Το τραγούδι της Λίμπο

Επιτέλους το βρήκα ύστερα από πολλούς μήνες που χάθηκε απ’το κινητό μου. Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο στη
Λίμπο την κουνελίτσα μου,
στην οποία δε ξέρω πώς, αλλά μου φαίνεται ότι παραπέμπει. Υπάρχουν κι άλλες πολλές μουσικούλες που παραπέμπουν στην κουνέλα κι από εκείνες έχω επίσης φτιάξει στιχάκαι για τη Λιμπίτσα μου, αλλά το συγκεκριμένο είναι το ιδιαίτερό της.

Ύστερα από λίγα κρουστά και λόγια που αχνοακούγονται στην αρχή, συνεχίζει μια ωραία μελωδία, η οποία διακόπτεται και πάλι στη μέση με κρουστά και τα ίδια λόγια, κάτι σαν μία σιγανή φράση και “Till I come” (μέχρι νά’ρθω), και μετά πάλι συνεχίζει αυτή η μελωδία μέχρι το τέλος. Στη ρυθμική αυτή μελωδία συμπληρώστε “Λίμπο Λίμπο Λίμπο Λίμπο Λίμπο, σε φωνάζω και Καραμελίμπο”. Αυτό είναι το τραγουδάκι της Λίμπο που έχω μάθει σ’όλα τα παιδάκια. Συνήθως το συμπληρώνω μ’άλλα λόγια, τα οποία όμως δεν είναι σταθερά.

1+ για τα κουνέλια: κουνέλι προκάλεσε ζημιές εκατομμυρίων σε ιππόδρομο

Μία παράξενη αλλά πραγματική είδηση που βρήκα
στο Βήμα
από την Τασμανία της Αυστραλίας.

Τασμανία: Κουνέλι προξένησε ζημιές εκατ. δολαρίων σε ιππόδρομο
Αλογα τραυματίστηκαν και αγώνες ακυρώθηκαν εξαιτίας λαγουμιών
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/01/2012, 11:58

Eνα «ζωηρό» κουνέλι φέρεται να είναι ο δράστης της ζημιάς εκατομμυρίων δολαρίων που προκλήθηκε στον ιππόδρομο Έλγουϊκ της Τασμανίας, με αποτέλεσμα να απειλούνται με ακύρωση οι θερινές ιπποδρομιακές κούρσες.

Περισσότερα από 30 εκατ. δολάρια διέθεσε η κυβέρνηση για την ανακαίνιση του ιππόδρομου, προκειμένου όλα να είναι στη εντέλεια για τις θερινές κούρσες. Δεν υπολόγισε, όμως, τον αστάθμητο παράγοντα.

Ξαφνικά άλογα άρχισαν να τραυματίζονται και ακυρώθηκαν πολλές ιπποδρομίες. Από τις έρευνες που έγιναν διαπιστώθηκε ότι ο ιππόδρομος… είχε τρύπες.

Τις απέδωσαν σε καθίζηση του εδάφους, λόγω βλάβης στο σύστημα αποστράγγισης. Τελικά όμως διαπιστώθηκε ότι οι τρύπες ήταν λαγούμια που είχε ανοίξει ένα κουνέλι!

Τώρα οι αρμόδιοι προσπαθούν να επισκευάσουν τις τρύπες προκειμένου να διεξαχθούν κανονικά οι ιπποδρομίες. Ήδη το κόστος από τη ζημιά που προκάλεσε το άτακτο κουνέλι ανέρχεται σε αρκετά εκατομμύρια δολάρια.

1+ για τα κουνέλια, αντί έως κοντά και 1000000000+ για τον άνθρωπο, ο οποίος με την ύπουλη τεχνολογία και το διεστραμμένο μυαλό του τα καταδιώκει. Καλά έκανε το κουνέλι ή τα κουνέλια, έπραξε αυτό που έπρεπε για να φτιάξει την οικία του. Θα μπορούσε το γεγονός ν’αποτραπεί εάν ο χώρος ήταν κατάλληλα περιφραγμένος. Ευτυχώς δε συλλήφθηκε ούτε φονεύθηκε κανένα απ’αυτά τα άκακα κι όμορφα ζωάκια με τα μαλακά μαλλάκια και τα μεγάλα αφτιά.

Πέμπτη γέννα με τέσσερα μικρά

Χθες το μεσημέρι έγινε επιτέλους το πολυαναμενόμενο γεγονός,
η κουνέλα μου η Λίμπο
γέννησε για πέμπτη φορά. Πολυαναμενόμενο για δύο κυρίως λόγους: πρώτον γιατί αυτή η γέννα δεν ήταν προγραμματισμένη για τώρα, οπότε δεν νήξερα πότε γονιμοποιήθηκε για να προβλέψω τη μέρα τοκετού, και δεύτερον, αφού δε μπορούσα να γνωρίζω τη μέρα, μου φάνηκε πολύ ανησυχητικό που η κουνέλα μου έφτιαξε από νωρίς φωλιά χωρίς να γεννήσει.
Συνήθως η Λίμπο κάνει φωλιά 1 μέρα πριν γεννήσει, ενώ μια φορά θυμάμαι να την είχε ξεκινήσει ήδη πριν 3-5 μέρες. Τώρα την ξεκίνησε πριν 8. Από την Πέμπτη της προηγούμενης εβδομάδας, ενώ ακόμα είχε ένα κουνελάκι από την προηγούμενη γέννα, άρχιζε πού και πού να μαζεύει λίγα χόρτα στο στόματης για φωλιά, αλλά γρήγορα τ’άφηνε, ίσως επειδή το μικρό την ενοχλούσε αλλά και γιατί μάλλον δε θα ήταν ακόμα έτοιμη. Την επομένη η συμπεριφορά έγινε λίγο πιο έντονη, και πρόσεξα ότι όταν έβγαζα το κουνελάκι δούλευε περισσότερο. Τελικά εκείνη τη μέρα έδωσα το κουνελάκι στην οικογένεια που είχα κανονίσει να πάει, και η Λίμπο μου έμεινε ήσυχη. Το Σάββατο την είδα έτοιμη και τις πρόσφερα τα κατάλληλα υλικά, σχισμένα χαρτιά κι άχυρα, και σε μία μέρα την έφτιαξε. Μετά απ’αυτό παρέμενε ήσυχη στην άλλη γωνία του κλουβιού (οι κουνέλες από ένστικτο αποφεύγουν νά’ναι κοντά στη φωλιά για να μην τραβήξουν την προσοχή των εχθρών), και δε φαινόταν να ρίχνει μαλλιά ή να γενάει, παρόλα αυτά έτρωγε κανονικά. Η συμπεριφορά της επίσης είχε αλλάξει κάπως – ήταν πιο υποτονική, ξάπλωνε συχνότερα ή καθόταν μαζεμένη, έγινε επιθετικότερη και προστατευτική της κοιλιάς της γυρίζοντας άγρια όταν την πλησίαζα απ’τα πλάγια ή από κάτω. Αυτή η κατάσταση μού’φερνε μεγάλο άγχος αφού δεν είχα προηγούμενη εμπειρία για φτιάξιμο φωλιάς τόσο νωρίς ούτε είχα διαβάσει κάτι σχετικό. Αναρωτήθηκα μήπως ήταν ανεμογκάστρι, δηλαδή για ορμονικό λόγο να μιμούταν εγκυμοσύνη χωρίς να ήταν έγκυος, αλλά πιάνοντας την κοιλιά βρήκα κάτι μικρά στερεότερα σώματα μέσα. Αγχώθηκα μήπως είχε κάποιο πρόβλημα στη γέννακαι τα κρατούσε μέσα παραπάνω απ’όσο έπρεπε.

Χθες επιστρέφοντας στο σπίτι το μεσημέρι η γιαγιά μου μ’ενημέρωσε ότι η κουνέλα είχε ρίξει τρίχες στη φωλιά (ρίχνουν τρίχες απ’την κοιλιά τους στην κοιλότητα της φωλιάς για να κρατήσουν ζεστά τα μικρά). Τις προηγούμενες φορές έριχνε μαλλιά λίγες ώρες πριν γεννήσει. Βγαίνοντας έξω είδα τη Λίμπο λίγο ξεφουσκωμένη να τρώει ήσυχη, ενώ στη φωλιά, κάτω από άσπρα και ζεστά μαλλάκια, βρήκα τέσσερα μικρά κουνελάκια! Όλα ήταν περίπου του ίδιου μεγέθους και φαίνονται ακόμα υγειή, είναι γυμνά ροζ, τυφλά, χωρίς δόντια και αδύναμα. Τώρα έχουν ανάγκη το ένα το άλλο για να ζεσταίνονται καλύτερα και το
πλούσιο γάλα
της μάνας τους, που τυς το δίνβει 1-2 φορές τη μέρα. Σήμερα που τα είδα ήταν όλα καλά και στρουμπουλά. Σε 2-3 μέρες θ’αρχίζουν να βγάζουν χνούδι, και στις επόμενες αναμένεται ν’αρχίζουν να κινούνται περισσότερο και ν’ανοίξουν τα ματάκια τους.

Ενδείξεις ότι η κουνέλα ήταν έγκυος είχα από τις 23 Ιανουαρίου, οπότε ο θείος μου με τα δύο τυ παιδάκια είχε έρθει φέρνοντας μαζί το αρσενικό κουνέλι του, απόγονο της Λίμπο, που δεν το ήθελε κι έτσι αναγκάστηκα να το το δώσο αλλού με δυσκολία εύρεσης αποδόχου αφού ήταν αρκετά μεγάλο και άγριο, άλλη φορά όμως δεν δέχομαι κάτι τέτοιο. Βάλαμε λοιπόν αυτό το κουνέλι μαζί με τη Λίμπο και ξέσπασε άγριος τσακωμός. Ύστερα δοκίμασα να τη βάλω με τον Πίπη, τον πατέρα των κουνελιών που έχω δίπλα σε ξεχωριστό κλουβί κι έγιναν πάλι τα ίδια κι εντονότερα. Το ίδιο συνεχίστηκε για τις επόμενες μέρες. Αρχική υποψία μου ήταν ότι ζευγάρωσε με το γιό της, αλλά δε μου φάνηκε λογικό, διότι η επιθετικότητα εμφανίζεται τουλάχιστον 2-3 μέρες μετά τα πρώτα ζευγαρώματα. Υπέθεσα έπειτ αδιάφορα σενάρια επιστημονικής φαντασίας, όπως ότι μπορεί να ζευγάρωσε με τον Πίπη απ’τα κάγκελα των κλουβιών ή ότι πήρε σπέρμα από κανένα κουνελάκι μιας και όταν τ’αφήνω ελεύθερα με τον Πίπη αυτός συνεχώς ασελγεί πάνω τους. Σκέφγτηκα όμως ότι θα μπορούσε να είναι απλώς ανεμογκάστρι. Υπολογίζοντας όμως τώρα που γέννησε τη μέρα ζευγαρώματος τη βρίσκω στις 10 Ιανουαρίου ή λίγο πριν. Τότε ο θείος μου με τα παιδάκια είχαν ξανάρθει και δεν ξέρω όταν δεν ήμουν εκεί τι έκαναν με τα κουνέλια. Ορίστε ένας ακόμα λογος που δεν πρέπει ν’ανακατεύεται παιδάκια με κουνελάκια χωρίς να τα επιτηρείτε.

Ενημέρωση 12/2/2012: Πρωτοφανές και πολύ δυσάρεστο γεγονός. Χθες το βράδυ ή σήμερα το πρωί δύο η ώρα, είδα ότι η Λίμπο είχε θάψει την περισσότερη απ’τη φωλιά της μαζί με τα πιο πολλά από τα μαλλάκια που έριξε μέσα στο υπόστρωμα. Ευτυχώς όλα τα κουνελάκια βρίσκονταν στη γωνία καλοταϊσμένα με φουσκωμένες κοιλίτσες. Σήμερα όμως αργά το πρωί στις 11 καθαρίζοντας τα κλουβιά και ξαναφτιάχνοντας τη φωλιά βρήκα θαμμένα και παγωμένα τα δύο κουνελάκια. Επειδή διάβασα ότι ίσως μπορούν ν’αναζωογονηθούν με τη ζέστη, τά’βαλα τυλιγμένα με χαρτιά κοντά στο καλοριφέρ, αλλά τίποτα. Πιστεύωότι ήταν ατύχημα: καταλάθος τα σκότωσε η Λίμπο χωρίς να θέλει. Μπορεί νά’σκαβε και να μην τα είδε. Όμως γιατί χάλασε τη φωλιά; Μπορεί επειδή αυτήν τη φορά την έφτιαξε στην αντίθετη πλευρά με το μπουκαλάκι του νερού απ’ό,τι συνήθως, για νά’χει καλύτερη πρόσβαση εκεί. Κι άλλη φορά όμως την είχε φτιάξει κάτω απ’το μπουκαλάκι, και δεν υπήρξε πρόβλημα. Προς το παρόν τα δύο εναπομείναντα είναι στη ζεστούλα τους και τα δύο κλουβιά, της Λίμπο και του Πίπη, έχουν ανάμεσά τους χαρτί για να μη βλέπονται. Δε βρίσκω κάποιο αίτιο που να ταράζει τη Λίμπο. Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί.
Ενημέρωση 13/2/2012: Χθες το βράδυ βρήκα τη φωλιά διαλυμένη και μέσα ένα κουνελάκι κρύο και νεκρό. Το άλλο το βρήκα στην ίδια κατάσταση στην άλλη γωνία του κλουβιού. Αναρωτιέμαι μήπως από μόνα τους τα κουνελάκια άφησαν τη φωλιά γιατί είχε γίνει πλέον αρκετά μικρή, αν και θεωρητικά τις πρώτες μέρες δε θα πρέπει να φεύγουν πολύ απ’τη θέση τους. Σήμερα παίροντας τη Λίμπο την είδα κάπως ανήσυχη, ίσως τα ψάχνει ή έχει κάποια άλλη ταραχή. Τα βυζάκια της είναι φουσκωμένα ακόμα, το όργανό της ακόμα λίγο ανοιχτό (θέλει 2-3 μέρες για να έρθει στην πρότερη κατάσταση), και φάνηκε θετική στην αυτοσχέδια εξέτασή μου για δεκτικότητα στο ζευγάρωμα. Κατά τ’άλλα συμπεριφέρεται κανονικά. Προς το παρόν θα την αφήσω να ξεκουραστεί, και ίσως αργότερα την ξαναζευγαρώσω. Το διάφραγμα κατά του Πίπη ήταν μικρό και δεν τα χώριζε πλήρως.
Ενημέρωση 21/2/2012: Στις 15 είχε επανέλθει και πάλι στα φυσιολογικά της, τα βυζάκια είχαν ξεφουσκώσει απ’το γάλα και ήταν έτοιμη, οπότε την ξαναέβαλα με τον αρσενικό, για να ξανακάνει τα κουνελάκια, αλλά και για να δω γιατί έγινε αυτή η αποτυχία. Προχθές στις 19 που τα ξανάβαλα μαζί ήταν αρνητική κι έβγαζε θυμωμένα γρυλλίσματα, πράγμα που σημαίνει ότι γονιμοποιήθηκε. Η συμπεριφορά της είναι ακόμα κανονική. Αναμένεται να γεννήσει στις 15-16 Μαρτίου.

Διαγωνισμοί άλματος κουνελιών

Το άθλημα αυτό ξεκίνησε από τη Σουηδία προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Βασικά είναι ένας διαγωνισμός ειδικά εκπαιδευμένων κουνελιών σε άλμα πάνω από εμπόδια κατάλληλου μεγέθους. Σιγά-σιγά εξαπλώθηκε και στις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες (Νορβιγία, Δανία, Φινλανδία), κι αργότερα στη Βρετανία. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, οι Η.Π.Α. και η Αυστραλία έχουν τη δραστηριότητα αυτή πολύ λιγότερο ανεπτυγμένη.
Προς το παρόν υπάρχουν 50 σύλλογοι άλματος κουνελιών στη Σκανδιναβία. Σ’εκείνες τις χώρες συχνά διοργανώνονται τοπικοί ή εθνικοί αγώνες. Επειδή όμως εκτός από τη Σουηδία και τη Νορβιγία κάθε χώρα έχει δικούς της κανόνες, δε μπορεί να γίνει εύκολα ένας διεθνής διαγωνισμός.
Οι εκπαιδευτές ή οι κάτοχοι των κουνελιών μπορεί να βραβεύονται ανάλογα με το σύστημα.
Τα κουνέλια χωρίζονται σε κατηγορίες: μικρά κάτω των 2 κιλών, μεσαία και μεγάλα άνω των 5 κιλών. Οι περισσότερες φυλές μπορούν να συμμετάσχουν, σε πολλούς σκανδιναβικούς διαγωνισμούς προτιμώνται ωστόσο ζώα με μακρύ σώμα και πίσω άκρα. Ορισμένες φυλές έχουν προβλήματα, όπως τα κουνέλια Αγκύρας των οποίων το πυκνό μαλλί τα εμποδίζει και πρέπει να είναι κομμένο. Προς το παρόν το ρεκόρ άλματος ύψους είναι 995 χιλιοστά, από το κουνέλι Tosen της Δανής Tine Hygom, ενώ το ρεκόρ σε μήκος είναι 3000 χιλιοστά από το κουνέλι Yaboo της Δανής Maria Gensen.
Πέρα όμως από διαγωνισμούς ψηλότερου ή μακρύτερου άλματος, υπάρχουν κι άλλες δοκιμασίες όπως συνεχή πηδήματα πάνω από πολλαπλά εμπόδια σ’ευθεία γραμμή, ζιγκ-ζαγκ κ.ά.

Κύριες πηγές μου είναι
άρθρο της αγγλικής wikipedia
και
ένα άρθρο του Daily Mail.
Επίσης:
μια σελίδα
Δανών με τα κουνέλια τους που συμμετέχουν σε τέτοιους διαγωνισμούς στην αγγλική έκδοση βέβαια.

Δείτε και μερικά βίντεο

Τα δικά μας κουνέλια δε θα μπορούσαν να συμμετάσχουν. Ούτε έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα ούτε έχουν όλα την ίδια ταχύτητα και ευκινησία εξίσου. Τώρα μ’εντατική εκπαίδευση, που όμως δεν έχουμε το χρόνο να την παράσχουμε, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Πάντως για τέτοιους διαγωνισμούς στην Ελλάδα δεν έχω ακούσει τίποτα.

Το “My Bunny” ζητάει ετήσια συνδρομή από τα μέλη του

Πριν λίγες μέρες μου ήρθε στο ηλεκτρονικό ταχυδρρομείο μου ένα μήνυμα από το
My Bunny,
τη μεγαλύτερη ελληνική σελίδα για τα κατοικίδια κουνέλια, όπου είμα γραμμένος γιατί έχω κι εγώ ένα κουνέλι (περισσότερα για το κουνέλι μου
εδώ),
ότι από εδώ και στο εξής για την συνεχιζόμενη λειτουργία της σελίδας είναι απαραίτητη η καταβολή μιας ετήσιας συνδρομής των 6 ευρώ από κάθε μέλος. Η προθεσμία λήγει στης 3 Οκτωβρίου, οπότε όποιο μέλος δεν έχει πληρώσει ο λογαριασμός του διαγράφεται. Όσοι είστε μέλη λοιπόν και δεν έχετε δει τα ιμέιλ σας, θα πρέπει να πληρώσετε αυτό το ποσό ως της 3 Οκτωβρίου. Αλλιώς, μπορείτε να ξανακάνετε απ’την αρχή λογαριασμο μέλους, αλλά το προηγούμενο προφίλ, οι φωτογραφίες κ.ά. θα έχουν χαθεί.
Η πληρωμή μπορεί να γίνει μέσω Διαδικτύου με Paypal για παράδειγμα. Εγώ δεν έχω πρόσβαση σε Paypal έως τις 3 Οκτωβρίου, άρα ο τρέχων λογαριασμός μου θα διαγραφεί και θα ξανακάνω έναν μετά.

Γάλα κουνέλας

Σήμερα έκανα μια μικρή αναζήτηση για το γάλα της κουνέλας και για κάποιες πιθανές φαρμακευτικές χρήσεις που είχα ακούσει. Ήδη γνώριζα επειδή είχα διαβάσει ότι το γάλα της κουνέλας είναι πολύ παχύ και θρεπτικό κι έτσι κρατάει τα κουνελάκια για μια ολόκληρη μέρα μ’ένα μόνο θηλασμό. Έχω
μια κουνέλα,
η οποία έχει αναπαραχθεί δύο φορές και τώρα πάει για τρίτη. Η περίοδος θηλασμούβ για τα κουνελάκια διαρκεί περίπου 2 μήνες ή και λίγο λιγότερο. Η σύσταση του γάλακτος αλλάζει όσο αυτά αναπτύσσονται. Βρήκα μια ανάλυση της σύστασης και θρεπτικής του αξίας σε ένα pdf,
εδώ.
Γενικά λέει, περιέχει περίπου 4 φορές περισσότερο πρωτεΐνη και λίπος από το αγελαδινό γάλα και 4 φορές λιγότερο λακτόζη, αλλά περισσότερο νάτριο, το οποίο εξισορροπεί την έλλειψη λακτόζης. Δηλαδή θα μπορούσε να είναι μια δυναμωτική τροφή για τους ανθρώπους, με το επιπλέον πλεοέκτημα ότι θα περιείχε πολύ λιγότερη λακτόζη για τους δυσανεκτικούς σ’αυτήν.
Όμως κάτι τέτοιο θά’ταν πολύ δύσκολο στην εφαρμογή του. Θα χρειάζονταν πάρα πολλές κουνέλες για μια μέτρια ποσότητα γάλακτος (μια κουνέλα παράγει κατά μέσο όρο 20 ml γάλα σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο), κι επίσης θά’πρεπε είτε να στερείται το γάλα από τα κουνελάκια είτε να χορηγούνται τεχνητά στις κουνέλες ορμόνες για την παραγωγή γάλακτος, εκτός κι αν είχαν δημιουργηθεί γαλακτοπαραγωγικές ράτσες όπως με τις αγελάδες και τις κατσίκες. Και πάλι όμως δε θα συνέφερε επειδή ο αριθμός των ζώων για λίγο γάλα όπως είπα θά’πρεπε να είναι μεγάλος, και ο εξοπλισμός αρμέγματος ίσως λόγο πολύ μικρότερου αναλογικά μεγέθους και ακρίβειας κόστιζε περισσότερο.

Ωστόσο το γάλα αυτό έχει πειραματική ιατρική χρήση. Όχι το γάλα καθ’εαυτό, αλλά ανθρώπινες πρωτεΐνες που εκρίνονται μέσα σ’αυτό από γενετικά τροποποιημένα κουνέλια. Διάβασα για δύο περιπτώσεις.
στην πρώτη,
επιστήμονες στην Ολλανδία είχαν κατασκευάσει γενετικά τροποιημένα κουνέλια των οποίων το γάλα περιείχε την πρωτεΐνη αναστολέα c1, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μείωση της καταστροφής ιστού από εγκεφαλικά ή εμφράγματα, κατά της απόρριψς οργάνων ή για τη θεραπεία το αγγειοοιδήματος, μια κληρονομική νόσος του που έχει να κάνει και με το ανοσοποιητικό σύστημα.
στη δεύτερη περίπτωση,
πάλι στην Ολλανδία, χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς το ένζυμο α-γλυκοζιδάση προερχόμενο από γάλα γενετικά τροποποιημένων κουνελιών ως δοκιμή θεραπείας για τη νόσο του Pompe, μια θανατηφόρο νόσο των μυών στα βρέφη που οφείλεται στην έλλειψη του ενζύμου αυτού.

Έχω σκεφτεί επίσης κι έναν εξαιρετικά προτότυπο τρόπο ν’ανεβάσω την επισκεψιμότητα του Ιστολογίου. Μια φορά είχα δοκιμάσει να αρμέξω την κουνέλα μου, χωρίς όμως σπουδαίο αποτέλεσμα πέρα από πολύ λίγο υγρό. Σκέφτηκα λοιπόν, αν βύζαινα από την κουνέλα μου και ανέβαζα το βίντεο στο Ιστολόγιο ή καλύτερα και στο youtube πόσο θ’ανέβαιναν οι προβολές. Πλάκα κάνω εννοείται.

Ενημέρωση 28/9/2011: Τελικά έγινε και στην πράξη. Χθες το βράδυ, όταν ήπιαν γάλα τα δύο μικρά που έχει η κουνέλα μου, σκέφτηκα ότι θά’χει μείνει κάτι. Άρμεξα τη Λίμπο μου κι έβγαλε λίγο. Η γεύση του μοιάζει με το κανονικό γάλα που πίνουμε.

Ενημέρωση 2/4/2012: Πριν τέσσερις μέρες δοκίμασα ξανά γάλα της Λίμπο, τώρα δύο σταλίτσες από την
έκτη γέννα.

Τα κουνέλια νάνοι δεν είναι υβρίδια ανάμεσα σε κουνέλι και ποντίκι

Όπως φαίνεται υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση σχετικά με την προέλευση των νάνων κουνελιών. Έχω βρει πολλές αναζητήσεις στα στατιστικά μου περιέχουν τις λέξεις “διασταύρωση κουνέλι ποντίκι”. Επίσης, επειδή έχω κι εγώ ένα κουνέλι νάνο, τη
Λίμπο,
έχω ερωτηθεί από μερικούς αν αυτό είναι κάποια διασταύρωση με ποντίκι ή κάτι μεταλλαγμένο. Φυσικά η αλήθεια όμως είναι άλλη.
Οι περισσότερες φυλές ζώων, για παράειγμα τα νανάκια κουνελάκια, αλλά και οι ποικιλίες των φυτών προέρχονται από
επιλεκτική αναπαραγωγή,
δηλαδή απο μια αρχική ομάδα οργανισμών, π.χ. κουνέλια επιλέγονται τα πιο μικρόσωμα. Από τους απογόνους τους επιλέγονται πάλι τα πιο μικρόσωμα, και ούτω καθεξής μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, τους νάνους σ’αυτήν την περίπτωση. Έτσι γινόταν η δημιουργία ποικιλιών για χιλιάδες χρόνια. Τώρα όμως, με την καλύτερη γνώση των μηχανισμών της κληρονομικότητας, αυτό έχει γίνει αρκετά ευκολότερο. Οι παρεμβάσεις στο γενετικό κώδικα και λοιπές νέες μέθοδοι δε χρησιμοποιούνται ακόμα εκτεταμένα.

Η διασταύρωση ανάμεσα σε κουνέλι και ποντίκι είναι ανέφικτη: Πρώτον λόγω του σαφούς λειτουργικού προβλήματος της συνεύρεσης αυτών των δύο ζώων, και δεύτερων γιατί τα ζώα αυτά δεν είναι τόσο συγγενικά όπως πιστεύεται από πολλούς. Τα ποντίκια είναι τρωκτικά ενώ τα κουνέλια λαγόμορφα, τάξη συγγενική με τα τρωκτικά. Άρα υπάρχουν πολλές γενετικές διαφορές και ο αριθμός των χρωμοσωμάτων είναι διαφορετικός μεταξύ τους. Ακόμα κι ο άνθρωπος που μοιράζεται το 98% του γονιδιώματός του με το χιμπατζή δε μπορεί να διασταυρωθεί, εξαιτίας του διαφορετικού αριθμού χρωμωσωμάτων. Τέλος κάποια πολύ συγγενικά είδη που έχουν +-τον ίδιο αριθμό χρωμωσωμάτων και διασταυρώνονται επιτυχώς, παράγουν στείρους απογόνους, π.χ. το άλογο και ο γάιδαρος δίνουν το μουλάρι.

Επομένως δεν είναι δυνατή μια τέτοια διασταύρωση. Τα νανάκια κουνέλια δημιουργήθηκαν απλώς με επιλεκτική αναπαραγωγή.

Νέες εξελίξεις για τα κουνέλια μας

κουνέλια στον κουνελώνα

κουνέλια στον κουνελώνα

ο Πίπης

Αυτό το καλοκαίρι υπήρξαν πολλές νέες εξελίξεις για τα
κουνέλια
μας. Ασ ξεκινήσω όμως απ’την αρχή.
Στις αρχές του καλοκαιριού υπήρξε μια κρίση με τη Λίμπο και τη μάνα μου. Η μάνα μου δήθεν αρχικά είχε ως σκοπό να πάρει το κουνέλι αυτό για δώρο, αλλά επειδή της έδωσαν κι ένα άλλο αυτό το κρατήσαμε για μας. Μετά ομως τον αρχικό ενθουσιασμό άρχισε να μην το πολυθέλει. Έτσι αρχίσαμε νά’χουμε προβλήματα κι εντάσεις. Δεν το ήθελε μέσα στο σπίτι, γιατί, όπως έλεγε, πετούσε χορταράκια γύρω από το κλουβί του (και δύο κομματάκια νά’φευγαν τό’κανε θέμα), μύριζε (λίγο σαν χόρτο όταν πλησιαζεςπολύ κοντά), έτρωγε πράγματα (μια φορά τρύπησε ένα σεντόνι και μια άλλη είχε κόψει το τηλεφωνικό καλώδιο από δική μου αμέλεια, συνήθως μασουλούσε μόνο χαρτί), όταν την άφηνα έξω απ’το κλουβί της έκλεινα ολόκληρο δωμάτιο (φοβόταν ένα τόσο μικρό κουνελάκι;) κ.ά. Τελικά αποφασίσαμε να τη βγάλουμε στο μπαλκόνι, αφού τόσο πολύ δεν την ήθελε μέσα. Όμως εκεί προξένησε πολύ σοβαρότερες ζημιές.
Μου έφαγε σχεδόν όλα τα φυτά!
Τα περισσότερα απ’αυτά ανέκαμψαν, αλά μερικά καταστράφηκαν εντελώς. Χρησιμοποίησα μαύρο πιπέρι ως απωθητικό, αλλά κι αυτό μέσα στο ψεκαστηρι με το νερό και τη ζέστη σάπιζε μετά από λίγες μέρες. Εκείνο το διάστημα μες στο άγχος και την απόγνωσή μου σκέφτηκα να δώσω τη Λιμπούλα μου σε κάποιον άλλον. Τελικά κατάλαβα ότι μόνο αν τη βγάζω έξω υπό παρακολούθηση θα μπορώ να είμαι σίγουρος για τα φυτά μου.
Σύντομα λοιπόν μετά τις εξετάσεις πήγαμε τη Λίμπο με τα
λιμπάκια
της στο χωριό μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, για να μην την πηγαινοφέρνουμε συνεχώς. Τα κουνελάκια της είχαν ανεξαρτητοποιηθεί πλέον κι είχαν μεγαλώσει αρκετά. Έφερε κι ο θείος μου απ’το Βόλο το δικό του αρσενικό κουνέλι, τον Πίπη, ο οποίος είχε γονιμοποιήσει τη Λίμπο το Πάσχα.
Έγινε όμως και κάτι δυσάρεστο. Επειδή είχαμε πολλά κουνέλια, έφτιαξαν έναν κουνελώνα όπου έβαλαν, εκτός από τα δικά μας νανάκια, κι άλλα τέσσερα μεγάλης ράτσας, πιθανότατα για να τα σφάξουν και να τα φάνε. Θά’ταν, σκέφτηκα, πολύ καλύτερο να είχε στειρωθεί η Λίμπο ώστε να μην κάνει καθόλου κουνελάκια, ή, τουλάχιστον να ζευγάρωνε νωρίτερα για να τα έδινα στα παιδιά που μου τα ζητούσαν, έτσι η κατασκευή του κουνελώνα θα έιχε αποφευχθεί. Προσπαθώ ν’αποστασιοποιούμαι από εκείνα τα κουνέλια, αν και πάλι, όσο τα ταΐζεις και τα πιάνεις σε συνηθίζουν και αρχίζεις να τ’αγαπάς. Κατά τη δική μου συνήδηση δε μπορώ να τα φάω. Όλα είναι εν δυνάμει Λιμπο. Όλα μπορούν να γίνουν κατοικίδια, όλα μπορούν να εξημερωθούν, νά’ρχονται δίπλα σου και να τρώνε από το χέρι σου, κι ασφαλώς όλα θα νιώθου τρόμο κι αγωνία όταν σφάζονται. Αλλά όπως είπα προσπαθώ να μην έχω καμία σχέση μ’εκείνα τα κουνελάκια.
Ευτυχώς για τους απογόνους της Λίμπο – όντας νανάκια το μέγεθός τους τα σώζει απ’την κατσαρόλα – θα δοθούν σ’άτομα που θα τα προσφέρουν αγάπη και φροντίδα για το υπόλοιπο της ζωής τους, ή τουλάχιστον αυτό πιστεύω. Ήδη δώσαμε το ένα, έχουμε κανονίσει να δώσουμε ένα άλλο, και μένουν άλλα δύο.
Εντωμεταξύ η Λίμπο ξαναζευγάρωσε με τον Πίπη στις 26 και 27 Ιουνίου, και στις 27 Ιουλίου γέννησε άλλα τέσσερα λιμπάκια. Αντίθετα με την πρώτη γέννα, στην οποία έφτιαξε φωλιά μια μέρα πριν γεννήσει και δεν έτρωγε σχεδόν καθόλου τη μέρα εκείνη και την επόμενη μέχρι να γέννήσει, τώρα άρχισε να φτιάχνει φωλιά ήδη από 4 μέρες πριν κι έτρωγε σχεδόν κανονικά μέχρι να γεννήσει. Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στη γέννα. Το απόγευμα στις 27 Ιουλίου, αφού είχε τελειώσει το στρώσιμο της φωλιάς με μαλλί, κάθισε πάνω, έβγαλε λίγες φωνούλες και αμέσως μετά βγήκε το πρώτο κουνελάκι. Μετά έτρωγε τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα, μέχρι να βγει το επόμενο, κι έτσι έκανε και για τα υπόλοιπα. Στο τέλος, αφού τά’χε γλείψει καλά όλα, έφυγε κατευθείαν για φαΐ, ενώ αυτά έσκαβαν προς τον πυθμένα της φωλιάς. Παρατήρησα επίσης και το θηλασμό τη δεύτερη μέρα, όπως είχα παρακολουθήσει και μερικούς στην προηγούμενη γέννα. Η κουνέλα στέκεται πάνω απ’τη φωλιά, και τα κουνελάκια αναποδογυρισμένα πιάνουν την κοιλίτσα της με τα μπροστινά άκρα τους και ρουφούν το γάλα από τις θηλές. Μετά το θηλασμό οι κοιλίτσες τους είναι πολύ φουσκωμένες. Σε 2 μέρες έβγαλαν λίγο χνούδι και στις 3 φάνηκε το κανονικό χρώμα τους, τα 3 άσπρα και το ένα γκρι-καφέ, όπως και στην προηγούμενη φορά.

η Λίμπο 23/7/2011 στην κατασκευή της φωλιάς

η Λίμπο εν μέσω της γέννας 27/7/2011

Όσα παιδιά λοιπόν ήταν να πάρουν κουνελάκι, μπορούν να περιμένουν έως ότου αυτά να μεγαλώσουν.
Επίσης έχουν να γίνουν άλλα δύο πράγματα για τη Λίμπο μόλις επιστρέψω οριστικά για το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο είναι να φτιάξω μια μεγάλη, προτιμότερα διώροφη για να μην πιάνει πολλή επιφάνεια κατασκευή για να στεγάζω τη Λίμπο έξω, αφού δε θα τη βγάζω τόσες ώρες απ’το κκλουβί. Θα πρέπει επίσης να κάνω και μια στείρωση στη Λίμπο, γιατί δε βλέπω να δίνω τα επόμενα κουνελάκια, ούτε θέλω ν’απομονώνω την κουνελίτσα μου από άλλα κουνέλια για να μη ζευγαρώσει στερώντας της την κοινωνική επαφή. Δεν είναι και τόσο εύκολο να βρεις κάποιον για να δώσεις κουνέλι. Από τους πάνω από 25 που έχω ρωτήσει, μόνο σχεδόν οι 6 ήθελαν. Επιπλέον η στείρωση θά’χει και θετικό αποτέλεσμα στην υγεία της. Οι περισσότερες κουνέλες που δε χρησιμοποιούν το αναπαραγωγικό τους σύστημα συχνά πεθαίνουν στον 6ο χρόνο της ζωής τους από κάποιον καρκίνο του αναπαραγωγικού συστήματος. Φυσιολογικά τα κουνέλια ζουν περίπου 8-10 χρόνια. Για τ’αρσενικά δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, αλλά η στείρωση πάλι γίνεται για να γίνουν ηρεμότερα και λιγότερο επιθετικά προς άλλα κουνέλια, αλλά βέβαια και για να μη γονιμοποιήσουν.

Ενημέρωση 30/8/2011: Έχουν δοθεί όλα τα προηγούμενα κουνέλια. Εντωμεταξύ τα καινούργια λιμπάκια έχουν μεγαλώσει αρκετά, αν κι ακόμα δεν έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Πάλι όπως και στην προηγούμενη φορά, τα 3 είναι άσπρα, ενώ το 1 καφέ και γκρι.

η Λίμπο μ'όλα τα λιμπάκια της 7/8/2011

άσπρο και καφέ λιμπάκια που θηλάζουν 10/8/2011

Εντωμεταξύ η Λίμπο ξαναζευγάρωσε με τον Πίπη.

ο Πίπης πάνω στη Λίμπο 9/8/2011

Συνέβησαν όμως και δύο δυσάρεστα γεγονότα. Το καφέ κουνελάκι της παραπάνω φωτογραφίας δε ζει πια. Είχα δυστυχώς τις δύο πρώτες απώλειες στα κουνέλια μου. Το καφέ κι ένα άσπρο πέθαναν, για λόγο τον οποίο δεν έχω ακόμα προσδιορίσει επ’ακριβώς. Πιθανόν ο πολύς θόρυβος, το ζούλιγμα και το πείραγμα από τα παιδάκια που είχαμε, σε συνδυασμό με την παύση του θηλασμού που υποπτεύομαι (αφού κανένα κουνελάκι δεν έχει πιει γάλα) λόγω του στρες που πέρασε και η μάνα τους από το θόρυβο και την αναταραχή που προκαλούσαν τα μικρά παιδάκια, ίσως οδήγησε στην αποδυνάμωσή τους. Τ’άρρωστα κουνελάκια ήταν αδύναμα, ξάπλωναν πολύ κι είχαν μαλακά κόπρανα. Αφού η διατροφή ήταν η ίδια σ’όλα τα κουνέλια, πιστεύω ότι η διαταραχή στο πεπτικό τους σύστημα προκλήθηκε απ’την παύση του θηλασμού.
Μόλις λοιπόν ένα κουνέλι είχε αυτά τα συμπτώματα, το καθαρίζαμε και το πλέναμε, και μετά το τοποθετούσαμε σ’έναν κουβά για υποτιθέμενη ανάκαμψη. Ποτέ όμως δεν ανακτούσε τις δυνάμεις του. Στο θάνατο του πρώτου, του καφέ, έτυχε να βρίσκεται ένας κτηνίατρος φίλος του θείου μου, ο οποίος μας είπε ότι το κουνέλι κατέρρευσε από θερμοπληξία. Τα κουνέλια είναι ευαίσθητα στη ζέστη, κι εκείνη τη μέρα τα παιδάκια το είχαν ταράξει πολύ. Μετά από λίγες μέρες πέθανε και το άλλο, που είχε φάει αρκετό πείραγμα την προηγούμενη μέρα, αν και πιστεύω ότι ο κύριος λόγος είναι η διακοπή του θηλασμού, όπως είπα.
Στο θάνατο του δεύτερου κουνελιού είχα στεναχωρηθεί ιδιαίτερα. Ήμουν σε κατάπτωση επειδή πίστευα ότι δεν προστάτευα τα κουνέλια από τους κινδύνους. Αλλά ό,τι και να έκανα δεν απέτρεπε τα παιδάκια. Ασφάλιζα το κλουβί με διάφορους τρόπους κι αυτά το άνοιγαν, το έκρυβα και το έβρισκαν, τους έλεγα και δεν άκουγαν. Τελικά, για να μη στεναχωριέμαι παραπάνω κρατώντας το κρύο πτώμα του μικρού σπονδυλωτού, αποφάσισα να ωφελήσω τουλάχιστον έναν άλλον οργανισμό, κι έτσι τό’δωσα στις γάτες, οι οποίες το ανέλαβαν μετά χαράς.
Τέλος πάντων τα δύο εναπομείναντα λιμπάκια είναι υγειέστατα, στρουμπουλά, και τρώνε καλά. Θα τα δώσω σε κάποιους απ’αυτούς που μου ζητούσαν, και οι υπόλοιποι θα ικανοποιηθούν με την επόμενη γέννα. Ήδη πιάνω τα κουνελάκια στην κοιλιά της Λίμπο.

Η Λίμπο με τα εναπομείναντα λιμπάκια 27/8/2011. Έχουν κλείσει ακριβώς ένα μήνα και χρειάζονται σχεδόν ακόμα ένα για την πλήρη ανεξαρτητοποίησή τους.

Τώρα πίσω στη Θεσσαλονίκη η Λίμπο έχει βρει και πάλι την ησυχία της. Ούτε παιδάκια, ούτε φωνές, ούτε απότομες κινήσεις, ούτε άγαρμπα ζουλίγματα, ούτε άλλα τρομακτικά ερεθίσματα. Τα κουνέλια στη φύση έχουν πολλούς εχθρούς και γι’αυτό ως κατοικίδια, ιδίως εάν δεν έχουν συνηθίσει, τρομάζουν και στρεσσάρονται εύκολα. Το κουνέλι αυτό έχει συνηθίσει στην ηρεμία, όπως κι εγώ. Αναλογιστείτε από πόσο στρες περνούσε εκείνο το διάστημα.
Ενημέρωση 13/9/2011: Τελικά
γέννησε τρία κουνελάκια.
Έως τώρα όλα πάνε καλά.

Κουνέλια με φυτά δεν πάνε μαζί

κράσσουλα καταφαγωμένη. Το φυτό ήταν πολύ πυκνότερο πριν. Το κόψιμο στο κλαδί αριστερά είναι παλιότερο και δεν έχει σχέση με το κουνέλι.

φύλλωμα του ιππέαστρου (hippeastrum) με κάποιες καταστροφές

Αυτή η πιπεριά φαγώθηκε ως τον κορμό.

Οι παραπάνω φωτογραφίες δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσε η μικρή
Λίμπο,
όταν βρέθηκε έξω στο μπαλκόνι. Πριν
γεννήσει
την είχα μετακινήσει έξω στο μπαλκόνι για να έχει ησυχία. Μετά εξακολούθησα να την έχω εκεί. Την πρώτη μέρα δεν έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα φυτά που την περιτριγύριζαν, αλλά σιγά-σιγά, όταν άρχισε να δοκιμάζει και να καταλαβαίνει ότι τρώγονται, βοσκούσε κανονικά. Αρχικά ανέβαζα τα αγαπημένα της είδη πάνω στο τραπέζι για να μην μπορεί να τα βρει όταν την έβγαζα έξω απ’το κλουβί, αλλά ένα απόγευμα τη βρήκα πάνω στο τραπέζι του μπαλκονιού να τρώει. Είπα “Δε γίνεται αυτό, θα πρέπει να πάρω μέτρα”. Έψαχνα για ένα διάστημα μανιωδώς στο Διαδίκτυο για να βρω λύσεις και βρήκα. Πιστεύοντας όμως ότι αν ρίξω κάτι μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά το γάλα της, δεν έριχνα για λίγες μέρες, με αποτέλεσμα να φάει απ’όλα. Έφαγε 2 πιπεριές ως τον κορμό, μια πετούνια, πολύ από την κράσσουλα (crassula ovata), σχεδόν όλο το πολυκόμπι (equisetum arvens), ένα πολύ αρχαίο φυτό, λίγα φύλλα και φλοιό από το
γίνκγο,
ένα εξίσου αρχαίο και ξεχωριστό είδος, λίγο φλοιό από ένα
γιούκα,
αρκετό
βασιλικό,
και λίγο φύλλωμα από το
ιππέαστρο
(hippeastrum). Παρατήρησα ότι κάποια φυτά τα προτιμά περισσότερο από άλλα, π.χ. τις πιπεριές αντί της κράσσουλας. Δεν άγγιξε επίσης καθόλου φυτά που είχαν έντονη οσμή ή γεύση όπως το θυμάρι και το φασκόμηλο. Παρόλο που αρκετά απ’αυτά που έφαγε (πολυκόμπι, πετούνια κ.ά.) θεωρούνται τοξικά, δεν παρατήρησα κάποια αρνητική επίδραση. Ίσως, ως φυτοφάγο ζώο που είναι, κι άρα τρώει μεγάλη ποσότητα για να καλύψει τις ανάγκες του, έχει εξελιχθεί να μην επηρεάζετε από αραιή κατανάλωση μικρών ή μετρίων ποσοτήτων τοξικών φυτών.
Τελικά αγανακτησμένος εφάρμοσα τα μέτρα μου. Έφτιαξα μείγμα από νερό και μαύρο πιπέρι και το ψέκασα στα φυτά. Από τότε δεν τά έχει ξαναφάει. Μπορεί να πηγαίνει κοντά, να τα μυρίζει, να τ’ακουμπάει, αλλά δεν τα τρώει. Ξαναρίχνω το μείγμα μετά από ισχυρό άνεμο ή βροχή. Άλλες αποτελεσματικές απωθητικές ουσίες που βρήκα είναι το κόκκινο πιπέρι, το σκόρδο, το θειάφι, το αβγό, οι τρίχες από σαρκοφάγο ζώο όπως σκύλου ή γάτας, τα περιεχόμενα του κουτιού αφόδευσης της γάτας, το αιματάλευρο και το οστεάλευρο.
Συμπέρασμα: Ποτέ μην κρατάτε θύτη και θήραμα μαζί στον ίδιο χώρο (αυτό μπορεί να παραπέμπει περισσότερο σε σαρκοφάγα, αλλά την ίδια σχέση έχουν και τα φυτοφάγα με τα φυτά), εκτός κι αν λάβετε προστατευτικά μέτρα.
Έκτακτη ενημέρωση 12/6/2011: Το πιπέρι τελικά δεν έχει και τόσο διαρκή δράση. Ή φεύγει εύκολα απ’τα φυτά ή το συνηθίζει σιγά-σιγά. Τώρα έχει κόψει τις κορυφές από τις δύο καινούργιες πιπεριές που φύτεψα. Έχει καταμασήσει τον κορμό από την κράσσουλα, έχει ξεφλουδίσει μεγάλο μέρος του κορμού του γίνκγο, έχει φάει μια πετούνια κι ένα άλυσσο.

καταστροφή στο φλοιό του γίνκγο

Μετά απ’αυτήν τη φωτογραφία, η καταστροφή συνεχίστηκε. Ξεφλούδισε ακόμα μεγαλύτερο μέρος του κορμού. Το πολύ ανησυχητικό είναι ότι αν ένα δέντρο ξεφλουδιστεί εντελός, θα πεθάνει, επειδή τα σάκχαρα που δημιουργούνται στα φύλλα από τη φωτοσύθεση δε θα μπορούν να κατέβουν στις ρίζες για να τις θρέψουν. Αν και υπάρχει τρόπος αποκατάστασης, είναι κάτι δύσκολο. Το δέντρο μπορεί να επανέλθει από μόνο του αν δεν έχει κοπεί όλος ο φλοιός περιμετρικά ή αν βγάλει παραφυάδες από τη βάση. Στην περίπτωση του γίνκγο δεν έχει κοπεί όλος ο φλοιός. Επίσης οι πληγές σ’ένα γίνκγο επουλώνονται πολύ δύσκολα, κι αυτό μπορεί να καθυστερήσει την ίασή του.
Σκέφτομαι τώρα σοβαρά να δώσω τη Λίμπο σε κάποιον άλλον. Αυτό, το ότι δηλαδή τρώει τα φυτά δεν είναι όμως ο κύριος λόγος.
Έκτακτη ενημέρωση ίδια μέρα: Η καταστροφή συνεχίστηκε. Σ’ένα σημείο ο φλοιός έφυγε όλος. Τώρα το μέρος οου φυτού πάνω απ’το σημείο αυτό θα ξεραθεί σίγουρα. Φοβάμαι ότι θα πεθάνει όλο το δέντρο τελικά. Υπάρχει όμως η πιθανότητα να πετάξει νέους βλαστούς απ’τη βάση. Στεναχωρήθηκα και θύμωσα συγχρόνως, γιατί ήταν ένα από τα πολυτιμότερα φυτά που είχα.

ο κορμός του γίνκγο κατεστραμμένος

Συμπέρασμα: Κουνέλια με φυτα΄δεν πάνε μαζί, ακόμα κι αν ληφθούν τ’απαραίτητα μέτρα. Τώρα είναι πλέον σίγουρο ότι θα φύγει το κουνέλι.
Ενημέρωση 19/6/2011: Οι καταστροφές συνεχίστηκαν λίγο ακόμα. Πριν λίγες μέρες, ενώ πρόσεχα τη Λίμπο μην πάει να φάει κάτι όσο την είχα έξω, έκανα το λάθος να φύγω για λίγο και μόλις γύρισα είδα ότι από την κράσσουλα είχε αφήσει μόνο τον κορμό. Δεν τρώει τόσο από το συγκεκριμένο φυτό, όσο το χρησιμοποιεί για ν’ασκείται στη μάσηση. Έφαγε επίσης λίγο φασκόμηλο! Από τότε η Λίμπο βγαίνει έξω πάντοτε υπό αυστηρή επιτήρηση και για λίγα μόνο λεπτά.

Τα πολλά οφέλη των κουνελιών

περιττώματα κουνελιού

Τα κουνέλια είναι αρκετά χρήσιμα ζώα σε πολλά πράγματα. Εκτός του ότι είναι πολύ καλά κατοικίδια, μπορούν να δώσουν πολλά άλλα σε κάποιον που τα έχει.
Το πιο γνωστό προϊόν που παράγεται απ’τα κουνέλια είναι αναμφίβολα το κρέας τους. Τα κουνέλια εκτρέφονταν ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή για το κρέας τους. Το κρέας του κουνελιού θεωρείται πολύ χαμηλό σε λιπαρά, γι’αυτό και οι εξερευνητές που ταξίδευαν σε αρκτικές περιοχές και τρέφονταν αποκλειστικά με κρέας κουνελιού
γρήγορα παρουσίασαν συμπτώματα υποσιτισμού.
Θεωρείται καλό για μια διατροφή χαμηλή σε χοληστερίνη. Έχω φάει κουνέλι πολύ λίγες φορές. Επειδή όμως τώρα έχω
ένα κατοικίδιο κουνέλι,
πλέον θεωρώ ασυμβίβαστη την ιδέα του κουνελιού ως φαγητού κι αυτήν ως κατοικιδίου. Στο μυαλό μου δηλαδή το κουνέλι έχει γίνει κατοικίδιο παρά φαγητό. Δε μπορώ πλέον να φάω κουνέλι, όπως δεν τρώω γάτες. Γι’αυτό και θ’αναφερθώ μόνο στα χρήσιμα προϊόντα ή υπηρεσίες που δεν εμπεριέχουν το θάνατο του κουνελιού, τα οποία δεν είναι και ασήμαντα. Εκτός του ότι είναι αβλαβή για το ζώο, συχνά είναι και ωφέλιμα γι’αυτό.

Κοπριά
Δεν είναι τόσο γνωστό, αλλά η κοπριά του κουνελιού είναι ένα από τα καλύτερα οργανικά λιπάσματα. Περισσότερα
εδώ
και
εδώ.
Η κοπριά του κουνελιού θεωρείται κρύα, δηλαδή μπορεί ν’αναμειχθεί με το χώμα χωρίς προηγούμενη επεξεργασία (χώνεμα), χωρίς να καίει τις ρίζες των φυτών. Είναι ιδιαίτερα υψηλή σε άζωτο και φώσφορο. Όπως όλα τα στερεά οργανικά λιπάσματα είναι βραδείας αποδέσμευσης, δηλαδή διαλύεται σιγά-σιγά. Η κοπριά του κουνελιού διαλύεται σχετικά αργά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα κατά την προετοιμασία του χώματος για φύτεμα ή και κατά την περίοδο ανάπτυξης. Είναι ξηρή και σχεδόν άοσμη, κάνοντάς την εύκολη στην αποθήκευση και βολική στη χρήση. Γι’αυτό λοιπόν αν έχετε κουνέλι, μην πετάτε τα περιττώματα, αλλά κρατήστε τα για χρήση στα φυτά. Κι αν δεν έχετε φυτά, μπορείτε να τα δώσετε σε κάποιον άλλον που καλλιεργεί.
Εκτός του ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακατέργαστη, μπορεί, όπως και κάθε οργανικό υλικό,
να κομοστοποιηθεί
ή και να
κομποστοποιηθεί με γεωσκώληκες
Σε περίπτωση που κομποστοποιείτε υλικά, μπορείτε να ρίχνετε την κοπριά του κουνελιού μαζί με το βρώμικο υπόστρωμα στο δοχείο ή σωρό κομποστοποίησης. Αν κομποστοποιείτε με σκουλήκια, καλό είναι να αφαιρείτε από το βρώμικο υπόστρωμα τη γωνία όπου ουρεί το κουνέλι, γιατί τα ούρα έχουν άλατα και είναι βλαβερά για τα σκουλήκια.
Έχω παρατηρήσει ότι τα κουνέλια αφοδεύουν πολύ. Τόσο καιρό τα περιττώματα έφευγαν στα σκουπίδια, αλλά τώρα που έμαθα για την αξία τους υπολόγισα ότι μετά από λίγα καθαρίσματα θα έχω μαζέψει ικανοποιητική ποσότητα για τα φυτά μου, και ίσως περισέψει και λίγο.
Σημείωση: Τα κόπρανα του κουνελιού θα πρέπει να είναι όπως αυτά της φωτογραφίας στρογγυλά και στερεά. Αν είναι μαλακά, μπορεί να υπάρχουν 2 περιπτώσεις: ή έχουν βρεχτεί από ούρα ή νερό και μαλάκωσαν, ή υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο πεπτικό σύστημα του κουνελιού. Αν είναι λίγα ή μικρά, τότε μπορεί να υπάρχει πρόβλημα στην κινητικότητα του πεπτικού συστήματος ή ενσφήνωση (επείγουσα κατάσταση). Αν είναι πολλά μικρά ανακατεμένα με τρίχες, τότε μια μπάλα τριχών έχει σχηματιστεί στο πεπτικό σύστημα του κουνελιού από το καθάρισμα του σώματός του, κι από έλλειψη φυτικών ινών δεν μπόρεσε να τις βγάλει εύκολα. Επείγουσα κατάσταση αν συνεχιστεί για λίγες μέρες. Η διάρροια είναι επίσης μια πολύ επείγουσα κατάσταση ιδίως στα μικρά, που αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, οδηγεί σε αφυδάτωση ή και θάνατο του ζώου. Συχνά Στα μικρά κουνελάκια ο θάνατος επέρχεται ταχύτατα, πριν προλάβει να γίνει θεραπεία. Τέλος, αν παρατηρήσετε μακρουλά, μαλακά κόπρανα μ’έντονη μυρωδιά και σχήμα μούρου, αυτά είναι φυσιολογικά προϊόντα της πρώτης πέψης. Τα κουνέλια πέπτουν την τροφή τους δύο φορές – πρώτα το τρώνε, το αφοδεύουν σ’αυτή τη μορφή, μετά το ξανατρώνε και βγάζουν τα γνωστά περιττώματα. Συνήθως τρώνε τα προϊόντα της 1ης πέψης απευθείας απ’τον πρωκτό, αλλά αν υπάρχει συνεχής υπεραφθονία τροφής ή κάποιο πρόβλημα κάποιες φορές μπορεί να τ’αφήσουν.

Κατανάλωση φυτικών σκουπιδιών
Τα κουνέλια κάνουν πολύ καλή ανακύκλωση άχρηστων φυτικών υλικών. Μπορούν να φάνε κοινά ενοχλητικά αγριόχορτα όπως ραδίκια, λάπατα, γλιστρίδες, πεντάνευρο (φαγώσιμα κι απ’τον άνθρωπο), τσουκνίδες (μόνο ξεραμένες), αγρωστώδη (αγριάδα και παρόμοια σταχυοειδή φυτά), άχρηστα υλικά από φυτά όπως βλαστοί και φύλλα από ηλιόσπορο ύστερα από την παραγωγή ή κλαδέματα από μουριά, μηλιά, αχλαδιά ή αμπέλι, σκουπίδια από την παρασκευή φαγητού όπως φλούδες αγκουριού, καρότου, λεπτές ρίζες παντζαριού ή ραπανιού, φύλλα από ραπανάκι, βάσεις κουνουπιδιού, μπροκόλου ή μαρουλιού, καπάκια πιπεριάς κ.ά., επίσης σε μικρότερη ποσότητα φλούδες φρούτων όπως μήλου ή αχλαδιού.
Έχω δώσει τα περισσότερα από τα παραπάνω στο κουνέλι μου, ως μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής. Θα πρέπει όμως να είστε σίγουροι αν αυτό που πρόκειται να του δώσετε είναι ασφαλές ή όχι. Για παράδειγμα, οι φυτρωμένες πατάτες, υλικό (εκτός της σάρκας των φρούτων) από κερασιά, ροδακινιά, δαμασκινιά ή παρόμοια δέντρα, υλικό από εσπεριδοειδή, οποιοδήποτε γνωστό δηλητηριώδες φυτό, οτιδήποτε χαλασμένο, μουχλιασμένο ή σάπιο, υλικά από δημητριακά, γλυκά, γαλακτοκομικά ή ζωικής προέλευσης, δε θα πρέπει να ταϊζονται στα κουνέλια.

Επομένως τα κουνέλια είναι πολύ καλοί ανακυκλωτές μετατρέποντας άχρηστα μέρη των φυτών ή της τροφής μας σε καλής ποιότητας κοπριά για τα φυτά μας. Δύο ακόμα λόγοι για να έχετε ένα κατοικίδιο κουνέλι.

Άλλα προΪόντα
Κάποιες φυλές κουνελιών, όπως τα κουνέλια Αγκύρας (αγκορά), παράγουν μαλλί. Το μαλλί μαζεύεται με κούρεμα των κουνελιών, χωρίς να γίνεται κάποια βλάβη σ’αυτά. Επίσης, η γούνα και το δέρμα του κουνελιού χρησιμοποιούνται, αλλά αυτό και πάλι εμπεριέχει το θάνατο του ζώου. Θα μπορούσαν ωστόσο να παρθούν μετά το φυσικό του θάνατο, αν και για τους περισσότερους κουνελόφιλους ούτε αυτό θά’ταν καλή ιδέα.