Ιδέες δε λείπουν, ο χρόνος λείπει

Το διάστημα αυτό αντιμετωπίζω πρόβλημα οργανωτικής φύσεως. Το πρόγραμμά μου κυλάει όπως πριν, δεν έχει ενταθεί δηλαδή, αλλ’αυτόν τον καιρό έχω πολλές και ταυτόχρονες ιδέες στο μυαλό για μεγάλα και καλά άρθρα που δυστυχώς δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο να γράψω. Ούτε όμως κι όταν έχω πάντοτε θα μπορώ να γράψω. Για παράδειγμα τώρα το σαββατοκύριακό θα έχω στο σπίτι παιδάκια κι έτσι δε θα μπορώ ν’ασχοληθώ τόσο με τον υπολογιστή, άλλες φορές πάλι μπορεί να είμαι κάπου αλλού κι όχι στον υπολογιστή να γράφω, ενώ άλλες, αν κι έχω την ιδέα στο μυαλό μου, είτε νιώθω κουρασμένος εκείνη την ώρα είτε δεν έχω τη διάθεση. Ωστόσο θα προσπαθήσω να γράψω τουλάχιστον 5 καλά τις προσεχείς μέρες.
Μερικά από ταάρθρα που σκοπεύω να δημοσιεύσω στα κοντά είναι: σχέση γλαυκώματος με νευροεκφυλιστικές παθήσεις (οι θανατηφόρες πρωτεΐνες παντού;), νέα των πριόν, ευθανασία, υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δικές μου απόψεις κι εξελίξεις επί του θέματος, μία ενδιαφέρουσα συζήτηση στην τάξη για την ευγονική, πώς χαλάνε οι άσχετοι θέματα συζητήσεως περί ανθρώπινων διαφορών με αφορμή πραγματική συζήτηση, ο απολογισμός των ερπετών και των αμφιβίων της προηγούμενης χρονιάς, φωτογραφίες από τους Πύργους Κοζάνης, το χωριό μου (αυτές σκόπευα να τις ανεβάσω εδώ και λίγο καιρό), βιβλίο του Ρίτσαρντ Λυνν για τη νοημοσύνη, εκπληκτικές ερμηνείες της συμπεριφοράς μας κατά την εξελικτική ψυχολογία, πηγές για εξελικτική ψυχολογία, δείκτες νοημοσύνης και συσχετισμοί ως προς διάφορες μεταβλητές (ό,τι έχει αποδειχθεί επιστημονικά έως τώρα), το δέντρο αείλανθος ή βρωμοκαρυδιά, διωναία, πολυκόμπι, γαρδένια και η φαρμακευτική της ουσία, πηγές για την Αρχαία Αίγυπτο, ιαπωνικές σεξουαλικές ανωμαλίες, ανέκδοτα, και λίγα ακόμα. Πού να χωρέσουν όλα αυτά στο λίγο διαθέσιμο χρόνο; Δε χωράνε με τίποτα.
Και πέρα από τα παραπάνω, εννοείται ότι θα γράφω για νέα, απροσδόκητα γεγονότα ή οτιδήποτε άλλο βρίσκω.

Κατά τ’άλλα όλα πάνε καλά. Η Λίμπο η κουνέλα μου ετοιμάζεται να γεννήσει – ήδη έχει κάνει φωλιά και μπορώ να πιάσω τα κουνελάκια απ’την κοιλίτσα της. Επίσης, με την αύξηση της θερμοκρασίας και της φωτοπεριόδου, όλα τα φυτά μου αρχίζουν και πάλι την ενεργή ανάπτυξή τους. Το σχολείο όπως πάντα, αύριο θά’χουμε τεστ στα αρχαία γενικής. Δε φοβάμαι για τίποτα, όλα θα πάνε καλά. Αυτά είναι τα νέα μου αυτό το διάστημα: σχολείο, γυμναστήριο, υπολογιστής, Ιστολόγιο, φυτά και κουνέλια, και υπόλοιπα στοιχεία του προγράμματος μαζί με τα έκτακτα.

Ας πιστεύω ότι θα μπορώ να γράψω όλα τα παραπάνω με ευκολία μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, κι αν είναι ανάγκη να γίνονται λίγα-λίγα, δυστυχώς όμως η δεύτερη περίπτωση θα παίρνει πολύ χρόνο.

Πάντως έχετε καταλάβει κάποιο μέρος του εύρους της θεματολογίας μου.

Προβλήματα πρόσβασης ιστοσελίδων

Σήμερα, πηγαίνοντας να ρίξω μια ματιά στο
fridge.gr,
όπου γράφει ο
Zyklon b,
διότι δεν πήγα χθες για να δω τι έγραψε, συνάντησα ένα σοβαρό πρόβλημα στην πρόσβαση. Μου εμφανίστηκε μια σελίδα με τίτλο “access restricted” “περιορισμένη πρόσβαση”. Ο λόγος εμφάνισης αυτής της ειδοποίησης ήταν ότι υπάρχει η υποψία από τα συστήματα ασφαλείας της σελίδα να είμαι συνδεδεμένος σ’ένα botnet, σε δίκτυο δηλαδή υπολογιστών μολυσμένων με κακόβουλο λογισμικό που κάνουν κάποια πράξη, π.χ. στέλνουν σπαμ μηνύματα ή υπερφορτώνουν ιστοσελίδες με μαζική επίσκεψη. Όπως έλεγε η ειδοποίηση, αυτή θα σταματούσε εάν δεν παρατηρούταν περαιτέρω κακές ενέργειες από τον υπολογιστή μου.
Έκανα λοιπόν μια σάρωση με το υποτυπώδες αντιικό μου, το οποίο βρήκε και καθάρισε ένα μολυσμένο αρχείο. Έπειτα ξαναμπήκα στο fridge.gr. Αρχικά όλα καλά, μόλις όμως προσπάθησα να πατήσω σ’ένα σύνδεσμο μου εμφανίστηκε πάλι το ίδιο, κι από τότε και στο εξής δε μπορούσα να ξαναμπώ. Ξανά’κανα δύο ακόμα απανωτές σαρώσεις ολικές και μία τμηματική στο πιο σημαντικό μέρος του υπολογιστή με αρνητικά αποτελέσματα. Διέγραψα το ιστορικό του internet explorer, μήπως κι από εκεί προερχόταν το πρόβλημα, αλλά τίποτα. Μπήκα απ’το mozilla για την περίπτωση κάποιου προβλήματος με τον internet explorer, όμως πάλι εμφανίστηκε η η ίδια σελίδα. Είχα όμως ακόμα την ελπίδα ότι μπορεί να επρόκειτογια προσωρινο πρόβλημα του fridge.gr, που όμως διαψεύσθηκε από την εμφάνιση της ίδιας σελίδας σε μια άλλη σελίδα, στο
biologyonline.com
Τώρα είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι έχω πράγματι πρόβλημα.
Αν πράγματι έχω τέτοιο πρόβλημα, από πού να κόλλησα τον ιό; Προγράμματα απ’το Διαδίκτυο, πέρα από τα γνωστά κι από γνωστές σελίδες και τις αναβαθμίσεις δεν κατέβασα, ύποπτα συνημμένα από e-mail δεν άνοιξα, έχω πάρει όμως μερικές φορές φλασάκια από διάφορα άτομα για να δώσω ή να πάρω αρχεία. Ίσως από εκεί πήρα κάτι. Επίσης χθες και σήμερα κατέβαζα με τόρεντ, αλλά όχι κάτι ύποπτο όπως άγνωστα προγράμματα ή ανώμαλη πορνογραφία, μόνο ένα
ντοκιμαντέρ για το Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ
και λίγα βιβλία. Θα μπορούσε όλη η σελίδα νά’χει πρόβλημα; Ή μήπως το πρόβλημα ήρθε από μόνο του, μιας και δε θυμάμαι το αντιικό μου νά’χει κάνει αναβάθμιση στα κοντά;
Δεν ξέρω. Θα προσπαθήσω να βρω το πρόβλημα κάνοντας κάποιες επιπλέον σαρώσεις, εάν δε γίνει κάτι θ’αντικαταστήσω το αντιικό μου με κάτι καλύτερο, κι αν ακόμα το πρόβλημα παραμένει θα προβώ στην τελική λύση: να κάνω φορμάτ στο δίσκο μου. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Το πρόβλημα εντούτοις είναι στο μεγαλήυτερο μέρος δικό μου. Πιστεύω, επειδή δεν τείνω να μπαίνω σε ύποπτες ιστοσελίδες, ότι και μ’ένα υποτυπώδες αντιικό θα είμαι προστατευμένος. Παίρνω επίσης φλασάκια απ’τους φίλους μου χωρίς να τα πολυελέγχω ή να τους ρωτάω από ποιους υπολογιστές πέρασαν, λες κι επειδή αυτοί δε θέλουν να μου κάνουν κακό, σίγουρα δε θά’χουν ιό μέσα. Τρεις φορές έχω πάρει το μάθημα με ιούς και συνεπώς φορμάτ στον υπολογιστή μου, κι ακόμα να βάλω μυαλό.

Σημείωση: Έχω να κατηγορήσω το fridge.gr για παντελή απουσία προσβασιμότητας. Ο κωδικός που έπρεπε να συμπληρώσω στη σελίδα που μου βγήκε για να έχω προσωρινή πρόσβαση δεν είχε ακουστική επιλογή, περιμένοντας μάλλον έτσι οι διαχειριστές της σελίδας να μπορέσει να μπει κάποιο άτομο με πρόβλημα όρασης.

Ενημέρωση 22/1/2012: Σήμερα όλα πάλι καλά. Τι νά’γινε χθες; Μήπως κάποια προγράμματα ασφαλείας μετρούν το κατέβασμα με torrent ως ύποπτη πράξη ή μπλοκάρουν ορισμένες σελιδες που μπήκα;

Η κωδωνωτή καμπύλη: η νοημοσύνη σε διάφορες κοινωνικές ομάδες και ο μύθος της ισότητας

Το βιβλίο δεν τό’χω διαβάσει ακόμα, αλλά έχω βρει μια πολύ καλή περίληψη και κριτική
εδώ.
Δε συμμερίζομαι τις γενικότερες απόψεις της σελίδας. Η σελίδα αυτή είναι ακροδεξιά και άκρως εθνικιστική, γι’αυτό δίνω και το σύνδεσμο της
αγγλικής wikipedia
για το βιβλίο αυτό, όπου αναφέρονται όλες οι κριτικές του, θετικές κι αρνητικές.

οι επιστήμονες-συγγραφείς του μας παρουσιάζουν τ’αποτελέσματά τους σχετικά με διάφορες συσχετίσεις που βρήκαν όσον αφορά το δείκτη νοημοσύνης με διάφορες μεταβλητές όπως κοινωνική θέση, επιτυχία, βαθμός εκπαίδευσης, κοινωνικά προβλήματα κ.ά. Το επίμαχο σημείο του βιβλίου έγκειται στην παρατήρηση μιας σχετικά σταθερής διαφοροποίησης μεταξύ της νοημοσύνης διάφορων φυλετικών ομάδων.
Το βιβλίο αυτό δεν είναι το μόνο στο είδος του, έχουν εκδοθεί κι άλλα παρόμοια συγγράμματα, όπως ωστόσο και αντίθετες απόψεις από την άμυνα, όπ-ως π.χ. ότι οι διαφορές στο δείκτη νοημοσύνης που παρατηρούνται οφείλονται στο κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον της εκάστοτε ομάδας, αν και οι επιστήμονες της πρώτης ομάδας προσπαθούν να κάνουν τα τεστ τους όσο το δυνατόν πιο ουδέτερα, και το πρόβλημα αυτό επίσης δε θεωρείται σημαντικό σε ανθρώπους ήδη ενταγμένους στον πολιτισμό των Η.Π.Α., εκεί που έγινε η έρευνα.

Η περίληψη και η κριτική

11. Αυγούστου 2005 || 13.26

«The Bell Curve» των Richard Herrnstein και Charles Murray
του Νίκου Δούκα

Εισαγωγή
Το βιβλίο «The Bell Curve» (Η κωδωνωτή καμπύλη) εκδόθηκε το 1994 από τους Ρίτσαρντ Χερνστάιν και Τσαρλς Μιούρεϊ και εξερευνεί τον ρόλο της νοημοσύνης στην κατανόηση των κοινωνικών προβλημάτων στις ΗΠΑ. Ο τίτλος προέρχεται από την καμπύλη σε σχήμα κώδωνα (καμπάνας) των αποτελεσμάτων νοημοσύνης (IQ), η οποία στην στατιστική λέγεται «κανονική κατανομή» ή «κατανομή Γκάους».

Το βιβλίο είναι σχετικώς ογκώδες για ένα βιβλίο της δημοτικότητάς του και αποτελείται από 845 σελίδες στην πρώτη έκδοση και 879 στην πρώτη επανέκδοση. Μεγάλο μέρος του υλικού του είναι τεχνικό και ακαδημαϊκό, αλλά οι στατιστικές αναλύσεις του βιβλίου είναι γραμμένες ώστε να απευθύνονται στο ευρύτερο κοινό. Περιέχει αναλυτικές σημειώσεις, γράφους και πίνακες.

Τα στοιχεία του βιβλίου προέρχονται από την ανάλυση των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν στην Εθνική Γεωγραφική Μελέτη της Νεολαίας (NLSY), μία μελέτη χιλιάδων Αμερικανών που άρχισε την δεκαετία του 1980, στην οποία όλοι οι συμμετέχοντες έδωσαν την Εξέταση Ικανοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων (AFQT), μία μέτρηση της νοημοσύνης αντίστοιχη με τις εξετάσεις IQ.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 4 ενότητες. Η πρώτη ενότητα δείχνει ότι ο κοινωνικός διαχωρισμός με κριτήριο την νοημοσύνη αυξάνεται ραγδαία από την αρχή του 20ου αιώνα. Η δεύτερη ενότητα παρουσιάζει για πρώτη φορά έρευνες που δείχνουν ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της νοημοσύνης και διάφορων τύπων κοινωνικών προβλημάτων. Η τρίτη, και πλέον επίμαχη, ενότητα εξετάζει την σημασία της νοημοσύνης στην διαμόρφωση κοινωνικών και οικονομικών διαφορών μεταξύ των φυλετικών ομάδων στις ΗΠΑ. Η τέταρτη ενότητα ασχολείται με τις επιπτώσεις των ευρημάτων του βιβλίου στην κοινωνική πολιτική στις ΗΠΑ.

1η ενότητα: Η ανάδειξη μίας νοητικής ελίτ
Οι συγγραφείς παρατηρούν ότι η συσχέτιση των εκπαιδευτικών ευκαιριών με την νοημοσύνη (όπως εξάγεται από τον δείκτη IQ) δεν υπήρχε στις ΗΠΑ μέχρι την δεκαετία του 1950.

Μέχρι εκείνη την εποχή μόνο το 55% των αποφοίτων λυκείου στο ανώτερο 25% του δείκτη νοημοσύνης συνέχιζε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο. Από το 1950 στο 1960, το ποσοστό ανήρθε στο 72% και το 1980 άνω το 80% των αποφοίτων λυκείου στην ίδια πληθυσμιακή ομάδα σπούδαζε στο πανεπιστήμιο.

Επιπλέον ο διαχωρισμός με βάση την νοημοσύνη συνεχίζεται καθώς οι φοιτητές προχωρούν στο πανεπιστήμιο. Το 1980 περισσότερο από το 20% του πληθυσμού στο χαμηλότερο 20% του δείκτη νοημοσύνης ξεκίνησε σπουδές στο πανεπιστήμιο. Όμως λιγότερο από 2% στην ίδια πληθυσμιακή ομάδα ολοκλήρωσε επιτυχώς τις σπουδές του.

Διαχωρισμός υπάρχει και ανάμεσα στα πανεπιστήμια, με τα καλύτερα πανεπιστήμια να επιλέγουν όλο και περισσότερους από τους νοητικώς ανώτερους φοιτητές. Το 1928 τα καλύτερα πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, τα λεγόμενα Ivy League (Σύνδεσμος του Κισσού) και Seven Sisters (Επτά Αδερφές), συγκέντρωναν φοιτητές που κατά μ.ο. ήταν στο 88% του εθνικού δείκτη νοημοσύνης. Το 1964 οι φοιτητές τους ήταν ήδη στο 99% του εθνικού δείκτη νοημοσύνης.

Διαχωρισμός νοημοσύνης υπάρχει όλο και περισσότερο και στα επαγγέλματα. Το 1900 τα επαγγέλματα υψηλού δείκτη νοημοσύνης (λογιστές, αρχιτέκτονες, χημικοί, επιστήμονες πληροφορικής, ιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, μαθηματικοί, κοινωνιολόγοι) απασχολούσαν το 5% του πληθυσμού από το ανώτερο 10% του δείκτη νοημοσύνης. Το 1990 απασχολούσαν το 25% από την ίδια ομάδα. Το 1900 το 60% των διευθύνοντων συμβούλων (CEO) ήταν χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο. Το 1976 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν λιγότερο από 5%.

Αλλά και η επιτυχία στον επαγγελματικό χώρο εξαρτάται κυρίως από την νοημοσύνη. Η συσχέτιση (correlation) της επαγγελματικής απόδοσης με διάφορα κριτήρια είναι 0,53 με τον δείκτη νοημοσύνης, 0,37 με το βιογραφικό, 0,26 με τις συστάσεις, 0,22 με τις σπουδές, 0,14 με τις συνεντεύξεις, 0,11 με τους βαθμούς πτυχίου κ.ο.κ.

Σε μεγάλο βαθμό οι τρέχουσες κοινωνικές ανισότητες, ισχυρίζονται οι συγγραφείς, αντικατοπτρίζουν την επιτυχία μίας αριστοκρατίας με κριτήριο την νοημοσύνη. Η ιδέα της αριστοκρατίας δεν είναι από μόνη της κάτι το προσβλητικό. Αν ωστόσο η κληρονομικότητα της νοημοσύνης είναι υψηλή και υπάρχει μία ισχυρή τάση των όμοιων σε νοημοσύνη να παντρεύονται μεταξύ τους, τότε η ανακατανομή της νοημοσύνης από γενιά σε γενιά θα είναι λιγότερη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η αριστοκρατία αρχίζει και γίνεται κληρονομική, ένα φαινόμενο που ενισχύεται έντονα καθώς η νοητική ελίτ απομονώνεται από την υπόλοιπη κοινωνία ζώντας σε ξεχωριστές γειτονιές, στέλνοντας τα παιδιά της σε ιδιωτικά σχολεία και αναπτύσσοντας κοινωνικούς θεσμούς που διασφαλίζουν τα δικά της συμφέροντα.

2η ενότητα: Κοινωνική συμπεριφορά
Τα στοιχεία σε αυτή την ενότητα είναι πιο περίπλοκα και τα συμπεράσματα λιγότερο ξεκάθαρα. Σε σχέση με τα κοινωνικά προβλήματα που εξετάζονται (π.χ. φτώχεια, έλλειψη μόρφωσης, ανεργία, αεργία, διαζύγιο, εξώγαμα παιδιά, εξάρτηση από επιδόματα πρόνοιας, εγκληματικότητα), ο δείκτης νοημοσύνης εξηγεί από μόνος του λιγότερο από το 20% και πολλές φορές λιγότερο από το 5% των διαφορών. Ωστόσο ο υψηλός δείκτης νοημοσύνης είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες προστασίας από τα κοινωνικά προβλήματα, όπως φαίνεται από τα στοιχεία που παραθέτουν οι συγγραφείς.

Για παράδειγμα, υπάρχει μεγαλύτερη συσχέτιση της πιθανότητας φτώχειας με την νοημοσύνη απʼ ότι με την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των γονέων. Η πιθανότητα να είναι κάποιος κάτω από το όριο της φτώχειας είναι 2% για τον πληθυσμό στο ανώτερο 10% του δείκτη νοημοσύνης, 6% για το μέσο όρο του δείκτη νοημοσύνης και 26% για τον πληθυσμό στο κατώτερο 10% του δείκτη νοημοσύνης. Σε σχέση με την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των γονέων οι αντίστοιχες πιθανότητες ήταν 4%, 6% και 11%.

Αντιθέτως υπάρχει μεγαλύτερη συσχέτιση της πιθανότητας φτώχειας με την οικογενειακή κατάσταση των γονέων απʼ ότι με την νοημοσύνη. Οι χωρισμένες, διαζευγμένες ή ανύπαντρες μητέρες με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης έχουν 70% πιθανότητα να έχουν παιδιά κάτω από το όριο της φτώχειας. Για την ίδια ομάδα μητέρων με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, η αντίστοιχη πιθανότητα είναι 10%. Όμως για τις παντρεμένες μητέρες οι αντίστοιχες πιθανότητες είναι 20% και 0% περίπου.

Ως προς την μόρφωση, η συσχέτιση είναι πάλι μεγαλύτερη με την νοημοσύνη απʼ ότι με την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των γονέων. Η πιθανότητα αποφοίτησης από το πανεπιστήμιο είναι 40% για τον πληθυσμό στο ανώτερο 2% της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, αλλά 75% για τον πληθυσμό στο ανώτερο 2% του δείκτη νοημοσύνης. Αντιστοίχως η πιθανότητα μη-αποφοίτησης από το λύκειο είναι περίπου 0% για τον πληθυσμό στο ανώτερο 20% του δείκτη νοημοσύνης, 6% για τον μέσο όρο του δείκτη νοημοσύνης και 55% για τον πληθυσμό στο κατώτερο 20% του δείκτη νοημοσύνης.

Παρόμοια συμπεράσματα, με αναρίθμητους ελέγχους και υποπεριπτώσεις, εξάγονται και για την υπόλοιπη κοινωνική συμπεριφορά.

3η ενότητα: Το εθνικό περιβάλλον
Αυτή η ενότητα θεωρείται η πλέον επίμαχη και προκάλεσε την οργή των οπαδών του πολυ-φυλετισμού. Ωστόσο τα δεδομένα δεν είναι νέα και υποστηρίζονται από τους περισσότερους επιστήμονες ψυχολόγους και ανθρωπολόγους.

Οι κίτρινοι Ασιάτες (είτε ζουν στην Ασία, είτε στις ΗΠΑ) έχουν ανώτερες επιδόσεις κατά 5 μονάδες κατά μέσο όρο στον δείκτη νοημοσύνης από τους λευκούς Αμερικανούς. Αντιθέτως, εδώ και πολλές δεκαετίες, οι μαύροι Αμερικανοί υστερούν 15 μονάδες κατά μέσο όρο στον δείκτη νοημοσύνης από τους λευκούς Αμερικανούς. Οι διαφορές δεν οφείλονται στον σχεδιασμό των τεστ νοημοσύνης. Αντιθέτως είναι μεγαλύτερες στις ερωτήσεις που έχουν λιγότερη σχέση με το πολιτιστικό περιβάλλον των εξεταζόμενων. Αν ληφθεί υπόψιν η κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, η διαφορά μεταξύ λευκών και μαύρων μειώνεται κατά 37% (από 1,21 σε 0,76 κανονική απόκλιση), αλλά σαφώς δεν εξαφανίζεται, και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και η κοινωνικο-οικονομική κατάσταση μπορεί να αποτελεί αιτία, αλλά είναι και αποτέλεσμα της διαφοράς στην νοημοσύνη. Η διαφορά στην νοημοσύνη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, αλλά όχι αποκλειστικά, σε γενετικά αίτια. Εκτιμήσεις από ψυχομετρικούς μελετητές για την κληρονομικότητα του δείκτη νοημοσύνης κυμαίνονται από 40% μέχρι 80%.

Αν ληφθεί υπόψιν η διαφορά στην νοημοσύνη, οι διαφορές των φυλετικών ομάδων σε κοινωνική συμπεριφορά μειώνονται δραστικά:

■Αν δεν ληφθεί υπόψιν ο δείκτης νοημοσύνης, οι πιθανότητες λευκών, μαύρων και ισπανόφωνων να αποφοιτήσουν από το πανεπιστήμιο είναι 27%, 11% και 10% αντίστοιχα. Αν όμως εξετάσουμε μόνο άτομα με μέσο δείκτη νοημοσύνης ίσο με τον μέσο δείκτη νοημοσύνης των αποφοίτων πανεπιστημίου (114), οι πιθανότητες είναι 50%, 68% και 49% αντίστοιχα.
■Αν δεν ληφθεί υπόψιν ο δείκτης νοημοσύνης, το μέσο εισόδημα λευκών, μαύρων και ισπανόφωνων είναι $27.372, $20.994 και $23.409 αντίστοιχα. Αν όμως εξετάσουμε μόνο άτομα με μέσο δείκτη νοημοσύνης (100), το μέσο εισόδημα είναι $25.546, $25.001 και $25.159 αντίστοιχα.
■Αν δεν ληφθεί υπόψιν ο δείκτης νοημοσύνης, οι πιθανότητες λευκών, μαύρων και ισπανόφωνων να είναι κάτω από το όριο της φτώχειας είναι 7%, 26% και 18% αντίστοιχα. Αν όμως εξετάσουμε μόνο άτομα με μέσο δείκτη νοημοσύνης (100), οι πιθανότητες είναι 6%, 11% και 9% αντίστοιχα.
■Αν δεν ληφθεί υπόψιν ο δείκτης νοημοσύνης, οι πιθανότητες λευκών, μαύρων και ισπανόφωνων να βρεθούν κάποια στιγμή στην φυλακή είναι 2%, 13% και 6% αντίστοιχα. Αν όμως εξετάσουμε μόνο άτομα με μέσο δείκτη νοημοσύνης (100), οι πιθανότητες είναι 2%, 5% και 3% αντίστοιχα.
Στην συνέχεια οι συγγραφείς εξετάζουν τις δημογραφικές αλλαγές που παρατηρούνται στον εθνικό δείκτη νοημοσύνης. Οι γυναίκες απόφοιτοι πανεπιστημίου, οι οποίες είναι πλέον σχεδόν όλες υψηλής νοημοσύνης (βλ. 1η ενότητα), γεννούν κατά μέσο όρο 1,56 παιδιά, ενώ οι γυναίκες χωρίς πτυχίο λυκείου γεννούν κατά μέσο όρο 2,5 παιδιά. Επιπλέον η μέση ηλικία στην πρώτη γέννα είναι 27,2 ετών για τις γυναίκες υψηλής νοημοσύνης και 19,8 ετών για τις γυναίκες χαμηλής νοημοσύνης. Συνεπώς μέσα σε 60 χρόνια υπάρχουν 2 γενιές για την πρώτη κατηγορία και 3 γενιές για την δεύτερη. Οι συνέπειες για τον εθνικό δείκτη νοημοσύνης είναι αρνητικές.

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και στο μέτωπο της μετανάστευσης. Σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας του 1980, η εθνική καταγωγή των νέων μεταναστών στις ΗΠΑ είναι: ισπανόφωνοι 41%, κίτρινοι Ασιάτες 21%, λευκοί 11%, μαύροι 9%, Φιλιππινέζοι και Ινδονήσιοι 7%, άλλοι 11%. Ο δείκτης νοημοσύνης των εθνικών ομάδων είναι κατά μέσο όρο: ισπανόφωνοι 90, κίτρινοι Ασιάτες 105, λευκοί 100, μαύροι 85, Φιλιππινέζοι και Ινδονήσιοι 90. Κατά συνέπεια το 57% (ισπανόφωνοι, μαύροι, Φιλιππινέζοι και Ινδονήσιοι) των νέων μεταναστών έχουν δείκτη νοημοσύνης πολύ κάτω από τον μέσο όρο (100) και ασκούν αρνητική πίεση στον εθνικό δείκτη νοημοσύνης.

4η ενότητα: Προτάσεις κοινωνικής πολιτικής
Το βιβλίο κλείνει με μία εξέταση των επιπτώσεων των ευρημάτων στην κοινωνική πολιτική. Οι Χερνστάιν και Μιούρεϊ καθιστούν ξεκάθαρο πως μία κοινωνία αξιοκρατίας δεν πρέπει να είναι μία ζούγκλα και πως μία υπεύθυνη κοινωνία πρέπει να έχει μία θέση για όλους. Όμως αυτό δεν σημαίνει να αρνούμαστε την επιστημονική πραγματικότητα. Οι συγγραφείς προχωρούν σε μία σειρά από παρατηρήσεις για την κοινωνική πολιτική.

Τα προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας για τα μειονεκτούντα νοητικώς παιδιά δεν έχουν μακροπροθέσμως σημαντικές επιπτώσεις στην νοημοσύνη. Με την ολοκλήρωση του προγράμματος υπάρχει αύξηση 8 μονάδων κατά μέσο όρο του δείκτη νοημοσύνης, όμως σε 3 χρόνια η αύξηση περιορίζεται σε μόλις 3 μονάδες κατά μέσο όρο. Δυστυχώς δεν υπάρχουν αντίστοιχα προγράμματα για τα πλεονεκτούντα νοητικώς παιδιά: το 92,2% του προϋπολογισμού ενισχυτικής διδασκαλίας αφορά την πρώτη κατηγορία, ενώ μόλις το 0,1% την δεύτερη. Σε συνδυασμό με την ισοπέδωση του εκπαιδευτικού επιπέδου, αυτό έχει οδηγήσει σε μία κατακόρυφη πτώση στις επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια (SAT): 34 με 44 μονάδες στον θεωρητικό κλάδο και 15 με 25 στον θετικό κλάδο με άριστα τις 800 μονάδες.

Η εφαρμογή ποσοστώσεων (affirmative action) στα πανεπιστήμια για τις λιγότερο αντιπροσωπευόμενες φυλετικές ομάδες έχει εισάγει την πολιτική στον χώρο της Παιδείας. Τα αποτελέσματα στις εξετάσεις SAT δείχνουν πως, σε σχέση με τους λευκούς Αμερικανούς, οι μαύροι Αμερικανοί υστερούν κατά 200 μονάδες, οι ισπανόφωνοι κατά 130 μονάδες, ενώ οι Ασιάτες υπερτερούν κατά 30 μονάδες. Η εφαρμογή των ποσοστών οδηγεί στην επιτυχία λιγότερο ικανών στις εξετάσεις λόγω της φυλετικής τους καταγωγής. Αυτό δημιουργεί νέες φυλετικές εντάσεις, καθώς οι λευκοί και ακόμα περισσότερο οι Ασιάτες είναι θύματα ενός «αντίστροφου ρατσισμού». Παράλληλα τα αρνητικά στερεότυπα για τις λιγότερο αντιπροσωπευόμενες φυλετικές ομάδες ανανεώνονται στον χώρο του πανεπιστημίου: το 52% των φοιτητών με τον χαμηλότερο 10% του δείκτη νοημοσύνης είναι μαύροι, ενώ το ποσοστό τους ως φοιτητών είναι μόλις 12%.

Η εφαρμογή ποσοστώσεων στον χώρο εργασίας έχει αποδειχθεί εξίσου αναποτελεσματική: το 40% της αστυνομικής δύναμης στην Ουάσιγκτον απέτυχε το 1988 σε ένα στοιχειώδες τεστ γραμματικών γνώσεων. Στο Μαϊάμι το 1985 εξαρθρώθηκε ένα κύκλωμα διεφθαρμένων αστυνομικών που συνεργάζονταν με εμπόρους κοκαΐνης: το 90% των αποπεμφθέντων αστυνομικών είχαν διοριστεί με την εφαρμογή ποσοστώσεων.

Επίλογος
Η έκδοση του βιβλίου «The Bell Curve» τον Οκτώβριο του 1994 έγινε αρχικώς δεκτή με ευνοϊκά σχόλια από ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους, ενώ θετική ήταν και η παρουσίαση στους New York Times. Μετά ακολούθησε η «χιονοστιβάδα»: οι περισσότερες αντιδράσεις ήταν βιτριολικά εχθρικές και υβριστικές. Ο ερευνητής Μάικλ Λεντίν παρατήρησε εύστοχα ότι ποτέ ένα τόσο μετριοπαθές βιβλίο δεν είχε προκαλέσει τόσο ακραίες αντιδράσεις. Ωστόσο όταν «η μπόρα υποχώρησε», κανένα από τα σημαντικότερα ευρήματα του βιβλίου δεν είχε ανατραπεί. Αυτό, όπως λέει σήμερα ο Μιούρεϊ, δεν οφείλεται τόσο στην εξυπνάδα του ιδίου και του Χερνστάιν, αλλά στην προσεκτική, τεκμηριωμένη και μετριοπαθή διατύπωση των συμπερασμάτων τους.

Το βιβλίο «The Bell Curve» είναι ένα πολύ καλό και υπερβολικά τεκμηριωμένο βιβλίο. Εγείρει πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σε σχέση με την οργάνωση της κοινωνίας μας και γιʼ αυτό αξίζει την προσοχή κάθε ενημερωμένου και σκεπτόμενου ανθρώπου. Είναι καιρός να μεταφραστεί και στα ελληνικά, ώστε οι Έλληνες αναγνώστες να μελετήσουν στην γλώσσα τους τα άκρως ενδιαφέροντα ευρήματά του.

Από τις ρατσιστικές υπερβολές των Δυτικοευρωπαίων του 19ου αι. φτάσαμε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο σημείο να θεωρούμε όλες τις ομάδες του ανθρώπινου είδους ίσες. Δε θα πρέπει να συνεχίζουμε ν’αυταπατώμαστε. Υπάρχουν κάποιες διαφορές, που πρόσφατα αρχίζουν να μελετώνται επιστημονικά, τις οποίες ωστόσο δε μας τις φανερώνουν εύκολα για να μην προκληθούν κοινωνικές διαταραχές απ’τα αποτελέσματά τους. Μερικές φορές φτάνω γκι εγώ στο σημείο ν’αναρωτιεέμαι για παράδειγμα ν οι Έλληνες και οι Νοτιοευρωπαίοι έχουν κάποια διαφορά σε σχέση με τους πιο ανεπτυγμένους της ηπείρου κι γι’αυτό ταλαιπωρούνται από μεγάλα κοινωνικά, οικονομικά και κρατικά προβλήματα.

Παρόλο που η μέτρηση της νοημοσύνης είναι προσεγγυστική, μας δίνει πάλι αρκετά επαρκή αποτελέσματα. Πιστεύω πως θα πρέπει να γίνουν συστηματικότερες τέτοιες μελέτες στο μέλλον και σε ευρύτερα μέρητ ου πληθυσμού καθώς και προσπάθειες εύρεσης των υπεύθυνων κληρονομικών στοιχείων. Εάν αυτά βρεθούν κι αποδειχθεί σίγουρα ότι συμβάλλουν στην υψηλή νοημοσύνη, τότε ίσως ανοίξη μκια πύλη προς την περαιτέρω εξέλιξη του είδους μας. Φυσικά η τελευταία μου αυτή σκέψη δεν πιστεύω ότι θα εφαρμοστεί ποτέ για κάποιον τόσο αγαθό σκοπό, πιθανότερο είναι, αν εφαρμοστεί ποτέ γενετική μηχανική για βελτίωση της νοημοσύνης, να τη χρησιμοποιήσουν για τη δημιουργία μιας ανώτερης φυσικά και νοητικά άρχουσας τάξης, όπως υποστηρίζουν πολλά δυστοπικά σενάρια, παρά για το καλύτερο του είδους μας.

Πρόβλημα με τη δημοσίευση των άρθρων

Σήμερα εντόπισα κάτι πολύ ανησυχητικό στη λειτουργία του ιστολογίου που λίγο έλειψε να με οδηγήσει σε πλήρη νευρική αποδιοργάνωση. Στην κεφαλίδα “δημοσίευση” στις ρυθμίσεις των άρθρων δεν εμφανίζονταν οι επιλογές, κι όλα τα θέματα ήταν παγωμένα, δε μπορούσα δηλαδή να τα επεξεργαστώ ή να βάλω άλλα. Τελικά το πρόβλημα λύθηκε και όλα πάλι καλά. Υπήρχε ένα βελάκι στην κεφαλίδα της δημοσίευσης το οποίο έπρεπε να κατεβάσεις για να βγουν οι επιλογές.

Πρόβλημα στην εμφάνιση των φωτογραφιών

Χθες παρατήρησα ένα σοβαρό πρόβλημα προσπαθώντας ν’ανεβάσω νέες φωτογραφίες σε άρθρα. Αν και ανεβαίνουν κανονικά και η μικρογραφία και οι ρυθμίσεις τους εμφανίζονται κανονικότατα, όταν κάνω την επιλογή (προσθήκη στο άρθρο) δε μπαίνουν. Μένουν αποθηκευμένες κανονικά στα πολυμέσα του άρθρου, αλλά καμία εικόνα δεν εμφανίζεται στο άρθρο, ούτε καν φαίνεται ο κώδικας html και η διεύθυνσή της στην επεξεργασία. Τι να φταίει άραγε; Εγώ δεν έχω κάνει καμία αλλαγή στις ρυθμίσεις μου. Το μόνο που έγινε πρόσφατα ήταν μια αλλαγή στο ρούτερ μου και στους κωδικούς σύνδεσης στο διαδίκτυο, αλλά δεν πιστεύω αυτό να επηρεάζει. Επίσης άλλαξε η εμφάνιση του πίνακα ελέγχου του wordpress, κάτι που γίνεται όμως συχνά χωρίς κανένα πρόβλημα ως τώρα. Νά’γινε κάποιο λάθος ή υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω για να διορθωθεί; Όποιος γνωρίζει ας βοηθήσει.

Έως τότε, δε θα μπαίνουν νέες φωτογραφίες. Αν χρειαστεί οπωσδήποτε να βάλω μια φωτογραφία, θα κάνω ένα σύνδεσμο προς μια ιστοσελίδα που την έχει.

Σήμερα προς το παρόν δεν έλεγξα καθόλου το πρόβλημα. Θα πρέπει ακόμα, αν δε βρω λύση σ’αυτόν τον υπολογιστή, να δοκιμάσω και σ’άλλων μήπως και υπάρχει κάποιον πρόβλημα σ’αυτόν που χρησιμοποιώ.

Ενημέρωση 28/11/2011: Το πρόβλημα λύθηκε.
Ενημέρωση 29/11/2010: Πάλι το ίδιο πρόβλημα.

Έκλεισα τα 18: τώρα ενήλικας

Σήμερα έκλεισα τα 18. Ενηλικιώθηκα δηλαδή, τουλάχιστον νομικά. Από εδώ και στο εξής δηλαδή θά’χω εκλογικό δικαίωμα και πλήρη ευθύνη των πράξεών μου. Χάνω το “ακαταλόγιστο”!
18 χρόνια πέρασαν από τότε που γεννήθηκα, και όμως ο χρόνος πέρασε τόσο γρήγορα. Αργά, κανονικά (υποκειμενικό) ή γρήγορα περνά όταν τον ζεις, πάντοτε όμως γρήγορα όταν τον ανασκοπείς.
Μέσα λοιπόν σ’αυτά τα 18 χρόνια μεγάλωσα, έμαθα να μιλάω κι άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, πήγα σχολείο περνώντας όλες τις βαθμίδες ως την τρίτη του λυκείου, διδάχθηκα κι άλλα εξωσχολικά μαθήματα, γνώρισα πολλούς ανθρώπους, ταξίδεψα και μέσα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, βίωσα διάφορες εμπειρίες, θετικές και αρνητικές, άρχισα να ψάχνομαι, κι όλα αυτά κάλυψαν σχεδόν τις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής μου. Καμιά φορά τρομάζω αναλογιζόμενος πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος. Φέτος τελειώνω το σχολείο, και, ποιος ξέρει τι μου επιφυλάσσει η ζωή στο μέλλον…
Σημαντικότερος άμεσος στόχος μου είναι να τελειώσω το σχολείο με υψηλό βαθμό και να περάσω στο πανεπιστήμιο, κατά προτίμηση σε μια θεωρητική σχολή όπως παιδαγωγικό, φιλοσοφικό ή κοινωνιολογία. Για μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδορμία ούτε καν μπορώ να υποθέσω, μ’όλες αυτές τις τελευταίες σημαντικές αλλαγές στην οικονομία και την υψηλή ανεργία. Είναι νωρίς ακόμα γι’αυτά. Η προοπτική της οικονομικής ανεξαρτησίας βρίσκεται ακόμα πολύ, πολύ μακριά.
Έβνας ακόμα προσωπικός στόχος μου είναι να γίνω ακόμα πιο ανεξάρτητος και δυναμικός σε διάφορα επίπεδα. Η ενηλικίωση δεν είναι μια απότομη διαδικασία. Είναι περισσότερο μια πορεία, παρά ένα στιγμιαίο γεγονός. Όπως διάφορα οργανικά συστήματα στον οργανισμό μας ωριμάζουν σε διάφορα χρονικά διαστήματα, έτσι γίνεται και η ψυχολογική ωριμανση. Για παράδειγμα, ένας τέτοιος στόχος είναι να μειώσω τους φόβους και τα άγχη μου. Γενικά είμαι αγχώδης άνθρωπος που αγχώνομαι για πράγματα που στους περισσότερους δε θά’ταν αιτία μεγάλης ανησυχίας. Απλά καθημερινά πράγματα μπορούν να με αγχώσουν – συνήθως όχι υπερβολικά, αλλά να μου φέρνουν μια δυσφορία. Τι θα κάνω όταν στο μέλλον συναντήσω μια δύσκολη κατάστασή ή πρόβλημα που σίγουρα κάποτε θα γίνει; Επίσης θα πρέπει να ενισχύσω την αυτοπεποίθησή μου μειώνοντας παράλληλα το φόβο και τη συστολή μου. Αν κι έχω μεγαλώσει αρκετά, ακόμα παίρνω αποφάσεις συχνά επηρεαζόμενος από τις γνώμες άλλων. Σιγά-σιγά θαπρέπει να βασίζομαι περισσότερο στον εαυτό μου και στη δική μου λογική σκέψη, που πιστεύω ότι είναι επαρκής. Μεγαλώνοντας επίσης θα χρειαστεί να μάθω ν’αναλαμβάνω διάφορες ευθύνες, μεγάλες ή ήσσονες. Αυτό δε θα πρέπει να με αγχώνει, ούτε να μου δημιουργεί αίσθημα αδυναμίας και φόβο πιθανής αποτυχίας. Δε θα πρέπει ακόμα να είμαι ευεπηρέαστος στην αρνητική κριτική άλλων. Όχι να φτάσω στο αντίθετο άκρο, να θεωρώ δηλαδή τον εαυτό μου πάντοτε σωστό, αλλ’ούτε και να τα παρατάω με την παραμικρή επίκριση ή αποδοκιμασία. Θα πρέπει επιπλέον να είμαι πιο διεκδικητικός σε περιπτώσεις όπου πιστεύω ότι αδικούμαι. Πολλάκις όταν γίνεται κάτι άδικο προς εμένα, π.χ. στο σχολείο δε συμμετέχω πολύ ενεργά στην αντιμετώπισή του, είτε επειδή ντρέπομαι, είτε επειδή δε θέλω ν’ανακατευτώ, ή γιατί πιστεύω ότι κάποιος άλλος θα το λύσει για μένα. Μεγάλο λάθος το τελευταίο. Δε θα πρέπει νά’χω δεδομένο ότι πάντα κάποιος άλλος, π.χ. γονέας, κηδεμόνας, δάσκαλος κλπ. θα βρίσκεται πάντοτε δίπλα μου για να διευθετεί τα προβλήματά μου. Μόνος μου θα πρέπει να παίρνω πρωτοβουλία να προκαλέσω την αλλαγή. Ευτυχώς έχω αρχίσει να λύνω το συγκεκριμένο θέμα.
Αλληλένδετο με τα παραπάνω είναι και η αποστασιοποίησή μου από ένα πρόβλημα. Έχω υιοθετήσει ως μηχανισμό άμυνας ν’αποστασιοποιούμαι από το πρόβλημα που μ’απασχολεί, χωρίς να το αντιμετωπίζω ευθέως ή να το πολυσκέφτομαι. Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι προσαρμοστικό, γι’αυτό θα πρέπει να προσπαθήσω να πείσω τον εαυτό μου να το αποβάλω όσο γίνεται, κάτι αρκετά δύσκολο, αφού μου φαίνεται σαν μέρος της φύσης μου.
Απόρροια του παραπάνω χαρακτηριστικού είναι και η αποστασιοποίηση από κοινωνικές ή πολιτικές δραστηριότητες, όπως συμμετοχή στα μαθητικά συμβούλια, σε καταλήψεις ή βοήθεια άλλων (μη φίλων μου) που έχουν κάποιο πρόβλημα. Θά’πρπεε να διακατεχόμουν περισσότερο από συλλογικό πνεύμα.
Τέλος εξίσου σημαντικό είναι η εξερεύνηση της ψυχής μου, της ύπαρξής μου. Το διάστημα αυτό ψάχνομαι αρκετά ακι μπορώ να πω ότι νιώθω ακόμα τελείως χαμένος σχετικά με τη θέση μου στον μάταιο τούητο κόσμο. Εδώ έχω τις δύο λύσεις: την αποστασιοποίηση και την ενασχόληση. Συχνά προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ απ’αυτό το μέρος του εαυτού μου, αλλά σύντομα η διάθεσή μου αναζωπυρώνεται και πάλι ξεκινάω. Δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε αναζήτηση μπορεί να με οδηγήσει σ’ένα μόνιμο συμπέρασμα, εντούτοις νομίζω πως θα βοηθήσει στη μείωση του υπαρξιακού μου άγχους.

Η μελλοντική μου σταδιοδρομία προϋποθέτει φυσικά την καλή υγεία, αφού χωρίς αυτήν τίποτα δεν έχει αξία. Επίσης η εκπλήρωση κάθε σημαντικού στόχου απαιτεί ισχυρή θέληση, η οποία δεν διατηρείται πάντοτε εύκολα.

Επανερχόμενος πίσω πάλι στην άμεση πραγματικότητα, δεν έχω ν’αναφέρω κάτι το αξιοσημείωτο. Δεν άλλαξε στη ζωή μου κάτι απότομα ούτε νιώθω κάποια διαφορά. Πηγαίνω κανονικά σχολείο, τα μαθήματα και τα διαβάσματα έχουν αρχίσει εντατικά πλέον (γι’αυτό άλλωστε δε γράφω τόσο πολύ στο Ιστολόγιο), όταν έχω ελεύθερο χρόνο διαβάζω διάφορα στο Διαδίκτυο και ψάχνω για το Ιστολόγιο, ασχολούμαι με τα φυτά και τα κουνέλια μου, γυμνάζομαι, σε λίγες μέρες θ’αρχίσω εκπομπές σε
διαδικτυακό ραδιόφωνο,
εν ολίγοις ακολουθώ ένα κανονικό πρόγραμμα.

Σίγουρα κάποιος διαβάζοντας τα παραπάνω θα μού’λεγε: “Τι ασχολείσαι τώρα κι εσύ μ’αυτά και δεν πας να βρεις καμιά γκόμενα;” Έχω να πω πως δεν είναι πρωτερεότητά μου προς το παρόν.

Προβλήματα στην πρώτη εκπομπή

Όπως φαίνεται, αυτό το εγχείρημα – του διαδικτυακού ραδιοφώνου – θα παρουσιάζει προβλήματα μέχρι το τέλος. Σήμερα ήταν η μέρα που θά’κανα την πρώτη μου εκπομπή. Κανόνισα το πρόγραμμα ανεβάσματος τραγουδιών, επέλεξα κάποια δοκιμαστικά γνωστά τραγούδια και συνδέθηκα στη σελίδα, αλλά ρωτώντας άλλους αν ακούνε κάτι από τους δικούς τους υπολογιστές, μου είπαν ότι δεν ακούγεται τίποτα. Η σύνδεσή μου δε φαινόταν προβληματική, κάτι άλλο φταίει. Το δοκίμασα λίγες ακόμα φορές, αλλά δε συνδέεται σωστά. Αυτό γίνεται και σε λίγους ακόμα υπολογιστές, όχι μόνο στη δική μου περίπτωση.
Θα δούμε την επόμενη εβδομάδα τι ακριβώς δεν πάει καλά.

Εν ολίγοις για να τα ξαναλέω και να τα ξαναλέω, μιας και πολλοί θα βαριούνται να πάνε στ’άλλα θέματα αυτής της κατηγορίας, τ’άτομα με προβλήματα όρασης από τη Σχολή Τυφλών της Θεσσαλονίκης έχουμε συστήσει μια ομάδα οργανωμένη από την παγκόσμια οργάνωση Raising Voices, μια οργάνωση που επιδιώκει την προώθηση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων με τη βοήθεια των νέων μέσων. Συντονίστριά μας είναι η δημοσιογράφος Αλεξία Καλαϊτζή. Αρχικά φτιάξαμε ένα ιστολόγιο, το οποίο μπορείτε να δείτε
εδώ,
και αργότερα προχωρήσαμε στην δημιουργία διαδικτυακού ραδιοφώνου. Ήδη μερικά παιδιά κάνουν εκπομπές. Μπορείτε να μας ακούσετε
εδώ.

Ενημέρωση 25/10/2011: \Χθες κάναμε συνάντηση και λύθηκε το πρόβλημα.

Κοινά διατροφικά λάθη

Πηγή:
Ikerimis.com

Διατροφικά Λάθη

Ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων είναι αρκετά συνειδητοποιημένο σε σχέση με την υγιεινή διατροφή ενώ για ορισμένους ο αγώνας για απώλεια κιλών δεν σταματάει ποτέ. Κάποιοι πειραματίζονται απο μόνοι τους ενώ κάποιοι άλλοι ακολουθούν τις συμβουλές ειδικών –και μή- για να αποκτήσουν την σιλουέτα που ονειρεύονται άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε με όχι τόσο καλά αποτελέσματα. Ποιοι είναι οι παράγοντες και ποία είναι τα διατροφικά λάθη που γίνονται με αποτέλεσμα να μήν έχει κάποιος την επιθυμητή απώλεια κιλών;

Λάθος#1: Αλόγιστη κατανάλωση προϊόντων light

Όταν ένα προϊόν δηλώνει οτι είναι light σημαίνει οτι έχει 30% λιγότερες θερμίδες απο το αντίστοιχο προϊόν που είναι πλήρες. Μπορεί να έχει λιγότερες θερμίδες αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν έχει και καθόλου θερμίδες γιαυτό θα πρέπει να καταναλώνεται με μέτρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο καταναλωτής αγοράζει προϊόντα «χαμηλά σε λιπαρά» ή προϊόντα που αναγράφουν 0% που όντως μπορεί να είναι χαμηλά σε λιπαρά αλλά να είναι αυξημένα σε ζάχαρη ή και το αντίθετο μπορεί να μην έχουν πολλή ζάχαρη αλλά να είναι αυξημένα σε λιπαρά.

Λάθος #2: Οτι είναι θρεπτικό δεν έχει θερμίδες.

Ένα μεγάλο λάθος που κάνουν πολλοί είναι οτι καταναλώνουν προϊόντα που θεωρούνται υγιεινά χωρίς να μετρούν ή να σκέφτονται ποσότητες. Το πιό σύνηθες φαινόμενο όταν κάποιος ακολουθεί ένα πρόγραμμα υγιεινής διατροφής είναι η υπερβολική κατανάλωση φρούτων. Τα φρούτα είναι μεν πλούσια σε βιταμίνες και φυτικές ίνες και θα πρέπει να καταναλώνονται επι καθημερινής βάσης αλλά έχουν φυσική ζάχαρη και θερμίδες. Π.χ 1 μεγάλο φρούτο έχει 100 θερμίδες και εάν κάποιος καταναλώσει 4-5 φρούτα ημερησίως αυτόματα καταναλώνει περίπου 400-500 θερμίδες. Ένα άλλο μεγάλο λάθος είναι η κατανάλωση σποριών όπως π.χ λιναρόσποροι/ηλιόσποροι/πινόλια (κουκουνάρια) που αφενός είναι υγιεινοί αλλά αφετέρου είναι πλούσιοι σε θερμίδες.

Λάθος # 3: Τα προϊόντα ολικής άλεσης έχουν πιο λίγες θερμίδες απο τα αντίστοιχα προϊόντα που δεν είναι ολικής άλεσης.

Τα προϊόντα oλικής άλεσης έχουν ακριβώς τις ίδιες θερμίδες με τα αντίστοιχα προϊόντα που δεν είναι ολικής άλεσης και έτσι δέν θα πρέπει να καταναλώνονται σε μεγαλύτερες ποσότητες. Η μόνη τους διαφορά είναι στο ότι τα προϊόντα ολικής άλεσης έχουν περισσότερα θρεπτικά συστατικά όπως ιχνοστοιχεία και φυτικές ίνες και κρατούν σε μεγαλύτερη ισορροπία τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα.

Λάθος # 4 : Οτιδήποτε σε υγρή μορφή δεν έχει πολλές θερμίδες.

Ακόμη μια λάθος εντύπωση που έχουν πολλοί. Τα αναψυκτικά και το αλκοόλ είναι πλούσια σε θερμίδες ενώ δεν προσφέρουν καθόλου θρεπτικά συστατικά. Επίσης το ελαιόλαδο αν και είναι πηγή καλών λιπαρών για την υγεία της καρδίας δέν παύει απο το να είναι στην οικογένεια των λιπαρών και να προσφέρει 120 θερμίδες/κουταλιά σούπας. Τέλος ένα ποτήρι χυμό φρούτου προφέρει διπλάσιες και τριπλάσιες θερμίδες σε σχέση με την κατανάλωση ενος μικρού φρούτου.

Λάθος # 5 Όλες οι σαλάτες είναι χαμηλές σε θερμίδες.

Οι σαλάτες μπορεί όντως να προσφέρουν λίγες θερμίδες εάν η βάση τους είναι τα λαχανικά. Όταν όμως προστεθούν στην σαλάτα υλικά όπως φρούτα, ξηροί καρποί, σπόρια, τυριά κλπ η θερμιδική αξία της σαλάτας μπορεί να ξεπεράσει τις 500-600 θερμίδες. Γιαυτό προσοχή στην προσθήκη πολλών υλικών. Το ίδιο λάθος μπορεί να γίνει και με τα κύρια μας γεύματα, δηλαδή η προσθήκη πολλών συνοδευτικών με το φαγητό μας όπως π.χ ψωμί, ελιές, χυμός, τυρί φέτα κλπ αυξάνει την θερμιδική αξία του κυρίου μας πιάτου στο διπλάσιο.

Συμπερασματικά, όταν κάποιος προσπαθεί να χάσει βάρος και δεν έχει την αναμενόμενη απώλεια κιλών θα πρέπει να προσέξει τυχόν λάθη που μπορεί να κάνει με την διατροφή του και να προσέξει τις ποσότητες και το είδος του φαγητού που τρώει. Μπορεί κάτι να είναι υγεινό αλλά δεν παύει να έχει θερμίδες. Έάν κάποιος επιμένει ότι ακολουθεί μια σωστή διατροφή αλλά συνεχίζει να μην έχει την αναμενόμενη απώλεια κιλών που επιθυμεί τότε θα πρέπει να αυξήσει την φυσική του άσκηση γιατί μπορεί π.χ λόγω ηλικίας, παρελθόν με αυστηρές δίαιτες κλπ να έχει μειωθεί ο μεταβολισμός του ενώ τέλος θα πρέπει να κάνει και μια ανάλυση αίματος γιανα δεί εάν επηρεάζουν την απώλεια των κιλών του ορμονικοί παράγοντες όπως π.χ θυροειδής.

Υπερπροστατευτικότητα γονέων: μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στα παιδιά

Από:
εδώ

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Το πορτρέτο του υπερπροστατευτικού γονιού είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους: πρόκειται για το γονιό που τρέχει πίσω από το παιδί του και του βάζει χίλιες δυο απαγορεύσεις και κανόνες για να το προστατέψει, να το προφυλάξει, να σιγουρευτεί ότι δε θα πάθει κάτι κακό. Ο γονιός αυτός ζει σε μια υπερένταση και είναι μονίμως στρεσσαρισμένος, μια που οι πιθανοί κίνδυνοι (υπαρκτοί και όσους φαντάζεται) δεν τελειώνουν ποτέ.

Γιατί ένας γονιός γίνεται υπερπροστατευτικός;

Γιατί όμως ένας γονιός αποφασίζει να υιοθετήσει τέτοια ακραία συμπεριφορά; Οι λόγοι είναι ποικίλοι. Πολλές φορές ο ίδιος ο γονιός κινείται από ένα αίσθημα δικής του ανασφάλειας κι έλλειψης αυτοπεποίθησης σχετικά με το πόσο καλός είναι στο γονεϊκό ρόλο. Προκειμένου να αισθάνεται ότι τα κάνει όλα σωστά, καταφεύγει στην υπερβολή.

Aλλες φορές ο ίδιος ο γονιός αισθάνεται ότι στη δική του παιδική ηλικία δεν είχε αρκετή φροντίδα από τους γονείς του και προσπαθεί να δώσει στο παιδί του αυτό που έλειψε από τον ίδιο, χάνοντας όμως το μέτρο και πάλι καταφεύγοντας στην υπερβολή.

Αλλά και ο γονιός τον οποίο υπερπροστάτευαν οι γονείς του όταν ήταν παιδί έχει μάθει σε αυτό το στυλ ανατροφής και φροντίδας και δε γνωρίζει άλλον τρόπο για να ασκήσει τα γονεϊκά του καθήκοντα.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις ο γονιός κινείται από τα προσωπικά του βιώματα σε συνδυασμό με έλλειψη σωστής πληροφόρησης για την ανατροφή και φροντίδα του παιδιού.

Επιπτώσεις στο παιδί

Κι ενώ η έγνοια και η φροντίδα μπορεί καταρχήν ν’ ακούγονται ως θετικά στοιχεία, στην υπερβολική τους μορφή μπορεί ν’ αποβούν αρνητικά για την ψυχική και σωματική εξέλιξη του παιδιού.

Όταν ο γονιός δεν αφήνει το παιδί του να παίξει στην παιδική χαρά από φόβο μήπως πέσει και χτυπήσει, του στερεί πολύ περισσότερα πράγματα απ’ ότι θα του στερούσε ένα χτύπημα, μια μελανιά ή, στη χειρότερη περίπτωση, ένα σπασμένο χέρι ή πόδι: ο γονιός στερεί από το παιδί του την ευκαιρία να αναπτύξει φυσικές δεξιότητες (τρέξιμο, σκαρφάλωμα, πώς να κάνει κούνια) αλλά και πώς ν’ αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες και να συναναστρέφεται με τους συνομήλικους, μια που στις μικρές ηλικίες συνδέονται και συχνά αναπτύσσονται παράλληλα.

Έτσι, το παιδάκι που κάθεται παράμερα στην παιδική χαρά και βλέπει τα άλλα παιδιά να παίζουν χωρίς αυτό να συμμετέχει, μοιραία είναι αποκλεισμένο από αυτόν τον κοινωνικό κύκλο αφού του λείπει η ικανότητα και το ενδιαφέρον που συνδέει τα υπόλοιπα παιδιά. Αργότερα στη ζωή του, λόγω έλλειψης ικανοτήτων, αυτό το παιδί είναι πολύ πιθανό ν’ αποφεύγει τις αθλητικές δραστηριότητες.

Η μαμά που παρακολουθεί την κόρη της σε κάποιο άθλημα και βλέπει ότι έχει δυσκολία ή φοβάται ότι είναι επικίνδυνο κι επεμβαίνει στα καθήκοντα του γυμναστή για να του υποδείξει τη δουλειά του, όχι μόνο δε σέβεται τον επαγγελματία και την κατάρτισή του, αλλά κάνει κακό και στην κόρη της: της μαθαίνει ότι στα δύσκολα θα μπορεί πάντα να ξεγλυστρίσει και να ξεφύγει, αρκεί ο γονιός να έρθει να τη ‘σώσει’ από τη δύσκολη κατάσταση.

Πέρα όμως από την υπερπροστασία στον τομέα της φυσικής και σωματικής κατάστασης, οι γονείς μπορεί να είναι ιδιαίτερα προστατευτικοί και σχετικά με τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού. Ο γονιός που αλλάζει γυμναστήριο, σχολή χορού ή φροντιστήριο στο παιδί του επειδή δεν αρίστευσε ή δεν πήρε βραβείο, το κάνει για να μην πληγώσει τα αισθήματα του παιδιού του.

Κι ενώ εκείνη την ώρα υπάρχει η πιθανότητα όντως να μην πληγώσει τα αισθήματά του (ούτε αυτό όμως είναι σίγουρο, γιατί τα παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις και νιώθουν άσχημα), στη συνέχεια είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν ευκαιρίες για να πληγωθεί το παιδί και ο γονιός δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα.

Τι συμβαίνει με την υπερπροστασία λοιπόν;

Ενώ βραχυπρόθεσμα μπορεί να είναι μια ασπίδα προστασίας για το παιδί, μακροπρόθεσμα του στερεί την ευκαιρία να μάθει να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις και αυτή η ανικανότητα θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.

Για παράδειγμα, σε μια σχολική τάξη ένα παιδάκι κάλεσε όλους τους συμμαθητές του στο πάρτυ γεννεθλίων του εκτός από δύο παιδάκια. Πέρα από το ότι ο χειρισμός αυτής της μαμάς ήταν λανθασμένος, ας δούμε τι έκαναν οι μητέρες των παιδιών που δεν πήραν πρόσκληση.

Οι ενέργειές τους ήταν διαμετρικά αντίθετες: η μία μαμά τηλεφώνησε στη μητέρα του παιδιού που έκανε το πάρτυ και με παρακάλια και φωνές εξασφάλισε με το ζόρι πρόσκληση για το παιδί της (όμως το παιδί της είχε ήδη βιώσει την απόρριψη του να μην προσκληθεί στο πάρτυ).

Η άλλη μαμά επέλεξε διαφορετικό δρόμο: το συζήτησε με το παιδί της, του εξήγησε ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, ότι δεν ήταν δικό του το λάθος που δεν προσκλήθηκε, του μίλησε για την αγένεια και τους κανόνες κοινωνικής ευγένειας, το παρηγόρησε, και το βοήθησε να βρει να κάνει κάτι άλλο όμορφο την ώρα του πάρτυ.

Ο χειρισμός της δεύτερης μητέρας είναι ο σωστός: διδάσκει στο παιδί της ένα μάθημα ζωής και ταυτόχρονα, μέσα σε ένα πλαίσιο αγάπης και κατανόησης του δείχνει πώς να μάθει να στέκεται στα πόδια του και να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

Και βέβαια οι γονείς θα πρέπει να προστατεύουν και να φροντίζουν τα παιδιά τους. Όμως, αυτό θα πρέπει να γίνεται με μέτρο και με συναίσθηση του τι άλλο στερούν από το παιδί όταν δεν του επιτρέπουν διάφορα πράγματα ή όταν παρεμβαίνουν άκριτα.

Όλα τα παιδιά χρειάζονται ευκαιρίες να εξερευνήσουν τον φυσικό και τον συναισθηματικό κόσμο γύρω τους, χωρίς τη συνεχή παρέμβαση των γονιών τους, προκειμένου να αποκτήσουν σιγουριά, αυτοπεποίθηση, υπευθυνότητα, χαρακτηριστικά που θα τους ακολουθούν μια ζωή.

Οι συνέπειες της ανακάλυψης του εγκεφαλικού κυκλώματος που εξαφανίζει το φόβο

Πρόσφατα,
ανακαλύφθηκε εγκεφαλικό κύκλωμα που εξαφανίζει το φόβοαπό ομάδα Αμερικανών επιστημόνων. Οι επιστήμονες αυτοί υποστηρίζουν ότι αυτή η ανακάλυψη μπορεί να φέρει επαναστατικές αλλαγές στην θεραπεία των αγχωδών διαταραχών. Θα είναι όμως έτσι, ή μπορεί νά’χει κι άλλες, όχι και τόσο καλές εφαρμογές;
Πράγματι, οι αγχώδεις διαταραχές πλήττουν πολλούς ανθρώπους και είναι πολύ βασανιστικές για όσους πάσχουν απ’αυτές. Προκαλούν αναίτιο άγχος και φόβο και μειώνουν τη λειτουργικότητα του ατόμου. Σήμερα, εκτός από την ψυχοθεραπεία, θεραπεύονται και με διάφορα φάρμακα, τα οποία όμως δεν είναι πάντα τόσο αποτελεσματικά και μπορεί να έχουν μερικές φορές κάποιες παρενέργειες ή να προκαλούν εξάρτηση. Σύμφωνα όμως με τους επιστήμονες που ανακάλυψαν τη νέα μέθοδο καταπολέμησης του φόβου, η μέθοδος αυτή θα μπορεί ν’αντιμετωπίσει αυτές τις διαταραχές πολύ καλύτερα και χωρίς καμία παρενέργεια. Θα τις θεραπεύει όμως, ή θα δημιουργεί άλλα προβλήματα; Ο υγειής φόβος και το υγειές άγχος είναι απαραίτητα για την προστασία μας από καταστάσεις που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία μας, τη σωματική μας ακεραιότητα, ή και τη ζωή μας. Αυτός ο μηχανισμός δεν μειώνει απλά το φόβο, αλλά τον ελαττώνει μέχρις εξαφανίσεως. Τα πειραματόζωα στο πείραμα έχασαν οποιοδήποτε φόβο, έγιναν χαλαρότερα και τολμηρότερα ακόμα και σ’επικίνδυνες καταστάσεις. Άρα οι άνθρωποι στους οποίους θα είχε εφαρμοστεί η μέθοδος αυτή για θεραπευτικούς σκοπούς, ίσως τους έκανε πιο απρόσεκτους και άνετους σε καθημερινές επικίνδυνες καταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν άσχημες επιπτώσεις στην υγεία τους, στη σωματική τους ακεραιότητα ή ακόμα και να τους κοστίσουν τη ζωή, π.χ. στην οδήγηση, στη χρήση βαρέος εξοπλισμού κ.ά. Αυτό επίσης σημαίνει ότι αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να έχει πάμπολλες εφαρμογές στους ανθρώπους, όχι πάντοτε για θεραπευτικό σκοπό. Έχω σκεφτεί πάρα πολλούς τομείς όπου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί.
Οι πρώτες εφαρμογές τις θα γίνουν σίγουρα σε ιατρικά πειράματα. Πέρα από τις εφαρμογές στην πειραματική θεραπεία των αγχω΄δων διαταραχών, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σ’οποιαδήποτε άλλη ιατρική δοκιμή, ακόμα κι αν αυτή είναι δυνητικά επικίνδυνη για την υγεία των υποκειμένων, με σκοπό να μειώσει το φόβο τους για πιθανές συνέπειες του πειράματος.
Η μέθοδος αυτή θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί και σε μεγαλύτερο μέρος πληθυσμού. Επειδή η τοποθέτησή της συσκευής είναι ανώδινη και η ενεργοποίηση του μηχανισμού γίνεται απλά μ’εκπομπή συγκεκριμένης συχνότητας φωτός, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από φορείς εξουσίας για να μειώσει το φόβο κάποιων ομάδων ανθρώπων που εκτίθενται συχνά σε κινδύνους. Για παράδειγμα, στο στρατό, οι στρατιώτες θα μπορούσαν να φέρουν μια τέτοια συσκευή ώστε να γίνονται πιο ατρόμητοι και τολμηροί στον πόλεμο, λιγότερο προστατευτική για τη ζωή τους και έτοιμοι να υπακούσουν σε κάθε εντολή. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει σε ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας ή σε πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και σε παρόμοιες ομάδες. Αυτό δεν είναι κάτι καλό, αφού μετατρέπει τους λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους σε πιόνια που είναι πρόθυμοι να εκτελέσουν οποιαδήποτε διαταγή, ακόμα κι αν είναι λανθασμένη με ολέθριες συνέπειες (το σφάγιον κρέας).
Θα μπορούσε ακόμα να χρησιμοποιηθεί σε μέλη πληρωμάτων υποβρυχίων ή αστροναύτες σε περίπτωση ατυχήματος όπου το πλήρωμα θα συμπεριφερόταν πιο ψύχραιμα και έτσι ίσως θα κατάφέριε να σωθεί από πιθανή καταστροφή.
Επίσης, αυτή η μέθοδος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από τρομοκρατικές οργανώσεις. Τα κατώτερα μέλη των οργανώσεων αυτών, μ’αυτή τη συσκευή θα μπορούσαν να σταλούν σε επικίνδυνες ακόμα και για τη ζωή τους τρομοκρατικές αποστολές π.χ. επιθέσεις αυτοκτονίας χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερη ψυχολογική προετοιμασία. Σ’αυτήν την περίπτωση, τα πρόθυμα να διαπράξουν βίαιες ενέργειες μέλη των τρομοκρατικών οργανώσεων θα πολλαπλασιαστούν και ίσως το πρόβλημα της τρομοκρατίας αυξηθεί.
Τέλος, η χειρότερη χρήση της μεθόδου αυτής, τελειοποιημένης όμως με την προσθήκη άλλων συστημάτων που θα επηρεάζουν και άλλα στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς, που μπορώ να σκεφτώ, θα μπορούσε να γίνει μελλοντικά από το κράτος ή απ’όποια μορφή εξουσίας υπάρχει τότε για να ελέγχει απόλυτα τη σκέψη και τη συμπεριφορά των μαζών. Θα είναι η χειρότερη μορφή ελέγχου του νου (mind control).
Ωστόσο, η μέθοδος αυτή προς το παρόν είναι ακόμα σε εντελώς πειραματικό στάδιο και απέχει πολύ από το να χρησιμοποιηθεί σε ανθρώπους, γι’αυτό δε θα πρέπει να ανησυχούμε. Όπως φαίνεται όμως, τα φάρμακα τελικά είναι πολύ ασφαλέστερα για την αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών από αυτήν την επικίνδυνη μέθοδο.