Latest Entries »

Πηγή:
Αντρώνι

Το γουρούνι και η συμβολή του στην οικιακή οικονομία

Γονική Κατηγορία:
Κατηγορία: Η κτηνοτροφία
Δημοσιεύθηκε : 15 Φεβρουάριος 2012
Δημιουργήθηκε : 15 Φεβρουάριος 2012
Εμφανίσεις: 2618
%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF+232

Ο χοίρος (κοιν. γουρούνι), είναι οικόσιτο θηλαστικό ζώο, που ανήκει στο γένος συς, στην οικογένεια συΐδες και στην τάξη αρτιοδάκτυλα. Είναι ζώο παμφάγο και πολύ γόνιμο. Από τα αρχαιότατα χρόνια πιστεύεται, ότι ο κατοικίδιος χοίρος (συς ο οικοδίαιτος, Sus scrofa domesticus), είναι απόγονος του αγριόχοιρου, τον οποίο εξημέρωσε ο άνθρωπος. Ζει σε όλα τα μέρη της γης και σήμερα εκτρέφεται μόνον και μόνον για το νοστιμότατο κρέας του.
Όλες οι φυλές των γουρουνιών, χαρακτηρίζονται γενικά από χοντροκαμωμένο και μονοκόμματο σώμα, κοντά πόδια και κωνικό κεφάλι, το οποίο καταλήγει σε μακρύ ή κοντό ρύγχος. Ο χοίρος, προσαρμόζεται σχεδόν μ’ όλες τις κλιματολογικές συνθήκες, ωστόσο αναπτύσσεται καλύτερα σε εύκρατα κλίματα. Είναι ζώο παμφάγο και τρώγει σχεδόν όλες τις τροφές. Το πεπτικό του σύστημα, μπορεί να επεξεργαστεί οποιαδήποτε τροφή, λέγεται ότι το γουρούνι, τρώγει ότι και ο άνθρωπος. Αυτό θεωρείται ότι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τους εκτροφείς χοίρων, διότι με αυτή την παμφαγία του, επιτυγχάνεται η μεγίστη απόδοσή του, σε κρέας και λίπος.
Το γουρούνι, τα πιο παλιά χρόνια, αποτελούσε ένα σημαντικό παράγοντα στην οικιακή οικονομία. Έκαστη οικογένεια, κάθε χρόνο έθρεφε ένα χοιρινό, για τις διατροφικές ανάγκες της και το ονόμαζε θρεφτάρι. Σε παλιότερες εποχές, όπου το κρέας ήταν είδος πολυτελείας, για τους χωρικούς, που το έτρωγαν μόνο τα Χριστούγεννα, τις Απόκριες, τα πανηγύρια και το Πάσχα. Επειδή όμως, οι οικογένειες τότε ήταν πολυπληθείς φρόντιζαν για την εξασφάλιση και της ανάλογης ποσότητας κρέατος. Γι’ αυτό κάθε αγροτική οικογένεια, διατηρούσε ένα ή περισσότερα οικόσιτα γουρούνια.
Για ν’ αγοράσουν ένα γουρούνι αποκριάτικο για έχα, θεωρούσαν δύσκολη την διαλογή, διότι ήθελαν να είναι φαγανιάρικο να μην γκρινιάζει (ζουζουνίζει) και να μην τους ζηριάσει.
Συνήθως κατά παράδοση, έστελναν τον πιο χονδρό από την οικογένεια να διαλέξει το χοιρινό για να παχύνει. Έλεγαν, ότι όταν πήγαιναν για να το αγοράσουν, δεν μιλούσαν στον δρόμο για να γκρινιάζει το γουρούνι, επίσης δεν το αγοράζουν ποτέ Κυριακή, διότι το γουρούνι είναι βρώμικο ζώο. Πρώτη δουλειά όταν το πήγαιναν στο σπίτι, ήταν να το βάλουν να δρασκελίσει ένα σίδερο για να γίνει σιδερένιο και να μην αρρωστήσει ποτέ. Επίσης του έριχναν στο αυτί λίγο λάδι για να μεγαλώσει γρήγορα και μην ζηριάσει. Η νοικοκυρά που τα το τάγιζε, για να έρχεται το γουρούνι κοντά της την πρώτη ημέρα άλειφε τα παπούτσια της με πλύμα για να την μυρίζει το γουρούνι.
Από μικρό το εγκαθιστούσαν στα κουμάσια, έξω από τα χωριά και μακριά από το σπίτι, για ν’ αποφεύγουν την απαίσια μυρωδιά του. Η διατροφή του, γενικά επιτυγχάνονταν με διάφορα αποφάγια, με πίτουρα από την άλεση του σιταριού, καλαμπόκι, βελανίδια, άγρια χόρτα και τυρόγαλο. Όταν τραπάλωνε το αρσενικό χοιρινό, το ευνούχιζαν (μουνούχιζαν)[1], για να μεγαλώσει γρηγορότερα και να παχύνει περισσότερο. Όταν το γουρούνι δεν έτρωγε το φαγητό του και γκρίνιαζε συνεχώς το καυτηρίαζαν. Έπαιρναν ένα πυρωμένο σίδερο, του άνοιγαν το στόμα και τοποθετούσαν ένα ξύλο για να μείνει ανοικτό το στόμα του, και του καυτηρίαζαν τον ουρανίσκο. Αυτή η διαδικασία ήθελε κάποιον να γνωρίζει πως θα το καυτηριάσει. Ένα γουρούνι για να το σφάξουν έπρεπε να το εκτρέφουν περίπου ένα χρόνο. Τα περισσότερα τα έσφαζαν, όταν ζύγιζαν πάνω από εκατό οκάδες, συνήθως έφθαναν από 80 έως 150 οκάδες. Συνήθως τα έσφαζαν τις αποκριές, για το αποκριάτικο φαγητό και όχι μόνον. Μια οικογένεια βασιζόταν κυρίως στις μεγάλες διατροφικές παροχές, αλλά και στα υπόλοιπα προϊόντα που αποκόμιζε από το οικόσιτο χοιρινό.
%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF+229
Η χοιροσφαγή ήταν μια πανάρχαια ιδιαίτερη ιεροτελεστία. Στον παραδοσιακό πολιτισμό, οι εκδηλώσεις της λαϊκής λατρείας, ήσαν ενσωματωμένες στην αγροτική οικονομία. Η χοιροσφαγία από τους αρχαίους Έλληνες, μεταδόθηκε στους Ρωμαίους, και μετέπειτα στους Βυζαντινούς. Κατά την τουρκοκρατία,[2] οι Έλληνες διατήρησαν το έθιμο, όπου και διατηρήθηκε αναλλοίωτο έως και την δεκαετία του ’70, ενώ σε πολλά χωριά επικρατεί ακόμη. Συχνά ο λαός, αιτιολογεί με το δικό του τρόπο τα χοιροσφάγια, ενσωματώνοντας με το θείο δράμα στη δικιά του εμπειρία. Στη Θεσσαλία, τα Χριστούγεννα δεν σφάζουν τα γουρούνια γιατί, πάντα κατά την παράδοση, τα Χριστούγεννα, πήγαινε η Παναγιά με τον Ιωσήφ και τον Χριστό στην Αίγυπτο, για να μην σφάξει ο Ηρώδης τον Χριστό. Μπροστά πήγαινε η Παναγία με Ιωσήφ και πίσω τα γουρούνια και χαλούσαν τ’ αχνάρια.
Τα χοιροσφάγια έχουν θυσιαστικό χαρακτήρα και απηχούν αρχαίες εξιλαστήριες και καθαρτήριες θυσίες, που συνοδεύονται από μαγικές και δεισιδαιμονικές πράξεις, όπως οι μαντείες. Οι Ρωμαίοι κατά την εορτή των Βρουμαλίων στο τέλος του έτους, θυσίαζαν χοίρους στον Θεό Κρόνο και τη Θεά Δήμητρα. Ο χοίρος αντιπροσώπευε την ενσάρκωση του βλαστικού και γονιμικού δαίμονα, επειδή με την αδηφαγία και το σκάψιμο[3] που πραγματοποιεί για να βρει την τροφή του, καταστρέφει τη βλάστηση, είτε και εξαιτίας της πολυτοκίας του.
Η χοιροσφαγία, συνήθως δε συνέπιπτε τις ίδιες ημερομηνίες σε όλη την Ελλάδα. Σε άλλες περιοχές τα έσφαζαν μερικές ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και σε άλλες άρχιζαν από την ημέρα των Χριστουγέννων και μετά. Τα περισσότερα γουρούνια σφάζονταν στις 27 Δεκεμβρίου, την ημέρα μνήμης του Αγίου Στεφάνου. Όπου σφάζονταν πριν τα Χριστούγεννα, η γιορτή αυτή ονομαζόταν «γουρουνοστέφανος». Στην Πελοπόννησο σφάζονται κυρίως τις Αποκριές. Υπήρχαν όμως και αρκετές περιοχές που τα έσφαζαν ένα μήνα ή και περισσότερο μετά τα Χριστούγεννα.
Η εθιμοτυπία της τελετής ήταν η ημέρα των «Χοιροσφαγίων» ή «γουρουνοχαράς» που ξεκινούσε πολύ πρωί με το άναμμα της φωτιάς για να γίνει το νερό πολύ καυτό με το οποίο θα μαδούσαν το γουρούνι. Οι χοιροσφάχτες, ήταν συνήθως ομάδες φίλων μεταξύ τους, που έσφαζαν το χοιρινό του καθενός. Για τη σφαγή ακολουθούνταν ιδιαίτερη εθιμοτυπία. Για παράδειγμα το σφάξιμο γινόταν με ειδικό μαυρομάνικο μαχαίρι και θύτης ήταν ο αρχηγός της οικογένειας. Μόλις το έσφαζαν, τοποθετούσαν στο στόμα του σφαγίου ένα λεμόνι και το λιβάνιζαν, για να πάρει μυρωδιά το κρέας, με τις βαθιές ανάσες που παίρνει, μέχρι να ξεψυχήσει, και το σκέπαζαν μ’ ένα τσουβάλι για να φύγει το κακό σπυρί, που τυχόν να είχαν επάνω τους. Με το αίμα του ζώου, σχημάτιζαν σταυρό στο μέτωπο των μικρών παιδιών για τον πονοκέφαλο. Το ρύγχος (καραμούντζα)[4] του χοίρου, το κάρφωναν στον τοίχο ή πάνω από την πόρτα για να διώχνει τα κακά πνεύματα και τα καλικαντζαράκια. Εξέταζαν δε προσεκτικά την σπλήνα και το συκώτι του και μάντευαν το μέλλον της οικογένειας.
%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF+063+(…
Οι χοιροσφάχτες σύμφωνα με το εθιμοτυπικό, έτρωγαν τον πρώτο μεζέ, που ήταν ο καρύντζαφλος ή καρούτζος (ο λάρυγγας του γουρουνιού στο σημείο που είχε γίνει η τομή του σφαξίματος). Ήταν ο πρώτος μεζές, που ψήνονταν, για να πιούν ένα ποτήρι κρασί και συνάμα να ευχηθούν, χρόνια πολλά, καλοφάγωτο και του χρόνου με υγεία να ξαναφτιάξουν ίδιο και μεγαλύτερο χοιρινό. Ενώ πολλές φορές, ο μεζές αυτός, ψηνόταν στα κάρβουνα, το χοιρινό καίτοι σφαγμένο, σηκωνόταν και γεμάτο αίματα έτρεχε για λίγο, έως που ξεψυχούσε και έπεφτε.
Μετά το ξεψύχισμα του σφαγίου, το μαδάγανε με καφτό νερό. Σκέπαζαν το σφάγιο με ένα σακί και επάνω του έριχναν καφτό νερό και όταν έπαιρνε, δηλαδή ήταν έτοιμο, τότε το μαδάγανε τρίβοντας το με το σακί ή με διάφορα αιχμηρά αντικείμενα. Με τα το μάδημα άρχιζε το ξεβράκωμα, δηλαδή άρχιζαν να το γδέρνουν από τα πισινά πόδια μέχρι να φθάσουν στην ουρά του. Στην συνέχεια έκοβαν τα πόδια στα γόνατα, τρυπούσαν τις κλιτσινάρες των πισινών ποδιών, του περνούσαν ένα ξύλο χονδρό σαν ξιναροστύλιαρο και το κρεμούσαν, συνήθως από κάποιο δένδρο ή κάποιο μπαλκόνι ανώγειας οικίας, για να μπορεί ο σφάχτης να το ξετομαριάσει. Αρχικά έκοβαν την ουρά, την οποία την χρησιμοποιούσαν για την μεταμφίεση στις αποκριές. Έραβαν δυο ουρές χοιρινών επάνω στην σκούφια τους, όταν ήθελαν να παραστήσουν τον διάβολο με ευλύγιστα κέρατα.
Μόλις τελείωνε το γδάρσιμο, σειρά είχε το ξεκοίλιασμα. Προσεκτικά ο σφάχτης, άνοιγε την κοιλιά του και έβγαζε όλα τα ζωτικά όργανα του ζώου. Ο άνθρωπος, όλα τα ζωτικά όργανα του ζώου, μετά από την ανάλογη επεξεργασία, τα έτρωγε. Δεν τρωγόταν η ουροδόχος κύστη (φούσκα), όμως την χρησιμοποιούσαν μετά από ειδική κατεργασία[5] για τόπι, για καπνοσακούλα, σακούλι για ν’ αποθηκεύουν σπόρους (ντομάτα, αγγούρι, λάχανα, πιπεριά, κρεμμύδι κ.ά. επίσης την χρησιμοποιούσαν και για πουγκί. Μετά την φούσκα έβγαζαν την γουρουνοπυτιά, στην συνέχεια την έβαζαν σε ένα πιάτο και την έκοβαν κομματάκια. Στην συνέχεια της έριχναν ξύδι, λάδι, σκόρδο, αλάτι και ούζο και την τοποθετούσαν στον ήλιο για ν’ αποξηρανθεί. Μετά την κρεμούσαν στο τζάκι στην καπνιά και την χρησιμοποιούσαν όταν έπηζαν τυρί.
%CE%94%CE%95%CE%A1%CE%9C%CE%91…
Μετά την πυτιά βγάζουν την χολή, την οποία την ξεκολλάνε προσεκτικά για να μην χυθεί. Το υγρό της χολή το χρησιμοποιούσαν σαν γιατροσόφι για να διώχνουν τις ψείρες. «Παίρνουμε ένα κουταλάκι του γλυκού από την χολή του γουρουνιού, την ανακατεύουμε μ’ ένα κρασοπότηρο κρασί και αλείφουμε το κεφάλι. Οι ψείρες αμέσως θα ψοφήσουν ή θα εξαφανισθούν». Επίσης το υγρό της χολής το χρησιμοποιούσαν να ποτίζουν τις έγκυες φοράδες για να μην απορρίξουν. Αν το γουρούνι ήταν μαύρο χωρίς κανένα σημάδι απ’ άλλο χρώμα (ασήμαδο) με την χολή του έφτιαχναν τα φυλαχτάρια των ζώων.
Στην συνέχεια έβγαζαν αν ήταν αρσενικό τους όρχεις (αμελέτητα) και τα έψηναν στα κάρβουνα, για αρκετούς είναι ένας πολύ καλός μεζές. Μετά από τους όρχεις έβγαζαν τον κωλιά (κωλάντερο), αυτό το χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή του μπεκρή- μεζέ το περιβόητο σπληνάντερο, μαζί με την σπλήνα και την καρδιά του σφάγιου.
Το συκώτι, το πνευμόνι και τα νεφρά, τα έτρωγαν με διαφόρους τρόπους. Τα έντερα τα έφτιαχναν λουκάνικα και οματιά. Τα ποδόνυχα, την πατσά, την ουρά, τα αυτιά και το κεφάλι τα έφτιαχναν πηχτή[6]. Τα μάγουλα, ή μούκουλα τα έψηναν στα κάρβουνα ή στον φούρνο. Μόλις τελείωνε και το ξεκοίλιασμα, ο σφάκτης έβγαζε και τα βασιλικά (ξύγκι από τα πλευρά του χοιρινού). Αυτό το ξύγκι το κρατούσαν και το χρησιμοποιούσαν σαν λιπαντικό, στις αρβύλες, τσαρούχια, κ.ά.
Με το δέρμα του, επειδή ήταν πολύ σκληρό, έφτιαχναν τα γουρουνοτσάρουχα, ή το έβαζαν επάνω από τα σαμάρια, μεταξύ στρώματος και ξύλου, για να μην περνάει το νερό, ενώ με τις τρίχες του έφτιαχναν βούρτσες. Όταν δεν έγδερναν το χοιρινό, το μαδάγανε με καφτό νερό. Από το δέρμα του έφτιαχναν τις τσιγαρίδες. Το δε κρέας με μια κοπιαστική διαδικασία παρασκεύαζαν τα λουκάνικα, τα απάκια, το σύγκλινο, ή παστό, τη λόζα, τη γλίνα, κ.ά.
Το πάστωμα γινόταν με σκοπό για να κρατήσουν το κρέας αρκετό χρόνο, επίσης μετά το πάστωμα, δεν χρειαζόταν να μαγειρευτεί για να καταναλωθεί, ήδη ήταν ένα έτοιμο φαγητό. Το παστωμένο κρέας το τοποθετούσαν σε λαγήνια[7]. Με το λίπος που απόμενε στο τομάρι όταν το έγδερναν μετά από μια ειδική διαδικασία παρασκεύαζαν σαπούνι.
Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΠΗΝΕΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ
Κάποτε λέγεται, ότι ένας πάμφτωχος, σε χωριό της Πηνείας, όμως ήταν πολύ υπερήφανος και δεν ανεχόταν την φτώχεια του. Όταν έσφαξε το θρεφτάρι χοιρινό του τις απόκριες, κράτησε τα βασιλικά του. Και κάθε βράδυ έκοβε ένα κομματάκι από δαύτα και το έριχνε στα κάρβουνα του τζακιού του, που έκαιγε όλο τον Χειμώνα. Η τσίκνα, που έβγαινε κάθε βράδυ, ανησύχησε όχι μόνον την γειτονιά, αλλά και ολόκληρο το χωριό. Αναρωτιόντουσαν όλοι, πως είναι δυνατόν, ένας φτωχός άνθρωπος, κάθε βράδυ να τσικνίζει. Από τα πολλά, μια ημέρα δυο γείτονες περίεργοι, δεν άντεξαν στον πειρασμό και αποφάσισαν να μπούνε στο κονάκι του, για να εξακριβώσουνε τι συνέβαινε με τον φτωχό. Μόλις κτύπησαν την πόρτα, εκείνος έτρωγε με την οικογένειά του, τότε ζήτησε από την γυναίκα του, τσάκα- τσάκα, να μαζέψει το τραπέζι και τους είπε να πουν ότι τρώγανε ψητό χοιρινό στα κάρβουνα.
Μόλις, οι περίεργοι γείτονες, μπήκανε στο σπίτι, τελείωνε το μάζεμα του τραπεζιού η νοικοκυρά.
– Καλησπέρα σας
– Καλησπέρα γειτόνοι. Άτυχοι είστε ορέ! Τους λέγει. Μόλις αποκιώσαμε το φαΐ και δεν απόμεινε ούτε κόκαλο, βλέπεται έχω τρανή λυκουνιά, αλλά ας πιούμε ένα κρασάκι, μιας και διαβήκατε στο πορτόξυλό μου.
– Καλάάά! Καλάάά! Του λέγει ο ένας γείτονας. Πως διάβολο γίνεται και κάθε βράδυ τσικνίζεις; Μας τσάκισες τα ρουθούνια με ευτούνες τις τσίκνες κάθε βράδυ ρε γείτονα και μας κάνεις και τρέχουνε τα σάλια μας απ’ την λιγούρα.
– Ας είναι καλά τα βασιλικά κρέατα γείτονες. Ο Θεός είναι μεγάλος και με χορταίνει κρέας, κάθε ημέρα. Ας είναι καλά τα βασιλικά κρέατα.
Οι γείτονες δεν κατάλαβαν τίποτα, ήπιαν το κρασάκι τους και αποχώρησαν, προσπαθώντας να λύσουν τον γρίφο, του πονηρού Πηνειώτη.
%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF+049+(…
Παροιμίες και παροιμιώδεις φράσεις, όσον αφορά τα γουρούνια.
-Αγόρασε γουρούνι στο σακί δεμένο.
-Άλλο γείτονας χήρος και άλλο γείτονας γουρούνι.
-Αν είχε ο χοίρος διάκριση δεν θα παραπάχαινε.
-Άνδρα γουρούνι γάιδαρο, τι να πρώτο κλάψω.
-Αργά η γουρούνα, πιλάλα τα γουρνόπουλα, το βράδυ μαζί φθάνουν στο κουμάσι.
-Αστράφτει στη παλιοβούνα, βγάλε από το λαγκάδι τα γουρούνια. 
-Για το κομμάτι το παστό λέμε το χοίρο αφέντη.
-Γουρούνι είναι ο στρατηγός κι ο λοχαγός κουμάσι.
-Γουρούνι καπελιώτικο, από κουμάσι δεν ξέρει.
-Γουρούνι στο σακί, φτού να μην αβασκαθεί.
-Γουρούνι φαγανιάρικο, μεγάλο κώλο έχει.
-Γουρούνια παλεύουν, βροχή θα ‘χουμε.
-Γουρουνίσια υπόληψη σε άρχοντα θα βρεις.
-Είσαι για να φυλάς γουρούνια.
-Έπεσαν τα άστρα του ουρανού και τα έφαγαν οι χοίροι.
-Ζει σαν γουρούνι.
-Η γριά δεν είχε διάβολο και αγόρασε γουρούνι.
-Και ο βασιλιάς έχει και αυτός τα γουρούνια του.
-Κάθε κονάκι έχει και το γουρούνι του.
-Καλό για καλό το γουρούνι, μα μας βγήκε χαλαζιάρικο.
-Κάπελη δίχως βελάνι, το γουρούνι δεν κάνει στάνη.
-Καπελιώτικο γουρούνι, καπελιώτικη μουτσούνα έχει.
-Λύσε δέσε το γουρούνι, μακρυσκοίνησε την κλώσα, πάει πέρασε η μέρα.
-Με τα πίτουρα ανακατώνεσαι, τα γουρούνια σε τρώνε.
-Μισοτιμής τα αγόρασες, γουρούνι θα τα φάγει.
-Μόνο στη Ρετούνη, τρώνε οι Τούρκοι το γουρούνι.
-Ο κάμπος θρέφει άλογα κι η κάπελη γουρούνια.
-Ο χοίρος την λάσπη κυνηγάει.
-Όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν.
-Όλοι οι χοίροι μια γενιά κι έχουν γουρούνι μπάρμπα.
-Όλοι πετσί και κόκαλο και ο άρχοντας γουρούνι.
-Όποιος γεννιέται γουρούνι, σίγουρα γουρούνι πεθαίνει.
-Όπου θα πρωτοκοιμηθεί το γουρούνι εκεί θα ξανάρθει.
-Όσο πλένεις το γουρούνι τόσο βρωμάει.
-Ότι δεν τρώγεται στο σπίτι το τρώει το γουρούνι.
-Πρώτο θρεφτάρι του χωριού το γουρούνι του μυλωνά.
-Σαπουνίζοντας γουρούνι, χάνεις κόπο και σαπούνι.
-Τα γουρούνια βρωμίζουν τα κουμάσια και όχι τα κουμάσια τα γουρούνια.
-Τα γουρουνόπουλα πιλάλα κι η γουρούνα αγάλι- αγάλι ίσα πάνε στο κουμάσι το δείλι.
-Τα κουδούνια βαράνε τα γουρούνια βρωμάνε.
-Το γουρούνι αν το λούσεις την αλισίβα σου θα χάσεις.
-Το γουρούνι πρόβατο δεν γίνεται.
-Το γουρούνι στη λάσπη αναπαύεται.
– Το γουρούνι στο λιοπύρι δεν χορεύει.
-Το γουρούνι τα μοσχοκάρυδα και τα βελανίδια το ίδιο τα βλέπει.
-Το γουρούνι το κράζουν για μαχτό και ’κείνο πάει για σκατό.
-Το καθαρό γουρούνι δεν θρέφεται.
-Το καλό το μήλο το γουρούνι το τρώγει.
-Το πρόβατο γουρούνι δεν γίνεται.
-Του χοίρου το μαλλί, δεν γίνεται μετάξι.
-Τρώγει ο χοίρος τα ξυράφια μα στο βγάλσιμο τα βρίσκει
-Τρώει σαν το γουρούνι.
-Χορτάτο γουρούνι, τη γης δεν σκάβει.
-Χωρίς ξύλα και γουρούνι, χειμώνα δεν βγάνεις.
Λέξεις που αναφέρονται στον Χοίρο.
Ανεσμίδι, = μικρό γουρνόπουλο, ηλικίας δύο- τριών μηνών περίπου.
Γόρτσα, η = η πέτσα (δέρμα ) του γουρουνιού.
Γουβράει, = εννοούσαν όταν ζητούσε η γουρούνα και έπρεπε να ζευγαρώσει και έλεγαν: «Γουβράει η γουρούνα, φαίνεται να θέλει καπρί». 
Γουρνάλλειμα, το = το λειωμένο λίπος του χοιρινού.
Γουρνοκούμασο, κουμάσι, το = το σπίτι του γουρουνιού.
Γουρνόλασπη, η = η λάσπη (γρούσπη), που παράγεται από το γουρούνι όταν είναι δεμένο στο χώμα.
Γουρουνίτσα, η = το παιχνίδι που παίζεται με ραβδιά και γαλοκούτι.
Γουρνοτσάρουχο, το = πρόχειρο παπούτσι από δέρμα χοίρου.
Γουρουνόβρυση ή Γουρνόβρυση, η = πηγή και τοποθεσία στην Κάπελη, ανήκει στο χωριό Άγναντα Ηλείας.
Γουρουνομύτης, ο = έτσι ονόμαζαν, όποιον έχωνε την μύτη του παντού, ή είχε μεγάλη μύτη.
Γουρουνόσταβλος, ο = χωριό της Μαγνησίας.
Γουρουνόψαρο, το = είδος ψαριού.
Καπρί, το = το χοιρινό που το είχαν για ζευγάρωμα (επιβήτορα).
Καραμούντζα, η = έτσι έλεγαν τα καπελίσια γουρούνια, επειδή είχαν μεγάλη στενόμακρη μουτσούνα.
Καγιανάς, ο = πρόχειρο φαγητό με τσιγαρίδες ή παστό χοιρινό με γδαρτά αυγά.
Οματιά, η = φαγητό με τα έντερα του χοίρου.
Σκαντζόχοιρος, ο = ο ακανθόχοιρος.
Τσιγαρίδα, η = μικρό κομμάτι από χοιρινό κρέας, που έμεινε άλιωτο στο βράσιμο, κατά την διαδικασία εξαγωγής του λίπους. Ρίχνεται στον τραχανά, ή στο καγιανά με γδαρτά αυγά.
Φέρτσα, η = λουρίδα του δέρματος από το χοιρινό. (φρ. «Τον έβγαλε φέρτσες- φέρτσες»).
Χοιροβοσκός, ο = αυτός που βόσκει χοίρους.
Χοιροβότανο, το = χοιρόχορτο, το φυτό πικρίδα ή πικρόχορτο.
Χοιρομέρι, το = το μπούτι του χοιρινού.
Χοιρόψωμο, το = είδος ψωμιού με βάση λίπος από χοίρο.

[1] Η διαδικασία του ευνουχισμού ήταν απλή, αλλά γινόταν από ανθρώπους που γνώριζαν καλά αυτή την διαδικασία, δηλαδή να έχουν ανατομικές γνώσεις. Έπιαναν το χοιρίδιο, το κρατούσαν από τα πόδια σταθερά και ο μουνουχιστής μ’ ένα ξυράφι του έκανε μια τομή στους όρχεις και τους πίεζε με τα δυο του χέρια και έβγαιναν από το δέρμα. Έπειτα τα έκοβε τους αδένες και αφού έριχνε στην τομή λίγη γαλαζόπετρα ή οινόπνευμα το έραβε. Τους δε όρχεις του ευνουχισμένου χοιριδίου, τους τρώγανε τηγανιτούς.
[2] Κατά την τουρκοκρατία, οι Τούρκοι ζήλευαν αυτά τα ωραία έθιμα των Ελλήνων. Αν και τους απαγόρευε το κοράνι να φάνε χοιρινό, τις αποκριές παράβλεπαν τους νόμους τους και αρκετοί τρύπωναν σε φιλικά Χριστιανικά σπίτια και έτρωγαν και γλεντούσαν μαζί με τους Έλληνες. Αυτούς τους Τούρκους που έτρωγαν χοιρινό οι Έλληνες τους ονόμαζαν «γουρνομύτες».
[3] Το γουρούνι σκάβει πάντοτε με την μύτη του, ψάχνοντας για σκουλήκια, ρίζες και καρπούς. Παλιά όταν ήσαν μικρά ακόμη, τους τρυπούσαν την μύτη και περνούσαν ένα σύρμα, τοιουτοτρόπως όταν άρχιζαν να σκάβουν, τα ενοχλούσε και έτσι σταματούσανε την απόπειρα να συνεχίσουν να σκάβουν.
[4] Καραμούντζα, έλεγαν τα ντόπια γουρούνια της Κάπελης, επειδή είχαν στενόμακρη και μεγάλη μύτη. Νομίζω ότι αυτή η ράτσα, (χοίροι που ανήκουν στην αρχαία Μαύρη Ελληνική Φυλή), σήμερα έχει αφανισθεί, ή έχει εξαλειφθεί με τις εμπορεύσιμες διασταυρώσεις που έχουν πραγματοποιήσει κατά καιρούς και ιδίως τα τελευταία χρόνια οι ιδιοκτήτες χοίρων. Πάντως αυτή η ράτσα, ήταν μαύρο μα πολύ σκληρό τρίχωμα και είχε πολύ νόστιμο κρέας.
[5] Μόλις έβγαζαν την φούσκα από το σφάγιο, την έτριβαν με στάχτη και μετά την γέμιζαν πάλι με στάχτη, μέχρι να απορροφήσει τα υγρά. Μετά την κρεμούσαν στον ίσκιο και να μην βρέχεται ώσπου να αποξηρανθεί. Όταν αποξεραινόταν γινόταν πολλή σκληρή και ανθεκτική σαν χονδρό πλαστικό σακούλι.
[6] Η πηχτή ήταν, τα ποδοκέφαλα με την πατσά βρασμένα, με σκορδοστούμπι και ξύδι και την τρώγανε παγωμένη, η πηχτή συντηρούταν για πολλές ημέρες, ιδίως την χειμερινή περίοδο.
[7] Σε δύσκολους καιρούς πολέμων ή αναταραχών, οι κάτοικοι, έθαβαν στην γη τα λαγήνια με το παστό κρέας. Η διαδικασία αυτή γινόταν, με σκοπό να το προφυλάξουν από ληστρικές επιδρομές. Διότι κατά την επιδρομή οι κάτοικοι κατάφευγαν και κρύβονταν στα βουνά και στους λόγγους. Προνοούσαν όμως, διότι μετά την επιδρομή όταν θα επθα επέστρεφαν στα σπίτια τους, τουλάχιστον να βρούνε φαγητό.

Πηγή:
in.gr

Δημοσίευση: 02 Ιουν. 2016, 14:01
Σίδερο από τον ουρανό
To εγχειρίδιο του Τουταγχαμών έχει εξωγήινη προέλευση
To εγχειρίδιο του Τουταγχαμών έχει εξωγήινη προέλευση
Το μέταλλο από το οποίο κατασκευάστηκε η λάμα του εγχειριδίου δεν μπορεί να προέρχεται από ορυχείο, λένε οι ερευνητές (Πηγή: Daniela Comelli)

 Κάιρο
Ένα κομψό εγχειρίδιο που βρέθηκε στον τάφο του φαραώ Τουταγχαμών κατασκευάστηκε από σίδηρο που πρέπει να προήλθε από μετεωρίτη, αποκαλύπτει νέα μελέτη, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες για την εξωγήινη προέλευση του σιδήρου που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι πριν από την Εποχή του Σιδήρου.

Το περίτεχνο μαχαίρι βρέθηκε ακουμπισμένο στον μηρό της μούμιας του Τουταγχαμών όταν ο βρετανός αρχαιολόγος Χάουαρντ Κάρτερ άνοιξε τον τάφο στην Κοιλάδα των Βασιλέων το 1925. Χρονολογείται στον 14ο αιώνα π.Χ. και είναι ένα από τα σχετικά λίγα σιδερένια αντικείμενα που κατασκευάστηκαν πριν περάσει η Αίγυπτος στην Εποχή του Σιδήρου -οι πρώτες ενδείξεις για χυτήρια σιδήρου στην Αίγυπτο χρονολογούνται στον έκτο αιώνα π.Χ.

Αιγυπτιακό ιερογλυφικό που σημαίνει «σίδερο από τον ουρανό» (Πηγή: Annual Meeting of the Meteoritical Society: results from meteorite, lunar and planetary research, Vail, CO (USA), 19 – 23 Jul 1993. Abstracts.)

Το εγχειρίδιο του Τουταγχαμών, το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο του Καΐρου, δεν είχε υποβληθεί μέχρι σήμερα σε χημικές αναλύσεις, καθώς οι παλαιότερες διαθέσιμες μέθοδοι θα απαιτούσαν τη λήψη δειγμάτων. Χάρη σε μια νέα, φορητή συσκευή φασματομετρίας φθορισμού ακτίνων Χ, ερευνητές από την Ιταλία και την Αίγυπτο κατάφεραν να αναλύσουν το ανεκτίμητης αξίας εύρημα χωρίς καν να το αγγίξουν.

Διαβάστε επίσης:

Στο σκαμνί οι συντηρητές που γρατζούνισαν τη μάσκα του Τουταγχαμών
Η εξέταση αποκάλυψε ότι το μεταλλικό κράμα περιείχε 11% νικέλιο, κάτι που παραπέμπει σε μετεωρίτη. Ο σίδηρος που εξορύσσεται στη Γη δεν υπερβαίνει το 4%, επισημαίνουν οι ερευνητές παρουσιάζοντας τα ευρήματα στην επιθεώρηση Meteoritics & Planetary Science.

Αυτό που επιβεβαίωσε τελικά επιβεβαίωσε τις υποψίες ήταν η παρουσία κοβαλτίου, ενός στοιχείου που σπανίζει από τα μεταλλεύματα των γήινων ορυχείων.

Επιπλέον, οι ερευνητές εξέτασαν όλους τους γνωστούς μετεωρίτες που έχουν βρεθεί σε ακτίνα 2.000 χιλιομέτρων από την Ερυθρά Θάλασσα και αναγνώρισαν έναν, τον μετεωρίτη του Κάργκα, ο οποίος βρέθηκε δυτικά της  Αλεξάνδρειας και παρουσιάζει ακριβώς την ίδια αναλογία σιδήρου-νικελίου-κοβαλτίου.

Αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να κατασκευάστηκε το εγχειρίδιο του Τουταγχαμών από κάποιον διαστημικό βράχο που έπεσε στη Γη με την ίδια βροχή μετεωριτών όπως ο μετεωρίτης του Κάργκα.

Τα συμπεράσματα της ερευνητικής βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και τον Ντέρεκ Σίαρς, ειδικό του Ερευνητικού Κέντρου «Έιμς» της NASA, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Αν βρει κανείς ένα κομμάτι μέταλλο που περιέχει νικέλιο, αυτό αποτελεί ένδειξη ότι μπορεί να πρόκειται για μετεωρίτη» ανέφερε ο Σίαρς στο Discovery News. «Και αν βρει κανείς την αναλογία νικελίου-κοβαλτίου, όπως συνέβη σε αυτήν την μελέτη, τότε είναι σίγουρο πως πρόκειται πράγματι για μετεωρίτη» πρόσθεσε.

Επισήμανε μάλιστα πως στην αρχαία Αίγυπτο η κατασκευή αντικειμένων από σιδερένιους μετεωρίτες δεν ήταν ιδιαίτερα σπάνια: «Υπάρχουν ισχυρές υποψίες ότι το μεγαλύτερο μέρος του μετάλλου που ανακαλύφθηκε στις πυραμίδες προέρχεται από μετεωρίτες» είπε.

Οι ιστορικοί επιβεβαιώνουν εξάλλου ότι ο ουρανός ήταν πράγματι σημαντικός για τους αρχαίους Αιγυπτίους, οι οποίοι πίστευαν μάλιστα ο θεοί είχαν οστά από σίδερο. Χρησιμοποιούσαν μάλιστα ένα ειδικό ιερογλυφικό που σήμαινε «σίδερο από το διάστημα».

Η τελευταία μελέτη έρχεται να προστεθεί σε έρευνα του 2013 που έδειχνε ότι μια σιδερένια μακρόστενη χάντρα που ανακαλύφθηκε το 1911 νότια του Καΐρου και χρονολογείται ακόμα παλαιότερα, στα 5.000 χρόνια πριν, ήταν κατασκευασμένη από υλικό μετεωρίτη.

Το εγχειρίδιο, πάντως, φαίνεται πως δεν είναι το μόνο αντικείμενο μετεωρικής προέλευσης στον τάφο του Τουταγχαμών. To κόσμημα που βρέθηκε πάνω στο στήθος του περιλαμβάνει έναν πράσινο σκαραβαίο φτιαγμένο από φυσικό γυαλί της ερήμου της Λιβύης, για το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι σχηματίστηκε κατά την πρόσκρουση μετεωριτών στην άμμο της ερήμου.

Βαγγέλης Πρατικάκης
Newsroom ΔΟΛ

Εκπληκτικό και απροσδόκητο εύρημα για όλους μας, που μας μαρτυρά τη μεταλλουργική γνώση των Αιγυπτίων, καθώς και την επιθυμία τους να πειραματίζονται με νέα υλικά. Προφανώς οι άνθρωποι θα εντυπωσιάζονταν από αντικείμενα που έπεφταν από τον ουρανό, θεωρώντας τα θεόσταλτα, και κάποιοι τεχνίτες της εποχής μπορεί να προσπάθησαν να εξάγουν μέταλλο μέσα από τα πετρώματα αυτά. Έπειτα, λογικό ήταν αυτό το λιγοστό και ισχυρό μέταλλο να είχε θεωρηθεί κατάλληλο μόνο για βασιλιάδες. Δυστυχώς είναι σίγουρο ότι για τις επόμενες μέρες θ’αρχίζουμε να ακούμε πλήθος συνωμοσιολογικών θεωριών που θέλουν τον αρχαίο αιγυπτιακό πολιτισμό συνδεδεμένο με εξωγήινους, ή ακόμα και εξωγήινης προέλευσης. Σίγουρα πολλοί θιασώτες τους θα χαρούν, επειδή οι πίστεις τους επιβεβαιώθηκαν για ακόμα μια φορά.

Malva silvestris σε ανθοφορία

Οι μολόχες είναι από τα κοινότερα αγριόχορτα της ελληνικής χλωρίδας, αλλά και από τα ομορφότερα. Τουλάχιστον σε αντίθεση με τα περισσότερα, που είτε έχουν αφανή άνθη που επικονιάζονται με τον άνεμο, είτε μικρά άνθη που ανοίγουν μόνο για λίγες ώρες, οι μολόχες ανθίζουν συνεχόμενα και τα άνθη τους είναι φανταχτερά. Η μολόχα έχει ιστορικά αρκετές χρήσεις και είναι επίσης αρκετά θρεπτική. Τα φυτά αυτά δεν πρέπει να συγχέονται με τα γεράνια (συνήθως γένος Pelargonium και όχι Geranium), τα οποία μοιάζουν ελαφρώς στο φύλλωμα. Λόγω της σύγχυσης αυτής, οι μολόχες συχνά αποκαλούνται και αγριομολόχες, αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι πλεονασμός.

Οι μολόχες αποτελούν το γένος Malva της οικογένειας Malvaceae της τάξης Malvales. Η οικογένειά τους περιλαμβάνει αρκετά παρόμοιας μορφολογίας είδη, όπως οι δεντρομολόχες του γένους Althaea. Το γένος Malva περιλαμβάνει 30 είδη, με εξάπλωση στις εύκρατες, τις υποτροπικές και τις τροπικές περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Αυστραλίας, ενώ μερικά είδη έχουν εισαχθεί στη Βόρεια Αμερική. Το γένος περιλαμβάνει 30 είδη, εκ των οποίων 7 είναι αυτοφυή στη χώρα μας: Malva cretica, M. moschata, M. silvestris, M. neglecta, M. parviflora, M. Pussila και M. Aegyptia. Κοινότερα είναι τα M. silvestris (μαλάχη η αγρία), M. neglecta (μαλάχη η αμελημένη), ενώ η κρητική μαλάχη (M. cretica), είναι, όπως λεέι και το όνομά της, ενδημική της Κρήτης.

Το αρχαίο ελληνικό όνομα του φυτού είναι «μαλάχη», ενώ το λατινικό «malva”. Στα γαλλικά έγινε «mauve”, εξού και το χρώμα μοβ ή μωβ, το γράφει ο κάθένας όπως θέλει. Στα αρχαία αγγλικά η λέξη εισήχθη από τα λατινικά ως «malwe”,, και σήμερα στα αγγλικά λέγεται «mallow”. Η λέξη, όπως και τα ονόματα πολλών άλλων φυτών της Μεσογείου, είναι μη ινδοευρωπαϊκή και πιθανότατα προέρχεται από κάποια χαμένη γλώσσα της Μεσογείου, όπως τη γλώσσα των Πελασγών, άρα δεν έχει σχέση με το «μαλακός», «μαλακτικός» κλπ όπως λέγεται.

Οι μολόχες είναι συνήθως ποώδη φυτά, αλ΄λα με τη μεταφορά κάποιων μελών του γένους Lavatera στη Malva, υπάρχουν και κάποια ψηλότερα φυτά. Γενικα΄έχουν θαμνώδη μορφή με έντονα μονοποδιακή ανάπτυξη, δηλαδή ο κεντρικός βλαστός είναι αρκετά κυρίαρχος. Ο κεντρικός βλαστός παράγει διακλαδώσεις, περισσότερες προς τη βάση του φυτού. Οι βλαστοί είναι κυλινδρικοί, με ελαφρώς χνουδωτή επιφάνεια,, ο φλοιός τους είναι σκληρός και ο χυμός είναι ελαφρώς βλενώδης. Τα συνήθως μακρύμισχα, παλαμοσχιδή και ελαφρώς χνουδωτά φύλλα φύονται εναλλάξ. Τα άνθη φύονται μεμονωμένα στις μασχάλες των φύλλων, και είναι περισσότερα προς τις κορυφές των βλαστών, όπου τα φύλλα είναι μικρότερα κι έτσι φαίνονται περισσότερο, ώστε να είναι ευκολότερα προσβάσιμα στους επικονιαςτές. Κυμαίνονται σε διάμετρο από 5 χιλιοστά μέχρι 5 εκατοστά, κι έχουν 5 ροζ, μοβ ή λευκά πέταλα. Τα φυτά ανθίζουν καθόλη την περίοδο ανάπτυξης. Οι καρποί είναι ξηρές κάψες, οι οποίες περιέχουν πολυάριθμους σπόρους. Το κοινότερο είδος μολόχας στην Ελλάδα, η M. silvestris, μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο και έχει μοβ άνθη διαμέτρου περίπου ενός εκατοστού. Η M. neglecta είναι αρκετά κοντότερη, με πιο στρογγυλεμένα φύλλα. Άλλα είδη, όπως η M. preissiana της νότιας Αυστραλίας, μπορούν να φτάσουν τα 3 μέτρα σε ύψος. Τα περισσότερα μέλη του γένους είναι μονοετή, αλ΄λα υπάρχουν και μερικά βραχύβια πολυετή, όπως η μοσχομολόχα (M. Moschata).

Η μολόχα έχει μεγάλη ιστορία χρήσης από τον άνθρωπο. Στην αρχαιότητα έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Ησίοδο. Σύμφωνα με βυζαντινούς σχολιαστές του, την εποχή εκείνη έφτιαχναν έναν θρεπτικό πολτό από μολόχα κι άλλα φυτά. Στην Αρχαία Ελλάδα το φυτό καλλιεργούταν στους κήπους μαζί με τα άλλα λαχανικά. Αναφέρεται επίσης από τον Πυθαγόρα, και κατά τους πυθαγόριους ήταν ιερό φυτό, επειδή τα άνθη της κοιτάζουν πάντα τον ουρανό. Ο Ιάμβλιχος αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας συνιστούσε να αποφεύγεται η μολόχα, επειδή είναι η πρώτη αγγελιοφόρος της συμπάθειας του Ουρανού προς τη Γαία. Η μολόχα επίσης αναφέρεται στους Δειπνοσοφιστές του Πλάτωνα, όπου ο Αθήναιος την επαινεί ως «λεαντικόν αρτυρίας». Ο Ιπποκράτης επίσης τη χρησιμοποιούσε εκτενώς στη φαρμακευτική του. Παρασκεύαζε κατάπλασμα από κρασί και μολόχα κατά των οιδημάτων και των φλεγμονών, τη συνιστούσε για γυναικολογικά προβλήματα, κι επίσης παρασκεύαζε κολπικά υπόθετα για να διευκολύνει τον τοκετό και να μετριάσει τους πόνους – σημειωτέον ότι μετά την επικράτηση του χριστιανισμού, η φαρμεκευτική αντιμετώπιση των πόνων του τοκετού ήταν αμαρτία, γιατί αυτή ήταν η τιμωρία της Εύας σύμφωνα με τον ιουδαιοχριστιανικό μύθο! Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «παύει τας οδύνας». Ο Δίφιλος ο Σίφνιος έγραψε ότι βοηθά σε περιπτώσεις ερεθισμού των νεφρών και της κύστεως. Ακόμα χρησιμοποιούταν ως αποχρεμπτικό και καθαρτικό, ενώ από τα άνθη της παρασκευαζόταν αφέψημα για παθήσεις του πεπτικού και του ουροποιητικού συστήματος. Η μολόχα επίσης πιστευόταν ότι σταματά την πείνα και τη δίψα. Ο γνωστός μυστικιστής Κρητικός \Επιμενίδης, ο οποίος υποτίθεται ότι κοιμήθηκε μέσα σ’ένα σπήλαιο για 57 χρόνια, όταν ξύπνησε βρέθηκε σε έναν καινούργιο κόσμο, και για να μην πεινά και διψά, έτρωγε μόνο μολόχα και βολβούς. Γι’αυτό και η μολόχα περιλαμβανόταν συχνά σε μυήσεις διάφορων μυστηριακών λατρειών στην Αρχαία Ελλάδα. Το φυτό ήταν επίσης αγαπητό από τους Ρωμαίους, όπου δεν έλειπε από κανε΄να τραπέζι. Ο Κικέρων και ο Οράτιος μας αναφέρουν για τις ανακουφιστικές του ιδιότητες. Ο Οράτιος, θέλοντας να δείξει πόσο λιτή ήταν η διατροφή του, έγραψε χαρακτηριστικά: «Me pascunt olivae, / me cichorea levesque malvae» («Όσον αφορά εμένα, με τρέφουν ελιές, αντίδια και μολόχες»). Ο Πλίνιος αναφέρει ότι αν τρώμε μια χούφτα μολόχα τη μέρα δε θα μας βρει καμία αρρώστια. Αργότερα, ο Καρλομάγνος είχε διατάξει να καλιεργείτε μολόχα σε όλους τους αυτοκρατορικούς κήπους για τις ιδιότητές της. Οι Φελάχοι, οι αγρότες της Αιγύπτου, που ζούσαν κυρίως με χόρτα, έφτιαχναν ένα φαγητό από ρίζες μολόχας, της οποίες, αφού έβραζαν, τις τηγάνιζαν μαζί με κρεμμύδια. Ο Βυζαντινός συγγραφέα Συμεών Σηθ αναφέρει ότι η μολόχα αντιμετωπίζει τη δυσκυλιότητα. Στα Γεωπονικά του Κασσιανού Βάσσου, η μολόχα είναι το βότανο που θεραπεύει τα νοσήματα των νεφρών, τα ηπατικά νοσήματα, τις πληγές, τις φλεγμονές, καθώς και τα «κρυφά πάθη» των γυναικών. Στο βυζαντινό σύγγραμμα Περί Χυμών, Βρωμάτων και Πομάτων, η μολόχα θεωρούταν εύπεπτη και δυναμωτική τροφή. Πιστευόταν ότι απαλλάσσει το σώμα από τις αρρώστιες και τα θεραπεύει όλα εξαιτίας της ήπιας καθαρτικής της δράσης. Στα νεότερα χρόνια η μολόχα εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται ευρέως και ως τροφή και ως φάρμακο για παρόμοιες παθήσεις. Τα φύλλα της βράζονταν σαν χόρτα ή προσθέτονταν σε φαγητά με όσπρια, ρύζι ή κρέας. Τα νεαρά μαλακά φύλλα τρώγονταν ωμά αντι για μαρούλι. Με τα φύλλα της επίσης παραδοσιακά τυλίγονται ντολμαδάκια, ιδίως στην Πελοπόννησο και στην Κρήτη. Η συνταγή είναι η ίδια με τα ντολμαδάκια γιαλαντζί, απλά αντί για αμπελόφυλλα χρησιμοποιούνται μεγάλα φύλλα μολόχας. Το φαγητό αυτό εντούτοις δεν είναι μόνο ελληνικό, αφού παρόμοια ντολμαδάκια παρασκευάζονται και στην Τουρκία. Όσοι τα έχουν δοκιμάσει λένε ότι υπολείπονται γευστικά, άρα ίσως αυτός να είναι ο λόγος που η δημοτικότητα της μολόχας έπεσε τα τελευταία χρόνια. Σε σχέση με τους αρχαίους προγόνους μας, έχουμε πολύ περισσότερες και γευστικότερες επιλογές σήμερα. Οι καρποί της λέγονταν «ψωμάκια» τα οποία μάζευαν τα μικρά παιδιά όταν έπαιζαν έξω και τα έτρωγαν. Το αφέψημα από τα άνθη της, γνωστά ως μολοχάνθη ή μολοχάνθια, εφαρμοζόταν κατά των ίδιων περίπου παθήσεων όπως και τους προηγούμενους αιώνες. Το αφέψημα επίσης μαζί με χαμομήλι και με λίγο μέλι καταπράυνε τον πονόλαιμο, ενώ το ποδόλουτρο στο αφέψημα μαλάκωνε τους κάλους, ξεκούραζε τα κουρασμένα πόδια και ανακούφιζε από οιδήματα, όπως αυτά έπειτα από στραμπούλιγμα ή κάταγμα. Ο χυμός των τριμμένων φύλλων της καταλάγιαζε το τσούκνισμα της τσουκνίδας, και το κατάπλασμα των φύλλων της απάλυνε τον πόνο από τα τσιμπήματα των εντόμων. Γενικά το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί ως πανάκια, χωρίς ωστόσο όλες αυτές οι θαυματουργές ιδιότητες να υποστηρίζονται από αυστηρές επιστημονικές μελέτες. Ίσως να ήταν κάπως θρεπτικότερο ως τροφή σχετικά με άλλα έτσι κι αλλιώς θρεπτικά φτωχά χορταρικά, αλλά ως φάρμακο σίγουρα υπερεκτιμήθηκε.

Το φυτό είναι πολύ θρεπτικό και μη τοξικό, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τροφή για κατοικίδια, όπως κουνέλια, καθώς και για φυτοφάγα ή παμφάγα ερπετά όπωος ιγκουάνες, χελώνες στεριάς και νερού, γενειοφόρους δράκους κλπ, ή φυτοφάγα ασπόνδυλα όπως γιγάντια σαλιγκάρια. Και το κουνέλι μου και ο δράκος μου το τρώνε πολύ – είναι στην πραγματικότητα από τα αγαπημένα τους χόρτα.

Ως ζιζάνιο, το φυτό δεν είναι επικίνδυνο. Αποτελείται από έναν μονο βλαστό και μια κατακόρυφη ρίζα, οπότε αν δεν τω θέλετε κάπου μπορείτε απλώς να το ξεριζώσετε. Δεν επεκτείνεται με ριζώματα ή στολώνια. Αντίθετα συχνά μπορεί να είναι ωφέλιμο, αφού τα άνθη του προσελκύουν μέλισσες και άλλους επικονιαστές, μπορεί να φαγωθεί ή να ταϊστεί στα παραπάνω ζώα. Επίσης τα μικ΄ρα μοβ άνθη του είναι πολύ όμορφα. Σπάνια καλλιεργείται, αλλά μπορεί να καλλιεργηθεί για καλλωπιστικούς σκοπούς. Συχνά προτιμάται το είδος M. moschata, ένα κοντό, περίπου στα 60 εκ, βραχύβιο πολυετές με πολλά ροζ άνθη, το οποίο έχει και μία ολόλευκη ποικιλία. Παρά το όνομά της, δεν έχει ιδιαίτερα έντονη οσμή, αν και τα άνθη της μυρίζουν ωραία από πολύ κοντινή απόσταση. Ως ζιζάνια, δεν είναι δύσκολα στη φροντίδα. Απλώς σπέρνετε τους σπόρους την τελική τους τοποθεσία την άνοιξη, προτιμότερα σε εμπλουτισμένο με οργανική ύλη χώμα για βέλτιστη ανάπτυξη, και έκτοτε το φυτό θα διαιωνίζεται από τους δικούς του σπόρους που ρίχνει. Η εμπορι΄κη αξία της μολόχας είναι περιορισμένη. Το είδος M. verticillata (μαλάχη η σπονδυλωτή), γνωστό στα κινέζικα ως «ντονγκ χαν τσάι» και στα κορεάτικα ως «άουκ», καλλιεργείται σε μικρή εμπορική κλίμακα στην Κίνα, όπου το αφέψημά του πιστεύεται ότι καθαρίζει το παχύ έντερο και βοηθά στην απώλεια βάρους.

Έτσι, από θείο φυτό που μπορεί να κρατήσει κάποιον στη ζωή χωρίς να πεινά και να διψά και να θωρακίσει από κάθε είδους κακό, η μολόχα κατέληξε σήμερα να είναι ένα απλό ζιζάνιο, συχνά ανεπιθύμητο, καλλωπιστικό και τροφή μηδαμινής αξίας, και τροφή για σαύρες και κουνέλια. Δε λεώ ότι η αξία της χάθηκε εντελώς, ιδίως ως προς το τελευταίο στοιχείο, αλλά σίγουρα ξεριζώθηκε από τον Όλυμπο και φυτεύθηκε στις παραμελημένες γωνιές της αυλής μας, πίσω από το σκουριασμένο σκουπιδοντενεκέ, ανάμεσα σε δύο πλάκες ενός πεζοδρομίου, ή στη γωνία ενός παραμελημένου πάρκινγκ, όπως το φυτό της φωτογραφίας. Όπως είπα και παραπάνω, σήμερα έχουμε πολύ περισσότερες επιλογές να φάμε και η ταπεινή και μάλλον άγευστη μολόχα δε μας κινεί το ενδιαφέρον πια. Και ως προς τη φαρμακευτική της χρήση, δε φαίνεται να έχει κάποια σπουδαία ιδιότητα. Αν είχε, να είστε σίγουροι ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες θα την είχαν εκμεταλλευτεί. Συγγνώμη που δε σας τη ρομαντικοποίησα όπως συνηθίζεται στους κύκλους των βοτανολατρών στο Διαδίκτυο.

Πηγές:
μολόχα – Βικιπαίδεια
γένος Malva – αγγλική Wikipedia
Βότανα και Υγεία – μολόχα
ντολμάδες με φύλλα μολόχας
καλλιέργεια της Malva moschata

Cupressus sempervirenφυσικό μπονσάι 6/5/2016

Δε θυμάμαι πόσο καιρό βρισκόταν το δεντράκι αυτό σ’αυτήν τη γλάστρα. Μπορεί να είναι εδώ για 3, 4 ή και 5 χρόνια. Τα φυτά της γλάστρας είναι ίριδες, της οποίες είχα φέρει εγώ στον πατέρα μου πριν 8 χρόνια περίπου. Πλέον έχουν γεμίσει όλη τη γλάστρα με ένα σύμπλεγμα κονδύλων και ριζών, και χρειάζονται μεταφύτευση ή διαίρεση οπωσδήποτε. Το κυπαρισσάκι αυτό σίγουρα θα φύτρωσε από σπόρο από τα μεγαλύτερα κυπαρίσσια που υπάρχουν στο μπαλκόνι. Θυμάμαι κι άλλες φορές νεαρά σπορόφυτα με ένα λεπτό βλαστό και λίγα βελονοειδή φύλλα, που μπορεί να ήταν οι κοτυληδόνες τους, που στα κωνοφόρα είναι συχνα΄πάνω από 2, ή τα πρώτα τους φύλλα, τα οποία στα κυπαρίσσια έχουν το προγονι΄κο βελονοειδές σχήμα. Ίσως να ήταν όμως από το κυπαρίσσι Αριζόνας (Cupressus arizonensis), το οποίο τώρα έχει ξεραθεί, κι όχι από τα κανονικά κυπαρίσσια (Cupressus sempervirens), που είναι και το συγκεκριμένο, γιατί φύτρωναν πάντα κάτω από το κυπαρίσσι Αριζόνας. Αν τα τότε σπορόφυτα ήταν από το πρώτο είδος, τότε αυτό είναι το πρώτο σπορόφυτο κυπαρισσιού sempervirens που φύτρωσε, παρά τους εκατοντάδες σπόρους που κάνουν κάθε χρόνο. Γιατί δε φύτρωσαν κι άλλα;

Και παρόλο λοιπόν που είναι το πρώτο τυχερό που επιβίωσε, βρέθηκε αμέσως στην πιο άτυχη θέση· μέσα σ’ένα δάσος από ρίζες και κονδύλους, οι οποίες του έπαιρναν όλα τα θρεπτικά συστατικά και του περιόριζαν ασφυκτικά το χώρο, δυσκολεύτηκε υπερβολικά να μεγαλώσει. Για λίγα χρόνια ήταν κάτω από τη σκιά των φύλλων της ίριδας, και ήταν σαν να μην υπάρχει. Φέτος όμως πρόσεξα κάτι το απροσδόκητο. Αν και σε ύψος λιγότερο των 20 εκατοστών κι ακόμα δισδιάστατο στην ανάπτυξη, έβγαλε λίγους κώνους προς τις κορυφές των κλαδιών! Δηλαδή αν και δεν είχε χώρο να ψηλώσει, ωρίμασε αναπαραγωγικά σε τόσο μικρό ύψος. Ουσιαστικά έγινε ένα φυσικό μπονσάι. Τα κυπαρίσσια αυτά μπορεί να κωνοφορήσουν ακόμα κι από το δεύτερο έτος της ζωής τους μερικές φορές, και οι πρώτοι κώνοι που βγαίνουν είναι συνήθως θηλυκοί, οπότε αυτό ήταν φυσιολογικό. Όμως τα δέντρα του συγκεκριμένου είδους βάζουν 30-60 εκατοστά το χρόνο, οπότε κανονικά τώρα αυτό θα έπρεπε να είναι ψηλότερο του μέτρου.

Το φυτό αυτό είναι άριστο υλικό για μπονσάι και θα ήθελα να το μεταφυτεύσω από το μέρος όπου βρίσκεται σε άλλη γλάστρα γι’αυτόν το σκοπό. Το πρόβλημα είναι ότοι σίγουρα οι ρίζες του θα είναι μπλεγμένες μ’αυτές της ίριδας, άρα θα είναι δύσκολη η απεμπλοκή τους, κι επίσης, ως κωνοφόρο, δυστυχώς στρεσάρεται πολύ ευκολότερα και φοβάμαι μη μου ξεραθεί επειδή θα έχει σίγουρα χάσει αρκετά ριζίδια από τη διαδικασία. Γι’αυτό, για να ελαχιστοποιήσω τις πιθανότητες προβλημάτων, θα το ξεριζώσω το φθινόπωρο ή το χειμώνα. Μετά σκοπεύω να το αφήσω να μεγαλώσει μέχρι να γίνει 30 εκατοστά περίπου και μετά να ξεκινήσω τη διαμόρφωσή του σε μπονσάι. Θα δουλέψω πάνω στον κεντρικό κορμό, ο οποίος δυστυχώς έχει γείρει ελαφρώς. Με τη μεγάλη διακλάδωση που έχει περίπου στη μέση του δεν ξέρω τι θα κάνω. Ίσως θα πρέπει να σιάξω τον κορμό με σύρμα, αλλά απ’ό,τι μου φαίνεται μια ελαφριά κλίση θα την έχει για πάντα. Πληροφορίες για μπονσάι υπάρχουν άλλωστε σε πολλές ιστοσελίδες της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως για παράδειγμα στο tsamisaquarium.gr, με το οποίο πλέον συνεργάζομαι στην αρθρογραφία. Εκεί υπάρχει κι ένα φόρουμ για μπονσάι όπου θα εγγραφώ για να λύσω περαιτέρω απορίες. Από την άλλη, αν το σχέδιο δεν πάει καλά ή αλλάξω γνώμη κατά την ανάπτυξή του, μπορεί να το αφήσω σε μια μεγαλύτερη γλάστρα για να μεγαλώσει περισσότερο. Φυσικά κατά τη διαδικασία της δημιουργίας ή της συντήρησης του μπονσάι υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος θανάτου του φυτού. Μπορεί τελικά να μου ξεραθεί αμέσως. Το είδος ωστόσο αυτό είναι εξαιρετικά μακρόβιο, και μπορεί να ζήσει έως και 1000 χρόνια ή και περισσότερο. Οπότε όσο πιο πολύς καιρός περνά τόσο θα μεγαλώνει η αξία του. Στην Ιαπωνία υπάρχουν μπονσάι αιώνων που κληρονομούνται από γενιά σε γενιά.

Και τι είναι αυτό το αιθόφυλλο, και πού κολλάει στην όλη ιστορία, η οποία είναι κυρίως οι ανησυχίες σου αν ζήσει τελικά ή όχι; Κάτι τέτοιο μπορεί να αναρωτιέστε τώρα. Είναι μακρινή ιστορία. Πριν περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια, μια πολύ μεγάλη καταστροφή έπλληξε τη γη, οδηγώντας στην εξαφάνιση περίπου το 95% της ζωής του Πλανήτη. Η εξαφάνιση δεν έγινε σε μια φάση, αλλά σε αρκετές, οι οποίες διαχωρίζονταν με χιλιάδες χρόνια σταθερότητας. Κύριος υπαίτιος ίσως να ήταν η έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, αλλά ίσως και να συνέπραξε και πτώση αστεροειδούς. Ο σχιματισμός των ηπείρων ήταν επίσης αρκετά άτυχος, επειδή όλες ήταν συνενωμένες στην υπερήπειρο Παγγαία, η οποία είχε μικρή ακτογραμμή, με σχετικά λίγους κόλπους και κλειςτές θάλασσες όπου θα μπορούσε να καταφύγει η θαλάσσια ζωή από τις καταστροφές, και το εσωτερικό της ήταν έρημος. Έτσι οι περιοχές με μεγάλη συγκέντρωσης ζωής χτυπήθηκαν πολύ ευκολότερα. Η εξαφάνιση αυτή δεν άφησε ένα απόλυτο κενό μετά, όπως πολλοί νομίζουν. Απλώς υπερπολλαπλασιάστηκαν λίγα ανθεκτικά είδη, τα οποία κάλυψαν το κενό. Στην ξηρά κυριάρχησαν λίγα είδη αγριόχορτων, τα οποία ήταν ανθεκτικά σε μεταβαλόμενες συνθήκες, όπως σήμερα γίνεται σε μολυσμένα περιβάλλοντα ή σε κάποιο μικρό οικόπεδο σε μια πόλη, όπου το χώρο πρασινίζουν ελάχιστα, αλά πολύ ανθεκτι΄κα αγριόχορτα. Ανθοφόρα φυτά δεν υπήρχαν όμως τότε – οι πρόγονοί τους φυσικά υπήρχαν -, οπότε τα αγριόχορτα ήταν λίγο διαφορετικά: φτέρες, πολυκόμπια, λυκόφυτα – η τελευταία φορά που τα λυκόφυτα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημα -, λίγα θαμνώδη πτεριδοσπερματόφυτα και το ποώδες κωνοφόρο αιθόφυλλο (Aithophyllum stipulare). Αν και όλα τα γυμνόσπερμα τότε και τώρα ήταν ξυλώδη, το συγκεκριμένο κωνοφόρο εξελίχθηκε στη μορφή του ζιζανίου, για να εκμεταλλευτεί το ευμετάβλητο αυτό περιβάλλον. Ανήκε στην τάξη Voltziales, η οποία ήταν και η πρώτη τάξη κωνοφόρων, και είχε δέντρα με τη μορφή της αραουκάριας, αλλά χωρίς ρητίνη και με αρκετά διαφορετικούς, απλούστερους κώνους. Η οικογένεια αυτή είχε πληγεί σοβάρα από την καταστροφή, αλ΄λα σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα, μέλη της επιβίωσαν και μέχρι το Κρητιδικό, 120 εκατομμύρια χρόνια μετά ή και αργότερα. Το αιθόφυλλο λοιπόν είχε λεπτό, πλήρως ποώδη βλαςτό με ινώδη φλοιό και κοίλο εσωτερικό, κάπως σαν καλάμι. Έφτανε σε μέγιστο ύψος τα 2 μέτρα, και ανά διαστήματα στον κορμό είχε ψευδοσπονδύλους κλαδιών, σαν την αραουκάρια, τα οποία διακλαδίζονταν πτεροειδώς σε πλευρικά κλαδάκια. Τα φύλλα του ήταν μικ΄ρα και ταινιοειδή. Τα φυτά ήταν μόνοικα, δηλαδή παρήγαγαν τους αρσενικούς και τους θηλυκούς κώνους στο ίδιο φυτό, οι οποίοι φύονταν στις άκρες όλων των κλαδιών. Το φυτό ήταν μονοκαρπικό, και μετά την κωνοφορία και την ανάπτυξη των σπόρων ξεραινόταν. Δεν ξέρουμε σε πόσα χρόνια ωρίμαζε, αλλά θα μπορούσε να τελειώνει την ανάπτυξή μέσα σ’ένα χρόνο, κάνοντάς το έτσι το μόνο γνωστό μονοετές κωνοφόρο. Και όπως και τα σημερινά ζιζάνια, τα οποία ανθίζουν και αναπαράγονται ακόμα κι αν έχουν φυτρώσει ανάμεσα σε΄δύο πλάκες τσιμέντου και έχουν γίνει μόνο 5 εκατοστά, έτσι κι εκείνο το κωνοφόρο αναπαραγόταν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Έχει βρεθεί ταλαιπωρημένο αιθόφυλλο, το οποίο αποτελούταν μόνο από δύο όρθιους βλαστούς των 30 εκατοστών που έβγαιναν από τη ρίζα, ο κάθένας μ’έναν κώνο στην κορυφή. Έτσι, όπως κι εκείνο το κωνοφόρο μπορούσε να κωνοφορήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες, έτσι και το συγκεκριμένο κυπαρισσάκι ωρίμασε σε αυτό το περιοριστικό περιβάλλον.

Αν και λιγότερο γνωστά, παρόμοια ποώδη κωνοφόρα είχαν επίσης εξελιχθεί στη Λιθανθρακοφόρο, πριν 300-350 εκατ. Χρόναι πριν, τα οποία κάλυπταν ξηρότερες περιοχές. Πώς να ΄ήταν άραγε τότε;

Η εφιαλτική ιδεά ότι κινδυνεύει η ζωή μας και δεν υπάρχει κάποιος ικανός να μας σώσει σίγουρα έχει περάσει απ’ το μυαλό όλων μας. Ευτυχώς είναι σπάνιο γεγονός, αλλά, όσο σπάνιο κι αν είναι, είναι τραγικό για όποιον του τύχει. Την παρακάτω ιστορία μου την διηγήθηκε η δασκάλα που μου κάνει γερμανικά και είναι σχετικά πρόσφατη.

Στην πολυκατοικία της λοιπόν, στον πρώτο όροφο, μένει ένας νεαρός στην ηλικία μου περίπου, λίγο πειραγμένος στο μυαλό. Η οικογένειά του ήταν πλήρως δυσλειτουργική. Κάποια χρόνια πριν, η μητέρα του αρρώστησε, δεν ξέρω τι ακριβω΄ς είχε, και πήγε στο νοσοκομείο όπου πέθανε. Από τότε αυτός άρχισε να φοβάται τα νοσοκομεία, γιατί νόμιζε ότι εκεί πας και σε σκοτώνουν. Όταν λοιπόν ο πατέρας του μια μέρα λιποθύμισε, οι άλλοι ένοικοι τον ρωτούσαν επανειλημμένα αν κάλεσε το νοσοκομειακό, και απαντούσε ότι το κάλεσε και θα ερχόταν σε λίγο. Σύντομα ο πατέρας του βρήκε τις αισθήσεις του, και ένιωθε πάλι καλά. Οι ένοικοι εξακολουθούσαν να τον ρωτούν αν κάλεσε το ΕΚΑΒ, αλλά απαντούσε θετικά. Την επόμενη μέρα ο πατέρας του πέθανε. Από τότε η ψυχολογική του κατάσταση χειροτέρευσε ακόμα περισσότερο. Δε μιλάει πια σε καννέναν, και όποτε μιλάει είναι συνήθως για να διαμαρτυρηθεί με έντονο τόνο, φωνάζοντας στους διαδρόμους της πολυκατοικίας. Η γιαγιά του τον θεωρεί υπεύθυνο για το θάνατο του γιου της και δεν του μιλάει, ενώ ένας θείος του προσφέρεται να τον βοηθήσει, αλλά αυτός δεν το δέχεται. Ζει σε ένα πλήρως ακατάστατο σπίτι μέσα στη σκόνη, που για κάπιο διάστημα πριν είχε πρόβλημα με την υγρασία και τα ποντίκια. Έτσι έφερε τον ξάδερφό του για να ξυλώσουν τα πατώματα, αλλά επειδή δεν είχε λεφτά για να βάλει καινούργια, μένει από τότε στο χώμα. Δεν ξέρω από πού παίρνει τα ελάχιστα χρήματα για την επιβίωσή του. Ίσως ο θείος του να του δίνει κάτι. Πιστεύω πως σε κάποια χρόνια θα τον έχει αναλάβει κάποιος φορέας και η ζωή του θα βελτιωθεί.

Είναι πραγματικά τραγική και τρομακτική περίπτωση. Να βρίσκεσαι σε κίνδυνο, να χρειάζεσαι επειγόντως ιατρική περίθαλψη, και ο μόνος άνθρωπος που έχει απομείνει κοντά σου να είναι ένας τρελός που φοβάται τα νοσοκομεία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μπορούμε να πούμε ότι αυτός άφησε τον πατέρα του να πεθάνει, αν και πιστεύω πως ακόμα κι αν πέθαινε μπροστά του δε θα βοηθούσε, γιατί ο πατέρας του σύντομα συνήλθε και ένιωθε καλά, και πέθανε ώρες αργότερα. Παρόλα αυτά ένας λογικός άνθρωπος θα καλούσε αμέσως το ΕΚΑΒ εάν κάπιος ηλικιωμένος βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση, ακόμα κι αν ο πάσχων αντιδρούσε, οπότε μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιον τρόπο αυτός τον άφησε στην τύχη του. Αν και η πιθανότητα να βρεθεί άλλος σε όμοια κατάσταση είναι μικροί, πολλοί είναι οι ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι, αποκομμένοι από την οικογένειά τους για διάφορους λόγους, και ενδέχεται να αντιμετωπίσουν παρόμοια προβλήματα. Δυστυχώς ο καθένας κοιτάει τη ζωή του και δεν προθυμοποιείται να βοηθήσει π.χ. να επικοινωνήσει με την οικογένεια αν γίνεται, με κάποιον φορέα κλπ. Οπότε το δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν είναι κανείς γέρος και μόνος, στο συμφέρον του είναι να κερδίσει την εύνοια κάποιων ατόμων του περιβάλλοντός του, μήπως και του σώσουν τη ζωή στο μέλλον.

Πηγή:
Πρώτο Θέμα

Μια απίστευτη υπόθεση
Απίστευτο: Ισραηλινός ζήτησε περιοριστικά μέτρα εναντίον του… Θεού!
06/05/2016 17:53

Ο κ. Σόσαν ισχυρίζεται ότι ο Μεγαλοδύναμος του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια
Απηυδισμένος από τις κακοτυχίες που του έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ένας Ισραηλινός αποφάσισε να πάει τον… Θεό στα δικαστήρια, προκειμένου να υποβάλει αίτημα περιοριστικών μέτρων εναντίον του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, o Δαυίδ Σόσαν ισχυρίστηκε στο δικαστήριο της πόλης Χάιφα (εκπροσωπώντας μάλιστα ο ίδιος τον εαυτό του) ότι ο Θεός του έχει φερθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια, χωρίς ωστόσο να μπει σε λεπτομέρειες σχετικά με τις κακουχίες που του έχει προκαλέσει ο Μεγαλοδύναμος.

Ο κ. Σόσαν ισχυρίστηκε ενώπιον του δικαστή (ο οποίος σίγουρα είχε μείνει… άφωνος) ότι έχει κάνει διάφορες προσπάθειες για να ενημερώσει την αστυνομία για τα υποτιθέμενα «εγκλήματα» του Θεού και ότι περιπολικά είχαν φτάσει σπίτι του σε 10 ξεχωριστές περιπτώσεις, χωρίς ωστόσο να μπορούν  να κάνουν κάτι για να τον γλιτώσουν από τον «δυνάστη» του.

Όπως μάλιστα εξήγησε ο ενάγων, οι αστυνομικοί ήταν εκείνοι που του έδωσαν την ιδέα να ζητήσει περιοριστικά μέτρα εναντίον του Θεού, προφανώς για να τον… ξεφορτωθούν.

Όπως θα περίμενε ίσως κανείς, το αίτημα για την περιοριστική εντολή του κ. Σόσαν απορρίφθηκε από τον δικαστή, ο οποίος επισήμανε ότι το πρόβλημα του ενάγοντα είναι μάλλον ψυχολογικό και απαιτεί την παρέμβαση άλλων ειδικών και όχι των δικαστικών αρχών.

Πάντως, εάν αναρωτιόσασταν, ο… εναγόμενος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο αλλά ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει την απόφαση.

Ο άνθρωπος μπορεί να έκανε πλάκα ή απλώς να ήταν λίγο χαζός, το οποίο δεύτερο είναι πολύ πιθανότερο. Πάντως η περίπτωση αυτή δείχνει ότι ακόμα το Ισραήλ είναι κοσμικό κράτος. Για πόσο ακόμα; Γιά να δούμε τι θα γίνει όταν θα έχουν υπερπολλαπλασιαστεί οι υπερορθόδοξοι στις επόμενες δεκαετίες.

Ο φίλος Ηλίας Αργυρόπουλος από το Facebook, με αφορμή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ως τυφλοί στις δημόσιες υπηρεσίες, με ανεπαρκώς εφαρμοσμένη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, υπαλήλλους που επειδή δεν μπορούν ή δε θέλουν να εξυπηρετήσουν σωστά επικαλούνται ασαφώς το νόμο, και άλλα τέτοια άσχημα γεγονότα, μας παραθέτει ένα σοφό ρωσικό διήγημα που γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, το οποίο περιγράφει γλαφηρά αυτήν την άσχημη, αλλά δυστυχώς διαχρονική σε χώρες που πρόκειται να παραμείνουν ες αεί καθυστερημένες, κατάσταση. Με άδειά του το αναδημοσιεύω λοιπόν εδώ στο Ιστολόγιο.

Η απάτη της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης»!
Τα συστήματα που εξυπηρετούν τον πολίτη από το σπίτι με ένα «κλικ» είναι ένα παραμύθι για τους κουτόφραγκους!
Κάνοντας αίτηση για οτιδήποτε με ηλεκτρονική μορφή ο Έλληνας πολίτης πρέπει να είναι έτοιμος να προσκομίσει πολλά χαρτιά. Φταίνε τα προγράμματα; Μα φυσικά όχι, οι έλληνες προγραμματιστές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους Ευρωπαίους ή αμερικανούς συναδέλφους τους. Που είναι τότε το πρόβλημα; Μα όπως πάντα στον δημόσιο υπάλληλο, για να διοριστεί ακόμα και σήμερα δεν του ζητάνε πραγματική γνώση η/υ αλλά απλά να φέρει ένα χαρτί που να το γράφει. Γιατί; Μα επειδή εκείνοι που τον προσλαμβάνουν δεν έχουν ιδέα τι είναι αυτό το μηχάνημα του διαβόλου!
Σε διάφορες υπηρεσίες για τον ίδιο λόγο σας ζητάνε διαφορετικά χαρτιά, γιατί; Μα επειδή ο κάθε άσχετος φαντάζεται χρήσιμο κάτι και ο άλλος άσχετος κάτι άλλο!
Όλοι δε μαζί οι άσχετοι ζητούν χαρτιά!
Δεν υπάρχει διασύνδεση των υπηρεσιών ώστε τα έγγραφα να πηγαίνουν αυτόματα όταν ζητιούνται από τη μια ή την άλλη υπηρεσία; Φυσικά! Γιατί τότε δεν πηγαίνουν; Γιατί κανείς δεν ξέρει, από τους υπάλληλους, να χειρίζεται η/υ. πως κυβερνιέται η χώρα στον 21-ο αιώνα; Με χαρτιά που κυκλοφορούν σε ντοσιέ, τσάντες, φορτηγά και βαγόνια!
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η ευαισθητοποίηση στο θέμα εξυπηρέτησης αναπήρων και ηλικιωμένων;
Ότι σήμαινε πάντα. Ο υπάλληλος που έχει απέναντι του ανάπηρο ή ηλικιωμένο αισθάνεται πανευτυχής γιατί δεν το έπαθε εκείνος και επειδή τώρα θα του δείξει αυτουνου!
Η τελευταία μόδα είναι να λέει με σιγανή αδιάφορη φωνή:
– Έτσι λέει ο νόμος. Ο νόμος βασικά δεν μιλάει αλλά καθορίζει, συνήθως λογικά πράγματα. Όμως υπάρχουν και νόμοι παλαιοί, παμπάλαιοι οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται ούτε στις απαιτήσεις των καιρών ούτε στην εξέλιξη της τεχνολογίας.
– Την ώρα που στις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ο ανάπηρος, αυτό ισχύει και για τους ασθενείς, δεν επιβαρύνεται με ώρες αναμονής για να παραλάβει κάποιο έγγραφο, αν δε είναι απαραίτητο να εξεταστεί από γιατρό ή να περάσει κάποια διαδικασία που απαιτεί την παρουσία του. Ορίζεται ώρα ώστε ο ανάπηρος-ασθενής να ταλαιπωρηθεί λιγότερο! Στη χώρα μας που ντρέπεται να είναι ορθόδοξα χριστιανική, όμως δεν έχει αντικαταστήσει με άλλες αρχές το κενό της αλληλεγγύης, οι έχοντες ανάγκη πρέπει να το ζήσουν και να το καταλάβουν ότι η κοινωνία τους ανέχεται και τους φέρεται καλά γιατί έχει «μεγαλοψυχία»!
– Οι αναμονές σε νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα-υπηρεσίες μετριέται σε ώρες, φτάνουν και ξεπερνούν εύκολα το οκτάωρο ανά περίπτωση. Δεν ξέρω που μέσα σ’ αυτόν τον πρωτογονισμό λαμβάνει χώρα η μηχανογράφηση, «ηλεκτρονική εξυπηρέτηση»!
– Πρόσφατα μετέφρασα ένα διήγημα Ρώσου συγγραφέα το οποίο γράφτηκε πριν ένα αιώνα περίπου, αυτό ταιριάζει γάντι στη δική μας και αρκετά στην Ρωσική πραγματικότητα, αν και οφείλω να πω ότι οι Ρώσοι τουλάχιστον καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να ξεκολλήσουν από το «μοντέλο»!
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους:
Αλέξη Τσίπρα, πρωθυπουργό
Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπουργό
Χαράλαμπο Μαργαρίτη, διευθυντή εφορίας στην Καλλιθέα!
Ένα διήγημα του γνωστού Ρώσου συγγραφέα της δεκαετίας του 1920, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα!
Αρκάντι Αβέρτσενκο
Για τους, «καλούς» στην ουσία ανθρώπους
Μετάφραση από τα ρωσικά
Ηλίας Αργυρόπουλος
“Οι τυφλοί”
Αφιερώνεται στην:
Αλεξάνδρα Γιακοβλεβνα Σαντόβσκαϋα
Ο Βασιλικός κήπος, αυτή την ώρα ήταν ανοιχτός. Ο νέος συγγραφέας Α.Ε. χωρίς προβλήματα εισήλθε! Αφού περπάτησε κάποια ώρα στα πασπαλισμένα με άμμο δρομάκια, κάθισε σε παγκάκι, στο οποίο κάθονταν ένας ηλικιωμένος κύριος με καλοσυνάτο πρόσωπο. Ο ηλικιωμένος προσηνής κύριος γύρισε προς τον Α.Ε. και μετά από δισταγμό ρώτησε:
ποιός είστε;
– – είμαι ο Α.Ε. συγγραφέας.
– – καλό επάγγελμα, είπε ο ηλικιωμένος χαμογελώντας, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– – εσείς ποιος είστε. Ρώτησε ο καλόψυχος Α.Ε.
– – εγώ; Είμαι ο βασιλιάς.
– – αυτής της χώρας;
– – μα, βέβαια, ποιάς άλλης;
– Με τη σειρά του ο Α.Ε. είπε, όχι λιγότερο καλόψυχα:
– – επίσης καλό επάγγελμα, ενδιαφέρον και τιμητικό!
– Μην το λέτε. Αναστενάζοντας είπε ο βασιλιάς. Είναι βέβαια τιμητικό αλλά δεν έχει ενδιαφέρον κανένα! Πρέπει να σας πω, νεαρέ μου κύριε, η βασιλεία δεν είναι εκείνο το μέλι που μερικοί νομίζουν!
– Ο Α.Ε. τίναξε τα χέρια του αναφωνώντας:
– Αυτό είναι παράξενο, δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο που να είναι ευχαριστημένος με την μοίρα του.
– – εσείς είστε ευχαριστημένος, με ειρωνεία κλείνοντας τα μάτια, είπε ο βασιλιάς.
– – όχι πάντα, μερικές φορές κάποιοι κριτικοί θα σου σούρουν τόσα… που σου έρχεται να κλαις!
– – βλέπετε; Για σας υπάρχουν καμιά δεκαριά κριτικοί, οι δικοί μου κριτικοί είναι εκατομμύρια!
– – στη θέση σας δεν θα φοβόμουν καμιά κριτική.
– Αντέτεινε προβληματισμένος ο Α.Ε. και κουνώντας το κεφάλι του συμπλήρωσε με ύφος πολύπειρου, που πολλά είδαν τα μάτια του βασιλιά:
– – το θέμα είναι, νομίζω να φτιάχνεις καλούς νόμους!
– Ο βασιλιάς κούνησε το χέρι…
– – δεν βγαίνει τίποτα, δεν έχει νόημα!
– – το δοκιμάσατε;
– – το δοκίμασα!
– – εγώ στη θέση σας…
– – ΕΕΕ! Στη θέση μου;!
– Νευρικά αναφώνησε ο γέρο βασιλιάς. –
– – ήξερα πολλούς βασιλιάδες που ήταν σχετικά καλοί συγγραφείς… όμως δεν ξέρω κανένα συγγραφέα που να ήταν έστω τρίτης κατηγορίας βασιλιάς! Στη θέση μου… αν σας έβαζα στη θέση μου… ήθελα να έβλεπα τη θα κάνατε;
– – που; Θα με βάζατε;
– Ρώτησε, ο προσεκτικός Α.Ε.
– – στη δική μου θέση.
– Α! στη δική σας θέση; Μήπως αυτό είναι δυνατό;
– – μα, γιατί, έστω για να μας ζηλεύουν λιγότερο εμάς τους βασιλιάδες. Για να μας επικρίνουν λιγότερο και σωστότερα!
Ο Α.Ε. είπε σεμνά:
– Τότε, να δοκιμάσω… μόνο πρέπει να σας προειδοποιήσω, αυτό μου συμβαίνει για πρώτη φορά! Ίσως από απειρία σας φανώ κάπως αστείος… μη με κρίνετε αυστηρά!
– – δεν πειράζει!
– Καλοσυνάτα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – Δεν νομίζω στη διάρκεια μιας βδομάδας θα κάνετε ιδιαίτερα μεγάλα λάθη!
– – θέλετε;
– – θα το δοκιμάσω! Εξάλλου στο μυαλό μου έχω ένα έτοιμο νόμο. Σήμερα θα μπορούσαμε να τον δημοσιεύσουμε.
– – με τη θέληση του Θεού, κούνησε ο βασιλιάς το κεφάλι του! Πάμε στο παλάτι! Για μένα αυτό θα είναι μιας βδομάδας ξεκούραση.
– Τι νόμος είναι αυτός; Αν δεν είναι μυστικό…
– – σήμερα βαδίζοντας στον δρόμο, είδα έναν τυφλό γέρο, προχωρούσε ψαχουλεύοντας με τα χέρια του και ένα ραβί τα σπίτια, κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να βρεθεί κάτω από τις ρόδες τον αμαξών. Κανένας δεν νοιάζονταν γι’ αυτό! Θα ήθελα να εκδώσω νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η αστυνομία θα βοηθάει τους τυφλούς. Ο αστυνομικός που βλέπει έναν τυφλό να περπατά υποχρεώνεται να τον πάρει από τα χέρια και ευγενικά να τον συνοδεύσει μέχρι το σπίτι. Προφυλάσσοντας τον από τις άμαξες, τα χαντάκια και τις λακκούβες. Σας αρέσει ο νόμος μου;
– – είστε πολύ ευγενικό παλληκάρι!
– Κουρασμένα χαμογέλασε ο βασιλιάς.
– – ας σας βοηθήσει ο Θεός! Εγώ θα πάω να κοιμηθώ!
– Φεύγοντας συμπλήρωσε διφορούμενα:
– – καημένοι τυφλοί…!
– Τρεις μέρες τώρα βασίλευε ο σεμνός συγγραφέας Α.Ε. χάρη της δικαιοσύνης πρέπει να παραδεχτούμε , δεν χρησιμοποιούσε την εξουσία του προς ίδιον όφελος! Κάθε άλλος άνθρωπος θα φυλάκιζε τους κριτικούς και τους άλλους συγγραφείς! Υποχρεώνοντας τον πληθυσμό να αγοράζει μόνο τα δικά του βιβλία, όχι λιγότερο από ένα βιβλίο κατ’ άτομο, αντί το πρωινό κουλούρι! Ο Α.Ε. νίκησε τον πειρασμό να εκδώσει έναν τέτοιο νόμο. Η «επίσημη» πρώτη της βασιλείας του, όπως το είχε υποσχεθεί, ήταν ο νόμος για την συνοδεία των τυφλών από τους αστυνομικούς, και την προστασία τους από της εξωγενείς δυνάμεις: άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Μια φορά, αυτό έγινε την τέταρτη μέρα, το πρωί ο Α.Ε. στέκονταν στο βασιλικό του γραφείο κοντά στο παράθυρο και αφηρημένος κοίταζε τον δρόμο. Ξαφνικά, την προσοχή του τράβηξε ένα παράξενο φαινόμενο:
– Δύο αστυνομικοί έσερναν από τον γιακά έναν περαστικό, ενώ ένας τρίτος κλοτσώντας τον έσπρωχνε από πίσω! Με την γρηγοράδα των νιάτων του ο Α.Ε. βγαίνοντας από το γραφείο, έτρεξε κάτω, κατρακυλώντας τη σκάλα. Σε ένα λεπτό βρέθηκε στο δρόμο.
– – που τον σέρνετε; Γιατί τον δέρνετε; Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; Πόσους ανθρώπους δολοφόνησε;
– – δεν έκανε τίποτα!
– Του απάντησε ο αστυνομικός.
– -με ποια αιτία και που τον σέρνετε;
– – μα αυτός μεγαλειότατε είναι τυφλός! Σύμφωνα με τον νόμο τον πηγαίνουμε στο τμήμα!
– – σύμφωνα με τον νόμο;… μα υπάρχει τέτοιος νόμος;!
– – μα πως; Τρεις μέρες πριν δημοσιευμένος… τέθηκε σε ισχύ!
– Ο Α.Ε. ταραγμένος, έπιασε το κεφάλι του και τσίριξε:
– – ο δικός μου νόμος;
– Πίσω κάποιος ευπρεπής περαστικός μουρμούρισε κάτι βλαστήμιες και είπε:
– – δες κάτι νόμοι που εκδίδονται τελευταίως! Ήθελα να ήξερα τι σκέπτονται και τι θέλουν;
– – ναι!
– Τον υποστήριξε άλλη φωνή:
– – έξυπνος νόμος, κάθε παρατηρούμενος έξω τυφλός, αρπάζεται από τον γιακά και σέρνεται στο αστυνομικό τμήμα, εισπράττοντας καθοδόν κλοτσιές και μπουνιές! Πολύ έξυπνο, εξαιρετικά καλοπροαίρετο! Εκπληκτική πρόνοια!
– Σαν τυφώνας εισήλθε ο Α.Ε στο βασιλικό του γραφείο και φώναξε:
– – τον υπουργό αμέσως εδώ, βρείτε τον και καλέστε τον εδώ! Ο ίδιος θα ξεδιαλύνω την υπόθεση!
– Μετά την ανάκριση ο «νόμος για την προστασία» τον τυφλών ερμηνεύτηκε τα πράγματα είχαν ως εξής:
– Την πρώτη μέρα της βασιλείας του ο Α.Ε. φώναξε τον υπουργό και του είπε:
– – πρέπει να εκδοθεί νόμος για την προστασία των περαστικών τυφλών από τους αστυνομικούς. Για την συνοδεία τους ως το σπίτι, από την προφύλαξη τους από τις εξωγενείς δυνάμεις όπως:
– Άμαξες, άλογα, χαντάκια κτλ.
– Ο υπουργός έκανε υπόκλιση και βγήκε.
– Αμέσως κάλεσε τον δήμαρχο και του είπε:
– – ανακοινώστε άμεσα τον νόμο για την απαγόρευση της κυκλοφορίας τυφλών, χωρίς συνοδούς, στην πόλη. Αν δεν υπάρχουν συνοδοί, να αντικαθιστώνται με αστυνομικούς, καθήκον των τελευταίων είναι η μεταφορά στον χώρο προορισμού!
– Βγαίνοντας από το υπουργό ο δήμαρχος, κάλεσε τον αρχηγό της αστυνομίας και διέταξε:
– – εκεί έξω οι τυφλοί, λένε ότι κυκλοφορούν, χωρίς συνοδεία. Αυτό να μην επιτρέπεται! Οι αστυνομικοί σας να τους πιάνουν από το χέρι και να τους συνοδεύουν εκεί που πρέπει!
– – υπακούω!
– Ο αρχηγός της αστυνομίας συγκάλεσε την ίδια μέρα, τους διοικητές των τμημάτων και τους είπε:
– – προσέξτε κύριοι, μας ενημέρωσαν ότι σύμφωνα με τον καινούργιο νόμο κάθε τυφλός που παρατηρείται να περιφέρεται στο δρόμο χωρίς συνοδό, παραλαμβάνεται από την αστυνομία και διακομίζεται εκεί που πρέπει! Καταλάβατε;!
– – Μάλιστα αρχηγέ!
Οι διοικητές των τμημάτων μοιράστηκαν στα τμήματα τους και συγκάλεσαν συσκέψεις των κατώτερων αξιωματικών!
– Εξηγήστε στους αστυνομικούς τον νέο νόμο, κάθε τυφλός που περιφέρεται στον δρόμο χωρίς σκοπό, εμποδίζοντας τις άμαξες και τους πεζούς, να αρπάζεται και να σέρνεται όπου πρέπει!
– – τι σημαίνει όπου πρέπει;
– Ρωτούσαν αργότερα οι κατώτερη αξιωματικοί ο ένας τον άλλο. Προφανώς στο τμήμα για εκτοπισμό που αλλού;
– Μάλλον έτσι…
– – παλληκάρια!
– Έλεγαν οι αξιωματικοί περιφερόμενοι
– – αν δείτε τυφλούς; Να σούρνονται στους δρόμους, αρπάξτε τους άτιμους από τον γιακά και κουβαλήστε τους στο τμήμα!
– – αν δεν θελήσουν να έλθουν στο τμήμα;
– – Τι θα πει δεν θέλουν; Ένα-δυό χαστούκια, γερό σπρώξιμο, μια κλοτσιά στα πισινά, τι θα κάνουν θα τρέξουν!

– Διευκρινίζοντας το ζήτημα της φύλαξης των τυφλών από εξωγενείς παράγοντες. Ο Α.Ε. κάθισε μπροστά από το πολυτελές του τραπέζι και άρχισε να κλαίει! Ένα χέρι προστατευτικά ακούμπησε τον ώμο του!
– – και τι; Δεν είπα εγώ μόλις έμαθα για τον νόμο για την προστασία των τυφλών «καημένοι τυφλοί»; Βλέπετε; Στην ιστορία αυτή οι καημένοι οι τυφλοί έχασαν! Ενώ εγώ κέρδισα!
– – τι κερδίσατε;
– Ρώτησε ο Α.Ε. ψάχνοντας το καπέλο του.
– – μα πως; Ένας επικριτής λιγότερος!
– – σας χαιρετώ αγαπητέ, αν θελήσετε πάλι να περάσετε κάποια αλλαγή, ελάτε!
– – «ναι περίμενε» σκέφτηκε ο Α.Ε.
– Και πηδώντας δέκα-δέκα τα σκαλιά της πολυτελούς βασιλικής σκάλας, απομακρύνθηκε!
Χθες στις 5:01 μ.μ.Δημόσια

Είχε όλη την καλή θέληση, αλλά του έλειπε η εμπειρία.

Πηγή:
in.gr

Δημοσίευση: 07 Μαρ. 2016, 05:46 | Τελευταία ενημέρωση: 07 Μαρ. 2016, 07:14
Σε ηλικία 74 ετών
Πέθανε ο εφευρέτης του email Ρέι Τόμλινσον

Ο Ρέι Τόμλινσον, που θεωρείται ο «νονός του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email)», απεβίωσε, σύμφωνα με την εταιρεία Raytheon, με την οποία συνεργαζόταν. Ηταν 74 ετών.

«Πραγματικός ηγέτης στον χώρο της τεχνολογίας, ο Ρέι ήταν ο άνθρωπος που μας έφερε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στην απαρχή της ιστορίας των υπολογιστών δικτύου», είπε ο εκπρόσωπος της Raytheon Μάικ Ντομπλ σε δήλωσή του.

Ο Ντομπλ πρόσθεσε ότι ο Τόμλινσον πέθανε το Σάββατο το πρωί αλλά δεν γνώριζε αν συνέβη στο σπίτι του και δεν είχε επιβεβαιωμένη αιτία θανάτου. Εργαζόταν στο παράρτημα της εταιρείας στο Καίμπριτζ, της ανατολικής πολιτείας Μασαχουσέτης.

Σύμφωνα με άρθρο της αυστραλιανής εφημερίδας Μόρνινγκ Χέραλντ του Σίδνεϋ, πέθανε μάλλον από καρδιακή προσβολή.

Ο κλάδος της τεχνολογίας αντέδρασε με λύπη στον θάνατο του Τόμλινσον, ο οποίος απέκτησε ιδιαίτερη φήμη μετά την εφεύρεσή του το 1971 ενός προγράμματος για το Arpanet, της πρώιμης μορφής Διαδικτύου, που επέτρεπε την ανταλλαγή ατομικών μηνυμάτων μεταξύ χρηστών υπολογιστών σε διαφορετικούς διακομιστές.

«Το έργο του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί ο κόσμος -και όμως, παρά τις επιτυχίες του, παρέμεινε ταπεινός, ευγενής και γενναιόδωρος με τον χρόνο του και τα ταλέντα του», είπε ο Ντομπλ.

«Μην το πεις σε κανέναν… »

Ο Τόμλινσον καταγόταν από το Αμστερνταμ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και σπούδασε στο Πολυτεχνείο Rensselaer και το ΜΙΤ τη δεκαετία του 1960. Εργαζόταν για την εταιρεία Bolt Beranek and Newman, την τωρινή Raytheon BBN Technologies, όταν δημιούργησε το σύστημα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Σύμφωνα με το κύριο άρθρο που έγραψε γι΄αυτόν το περιοδικό Forbes το 1998, ο Τόμλινσον έδειξε το σύστημα σε συνάδελφό του και μετά του είπε: «Μην το αναφέρεις σε κανέναν! Κανονικά δεν έπρεπε να ασχολούμαστε με κάτι τέτοιο».

Η εφεύρεσή του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν οι άνθρωποι στον επιχειρηματικό και προσωπικό χώρο, φέρνοντας επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο «ψωνίζουν, κάνουν τραπεζικές συναλλαγές και κρατούν επαφή με φίλους και συγγενείς εκατομμύρια άτομα, είτε από άκρη σε άκρη μιας πόλης είτε από μια πλευρά του ωκεανού στην άλλη», αναφέρεται στο βιογραφικό του που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Internet Hall of Fame, του οποίου ορίσθηκε επίσημο μέλος το 2012.

Η προσφορά του άρχισε να αναγνωρίζεται παγκόσμια όταν η χρήση του email έγινε γνωστή με τη διάδοση των ατομικών υπολογιστών, ενώ του είχαν απονεμηθεί βραβεία από οργανισμούς τεχνολογίας, περιοδικά και τη Διεθνή Ακαδημία Ψηφιακών Τεχνών και Επιστημών, σύμφωνα με το βιογραφικό του.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το διάστημα αυτό ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, ή τουλάχιστον νομίζω ότι είναι. Έχω πρακτικές σε σχολείο, θα πρέπει να γράψω μια εργασία, το πρόγραμμά μου μου φαίνεται γεμάτο, και νιώθω ότι δεν έχω χρόνο. Παρόλα αυτά θα απαντάω στα σχόλια και θα προσπαθώ να γράφω μερικά άρθρα.

Μήνυμα προς αναγνώστες και τρολ: Εξαιτίας προβλήματος με ιό που πρόσβαλε τον υπολογιστή μου, μπλόκαρε και ο λογαριασμός μου στο Google, οπότε δεν έχω gmail και Youtube. Επίσης παρουσιάζονται προβλήματα στη σύνδεση μου στο φόρουμ των ερπετών Reptiles Greece. Γι’αυτό λείπω από εκεί. Θα προσπαθήσω να λύσω τα προβλήματα στο εγγύς μέλλον.

Ενημέρωση 2/6/2016: Τα προβλήματα στο youtube αλλά και στο φόρουμ αποκαταστάθηκαν.

Τα πάρκα και τα παρτέρια της Σχολής Τυφλών αποτελούν πηγή τροφοδοσίας για την κουνέλα μου τη Λίμπο. Για τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες, φυτρώνει εκεί μια μικρή αλλά σταθε΄ρη ποικιλία αγριόχορτων, τα οποία αποτελούν το 30-50% του διαιτολογίου της Λίμπο εκείνες τις εποχές. Τις υπόλοιπες εποχές, μαζεύω κυρίως φύλλα και άνθη από θάμνους. Το υπόλοιπο της διατροφής της αποτελείται από ξηρά τροφή, σανό και λαχανικά. Της μαζεύω καθημερινά λοιπόν μια σακούλα χόρτα, είτε πολλά είτε λίγα, και φροντίζω να περιλαμβάνω από δύο έως εννέα ξεχωριστά είδη. Τα περισσότερα είναι είδη που θεωρούνται θρεπτικά, οπότε λαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή. Τα βασικά χόρτα που μαζεύω είναι: ένα κοινό πολυετές αγρωστώδες σαν την αγριάδα που δε γνωρίζω πώς λέγεται, αλλά είναι πολύ κοινό και φαγώσιμο, ένα άλλο μονοετές αγρωστώδες σαν το αγριοκρίθαρο, αλλά παχύτερο και χωρίς κολλητικά στάχυα, αγριοκρίθαρο (Hordeum murinum), κολλιτσίδα (Gallium aparine), περδικάκι (Parietaria judaica), αλσήνη (Stellaria media), ζοχό (Sonchus oleraceus), αγριοζοχοό (Eurospermum picrides), πικραλίδα (Taraxacum officinale), μολόχα (Malva silvestris), γλιστρίδα (Portulaca oleracea), αν και η τελευταία είναι κυρίως καλοκαιρινό είδος, όσο κι άλλα είδη. Κάποια απ’αυτά τα πλατύφυλλα καταλήγουν επίσης ως γεύμα του γενειοφόρου μου δράκου (Pogona vitticeps), αν και ποσοστιαία δεν αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής. Ταΐζουν επίσης την αποικία γιγάντιων αφρικανικών σαλιγκαριών (Achatina fulica) σε μεγάλο μέρος. Τα χόρτα επίσης πάνω μπορεί να έχουν κάμπιες κι άλλα έντομα, τα οποία τρώει ο δράκος και το λοφιοφόρο μου γκέκο (Correlophus ciliatus), αν και αυτά καλύπτουν αμελητέο ποσοστό της διατροφής γιατί τις βρίσκω σπάνια. Τέλος κάποιες περιοχές υποστηρίζουν πληθυσμούς σαλιγκαριών, και τα προϋπάρχοντα Eobania vermiculata και τα δικής μου εισαγωγής Helix aspersa, τα οποία αποτελούν μικρό μέρος της διατροφής του δράκου και μεγαλύτερο αυτής του κερασφόρου βατράχου (Ceratophrys cranwelli). Τα χόρτα ωστόσο είναι πολύ πιο σημαντικά για την κουνέλα, η οποία έχει συνηθίσει να τα τρώει καθημερινά και της παρέχουν πληθώρα θρεπτικών συστατικών και γευστικών εμπειριών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο δε μπορώ να μαζέψω χόρτα απ’τη Σχολή, έχω λίγες ακόμα εναλλακτικές περιοχές, κυρίως όμως για συλλογή φύλλων θάμνων ή δέντρων, και συμπληρώνω επίσης και με λαχανικά όπως μαρούλι, τα οποία όμως είναι χαμηλλότερα σε θρεπτι΄κη αξία. Φυσικά πέρα από τους ίδιους/κουνέλιους σκοπούς, τα χόρτα αυτά στηρίζουν ένα μικρό υποτυπώδες τοπικό οικοσύστημα, μαζί με τα μεγαλύτερα φυτά, τα ασπόνδυλα κλπ.

Άρα μπορείτε να φανταστείτε τι αγανάκτηση ένιωσα όταν όλα αυτά σήμερα χάθηκαν. Αν κι άκουγα χορτοκοπτικά αυτές τις μέρες, δεν έδινα σημασία, διότι ήμουν σίγουρος ότι θ’άφηναν τις πιο παραμελημένες περιοχές ήσυχες. Όμως έκανα μεγάλο λάθος• το μέγεθος της καταστροφής ήταν ανυπολόγιστο, σε κάθε κομματάκι της Σχολής Τυφλών με λίγο χώμα. Εκεί που μέχρι πρότινος υπήρχε πυκνή, ζωηρή πρασινάδα, τώρα είχε απομείνει ένα αξιοθρήνητο στρώμα μαραινόμενης και μισοπεθαμε΄νης φυτικής ύλης. Κανονικά η εποχή κοψίματος των αγριόχορτων είναι Απρίλιο ή Μάιο, αλά το πρόβλημα είναι ότι φέτος έγινε ασυνήθιστα νωρίς, πριν προλάβουν δηλαδή να εκπτυχθούν πλήρως τα φύλλα των φυλλοβόλων θάμνων και δέντρων, της εναλλακτι΄κης τροφής του κουνελιού. Οπότε μέχρι τότε θα πρέπει να την βγάλω με νεραντζόφυλλα, τα οποία, αν και εύγευστα, δε θα είναι τόσο θρεπτικά όσο η ποικιλία πολλών ειδών, τα λίγα χόρτα που μπορώ να μαζέψω από τις γλάστρες ή αλλού, τα αμπελόφυλλα από το μικρό φυτό του πατέρα μου, και θρεπτικά κατώτερο μαρούλι. Ίσως επίσης να επιτεθώ στις τριανταφυλλιές της Σχολής, εφόσον έχουν βγάλει φύλλα νωρίτερα από κάθε άλλο φυλλοβόλο. Αν δεν θέλουν να τους τις κόβω, ας μην ξανακόψουν όλα τα χόρτα.

Τα χόρτα κόβονται τέτοια εποχή, γιατί τότε φτάνουν στο μέγιστο του φουντώματός τους και φαίνονται εντονότερα. Από την πλευρά του κύκλου ζωής των χόρτων όμως, αυτή είναι η πλέον άκαιρη εποχή για το κόψιμό τους, διότι στη φάση αυτή είτε βρίσκονται σε ανθοφορία είτε στις αρχές της καρποφορίας, άρα δεν έχουν προλάβει να ρίξουν σπόρο. Σίγουρα κάπως προλαβαίνουν ν’αναπαραχθούν, γιατί κάθε χρόνο φυτρώνουν περίπου τα ίδια είδη, ίσως από φυτά που ρίχνουν σπόρο νωρίτερα, ίσως από σπόρους που παραμένουν σε νάρκη για χρόνια στο έδαφος, ή και από σπόρους που μεταφέρονται από αλλού με τον αέρα. Εντούτοις, η βίαια αυτή θανάτωση πριν προλάβουν ν’αφήσουν τους απογόνους τους αποδυναμώνει τους πληθυσμούς τους σημαντικά, επιτρέποντας έτσι την επέκταση τοξικών και υπερβολικά ανταγωνιστικών μονοετών ή πολυετών καλοκαιρινών ειδών, όπως ο γερμανός (Solanum elaeagnifolium), τα οποία μεγαλώνουν γρηγορότερα κι έχουν ανθεκτικότερους βλαστούς που στέκονται και μετά την ξήρανσή τους, οι οποίοι δυσχεραίνουν σημαντικά την ανάπτυξη των χειμερινών ειδών, τα οποία σκιάζονται και σταδιακά λιγοστεύουν, ενώ επιπροσθέτως ορισμένα είδη όποως ο γερμανός, παράγουν αλληλοπαθητικά χημικά που αναστέλλουν την ανάπτυξη άλλων φυτών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο πρώην λαχανόκηπος της Σχολής. Πριν τρία χρόνια, ένα κομμάτι γης που καλυπτόταν κυρίως από γερμανό, οργώθηκε για να γίνει λαχανόκηπος. Στο νέο αυτό γόνιμο χώμα, μαζί με τα λαχανικά φύτρωναν και πολλά χειμερινά ζι΄ζάνια κατάλληλα για το κουνέλι. Ο γερμανός παρέμεινε, αλ΄λα σε λίγα μόνο σημεία. Πρόπερσι ο λαχανόκηπος εγκαταλείφθηκε, κι εκ΄τος από λίγες ρόκες που πρόλαβαν να ρίξουν σπόρο, δε φύτρωσαν άλλα λαχανι΄κα από μόνα τους. Η ποσότητα όμως των εδώδιμων αγριόχορτων ήταν τεράστια. Αυτή η κατάσταση έλαβε ένα άσχημο τέλος, όταν όλα αυτά τα πράσινα και τρυφερά χόρτα κόπηκαν στη φάση της ανθοφορίας τους, και το καλοκαίρι αντικαταστάθηκαν πλήρως από γερμανό κι άλλα ανθεκτικά και τοξικά καλοκαιρινά είδη, των οποίον οι βλαστοί στέκονταν μέχρι το χειμώνα, οπότε και κόπηκαν. Φέτος το σημείο είναι σχεδόν γυμνό, εκτός από κάποιες εστίες με αγρωστώδη, περδικάκι και κάτι άλλο πιθανόν τοξικό, όλες από τη μεριά που δεν δούλεψε τόσο εντατικά το χορτοκοπτικό. Ο ζοχός και η στελλάρια, αγαπημένες χυμώδεις τροφές της κουνέλας με τις οποίες γέμιζα σακούλες ολόκληρες, εξαφανίστηκαν εντελώς. Απενναντίας, ο γερμανός φαίνεται να ξεφυτρώνει απ’όλα τα σημεία. Το φυτό αυτό είναι ριζωματώδες, και φαίνεται να ωφελείται από τα χορτοκοπτικά, επειδή τα ριζώματά του σκορπίζονται μακριά κι έτσι εξαπλώνεται. Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε λιγότερο βαθμό, και σε άλλα πράσινα μέρη της Σχολής. Αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί για χρόνια, δε θεωρώ απίθανη την ολότελη εξαφάνιση κάποιων ειδών. Ήδη η μολοχα και ο ζοχός, δύο είδη με σχετικά βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης και ανθοφορίας από άλλα ζιζάνια, που είναι και πολύ θρεπτικά, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

¨Όπως πάντα, πράττουν χωρίς να αναλογίζονται τις συνέπιες. Οι υπεύθυνοι γνωρίζουν ότι μόνο εγώ αξιοποιώ τα χόρτα, συγκεκριμε΄να για να ταΐζω το κουνέλι μου, κι ότι προτιμώ συγκεκριμένες περιοχές. Αντί λοιπόν να της αφήσουν, τα ισοπεδώνουν όλα. Αυτό δε θα ήθελα να επαναληφθεί στο μέλλον.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 50 ακόμα followers