όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες, είναι η άγνοια και η στρεβλή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας για την ζώσα κατάσταση της αναπηρίας και ειδικά τους ανθρώπους με απώλεια όρασης, η οποία διαχέεται ευρέως μέσα από παγιωμένες αντιλήψεις ακριβώς όπως αναπαράγονται από πρωτοκλασάτους/ες δημοσιογράφους για χάρη της τηλεθέασης.
Σε μια χώρα με άθλια ρυμοτομία και μηδαμινές προσβάσιμες υποδομές, όπου η εκπαίδευση των ανθρώπων με απώλεια όρασης, είναι αδιανόητα ρατσιστική και μη-αναγνωρισμένη από την επίσημη πολιτεία, όπου τα ποσοστά ανεργίας τους ανέρχονται σε ποσοστό 85% ενώ οι περισσότεροι/ες, διαβιούν όντας εξαρτημένοι/ες από το κοντινό τους περιβάλλον, τα ΜΜΕ ενισχύουν ξεδιάντροπα παμπάλαια στερεότυπα, στοχεύοντας έμμεσα και άμεσα τον στιγματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.
Δια του λόγου του αληθές, σε καθημερινή πρωινή εκπομπή «έγκριτος δημοσιογράφος», αναρωτιόταν «πώς γίνεται ένας τυφλός να χειρίζεται κάμερες» ή ακόμα και να «αισθάνεται σεξουαλική έλξη για μια γυναίκα». Σε μια χώρα όπου το 2017, η αναπηρία θεωρείται συχνά «προνόμιο μαϊμού», αμφισβητώντας ακόμα και κρατικά έγγραφα, συνάδελφοι του έκριναν με τη σειρά τους πως ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τυφλός αφού «κατεβαίνει σκάλες» και «δε φοράει μαύρα γυαλιά». Στην «αποθέωση» του πράγματος, πολύ γνωστή παρουσιάστρια, έκρινε πως ο δράστης «δε γίνεται να είναι τυφλός αφού ένας αστυνομικός του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κι εκείνος το απέφυγε». Δηλαδή, τα ΜΜΕ προτρέπουν τους πολίτες, όταν έχουν απέναντί τους, έναν ανάπηρο ή μια ανάπηρη να καταφεύγουν στη σωματική βία προκειμένου ως «λαϊκοί δικαστές» να κρίνουν εάν είναι «όντως ανάπηρος/ή», χωρίς καν να του προσδίδεται η ιδιότητα να αποφύγει ή να αντιληφθεί το οτιδήποτε που μπορεί να αποτελεί απειλή για τη ζωή του.
Βέβαια αφού «αποδεδείχθηκε» η γνησιότητα του κρατικού εγγράφου (ότι δηλαδή, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει βλάβη στην όραση κατά ποσοστό 95%, οι δημοσιογράφοι, έσπευσαν να αποσαφηνίσουν πως «ασθενείς» (αλήθεια, από πότε η αναπηρία θεωρείται ασθένεια;) με ανάλογο ποσοστό «δεν είναι εντελώς τυφλοί, αλλά βλέπουν….. σκιές». Ναι, φυσικά. Όποιος/α βλέπει σκιές, έχει άριστη όραση. Διότι ένας άνθρωπος που κρίνεται ως «τυφλός» δεν είναι δυνατόν να διαπράξει ένα έγκλημα.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Αποτέλεσμα της ασυνάρτητης σκέψης των δημοσιογράφων: σας παραθέτουμε μια ερώτηση και τις μισαναπηρικές απόψεις δημοσιογράφων «έγκυρης εφημερίδας» με ημερομηνία δημοσίευσης 8/5/17, εναντίον των ανθρώπων με απώλεια όρασης. ΕΡΩΤΗΣΗ: (δημοσιογράφος προς πρώην σύντροφο του δράστη): «Όταν απέκτησε το πρόβλημα και στο άλλο μάτι, περίπου έναν χρόνο πριν χωρίσετε, άλλαξε η συμπεριφορά του; Η ψυχολογία του έπεσε, έγινε πιο συγκρουσιακός, πιο αντιδραστικός;» Ο δημοσιογράφος, πιστεύει ακράδαντα πως οι εκατοντάδες ενήλικες που τυφλώνονται ετησίως στην Ελλάδα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν εγκληματίες. Και μας το επιβεβαιώνει, «ρίχνοντας το φταίξιμο στην βλάβη και το σωματικό βάρος του φερόμενου ως δράστη: «ένας υπέρβαρος άνδρας, ένας μικρός καναπές, ένα λαστιχένιο κόκαλο που σκούζει υστερικά μέσα στη νύχτα, δαντελένια κουρτινάκια στο παράθυρο, ώχρα στους τοίχους, μαύρο στην ψυχή, σκιές στα μάτια. Δεν βλέπει καλά. Η όρασή του τρεμοπαίζει όπως ακριβώς και η ισορροπία του πάνω στη στενή διαχωριστική γραμμή του νου του που τον οδηγεί συχνά πυκνά σε συμπτώματα ανισορροπίας και παράκρουσης. Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς. Δεν τον συμπαθούν, δεν τον νοιάζει. Το μόνο που τον απασχολεί είναι να απλώσει τον σκοτεινό του κόσμο σε κάποια άλλη ζωή, γεμάτη φως και να τη μαυρίσει. Να αντλήσει δύναμη από την αδυναμία του άλλου, χαρά από τον πόνο του, γέλιο από τα ουρλιαχτά του. Καταστρώνει καιρό τώρα το σχέδιό του και του δίνει σάρκα και οστά στα τέλη Μαρτίου του 2017 μέσα από μια αγγελία στην οποία ζητά κάποια κοπέλα για να σταθεί στο πλάι του ως βοηθός……… Το πώς ένας άνθρωπος με 95% τυφλότητα μπόρεσε να προβεί σε όλα τα παραπάνω αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο, τον οποίο καλό θα είναι να λύσουν και να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι της επιτροπής που του παρέδωσαν το χαρτί αναπηρίας, αν υπάρχει όντως κάτι τέτοιο. Το πώς πάλι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να είναι πιο σκοτεινή από την κόλαση, πιο βρώμικη από βούρκο και πιο σάπια από ψοφίμι δεν έχει και τόση σημασία. Ο εγκλεισμός της σε ένα ψυχιατρικό κελί χωρίς το παραμικρό περιθώριο απόδρασης είναι αρκετός…»
Εν κατακλείδι, μετά λύπης μας, διαπιστώνουμε πως αυτές τις δέκα ημέρες που παίζεται το «σίριαλ του τυφλού-υπέρβαρου-καταθλιπτικού βιαστή», σχεδόν κανένας και καμία δημοσιογράφος δεν άσκησε κριτική σε όσα ειπώθηκαν και παρά το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ευυπόληπτοι άνθρωποι με απώλεια όρασης, έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια να «εκπαιδεύσουν» τα ΜΜΕ ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι, είναι φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, συνάδελφοι ανθρώπων με απώλεια όρασης.
Με το δελτίο τύπου αυτό δεν επιθυμούμε να προσφέρουμε την παραμικρή υποστήριξη στον φερόμενο ως δράστη αλλά να αναδείξουμε δημόσια ΚΑΙ τον “βιασμό” μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας με πρόσχημα τις πράξεις ενός προσώπου.
Τέλος δηλώνουμε όλες και όλοι ότι καταδικάζουμε την κουλτούρα του βιασμού και τις πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας μας.
Με τιμή, υπογράφουμε οι ανάπηρες – ανάπηροι και οι μη-ανάπηρες – ανάπηροι.
Μάρω Αγαπητού.
Βάσω Αθανασάκη, (Βάσω Αθανασάκη) Δ.Υ., ακτιβίστρια.
Σωκράτης Βαβίλης (Σωκράτης Βαβίλης), μεταφραστής.
Αλέξανδρος Γκασιμπαγιαζίδης, (Alexandros Gasibayazidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φοιτητής διεθνών σχέσεων.
Ζωή Γερουλάνου, (Zoi Geroulanou), Πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζόμενης με την απώλεια όρασης.
Δήμητρα Γκασουκα, (Dimitra-mimi Gasouka) κοινωνική λειτουργός, γυναίκα με αναπηρία.
Βασιλική Γκέρτσου )Vasso Gertsou), υπάλληλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ιωάννα – Μαρία Γκέρτσου, (Ioanna-Maria Gertsou) γυναίκα με απώλεια όρασης, Ψυχολόγος, ακτιβίστρια, πρόεδρος Μ.Κ.Ο. σχετιζομενης με την απώλεια όρασης.
Μάκης Διαμαντίδης, (Makis Diamantidis – Megarchis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, τραγουδιστής μουσικός DJ.
Μανόλης Διαμαντίδης (Μανόλης Διαμαντίδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης + Lazy, ο σκύλος – οδηγός του.
Στάθης Ζαχαριάδης,(Stathis Zachariadis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, φυσιοθεραπευτής.
Αμφιτρίτη Ιωαννίδου (Amfie Ioannidou), εθελόντρια-ακτιβίστρια-πολίτης του κόσμου.
Νίκος Καλαντζής (ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ), πατέρας παιδιών με απώλεια όρασης.
Λίνα Καλλέ,(Lina Kalle) εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Μαρία Καπογιάννη, (Maria Kapogiannh) φοιτήτρια με πρόβλημα όρασης.
Ματίνα Κάραλη (Matina Karali), ειδική θεραπεύτρια – art therapist.
Φωτεινή Κασσωτάκη, (Φωτεινή Κασωτάκη) γυναίκα με απώλεια όρασης, ιδιωτική υπάλληλος.
Θαλεια Κιούση (Thalia Kiousi), στέλεχος ΜΚΟ.
Ανδρέας Κολίσογλου (Ανδρέας Κολίσογλου), ψυχολογος.
Σωτήρης Κουμτζής, (Σωτήρης Κουμτζής) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Παρασκευή Κουτσαίδη, (Paraskevi Koutsaidi) φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Βασιλική Κοφινάκου,(Kikkh Vasso Kofinakoy) συν/χος μηχανολόγος μηχανικός, ανάπηρη γυναίκα.
Χρυσέλλα Λαγαρία, (Chrysella Lagaria) γυναίκα με απώλεια όρασης, ξεναγός.
Μαρία Μανιατάκη, (Maria Maniataki), γυναίκα με απώλεια όρασης.
Μαρία Μουρκάκου, (Maria Mourkakou),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Ελισάβετ Μουτζουρογεώργου, καθηγήτρια πληροφορικής για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Βιβή Μωραϊτη, (Vivie Moraiti),γυναίκα με απώλεια ακοής.
Μιχάλης Μουρατίδης (Μιχαλης Μουρατιδης), άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Πελαγία Παπανικολάου, (Pwlina Papanikolaou) γυναίκα με απώλεια όρασης, νομικός.
Νινέττα Παπαδομανολάκη, (Nineta Papadomanolaki).
Ιωάννα Παπαδοπούλου, (Ioanna Papadopoulou) γυναίκα με απώλεια όρασης, δασκάλα ειδικής αγωγής.
Ισμήνη Πολίτη (Ismini Pashya Politi), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Τζένη Ράπτη (@Jenny Rapti).
Αντώνης Ρέλλας, (Antonios Rellas) σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.
Ανδριάννα Σαμοϊλη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.
Χριστίνα Σαρρή, (Χριστίνα Σαρρή) μαθήτρια με απώλεια όρασης.
Ενέα Σπαϊλλάρι, (Diadoxos Wfelimisths Underflow) άνθρωπος με απώλεια όρασης.
Έυη Σταμάτη, (Evi Stamati) γυναίκα με απώλεια όρασης.
Βασίλης Στεφανιδης, (Billy Steph) αθλητής bowling με απώλεια όρασης.
Πέννυ Στούμπου, (Penny Stoumbou), εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι για ανθρώπους με απώλεια όρασης.
Κωνσταντίνος Σύρμος, (Konstantinos Syrmos) άνθρωπος με κινητική αναπηρία, συγγραφέας.
Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, (Alexander Taxildaris) ιατρός, πολίτης με αναπηρία.
Μαρία Τζάλλα, (Maria Tzalla Goalball) παραολυμπιονικης, μελος της ελληνικης παραολυμπιακης επιτροπης, γυμναστρια, ακτιβιστρια, γυναίκα με απωλεια ορασης.
Χαράλαμπος Τοκατλίδης, (Babis Tokatlidis) άνθρωπος με απώλεια όρασης, αθλητής.
Βικτώρια Τρέτσιακ (Βικτωρια Τρετσιακ), σκηνοθέτης – παραγωγός ταινιών.
Βαγγελιώ Τζαμπάζη, (Βαγγελιώ Τζαμπάζη) γυναίκα με κινητική αναπηρία
Μαίρη Τσάγκα (Μαίρη Τσάγκα), γυναίκα με απώλεια ακοής.
Απολλωνία Τσαντά,(Apollonia Tsanta) σεναριογράφος, ανάπηρη ακτιβίστρια.
Μενέλαος Τσαούσης (Menelaos Tsaoussis), Διοικητής και Πρόεδρος Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.)
Θεοδωρα Τσαποίτη, διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.
Φωτεινή Τσιόρβα (Fotini Tsiorva).
Διασυνώ Τορουνίδου, λογοθεραπεύτρια.
Μαρία Φουσταλιεράκη (Μαρία Φουσταλιεράκη), πολίτης του κόσμου.
Σοφία Χαϊδοπούλου, (Sofia Chaidopoulou) φιλόλογος.

Χθες το πρωί, 6 Ιανουαρίου, έφυγε αιφνίδια από τη ζωή σε ηλικία μόλις 44 ετών Η Μπέτυ Λεωτσάκου, πρόεδρος και διοικήτρια του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ) και πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου για την Εκπαίδευση Ατόμων με Προβλήματα Όρασης.
Σε ψήφισμα του ΔΣ του ΚεΑτ που έγινε με αφορμή την είδηση του θανάτου, η απώλεια χαρακτηρίζεται δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο στο χώρο των ανθρώπων με αναπηρία όρασης, αλλά και γενικότερα στο αναπηρικό κίνημα. Σύμφωνα με το ψήφισμα, κηρύσσεται τριήμερο πένθος και η σημαία θα κυματίζει μεσίστια στα γραφεία του ΚΕΑΤ στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ενώ αυτά θα είναι κλειστά την ημέρα της κηδείας της. Η Μπέτυ (Παναγιώτα) Λεωτσάκου γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1971 στην Αθήνα. Ήταν κόρη του Γιάννη Λεωτσάκου, που διατέλεσε για πολά χρόνια ηγετικό στέλεχος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών στην Αθήνα στις θέσεις του γενικού γραμματέα και του α. αντιπροέδρου. Αυτή η σχέση με τον χώρο των ατόμων με αναπηρία έδωσε στην κα. Λεωτσάκου το έναυσμα να ασχοληθεί ενεργά και ποικιλοτρόπως με τη λύση των προβλημάτων που απασχολούν τα άτομα με προβλήματα όρασης. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Northeastern Illinois University, ενώ είχε μάστερ στη διοίκηση εκπαιδευτικών μονάδων με κατεύθυνση την αξιολόγηση. Στη συνέχεια διατέλεσε πρόεδρος του συλλόγου ΣΕΕΠΕΑ Αττικής και μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εκπαιδευτικού Προσωπικού Ειδικής Αγωγής (ΠΟΣΕΕΠΕΑ). Διορίστηκε διοικήτρια του ΚΕΑΤ τον Οκτώβριο του 2015, όπου παρέμεινε για 15 μήνες, μέχρι δηλαδή τον αιφνίδιο θάνατό της.
Αν και προσωπικά δεν την ήξερα και πολύ, γνωρίζω το έργο της. Έχει συμμετάσχει ενεργά σε πολλές οργανώσεις με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών εκπαίδευσης ατόμων με προβλήματα όρασης, και ήταν γνωστή για την εργατικότητα, την επιμονή και τη μαχητικότητά της. Δυστυχώς όλοι χάσαμε έναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο για τον αγώνα μας, και το ακόμα χειρότερο σε πολύ νεαρή ηλικία. Είχε ακόμα όλη τη ζωή μπροστά της και πιθανότητες για μεγάλες επιτυχίες στο ιδιαίτερα δύσκολο έργο της. Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου προς την οικογένειά της και προς όλους εμάς που αισθανόμαστε έντονα την απώλειά της.

Σήμερα, Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, είναι η εορτή του πολυούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, άρα εδώ στη Θεσσαλονίκη η ημέρα αυτή είναι αργεία και κλείνουν όλα. Λίγο άβολο στη μέση της εβδομάδας, όμως έτσι γίνεται στο ελληνικό κράτος. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος έζησε στη Θεσσαλονίκη στα Ρωμαϊκά χρόνια. Αυτό που δεν ξέρει σχεδόν κανείς είναι ότι ό πραγματικός «Άγιος Δημήτριος» δεν είχε καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη, και ίσως και να μην την επισκέφθηκε ποτέ. Όπως και με πολλούς άλλους χριστιανικούς αγίους, το πρόσωπό του κατασκευάστηκε μεταθάνατον. Το άρθρο από το ιστολόγιο του Στέλιου Φραγκόπουλου θα σας λύσει της νεοδημιουργηθήσες απορέις.

Πηγή:
sfrang2

27 October 2014
Κατασκευή αγίων για να ζεσταθεί το παγκάρι…
dimitrios
Από την ιστορική βιβλιογραφία (Cyril Mango, Bautz Kirchenlexikon κ.ά.) προκύπτουν τα ακόλουθα για τον λεγόμενο «άγιο» Δημήτριο: Ήταν μία ακόμα ομιχλώδης εκκλησιαστική προσωπικότητα με αμφισβητούμενη ιστορική παρουσία. Υποτίθεται πως έπεσε θύμα διωγμού την εποχή του Διοκλητιανού ή του Μαξιμίνου Β’ Ντάια. Ήταν γιος εύπορης ρωμαϊκής οικογένειας και αρχικά δεν είχε καμιά σχέση με τη Θεσσαλονίκη αλλά με το Σίρμιο, την πόλη Μητροβίτσα της σημερινής Σερβίας. Πρώτα γραπτά με το όνομά του εμφανίζονται το 10ο αιώνα μ.Χ., έξι αιώνες μετά τον θρυλούμενο βίαιο θάνατό του. Τυχόν προγενέστερα, αν υπήρξαν, ίσως να είχαν καταστραφεί κατά τις εικονομαχίες…
Περί το έτος 442 η πρωτεύουσα του Ιλλυρικού μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιατί κατέλαβαν «βάρβαροι» το Σίρμιο. Έτσι μετανάστευσε και η λατρεία του Δημητρίου, ο οποίος έγινε πλέον Θεσσαλονικιός με εκκλησία προς τιμήν του κ.λπ. — περίπου όπως μεταφέρθηκε η Παναγία Σουμελά από τον Πόντο στο ελλαδικό Βέρμιο.  
Με τον καιρό αποκρύφτηκε και ξεχάστηκε η απουσία λειψάνων τού «αγίου», αφού τον 7ο αι. δεν είχαν ανακαλυφτεί ακόμη. Κάποια εποχή εμφανίστηκε όμως ένας τάφος, ο οποίος κατασκευάστηκε με ένα σύστημα σωλήνων ώστε να τροφοδοτείται και να αναβλύζει απ’ αυτόν μύρο. Με αυτό τον τρόπο απέκτησε ο μετανάστης «άγιος» τον επίζηλο μεταξύ αγίων τίτλο του μυροβλήτη.
Αφού μεταμορφώθηκε από τους αγιογράφους από κατσαρομάλλη διάκο σε στρατιωτικό, ο Δημήτριος αξιοποιήθηκε επανειλημμένα για την υπεράσπιση της «αγαπημένης πόλης του», την οποία δεν είχε γνωρίσει μάλλον αλλά τον είχαν μετακομίσει οι κληρικοί. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι στις εικονογραφήσεις ο στρατιωτικός πλέον άγιος λογχίζει από το άλογο έναν πεζοπόρο Έλληνα πολεμιστή…

Το σχολικό βιβλίο Ιστορίας αναφέρει ότι σε μια πολιορκία της Θεσ/νίκης από τους Σέρβους, ο «άγιος» κατατρόπωσε τους -επίσης χριστιανούς ορθοδόξους- εχθρούς, έλυσε την πολιορκία και έσωσε την πόλη. Χωρίς να το έχω ψάξει, είμαι βέβαιος ότι οι Σέρβοι θα έχουν άλλους εθνικούς θεούς, οι οποίοι υποστηρίζουν τον λαό τους σε πολεμικές διενέξεις — περίπου όπως στον τρωικό πόλεμο που οι θεοί ήταν μοιρασμένοι, άλλοι θεοί υποστήριζαν τους Τρώες και άλλοι τους Αχαιούς…
483px-%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CF%8C…
Το 1207 εκατοντάδες χρόνια μετά το θάνατό του, σκότωσε ο Δημήτριος έξω από τα τείχη της Θεσ/νίκης τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη-Iωαννίτση, ο οποίος ήταν κι αυτός χριστιανός και ορθόδοξος. Στην πραγματικότητα ο Καλογιάννης δολοφονήθηκε στον ύπνο του από ένα Κουμάνο αξιωματικό λόγω προσωπικών αντιδικιών. Ποιος απαγορεύει όμως να πήρε ο ίδιος ο «άγιος» τη μορφή του αξιωματικού και να εκτέλεσε το θεάρεστο έργο;; Ουδείς!
Η μορφή του Δημήτριου χρησιμοποιείται ως σήμα για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εννοείται, ο «άγιος» δεν έχει καμιά σχέση, ούτε με τον Αριστοτέλη, ούτε με τις επιστήμες και τα γράμματα…

Το τελευταίο να λέγεται. Έχουμε ένα ακόμα χριστιανικό ψέμα λοιπόν, και το χειρότερο είναι ότι οι σημερινοί παπάδες εξακολουθούν να εξαπατούν τους μωρόπιστους για το δήθεν μύρο που αναβλύζει θαυματουργά ο τάφος του αγίου, ενώ είναι γνωσ΄το από παλιά ότι το μύρο παρέχεται από σύστημα σωληνώσεων, κάτι που παλαιότερα πολλοί δεν απέκρυπταν. Ακούστε την απόδειξη από έναν καθηγητή της θεολογικής.

Και να μην ξεχνάμε επίσης, ότι ο Άγιος Δημήτριος, ως στρατιωτικός άγιος, εικονίζεται συνήθως να σκοτώνει έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι ο Λιαίος όπως λανθασμε΄να λέγεται (εκείνο τον σκότωσε ο μαθητής του ο Νέστορας), αλλά πιθανότατα ο τσάρος των Βουλγάρων, αν και η ταυτότητά του δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη και μπορούν να δοθούν περαιτέρω ερμηνείες, π.χ. ότι είναι ένας ειδωλολάτρης/Έλληνας στρατιώτης συμβολικά. Με αυτό το θέαμα λοιπόν αυνανίζονται πνευματικά οι πιστοί και σέρνουν και τα παιδάκια τους να προσκηνήσουν και να απορροφήσουν λίγο ΄μίσος. Και μετά εξανίστανται για τις βίαιες σκηνές που προβάλλουν τα σύγχρονα σατανικά μμε!
Και τέλος να αναφέρω ότι το όνομα «Δημήτριος» προέρχεται από τη θεά Δήμητρα όπως ο «Απολλώνιος» από τον Απόλλωνα. Στην Ελληνιστική περίοδο ήταν κοινό να βάζουν ονόματα προς τιμήν κάποιου ελληνικού θεού. Οπότε το όνομα είναι στην πραγματικότητα ελληνικότατο, παρόλο που το οικειοποιήθηκαν οι χριστιανοί και σήμερα σχεδόν ξεχάσαμε τις ρίζες του.

Κυκλοφορεί στο Facebook και αξίζει να το κοινοποιήσετε, μόνο και μόνο για τα υστερικά γυναικεία σχόλια που μαζεύονται από κάτω. Γιατί οι γυναίκες γίνονται έξω φρενών όταν γίνεται πλάκα εις βάρος τους, ενώ οι περισσότερι άντρες την προσπερνούν ή κάνουν ένα χλιαρό σχόλιο το πολύ αν δεν τους αρέσει, δεν ξέρω. Ίσως γιατί θυμώνουν πολύ, ενώ η μπίρα όχι. Αυτό που κάνει το δημοσίευμα είναι μια ανάλυση οφέλους-κόστους, την πιο λογική μέθοδο ζυγίσματος δύο καταστάσεων, και καταλήγει στο προφανές συμπέρασμα.

-Η μπύρα είναι πάντα υγρή. Η γυναίκα όχι… 1 πόντος για τη μπύρα
-Η μπύρα είναι χάλια όταν είναι ζεστή… 1 πόντος για τη γυναίκα
-Μια κρύα μπύρα σε ευχαριστεί… 1 πόντος για τη μπύρα
-Για τη μπύρα πληρώνεις φόρο.. 1 πόντος για τη γυναίκα
-Αν πιεις δεύτερη μπύρα, η πρώτη δεν θα θυμώσει. 1 πόντος για τη μπύρα
-Για τη μπύρα είσαι σίγουρος πως είσαι ο πρώτος που την ανοίγει. 1 πόντος για τη μπύρα
-Αν ταρακουνήσεις την μπύρα μετά από λίγο θα καλμάρει μόνη της. 1 πόντος για τη μπύρα
-Η μπύρα ξέρεις ακριβώς πόσο κοστίζει. 1 πόντος για τη μπύρα
-Η μπύρα δεν έχει μαμά. 1 πόντος για τη μπύρα
-Η μπύρα δεν θα σου ζητήσει να την αγκαλιάσεις όταν τελειώσει. 1 πόντος για τη μπύρα
-Αν είσαι άντρας κοινοποίησε αυτό το στάτους. Αν είσαι γυναίκα και θύμωσες που το διάβασες, να ξέρεις πως η μπύρα δεν θυμώνει ποτέ……. 1 πόντος για τη μπύρα….

Πηγή:
voria.gr

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΠΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΦΩΤΟ)

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 24/09/2016, 09:27 | από Voria.gr

Η δράση «Αόρατα μνημεία…Ψηφιακή μνήμη» αποκαλύπτει επτά, εν πολλοίς αγνώστους, αρχαιολογικούς θησαυρούς που μαρτυρούν τη μακραίωνη ιστορία της πόλης.
της Αλεξίας Καλαϊτζή
Θαμμένα κάτω από πολυκατοικίες, κρυμμένα σε υπόγεια ξενοδοχείων ή ακόμα και παρατημένα σε δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς καμία επιγραφή, βρίσκονται επτά αρχαιολογικοί θησαυροί που αποκαλύπτουν τη μακρά ιστορία της πόλης.

Τα πολύτιμα και σπάνια μνημεία, τα οποία μαρτυρούν το πέρασμα Ρωμαίων, Χριστιανών Μουσουλμάνων και Εβραίων από την πόλη και σηματοδοτούν την πορεία της Θεσσαλονίκης σε διάφορες χρονικές περιόδους, παραμένουν αφανή, ανεκμετάλλευτα και εν πολλοίς άγνωστα για την πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης.
Ένας οικισμός που χρονολογείται 8000 χρόνια πριν, ψήγματα ναών από την περίοδο της παλαιοχριστιανικής περιόδου, εβραϊκοί τάφοι αλλά και πολυτελή ρωμαϊκά λουτρά είναι κάποια από αυτά τα μνημεία, τα οποία άλλοτε ανακαλύφθηκαν στη διάρκεια ανασκαφών και άλλοτε τυχαία κατά την ανοικοδόμηση κτιρίων, όπως αυτό της Νομικής του ΑΠΘ.
Στην ανάδειξη επτά τέτοιων μνημείων στοχεύει η δράση «Αόρατα μνημεία…Ψηφιακή μνήμη» που πραγματοποιείται στην πόλη από σήμερα 24 Σεπτεμβρίου έως και τις 2 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Στη διάρκεια της δράσης, δίπλα στα επτά μνημεία θα υπάρχουν αφίσες με QR codes τα οποία θα μπορούν να «διαβαστούν» μέσω smartphones ή tablets και τα οποία θα περιέχουν πληροφορίες και πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την ιστορία των αρχαιολογικών τόπων.

Παρά τη σημασία των περισσοτέρων αυτών, τα μνημεία διατηρήθηκαν σε υπόγεια και η πρόσβαση σε αυτά είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Δείτε ποιοι είναι οι αρχαιολογικοί αυτοί θησαυροί:
1. Βασιλική Αγίας Σοφίας
Όλοι γνωρίζουν το ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Λίγοι όμως γνωρίζουν πώς κάτω από την εκκλησία που βρίσκεται τώρα σε αυτό το σημείο, προϋπήρχε ένας παλαιότερος ναός ο οποίος που μάλιστα ήταν αρκετά μεγαλύτερος από τον σημερινό. Πρόκειται για μια μεγάλη βασιλική, δηλαδή δημόσιο κτίριο που μετά τον 4ο αιώνα προσαρμόστηκε στις ανάγκες των Χριστιανών, μήκους 115 μέτρων και πλάτους 53, που αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες της παλαιοχριστιανικής περιόδου και χρονολογείται στον 5ο αι. μ. Χ.  
Ενδιαφέρον έχει ότι ο μικρότερος σε μήκος σημερινός ναός της Αγίας Σοφίας έχει το ίδιο περίπου πλάτος με την παλαιότερη εκκλησία, και ακολουθεί τους παλαιότερους τοίχους. Στην ανασκαφή που έγινε το 1961 – 62 στην οδό Πρίγκηπος Νικολάου 1, τη σημερινή Αλ. Σβώλου, βρέθηκε μέρος της κόγχης του ιερού, καθώς και τμήματα των θρόνων των ιερέων.
Τα ευρήματα αν και ήταν εντυπωσιακά, διατηρούνται στο υπόγειο πολυκατοικίας. Ένα ακόμη τμήμα της διατηρείται στην αυλή της κρύπτης του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Η κρύπτη ήταν αρχικά ρωμαϊκό λουτρό («νυμφαίο») που μετατράπηκε σε βαπτιστήριο για τις ανάγκες της παλαιότερης εκκλησίας. Ένας από τους κίονες του βαπτιστηρίου διατηρείται στη θέση του μέχρι σήμερα.
2. Στήλη Όφεων Yilan Mermer
Η στήλη που στέκεται παραμελημένη και κακοπαθημένη στο πεζοδρόμιο στη συμβολή Αγ. Δημητρίου και Σουρή, έξω από τη ΔΕΗ προέρχεται από την εποχή της ‘Υστερης Αρχαιότητας (4ος – 6ος αι. μ. Χ.). Είναι το βάθρο κίονα που στήριζε τον ανδριάντα του αυτοκράτορα και βρισκόταν σχεδόν πάντοτε στην ίδια θέση από τη στιγμή που στήθηκε. Τέτοια μνημεία ήταν πολύ διαδεδομένα σε όλη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το συγκεκριμένο αποτελεί σημαντική μαρτυρία για τη στρατηγική σημασία της πόλης αυτή την περίοδο.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου η στήλη ονομαζόταν “το μάρμαρο του φιδιού”, απηχώντας κάποια λαϊκή δοξασία. Σηματοδοτούσε δε μια πλατεία γνωστή ως “Πλατεία των Όφεων”. Μια σειρά από φωτογραφίες, κυρίως από τις αρχές του 20ού αιώνα, απεικονίζουν τη στήλη πάνω στο ψηλό βαθμιδωτό της κρηπίδωμα να λειτουργεί ως φανοστάτης και δίπλα της να σώζεται μια κρήνη.
Στα 1975 λόγω της διάνοιξης της οδού Αγίου Δημητρίου το μνημείο, μετά από σύντομη ανασκαφή, αποκολλήθηκε από την αρχική του θέση και τοποθετήθηκε πέντε μέτρα βορειότερα, στο σημείο που την συναντάμε και σήμερα.
3. Ιππόδρομος της Θεσσαλονίκης
Ο Ιππόδρομος της Θεσσαλονίκης, αν και αόρατος σήμερα, είναι περιβόητος για τη σφαγή 7000 Θεσσαλονικέων μετά από εντολή του Θεοδοσίου Α΄ το 390 μ. Χ.
Το οικοδόμημα είχε εντυπωσιακό μέγεθος: μήκος περίπου 450μ. και πλάτος 95μ. Χτίστηκε ως μέρος του Γαλεριανού συγκροτήματος και στο βόρειο καμπύλο τμήμα του σχηματίζονταν δώδεκα χώροι που πλαισίωναν την κεντρική είσοδο και χρησίμευαν για τη στάθμευση και εκκίνηση των αρμάτων. Η ανατολική πλευρά του Ιππόδρομου χρησιμοποιούσε το ανατολικό τείχος της πόλης για τη διαμόρφωση των κερκίδων ενώ στη δυτική πλευρά υπήρχε το θεωρείο του αυτοκράτορα. Η είσοδος για τους θεατές των αγώνων υπήρχε στη σφενδόνη, δηλαδή στο νότιο κυκλικό τμήμα του, στα όρια της σημερινής οδού Μητροπόλεως.
Ο στίβος του πρώην Ιππόδρομου με την πάροδο των χρόνων δεν καταλήφθηκε από κτίρια, αλλά μετατράπηκε σε μια μακρόστενη πλατεία που διατηρήθηκε έως τις μέρες μας και πήρε το όνομα του. Η κατασκευή του τοποθετείται στις αρχές του 4ου μ. Χ. αιώνα, ενώ σύμφωνα με τις γραπτές πηγές συνέχισε να λειτουργεί τουλάχιστον μέχρι τον 7ο αι. μ. Χ.
4. Νεολιθικός οικισμός στη ΔΕΘ
Είθισται η ιστορία της πόλης της Θεσσαλονίκης να ξεκινά με την ίδρυσή της το 315 π. Χ. από τον Κάσσανδρο. Στην πραγματικότητα όμως η ιστορία της πόλης πηγαίνει αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν από αυτή την χρονολογία.
Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες για την πρώτη αυτή περίοδο είναι λίγες και σπάνιες και αποτελούνται κυρίως από τυχαία ευρήματα σωστικών ανασκαφών. Ένα τέτοιο τυχαίο εύρημα είναι και ο προϊστορικός οικισμός που εντοπίστηκε στο χώρο της ΔΕΘ το 1992-93 κατά την ανέγερση του Βελλίδειου συνεδριακού κέντρου, και ο οποίος χρονολογείται περίπου 8000 χρόνια πριν.
Σε μία έκταση περίπου 800 τετραγωνικών μέτρων οι αρχαιολόγοι εντόπισαν λάκκους σε διάφορα μεγέθη και σχήματα που χρησιμοποιούνταν ως χώροι για απορρίμματα, ως αποθήκες και ως ημιυπόγειες κατοικίες. Τα ευρήματα ήταν πήλινα αγγεία, εργαλεία από πέτρα και οστό, εργαλεία υφαντικής και κοσμήματα. Ο οικισμός αυτός είναι η αρχαιότερη γνωστή εγκατάσταση ανθρώπων στην περιοχή όπου, πολύ αργότερα, αναπτύχθηκε η πόλη της Θεσσαλονίκης.
5. Ρωμαϊκό λουτρό
Στη λεωφόρο Εγνατία στο ύψος της πλατείας Αντιγονιδών διατηρείται στο υπόγειο του ξενοδοχείου Mandrinο, τμήμα λουτρών των ρωμαϊκών χρόνων. Οι τοίχοι του σώζονται σε ύψος 0,80 μ., αλλά το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι το ψηφιδωτό δάπεδο της αίθουσας του.
Το ψηφιδωτό απεικονίζει παράσταση με τέθριππο αγωνιστικό άρμα ενώ στο μπροστινό μέρος της παράστασης του ψηφιδωτού υπάρχουν τρεις «πίνακες» που απεικονίζουν γυναικεία πορτρέτα. Το μνημείο φέρει ακόμα και μια επιγραφή, η οποία αναφέρεται στα Πύθια, δηλαδή στους αγώνες προς τιμή του Απόλλωνα, που άρχισαν να γίνονται στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν τα μέσα του 3ου αι. μ.Χ.
Τα ψηφιδωτά αποκολλήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης όπου και εκτίθενται. Χρονολογούνται στον 3ο αι. μ. Χ.
6. Cubiculum (ταφικό κτίσμα)
Στο χώρο ανάμεσα στο κτίριο Διοίκησης του ΑΠΘ και το κτίριο της Νομικής, διατηρείται ένα ιδιαίτερο ταφικό κτίσμα. Πρόκειται για ένα cubiculum. Στη μία του πλευρά είχε κτιστό υπόγειο δρόμο και σχημάτιζε στο εσωτερικό του θαλάμου του τρία αρκοσόλια, δηλαδή θέσεις για την τοποθέτηση σαρκοφάγων. Στους τοίχους του θαλάμου διασώθηκε ζωγραφική διακόσμηση.
Ο τάφος αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της θεμελίωσης του κτιρίου της Νομικής Σχολής τη δεκαετία του 1960. Λίγο δυτικότερα βρέθηκε και δεύτερο ταφικό κτίσμα το οποίο δεν είναι πλέον ορατό. Το μνημείο αυτό αποτελεί μέρος του Εβραϊκού νεκροταφείου της πρώτης κοινότητας των Εβραίων της πόλης. Στην μαρμάρινη πόρτα του υπήρχε μία χαραγμένη μια επιγραφή, η οποία ανέφερε: «Βενιαμής ω κε Δομέτιος» δηλαδή «Βενιαμής ο οποίος [λέγεται] και Δομέτιος».
Από την επιγραφή αυτή, συμπεραίνουν οι ειδικοί ότι όποιος ενταφιάστηκε εκεί ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας. Το μνημείο χρονολογείται στο πρώτο μισό του 4ου αι. μ.Χ.
7. Ναός Σέργιου Πραγαμά
Στην οδό Μπαλταδώρου 8, στο μικρό δρόμο στο κέντρο της πόλης, κρύβεται ένας ακόμα αρχαιολογικός θησαυρός: ο ναός του Σέργιου Πραγαμά. Ο ναός είναι υπόγειος σήμερα και εντοπίστηκε στα 1888 κατά την διάνοιξη φρεάτιου.
Πρόκειται για ένα μικρό λατρευτικό οικοδόμημα που ιδρύθηκε στη θέση Ρωμαϊκού λουτρού. Στον δεξί τοίχο διασώθηκε ψηφιδωτή επιγραφή που αναφέρει τον Σέργιο Πραγαμά. Ο ναός χρονολογείται στον 5ο αι. μ. Χ. και αποτελεί ένα από τα πρώτα μνημεία αφιερωμένα στη χριστιανική λατρεία στην πόλη.
Αν και η Αρχαιολογική Υπηρεσία περιέλαβε το ναό στο χωροταξικό σχέδιο της Θεσσαλονίκης, τελικά το 1970 χτίστηκε οικοδομή και ο ναός διατηρήθηκε σε αρκετά μεγάλο βάθος με αποτέλεσμα η πρόσβαση σε αυτόν να είναι δύσκολη.
 
«Νομίζω ότι οι Θεσσαλονικείς γνωρίζουν συγκεκριμένα μνημεία αλλά η βιωματική τους σχέση με τους αρχαιολογικούς τόπους της πόλης δεν είναι αυτή που θα μπορούσε να είναι», δήλωσε στη Voria.gr ο επιστημονικά υπεύθυνος της δράσης και καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Κώστας Κωτσάκης. Στόχος της δράσης, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι με τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας οι πολίτες να γνωρίσουν τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της πόλης και να διαμορφώσουν μια έντονη, ζωντανή σχέση με αυτούς. «Η προστασία των μνημείων εξαρτάται από το ενδιαφέρον μας για αυτά. Αλλιώς μαραίνονται και πεθαίνουν, όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους» πρόσθεσε ο καθηγητής.

Η γυναίκα Άραβας

Η κατάσταση με τα εθνώνυμα είναι αρκετά περίπλοκη στην ελληνική γλώσσα. Συχνά έχουμε δύο διαφορετικές λέξεις για ένα εθνώνυμο, ή δύο και περισσότερες καταλήξεις. Αυτό προήλθε αφενός από την συνύπαρξη πολλών εναλλακτικών εθνωνυμικών καταλήξεων ήδη από την αρχαία ελληνική, και αφετέρου από κατάλοιπα της διγλωσσίας, που τόσο πολύ έχει βασανίσει τη γλώσσα μας. Ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, η ελληνική γλώσσα ήταν διχασμένη σε δύο ποικιλίες, από τη μία η φυσικώς εξελισσόμενη λαϊκή γλώσσα, η οποία ήταν διασπασμένη σε πολλές διαλέκτους, συχνά ήταν μόνο προφορική και γεμάτη από ξένα δάνεια, και από την άλλη η λόγια μορφή της γλώσσας, την οποία οι κατασκευαστές της προσπαθούσαν να την κάνουν να πλησιάζει όσο γίνεται στην αττική διάλεκτο, ή τουλάχιστον σε πιο λόγια ελληνιστική κοινή, η οποία αργότερα έγινε η γνωστή καθαρεύουσα. Όταν η καθαρεύουσα καταργήθηκε, η δημοτική είχε ήδη αλλάξει, δανειζόμενη πολλά στοιχεία της λόγιας γλώσσας και αντικαθιστώντας πολλές παραλλαγμένες ελληνικές ή δάνειες λέξεις με πιο αρχαιοπρεπείς αντίστοιχες. Οι πρώτες πήραν αρνητική σημασία (δείνωση), όπως έγινε με πολλά τουρκικά δάνεια, θεωρήθηκαν πιο παρακατιανές ή σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται τελείως. Το ίδιο αντανακλάται και στα εθνώνυμα. Μπορεί ο ναυτικός να έλεγε «Εγγλέζος», αλλά ο καθαρευουσιάνος θα έλεγε «Άγγλος». Στις περισσότερες φορές, επικράτησαν τα λόγια εθνώνυμα, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως η Τουρκάλα, ο Σκοτσέζος και ο Γιαπωνέζος. Όποια κι αν είναι η προέλευσή τους ωστόσο, έχουν και αρσενική και θηλυκή μορφή, αφού ένα έθνος περιέχει φυσικά και άντρες και γυναίκες (εξαιρούνται μοναστικά τάγματα, η φυλή Μαριάμε του Τέξας που ήταν μόνο άντρες και παρόμοιες περιθωριακές περιπτώσεις), αν και πάλι μπορεί να υπάρχει ασυμφωνία, αφού δεν είναι απαραίτητο τα δύο γένη να ακολουθούν πάντα σταθερούς κανόνες, και έτσι μπορεί να έχουν διαφορετικές καταλήξεις, π.χ. Τούρκος και Τουρκάλα, Αργεντινός και Αργεντίνα (σπάνια Αργεντινή για να μη γίνεται σύγχυση με τη χώρα) κλπ. Ως προς αυτό τουλάχιστον, στην ύπαρξη δηλαδή δύο γενών για κάθε εθνώνυμο, είμαστε συνεπείς. Ωστόσο, υπάρχει ένα νεοελληνικό εθνώνυμο χωρίς θηλυκό• ο Άραβας.

Δεν υπάρχει καθιερωμένος, καθολικά αποδεκτός όρος για τη γυναίκα αραβικής καταγωγής. Σκεφτείτε το λίγο. Πόσες φορές ακούσατε να μιλούν για γυναίκες από την Αραβία και με τι προσδιορισμό; Εξαιτίας του κενού αυτού, ο καθένας χρησιμοποιεί όποια λέξη του ταιριάζει περισσότερο, όπως «Αραβίνα», «Αραβίδα», «Αράβισσα», «Αραβέσα», «Αραβέζα», «Αραβή», «Αραπίνα», «Άραβας» ως θηλυκό, ακόμα και… «γυναίκα Άραβας»! Το πρόβλημα ανακύπτει κυρίως στις επίσημες μεταφράσεις κειμένων, όπου γίνεται προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί κάποιος πιο επισημοφανής όρος, με διάφορα περίεργα αποτελέσματα, όπως τη χρήση της δομής «γυναίκα Άραβας».

Έψαξα για το φαινόμενο στο Διαδίκτυο και διαπίστωσα ότι πολλοί έχουν ασχοληθεί με αυτό το ακανθώδες ζήτημα. Ο Νίκος Σαραντάκος πραγματεύτηκε το ζήτημα εδώ και εδώ. Παλαιότερα το 2004, ο Ανδρέας Παπάς, επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής, στη στήλη Υπογλώσσια στην εφημερίδα Το Βήμα επίσης ασχολήθηκε με το θέμα. Το πρόβλημα έχει επίσης συζητηθεί σε πολλά φόρουμ γλωσσολογικής, μεταφραστικής ή λογοτεχνικής θεματολογίας, όπως εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Ακόμα και ο Μπαμπινιώτης στο λεξικό του, όπως μας πληροφορεί ο Σαραντάκος, στην πρώτη του έκδοση δεν έδωσε θηλυκό για το «Άραβας», ενώ στη δεύτερη και συστηματικότερη έκδοση έδωσε το «Αράβισσα», δίνοντας ως εναλλακτικό και το «γυναίκα Άραβας».

Πριν όμως αρχίσουμε να αξιολογούμε τις υποψήφιες λέξεις μία προς μία για την καταλληλότητά τους στη σύγχρονη εποχή, ας κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στη χρήση του ορισμού για τις γυναίκες αραβικής καταγωγής. Ήταν τα πράγματα όπως σήμερα, δηλαδή δεν υπήρχε όνομα για της γυναίκες τις Αραβίας παλαιότερα; Όχι. Στην πραγματικότητα, για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η ελληνική γλώσσα είχε γυναικείο εθνώνυμο για τους Άραβες. Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη «Άραψ, Άραβος» ήταν διγενής και μπορούσε να πάρει και το θηλυκό άρθρο. Ίσως από εκεί να προέρχεται η όμοια με το αρσενικό ονομασία που έχουν συχνά οι γυναίκες της Αραβίας σήμερα, και αποκαλούνται και γυναίκες Άραβες. Στην ελληνιστική εποχή ωστόσο, εμφανίστηκαν και εναλλακτικοί τύποι, όπως «Αραβίς» και «Αράβισσα». Ο τελευταίος τύπος εμφανίζεται και στην ελληνική μετάφραση του Βιβλίου του Ι΄ώβ της Παλαιάς Διαθήκης, όπου λέει «Λαβών δε γυναίκα Αράβισσαν γεννά υιόν.», όπως μας πληροφορεί ο Σαραντάκος. Στο Βυζάντιο πιθανόν θα χρησιμοποιούνταν παρόμοιες ονομασίες, δεν έχω πηγές για αυτήν την περίοδο. Κατά την Τουρκοκρατία, η λέξη για τον Άραβα ήταν «Αράπης», από το τουρκικό «Αράπ» και για τη γυναίκα «Αραπίνα». Οι Έλληνες της Αιγύπτου αποκαλούσαν τις Αιγύπτιες μουσουλμάνες γυναίκες Αραπίνες. Κι έπειτα, στην πιο πρόσφατη εποχή, δεν έχουμε κανένα όνομα. Γιατί;

Η κυρίαρχη εξήγηση είναι ότι επειδή στον ισλαμικό και κατ’επέκτασιν στον αραβικό κόσμο οι γυναίκες συνήθως ζουν στην απομόνωση, και πρόσβαση σ’αυτές έχει μόνο ο σύζυγος και οι συγγενείς τους, δεν υπήρχαν πολλές ευκαιρίες συνάντησης με τους Έλληνες• ούτε αυτές ταξίδευαν στην Ελλάδα, ούτε οι Έλληνες τις συναντούσαν συχνά όταν ταξίδευαν στην Αραβία. Έτσι, δεν υπήρχε ανάγκη να κατασκευαστεί κάποιο συγκεκριμένο όνομα για τις γυναίκες των Αράβων. Αν και σίγουρα αυτό έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο, η ιστορία μας διαψεύδει, αφού μέχρι πρόσφατα υπήρχαν καθιερωμένα ονόματα για της γυναίκες της Αραβίας. Τότε γιατί σταμάτησαν να υπάρχουν; Η απάντηση, πιστεύω, έγκειται περισσότερο στις αλλαγές των σχέσεών μας με τους Άραβες, παρά στην αυστηρή επιτήρηση των γυναικών από τους Άραβες. Στην Αρχαία Ελλάδα, ιδίως κατά την Ελληνιστική εποχή, οι επαφές με τους Άραβες άρχισαν να είναι συχνές. Δεν ξέρω κατά πόσο συναντούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες γυναίκες της Αραβίας, πάντως το διγενές και μονοκατάληκτο εθνώνυμο δε δηλώνει τη μη ύπαρξη των γυναικών, απλώς πολλές τριτόκλιτες λέξεις, κυρίως επίθετα, παρουσιάζουν την ίδια μορφή. Κατά τη Βυζαντινή Περίοδο, η αυτοκρατορία αντιμετώπιζε μόνιμη απειλή από τους Άραβες μετά την επέκτασή τους τον 7ο-8ο αι., οι οποίοι απέσπασαν αρκετές μεθόριες περιοχές και την Αίγυπτο. Συχνά βρισκόταν σε πόλεμο, αλλά υπήρχαν και περίοδοι ειρηνικής συνύπαρξης. Σε αυτό το περιβάλλον, οι ελληνόφωνοι πληθυσμοί θα είχαν αρκετά συχνές επαφές με τους Άραβες. Οι στενότερες επαφές μας με αραβικούς πληθυσμούς αναμφίβολα ωστόσο θα έλαβαν χώρα κατά την Οθωμανική Περίοδο, όπου ζούσαμε σε ένα ισλαμικό κράτος, το οποίο στην επικράτειά του περιείχε πολλές σημερινές αραβικές χώρες. Η στενότερη επαφή μας με τους μουσουλμάνους φαίνεται και από το γεγονός ότι δανειστήκαμε την τουρκική εκδοχή του ονόματος για τον Άραβα, και το προσαρμόσαμε σε «Αράπης». Έπειτα, κάποιες δεκαετίες μετά την Επανάσταση, στραφήκαμε προς τη Δύση, κι έτσι αποκοπήκαμε από τον αραβικό πολιτισμό, και πολύ περισσότερο από τις γυναίκες, οι οποίες βρίσκονταν έτσι κι αλλιώς εκτός της δημόσιας σφαίρας, και δεν υπήρχε πλέον ανάγκη να έχουμε ειδικό όνομα για αυτές. Αυτός πιστεύω ότι είναι ο πραγματικός λόγος για την απουσία θηλυκού εθνωνύμου για της γυναίκες της Αραβίας σήμερα, και όχι απλώς η απομόνωση στην οποία ζουν αυτές οι γυναίκες, κι αυτό φαίνεται και ως το λογικότερο. Άρα δε φταίνε οι μισογύνηδες Άραβες, όπως οι περισσότεροι αρέσκονται να λένε, αλλά η από μέρους μας απομάκρυνση από τους Άραβες.

Τώρα ας εξετάσουμε μία προς μία τις λέξεις για να δούμε πιες ταιριάζουν περισσότερο και πιες φαίνονται σωστότερες. Απορρίπτουμε εξαρχής το «Αραβέσα/Αραβέζα» και το «Αραπίνα», μια και είναι δάνειες, και ιδίως το δεύτερο δεν αντιστοιχεί με την πραγματικότητα σήμερα, μιας και η λέξη «Αράπης» κατέληξε να σημαίνει κυρίως τον Μαύρο Αφρικανό, συχνά μειωτικά, επειδή η Αραπιά αναφερόταν εκτός από την Αραβία και στη Βόρεια Αφρική, όπου επίσης μιλούν αραβικά, κι έτσι ο όρος επεκτάθηκε για να περιγράψει όλους τους μελαψούς κατοίκους του νότου. Απορρίπτουμε επίσης και το «Αραβή», αφού δεν έχει χρησιμοποιηθεί σχεδόν ποτέ και το αντίστοιχο αρσενικό δεν είναι Αραβός. Μας έμειναν τα «Αράβισσα» «Αραβίνα» και «Αραβίδα». Τα πρώτα δύο χρησιμοποιούνται πολύ, ιδίως το πρώτο. Ακόμα και το Microsoft Word 2003, στο οποίο γράφω αυτό το κείμενο, δεν το εκλαμβάνει ως λανθασμένο. Μερικοί έχουν πρόβλημα με το «Αράβισσα», γιατί τάχα τους θυμίζει μανάβισσα και παλαιότερες «λαϊκές» λέξεις. Όμως η κατάληξη είναι αρχαία ελληνικοί, τουλάχιστον για όσους αυτό δίνει περισσότερο κύρος σε μια λέξη, και επίσης χρησιμοποιείται σε «αρχοντικές» λέξεις όπως βασίλισσα, πριγκίπισσα, αρχόντισσα κλπ. Επίσης, υπάρχουν ελληνικά επίθετα δηλωτικά της καταγωγής όπως Ηπειρώτισσα, καθώς και εθνώνυμα όπως Κούρδισσα, Κορεάτισσα και το εναλλακτικό Τούρκισσα. Αντίθετα με τα δύο παραπάνω, το «Αραβίδα» παρουσιάζει προβλήματα, επειδή αναφερόταν σε έναν παλιό τύπο πυροβόλου όπλου. Η πλειονότητα των αποτελεσμάτων μιας αναζήτησης στο Google αναφέρονται σ’αυτό το όπλο. Για αυτόν το λόγο, ο Σαραντάκος, ο Παπάς και άλλοι φρονούν ότι η λέξη αυτή δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη γυναίκα της Αραβίας. Εγώ ωστόσο διαφωνώ. Περσίδα είναι η γυναίκα από την Περσία, αλλά και το μακρόστενο κάλυμμα που κρεμιέται αντί κουρτίνας στο παράθυρο, και δεν υπάρχει σύγχυση των δύο εννοιών. Στα αγγλικά, Turkey είναι και η Τουρκία και η Γαλοπούλα, και δεν υπάρχει σύγχυση εννοιών. Με την «Αραβίδα» τα πράγματα θα είναι ακόμα ευκολότερα, αφού το όπλο πλέον έχει παροπλιστεί και η λέξη τείνει να χαθεί. Αντί λοιπόν να αφήσουμε μια λέξη να χαθεί, μπορούμε να την επαναχρησιμοποιήσουμε για κάτι άλλο. Επομένως, πάλι τζάμπα την έκραζαν την Άντζελα, όταν έλεγε ότι δεν καταλαβαίνει αραβικά γιατί δεν είναι Αραβίδα. Τέλος μας έμειναν τα κάπως πιο προβληματικά «Άραβας» και το «γυναίκα Άραβας». Θεωρητικά δεν είναι λάθος, αφού ήδη από την αρχαιότητα το «Άραψ» κάλυπτε και τα δύο γένη. Ωστόσο στη νέα ελληνική δεν έχουμε κανένα θηλυκό εθνώνυμο που να τελειώνει σε –ς, οπότε ακούγεται κάπως παράξενο. Ακόμα και πολλά θηλυκά ονόματα επαγγελμάτων τα οποία για ιστορικούς λόγους είναι όμοια με τα αρσενικά τείνουν τα τελευταία χρόνια να παίρνουν θηλυκές καταλήξεις. Αν το συναντήσω όμως ενταγμένο μέσα σε κείμενο, δε θα παραξενευτώ ιδιαίτερα, π.χ. μία Άραβας πουλούσε χουρμάδες στο τοπικό παζάρι. Αντίθετα, το «γυναίκα Άραβας» μου φαίνεται πολύ πιο τεχνητό και δε μου αρέσει, αν και χρησιμοποιείται. Κάνει τις γυναίκες να φαίνονται ερμαφρόδιτες, κάτι που προ πάντων θα ενοχλούσε πολύ τους ίδιους τους άντρες Άραβες. Εντούτοις μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί για να ξεχωρίσει τις γυναίκες από τους άντρες Άραβες όταν δεν τις ξεχωρίζει ικανοποιητικά το συγκείμενο, π.χ. οι γυναίκες Άραβες φορούν μπούρκα. Γενικώς το «Άραβας» για γυναίκα δεν το προτιμώ, αλλά ούτε το απορρίπτω καθαρά για ιστορικούς λόγους, μιας και είμαι προσκολλημένος περισσότερο στους αρχαίους τύπους από το Σαραντάκο, και σίγουρα είναι καλύτερο από το «Αραπίνα» ή το «Αραβή».

Προσωπικά στην καθημερινή μου ομιλία χρησιμοποιώ κυρίως το «Αραβίνα», πολύ σπανιότερα το «Αράβισσα», επειδή απλώς δεν το έχω συνηθίσει, αλά πολλές φορές λέω απλώς «γυναίκα της Αραβίας», «γυναίκα Άραβας» ή ακόμα και «γυναίκες των Αράβων», αφού ουσιαστικά τις κατέχουν. Προβλέπω ότι στις επόμενες δεκαετίες θα επικρατήσει το «Αραβίνα» και το «Αράβισσα», ενώ το «Αραβίδα» όχι και τόσο. Το «Άραβας» ή το «γυναίκα Άραβας» θα χρησιμοποιούνται πολύ λιγότερο. Τελικά κι αυτό θα γίνει ένα από τα εθνώνυμά μας με πολλαπλούς τύπους.

Αυτή είναι η Λίμπο, η κουνέλα μου (Oryctolagus cuniculus), που πλησιάζει τα έξι χρόνια ζωής. Είναι νάνος, γύρω στα 1.200 γραμμάρια, με λευκή γούνα, μαύρο γύρω από τα μάτια, καφέ αυτιά και μικρές καφέ περιοχές στην πλάτη, με μια γραμμή που σχηματίζει τον αριθμό 2. Έχω πολύ καιρό να δημοσιεύσω νέα της μετά από το πρώτο άρθρο και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν με τις αναπαραγωγές της και μερικά σποραδικά μετά, όπου ανέβαζα λίγα βίντεο. Στην παρούσα δημοσίευση θα σας παραθέσω μερικά βίντεο της κουνέλας μου καθώς επιδίδεται σε καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και κάποια πιο ιδιαίτερα. Προσπαθώ να απαθανατίσω διάφορα στιγμιότυπα της ζωής της, για να την θυμάμαι καλά αφού την χάσω, γιατί, ό,τι και αν κάνουμε, είναι ένα μικρό θηλαστικό που δε θα ζήσει για πάντα. Απολαύστε λοιπόν τις δραστηριότητες της Λίμπο στα παρακάτω βίντεο από το κανάλι μου στο Youtube.

Στο πρώτο βίντεο βγαίνει μια βόλτα, μια τυπική μέρα ενασχόλησης με τη Λίμπο, αν και συνήθως την βγάζω πιο αργά το βράδυ. Αρχικά είναι επιφυλακτική με την κάμερα, αλλά μετά συνηθίζει. Βγάζω κι εγώ περιοδικά το κεφάλι μου πίσω από την κάμερα για να βλέπει ότι είμαι εκεί.

Εδώ παίζει με μια γεμάτη σακούλα. Την είχα προσωρινά στο δωμάτιο, οπότε δεν την γνωρίζει. Δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε μέσα, νομίζω βιβλία, πάντως πτώμα δεν είχε.

Το παρακάτω είναι η πιο παράξενη συμπεριφορά που έχω παρατηρήσει στο κουνέλι μου. Μια μέρα, χωρίς προφανή λόγο, άρχισε να δαγκώνει και να τραβάει το καπάκι από το στοπ της πόρτας του δωματίου μου. Μόλις το έβγαλα, το κυνηγούσε και το έπιανε σαν σκύλος. Δε θυμάμαι να άφησα τροφή εκεί, για να μυρίζει σαν φαγητό. Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα κουνέλια μας, αναπόφευκτο είναι, μέσα σε τόσα χρόνια, να τύχει να τα φοβίσουμε άθελα μας. Στο βίντεο αυτό, που είναι από συμβάν στις αρχές του καλοκαιριού, η Λίμπο έχει τρομάξει πολύ, και γι’αυτό μένει ακίνητη και πιεσμένη στο έδαφος, σαν να προσπαθεί να γίνει ένα με το έδαφος και να αποφύγει έτσι τους εχθρούς της. Μετά από λίγο επανήλθε, αλλά ηρέμησε εντελώς την επόμενη μέρα. Παλαιότερα, όταν ήταν νεότερη, έδειχνε τη δυσαρέσκεια ή την ενόχλησή της με κάτι με ένα γρύλλισμα ή μια επιθετική κίνηση, αλλά όσο μεγαλώνει προτιμά πιο παθητικές αντιδράσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι τώρα δε θυμώνει, κάτι που μπορείτε να διαπιστώσετε αν προσπαθήσετε να την χαϊδέψετε ενώ δε σας ξέρει. Στην πραγματικότητα, εξακολουθεί να ενοχλείται από σχεδόν οτιδήποτε.

Το παρακάτω το τράβηξα πέρσι το φθινόπωρο, όταν είχε ιδιαίτερη απώλεια γούνας, όταν της καθάριζα τη γούνα με προσοχή.

Στα παρακάτω βίντεο η Λίμπο είτε τρώει είτε πίνει νερό. Πίνει νερό από μπουκάλι ή από μπολ, και τρώει άχυρα, πέλετ, χόρτα, φύλλα, λουλούδια και καρότο.









Εδώ τρώει δύο ιδιαίτερα αρχαία και σπάνια φυτά της συλλογής μου, φύλλο από γίνκγο (Ginkgo biloba) και κλαδάκι από αραουκάρια του Νησιού Νόρφολκ (Araucaria heterophylla).

Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Προσφέρω στη Λίμπο ένα τριαντάφυλλο, αφού ξέρω ότι θα το εκτιμήσει περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα, αφού είναι κουνέλα…

Ενημέρωση 19/1/2017: Ένα ωραίο βίντεο που παίζει έξω στο μπαλκόνι με τα χιόνια στις 10 Ιανουαρίου, όταν η Αριάδνη χτύπησε έντονα τη Θεσσαλονίκη και είχαμε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Ήταν η μόνη φορά μετά το 1963 με ολικό παγετό που διήρκησε για πέντε ημέρες. Μαζί δείχνω και κάποια φυτά που χτυπήθηκαν από την παγωνιά – είναι αυτά που περιγράφονται ως ανθεκτικά σε ελαφριές παγωνιές, αλά τελικά η παγωνιά δεν ήταν ελαφριά. Τα υπόλοιπα είτε την αντέχουν χωρίς πρόβλημα, είτε τα έχω μέσα, πάλι χωρίς πρόβλημα.

Την Πέμπτη στις 25 Αυγούστου, έγινε η τιμητική εκδήλωση για την ελληνική ολυμπιακή ομάδα στο Προεδρικό Μέγαρο, με την παρουσία όλων των Ολυμπιονικών. Από την ομάδα έλειπε η μεγάλη σκοπεύτρια Άννα Κορακάκη, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στη σκοποβολή των 10 μέτρων με αεροβόλο και το χρυσό στη σκοποβολή των 25 μέτρων με πυροβόλο, όχι με αεροβόλο όπως διαδίδεται. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, παρέλειψε να την προσκαλέσει. Ναι, ακριβώς αυτό! Αρχηγός κράτους και ξέχασε να καλέσει μια χρυσή ολυμπιονίκη! Πώς γίνεται αυτό; Πόσο υπανάπτυκτοί είμαστε ως χώρα; Οι αθλητές ειδοποιήθηκαν μόλις το βράδυ της Τετάρτης, κάτι που επίσης θεωρώ απαράδεκτο. Η Κορακάκη ίσως να μη μπορούσε να παρασταθεί, διότι έλειπε σε διακοπές με τον πατέρα της στο Παρίσι, παρόλα αυτά θα έπρεπε να είχε ενημερωθεί. Ο πατέρας της επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Σπύρο Καπράλο, αλλά υποβάθμισε το θέμα. Λογικό ήταν και ο πατέρας και η κόρη να ένιωσαν μεγάλη αγανάκτηση. Ο πατέρας δήλωσε ότι νιώθει σαν να δέχεται πόλεμο από παντού, και η Άννα Κορακάκη ότι όσο κι αν κάποιοι το θέλουν, δεν πρόκειται να παρατήσει την προσπάθεια και δεν εγκαταλείπει τη χώρα. Ακόμα και το πρακτορείο ειδήσεων Reuters σχολίασε το γεγονός, με δημοσίευμα με τίτλο «Η ελληνική κυβέρνηση ντροπιάστηκε μετά το λάθος με την Κορακάκη». Ακόμα μια φορά γίναμε ρεζίλι διεθνώς και δικαίως.

Η Άννα Κορακάκη δεν έλαβε καμία υποστήριξη από το ελληνικό κράτος. Προπονητής της ήταν ο πατέρας της, σκοπευτής, ενώ και ο αδελφός της είναι επίσης σκοπευτής. Ταξίδεψε στο Ρίο με έξοδα της οικογένειάς της. Πήρε δύο μετάλλια στην πρώτη της Ολυμπιάδα, σε ηλικία μόλις 22 ετών – στην ηλικία μου. Είναι η πρώτη περίπτωση μετά το 1913 που Έλληνας ολυμπιονίκης παίρνει δύο μετάλλια, και η πρώτη μεγάλη διάκριση της Ελλάδας στη σκοποβολή. Παρόλα αυτά, το κατόρθωμα γρήγορα αποσιωπήθηκε. Γιατί; Είναι γιατί η Κορακάκη και ο πατέρας της επέκριναν την έλλειψη βοήθειας από μέρους του ελληνικού κράτους στις δηλώσεις τους, ή για κάτι άλλο; Μήπως φοβούνται ότι η σκοποβολή θα γίνει μόδα έπειτα από αυτό και οι Έλληνες θα έχουν όπλα;