Εκδρομή στη λίμνη Κερκίνη

Ένα απ’αυτά που θα μου μείνει από την τελευταία χρονιά της σχολικής μου ζωής θα είναι ότι δεν αξιωθήκαμε να πάμε ούτε μία εκδρομή. Και δη φέτος, που είναι τρίτη λυκείου και τελευταία χρονιά, όμως ή δεν υπήρχαν τα χρήματα, ή δε μπορέσαμε να πάμε πουθενά, ούτε καν τριήμερη μές στην Ελλάδα, λόγω κακής οργάνωσης. Αρχικά λέγαμε να πηγαίναμε πενθήμερη Βουδαπέστη, με κόστος τα 300 ευρώ το άτομο, με αεροπορική αναχώρηση και οδική επιστροφή. Πολύ λίγα άτομα μαζεύτηκαν, ανάμεσά τους κι εγώ φυσικά, ωστόσο ο απαιτούμενος αριθμός δε συμπληρώθηκε. Δε μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό όλων αυτών που δεν επέλεξαν να πάνε. Εξαιρώντας αυτούς των οποίων οι οικογένειες ίσως πράγματι δεν είχαν την απαιτούμενη οικονομική άνεση, ή είχαν άλλα προβλήματα ή δουλειές τις οποίες θά’πρεπε οπωσδήποτε να έκαναν, οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν είχαν τόσα χρήματα, δε θά’θελαν τελευταία τους σχολική χρονιά να πάνε μια αξιοπρεπή εκδρομή στο εξωτερικό, να γνωρίσουν μια νέα χώρα και να περάσουν καλά; Δεν ξέρω. Πάντως δεν ήταν η μόνη χρονιά που έγινε αυτό, τη χρονιά πριν έρθω πάλι δυστυχώς δε μαζεύτηκαν τ’απαιτούμενα άτομα για να πάνε στο εξωτερικό, όμως πάλι έκαναν την εκδρομή τους κάπου στην Ελλάδα.
Μέρος της ευθύνης επιρρίπτω και στο φετινό νέο διευθυντή, ο οποίος, προσκολλημένος στις τυπικότητες και θέλοντας νά’χει το κεφάλι του ήσυχο με τους μαθητές, διατηρούσε παθητική στάση μην προσπαθώντας για εκδρομή, και ίσως προέτρεψε και το δεκαπενταμελές να υιοθετήσει αρνητική στάση, γιατί η στάση του ήταν πλήρως αρνητική μετά από κάποιο διάστημα που φαινόταν ότι δε θα μαζεύονταν τα άτομα, με τη χαρακτηριστική φράση ενός: “Ε, παιδιά, τώ ρα τι θέλετε να πάμε στο εξωτερικό, τι να κάνουμε σε ξένη χώρα τώρα να γυρίζουμε συνέχεια, ας κάνουμε καμία εκδρομή στην Ελλάδα, έτσι κι αλιώς να περάσουμε καλά θέλουμε.” Εάν πραγματικά ενδιαφερόταν για την εκδρομή, θα μπορούσε να το κανονίσει ώστε να φαίνεται πως μας κάλεσε σχολείο άλλης χώρας και να πάμε, όπως γίνεται σε πολλά άλλα σχολεία. Όμως δεν ήθελε.

Κι έτσι λοιπόν δεν πήγαμε στη Βουδαπέστη. Έπειτα κανονίστηκε να γίνει μια τριήμερη στην Κωνσταντινούπολη, ή τουλάχιστον σε κάποιο μέρος της Ελλάδας. Πλέον ο διευθυντής δε δεχόταν εκδρομή που να περιείχε μετακίνηση με αεροπλάνο ή πλοίο, μάλλον για να μην ανακατεύεται με πολλές υπεύθυνες δηλώσεις και τις απαραίτητες τυπικές διαδικασίες, κι έτσι περιοριζόμασταν μόνο σε τόπους που θα μπορούσαμε να φτάσουμε διά ξηράς, άρα Κρήτη, άλλα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου ήταν έξω απ’τις δυνατές επιλογές μας. Από τη μία λοιπόν είχαμε την Κωνσταντινούπολη με 200 ευρώ, κι αργότερα βρέθηκε φθινότερο εισιτήριο με 180, κι από την άλλη είχαμε το Βόλο, τα Γιάννενα, τη Θράκη κι άλλα μέρη με 120 περίπου. Εγώ βεβαίως διάλεξα το εξωτερικό, όμως είχα και τα Γιάννενα στο μυαλό μου. Τελικά από Ελλάδα επιλέχθηκε από περισσότερους ο Βόλος και τα Γιάννενα, και τα υπόλοιπα διαγράφηκαν γρήγορα.

Και πάλι οι δημαγωγοί του δεκαπενταμελούς βάλθηκαν να πείσουν τους μαθητές ότι μία εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη θα ήταν άχρηστη. “Ε, τώρα τι θέλετε να πάμε Κωνσταντινούπολη που δε θα περάσουμε τόσο καλά και θα είμαστε όλο μέσα, αντί να πάμε κάπου στην Ελλάδα και να πληρώσουμε λιγότερο;” Και φυσικά οι ήδη αμφιταλαντευόμενοι μαθητές επέλεξαν το δεύτερο.

Κατάλαβα με λύπηση ότι για τους περισσότερους το κριτήριο επιλογής τόπου για εκδρομή ήταν καθαρά ηδονικό, να περάσουν καλά, παρά να μάθουν ή να γνωρίσουν κάποιο άγνωστο και νέο μέρος, την ιστορία του και τα ιδιαίτερά του στοιχεία.

Τελικά επιλέχθηκαν τα Γιάννενα, με προθεσμία να μαζευτούν τα απαιτούμενα άτομα σ’ένα μήνα. Μαζεύτκε μόνο το 1/3, και φυσικά η εκδρομή για φέτος ακυρώθηκε. Δε μπορώ πραγματικά να καταλάβω το επίπεδο των ατόμων αυτών που προτίμησαν να μείνουν εδώ και να περάσουν καλά, παρά να πάνε μια εκδρομή κάπου, και ας πλήρωναν και λίγο παραπάνω, δε θά’κανε κακό.

Και με τους περιπάτους όμως, τις μικρές ημερήσιες εκδρομούλες συνήθως σε πάρκα ή σε καφετέριες, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Λόγω του ότι το σχολείο μας έκανε κατάληψη για δέκα μέρες περίπου, ο διευθυντής σύμφωνα με την προβλεπόμενη μαζική τιμωρία μας έκοψε τους περιπάτους. Μετά από τρεις μέρες κατάληψης γίνεται να κοπεί κάποιος περίπατος για αναπλήρωση των χαμένων σχολικών ωρών. Με τον προηγούμενο διευθυντή, ακόμα κι αν η κατάληψη διαρκούσε πολύ, πάλι τα κατάφερνε ώστε να πάμε κάπου μια βόλτα και όχι μόνο για μία φορά. Εννοείται πως εγώ δε συμμετείχα στην κατάληψη. Εάν ήταν να συμμετέχω, θα συμμετείχα μόνο εφ’όσοντο θέμα ήταν πραγματικά σοβαρό ή έπληττε σοβαρά το συμφέρον μου. Δεν έχω τώρα την όρεξη να κάθομαι εκεί χωρίς να κάνω ουσιαστικά τίποτα, χωρίς Λίμπο και υπολογιστή, ώρες ατέλειωτες για κάπια δήθεν αιτήματα συγκεκριμένων ατόμων. Τελικά έναν περίπατο τον κάναμε στη Νέα Παραλία πριν ένα μήνα, με πολύ κακό καιρό και ισχυρότατο αέρα.

Η συγκεκριμένη εκδρομή που κάναμε την Τετάρτη τέσσερις του μηνός ήταν, ή θεωρούταν όπως θα δείξω παρακάτω, εκπαιδευτική εκδρομή στα πλαίσια της βιολογίας, με συμμετοχή μόνο της τρίτης τάξης.

Πρώτα όμως να παραθέσω κάποιες γενικές πληροφορίες για τη λίμνη. Η λίμνη Κερκίνη είναι μια καθαρά τεχνητή λίμνη σχηματισμένη από το φράγμα του Στρυμώνα. Πλησίον της βρίσκεται το όρος Κερκίνη ή Μπέλες, απ’όπου πήρε και τ’όνομά της. Εκεί βρίσκεται και το
Οχυρό Ρούπελ,
το οποίο είχα επισκεφθεί κάποιους μήνες πριν. Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1932, ώστε να κατακρατηθούν τα νερά του ποταμού ο οποίος πλημμύριζε περιοδικά τις γύρω πεδιάδες και να υπάρχει ένας ταμιευτήρας νερού για άρδευση. Το 1982, επειδή η λίμνη συρρικνώθηκε με προσχώσεις, έγινε επέκταση του φράγματος. Αρχικά το σχέδιο ήταν να σκαφτεί όλο το χώμα απ’τη λίμνη, όμως ήταν τρομερά δύσκολο εγχείρημα κι εγκαταλείφθηκε. Η λίμνη έχει έκταση 54.250 έως 72.110 στρέμματα, ανάλογα με την εποχή. Το χειμώνα συρρικνώνεται, ενώ την άνοιξη, με την αύξηση των υδάτων του Στρυμώνα, γεμίζει.

Στην Κερκίνη έχει αναπτυχθεί ένα πλούσιο οικοσύστημα υγροτόπου με τεράστια βιοποικιλότητα. Εκεί κατοικούν περίπου 300 είδη πουλιών από τα περίπου 400 που ζουν σ’όλη την Ελλάδα, στην πλειονότητά τους μεταναστευτικά, όπως ο σπάνιος αργυροπελεκάνος, κορμοράνοι, εροδιοί κ.ά. Στην περιοχή επίσης μπορούν να βρεθούν κι αρπακτικά όπως ο θαλασσαετός με άνοιγμα φτερών τα 2,2 μέτρα και ο πετρίτης, που είναι το γρηγορότερο πουλί, με ταχύτητα επίθεσης τα 400 χιλιόμετρα την ώρα. Στη λίμνη ζουν 30 είδη ψαριών, 20 είδη ερπετών, και 10 είδη αμφιβίων. Η λίμνη φιλοξενεί πολλά νούφαρα και καλαμιές, τα οποία δυστυχώς συρρικνώθηκαν μετά την ανάπλασή της το ’82, ενώ γύρω της εκτείνονται πλούσια δάση με πολλά ζώα όπως ασβούς, αλεπούδες, λύκους, αγριόγατες, λαγούς κι άλλα. Η λίμνη προστατεύεται από τη συνθήκη Ραμσάρ και η ανάπτυξη γίνεται με κάποια όρια. Το κυνήγι απαγορεύεται, και μόνο το ψάρεμα επιτρέπεται. Κοντά στη λίμνη επίσης εκτρέφονται νεροβούβαλοι, που σήμερα αριθμούν περί τους 500. Σύμφωνα με την ξενάγηση που δεχθήκαμε, πριν το 1981 μπορεί και να υπήρχαν πάνω από 220000 ζώα, όμως η ΕυρωπαΪκή Ένωση επιδοτούσε βόδια για εκείνη την περιοχή και ο πληθυσμός αναγκάστηκε ν’αφήσει τα βουβάλια. Πρόσφατα αναδείχθηκε η αξία τους και άρχισαν να ξαναεκτρέφονται περισσότερο. Ως σπάνιο είδος, το κράτος επιδοτεί όσους τα εκτρέφουν. Υποτίθεται πως ήρθαν στην περιοχή από την περσική κατάληψη της Μακεδονίας.

Λόγω του ότι ο Στρυμώνας είναι διεθνής ποταμός που πηγάζει από τη Βουλγαρία, δεν είμαστε σίγουροι με τι ουσίες μπορούν να το μολύνουν οι Βούλγαροι, επειδή έχουν και χαλαρότερη νομοθεσία, γι’αυτό έχουν εγκατασταθείε διάφοροι μετρητές. Υπήρχε φόβος για ραδιενεργά απόβλητα απ’τους αντιδραστήρες τους, αλλ’ακόμα δεν έχει εντοπιστεί καμία ανησυχητική ποσότητα.

Εμείς το μόνο που κάναμε ήταν να πάμε λίγο σ’έναν απαράδεκτα επικίνδυνο δρόμο κοντά στη λίμνη, μετά να πάμε στο χωριό της Κερκίνης, όπου μας δώθηκε μια μικρή πληροφόρηση, μετά να περπατήσουμε ένα δρόμο κοντά 500 μέτρα για να φτάσουμε σ’ένα άθλιο μέρος κοντά στη λίμνη με λίγα παγκάκια, τουαλέτες και πολλές μύγες, και τέλος να ξαναγυρίσουμε και να πάμε σε ταβέρνα να φάμε. Φάγαμε σουτζουκάκια βουβαλιού. Κανονικά υπάρχουν καταστήματα απ’όπου μπορείς ν’αγοράσεις διάφορα προϊόντα από βουβάλι, όπως κρέας και γιαούρτι και γλυκά απ’το γάλα του κ.ά., αλλ’εκεί δεν πήγαμε ή δεν το βρήκαμε. Θα μπορούσαμε να ψάξουμε περισσότερο το χωριό αλλ’ο χρόνος ήταν λιγοστός.

Στην Κερκίνη πήγα άλλες δυο φορές, και ομολογώ ότι ήταν καλύτερα. Τη μία είχα πάει πολύ παλιά, το 2002 ή 2004, όπου έκανα βόλτα με βαρκούλα στη λίμνη μ’έναν ξεναγό που μας εξηγούσε αναλυτικά για το φυσικό περιβάλλον και τα πουλιά της περιοχής. Τη δεύτερη, που ήταν πρόπερσι, πήγα μια ωραία βόλτα με άλογο, και μετά πήρα προϊόντα βουβαλιού. Και τις δύο προηγούμενες φορές όμως ο χρόνος ήταν περισσότερος.

Η τωρινή εκδρομή καμία σχέση με βιολογία δεν είχε. Εγώ περίμενα να επισκεπτόμασταν κανένα μουσείο φυσικής ιστορίας με μακέτες, ταριχευμένα και λοιπά, ή να μετρούσαμε κάτι στη λίμνη, να καταγράφαμε οργανισμούς κ.ά. Αλλ’αυτό που κάναμε ήταν μια απλή σύντομη εκδρομή. Τι να πεις… Ή μήπως η βιολογία λειτούργησε ως κάλυμμα για να εγκριθεί η εκδρομή απ’το διευθυντή ευκολότερα;

Έχω να δώσω και κάποιες επιπλέον σελίδες για την Κερκίνη:
το αντίστοιχο άρθρο της βικιπαίδειας
και
Φορέας Διαχείρησης Λίμνης Κερκίνης.

Εκδρομή στο Ρούπελ

Σήμερα ήμουν σε μια εκδρομή οργανωμένη από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών στο γνωστό οχυρό του Ρούπελ. Χάρη στο Σύνδεσμο έχω επισκεφθεί πολλά μέρη της Ελλάδας ιδιαίτερης σημασίας. Από παρέα είχα άλλους 4 συμμαθητές, ενώ όλη η ομάδα ήταν περίπου 40 άτομα. Στο Ρούπελ είχα ξαναπάει ακόμα άλλες δύο φορές, αλλά τώρα πήγα και για την παρέα επίσης.

Η εκδρομή στην περιοχή ήταν αρχικά κανονισμένο να είναι διήμερη και θα περιελάμβανε κι άλλα μέρη, αλλ’επειδή κόστιζε αρκετά και δε μαζεύτηκε κόσμος έγινε ημερήσια. Το πρόγραμμά μας είχε ως εξής: επίσκεψη στο Ρούπελ, μετά στα Λουτρά (όσοι ήθελαν έμπαιναν μέσα, εμείς και πολλοί άλλοι μείναμε για καφέ), μετά για φαγητό, και τέλος στο μεγάλο εμπορικό κέντρο στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Θα πω λίγα λόγια συνοπτικά για το οχυρό του Ρούπελ, το μέρος για το οποίο άλλωστε πήγαμε κυρίως.
Το οχυρό λοιπόν αυτό αποτελεί μέρος της “Γραμμής Μεταξά”, μιας γραμμής οχυρών κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1935, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί πλήρως έως την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Η λέξη “Ρούπελ” προέρχεται από το βυζαντινό “ρουπέλιον” ή “ρωπέλιον”, ένα δάσος δηλαδή ευλύγιστων δέντρων όπως πουρνάνια, όπως μας είπαν.
Το οχυρό είναι χτισμένο στο όρος Τσιγκέλι, κι έλεγχε την Στενωπό Ρούπελ μαζί με το γειτονικό οχυρό “Παλιουριώνες” μεταξύ του όρους Τσιγκέλι, που είναι στα νοτιοδυτικά του όρους Όρβηλος και Σουλτανίτσα, το ανατολικό μέρος της οροσειράς Κερκύνη ή Μπέλες. Η στενωπός έχει κατεύθυνση βορρά-νότου στενεύοντας στα νότια, μέσ’από την οποία περνά ο ποταμός Στρυμώνας.
Το οχυρό αποτελούταν από συγκροτήματα και μεμονωμένες κατασκευές με συνολική έκταση 250 μ., ενώ το υπόγειο μέρος των αποθκών, των καταφυγίων και των λοιπών χώρων είχαν ανάπτυγμα 1849 μ., με συνολικό μήκος στωών 6 χλμ. Υπάρχουν τρεις όροφοι: ένας σχεδόν εισόγιεος και δύο υπόγειοι. Επισκέψιμα είναι μόνο η εξωτερική περιοχή και 500 μέτρα του πρώτου ορόφου, τα υπόλοιπα είναι στρατιωτικό μυστικό, όπως άλλωστε κι όλη η Γραμμή Μεταξά, και η διείσδυση απαγορεύεται. Γι’αυτο το λόγο επίσης απαγορεύεται η φωτογράφιση, προφανώς σύμφωνα με το νόμο περί κατασκοπίας. Οι ξεναγοί είναι στρατιώτες.
Το οχυρό έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην αντίσταση κατά των Γερμανών κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Την περίοδο που αναμενόταν γερμανική επίθεση, ήταν επανδρωμένο με 1000 περίπου άνδρες υπό 27 αξιωματικών. Η επίθεση έγινε στις 6 Απριλίου του 1941 στις 5-15 το πρωί από γερμανικές και βουλγαρικές δυνάμεις 2000 αβδρών με 120 πυροβολικά, αλλά και αεροπορία την οποία εμείς δεν είχαμε, από την απέναντι βουλγαρική Πεδιάδα της Μαρινούπολης. Η επίθεση ξεκίνησε με σφοδρότατο πυροβολικό και συνεχείς αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Εντούτοις η καλά προστατευμένη θέση του οχυρού δυσχέρεινε σημαντικά την επιχείρηση του εχθρού. Ταυτόχρονα στάλθηκαν και τμήματα πεζικού για να χτυπήσουν γειτονικά οχυρά, ενώ κάποια τμήματα πάνω σε λαστιχιένιες λέμβους κατέπλεαν το Στρυμώνα. Η δράση τους ωστόσο είχε προβλεφθεί, και οι προσπάθειες αυτές ανακόπηκαν αμέσως, ενώ οι βάρκες εμποδίστηκαν με υποβρύχιο συρματόπλεγμα το ποίο τις ανέτρεψε πνίγοντας τους στρατιώτες. Γενικά οι επιθέσεις συνεχίζονταν έως τη νύχτα της 7ης Απριλίου χωρίς νά’χουν κάποιο αποτέλεσμα, παρόλες τις προσπάθειες του εχθρού. Από το απόγευμα της 7ης Απριλίου όμως το Ρούπελ άρχιζε να προσβάλλεται από τα πυρά της αεροπορίας, χωρίς όμως σημαντικές βλάβες. Η επιθέσεις συνεχίστηκαν έως τις 3 το απόγευμα της 9ης του μήνα. Λίγο αργότερα Γερμανοί κύρηκες πλησίασαν στα οχυρά αναγγέλοντας τη συνθήκη που υπογράφηκε από τη Στρατιά της Κεντρικής Μακεδονίας ζητώντας την παράδοση του οχηρού. Την πρόταση απέρριψε αμέσως ο διοικητής του οχηρού ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος δίνοντας την ηρωική απάντηση “Τα οχηρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται.” Τελικά η παράδοση έγινε τη 10η Απριλίου, οπότε ο διοικητής έλαβε διαταγή κατάπαυσης πυρός. Τα γερμανικά στρατεύματα κατέβηκαν τελικά από τα σύνορα με την τότε Γιουγκοσλαβία.
Ο Γερμανός συνταγματάρχης που κατέλαβε το Ρούπελ έδωσε συγχαρητήρια στοον πρώην διοικητή του και οι στρατιώτες δε φονεύθηκαν, σε αντίθεση με την τύχη πολλών σε γειτονικά οχυρά. Έπειτά οι εχθροί κατέστρεψαν τα εναπομείναντα οπλικά συστήματα, γι’αυτό και όλα τα πυροβόλα είναι πλέον κατεστραμμένα, όχι όλα λόγω της μάχης. Οι απώλειες των ελλήνων ανέρχονται στους 40 νεκρούς και 150 τραυματίες, ενώ αυτές των εχθρών ήταν πολλαπλάσιες. Στην είσοδο της περιοχής του οχυρού υπάρχουν τιμητικές στήλες προς τιμήν των πεσόντων.

Το μέρος αυτό είχε και παλαιότερη ιστορία. Ήδη από τους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε στρατηγική σημασίας τόπος όπου δόθηκαν πολλές αποφασιστικές μάχες εναντίον των Βουλγάρων. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε και κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο στη θέση αυτήν είχε χτιστεί ένα οχυρό, το οποίο όμως παραδόθηκε με διαταγή του υπουργείου στρατιωτικών πριν καν την έναρξη του πολέμου!

Πηγαίνοντας εκεί ένιωσα θαυμασμό για το πώς πόρεσε να χτιστεί αυτό το πολύπλοκο δαιδαλώδες σύστημα και μάλιστα υπογείως με τόση ακρίβεια και μυστικότητα, και ακόμα περισσότερο για την σθεναρή άμυνα που επέδειξαν οι Έλληνες παρόλη την αριθμητική και τεχνολογική υπεροχή του εχθρού. Η τοποθεσία είναι μία ώρα και λίγο από τη Θεσσαλονίκη και προτείνω όσοι σχεδιάζεται να πάτε κάποια εκδρομή προς τα εκεί, να πάτε να το επισκεφθείται, αξίζει τον κόπο.

Κάποιες επιπλέον σελίδες για το οχυρό αλλά και πηγές, αφού ήταν αδύνατο να θυμάμαι ακριβώς ό,τι μας είπαν εκεί:
επίσημη ιστοσελίδα του Ρούπελ
άρθρο της βικιπαίδειας
τουριστικός οδηγός Σερρών – Ρούπελ

Πού έχω ταξιδέψει ως τώρα

Άνοιξα την κατηγορία των ταξιδιών στο ιστολόγιο με τη φετινή
κατασκήνωση
στη Φλωρεντία της Ιταλίας με θέμα την πληροφορική και τις νέες τεχνολογίες (ICC), αλλά αυτή δεν είναι η μόνη φορά που έχω πάει στο εξωτερικό. Έχω ταξιδέψει και σε διάφορα άλλα μέρη τα προηγούμενα χρόνια. Δεν ξέρω για ποιον λόγω, αλλά τόσο καιρό δεν έχω βάλει τίποτα σχετικο στο Ιστολόγιο. Πιθανόν επειδή στην αρχή έκανα πολύ περισσότερες αναδημοσιεύσεις απ’ό,τι δικά μου άρθρα.

Τα πρώτα μου ταξίδια είχαν γίνει ενώ εγώ ήμουν πολύ μικρός και δε θυμώμουν πολύ, αφού έπρεπε να πηγαίνω στην Αμερική για ιατρικούς λόγους (για μάτια). Μπορεί νά’χω πάει και 6 φορές, ή και παραπάνω. Τις πρώτες φορές δεν τις θυμάμαι σχεδδόν καθόλου, αλλ’από τις επόμενες θυμάμαι αρκετά πολλά πράγματα. Μέναμε στο ίδρυμα Φιλοξενία της αρχιεπισκοπής στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης, όπου βρισκόταν κι ο γιατρός. Για να πας όμως εκεί θα π΄ρεπει να έχεις κάποιο πρόβλημα υγείας. Ήταν ένα αρκετά μεγάλο κτίσμα έξω από την πόλη, σε μια σχετικά απομονωμένη περιοχή με δάσος και μια λίμνη με πάπιες κοντά. Θυμάμαι πάρα πολλά στοιχεία της περιοχής εκείνης. Πέρα όμως από ιατρικό, είχε και το χαρακτήρα εκδρομής αφού μερικές φορές μέναμε γι’αρκετό χρόνο. Θυμάμαι να έχω πάει βόλτα στην πόλη, ενώ άλλοτε που είχαμε σε πιο μακρινά μέρη, δεν θυμάμαι. Η πτήση με το αεροπλάνο διαρκούσε 10 ώρες. Η τελευταία φορά που πήγα ήταν το καλοκαίρι του 2002, όταν θα πήγαινα τρίτη δημοτικού. Στην Αμερική επίσης ήμουν όταν έγινε η αλλαγή της χιλιετίας την Πρωτοχρονιά του 2000, και το θυμάμαι χαρακτηριστικά.

Μετά απ’αυτό, είχαμε σχεδόν καθιερώσει να πηγαίνουμε ετησίως εκδρομές με τη μητέρα μου και συνήθως με κάποιον άλλο συγγενή, συνήθως μια ξαδέρφη, σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Συνολικά πήγαμε σε 5 χώρες. Ξεκινάω λοιπόν:

Τα Χριστούγεννα του 2003 πήγαμε στο Παρίσι της Γαλλίας για 4 μέρες με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ και ξεναγό. Θυμάμαι ότι είδαμε γενικά την πόλη, επισκεφθήκαμε τον Πύργο του Άιφελ, την Παναγία των Παρισίων, τ’ανάκτορα και τους κήπους των Βερσαλιών, το μουσείο του Λούβρου με πολλές κλεμμένες ελληνικές αρχαιότητες, όπως η Νίκη της Σαμοθράκης, αιγυπτιακά (θυμάμαι πολλά αγάλματα και δύο μούμιες), κάναμε κρουαζιέρα στο Σικουάνα με πλοιάριο, ίσως είχαμε κάνει και κάτι άλλο που δε θυμάμαι.

Τον Ιούλιο του 2004 πήγαμε πάλι τετραήμερη εκδρομή με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ και ξεναγό στην Πράγα της Τσεχίας.. Ήταν μια πολύ όμορφη κεντροευρωπαϊκη πόλη με παλιά κτίρια και πλακόστρωτα στο κέντρο. Πολύ θετικό ήταν επίσης ότι η κυκλοφορία των οχημάτων στο κέντρο ήταν μειωμένη. Στο κέντρο επίσης βρίσκεται το μεγάλο ρολόι της πόλης. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Μολδάβα, παραπόταμο του Ρήνου. Τον ποταμό διασχίζει η Γέφυρα του Καρόλου, σημαντικός πόλος έλξης τουριστών. Εμείς είχαμε επισκεφθεί όλα αυτά τα μέρη, επίσης κάναμε με πλοιάριο κρουαζιέρα στο ποτάμι και μια μέρα κάναμε εκδρομή εκτός της πόλης στο Κάρλο Βιβάρι, ένα μέρος με θερμές πηγές. Μου έχουν μείνε ιδιαίτερα, οι υπερβολικά πολοί τουρίστες και η ομορφιά και καθαριότητα της πόλης. Παρόλο που ήταν Ιούλιος, έκανε ψύχρα και μερικές φορές έβρεχε.

Τα Χριστούγεννα του 2005 πήγαμε 5 μέρες με οργανωμένο γκρουπ και ξεναγό στη Ρώμη της Ιταλίας. Επισκεφθήκαμε τον Άγιο Πέτρο, την Καπέλα Σιξτίνα και το αχανές μουσείο του Βατικανού, ένα παλιό κάστρο που δε θυμάμαι τ’όνομά του, ίσως και κάποια άλλα, αλλά όχι το Κολοσαίο, και κάναμε βόλτες στην πόλη. Χαρακτηριστικό της πόλης είναι οι πολυάριθμες πλατείες με τα συντριβάνια και τα κτίρια με τις αψιδωτές εισόδους. Επίσης υπάρχουν πολλά καταστήματα με παγωτά και πιτσαρίες.

Στις 25 Μαρτίου του 2006 επισκεφθήκαμε για τέσσερις μέρες με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ με ξεναγό την Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, την πρώην βυζαντινή πρωτεύουσα. Επειδή είναι αρκετά κοντά στη Θεσσαλονίκη πήγαμε οδικώς. Είναι μια τέραστια πόλη 17 εκατομμυρίων τη χρονιά που πήγαμε και μια από τις σχεδτικά ανεπτυγμένες περιοχές της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι ακόμα αναπτυσσόμενη χώρα, γι’αυτό και δεν τη συγκαταλέγω στις ευρωπαϊκές, αν και κατέχει ένα ευρωπαϊκό κομματάκι.
Εκεί επισκεφθήκαμε την Αγιασοφιά, ένα από τα γνωστότερα βυζαντινά μνημία, το Μπλε Τζαμί που χτίστηκε απέναντι από την Αγιά Σοφιά για να την ξεπεράσει υποτίθεται, τον Ιππόδρομο, την Παναγία των Βλαχερνών και μία ακόμα βυζαντινή εκκλησία που δε θυμάμαι, κάποια ζωζόμενα μέρη των τειχών, το Πατριαρχείο στο Φανάρι, την πλατεία Ταξίμ, και την κλειστή τούρικικη αγορά του Καπαλί Τσαρσί. Παραλείψαμε ωστόσο να επισκεφθούμε κάποια άλλα βυζαντινά αξιοθέατα. Πέρα από τα βυζαντινά μνημεία, η πόλη δεν είναι και τόσο εντυπωσιακή. Ανοργάνωτη με κίνηση και πλανόδιους παντού. Η ημερομηνία πουβ πήγαμε ήταν εντελώς τυχαία.

Το καλοκαίρι του 2007 κάναμε μια δεκαήμερη εκδρομή με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, τη Μεγάλη Ελλάδα. Ήμουν εγώ, η μάνα και η νονά μου, αλλά και πολλοί άλλοι που ήξερα. Η μετακίνησή μας γινόταν με πλοίο και λεωφορείο. Την πρώτη μέρα επισκεφθ΄ληκαμε τη Στερνατία, ένα ελληνόφωνο χωριό της Καλαβρίας και την επομένη πήγαμε στη Σικελία. Τις επόμενες μέρες μέχρι να επιστρέψουμε επισκεφθήκαμε πολλά μέρη, όπως τις Σιρακούσες, τον Ακράγαντα, την Αίτνα, την Ταορμίνα και το Παλέρμο, καθώς και σε πιο απομακρυσμένους αρχαιολογικούς χώρους. Υπήρχαν πολλά αρχαία ελληνικά ερήπια και ναοί, με τον Ακράγαντα το μεγαλύτερο και πιο διατηρημένο αρχαιολογικό χώρο. Οι δυο μεγάλες πόλεις, οι Σιρακούσες και το Παλέρμο δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές. Ήταν μια από τις καλύτερες εκπαιδευτικές εκδρομές. Το μόνο αρνητικό ήταν οι πολλές κουραστικές ώρες μέσα στο λεωφρορείο. Η ξεναγός μας ήταν από τις καλύτερες.

Τα Χριστούγεννα του 2008 πήγαμε στη Βιέννη της Αυστρίας. Είναι μια χαρακτηριστική κεντροευρωπαϊκή πόλη με παλιά κτίρια και μεγάλες πλατείες στο κέντρο τουλάχιστον. Εκεί δεν επισκεφθήκαμε και τόσα μέρη, δύο σημαντικά ανάκτορα, μια όπερα, ένα μεγάλο πάρκο και την πόλη. Σίγουρα θα υπήρχαν κι άλλα μέρη στα οποία όμως δεν πήγαμε. Μου έμεινε το υπερβολικό κρύο, οι υψηλές τιμές στα καταστήξματα και ο μεγάλος αριθμός τοξικομανών στο μετρό.

Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύω μόνος μου σε διάφορες κατασκηνώσης. Τα δύο επόμενα χρόνια ήμουν μέλος της ελληνικής αποστολής στη Διεθνή Παρολυμπιακή Κατασκήνωσ (International Paralympic /camp), μια κατασκήνωση με αποστολές από διάφορες χώρες.
Το 2009 πήγαμε στη Μαρμαρίδα της Τουρκίας, ένα μέρος απέναντι από τη Ρόδο. Εκεί μέναμε σ’ένα καλό ξενοδοχείο και κάναμε διάφορες δραστηριότητες, όπως παιχνίδια και υποτιθέμενες αθλητικές και γυμναστικές δραστηριότητες, όπως γκόλμπολ, με χαρακτήρα περισσότερο επίδειξης. Μόνο μια μέρα είχαμε πάει εκδρομή στην Έφεσο, κι όπως γίνεται συχνά στη Μικρά Ασία, ο Τούρκος ξεναγός μας παρουσιάζε τα πάντα ως ρωμαϊκά, λες και Έλληνες δεν υπήρχαν εκεί ποτέ. Την ίδια μέρα το βράδυ κάναμε βόλτα στην Μαρμαρίδα μέσα στην πόλη, όπου υπήρχαν πολλά τουριστικά καταστήματα, αλλά όχι τίποτα ιδιαίτερο. Σ’εκείνη την εκδρομή είχαμε πολύ χαλαρό πρόγραμμα και συχνά ξεφεύγαμε απ’αυτό. Μείναμε εκεί για μια εβδομάδα.
Την επόμενη χρονιά (2010) πήγαμε στη Νότια Κορέα. Εκεί το περιβάλλον ήταν πολύ διαφορετικό. Μέναμε σε μια εγκατάσταση γι’αθλητικές δραστηριότητες ατόμων με αναπηρία σε μια απομακρυσμένη περιοχή χωρίς σχεδόν καθόλου συγγοινωνία κοντά στην πόλη Ιντσόν. Για τις πρώτες 5 μέρες μέναμε μέσα, χωρίς να μας δει ούτε ο ήλιος, και κάναμε τον περισσότερο χρόνο αθλητικές δραστηριότητες, οι οποίες εγώ, που δεν τα πάω και τόσο καλά με τ’αθλήματα, δεν τις έβρισκα και πολύ ευχάριστες. Το φαγητό μας πέρα από το ρύζι και τη σαλάτα μετά δυσκολίας τρωγόταν, παρόλα αυτά το ρύζι που έφαγα εκεί ήταν το καλύτερο ως τώρα, μάλλον το μαγείρευαν στον ατμό. Αν και λένε ότι οι Ασιάτες είναι πολύ καλοί στην οργάνωση και τον προγραμματισμό, δεν ήταν ακριβώς έτσι, τουλάχιστον σ’εκεινη την περίπτωση. Εκεί είχαν αυστηρό πρόγραμμα, αλλ’επειδή δεν είχαν κάνει πολλές παρόμοιες διοργανώσεις στο παρελθόν, πάντα κάτι συνέβαινε και μας το άλλαζαν καθημερινά.
Τις επόμενες τρεις μέρες όμως τα πράγματα βελτιώθηκαν. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε εκδρομές ύστερα από δική μας αίτηση και το φαγητό εξευρωπαΐστηκε. Η πρώτη μας εκδρομή ήταν σ’ένα εργαστήριο πηλού όπου φτιάξαμε κούπες. Για την ακρίβεια βάψαμε κούπες γιατί εκείνες που είχαμε φτιάξει δε θα προλάβαιναν να ετοιμαστούν μέχρι να φεύγαμε. Το απόγγευμα πήγαμε για ψώνια στην πρωτεύουσα Σεούλ. Είναι μια άσχημη και πυκνοκατοικημένη πόλη 9 εκατομμυρίων κατοίκων σ’ένα κράτος 40 εκατομμυρίων. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κίνηση, παντού υπήρχε πανύψηλες πολυκατοικίες και ο κόσμος υπερβολικός. Την επόμενη μέρα το πρωί πήγαμε σ’ένα ιστορικό ανάκτορο, το οποίο όμως ήταν κλειστό και δε μπήκαμε μέσα, αλλά επισκεφθήκαμε μόνο τα εξωτερικά του μέρη. Το μεσημέρι επισκεφθήκαμε το Πολεμικό Μουσείο, όπου μας προέβαλαν μια ταινία σχετικά με τα πρόσφατα ιστορικά γεγονότα της Κορέας, τον πόλεμο της Κορέας και τη συνέχεια της Βόρειας και της Νότιας. Στο μουσείο υπήρχαν πολλά όπλα, κανόνια, βλήματα, αεροπλάνα, τερθωρακισμένα κι άλλα στρατιωτικά οχήματα, και σ’ένα μέρος ανάμεσα σε πλάκες από άλλες χώρες, υπήρχε και μια τιμητική στήλη για τους πεσόντες έλληνες που στάλθηκαν για βοήθεια στον κορεατικό πόλεμο. Το απόγευμα πήγαμε σ’ένα πάρκο-μουσείο, όπου είδαμε πώς ήταν τα παραδοσιακά τους σπίτια και ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους, δοκιμάσαμε παραδοσιακά τσάγια και γλυκά, και παρακολουθήσαμε την επίειξη ενός παραδοσιακού γάμου κι ασκήσεων έφιππων πολεμιστών με ξήφη. Την άλλη μέρα το πρωί επισκεφθήκαμε το ενυδρείο της Σεούλ, με πολλά είδη ψαριών, καρχαρίες, ασπόνδυλα και λίγα ερπετά, ανάμεσά τους και μια δικέφαλη νεροχελώνα που υποτίθεται έφερνε καλή τύχη. Το απόγευμα την ίδια μέρα φύγαμε. Η διάρκεια της κατασκήνωσης ήταν 10 μέρες, αλλά στην πραγματικότητα οι δύο ήταν ταξίδι (αναχώρηση κι επιστροφή).

Και φέτος, το 2011, πήγα στη Διεθνή Κατασκήνωση Υπολογιστών για άτομα με πρόβλημα όρασης στη φλωρεντία. Ήταν η καλύτερη κατασκήνω΄ση μου στο εξωτερικό έως τώρα κι ένα από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει.

Πέρα από τα παραπάνω ταξίδια, έχω κάνει και δύο μονοήμερες εκδρομές στο εξωτερικό, τη μία στη Σμύρνη της Τουρκίας από τη Χίο το 2006 και την άλλη στο Μοναστήρι ή Μπίτολα της ΠΓΔΜ από το χωριό μου, τους Πύργους Κοζάνης το 2009.

Όλα τα ταξίδια μού’χουν δώσει θετικές εμπειρίες, έμαθα πολλά πράγματα για τον κάθε τόπο που επισκεπτόμουν, γνώρισα από κοντά διάφορα μέρη που είχα ακούσει, και, στα τελευταία με τις κατασκηνώσεις, άρχισα να γνωρίζω κι άλλους ανθρώπους. Ελπίζω αυτό να συνεχίσει και στο μέλλον.

Ιταλία ICC 2011

Το ταξίδι μου στην Ιταλία έφτασε στο τέλος του, κι όλα πήγαν καλά. Πήγα εκεί με το ICC, μια διεθνή κατασκήνωση για άτομα με προβλήματα όρασης σχετική με υπολογιστές και τεχνολογία. Οι εντυπώσεις μου από εκεί ήταν πολύ καλές. Ήταν από τα καλύτερά μου ταξίδια.
Πρώτα όμως μια εισαγωγή για το ICC
: Το ICC (International Camp on Communication and Computers = Διεθνής Κατασκήνωση Επικοινωνίας και Υπολογιστών) είναι μια κατασκήνωση γι’άτομα με οπτικές αναπηρίες η οποία έχει ως κύριο θέμα τις νέες τεχνολογίες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, της οποίας τα μέλη προέρχονται από διάφορες χώρες, κι επίσης σκοπό έχει να φέρει τ’άτομα από τις διάφορες χώρες πιο κοντά. Ο θεσμός αυτός έχει 17 χρόνια ιστορία, και κάθε χρόνο γίνεται σε διαφορετική χώρα. Πέρυσι είχε γίνει στην Ελλάδα στην Αθήνα, αλλά εγώ δε συμμετείχα, συμμετείχε όμως ένας φίλος μου από τη Μυτηλίνη. Πρόπερσι είχε γίνει στη Βιέννη της Αυστρίας, και του χρόνου θα γίνει στη Ρουμανία. Γίνονται δύο τέτοιες εβδομαδιαίες κατασκηνώσεις κάθε χρόνο, η μία για παιδιά από 14 έως 18 ετών και η άλλη για ενήλικες από 18 μέχρι 28. Εμένα αρχικά δεν είχαν αποφασίσει πού θα με κατατάξουν, αφού είμαι 17, αλλά σε λίγους μήνες θα κλείσω τα 18, αλλά τελικά μ’έβαλαν στους μικρούς.
Στην κατασκήνωση αυτή οι μαθητές παρακολουθούν διάφορα εργαστήρια (workshops), και σχετικά με υπολογιστές και τεχνολογία, αλλά και άλλα. Ύπήρχαν περίπου 20 εργαστήρια, από τα οποία έπρεπε να επιλέξω τα 10. Δεν προλαβαίνουν συνήθως να γίνουν όλα.
Η σελίδα του ICC

Η κατασκήνωση έγινε στη Φλωρεντία, στην περιοχή Campo di Marte (Πεδίον του Άρεως), και διαμέναμε στη σχολή τυφλών της πόλης.
Η κατασκήνωση διήρκησε από τις 9 έως τις 16 Ιουλίου, αλλά εγώ επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη στις 17. Από Έλληνες ήμασταν εγώ, ένας Κρητικός κι ο συνοδός ή συντονιστής μας. Ο συνοδός μας ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Τον έλεγαν Αλέξανδρο Πίνο κι ο πατέρας του ήταν περιπλανόμενος λάτιν ουσικός Ινδιάνος της φυλής Γκουαρανί από την Παραγουάη, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Θράκη. Γεννήθηκε στις Κανάριες Νήσους και τα πρώτα χρόνια τα πέρασε ταξιδεύοντας από το ένα μέρος στο άλλο. Για 10 χρόνια ήταν πρόεδρος σε μια λέσχη μηχανών Harley Davinson, αλλά τώρα είναι απλό μέλος. Μένει στην Ελλάδα κι εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σε μια δουλειά σχετικά με την προσβασιμότητα των υπολογιστών στ’άτομα με αναπηρία. Του αρέσουν πολύ τα ταξίδια κι έχει πάει σχεδόν παντού για διάφορες δουλειές, ακόμα και σε αφρικανικές χώρες, έχει γυρίσει με μηχανάκι μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κι απ’όλα αυτά τα ταξίδια έχει γνωρίσει πολύ κόσμο και διαφορετικούς πολιτισμούς. Ο Κρητικός λεγόταν Γιώργος Πετράκης, ήταν από τα Χανιά, ολικά τυφλός, αλλά δυστυχώς ήταν απομονωμένος και δεν είχε καμία σχέση με κανέναν οργανισμό που θα μπορούσε να τον βοηθήσει και δε γνώριζε ούτε τα βασικά. Είχε σχεδόν μηδενικό προσανατολισμό και δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης, δε γνώριζε υπολογιστές κι αγγλικά πολύ λίγα. Έτσι χρειαζόταν συνεχώς βοήθεια και δεν πήρε κάτι σημαντικό απ’αυτήν την εκδρομή. Ήρθε πιστεύοντας ότι θα μάθαινε υπολογιστές εκεί. Από άλλες χώρες είχαμε Ιταλία, Ρουμανία, Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Πολωνία, Ελβετία, κι έναν καλεσμένο από Αιθιωπία που ήρθε μαζί με την ομάδα της Γερμανίας.
Έφυγα λοιπόν το πρωί στις 9 Ιουλίου από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με Egean κι εκεί συνάντησα τους υπόλοιπους. Μετά πήγαμε με Al Italia στη Φλορεντία μέσω Ρώμης. Το απόγευμα είχαμε εγκατασταθεί στο χώρο διαμονής μας. Το κτίριο ήταν πολύ παλιό, αλλά σε άριστη κατάσταση σε αντίθεση με πολλά ελληνικά διατηρητέα κτίρια. Ήταν η σχολή τυφλών της πόλης όπου οι μαθητές σπούδαζαν φυσιοθεραπευτές ή τηλεφωνητές. Είχε 2 ορόφους κι ένα υπόγειο, μεγάλους κι άνετους διαδρόμους, ευρύχωρα δωμάτια και ήταν πολύ καθαρό. Εκεί γίνονταν οι περισσότερες από τις δραστηριότητές μας.
Το πρόγραμμα είχε ως εξής: Σηκωνόμασταν περίπου στις 7 το πρωί, μετά πηγαίναμε για πρωινό, περίπου στις 9 ξεκινούσε το πρωινό εργαστήριο, τρίωρο με 20λεπτο διάλειμμα στη μέση, μετά προς τις 12_30 μεσημεριανό, ύστερα λίγος χρόνος ξεκούρασης μέχρι τις 3, έπειτα το απογευματινό εργαστήριο έως τις 6 πάλι με διάλειμα στη μέση, μετά βραδινό και στο τέλος ελεύθερος χρόνος (συνήθως έξοδος στην πόλη). Επιστρέφαμε στις 11-11_30 το βράδυ. Αυτό ήταν το καθημερινό μας πρόγραμμα, εκτός από την τετάρτη που είχαμε εκδρομή και την Παρασκευή που κάναμε αποχαιρετηστήριο πάρτι το βράδυ. Αν και ήταν αρκετά γεμάτο, εγώ δεν κουράστηκα καθόλου.
Θα πω μόνο για τα εργαστήρια που έκανα. Την Κυριακή το πρωί κάναμε ένα “εισαγωγικό” εργαστήριο, είδαμε δηλαδή λίγο πώς λειτουργούσαν οι υπολογιστές. Ήταν κανονικοί σταθεροί υπολογιστές με Windows xp κι οθόνη μπρέιλ. Το απόγευμα είχε διαπολιτισμική επικοινωνία (intercultural communication), όπου παιδιά από διάφορες χώρες συζητούσαν διάφορα στοιχεία του πολιτισμού της κάθε χώρας, όπως πώς τρώνε, τι γιορτές έχουν, πώς διασκεδάζουν κ.ά. Στο τέλος λέγαμε για διάσημους ανθρώπους από κάθε χώρα και γλωσσοδέτες ο καθένας στη γλώσσα του. Έμαθα από εκεί για παράδειγμα, ότι σε πολλές χώρες το Πάσχα δε γιορτάζεται τόσο πολύ όπως εδώ και δεν γίνονται πολλά σημαντικά έθιμα. Στην Ελβετία υπάρχει το έθιμο της βασιλόπιτας όπως κι εδώ, αλλά εκεί όποιος κερδίζει το φλουρί, εκτός από το ότι θεωρείται τυχερός για την υπόλοιπη χρονιά, γίνεται και ο “βασιλιάς” της μέρας και φοράει στέμμα. Στις ψυχρότερες κεντροευρωπαϊκές χώρες οι σούπες είναι συνήθη και συχνά απαραίτητα φαγητά, ενώ εδώ στη μεσόγειο δεν έχουν ιιαίτερη αξία. Επίσης ένας Ελβετός είχε πει ένα καλό: “Εμείς, λέει, είμαστε κλειστοί άνθρωποι. Αν κάποιος για παράδειγμα έχει ένα προβλημα, π.χ. έχει αναπηρία, θα πούμε ότι δικό του είναι το πρόβλημα, δε θα τον βοηθήσουμε”. Ωραίο αυτό.
Τη Δευτέρα το πρωί είχαμε το υπολογιστικό εργαστήριο για ελεύθερο λογισμικό “το ελεύθερο πράγμα είναι καλύτερο (free stuff is cooler)”, το οποίο συντόνιζε ο δικός μας συνοδός. Μας παρέπεμψε σε μια σελίδα του Πανεπηστιμίου των Αθηνών με συγκεντρωμένα όλα τα δοκιμασμένα ελεύθερα προγράμματα. Στο τέλος μας έδωσε στο φλασάκι μας αρκετά. Πολλά απ’αυτά τα προγράμματα μου ήταν γνωστά, όπως το ομιλούν NVDA.
Η σελίδα.
Σημείωση: ανανεώνεται κάθε εξάμηνο, άρα κάποιες νεότερες εκδόσεις που μπορεί νά’χουν βγει στο μεσοδιάστημα μπορεί να μην τις έχει.
Το απόγευμα είχαμε ένα ακόμα υπολογιστικό εργαστήριο για το Balabolka, ένα ρώσικο ελεύθερο πρόγραμμα που μετατρέπει τα κείμενα σε ηχητικά αρχεία χρησιμοποιώντας τη φωνή του αναγνώστη οθόνης του υπολογιστή. Γιατί όμως τα μεγάλα κείμενα αν μετατραπούν σε ήχο θα πιάνουν πολύ χώρο, υπάρχει η δυνατότητα διάσπασης του κειμένου σε μικρότερα αρχεία. Είναι πολύ χρήσιμο πρόγραμμα, αλλά δεν έχει μέσα στις γλώσσες του τα ελληνικά. Ίσως σε μελλοντικές εκδόσεις μπει ή μπορώ και να τους στείλω e-mail για να τους το αναφέρω.
Η σελίδα του Balabolka.
Την Τρίτη το πρωί είχαμε ένα κοινωνικό (μη τεχνικό/υπολογιστικό) εργαστήριο, για την εμπειρία της επικοινωνίας (experiencing communication). Εκεί ανταλλάξαμε κάποιες προσωπικές πληροφορίες, κάναμε ένα υποτίθεται πείραμα διαφωνίας για να δούμε πώς θ’αντιδρούσαμε, και στο τέλος τεχνικές διαχείρισης του άγχους και χαλάρωσης. Το απόγευμα κάναμε ένα υπολογιστικό εργαστήριο για το Skiplink, μια διαδικτυακή υπηρεσία για άτομα με αναπηρία που έχει 3 δυνατότητες, κάνει πιο προσβάσιμες πολλές ιστοσελίδες και εμφανίζει πιο απλά τ’αποτελέσματα της αναζήτησης του google και του youtube. Μου φάνηκε πολύ χρήσιμο για την αναζήτηση στο youtube, αλλά με τις περισσότερες ιστοσελίδες και το google δεν έχω προβλήματα. Δεν υπάρχει πρόβλημα γλώσσας, όπως δοκίμασα.
Skiplink
Η Τετάρτη ήταν ιδιαίτερη μέρα. Κάναμε εκδρομή σ’ένα μουσείο στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκει βρίσκονταν διάφοροι πίνακες, όπως η Αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, δίπλα στην οποία υπήρχε κι ανάγλυφο, το οποίο χρησιμοποίησα για να δω τις λεπτομέρειες. Υπήρχαν επίσης νεότερα και ρωμαϊκά αγάλματα. Ένα απ’αυτά ήταν ο Ερμαφρόδιτος, ένας άνθρωπος με γυναικείο στήθος αλλά ανδρικό μόριο. Παρόμοιο αλλά κλεμμένο ελληνικό είχα δει και στο μουσείο του Λούβρου παλαιότερα. Το μεσημέρι όσοι ήθελαν πήγαν στην πισίνα για κολύμπι, ενώ εγώ και μερικοί άλλοι μείναμε πίσω στον τόπο διαμονής. Ο συνοδός της Ελβετίας διηύθυνε το εργαστήριο της εφημερίδας του ICC, που γίνεται κάθε χρόνο και στ’οποίο δε συμμετείχα, αλλά ζήτησε απ’όλους αν θέλουν να γράψουν κάτι. Έγραψα κι εγώ λοιπόν ένα άρθρο διαφήμηση αυτού του ιστολογιου παραπέμποντάς τους στο τέλος σ’αυτή τη σελίδα και λέγοντας ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη μετάφραση του google για να τη διαβάσουν. Αρχικά το δέχτηκε, αφού ήταν πάρα πολύ καλό, αλλά μετά, επειδή είχαν γραφτεί πολλά άρθρα, επιλέχθηκαν μόνο τα σχετικά με το ICC κι αυτό απορρίφθηκε.
Το απόγευμα είχαμε στο Παλιό Παλάτι της Φλωρεντίας συνάντηση με κάποια μέλη της λέσχης των Lions. Είναι μια παγκόσμια δήθεν φιλανθρωπική λέσχη. Κάποια από τα μέλη τους είχαν κι αυτά μια κατασκήνωση και περιόδευαν στην Ιταλία. Ήταν περίπου στην ηλικία της ομάδας μας. Παρατήρησα ότι δεν υπήρχε κανένας Έλληνας μέλος, αλλά υπήρχαν μέλη από Η.Π.Α., Ισραήλ, τουρκία, Π.Γ.Δ.Μ. (ως μακεδονία μας την ανέφεραν), και πολλές άλλες χώρες. Κάπως όμως μου φάνηκε η όλη εκδήλωση, με τη μεγάλη επισημότητά της, το ακριβό κι εξεζητημένο μέρος που επιλέχθηκε και την εμφάνιση εκείνων των παιδιών. Η οργάνωση αυτή θα πρέπει νά’χει πολύ χρήμα. Μετά μας πήγαν σ’ένα ξενοδοχείο για φαΐ, το μόνο που άξιζε από εκείνη τη συνάντηση.
Την Πέμπτη το πρόγραμμα συνεχίστηκε κανονικά. Το πρωί είχαμε γιόγκα. Διάλεξα αυτό το εργαστήριο γιατί δεν ήξερα ως τότε τι ακριβώς είναι και τι κάνουν στη γιόγκα. Κάναμε διάφορες δυναμικές ασκήσεις και μάθαμε μερικές θέσεις του σώματος (ασάνας), και χαλαρωτικές ασκήσεις. Όλα γίνονταν με τη συνοδεία μουσικής. Δεν ένιωσα ούτε φώτιση, ούτε κάτι παρόμοιο, προφανώς αφού δεν είμαι μέσα στο πνεύμα της ανατολικής φιλοσοφίας. Αυτό που πήρα απ’αυτό το εργαστήριο ήταν μια γενική κατανόηση της πρακτικής αυτής, λίγη χαλάρωση και λίγο μυικό πιάσιμο. Το απόγευμα κάναμε μια εισαγωγή στη χρήση της οθόνης αφής του i phone και i pad με φωνητικό πρόγραμμα. Πρακτική κάναμε σε i pad, αφού έχει μεγαλύτερη οθόνη. Όπως μας είπε κι ο συντονιστής, η πλήρης μάθηση του τρόπου λειτουργίας και χρήσης θα απαιτούσε τουλάχιστον 3 εργαστήρια, και σ’αυτό το τρίωρο που είχαμε δεν προλάβαμε να μάθουμε ούτε όλα τα βασικά. Πάντως είναι αρκετά εύκολη η χρήση του απ’ό,τι νόμιζα.
Την Παρασκευή το πρωί είχαμε το τελευταίο εργαστήριο. Εγώ είχα επιλέξει το Challenge Box, για τον εθελοντισμό στην Ευρώπη. Πρώτα συζητήσαμε θεωρητικά, και μετά μας έδωσαν μια σελίδα από την οποία κάποιος μπορεί να γίνει εθελοντής σε κάποια άλλη εθρωπαΪκή χώρα. Καλό πληροφοριακά, αλλά δε σκέφτομαι να φύγω για εθελοντής αλλού, αν και θά’ταν κάτι καλό να τό’κανα αργότερα.
Το απόγευμα είχε αποχαιρετηστήριο πάρτι και κάθε χώρα έκανε την παρουσίασή της, γι’αυτό και μετά το μεσημέρι κάναμε κι εμείς προετοιμασία. Όλοι το είχαμε μάθει αρκετά αργά, άρα δεν προλάβαμε να οργανωθούμε καλά, αλλά η δική μας παρουσίαση ήταν πιστεύω η χειρότερη. Η εκδήλωση έγινε νωρίς το βράδυ ύστερα από ένα πλουσιοπάροχο επίσημο γεύμα. Σχεδόν όλες οι χώρες είχαν προλάβει να κάνουν κάτι καλό: οι Ρουμάνοι έπαιζαν όργανα και μας έπαιξαν και παραδοσιακά, οι Ελβετοί (δηλαδή μόνο 1 παιδί κι ο συντονιστής ήταν) μας έβαλαν παραδοσιακή μουσική, είπαν για τη χώρα τους και στο τέλος έβγαλαν και τους περίφημους ελβετικούς σουγιάδες, οι Ολλανδοί είπαν για τη χώρα τους, οι Ιταλοί έπαιξαν όργανα και τραγουδούσαν, οι Γερμανοί μας είπαν για τη χώρα τους, οι Πολωνοί είπαν για τη χώρα τους, και μας τραγούδισαν παραδοσιακά, μόνο οι Αυστριακοί δεν έκαναν τίποτα και κάλεσαν λίγους για καραόκε. Η δική μας παρουσίαση ήταν η χειρότερη, κι αυτό γι’αρκετούς λόγους: Ίσως γιατί είχαμε μόνο μια μέρα προετοιμασία, γιατί ο κρητικός, ενώ είχε μάθει αυτά που ήταν να πει απ’έξω κόλλησε και δεν τά’λεγε, γιατί ο συντονιστής μ’έβαλε να κόψω λίγα απ’αυτά που θά’λεγα, και τέλος γιατί ο συντονιστής έβαλε πολύ λίγο από της μουσικές που είχαμε ετοιμάσει, επειδή περίμενε ο κόσμος να χορεύει. Η παρουσίασή μας περιελάμβανε πληροφορίες για τη χώρα και ιδίως για την Κρήτη (όμως εγώ, αν και συμπλήρωσα τον Κρητικό, δεν ήξερα να πω πολλά), και μετά ποντιακή και κρητική μουσική και το παγκοσμίως γνωστό συρτάκι στο τέλος. Χειρότερη παρουσίαση σε ξένη χώρα δεν είχα κάνει ποτέ. Γίναμε ρεζίλι διεθνώς.
Το Σάββατο είχαμε ελεύθερο πρόγραμμα. Αφού οι περισσότερες χώρες είχαν φύγει από νωρίς το πρωί, πήγαμε μόνοι μας στο ιστορικό κέντρο της πόλης, κάναμε βόλτα, φάγαμε πίτσα (τόσες μέρες που μέναμε εκεί δε μας έκαναν ποτέ πίτσα!), είδαμε λίγο τα περίτεχνα και λεπτομερέστατα σκαλίσματα στο Ντουόμο (καθεδρικός ναός), και μετά επισκεφθήκαμε το βοτανικό κήπο του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Εκεί είδα κι έπιασα για πρώτη φορά πολλά εξωτικά και παράξενα φυτά, όπως πολλούς εξωτικούς φοίνικες, κυκαδόφυτα (γυμνόσπερμα φυτά με φοινικοειδή εμφάνιση, μεγάλα φτεροειδή φύλλα και κώνους), ψιλωτό (πρωτόγονο φυτό σαν φτέρη με λεπτά διχοτομητικά κλαδιά), λωτό (κάτι σαν νούφαρο), νούφαρο του Αμαζονίου (υδρόβιο φυτό με μεγάλα πλατιά φύλλα αγκαθωτά από κάτω), σαρακένιες (σαρκοφάγα φυτά με σάκους για την παγίδευση των εντόμων) κ.ά. Έπειτα γυρίσαμε πίσω κι ετοιμαστήκαμε για την επιστροφή.
Το απόγευμα πήγαμε στο αεροδρόμιο και στης 12_20 περίπου ήμουν πίσω στην Αθήνα. Επειδή είχα φτάσει αρκετά αργά, έμεινα σε μια οικογένεια φίλων της μάνας μου μαζί με τη μάνα για ένα βράδυ και την επόμενη μέρα πήραμε το τρένο και φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη το απόγευμα. Τότε θεωρώ ότι τελείωσε το ταξίδι.

Κάθε βράδυ είχαμε βόλτα στην πόλη με σχετικά ελεύθερο πρόγραμμα. Συνήθως πηγαίναμε βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης και μετά καθόμασταν για καφέ ή παγωτό. Κάποιες φορές πήγαμε μ’όλη την ομάδα, όμως γιατί η οργάνωση των ιταλών ήταν κακή – πάντα για κάποιο λόγο περιμέναμε, δεν γινόταν ποτέ αποτελεσματική συνεννόηση -, μερικές φορές πηγαίναμε μόνοι μας (εγώ, ο Κρητικός κι ο συνοδός, κάποιες φορές και λίγοι άλλοι). Η κακή οργάνωση ήταν το κύριο αρνητικό αυτής της εκδρομής, και το ίδιο έχουν να πουν αρκετοί άλλοι.
Η Φλωρεντία είναι μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ιταλίας. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το ιστορικό της κέντρο, με τους στενούς πλακόστρωτους δρόμους, τα παλιά, αλλά άψογα διατηρημένα κτίρια και τις πλατείες. Εκεί βρίσκεται ο καδεδρικός ναός αφιερωμένος στην Παναγία (Duomo), ένα κολοσσιαίο κτίριο παντού περίτεχνα σκαλισμένο, και πολλά άλλα κτίρια όπως το Παλιό Παλάτι (Palazzo Vecchio), ΄κ.ά. Η περιοχή του κέντρου είναι γεμάτη με τουριστικά καταστήματα, και συχνά παίζεται ζωντανή μουσική. Η κίνηση είναι μειωμένη στο μεγαλύτερο μέρος. Σπουδαίο αξιοθέατο είναι επίσης και η Παλιά Γέφυρα (Ponte Vecchio), η οποία διασχίζει τον ποταμό Άρνο που διαρρέει την πόλη.
Στην πόλη από το 14ο έως το 18ο αι. κυριαρχούσε η πλούσια οικογένεια των Μεδίκων (Medici), οι οποίοι ήταν τραπεζίτες με τεράστια δύναμη, αλά και υποστηρικτές της τέχνης. Πολλά κτίρια ήταν δικά τους. Απ’αυτήν την πόλη επίσης πέρασαν πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι κι ο Μποτιτσέλι. Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν την Ιταλία κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Φλωρεντία θεωρήθηκε ως έργο τέχνης κι έτσι δεν την κατέστρεψαν.

Το φαγητό που μας έδιναν ήταν πολύ καλό. Το πρωινό ήταν τυπικό, αλλά τα υπόλοιπα γεύματα ήταν παραδοσιακά ιταλικά φαγητά. Είχαν πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, και μετά φρούτο ή γλυκό. Χρησιμοποιούσαν πολύ τα ζυμαρικά (pasta) με διάφορους τρόπους, αλλά είχαμε και κρέας, κοτόπουλο, φασόλια, σαλάτες και πολλά άλλα φαγητά. Χρησιμοποιούν πολύ το βασιλικό, το τυρί μοτσαρέλα και το προσούτο, ένα αλαντικό από λεπτές φέτες παστού χοιρινού.
Το ICC όμως εκτός από εκπαιδευτικό έχει και κοινωνίκό χαρακτήρα: Να φέρει ανθρώπους απο διάφορες χώρες πιο κοντά και να διευκολύνει τη γνωριμία τους. Εγώ γενικά είμαι αρκετά ντροπαλός και συνεσταλμένος, αλλά σ’αυτήν την κατασκήνωση γνώρισα αρκετά άτομα και πήρα τα e-mail λίγων απ’αυτά για επικοινωνία και αργότερα. Τους έβρισκα συνήθως στα διαλείμματα των εργαστηρίων και στον ελεύθερο χρόνο. Μερικά παιδιά, με πρωταγωνίστριες της Ρουμάνες, έμεναν ως αργά το βράδυ, αλλά εγώ προτιμούσα να κοιμηθώ για ν’ανακτήσω δυνάμεις. Ακόμα και στην ημέρα της εκδρομής, που το πρόγραμμα είχε ντίσκο, εγώ προτίμησα να επιστρέψω πίσω νωρίτερα, αν κι ως συνήθως, η συνεννόηση ήταν κακή και το λεωφορείο ήρθε πολύ αργά να μας πάρει, με μισή ώρα διαφορά από την επιστροφή των άλλων από τη ντίσκο.

Τα έξοδα της μετακίνησης και της διαμονής καλύφθηκαν από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών. Αυτό που πληρώσαμε εμείς ήταν το αεροπλάνο από Θεσσαλονίκη-Αθήνα και το τρένο Αθήνα-Θεσσαλονίκη στην επιστροφή, καθώς και λίγα λεφτά εκεί για καφέ, ταξί και αναμνηστικά και δώρα.
Το ταξίδι αυτό μου άφησε πολύ καλές αναμνήσεις κι έχω να πω ότι είναι από τα καλύτερα. Κι άλλες φορές έχω συμμετάσχει σε κατασκηνώσεις στο εξωτερικό, αλλα αυτή ήταν η πλέον καλή. Αν γίνεται, σίγουρα θα συμμετάσχω και του χρόνου στη Ρουμανία.

Αύριο φεύγω για Ιταλία

Όπως έχω πει,
θα γίνει μια διεθνής συνάντηση σαν κατασκήνωση ατόμων με προβλήματα όρασης από πολλές ευρωπαϊκές χώρες στην Ιταλία με θέμα τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Πέρυσι είχε γίνει στην Αθήνα. Φέτος θα συμμετάσχω κι εγώ, κι από έλληνες θα είναι μόνο ένας ακόμα απ’την Κρήτη κι ο συνοδός. Σήμερα επέστρεψα απ’το χωριό, ετοιμάστηκα κι αύριο πρωί ταξιδεύω. Περισσότερα αφού γυρίσω.
Ίσως κάνω και καμία δημοσίευση από εκεί, αλλά αν δεν υπάρχει ελληνική γραμματοσειρά, θ’αναγκαστώ να γράψω σε γκρίκλις.

Εκδρομή στην Κέρκυρα

χάρτης της Κέρκυρας

Έχω μια μέρα που επέστρεψα από τη σχολική τετραήμερη εκδρομή στην Κέρκυρα. Πέρασα πολύ ωραία εκεί. Επισκεφθήκαμε πολλά μέρη και το βράδυ βγαίναμε έξω. Το πρόγραμμα είχε ως εξής:
Αναχωρήσαμε το πρωί της Παρασκευής στις 1 του μηνός. Σε περίπου 8 ώρες φτάσαμε, φάγαμε και μετά εγκατασταθήκαμε στο ξενοδοχείο. Το βράδυ το πρόγραμμα περιελάμβανε έξοδο σε κέντρο διασκέδασης, αλλά εγώ και μερικοί άλλοι μαθητές και συνοδοί παραμείναμε στο ξενοδοχείο λόγω κούρασης. Τη δεύτερη μέρα επισκεφθήκαμε το Αχίλλειο, το παλάτι της βασίλισσας Ελισάβετ (Σίσσι) , ένα εργαστήριο παραγωγής προϊόντων από κουμ κουάτ, και το σινοϊαπωνικό μουσείο στην πόλη και μετά είχαμε ελεύθερο πρόγραμμα. Το απόγευμα είχαμε ξεκούραση στο ξενοδοχείο και το βράδυ έξοδο σε ρεμπετάδικο με ζωντανή μουσική, από όπου επιστρέψαμε στις 3 το πρωί. Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε το Κανόνι, μια περιοχή κοντά στο Ποντικονήσι και αμέσως μετά την Παλαιόκαστρίτσα, όπου κάναμε βόλτες στη γύρω περιοχή. Όπως και στην προηγούμενη μέρα, είχαμε ελεύθερο πρόγραμμα στην πόλη, ξεκούραση στο ξενοδοχείο και το βράδυ έξοδο σε κέντρο ως τις δύο. Εκεί κατάφερα να πιω μισό μπουκαλάκι μπίρας φιξ. Γενικά, δεν πίνω σχεδόν ποτέ οινοπνευματώδη. Άλλοι μαθητές ήπιαν πολύ περισσότερο και μερικοί απ’αυτούς μέθυσαν ελαφρά, δεν υήρχαν όμως σοβαρά περιστατικά. Τέλος το πρωί της τελευταίας μέρας ξεκινήσαμε για την επιστροφή, η οποία διήρκησε 11 ώρες, επειδή κάναμε μερικές στάσεις.
Από εκεί αγόρασα 2 αναμνηστικές κούπες και 2 αναμνηστικά μαγνητάκια και 1 γλυκό του κουταλιού κουμ κουάτ. Η Κέρκυρα είναι το μόνο μέρος στην Ελλάδα όπου καλλιεργείται αυτό το φρούτο σε μεγάλη κλίμακα, από το οποίο παράγεται λικέρ και γλυκό του κουταλιού.
Σε γενικές γραμμές η εκδρομή πήγε πολύ καλά. Το ξενοδοχείο ήταν καλό και καθαρό, όλοι οι συνοδοί μας βοηθούσαν όποτε χρειαζόταν και δεν υπήρξε κανένα σοβαρό ατύχημα ούτε άσχημη συμπεριφορά μαθητών. Το μόνο πού ίσως θα μπορούσα να πω αρνητικό ήταν οι πολλές ώρες ξεκούρασης που είχαμε τ’απογεύματα στο ξενοδοχείο, στις οποίες θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο. Χάσιμο χρόνου ήταν επίσης το ταξίδι της αναχώρησης και της επιστροφής, τον οποίον όμως δεν θα μπορούσαμε ν’αλλάξουμε.
Ήταν πολύ ωραία αυτή η εκδρομή, όπως και οι άλλες σχολικές που έχω συμμετάσχει, πέρυσι με την πρώτη λυκείου στο Ναύπλιο και πρόπερσι με την τρίτη γυμνασίου στη Θράκη.

Λίγες επιπλέον πληροφορίες για το νησί και την ιστορία του:
Η Κέρκυρα είναι από τα βορειότερα ιόνια νησιά. Στα ανατολικά βρίσκονται σε κοντινή απόσταση οι ηπειρωτικές ακτές και στα βορειοανατολικά οι αλβανικές. Ανήκει στο νομό Κέρκυρας και στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Ο νομός επίσης περιλαμβάνει τους Παξούς, τους Αντίπαξους κι άλλα μικρότερα νησιά. Όλος ο νομός έχει έκταση 641 τ.χλμ., ενώ το νησί 591 τ.χλμ. Το νησί είναι μακρόστενο με ακτογραμμή που σχηματίζει πολλούς όρμους και ακρωτήρια. Είναι ορεινό και η υψηλότερη κορυφή είναι ο Παντοκράτορας (914 mέτρα). Ο πληθυσμός όλου του νομού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 111975 κάτοικοι και η πόλη της Κέρκυρας, που είναι και η πρωτεύουσα του νομού, έχει πληθυσμό 28185 κατοίκους, σύμφωνα με την ίδια απογραφή. Είναι από τα πλέον πυκνοκατοικημένα νησιά της Μεσογείου, με πυκνότητα 100 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Στο νησί αυτό κατά την ομηρική εποχή κατοικούσαν οι Φαίακες, λαός φοινικικής καταγωγής και Ιλλύριοι. Οι πρώτοι έλληνες που εγκαταστάθηκαν στο νησί ήταν Ερετριείς. Το 734 π.χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό το Χερσικράτη ίδρυσαν την πόλη της Κέρκυρας. Επειδή ήταν πιστή σύμμαχος της Αθήνας αποτέλεσε και μία από τις αφορμές του Πελοπονησιακού Πολέμου. Αργότερα καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους. Κατά τη βυζαντινή εποχή, επειδή λειτουργούσε ως προγεφύρωμα για τις ηπειρωτικές ακτές, δεχόταν συχνά επιδρομές από βαρβαρικούς λαούς όπως Οστρογότθους, Νορμανδούς και άλλους. Ύστερα από την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους λατίνους, το νησί πέρασε στην βενετική κυριαρχία με διαστήματα επανάκτησής του από τους Έλληνες. Από το 1386 αρχίζει η βενετοκρατία της Κέρκυρας έως το 1797 οπότε καταλαμβάνεται από το Ναπολέοντα. Στο δχιάστημα της βενετοκρατίας πολιορκήθηκε πολλές φορές από τους Τούρκους, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρουν να την καταλάβουν. Η Κέρκυρα στην συνέχεια αποτέλεσε την πρωτεύουσα της επτανήσου πολιτείας για επτά χρόνια. Από το 1807 έως το 1814 βρισκόταν υπό γαλλική κατοχή, κι ως το 1864 υπό αγγλική. Το έτος αυτό ενσωματώθηκε στην Ελλάδα μαζί με τ’άλλα Επτάνησα.
Η πόλη της Κέρκυρας έχει Βενετικές και σε μικρότερο βαθμό γαλλικές και αγγλικές επειρροές. Μεγαλύτερο τουριστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά πόλη που είναι περιτειχισμένη σε μεγάλη έκταση και γεμάτη από πολλά παλιά κτίρια, αψίδες, ανάκτορα και φρούρια και στενά σοκάκαι (καντούνια). Εκεί βρίσκεται το παλαιό φρούριο, το οποίο χτίστηκε από τους Βενετούς το 13ο αι. Μπροστά απ’αυτό βρίσκεται η πλατεία Σπιανάδα, η μεγαλύτερη πλατεία των Βαλκανίων, που αρχικά ήταν ένα μέρος ανοιγμένο από τους Βενετούς με σκοπό να παρακολουθούν καλύτερα τους εχθρούς. Την πλατεία περιβάλλουν παλια κτίρια όπως το Λιστόν και το αγγλικο ανάκτορο. Το νέο φρούριο χτίστηκε το 1570 με σκοπό να ενισχυθεί η άμυνα της πόλης κατά τη διάρκεια του τουρκοβενετικού πολέμου και αποτελεί το δυτικό όριο της πόλης. Υπάρχουν πολλά άλλα αξιοθέατα παλια κτίρια. Η νέα πόλη δεν έχει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.

Οι φωτογραφίες.

Επίσης:
Ο επίσημος ιστότοπος του δήμου Κέρκυρας.

Γενίτσαροι και Μπούλες στη Νάουσα

γενίτσαροι

γενίτσαροι

ομάδα γενίτσαρων

Έχει λίγες ώρες που επέστρεψα από τη Νάουσα. Είχα κανονίσει να πάω εκεί αυτές τις μέρες για να δω το έθιμο των Γενιτσάρων και Μπουλών που γίνεται κάθε χρόνο τις αποκριές στη Νάουσα. Παρακάτω λεπτομερέστερα:
Την πρώτη μέρα, δηλαδή χθες το Σάββατο, έφτασα εκεί. Δεν έγιναν πολλά εκείνη τη μέρα αφού είχα ήδη επισκεφθεί τα περισσότερα μέρη στην προηγούμενή μου εκδρομή εκεί.Το απόγευμα παρακολούθησα έναν αγώνα χειροσφαίρησης (χάντμπολ για τους άσχετους) μεταξύ του Ζαφειράκη Νάουσας και του Αερωπού Έδεσσας, όπου ο Ζαφιράκης νίκησε με 4 γκολ διαφορά. Πήγαν να γίνουν και κάτι μικροεπεισόδια, αλλά η αστυνομία παρενέβησε και τ’απέτρεψε. Έμεινα στο σπίτι των φίλων μου εκεί.
Την επόμενη μέρα, δηλαδή σήμερα, άρχισε το έθιμο των Γενιτσάρων και Μπουλών, το κατ’εξοχήν αποκριάτικο έθμο της Νάουσας. Το έθιμο αυτό χρονολογείται από το 18ο αι., αλλά έχει τις ρίζες του στις αρχαίες διονυσιακές γιορτές. Σ’αυτό το έθιμο άντρες ντυμένοι με χαρακτηριστικές παραδοσιακές στολές χορεύουν κατά μπουλούκια (ομάδες) στους δρόμους της πόλης ακολουθώντας προκαθορισμένη πορεία με συνοδεία ζουρνά και νταουλιού. Σε κάθε μπουλούκι υπάρχει και ένας άντρας ντυμένος γυναίκα νύφη. Όλοι στα μπουλούκια φορούν προσώπους (μάσκες). Το πρόγραμμά τους την πρώτη Κυριακή της Αποκριάς περιλαμβάνει τα εξής:

Το πρωί γίνεται το ντύσιμο του γενίτσαρου και το μάζεμα του μπουλουκιού.
Πριν το μεσημέρι πηγαίνουν στο δημαρχίο όπου αρχίζει ο χορός και παίρνουν συμβολικά άδεια από το δήμαρχο.
Στη συνέχεια χορεύουν στους δρόμους της πόλης
και το απόγευμα γίνεται το βγάλσιμο του προσώπου.

Αργότερα μπορεί να συνεχίζουν οι χοροί και οι μουσικές, ελεύθερα όμως τώρα, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Επίσης, εκείνη την ημέρα στους δρόμους γίνεται και πολλή οινοποσία. Τα κρασιά της Νάουσας είναι ονομαστά και εξαιρετικά.
Το έθιμο αυτό έχει τέλεια οργάνωση και συντονισμό, σε αντίθεση μ’αυτό που επικρατεί σε καρναβάλια άλλων περιοχών. Αυτό ήταν και το σημείο που μ’έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Προτείνω σ’όσους μπορείτε αυτές τις μέρες να πηγαίνετε. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται μέχρι το πρωί της Καθαράς Δευτέρας.
Όσο ήμουν εκεί ο καιρός ήταν αρκετά κρύος και παροδικά ψιλοχιόνιζε, χωρίς να το στρώνει όμως. Δεν είχε ωστόσο κακοκαιρία και οι βόλτες ήταν άνετες. Η κίνηση το Σάββατο ήταν λίγο περισσότερο αυξημένη από ό,τι συνήθως.
Ήταν πολύ ωραία κι αυτή η εκδρομή. Όσοι πάτε θα το ευχαριστηθήτε.

Σύνδεσμοι για περισσότερες πληροφορίες για το έθιμο:
εδώ,
εδώ,
εδώ,
εδώ
και
εδώ.

Βίντεο:

Εκδρομή στη Νάουσα

θέση του δήμου Νάουσας στο νομό Ημαθίας

πανοραμική φωτογραφία της πόλης

Χώρος Θυσίας

Αράπιτσα

Αγ. Νικόλαος

γενίτσαροι και μπούλες

σχολή του Αριστοτέλη

τάφος του Κινχ

παλιά φωτογραφία από τη Νάουσα

Το σαββατοκύριακό που πέρασε επισκέφθηκα τη Νάουσα. Με φιλοξένησαν κάποιοι φίλοι μου – οι δεινοί παίκτες του Ζαφειράκη για τους οποίους είχα γράψει παλαιότερα. Διέμεινα εκεί μια νύχτα.
Την πρώτη μέρα έκανα μια περιήγηση στα σημαντικά μέρη της πόλης: στο πάρκο, στην Αράπιτσα και στο χώρο θυσίας και σε πλατείες και δρόμους, ενώ το απόγευμα παρακολούθησα έναν αγώνα της ομάδας τους στον οποίο φυσικά νίκησε.
Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε το λαογραφικό μουσείο και έπειτα κάναμε μικρές εκδρομές έξω από την πόλη στη σχολή του Αριστοτέλους, στο μέρος όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε το Μ. Αλέξανδρο, σε τρεις ελληνιστικούς μακεδονικούς τάφους (του Κίγχ, της κρίσης και του Λύσονος και Καλλικλέους), καθώς και στο αρχαίο θέατρο της Μίεζας του οποίου η αναστήλωση σταμάτησε το 2008 (άσχετα που η βικιπαίδεια λέει ότι συνεχίζεται – μάλλον δεν έχει ανανεωθεί από τότε), λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Ακόμα όλες οι πέτρες δεν έχουν τοποθετηθεί, μέρος του μένει ακόμα χωρίς να έχει ανασκαφεί και ο γερανός παραμένει έξω. Στο τέλος, πριν φύγω, κάναμε και μια βόλτα στον Άγιο Νικόλαο, όπου βρίσκονται οι πηγές της Αράπιτσας και το μόνο άλσος αιωνόβιων πλατάνων στην Ελλάδα.
Η Νάουσα είναι μια μικρή πόλη 25000 κατοίκων, χτισμένη στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Βερμίου. Αν και ιδρύθηκε πρόσφατα (τέλη 14ου-αρχές 15ου αι.), έχει μια αξιόλογη ιστορία. Κατά την Τουρκοκρατία απολάμβανε πολλά προνόμια και βρισκόταν σε καλή οικονομική κατάσταση. Λόγω της ενεργής συμμετοχής της στην ευρύτερη ελληνική επανάσταση του 1821, ο πληθυσμός της υπέστη τη βία των Τούρκων οι οποίοι πολιόρκησαν και τον Απρίλιο του 1822 κατέλαβαν την πόλη. Πολλοί σφαγιάστηκαν, κάποιοι ξέφυγαν, σε κάποιους δόθηκε χάρη, ενώ πολλές γυναίκες με τα παιδιά τους προτίμησαν να πέσουν στην Αράπιτσα παρά να αιχμαλωτιστούν από τους Τούρκους, στο γνωστό ολοκάφτωμα της Νάουσας. Ύστερα από αυτό το συμβάν η πόλη χαρακτηρίστηκε ως ηρωική, όπως και το Μεσολόγγι είναι ιερή, το Σούλι ιστορική κλπ. Παρόλα αυτά, η πόλη ανέκαμψε γρήγορα και γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθιση με την ανάπτυξη της κλωστοϋφαντουργίας και της οινοποιίας. Ενσωματόθηκε στην Ελλάδα το 1912, πέρασε από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τον εμφύλιο (ο οποίος ήταν πιο καταστροφικός) και την εισροή προσφύγων το 1922 χωρίς μεγάλα πλήγματα στην οικονομία, φτάνοντας δυστυχώς σήμερα, μετά το κλείσιμο των κλωστοϋφαντουργίων, να έχει ανεργία στο 50%. Η παραγωγή οίνου συνεχίζεται ακόμα και παράγονται ονομαστά κρασιά με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης.
Για περισσότερα όσον αφορά την ιστορία, τα ξιοθέατα κλπ:
Ο επίσημος ιστοχώρος του δήμου Νάουσας
Η Νάουσα στο διαδίκτυο
Το άρθρο της βικιπαίδειας
Η πόλη της Νάουσας, η πόλη των 4 εποχώνΟι εντυπώσεις μου από την πόλη ήταν πολύ καλές. Έχει στενούς δρόμους – οι κεντρικοί μπορεί να έχουν το πλάτος περίπου της Μπότσαρη, δεν υπάρχουν φανάρια – εκτός από ένα που βρισκόταν σε μια μεγάλη διασταύρωση και αναβόσβηνε για να προειδοποιεί τους οδηγούς – (Αυτό όμως δεν είναι μεγάλο πρόβλημα, αφού η κίνηση είναι πολύ λιγότερη από ότι στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα ή σε κάποια παρόμοια μεγάλη πόλη.), υπάρχουν πολλά δέντρα και πράσινο, η Αράπιτσα διαρέει την πόλη και εκτός από αυτήν υπάρχουν πολλά ρυάκια, υπάρχουν πολλές βρύσες και αρκετές εκκλησίες, συντριβάνια και ένας μεγάλος οβελίσκος στην κεντρική πλατεία ο οποίος έχει ύψος 11 μέτρων και είναι ένας από τους 10 ψηλότερους του κόσμου. Δεν υπάρχουν πολλές παλιές εκκλησίες, γιατι έχουν καταστραφεί απ΄τους Τούρκους. Οι παλαιότερες χρονολογούνται στον 19ο αι. Οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές και μπορείς να μετακινηθείς από το ένα μέρος στο άλλο με τα πόδια εύκολα. Ακόμα και ο Αγ. Νικόλαος που βρίσκεται έξω από την πόλη είναι αρκετά κοντά με τα πόδια.
Όσο ήμουν εκεί, ο καιρός ευτυχώς παρέμεινε καλός.
Επιπλέον, η πόλη είναι γνωστή για το έθιμο “Γενίτσαροι και Μπούλες” που γίνεται κάθε χρόνο τις απόκριες, το οποίο όμως δεν έχω παρακολουθήσει, και για το ετίσιο διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Ακόμα, στο Βέρμιο υπάρχει το χιονοδρομικό κέντρο 3-5 πηγάδια που είναι το μόνο στην Ελλάδα που έχει σύστημα τεχνητής χιόνωσης. Εκεί είχα πάει πολύ παλιά υποτιθεται για να μάθω σκι.
Προτείνω να την επισκεφθείτε. Είναι πολύ κοντά (από Θεσσαλονίκη και γειτονικές περιοχές της Μακεδονίας πάντα) και έχει πολλά πράγματα να δείτε και να κάνετε.