Το συνάχι δεν επηρεάζει μόνο τη μύτη

Αυτές τις μέρες είμαι κρυωμένος και μπουκωμένος με βαρύ συνάχι και αίσθηση βάρους στο κεφάλι, κι επομένως δεν είναι και η καλύτερη κατάσταση. Λες και υπάρχει μια συνωμοσία, όποτε έχω λίγες κενές μέρες, να παθαίνω κάτι. Το λέω γιατί μού’χει τύχει κι άλλες φορές να αρρωσταίνω σε αργίες. Πιθανόν θα κόλλησα απ’τα παιδάκια του θείου μου, που ήρθαν το σαββατοκύριακό. Είμαι άρρωστος εδώ και τέσσερις μέρες. Την Πέμπτη άρχισα να έχω ενόχληση στο λαιμό, την παρασκευή αρχικά το πρωί ήμουν καλά μόνο με πονόλαιμο, αλλ’αργότερα ζαλιζόμουν και κοιμήθηκα νωρίς (ίσως είχα λίγο πυρετό), χθες είχα έντονο συνάχι με πολύ βήχα και πόνο όταν έβηχα, και σήμερα ο βήχας και ο πόνος μειώθηκαν λίγο, αλλά το συνάχι παραμένει, με λίγο φτέρνισμα. Ακόμα οι μύξες δεν έχουν στερεοποιηθεί.

Όμως το συνάχι δεν επηρεάζει μόνο το αναπνευστικό μου σύστημα. Πέρα από τ’ότι είναι υπερβολικά ενοχλητικό αναγκάζοντάς με να φυσάω συνέχεια τη μύτη μου και να χρησιμοποιώ αντισυμφορητικά χωρίς μεγάλο αποτέλεσμα, έχει επιπτώσεις και στον υπόλοιπο οργανισμό. Δεν εννοώ πυρετό και παρόμοια συστημικά συμπτώματα μόλυνσης που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχω. Ενοώ συμπτώματα λόγω μάλλον μειωμένης παροχής οξυγώνου στον εγκέφαλο.

Έχω παρατηρήσει τις μέρες που είμαι στο μέγιστο της ρινικής συμφόρησης του κρυολογήματος και όλα τα ιγμόριά και τ’αφτιά μου είναι μπουκωμένα βαραίνοντας το κεφάλι μου, ότι ο εγκέφαλος δε λειτουργεί στο μέγιστο. Για παράδειγμα γίνονμαι πιο αδρανής και απαθής, αποφεύγω να κάνω σύνθετα πράγματα κι ούτε μπορώ να υπερφορτώνομαι με δουλειές, η συγκέντρωσή μου πέφτει (μπορεί π.χ. να διαβάζω κάτι στο Διαδίκτυο και να μεταπηδήσω εύκολα σε κάτι άλλο ή να διαβάζω τα μαθήματά μου με μεγαλύτερη προσπάθεια), μπορώ να μείνω σε μία θέση για πολύ ώρα, δε σκέφτομαι ούτε αναλύω ούτε συνθέτω τόσο πολύ, μπορεί να ξεχνάω μικροπράγματα, αμελώ ή αναβάλλω διάφορα πράγματα, περπατάω αργά, νιώθω ελαφριά τα βήματα μερικές φορές, κ.ά. Επηρεάζεται όμως και το υπόλοιπο σώμα, κι έτσι έχω ζάλη και πονοκέφαλο, κυρίως όταν σηκώνομαι, και κρύα άκρα. Όταν μειώνεται το μπούκωμα τα συμπτώματα αυτά ελαττώνονται αμέσως. Για παράδειγμα σήμερα το μεσημέρι που κατάφερα ν’ανοίξω εντελώς τη μύτη για λίγα λεπτά, η διάθεσή μου είχε ανεβεί και σκόπευα να βάλω πολλά άρθρα εδώ, αλλά τελικά δε μπόρεσα.

Πιστεύω ότι το πρόβλημα οφείλεται στη μειωμένη οξυγόνωση του σώματος και περισσότερο του εγκεφάλου, ο οποίος δεν ανέχεται ούτε λίγο πτώσεις στην παροχή οξυγόνου. Μπορεί ν’αναπνέω από το στόμα ή και απ’το στόμα ακι απ’τη μύτη, αλλά νιώθω πως πάλι ο αέρας δε φτάνει. Ίσως ακόμα ένας λόγος είναι η έντονη εστίασή μου στα πιο ενοχλητικά συμπτώματα, αν και νομίζω όχι τόσο σημαντικός.

Απ’ό,τι έχω ψάξει όμως το συνάχι δεν προξενεί σημαντικά προβλήματα στην οξυγόνωση. Το σοβαρότερο πρόβλημα που μπορεί να προκαλέσει είναι η μειωμένη οξυγόνωση κατά τον ύπνο, και πάλι περισσότερο στα παιδιά. Εγώ στον ύπνο έχω ιδιαίτερο πρόβλημα, γιατί δε θα κοιμηθώ καλά αν πρώτα δεν ανοίξω κάπως τη μύτη μου. Συνήθως το καταφέρνω με φύσημα και μπόλικο αντισυμφορητικό, αλλά μερικές φορές μπορεί να ταλαιπωρούμαι για πολύ ώρα.

Συνήθως ένα κρύωμά μου διαρκεί μια βδομάδα. Από το απόγευμα της πρώτης μέρας αρχίζω να έχω λίγη ενόχληση στο λαιμό, που γίνεται ενοχλητικός πόνος κι αίσθηση ξυσίματος την επόμενη ήδη μέσα στο βράδυ. Συνήθως από το μεσημέρι της επόμενης ή της μεθεπόμενης αρχίζει το συνάχι με υγρές μύξες, που κρατάει συνήθως 2-3 μέρες. Το διάστημα αυτό επίσης βήχω με πόνο στο στήθος και στο σαγώνι. Τελικά οι μύξες αρχίζουν να στεγνώνουν και ο βήχας λίγο αυξάνεται, και τις τελευταίες μέρες το συνάχι και ο βήχας υποχωρούν. Κατάλειπα μπορεί να παραμείνουν και για λίγο μετά. Αυτή είναι μια τυπική περίπτωση, άλλες φορές μπορεί να κρατήσει πολύ λίγότερο, π.χ. πέρσι που ξανακρύωσα είχα έντονα συμπτώματα μόνο για τρεις μέρες, ενώ άλλες φορές μπορεί νά’χω και για 10 μέρες. Η συγκεκριμένη φορά μου φαίνεται πος θα κρατήσει λίγο παραπάνω από το σύνηθες.

Πρέπει εδώ να κάνω μια σημαντική αποσαφήνηση: άλλη ίωση είναι η γρήπη κι άλλη το κρύωμα. Στη γρήπη τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ολόκληρο τον οργανισμό και συνήθως έχουμε πυηρετό, γαστρεντερικά προβλήματα, πόνους στις αρθρώσεις, κι άλλα τέτοια συμπτώματα που μας κρατούν στο κρεβάτι. Το κρύωμα αντίθετα επηρεάζει σχεδόν πάντοτε μόνο το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα και δε χρειάζεται σημαντική φαρμακευτική υποστήρηξη. Η πρόληψη είναι γνωστή: να προσπαθούμε ν’αποφεύγουμε να επισκεπτόμαστε κάποιον άρρωστο ή να είμαστε σε κλειστούς χώρους χωρίς αερισμό, να βήχουμε με το χέρι μπροστά, να πετάμε τα χαρτομάντιλά μας, να πλένουμε τα χέρια μας πριν φάμε ή πιάσουμε μέρος του σώματός μας κ.ά. Η
βιταμίνη c
δεν έχει αποδειχθεί ότι προλαμβάνει τα κρυολογήματα, αλλά έχει βρεθεί ότι ενισχύει την άμυνα του οργανισμού μειώνοντας τη διάρκεια της ίωσης.

Να, τώρα που έγραφα το άρθρο, έγραψα ότι ζαλίζομαι όταν σηκώνομαι δυο φορές.

Ενημέρωση 27/2/2012
Για όσους αγχώνονται μήπως έχω καμία άλλη πάθηση, σήμερα είμαι πολύ καλύτερα, και αναπνευστικά και νοητικά.

Το αλκόολ έχει νευροτοξικά αποτελέσματα σε χρόνιους χρήστες

Πηγή:
psy.gr

Τα τοξικά αποτελέσματα εμφανίζονται ως ένας συνδυασμός από τα νευροτοξικά αποτελέσματα του αλκοόλ, την αλληλεπίδραση του αλκοόλ με τις θρεπτικές ανεπάρκειες του αλκοολισμού και από τις νευροτοξικές συνέπειες της απόσυρσης του αλκοόλ.

Ακόμα και η απόσυρση της αιθανόλης συνδέθηκε με μειώσεις των δενδριτικών συνάψεων των νευρικών κυττάρων και τη νευρωνική απώλεια.

Η ατροφία, η συρρίκνωση και η νευρωνική απώλεια του εγκεφάλου, έχουν τεκμηριωθεί στον ιστό του εγκεφάλου σε άτομα με αλκοολισμό, ιδίως στις φλοιώδεις και επιχείλιες περιοχές.

Όσον αφορά τον όγκο του εγκεφάλου, η μεταθανάτια έρευνα δείχνει ότι η απώλεια λευκής ουσίας, εμφανίζεται να είναι πιο προεξέχουσα από την μείωση της φαιάς ουσίας. Η νευρωνική απώλεια εμφανίζεται να είναι πρώτιστα απώλεια των πυραμιδικών νευρώνων.

Το σύνδρομο Wernicke-Korsakoff έχει συνδεθεί με ανωμαλίες στο μετωπικό φλοιό, καθώς επίσης και σε διάφορες υποφλοιώδεις δομές, συμπεριλαμβανομένου του θαλάμου, του ιππόκαμπου, των μαστίων και του αμυγδαλωτού πυρήνα.

Οι νευρωνικές ογκομετρικές απώλειες, είναι προοδευτικές με τη βαριά κατανάλωση και είναι πιο προεξέχουσες στο μετωπικό και κροταφικό φλοιό. Τα εξαρτώμενα από το αλκοόλ άτομα παρουσιάζουν επίσης διεύρυνση ανάμεσα στις έλικες του εγκεφαλικού φλοιού και τις κοιλίες, καθώς επίσης και μείωση όγκου του ιππόκαμπου. Περιγράφονται επίσης μειώσεις του όγκου του μεσολόβιου (που συνδέει το δεξί με το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου).

Η ατροφία του εγκεφάλου που τεκμηριώνεται στις δομικές νεύρο-απεικονιστικές μελέτες είναι πιο μεγάλη με την αύξηση της ηλικίας στους ενηλίκους. Αυτή η ηλικιακή επίδραση μπορεί να απεικονίσει μια ηλικιακή ευπάθεια στο αλκοόλ στους γηραιότερους πληθυσμούς, την αλληλεπίδραση των διαδικασιών γήρανσης, και νευροτοξικότητας του αλκοολισμού, δηλαδή, μια «πρόωρη γήρανση του εγκεφάλου», καθώς επίσης και τον συσσωρευμένο αντίκτυπο του από μακρού υφιστάμενου αλκοολισμού στους παλαιότερους ηλικιακά πληθυσμούς. Κατά συνέπεια, η ατροφία μπορεί να μην είναι εύκολα ανιχνεύσιμη στους νέους υγιείς αλκοολικούς ασθενείς.

Αντίθετα, οι έφηβοι αλκοολικοί, παρουσιάζουν ογκομετρικές αλλαγές του ιππόκαμπου, που δεν φαίνονται στις μελέτες των υγιών νέων ενηλίκων. Η μελέτη στους εφήβους δείχνει τη βλαβερή δυνατότητα, οι έφηβοι αλκοολικοί να παρουσιάζουν αποδιοργανωτικά αποτελέσματα στην ανάπτυξη του εγκεφάλου ή και μια αυξανόμενη ευαισθησία στα νευροτοξικά αποτελέσματα του αλκοόλ.

Κατά τη διάρκεια των αρχικών ετών της διακοπής χρήσης του αλκοόλ, υπάρχει αποκατάσταση στις ποσότητες της φαιάς και λευκής εγκεφαλικής ουσίας, μειώσεις στο κενό ανάμεσα στις έλικες και μειώσεις του κοιλιακού όγκου. Υπάρχουν όμως διαφορές στο ποσοστό συγκεκριμένων περιοχών εγκεφάλου και συγκεκριμένων τύπων ιστού, όσον αφορά το ποσοστό αποκατάστασης. Η σχετικά γρήγορη αποκατάσταση της λευκής εγκεφαλικής ουσίας μετά την διακοπή του αλκοόλ, δεν εμφανίζεται να απεικονίζει και την επιστροφή του ύδατος των ιστών που εκτοπίζεται από το αλκοόλ, δηλαδή την αφυδάτωση.

Η θρεπτική κατάσταση, οι νευρολογικές επιπλοκές της απόσυρσης του αλκοόλ, και η ηπατική λειτουργία, εμφανίζονται να σχετίζονται με ευρήματα στις δομικές νεύρο-απεικονιστικές μελέτες. Οι επιληπτικές κρίσεις μετά από απόσυρση του αλκοόλ, έχουν συνδεθεί με τη νευροτοξικότητα στούς αλκοολικούς ασθενείς. Υποστήριξη αυτής της σχέσης, είναι ότι η απώλεια λευκής ουσίας στον κροταφικό φλοιό συνδέθηκε ιδιαίτερα με επιληπτικές κρίσεις μετά από απόσυρση της αιθανόλης. Αν και η φλοιώδης ατροφία έχει περιγραφεί και σε αλκοολικούς ασθενείς με καλή θρεπτική κατάσταση, το σύνδρομο Wernicke-Korsakoff και η ηπατική κίρρωση συνδέονται γενικά με μεγαλύτερα ογκομετρικά ελλείμματα στις φλοιώδεις και επιχείλιες δομές του εγκεφάλου.

Επιπλέον μελέτες που αποδεικνύουν τη μεταδοσιμότητα της νόσου του Αλτσχάιμερ

Παλαιότερα
είχα κάνει μια δημοσίευση για μια μελέτη που είχα βρει στην οποία δόθηκε ένεση β-αμυλοειδούς (πρωτεΐνη που προκαλεί το Αλτσχάιμερ) σε εγκεφάλους ποντικιών και παρατηρήθηκε ότι τα ποντίκια εμφάνισαν την ασθένεια.
Είναι από πολλούς στον επιστημονικό χώρο αναγνωρισμένο ότι όλες οι αμυλοειδωτικές παθήσεις (όταν μια πρωτεΐνη διπλώνεται λάθος ώστε να τροποποιεί κι άλλες και προκαλεί ασθένεια λέγεται αμυλοειδές) είναι μεταδόσιμες, τουλάχιστον στο εργαστήριο. Το γνωστότερο τέτοιο παράδειγμα είναι η νόσος Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ και λοιπές μεταδόσιμες σπογγώδεις εγκεφαλοπάθειες που μεταδίδονται και σε φυσικό περιβάλλον. Έως τώρα δεν είμαστε σίγουροι για την πιθανότητα και το βαθμό μετάδοσης άλλων παρόμοιων παθήσεων σε φυσικές συνθήκες. Αν όμως κάτι τέτοιο ισχύει, τότε μεγάλο μέρος του πληθυσμού κινδυνεύει.
Βρήκα λοιπόν άλλες δύο μελέτες που κάνουν το θέμα ακόμα πιο ανησυχητικό.
Στην πρώτη
αποδεικνύεται ότι η νόσος του Αλτσχάιμερ μπορεί να μεταδοθεί με μεταγγίσεις αίματος, όπως γίνεται και με τη νέα παραλλαγή της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ.
Στη δεύτερη
και πιο ανησυχητική, ποντίκια ούτε γενετικά τροποποιημένα ούτε προδιατεθημένα με οποιονδήποτε τρόπο στην εμφάνιση ασθένειας παρόμοιας με Αλτσχάιμερ εμφάνισαν τη νόσο ύστερα από ένεσή τους με λοιμογόνο υλικό. Η ομάδα που ενέθηκε την εμφάνιση, η ομάδα ελέγχου όχι. Το ενδιαφέρον ήταν ότι οι πρωτεϊνικές συσσωματώσεις και οι αλλοιώσεις του εγκεφαλικού ιστού δεν ήταν περιορισμένες μόνο στο σημείο της ένεσης, αλλ’εξαπλώθηκαν και σ’άλλα μέρη του εγκεφάλου, όπως θα γινόταν με κάποια σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια. Όπως έλεγε και η ίδια η μελέτη, το Αλτσχάιμερ συμπεριφέρεται ως πρίον.

Αυτό που αποδεικνύουν οι μελέτες και αυτά που θ’αποκαλύψει η συνεχιζόμενη έρευνα σημαίνουν ένα πράγμα για μας: ότι είμαστε συνεχώς εκτεθημένοι σ’αυτήν τη μόλυνση από πολλαπλές πηγές. Σίγουρα η διατροφή και οι ιατρικές διαδικασίες ενέχουν το μεγαλύτερο κίνδυνο. Για τις τελευταίες το θέμα μπορεί να είναι πολύ σοβαρό. Αν οι υπόλοιπες, ή τουλάχιστον αρκετές από τις υπόλοιπες αμυλοειδωτικές παθήσεις μεταδίδονται σαν τα πρίον που προκαλούν τη νόσο Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ, π.χ. με μεταγγίσεις αίματος, με νευρολογικές επεμβάσεις, με οφθαλμολογικές επεμβάσεις, με οδοντιατρικές επεμβάσεις, με μεταμοσχεύσεις, ίσως και με κάποιες μορφές εξετάσεων, Τ’αποτελέσματα γίνονται τρομακτικά. Οι πλειονότητα των “σποραδικών” τέτοιων παθήσεων ίσως τελικά έχειο κάποια αιτιολογία. Και το πιο ανησυχητικό, είμαστε παγιδευμένοι από παντού μ’αυτές τις πρωτεΐνες. Δε μπορούμε να το αποφύγουμε. Μέχρι η ιατρική κοινότητα να ευαισθητοποιηθεί για αυτό το θέμα, που πιστεύω ότι θα γίνει πολύ πολύ αργά, θα συνεχίζουμε να εκτιθέμαστε απροστάτευτοι. Ίσως και οι γιατροί κινδυνεύν από μόλυνση λόγω της αντοχής των πρωτεϊνών αυτών στις συνήθεις μεθόδους αποστείρωσης.
Για να ευαισθητοποιηθεί όμως η ιατρική κοινότητα θα πρέπει να γίνει κάτι. Ίσως κάτι αλλάξει από τις ολοένα και περισσότερες νέες μελέτες που εμφανίζονται γι’αυτό το θέμα, ίσως από τη συντονισμένη δράση κάποιας ομάδας, ή, στη χειρότερη περίπτωση, από κάποια μεγάλη ιατρική κρίση με μεγάλο αριθμό θυμάτων τέτοιων παθήσεων άμεσα συσχετιζόμενων με το ιατρικό ιστορικό τους.

Αποκεφαλισμός στα έντομα: δε συνεπάγεται απαραίτητα το θάνατο

ακέφαλος χρυσομπούμπαρος

αοκεφαλισμένη νυχτοπεταλούδα σε πτήση στο χέρι μου

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από φέτος το καλοκαίρι με αποκεφαλισμένα έντομα. Και τα δύο την ώρα της φωτογράφισης ήταν ζωντανά. Από την πεταλούδα είχα βγάλει ένα καλό βίντεο, αλλά δεν το βρίσκω για να το βάλω.

Τα έντομα έχουν πολύ διαφορετικά συστήματα από τα σπονδυλωτά και σ’αυτά ο αποκεφαλισμός δεν είναι κάτι άμεσα θανατηφόρο. Θα πρέπει όμως πρώτα να καταλάβουμε γιατί ο αποκεφαλισμός είναι θανατηφόρος στα σπονδυλωτά. Ο θάνατος από αποκεφαλισμό στα σπονδυλωτά επέρχεται από απώλεια αίματος και πτώση της πίεσης και από απώλια εγκεφαλικού ελέγχου των ζωτικών λειτουργειών. Το τελευταίο επειδή λίγες λειτουργίες στο σώμα των σπονδυλωτών είναι σχετικά ανεξάρτητες, με τις περισσότερες να ρυθμίζονται είτε άμεσα είτε έμμεσα από τον εγκέφαλο. Υπάρχουν και κάποια νευρικά κέντρα στο νωτιαίο μυελό, εξού και η κίνηση του σώματος μετά τον αποκεφαλισμό, αλλ’αυτά δεν επαρκούν για τη διατήρηση της ζωής. Στις περισσότερες των περιπτώσεων το σώμα και το κεφάλι μπορούν να επιβιώσουν αποκομμένα μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, ενώ σε ποικιλόθερμα είδη με χαμηλότερο μεταβολισμό, έχει παρατηρηθεί ότι το κεφάλι μπορεί να παραμείνει ζωντανό για μερικά λεπτά έως και μία ώρα.

Τα έντομα από την άλλη δεν έχουν τα προβλήματα των σπονδυλωτών. Το νευρικό τους σύστημα είναι πολύ πιο αποκεντρωμένο, με ζεύγη γαγγλίων (τοπικών νευρικών κέντρων) σε κάθε τμήμα του σώματός τους στις περισσότερες των περιπτώσεων. Σε κάποια έντομα όπως τα δίπτερα (μύγες, κουνούπια) όλα τα γάγγλια του σώματος είναι συνενωμένα σ’ένα. Ο εγκέφαλος των εντόμων δεν είναι τίποτα παραπάνω από τρία γάγγλια συνενωμένα. Το πρώτο μπροστά είναι ο πρωτοεγκέφαλος, ΠΟΥ ΕΛΈΓΧΕΙ τους οφθαλμούς, το δεύτερο ο ΔΕΥΤΕΡΟεγκέφαλος, ΠΟΥ ΕΛΈΓΧΕΙ τις κεραίες, και το τρίτο ο τριτοεγκέφαλος, ΠΟΥ ΕΛΈΓΧΕΙ τα του στόματος ΚΑΙ ΣΥΝΔΈΕΤΑΙ Μ’ΆΛΛΑ ΓΆΓΓΛΙΑ ΤΟΥ ΣΏΜΑΤΟς. Δηλαδή ο εγκέφαλος των εντόμων είναι κυρίως κέντρο ελέγχου για το κεφάλι. Επίσης από τον εγκέφαλο προέρχονται οι πιο σύνθετες συμπεριφορές και ένστικτα του εντόμου. Επιπλέον το κυκλοφορικό τους σύστημα είναι πολύ διαφορετικό απ’αυτό των σπονδυλωτών. Είναι ανικτό, χωρίς αιμοφόρα αγγεία (άρα η πίεση δεν παίζει σημαντικό ρόλο) με μια κεντρική καρδιά απλά να το ανακινεί. Τέλος η αναπνοή γίνεται με τις τραχίες, μικροσκοπικούς σωλήνες που μεταφέρουν οξυγόνο από το εξωτερικό του σώματος απευθείας στους ιστούς. Τέτοιες τραχίες δεν υπάρχουν στο κεφάλι, γι’αυτό και αν το κεφάλι ενός εντμου βυθιστεί στο νερό το έντομο δεν πνίγεται.

Επομένως ο αποκεφαλισμός δεν προκαλεί αμέσως το θάνατο. Ο θάνατος επέρχεται από ασιτία, αφυδάτωση ή μόλυνση αρκετό χρόνο μετά. Μπορεί η απώλεια αίματος να εξασθενήσει ή και να σκοτώσει πιο γρήγορα το έντομο, αλλά συνήθως στην πληγή δημιουργείται μια στερεή κρούστα που δεν επιτρέπει τη μεγάλη αιμοραγία.
Ο αποκεφαλισμος χρησιμοποιείται στις επιστημονικές μελέτες για να φανεί αν μιία συγκεκριμένη λειτουργία του εντόμου ελέγχεται από τον εγκέφαλο ή όχι. Έχει έτσι αποδειχθεί ότι πολλές σημαντικές λειτουργίες δεν ελέγχονται από τον εγκέφαλο, αλλά είναι εναξάρτητες, παραδείγματα:
ΕΔΏ,
ΕΔΏ
ΚΑΙ
ΕΔΏ.
Για την περαιτέρω διατήρηση των αποκεφαλισμένων εντόμων στη ζωή, οι επιστήμονες χρησιμοποιούν διάφορα μέσα όπως τοποθέτηση σε χαμηλή θερμοκρασία για πτώση του μεταβολισμού άρα και μείωση της δαπάνης ενέργειας ή ακόμα και τεχνητή σίτιση με σωληνάκι.

Άρχισα να ενδιαφέρομαι και να ψάχνω γι’αυτό το φαινόμενο από πρόπερσι. Εκείνη τη χρονιά είχα πιάσει έναν ελαφοκέρατο (Lucanus cervus), ένα μεγάλο ξυλοφάγο σκαθάρι με μεγάλες δαγκάνες, και τον είχα αποκεφαλίσει. Την επόμενη μέρα το πρωί βρισκόταν ακόμα εκεί, κι αν και είχε καλυφθεί το μπροστινό μέρος του από λίγη λάσπη και είχε προσβληθεί από μυρμήγκια, συνέχιζε να κινείται. Ήταν ανάποδα και έκανε αργές κινήσεις, αλλά χωρίς κεφάλι και εκτίμηση της θέσης του δε μπορούσε να γυρίσει και πάλι σωστά. Όταν τον γύρισα σωστά περπατούσε αργά σε κύκλους, αφού χωρίς όραση δεν μπορούσε να προσανατολιστεί. Αυτό μου είχε φανεί πολύ παράξενο.
Έπειτα έμαθα για το αποκεντρωμένο νευρικό σύστημα των εντόμων καθώς και για κάποιες περιπτώσεις αποκεφαλισμού και συνεχιζόμενης λειτουργίας στη φύση. Για παράδειγμα, στο αλογάκι της Παναγίας, ένα είδος με σεξουαλικό κανιβαλισμό, συχνά το θηλυκό αρχίζει να τρώει το αρσενικό κατά το ζευγάρωμα κόβοντας πρώτα το κεφάλι. Το αρσενικό συνεχίζει κανονικά την αναπαραγωγική πράξη.

Όμως το περισσότερο ψάξιμο και πειράματα έγιναν φέτος το καλοκαίρι, όταν ήμουν στο χωριό μου (Πύργοι Κοζάνης) με πολύ φύση και πολλά και διάφορα είδη εντόμων. Τότε έκανα τις εξής παρατηρήσεις:

1 Ιδανικότερα έντομα για αποκεφαλισμό είναι μεγάλα κολεόπτερα (σκαθάρια) με σκληρό εξωσκελετό και στενή διάμετρο ένωσης του κεφαλιού με το θώρακα όπως ελαφοκέρατοι, ρινόκεροι, ή και λίγο μικρότερα όπως χρυσομπάμπουρες και σκαραβαίοι. Θα πρέπει να τ’αποκεφαλίσετε προσεκτικά, χωρίς να καταστρέψετε τον εξωσκελετό του εντόμου, για να μην υπάρξει μεγάλη απώλεια αίματος. Μετά μπορείτε να βάλετε λίγο κερί, λάσπη ή και να πατήσετε ελαφρά την πληγή για να κλείσει. Η κινητικότητά τους θα μειωθεί, άλλα πάλι θα φαίνονται ζωντανά έως και μία μέρα μετά και πολλές φορές ακόμα περισσότερο. Αν είναι ακίνητα, δε σημαίνει οτι είναι νεκρά. Μπορείτε να τραβήξετε ένα άκρο για να ελέγξετε αν αντιδρούν. Η συντήρησή τους ζσε χαμηλότερες θερμοκρασίες θα παρατείνει τη ζωή τους αλλά θα μειώσει την κινητικότητά τους.
2 Έντομα που χρησιμοποιούν κυρίως την πτηση για μετακίνηση θα συνεχίζουν να πετούν και μετά τον αποκεφαλισμό,, αλλά ακανόνιστα πάνω στο έδαφος. Επειδή όμως η πτήση απαιτεί πολύ ενέργεια, μετά από μερικά λεπτά τα έντομα θα εξαντηλθούν και δε θα δείχνουν έντονα σημεία ζωής. Ίσως επίσης με την πτήση ταράζεται η πληγή και χάνουν περισσότερο αίμα. Το ίδιο ισχύει και για έντομα που τρέχουν γρήγορα.
3 Η μύγα αποτελεί ειδική περίπτωση όσον αφορά τον αποκεφαλισμό: Πρώτον επειδή είναι πολύ μικρή και μπορείταιε εύκολα να τη ζουλίξετε λίγο παραπάνω, και δεύτερον επειδή διότι όπως προανέφερα έχει όλα τα γάγγλια της συνενωμένα σ’ένα, έτσι αν την τραυματίσετε πιθανότατα θα την σκοτώσετε. Όταν αποκεφαλίζετε μύγα, κάντε το προσεκτικά και μετά πετάξτε την γρήγορα με δύναμη πάνω σε μια ζεστή και σκληρή επιφάνεια, όπως τα πλολακάκια του μπαλκονιού πυ τα χτυπάει ο ήλιος, ώστε ν’ανέβει ο μεταβολισμός της και ν’αρχίζει να πετάει. Μετά από περίπου ένα λεπτό θα εξαντληθεί. Δεν έχω πειραματιστεί μ’άλλα έντομα παρόμοιου μεγέθους.
4 Μη δοκιμάσετε ν’αποκεφαλίσετε μαλακά έντομα ή προνύμφες (κάμπιες), επειδή λογωτης μαλακής κατασκευής τους και της μεγάλης συχνά διαμέτρου της ένωσης του κεφαλιού με το σώμα θα χάσουν γρήγορα αίμα και θα πεθάνουν. Επίσης η κινητικότητά τους δεν είναι μεγάλη. Οι επιστήμονες στις μελέτες τους αποκεφαλίζουν τέτοια έντομα κάνοντας πριν μια περίσφυξη πριν το κεφάλι και τοποθετώντανς μετά κερί ή παρόμοια σκληρυνόμενη ουσία στην πληγή.
5 Μη δοκιμάσετε επίσης ν’αποκεφαλίσετε άλλα αρθρόποδα για το λόγω ότι τα περισσότερα έχουν κεφαλοθώρακα, χωρίς φυσικό διαχωρισμό ανάμεσα στο κεφάλι και το σώμα, κι έτσι αν τα κόψετε θα τα σκοτώσετε. Ίσως μόνη εξαίρεση είναι οι χιλιοποδαρούσες οι οποίες θα κινούν τα διάφορα κομμάτια του σώματός τους γι’αρκετή ώρα αφού κοπούν, αλλά μετά εξασθενούν λόγω απώλειας αίματος και επειδή, όπως παρατήρησα, τα εσωτερικά τους όργανα βγαίνουν προς τα έξω καθώς κινούνται.

Εμπνευσμένος λοιπόν από τη βιοτέχνη (bioart) και έχοντας κατά νου αυτήν την ιδιότητα των αποκεφαλισμένων εντόμων, σκέφτηκα ότι θά’ταν καλή ιδέα να προσαρτώ στη θέση του κεφαλιού καρφάκια, πλαστικά κεφαλάκια κι άλλα τέτοια, ή ακόμα και μηχανηματάκια όπως λαμπάκια και βομβιτές. Μετά θα μπορούσα να διατηρώ τα έντομα σε χαμηλή θερμοκρασία και να τά’δινα στα παιδάκια ως κάτι παράξενο. Αυτό ήδη φαίνεται πανδύσκολο στη θεωρία, στην πράξη θά’ναι σχεδόν αδύνατο.

Καλοί πειραματισμοί λοιπόν.

Σημείωση: Τα έντομα και τα περισσότερα ασπόνδυλα, μολονότι αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά στον οργανισμό τους και αντιδρούν ανάλογα, δε νιώθουν ούτε πόνο ούτε φόβο ούτε κάποιο άλλο συναίσθημα όταν τραυματίζονται ή σκοτώνονται. Οι αντιδράσεις τους είναι ενστικτώδεις έως αντανακλαστικές. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τα σπονδυλωτά.

Μια ακουστική μέθοδος εκμάθησης προφορικής γλώσσας

Από:
εδώ.

ΜΙΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ
ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ
από τον Phil Bartle, Δρ.
μετάφραση από Σοφία Καραούλη

Σας έστειλαν ποτέ σε μια κοινότητα της οποίας τη γλώσσα δε γνωρίζετε;
1. Αποφασίστε να μάθετε:

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να αποφασίσετε ότι θέλετε να χρησιμοποιήσετε αυτή τη μέθοδο, και μετά να ακολουθήσετε τις τεχνικές για τρεις μήνες. Η μέθοδος δεν είναι δύσκολη. Αντιθέτως είναι απροσδόκητα εύκολη, αλλά απαιτεί συνεχή επιμονή και αποφασιστηκότητα να αφοσιωθείτε μέχρι το τέλος.

Διαβάστε τις ακόλουθες σημειώσεις και μετά αποφασίστε αν θέλετε να τη χρησιμοποιήσετε. Η απόφαση είναι δική σας. Κάντε την επιλογή σας.

2. Set Aside Three Months:

το ιδανικό διάστημα είναι ενενήντα συνεχόμενες μέρες. Χρειάζεστε μόνο πέντε με δεκαπέντε λεπτά την ημέρα, κατά προτίμηση ανά δύο ή τρία διαστήματα την ημέρα διάρκειας δύο ή τεσσάρων λεπτών το καθένα. Η χρήση αυτής της μεθόδου δε θα πάρει το χρόνο σας από άλλα καθήκοντά σας ή από την ξεκούρασή σας.

3. Σκοπός η Ευφράδεια Λόγου:

Η μέθοδος αυτή θα σας βοηθήσει να έχετε ευχέρεια λόγου στη γλώσσα. “Ευφράδεια” σημαίνει ότι θα μπορείτε να σκέφτεστε και να χειρίζεστε τη γλώσσα. Δε σημαίνει ότι θα αποκτήσετε ένα πολύ καλό λεξιλόγιο, αρχικά, αλλά θα σας δώσει τα εργαλεία για να χτίσετε το λεξιλόγιό σας εντός της γλώσσας, όπως κάνατε (και ακόμα κάνετε) στην αρχική σας γλώσσα.

4.Χρησιμοποιήστε Μεθόδους Μάθησης Ηδη Εδραιωμένες στο Μυαλό Σας :

Αν και δεν είστε ακόα παιδί (στην ηλικία που ήσαστε όταν μάθατε πώς να μιλάτε), μπορείτε να εκμεταλλευτείτε τους τρόπους μάθησης που χσουλέψατε όταν μάθατε τη μητρική σας γλώσσα, χρησιμοποιώντας μερικά ψυχολογικά τρικ και φαντασία προς όφελός σας. Το υποκείμενο ψυχολογικό τρικ αυτής της μεθόδου είναι “να μαθαίνετε όπως μαθαίνει ένα μωρό να μιλάει.”

5. Θυμηθείτε Την Πρώτη Σας Γλώσσα:

Πώς μπορείτε να εκμεταλλευτείτε τον τρόπο που μάθατε να μιλάτε, όταν ήσαστε μωρό;

Ο τρόπος που μάθατε να μιλάτε ήταν διαφορετικός, από πολλές απόψεις, από τον τρόπο που μάθατε την δεύτερη γλώσσα, κυρίως αν τη μάθατε στο σχολείο. Κι όμως το μυαλό μας και το νευρικό σύστημα είναι σχεδιασμένα για να μάθουμε την πρώτη μας γμώσσα με συγκεκριμένο τρόπο. Φαίνεται περίεργο ότι θα μπορούσαμε να μάθουμε μια δεύτερη γλώσσα χωρίς να εκμεταλλευτούμε τον τρόπο μάθησης που δημιουργήθηκε μέσα μας, όταν πρωτομάθαμε να μιλάμε.

Εξετάστε κάθε στοιχείο από τη τα μαθήματα της δεύτερης γλώσσας στο σχολείο. Πόσο πολύ ο καθένας εκμεταλλεύεται τον τρόπο που έμαθε να μιλάει; Μάθατε να γράφετε πριν μάθετε να λέτε τις λέξεις; Μάθατε αρχικά πολλές λέξεις; Ανησυχούσατε για το πώς προφέρετε την κάθε λέξη, πριν τη χρησιμοποιήσετε για να πα΄ρετε αυτό που θέλετε; Αποστηθίζατε την έννοια των λέξεων που δε θα χρειαζόσαστε ή χρησιμοποιούσατε αμέσως; Μάθατε τους επίσημους κανόνες της γραμματικής πριν τους χρησιμοποιήσετε; Όχι.

Πόσο ψυχοφθόρα και βαρετή ήταν η εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας στο σχολείο; Θα θέλατε να μάθετε μια καινούρια γλώσσα χωρίς βιβλία, ανάγνωση, γραφή, κανόνες γραμματικής, αποστίθηση μακροσκελών καταλόγων και τεστ; Αυτή η μέθοδος μπορεί να είναι απάντηση στις επιθυμίες σας.

6. Μίμηση της Πρώτης:

Δεν μπορείτε να γυρίσετε ο χρόνο πίσω και ποτέ δε θα είστε ενός ή δύο ετών πάλι, άρα δεν μπορείτε να επαναλάβετε ακριβώς τον τρόπο που μάθατε να μιλάτε. Ενώ δεν μπορείτε να τον επαναλάβετε, εντούτοις μπορείτε να τον μιμηθείτε. Η μέθοδος αυτή σας επιτρέπει να εκμεταλλευτείτε τις ψυχολογικές αποδείξεις ότι κάθε εμπειρία που έχετε στη ζωή σας αποθηκεύεται κάπου στο μυαλό σας υποσυνείδητα. Μερικές φορές μπορεί να ανακληθεί μόνο με την ύπνωση. Αυτό που θέλετε να ανακαλέσετε είναι οι εσωτερικές μέθοδοι εκμάθησης που χρησιμοποιήσατε, όταν μάθατε να μιλάτε.

7. Μια Ψυχολογική Μέθοδος:

Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιεί τα εργαλεία εκμάθησης που δημιουργήθηκαν στο μυαλό σας, όταν μάθατε να μιλάτε και τα ανακαλεί για χρήση, για να σας βοηθήσει να μάθετε κι άλλη γλώσσα. Αυτή η ικανότητα στην εκμάθηση γλωσσών έχει μια βάση ψυχολογική στη γενετική μας προσαρμογή, που έχει αναπτυχθεί για εκατομμύρια χρόνια επιλογής, οδηγώντας σε ένα πρωτεύον ζώο που έχει την ικανότητα να αναπτύξει μια γλώσσα.

8. Υπάρχει Κάτι να Ξεμάθετε:

Μπορεί να εκπλαγείτε ανακαλύπτοντας πως όταν μαθαίνατε πώς να μιλάτε, μαθαίνατε τι να λέτε, όπως και τι να μη λέτε. Όταν οι άνθρωποι γύρω σας απαντούσαν θετικά σε κάποιους ήςους που κάνατε και όχι σε άλλους, οι αποδεκτοί ήχοι ενισχύονταν στο μυαλό σας. Μαθαίνατε τι να μη λέτε. Από τους τυχαίους και πειραματικούς ήχους που κάνατε ως μωρό, μάθατε ότι κάποιοι ήχοι δεν ήταν αποδεκτοί ή πιθανώς χρήσιμοι. Τώρα που ετοιμάζεστε να μάθετε μια άλλη γλώσσα, θα μάθετε να λέτε πράγματα ή να κάνετε ήχους που είχατε μάθει να μη λέτεή να μην κάνετε πρωτύτερα.

Για να αρχίσουμε, θα σας βοηθήσει αν αναγνωρίσετε ότι θα πρέπει να ξεμάθετε μερικά από τα ταμπού (κατά ορισμένων ήχων) που έχετε μάθει πρωτύτερα. Αυτό είναι κάτι σαν τις τρόπιδες και τους αύλακες σ’ένα δίσκο. Το καθένα είναι το αντίθετο του άλλου, και η κίνηση της βελόνας του παίκτη δίσκων κινείται πάνω και κάτω ακολουθώντας την εναλλαγή πάνω και κάτω των τροπίδων και των αυλάκων. Επειδή μάθατε τι ήχους να μη λέτε όταν μάθατε να μιλάτε, για να μάθετε τώρα μια άλλη γλώσσα, θα πρέπει να κάνετε ήχους που είχατε μάθει πρωτύτερα να μην κάνετε.

9.Προφορά: Ξεκινήστε Σαν Μωρό.

Για να ξεκινήσετε να μάθετε πώς θα ξεμάθετε τους ήχους που δεν πρέπει να λέτε, αρχίστε να κάνετε όλα τα είδη τυχαίων ήχων με το στόμα σας. Αφήστε όλους αυτούς τους ήχους να περιέχουν και αυτούς που μπορεί να θεωρήσετε αγενείς, αγοραίους, αλλόκοτους ή δυσάρεστους. (Περιλάβετε ερευγμούς, κρότους, σφυρίγματα, τριξίματα και γρυλίσματα).

10. Χρησιμοποιήστε Το Μπάνιο Σαςr:

Όταν ξεκινήσετε με αυτή την άσκηση, ίσως νιώσετε αμήχανα. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς θα αποκτήσετε συμπεριφορά που μάθατε (υποσυνείδητα και ενστικτωδώς ως παιδί) πως ήταν μη αποδεκτή συμπεριφορά. Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι , αρχικά, να εξασκήσετε μόνος (π.χ. στο μπάνιο ή σε μοναχικό ταξίδι), μέχρι να επιτρέψετε στον εαυτό σας να κάνετε τέτοιους ήχους μπροστά σε άλλα άτομα.

11. Η Κοινωνικογλωσσολογική Λειτουργία του Γέλιου:

Όταν κάνετε κάποιους από αυτούς τους ήχους, μπορεί να θέλετε να γελάσετε. Αυτό αποτελεί σημαντικό δείκτη. Οι κοινωνιολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι το γέλιο αποτελεί μια κοινωνική ένταση που μειώνει τη συμπεριφορά. Το γέλιο σας είναι ένα μέσο μείωσης της αμηχανίας. Είναι επιπλέον κοινωνιολογικός δείκτης που αποκαλύπτει την αμηχανία σας.

12. Γίνετε Αδιάφορος όταν Κάνετε Παράξενους Ήχους:

Οπότε, συνεχίστε να εξασκήστε μόνος μέχρι που να μη νιώθετε πλέον την ανάγκη να γελάσετε. Κατόπιν, εξασκηθείτε με κάποιο κοντινό και έμπιστο φίλο, συνεχίζοντας μέχρι και πάλι να μη νιώθετε την ανάγκη να γελάσετε. Τέλος, μπορείτε να προσπαθήσετε να το κάνετε με κάποιο γνωστό ή συνάδελφο, που δεν έιναι τόσο κοντινός και έμπιστος φίλος. Ίσως επιθυμείτε να εξηγείσετε γιατί κάνετε αυτούς τους θορύβους, καθώς ο φίλος σας μπορεί να εκπλαγεί από αυτά που βγάζει το στόμα σας, καθώς δεν είναι ήχοι με νόημα. Ο στόχος σας είναι να κάνετε περίεργους ήχους χωρίς να νιώθετε αμήχανα.

Μπορεί να εκπλαγείτε όταν μάθετε πως αν είστε φυσιολογικά ικανός να μιλήσετε σε κάθε ανθρώπινη γλώσσα, τότε είστε φυσιολογικά ικανός να κάνετε όλους τους ήχους σε κάθε γλώσσα.

Κάθε εμπόδιο στην προφορά, που μπορεί να σκεφτείτε ότι έχετε είναι ψυχολογικό παρά φυσιολογικό. Έτσι, πρέπει να δώσετε την προσοχή σας στην εκμάθηση της γλώσσας, όπως σε αυτή τη μέθοδο.

13. Μη Στοχεύετε σε Μεγάλο Λεξιλόγιο:

Θυμηθείτε ότι η ευφράδεια δε σημαίνει επίπεδο κατανόησης και ικανοτήτων αντιστοίχων με ό,τι έχετε στην πρώτη σας γλώσσα. Ευφράδεια σημαίνει ικανότητα να χειρίζεστε, να επικοινωνείτε ή να αλληλεπιδράτε κοινωνικά σε μια γλώσσα. Ο στόχος σας πρέπει να είναι μόνο τριακόσιες λέξεις κατά το τέλος των τριών μηνών, αλλά λέξεις που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σε καθημερινές περιστάσεις, ώστε να μπορείτε να πάρετε αυτό που θέλετε και να γίνετε κατανοητοί. Χρειάζεστε λειτουργική ευφράδεια, όχι πολλές και δύσκολες λέξεις.

14. Πέντε Κατά Μέγιστο, Μία Λέξη Κατά Ελάχιστο Καθημερινά:

Βάλτε στόχο να μάθετε τουλάχιστον μια λέξη κάθε μέρα για ενενήντα μέρες. Δεν πρέπει να χάσετε ούτε μια μέρα. Αφού πρέπει να διαθέτετε τουλάχιστον πέντε λεπτά κάθε μέρα για την καινούρια σας γλώσσα, αυτό δεν είναι δύσκολο. Η σημαντική δυσκολία είναι να προσέχετε να μην ξεχάσετε το στόχο σας και να μην αφήνετε να περάσει μια μέρα, χωρίς να μάθετε μια καινούρια γλώσσα.

Το ανώτατο όριο λέξεων για να μάθετε την ημέρα είναι πέντε. Μπορεί στην αρχή να μπείτε στον πειρασμό να μάθετε μεγαλύτερες λίστες λέξεων, αλλά μη βιάζεστε. Μέσα στους τρεις μήνες, μπορεί να μην είστε τόσο πρόθυμοι. Τότε θα πρέπει να είστε σίγουρος να μαθαίνετε τουλάχιστον μια λέξη καθημερινά.

15. Επιλέξτε Λεξιλόγιο που Θα Χρησιμοποιήσετε Άμεσα:

Όταν πρωτομάθατε να μιλάτε, οι λέξεις που μάθατε αφορούσαν την ύπαρξή σας. Τις μαθαίνατε για να τις χρησιμοποιήσετε, όχι για να τις αποστηθίσετε.

Κάθε μέρα επιλέξτε να μαθαίνετε ανάλογα με τι κάνετε. Για παράδειγμα, μπορεί να διψάτε. Ο στόχος τότε είναι να μάθετε τη φράση “Θέλω νερό.” Αυτή έχει τρεις λέξεις. Μπορείτε να φτάσετε στο όριο των πέντε λέξεων κατά μέγιστο, μαθαίνοντας πώς να πείτε “Δώστε μου νερό.” Tην επόμενη μέρα, μπορεί να είστε στο τραπέζι και να χρειάζεστε αλάτι. Ωραία! Ήδη ξέρετε πέντε λέξεις: “δίνω, εμένα, θέλω, εγώ, νερό.” Χρησιμοποιήστε τις λέξεις που ήδη ξέρετε και μάθετε πώς θα πείτε, “Θέλω αλάτι,” και “Δώστε μου αλάτι.”

Θυμηθείτε πως την δεύτερη μέρα, μάθατε μόνο μια λέξη, αλλά τη μάθατε στην πρόταση με λέξεις που ήδη ξέρετε.

Εξασκήστε λέξεις και φράσεις που μάθατε τις προηγούμενες μέρες. Μην τις ξεχνάτε. Διατηρήστε το στόχο της ευχέρειας πάντα στο μυαλό σας, όταν επιλέγετε μια νέα λέξη. Μάθετε πώς χρησιμοποιείται και χειριστείτε την.

16. Tο Βασικό Καθημερινό Λεξιλόγιο:

Αυτό που μερικές φορές κατά λάθος αποκαλείται “το λεξιλόγιο της κουζίνας,” είναι μια λίστα από διακόσιες με τριακόσιες λέξεις που χρησιμοποιούνται κατά ογδόντα με ενενήντα τοις εκατό στις καθημερινές μας συζητήσεις, εξαιρώντας όλους τους επαγγελματικούς και εξειδικευμένους όρους που δε χρησιμοποιούνται από όλους στην κοινωνία. Αν συνεχίσετε να επιλέγετε λέξεις με αυτόν τον τρόπο κάθε μέρα (σχετικά με την ύπαρξη),τότε με το τέλος των τριών μηνών, το λεξιλόγιό σας θα είναι πολύ κοντά στο “λεξιλόγιο κουζίνας” για αυτή την γλώσσα.

17. 15 Κατά Μέγιστο, 5 Κατ΄ελάχιστο Λεπτά Καθημερινά:

Σε μια ώρα εντατικής μάθησης πάνω σε ένα θέμα, το ενενήντα τοις εκατό της συγκέντρωσης στριμώχνεται στα πρώτα πέντε λεπτά. Αν θέλετε να κάνετε την πιο αποτελεσματική χρήση τυο χρόνου σας και της ικανότητάς σας για μάθηση, δώστε μόνο αυτά τα πέντε πρώτα λεπτά για να μάθετε τη γλώσσα για αυτή τη μέρα.

Μπορείτε να το κάνετε και για δεύτερη και περιστασιακά και για τρίτη φορά μες τη μέρα, αν το θέλετε. Δεν είναι απαραίτητο να έχετε παραπάνω από ένα μαθήματα την ημέρα, αν και πρέπει να το κάνετε τουλάχιστον μια φορά τουλάχιστον για πέντε λεπτά κάθε μέρα.

18.Μη Χρησιμοποιείτε Βιβλίο Ανάγνωσης ή Τετράδιο:

Σκεφτείτε πώς μάθατε να μιλάτε. Δεν αρχίσατε με βιβλίο. Δεν ξέρατε να διαβάζετε ή να γράφετε, άρα δε χρησιμοποιήσατε αυτές τις ικανότητες για να μάθετε να μιλάτε. Δεν τις χρειάζεστε, αν θέλετε να έχετε ευχμερεια σε μια δεύτερη γλώσσα. Για τους τριες πρώτους μήνες, η ανάγνωση και η καταγραφή θα αποτελούν εμπόδιο για να πετύχετε την ευχέρεια λόγου.

Μη γράφετε τις καινούριες λέξεις που μαθαίνετε. Επικεντρωθείτε στο να τις αποθηκεύσετε στο μυαλό σας, όχι στο χαρτί. Είναι σαν να μαθαίνετε να διαιρείτε και να πολλαπλασιάζετε πριν εξαρτηθείτε από το κομπιουτεράκι ως δεκανίκι. Το να γράφετε τις λέξεις που μαθαίνετε, στη μέθοδο αυτή, μειώνει τη δύναμη με την οποία τις ξέρετε και τις χρησιμοποιείτε.

Η καλύτερη στρατηγική είναι να περιμένετε μέχρι το τέλος των τριών πρώτων μηνών πριν διαβάσετε ή γράψετε κάτι στην καινούρια γλώσσα. Εκείνη τη στιγμή, μπορεί να ανακαλύψετε κάποια ευχάριστα και διασκεδαστικά γεγονότα, όπως στα Αγγλικά, όταν μάθατε πώς να γράφετε και ανακαλύψατε ότι αυτό που νομίζατε ότι ήταν “A napple,” τελικά είναι, “An apple.” Αυτά τα πράγματα δε θα σας αποσπάσουν από το να πετύχετε την ευχέρεια λόγου στους τρεις πρώτους μήνες.

19. Μη Μαθαίνετε Κανόνες Γραμματικής. Νιώστε τους:

Όταν μάθατε πώς να μιλάτε (στην ηλικία 1-2), μάθατε ότι ήταν σωστό να λες “Πάω,” και, “πάει.” Με τη δοκιμή και τα λάθη (καθώς σας διορθώνουν οι μεγαλύτεροι), μάθατε ότι ήταν λάθος να πείτε, “αυτός πάω.” Δε μάθατε επισήμως τους κανόνες γραμματικής, αλλά σας διόρθωναν μέχρι να τους εξασκήσετε.

Πολλά χρόνια αργότερα μάθατε τους επίσημους κανόνες γραμματικής πώς να κλίνετε το ρήμα “πηγαίνω.” Πριν μάθετε τη γραμματική, νιώθατε πως ήταν λάθος να λέτε, “αυτός πάει.” Στη μέθοδο αυτή, ο στόχος είναι να θυμάστε αυτό το συναίσθημα και να το χρησιμοποιείτεθετικά στην εκμάθηση της γλώσσας.

Καθώς μαθαίνετε κάθε λέξη, κάθε μέρα, πρέπει αμέσως να χρησιμοποιείτε τη λέξη όσες πιο πολλές φορές μπορείτε. Κάνοντας αυτό, θα μάθετε υποσυνείδητα τη γραμματική. Όπως περιγράφεται παρακάτω, το κάνετε αυτό δημιουργώντας διαλόγους, όπου φαντάζεστε τον εαυτό σας “να διορθώνεται από τους μεγαλύτερους.”

Ο στόχος, επομένως είναι να μάθετε τι ακούγεται σωστά. Αυτό που “ακούγεται σωστά” θα είναι η καλή γραμματική.

20. Θυμηθείτε Ότι Ο Τόνος Της Φωνής Έχει Τη Σημασία Του:

Στις Ευρωπαϊκές γλώσσες, η φράση “Πού πας ΕΣΥ;” έχει διαφορετική έννοια από το, “ΠΟΥ πας;” (Χρησιμοποιώ κεφαλαία γράμματα για να δείξω την έμφαση στον τόνο της φωνής). Στις Ευρωπαϊκές γλώσσες χρησιμοποιούμε τον τόνο της φωνής για να δώσουμε ποικιλία στις έννοιες των λέξεών μας

Στα Ακάν, αντιθέτως, το λεξιλόγιο μπορεί να αλλάξει με μια αλλαγή στον τόνο της φωνής. “WO ko,” σημαίνει “Εσύ πας,” ενώ “wo KO,” σημαίνει “αυτός πάει.” Ο τόνος της φωνής στα Ακάν αλλάζει το λεξιλόγιο. Όποια γλώσσα και να διαλέξετε με αυτή τη μέθοδο, να είστε ευαίσθητοι στον τόνο της φωνής και προετοιμασμένοι να τους βρείτε να χρησιμοποιούνται διαφορετικά από τη γλώσσα που μάθατε πρώτη.

21. Χρησιμοποιήστε Το Περιορισμένο Σας Λεξιλόγιο Πολλές Φορές:

Αν και δε θα μάθετε συνειδητά τους κανόνες της γραμματικής, προσπαθήστε να δείτε πώς πώς μια λέξη ποικίλει σε διαφορετικές φράσεις, όπως π.χ. στα Αγγλικά το “go” αλλάζει σε “goes” όταν χρησιμοποιείται με το “he.” Ο στόχος σας είναι να χρησιμοποιείτε γραμματική, να μαθαίνετε αυτό που νιώθετε πως είναι σωστό, χωρίς να μάθετε τους κανόνες του.

22. Βρείτε Τρεις με Πέντε Πληροφοριοδότες / Δασκάλους:

Στις καθημερινές σας περιπλανήσεις, θα συναντήσετε κάποια άτομα, σχεδόν κάθε μέρα ή περιστασιακά. Μπορεί να είναι στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά ή όπου παίζετε. Γνωρίζοντας τους και κάνοντάς τους φίλους, ρωτήστε αν κάποιος από αυτούς θα μπορούσε να γίνει ο δάσκαλός σας στην τοπική γλώσσα. Θα βρείτε πως τα περισσότερα άτομα θα ήθελαν να το κάνουν, κυρίως όταν ανακαλύψουν ότι δεν τρώει πολύ από το χρόνο τους.

23. Εκπαιδεύστε τον Πληροφοριοδότη / τους Δασκάλους:

Θυμηθείτε πως εκείνοι που θα είναι πρόθυμοι να σας βοηθήσουν, θα είναι κατά πάσα πιθανότητα κοινωνικά ίσοι ή κατώτεροί σας (ένας συνοδός ή μάγειρας θα ήταν τέλεια επιλογή, αν η γλώσσα είναι η πρώτη που έμαθαν). Θα το βρουν ύσκολο να σας μεταχειριστούν ως μωρά, άρα μην τους αφήσετε να νομίζουν ότι έτσι πρέπει. Δεν είναι απαραίτητο να τους πείτε τι νομίζετε. Πρέπει να τους δώσετε πολύ απλές οδηγίες στο πώς θέλετε να σας βοηθήσουν.

Πείτε στον πληροφοριοδότη/δάσκαλό σας ότι θέλετε να σας διδάξει μόνο μια λέξη την ημέρα. Πρέπει να επιμείνετε σε αυτό από την πρώτη στιγμή σε κάποιον που θα θέλει να σας διδάξει μια μακριά λίστα την πρώτη μέρα.

24. Αφήστε Τους Να Έχουν την Τελευταία Λέξη:

Το κλειδί στη μέθοδο αυτή είναι να εκπαιδεύσετε τον πληροφοριοδότη/δάσκαλο να έχει την τελευταία λέξη. Πρέπει να επαναλαμβάνουν κάθε καινούρια λέξη που μαθαίνετε. Το να τους δώσετε την τελευταία λέξη απαιτεί πειθαρχία..

Όταν μαθαίνετε μια λέξη, μπορεί να την επαλαμβάνετε μετά το δάσκαλο. Πειθαρχήστε , ώστε να το αποφύγετε και εκπαιδεύστε το δάσκαλό σας να λέει πάντα τη λέξη (ή την πρόταση, όταν φτάσετε σε αυτό το σημείο) αφού την πείτε εσείς. Ίσως πάρει κάποια ώρα για κάθε δάσκαλο να ξεκινήσει την εξάσκηση των βασικών κανόνων που εσείς χρειάζεστε.

25. Το να Έχετε Εσείς την Τελευταία Λέξη είναι Πολύ Άνετο:

Υπάρχει κάτι που ενοχλεί, όταν ο δάσκαλος λέει τη λέξη μετά από εσάς. Μπορεί να μην είναι προφανές εξαρχής, αλλά θα έχετε μια δυνατή επιθυμία να λέτε τη λέξη μετά το δάσκαλό σας. Αν πείτε τη λέξη τελευταίος, θα διευκολύνετε το μυαλό σας, και θα έχετε την αίσθηση της ολοκλήρωσης.

Αυτή η αίσθηση της ικανοποίησης αποτελεί εμπόδιο στο να μάθετε καλά τη λέξη. Αποφύγετέ την. Η μέθοδος αυτή εκμεταλλεύεται την δυσανεξία που ίσως νιώσετε, καθώς δε λέτε την τελευταία λέξη.

26. Σιγουρευτείτε πως ο Δάσκαλός σας είναι Άνετος Κοινωνικά:

Σιγουρευτείτε πως ο δάσκαλος δεν υποπτεύεται, αλλά φανταστείτε όταν η λέξη ή η πρότση επαναλαμβάνεται μετά από σας, σαν να ήσαστε μωρό που διορθώνεται από μεγαλύτερους(γονέας, αδερφή, γείτονας, οποιοσδήποτε ήταν γύρω, όταν μαθαίνατε να μιλάτε). Διορθώνεστε, αλλά δε θέλετε ο δάσκαλος να νιώσει αμήχανα, δορθώνοντας εσάς, καθώς δε θα θέλει να συνδράμει στο να “ξεφτιλιστείτε” διορθώνοντάς σας.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζει ο πληροφοριοδότης/δάσκαλός σας είναι ότι θέλετε να επαναλαμβάνει τη λέξη ή πρόταση μετά από εσάς. Ό,τι συμβαίνει στο μαυλό σας δεν είναι δική τους υπόθεση. Αυτή είναι η ψυχολογική μέθοδος εκμάθησης της γλώσσας, ώστε ό,τι συμβαίνει στο κεφάλι σας είναι αναπόσπαστο μέρος αυτής της μεθόδου.

27. Χρησιμοποιήστε Το Γέλιο για να Ενθαρρύνετε τον Εαυτό Σας:

Κάτι άλλο που ίσως αντιμετωπίσετε ως πρόβλημα, αλλά που θα καταλήξει να σας βοηθήσει είναι το γέλιο. Πολλές φορές οι άνθρωποι γελάνε, όταν ξεκινάτε να μιλάτε στη γλώσσα τους. Μεγαλώσατε με το φόβο ότι το γέλιο είναι δείγμα περιφρόνησης και δε θ θέλατε να γίνετε αντικείμενο χλεύης. Δεν είστε υποχρεωμένος να σκέφτεστε με αυτόν τον τρόπο.

Όταν ήσαστε μωρό, οι άνθρωποι που σας αγαπούσαν γελούσαν, επειδή ήταν ευτυχισμένοι με ό,τι κι αν προσπαθούσατε να κάνετε. Σε πολλές κουλτούρες, το γέλιο που ακούτε, όταν προσπαθείτε να μιλήσετε, βασίζεται στη χαρά και όχι στην περιφρόνηση.

28. Μπορείτε Να Ερμηνεύσετε Το Γέλιο Οπως Θέλετε:

Επειδή δεν είστε υποχρεωμένοι να πιστεύετε ότι οι άνθρωποι γελάνε μαζί σας όταν μιλάτε, πείτε στον εαυτό σας (ως θετική επιβεβαίωση βελτιώνει την αυτοεκτίμησή σας) ότι το γέλιο που ακούσατε ήταν από κάποιον που σας αγαπάει και είναι χαρούμενος που κάνετε προσπάθεια να μάθετε αυτή τη γλώσσα.

Αρχικά μπορεί να μην πιστέψετε, όταν πείτε στον εαυτό σας πως το γέλιο είναι ενθάρρυνση. Δεν πειράζει. Συνεχίστε να το λέτε. Θα γίνει αληθινό όσο το επαναλαμβάνετε.

29. Όταν Ξεχάσετε Να Μάθετε Μια Λέξη Την Ημέρα:

Τι κάνετε όταν κοιτάξτε πίσω μια μέρα και ανακαλύψετε ότι η προηγούμενη έφυγε χωρίς να μάθετε ούτε μια λέξη;

Η μέθοδος αυτή προκαλεί ελάχιστη συναισθηματική μελαγχολία. Είναι δύσκολο να διορθώνεστε κάθε μέρα, τώρα που είστε ενήλικας, ακόμα κι αν αυτοί που σας βοηθούνε δε γνωρίζουν ότι νιώθετε πως διορθώνεστε.

Όπως οι ΑΑ, θυμηθείτε: “Μια Μέρα τη φορά.” Δεν μπορείτε να επιστρέψετε στο χθες. Συμφωνείστε με τον εαυτό σας ότι ζείτε στο σήμερα και μπορείτε να μάθετε μια λέξη, μόνο για σήμερα.

30. Η Συναισθηματική Σας Κατάσταση Είναι Μέρος Αυτής Της Μεθόδου:

Στην κανονική πορεία της ημέρας, τα συναισθήματά σας κυμαίνονται. Ενώ μαθαίνετε με αυτή τη μέθοδο, ο μέσος όρος μπορεί να είναι ελαφρώς κάτω από τη γραμμή άνεσης. Θυμηθείτε πως δημιουργήσατε μια κατάσταση, όπου διορθώνεστε συνεχώς. Υποσυνείδητα μπορεί να μελαγχολήσετε με αυτή τη διαδικασία. Το να ξεχάσετε να μάθετε μια λέξη την ημέρα είναι ο τρόπος με τον οποίο το μυαλό σας προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτή την ελάχιστη μελαγχολία, που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της μεθόδου.

Όταν ανακαλύπτετε πως ξεχάσατε να μάθετε μια λέξη την προηγούμενη μέρα, τότε ξέρετε ότι η μέθοδος δουλεύει. Πάρτε μια συμβουλή από αυτούς που ανακάμπτουν στους Ανώνυμους Αλκοολικούς: δεν μπορείτε να γυρίσετε πίσω και να αλλάξετε το χθες, απλά αρχίστε με το σήμερα, μάθετε μια νέα λέξη σήμερα.

31. Τι Κάνετε Μετά Τους Τρεις Μήνες;

Οι τρεις μήνες ως όριο που βάλατε στον εαυτό σας δοκιμάζοντας αυτή τη μέθοδο θα περάσουν πιο γρήγορα από όσο περιμένατε. Στο τέλος, θα έχετε ευχέρεια λόγου, και θα έχετε μάθει τη μέθοδο με την οποία μπορείτε να χτίσετε σε αυτή την ευχέρεια και την ικανότητα να ρωτήσετε πώς να αυξήσετε το λεξιλόγιό σας, μιλώντας την ίδια τη γλώσσα. Ίσως επίσης βρείτε ότι μερικά από τα όνειρά σας βρίσκονται στην καινούρια γλώσσα.

Τι κάνετε μετά από τους τρεις μήνες; Μπορεί να θέλετε να συνεχίσετε με τον ίδιο τρόπο, χτίζοντας αργά το λεξιλόγιό σας. Ή μπορεί να είστε έτοιμοι να αρχίσετε ανάγνωση και γραφή των λέξεων που ήδη γνωρίζετε.

Εσύ αποφασίζεις.

Tuum est.

Προβληματισμοί σχετικά με τον εγκεφαλικό θάνατο

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω άρθρα σχετικά με τον εγκεφαλικό θάνατο, τα σημαντικότερα από τα οποία:
αυτό,
από μια χριστιανική σελίδα,
αυτό,
από το ελληνικό περιοδικό "Εγκέφαλος" (Encephalos journal) και
αυτό,
το άρθρο της αγγλικής wikipedia.
Όπως είναι γνωστό, σήμερα κριτήριο του θανάτου δεν είναι η παύση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας, αφού συχνά με τις νέες ιατρικές τεχνικές αυτή μπορεί να επανέλθει. Έτσι επειδή υπήρχε πρόβημα για τον ορισμό του θανάτου, ένας νέος θάνατος ορίστηκε σε μια επιστημονική σύσκεψη στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1968, ο λεγόμενος εγκεφαλικός θάνατος, η οριστική παύση δηλαδή της εγκεφαλικής λειτουργείας και απώλεια της συνείδησης. Ένας ακόμα λόγος που υιοθετήθηκε η ιδέα του εγκεφαλικού θανάτου είναι η ευκολότερη εύρεση οργάνων για μεταμοσχεύσεις για την κάλυψη της ολοένα αυξανόμενης ζήτησης. Ο νομικός ορισμός του θανάτου άλλαξε επίσης με τα νέα δεδομένα στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Νομικά για παράδειγμα στις Η.Π.Α. εγκεφαλικά νεκρός θεωρείται κάποιος του οποίο ολόκληρος ο εγκέφαλος έχει παύσει οριστικά να λειτουργεί, ενώ στη Βρετανία αυτός του οποίου το εγκεφαλικό στέλεχος είναι νεκρό. Στην Ελλάδα υιοθετήσαμε το βρετανικό ορισμό.
Ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι το ίδιο με το κώμα ή το μόνιμο φυτικό στάδιο, επειδή στις τελευταίες τα ζωτικά όργανα του ασθενούς λειτουργούν χωρίς υποστήριξη και υπάρχει πιθανότητα ανάκαμψης. Στον εγκεφαλικό θάνατο οοι βασικές ζωτικές λειτουργίες (αναπνοή και καρδιακός παλμός) διατηρούνται με μηχανήματα. Έτσι, εφόσον ο εγκεφαλικά νεκρός είναι και νομικά νεκρός, το σώμα του μπορεί να παραμένει ζωντανό με τεχνητά μέσα για όσο χρειάζεται μέχρι να γίνει η αφαίρεση των οργάνων.
Παρόλα αυτά, οι εγκεφαλικά νεκροί έχουν
κάποια υποσυστήματα σε λειτουργία.
Για παράδειγμα, μερικές περιπτώσεις μπορούν να διατηρούν σχετικά σταθερή τη θερμοκρασία του σώματος (Αυτό δεν κανονίζεται από τον εγκέφαλο;), μπορούν να επουλώνουν πληγές κ.ά. Επίσης, ως αντίδραση της διακοπής της καρδιοαναπνευστικής υποστήριξης, πολλοί εγκεφαλικά νεκροί εμφανίζουν ένα σύνθετο αντανακλαστικό του νωτιαίου μυελού γνωστό ως
σημείο του Λαζάρου,
βίντεο
(ο νωτιαίος μυελός δεν επηρεάζεται).

Από τα τελευταία παραπάνω καθώς κι από κάποια άλλα ακόμα σημεία μου γεννήθηκαν σημαντικές απορίες σχετικά με την αξιοπιστία αυτής της μορφής θανάτου. Στο άρθρο της wikipedia και στο άρθρο του Εγκεφάλου για παράδειγμα έλεγε ότι ο εγκεφαλικός θάνατος είναι αποτέλεσμα της ολικής νέκρωσης του εγκεφάλου λόγω ισχαιμίας, κι ότι παρατηρείται μηδενική μεταβολική δραστηριότητα και εγκεφαλική ροή προς τον εγκέφαλο. Γιατί όμως αφού η καρδιά συνεχίζει να λειτουργεί έστω υποστηριζόμενα άρα υπάρχει κανονική κυκλοφορία του αίματος δεν παρατηρείται αιματική ροή; Έχουν κάποιο πρόβλημα τα αγγεία ή εννοείται κάτι άλλο που δεν έχω καταλάβει; Επίσης, για πιο λόγο αφού το σώμα υποστηρίζεται τεχνητά και υπάρχουν κάποια μικρότερα υποσυστήματα που λειτουργούν δεν ανακάμπτει τουλάχιστον μερικά ο εγκέφαλος; Στα εγκεφαλικά επεισόδια γιατί γίνεται κι εδώ δε γίνεται; Αυτοί που επανήλθαν τουλάχιστον μερικά από εγκεφαλικό θάνατο είχαν κάποια εγκεφαλική αλλοίωση ή πάντοτε ήταν λάθος διάγνωση; Αυτές είναι οι σημαντικότερές μου απορίες.
Επίσης διάβασα ότι
το τεστ για τη διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου ίσως προκαλεί τη νέκρωση.
Σ'αυτό το τεστ, ο ασθενής αφήνεται χωρίς παροχή οξυγόνο για 10 λεπτά, έως ότου θεωρητικά τ'αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα τον αναγκάσουν ν'αναπνεύσει από μόνος του. Εάν δεν αναπνεύσει, τότε είναι εγκεφαλικά νεκρός. Μήπως όμως όπως λέει το άρθρο η εξέταση αυτή προκαλεί ή τουλάχιστον επιδεινώνει την εγκεφαλική βλάβη;

Τέλος υπάρχει η πιθανότητα να υπάρχει εγκεφαλική δραστηριότητα κάτω από το όριο που μπορούν ν'ανιχνεύσουν τα μηχναήματα. Εάν κάποτε βρεθεί τέτοια δραστηριότητα η κατάσταση αυτή πάλι θα θεωρείται εγκεφαλικός θάνατος;

Το θέμα της συνείδησης είναι κι αυτό ένα σοβαρό ζήτημα. Από το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής κοινότητας πιστεύεται ότι τέλος εγκεφαλικής δραστηριότητας = τέλος συνείδησης. Γι'αυτό όμως όπως είπα δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αφού μπορεί να παραμένει κάποια μη ανιχνεύσιμη δραστηριότητα. Δε θα μπορούσε ο ασθενής να παραμένει συνειδητός έστω μ'αυτήν την απειροελάχιστη δραστηριότητα;

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη δωρεά οργάνων, αντίθετα πιστεύω ότι πρέπει να γίνει καταναγκαστική. Πιστεύω όμως ότι το θέμα του εγκεφαλικού θανάτου και της πιθανής μικρής εγκεφαλικής δραστηριότητας χρίζει περισσότερης έρευνας, και η εξέταση να γίνεται πάντοτε λεπτομερώς και σχολαστικά, χωρίς βιασύνη για ν'αποφευχθούν τα τυχόν καταστροφικά για τον ασθενή αποτελέσματα. Θα προσπαθήσω κατά τ'άλλα να λύσω αυτές τις βασικότατες απορίες μου.

Φωσφορίζων σκύλος για ιατρικούς σκοπούς

Έφτιαξαν φωσφορίζοντα σκύλο από γονίδια ανεμώνης
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΒΕΤΖΟΓΛΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 09 Αυγούστου 2011
Τελευταία ενημέρωση: 09/08/2011 20:33
Web-OnlyΈνα σκύλο που φωσφορίζει στο σκοτάδι κατάφεραν να «φτιάξουν» με τη
μέθοδο της γενετική μηχανικής επιστήμονες από τη Σεούλ. Ο σκοπός τους ήταν ο
σκύλος να βοηθήσει στην ανεύρεση νέων φαρμάκων για την αντιμετώπιση ή και
θεραπεία νευροεκφυλιστικών ασθενειών όπως η νόσος του Πάρκινσον και το
Αλστχάιμερ. Δείτε τα βίντεο.

Η Τεγκόν, όπως ονομάζεται, είναι μία σκυλίτσα δύο ετών, η οποία γεννήθηκε
και μεγάλωσε σε επιστημονικό εργαστήριο του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σεούλ.

Οι ειδικοί αξιοποιώντας τη μέθοδο που ονομάζεται Μεταφορά Πυρήνα Σωματικού
Κυττάρου, κλωνοποίησαν το έμβρυο με συνδυασμένο DNA από ένα σκύλο ράτσας
μπιγκλ με πράσινα φωσφορούχα γονίδια από θαλάσσια ανεμώνη. Ακολούθως το
έμβρυο εμφυτεύτηκε σε ένα θηλυκό σκυλί μπιγκλ.

Βοηθά στην κατανόηση εξέλιξης των ασθενειών

Υπάρχουν 268 κοινές ασθένειες σε ανθρώπους και σκυλιά. Δημιουργώντας ζώα που
φανερώνουν τα συμπτώματα των ασθενειών, μπορούν να βοηθήσουν τους
επιστήμονες να κατανοήσουν τον μηχανισμό εξέλιξης της νόσου. Και η γνώση που
θα προκύψει θα μπορούσε δυνητικά να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων μεθόδων
θεραπείας.

«Η δημιουργία της Τεγκόν ανοίγει νέους ορίζοντες, καθώς το γονίδιο που
εμφυτεύτηκε στο σκύλο για να φωσφορίζει, μπορεί να αντικατασταθεί με γονίδιο
που προκαλεί θανατηφόρες ασθένειες στους ανθρώπους», εξηγεί ο επικεφαλής της
έρευνας Lee Byeong-chun.

Η Τεγκόν δεν είναι το πρώτο σκυλί που φωσφορίζει στο σκοτάδι. Το 2009
επιστήμονες από την Κορέα δημιούργησαν τα πρώτα διαγονιδιακά σκυλιά, τέσσερα
κουτάβια, τα οποία φωσφόριζαν κόκκινο χρώμα κάτω από υπεριώδες φως.

Η Τεγκόν σε δράση… Τα πρώτα φωσφορίζοντα κουτάβια

Συγκριτική συλλογή εγκεφάλων θηλαστικών

Η σελίδα της
συγκριτικής συλλογής εγκεφάλων θηλαστικών
περιέχει εικόνες και πληροφορίες από τις πιο μεγάλες συλλογές εγκεφάλων παγκοσμίως, κυρίως απ’αυτήν του Πανεπιστημίου του Μάντισον του Γουσκόνσιν και του Πανεπιστημίου της πολιτείας του Μίτσιγκαν των Η.Π.Α. Υπάρχουν εγκέφαλοι πολλών ειδών, αντιπροσωπευτικών των περισσοτέρων τάξεων των θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Εκτός από τις φωτογραφίες ολόκληρων εγκεφάλων, υπάρχουν και πιο εξειδικευμένες φωτογραφίες τομών με επισημασμένες τις συγκεκριμένες περιοχές. Επίσης υπάρχουν φωτογραφίες όπου συγκρίνονται οι εγκέφαλοι διαφόρων ειδών.
Στη σελίδα αυτή ο χρήστης μπορεί να δει και να κατεβάσει πολλές φωτογραφίες, καθώς και να διαβάσει τις σχετικές πληροφορίες. Μια πολύ καλή σελίδα για όποιον ενδιαφέρεται για τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα.

Φάρμακο με μη αναστρέψιμες συνέπειες: μια και μόνο δόση αρκεί για να σκοτώσει αργά

Τις προάλλες διάβαζα ένα άρθρο του Zyklon b στο fridge.gr, μπορείτε να το διαβάσετε
εδώ,
με θέμα τα νοοτρόπα φάρμακα ή smart drugs, φάρμακα δηλαδή που μπορούν να επηρεάσουν θετικά τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες (μνήμη, ευφυία, μάθηση κ.ά.). Αυτά τα φάρμακα είναι υπαρκτότατα κι έχουν δοκιμαστεί. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι περισσότερες αυτών των ουσιών δε φαίνεται ως τώρα να έχουν έντονες παρενέργειες, αν και πιστεύω ότι θα πρέπει να γίνουν περισσότερες μελέτες μέχρι ν’αρχίζουν να χορηγούνται μαζικά. Μέσα λοιπόν το άρθρο ανέφερε και την ουσία υδεργίνη (hydergine), μια νοοτροπική ουσία, η οποία έχει επιπλέον μεγάλη νευροπροστατευτική δράση, προστατεύει δηλαδή τα νευρικά κύτταρα από τοξικές ουσίες, οξείδωση κ.ά. Εδώ βρήκα και το τρομακτικό. Προστατεύει ακόμα κι από ένα φάρμακο που μόνο μια δόση του μπορεί να φέρει την καταστροφή στο νευρικό σύστημα. Ο Zyklon b έβαλε
σύνδεσμο
στ’αγγλικά γι’αυτό το φάρμακο, κι εγώ εδώ το μεταφράζω. Είναι μια ουσία πολύ λίγο γνωστή, αλλά πολύ καταστροφική. Είναι άρθρο του περιοδικού Time. Παρακάτω το κείμενο:

Μετάφραση: Bolko

Εκπληκτικό στοιχείο για τη νόσο Πάρκινσον

Της Claudia Wallis
Κυριακή, 24 Ιουνίου, 2001

Όταν ο George Carillo έφτασε στο ιατρικό κέντρο της Κοιλάδας Santa Clara του San Jose (Σαν Χοσέ) σε μια ζεστή μέρα του Ιουλίου του 1982, έμοιαζε περισσότερο με μανεκέν παρά με άντρα. Ο 42άχρονος ηρωινοεξαρτημένος ήταν σκυμμένος και διπλωμένος, με σάλια να τρέχουν και ανίκανος να μιλήσει, σχεδόν κάθε μυς ήταν ακινητοποιημένος. Κανείς δεν ήξερε τι να κάνει για την κατάστασή του, έτσι κλήθηκε ο Dr. J. William Langston, ο προϊστάμενος νευρολόγος του νοσοκομείου. Ο Langston πήρε μια ματιά κι έμεινε έκπληκτος. Τα συμπτώματα του Carillo έδειχναν ότι έπασχε για τουλάχιστον μια δεκαετία από τη νόσο του Πάρκινσον, μια διαταραχή του νευρικού συστήματος που προκαλεί τρόμο (τρέμουλο) και βαθμιαία απώλεια της κινητικότητας. Αλλ’αυτό δύσκολα φαινόταν πιθανό. Η νόσος του Πάρκινσον σπάνια χτυπά κάποιον κάτω απ’την ηλικία των 50.

Χρησιμοποιώντας άκαμπτα δάχτυλα για να κακογράψει απαντήσεις στις ερωτήσεις των γιατρών, ο Carillo κατάφερε να δώσει λίγα στοιχεία. Τα συμπτώματα είχαν έρθει ξαφνικά αφού αυτός και η κοπέλα του, η Juanita Lopez, 3l, είχαν δοκιμάσει μια νέα συνθετική ηρωίνη. Αν και το ναρκωτικό προκάλεσε μια παράξενη αίσθηση καψίματος όταν ενέθηκε και παραισθήσεις, συνέχιζαν να το χρησιμοποιούν για τρεις μέρες, δύο μέρες μετά και οι δύο είχαν παγώσει σε ζωντανά αγάλματα.

Με τη βοήθεια συνεργατών από το Πανεπιστήμιο Stanford, όπου διδάσκει, ο Langston εντόπισε τη Lopez και την εισήγαγε στο νοσοκομείο. Λίγη βοήθεια από ένα νευρολόγο του Watsonville, 30 μίλια μακριά, τον οδήγησε σε ακόμα δυο περιπτώσεις. Δύο αδερφοί, και οι δύο μέσα στα 20 τους, με προχωρημένα συμπτώματα του Πάρκινσον. Τώρα ο Langston είχε θορυβηθεί. Κάλεσε μια συνέντευξη τύπου για ν’ανακοινώσει ότι κακή ηρωίνη κυκλοφορούσε στους δρόμους, παρότρυνε οποιονδήποτε πάσχοντα από ακαμψία και τρόμο να προσέλθει. Η έκκληση ανακάλυψε τρεις ακόμα περιπτώσεις.

Οι επτά περιπτώσεις στη Santa Clara ήλξαν την προσοχή των τοπικών υπαλλήλων της αστυνομίας κατά των ναρκωτικών και των ερευνητών του Πάρκινσον του εθνικού ινστιτούτου νοητικής υγείας (NIMH), οι οποίοι ξεκίνησαν το κυνήγι για την ταυτοποίηση του θανατηφόρου συστατικού του ναρκωτικού που πάρθηκε απ’την αστυνομία. Το καθήκον τους έγινε ευκολότερα μ’έναν πανέτοιμο τοξικολόγο στο εγκληματολογικό εργαστήριο της κομητίας, ο οποίος θυμήθηκε την περίπτωση του 1977 ενός απόφοιτου μαθητή από το Μέριλαντ που είχε αναπτύξει συμπτώματα Πάρκινσον αφού αυτοενέθηκε μ’ένα οπιοειδές παρασκευασμένο απ’τον ίδιο. Ο μαθητής προσπαθούσε να παραγάγει MPPP, μια ουσία παρόμοια με το παυσίπονο Δεμερόλη, αλλά κατά λάθος δημιούργησε ένα συγγενικό χημικό που λέγεται MPTP. Ο Langston ζήτησε από το χημικό του Πανεπιστημίου του Stanford Ian Irwin να ελέγξει τα δείγματα για την ουσία. Τελικά, υπήρχε MPTP.

Ενώ οι φορείς της δημόσιας υγείας ανησύχησαν για επιπλέον περιπτώσεις Πάρκινσον προκαλούμενο από ναρκωτικά και η αστυνομία αναλογιζόταν πώς να σταματήσει την πώληση ενός ναρκωτικού που δεν ήταν παράνομο (δες πίνακα), οι γιατροί ερευνητές μόλις και μετά βίας μπορούσαν να κρατήσουν τον ενθουσιασμό τους. Το τραγικό ξέσπασμα στην Καλιφόρνια θα μπορούσε να κρατά το κλειδί για την κατανόηση και θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον, η οποία πληττει περίπου 350000 Αμερικανούς.

Οι επιστήμονες γρήγορα γύρισαν στη δουλειά. Για χρόνια η έρευνα πάνω στο Πάρκινσον ήταν περιορισμένη λόγω της απουσίας ενός μοντέλου ζώου πάνω στο οποίο θα δοκιμάζονταν νέα φάρμακα και θεραπείες. Θα μπορούσε το MPTP να προκαλέσει Πάρκινσον στα ζώα; Η απάντηση, που σύντομα ανακάλυψαν οι ερευνητές του NIMH Sanford Markey και R. Stanley Burns ήταν όχι στους αρουραίους αλλά ναι στους πιθήκους. Λέει ο Markey: “Αυτό ήταν πιθανόν το μεγαλύτερο εύρημα στην όλη ιστορία.”

Το επόμενο βήμα ήταν να βρουν πώς ακριβώς έβλαπτε το MPTP. Οι γιατροί γνώριζαν απ’τή δεκαετία του 1930 ότι το Πάρκινσον εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της αλλοίωσης μιας μικρής, σκούρα χρωματισμένης περιοχής του εγκεφάλου που λέγεται μελανή ουσία. Αυτή η περιοχή παρέχει το μεγαλύτερο ποσοστό της ντοπαμίνης του εγκεφάλου, ένα ζωτικό χημικό για τη μετάδοση των νευρικών σημάτων (νευροδιαβιβαστής). Φυσιολογικά, οι άνθρωποι χάνουν 5
% με 8 % των κυττάρων αυτής της περιοχής κάθε δεκαετία της ζωής τους και δεν υποφέρουν από συνέπειες. Αλλά για λόγους που είναι ασαφής, η απώλεια είναι ταχύτερη στα θύματα του Πάρκινσον, μόλις περίπου το 80% των κυττάρων αυτών καταστραφεί, εμφανίζονται τα συμπτώματα. Η συνήθης θεραπεία είναι ένα φάρμακο που λέγεται L-dopa (Levodopa), το οποίο μετατρέπεται σε ντοπαμίνη στον εγκέφαλο, αλλά η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου μπορεί να μειωθεί μετά από χρόνια χρήσης.

Ο ρόλος του MPTP σύντομα έγινε σαφής. Οι ερευνητές έμαθαν ότι μόλις το MPTP μπει στην κυκλοφορία του αίματος, μετατρέπεται σ’ένα άλλο μόριο (που λέγεται MPP+) που φαίνεται να επιτίθεται στη μελανή ουσία σαν κατευθυνόμενος πύραυλος, προκαλώντας τον τύπο της βλάβης ευρισκόμενη σ’όλα τα θύματα του Πάρκινσον. Μετέπειτα πειράματα έδειξαν ότι αν η μετατροπη του MPTP σε MPP+ εμποδιζόταν με χημικούς αναστολείς, ένα εργαστηριακό ζώο δε θ’ανέπτυσσε παρκινσονικά συμπτώματα ακόμα κι αν του χορηγούνταν μεγάλες δόσεις MPTP. Θ’ανταποκρίνονταν ανθρώπινα θύματα σε μια τέτοια θεραπεία; Τουλάχιστον ένα φάρμακο που εμποδίζει το μεταβολισμό του MPTP, η Δεπρενύλη, χρησιμοποιείται ήδη στην Ευρώπη για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον στα τελικά της στάδια. Ο Langston υποψιάζεται ότι αν η Δεπρενύλη€ χρησιμοποιούταν πολύ νωρίτερα, η Δεπρενύλη θα μπορούσε πράγματι να καθυστερήσει την πρόοδο της νόσου. Έχει αιτηθεί για άδεια από το FDA (Επιτροπή Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ) για να δοκιμάσει τη θεωρία του σε θύματα του Πάρκινσον.

Οι περιπτώσεις του MPTP έχουν οδηγήσει κάποιους επιστήμονες να υποψιάζονται ότι η νόσος του Πάρκινσον κυρίως προκαλούνται από έκθεση σε τοξικές ουσίες παρόμοιες με το MPTP. Οι ερευνητές ψάχνουν για ένοχα χημικά σε μια αγροτική περιοχή του Καναδά, όπου η συχνότητα του Πάρκινσον είναι πέντε φορές υψηλότερη από άλλες περιοχές, και στη νήσο Γκουάμ, όπου, μέχρι το 1965, ένας στου πέντε θανάτους ήταν λόγω κάποιας μορφής του Πάρκινσον. Εντωμεταξύ το ενωμένο ίδρυμα για το Πάρκινσον στο Σικάγο έχει αποστείλει ερωτηματολόγια σε 36000 πάσχοντες από Πάρκινσον σ’όλη τη χώρα, ρωτώντας τους να ονομάσουν οποιαδήποτε πόλη στην οποία έχουν μείνει, τις πηγές πόσιμου νερού τους και βιομηχανίες ευρισκόμενες έως σε ακτίνα 24 τετραγωνικών μιλίων από το σπίτι τους. Εξηγεί ο ο εκτελεστικός διευθυντής Judy Rosner: “Θέλουμε να κατανοήσουμε τις περιβαλλοντικές επιροές.”

Οι υπάλληλοι της δημόσιας υγείας της Καλιφόρνιας αντιμετωπίζουν το αμεσότερο πρόβλημα για το τι να κάνουν για την έκθεση MPTP σε τοξικομανείς. Ο Langston και μια ομάδα ερευνητών από το κέντρο ελέγχου νοσημάτων στην Ατλάντα έχουν υπολογίσει ότι περισσότεροι από 300 άνθρωποι στην πολιτεία έχουν χρησιμοποιήσει το φάρμακο κι ότι ακόμα πωλείται στο δρόμο. Το CDC (το γνωστό κέντρο ελέγχου και πρόληψης νοσημάτων των ΗΠΑ) τώρα δουλεύει με φορείς της πολιτείας για να βρει την πηγή της παλίρροιας του MPTP και να τη σταματήσει να εξαπλώνεται πέρα από την Καλιφόρνια.

Αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει μ’όλους αυτούς που εκτέθηκαν ήδη. Από 150 χρήστες MPTP εξετασμένους από ερευνητές του CDC, περίπου οι μισοί ειίχαν ελαφρά συμπτώματα Πάρκινσον. Λέει ο Langston: “Μπορεί να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων εκεί έξω με τα μισά απ’τα νευρικά κύτταρα που υποτίθεται ότι θα είχε.” Σε δέκα ή 15 χρόνια, προβλέπει όσο αυτοί οι τοξικομανείς συνεχίζουν να χάνουν κύτταρα της μελανής ουσίας ως μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας της γήρανσης, η Καλιφόρνια μπορεί να γίνει το σκηνικό μιας επιδημίας Πάρκινσον.

Σημείωση: Ό,τι βρίσκεται εντός παρενθέσεων είναι δική μου σημείωση.

Το πρόβλημα των σχεδιασμένων ναρκωτικών ή
designer drugs
είναι ιδιαίτερα έντονο στην Αμερική. Παρασκευάζονται συγγενικές με τις παράνομες ουσίες, οι οποίες δεν καλύπτονται απ’το νόμο, κι έτσι η πώλησή τους μπορεί να συνεχιστεί μέχρι να συμπεριληφθούν κι αυτές. Συχνά δεν έχουν ελεγχθεί για τυχόν αρνητικές συνέπειες, με αποτέλεσμα να γίνονται διάφορα στους χρήστες όπως η παραπάνω περιπτώσεις. Η συγκεκριμένη περίπτωση όμως είναι από τις χειρότερες. Τα κανονικά ναρκωτικά σε σχέση μ’αυτά είναι πολύ ασφαλέστερα, όχι ότι δεν έχουν κι εκείνα αρνητικές συνέπειες ή δεν είναι εθιστικά, αλλά τουλάχιστον οι συνέπειές τους είναι γνωστές.

Μυαλό: το χειρότερο και πιο επικίνδυνο μέρος του ζώου

Το μυαλό του ζώου, ο εγκέφαλός του δηλαδή, είναι ένα από τα παχύτερα όργανα του ζώου, στην κατανάλωση του οποίου εγκυμονούν κι άλλοι κίνδυνοι. Κύρια πηγή μου είναι το
άρθρο της αγγλικής wikipedia,
αλλά και πολλές άλλες διάσπαρτες.
Εγκέφαλοι ζώων τρώγονται στα περισσότερα μέρη του κόσμου και μπορεί να προέρχονται από διάφορα ζώα όπως χοίρους, βόδια, αιγοπρόβατα και σπανιότερα άλλα θηλαστικά όπως πιθήκους (Κίνα), σκιούρους (νότιες πολιτείες των ΗΠΑ), κι από πουλιά όπως κότες και πάπιες ή και από ψάρια. Στην Ελλάδα τρώγεται κάποιες φορές.
Το μυαλό περιέχει πρωτεΐνη και περίπου 12% λίπος. Το μεγαλύτερο μέρους αυτού του λίπους βρίσκεται στη μυελίνη, την ουσία η οποία περιβάλλει τους άξονες τον νεύρων και βοηθά στη γρηγορότερη μετάδοση των σημάτων κι αποτελείται κατά 70%-80% λίπος. Αυτή η ουσία βρίσκεται μόνο στα σπονδυλωτά. Ασθένειες που έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή αυτής της ουσίας όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας προκαλούν σοβαρά προβλήματα. Οι αναλογίες των λιπαρών οξέων έχουν σχέση με το ζώο από το οποίο προέρχεται το μυαλό και τη διατροφή του. Το μυαλό επίσης έχει υπερβολικά πολλή χοληστερίνη. Για παράδειγμα, μία κονσέρβα χοιρινού μυαλλού με κρέμα γάλακτος 140 γραμμαρίων, μια μερίδα, περιέχει 3500 μιλιγραμμάρια χοληστερίνης, το 1170% του συνιστόμενου ορίου.
Ένας άλλος πολύ σοβαρότερος κίνδυνος από την κατανάλωση εγκεφάλων είναι η μετάδοση της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ (τρελές αγελάδες), γι’αυτό κι ο βοδινός εγκέφαλος έχει γίνει αρκετά δυσεύρετος ύστερα από την επιδημία σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας στα βόδια. Η νόσος Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ και όσες παρόμοιες μ’αυτήν ανήκουν στην κατηγορία των μεταδόσιμων σπογγωδών εγκεφαλοπαθειών, μια ομάδα πάντοτε θανατηφόρων νευροεκφυλιστικών ασθενειών που οφείλονται σε παθολογικές πρωτεΐνες (prions). Οι πρωτεΐνες αυτές αντέχουν σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες (140 βαθμοί Κελσίου υπό πίεση ατμού για 1 ώρα, αλλιώς έως και 360 βαθμούς σε ξηρές συνθήκες για 1 ώρα). Οι παραπάνω θερμοκρασίες καταστροφής αφορούν τη σχεδόν καθαρή πρωτεΐνη, όχι εάν είναι προστατευμένη με οργανικό υλικό όπως ο υπόλοιπος εγκέφαλος, τότε μπορεί να αντέξει περισσότερο. Επομένως καμία μέθοδος μαγειρέματος δε μπορεί να την καταστρέψει.
Η περισσότερο γνωστή κι επικίνδυνη τέτοια ασθένεια είναι η σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών (bovine spongiform encephalopathy ή bse) ή αλλιώς η νόσος των τρελών αγελάδων, η οποία ξεκίνησε στη Βρετανία το 1986 και, αν κι έχει ελεγχθεί σημαντικά, συνεχίζεται ως σήμερα κι έχει εξαπλωθεί και σ’άλλες χώρες. Η ασθένεια αυτή εμφανίστηκε στις αγελάδες από μολυσμένες μ’αυτήν την πρωτεΐνη ζωοτροφές. Η πρωτεΐνη αυτή είτε προήλθε από απομεινάρια προβάτων που έπασχαν από τη συγγενική τρομώδη νόσο των αιγοπροβάτων (scrapie) ή από αγελάδες οι οποίες εμφάνισαν σποραδικά την ασθένεια. Συχνά στις εντατικές μονάδες εκτροφής βοοειδών, προσθέτεται και επιπλέον πρωτεΐνη, είτε φυτική είτε ζωική, στις τροφές για γρηγορότερη ανάπτυξη και μεγαλύτερη παραγωγή. Η κατανάλωση μολυσμένου βοδινού κρέατος ή οργάνων προκαλεί τη νέα παραλλαγή της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ (new variant Creutzfeldt-Jakob disease ή nvcjd) στον άνθρωπο. Ο εγκέφαλος είναι το όργανο με τη μέγιστη συγκέντρωση αυτών των πρωτεϊνών. Έως τώρα, έχουν καταγραφεί παγκοσμίως 188579 κρούσματα σπογγώδους εγκεφαλοπάθιας βοοειδών και 178 κρούσματα νέας παραλλαγής της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ, με τα περισσότερα αυτών στη Βρετανία 183841 και 175 αντίστοιχα. Από το 1987 απαγορεύθηκε η ζωική πρωτεΐνη στις ζωοτροφές στην Ευρώπη.
Η τρομώδης νόσος των αιγοπροβάτων (scrapie) δε φαίνεται έως τώρα ότι προσβάλλει τους ανθρώπους, αν και θεωρητικά θα μπορούσε να γίνει, αφού εργαστηριακά έχουν μολυνθεί πίθηκοι. Επίσης, σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ εξελίσσεται μια επιδημία σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας στα ελάφια, γι’αυτό και οι κυνηγοί αποφεύγουν να τρώνε τον εγκέφαλο. Η νόσος αυτή δεν έχει αποδειχθεί να μεταδίδεται στον άνθρωπο, αν και έχουν συσχετιστεί μερικές περιπτώσεις Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ σε ηλικίες κάτω των 30 – σπάνιο φαινόμενο -, με το κυνήγι ελαφιών. Πριν περίπου μια δεκαετία στις ΗΠΑ πάλι, 11 Κεντακιανοί πέθαναν απ’αυτή τη νόσο και το κοινό τους στοιχείο ήταν η κατανάλωση μυαλών σκιούρων. Αυτό είναι απλά μια συσχέτιση, κι ως τώρα δεν έχει ανακαλυφθεί τέτοια ασθένεια σε σκιούρους, αλλά δε μου φαίνεται και τόσο τυχαίο.
Παρόμοια νόσο, τη νόσο κούρου, ανέπτυξαν και πολλά άτομα της φυλής Φόρε της Νέας Γουινέας από την κατανάλωση των σωμάτων και τον εγκεφάλων των νεκρών συγγενών τους για να τους τιμήσουν. Η ασθένεια αυτή είχε πάρει διαστάσεις επιδημίας στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Μετά την παύση του κανιβαλισμού από τις Αυστραλιανές αρχές, η συχνότητα της νόσου αυτής άρχισε να φθίνει με το τελευταίο έως τώρα κρούσμα το 2008. Η ασθένεια αυτή πιθανολογείται ότι προήλθε από ένα μόνο άνθρωπο ο οποίος πέθανε από σποραδική μορφή της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ, και με τον κανιβαλισμό πέρασε στους υπόλοιπους.
Όλες αυτές οι ασθένειες έχουν εξαιρετικά μεγάλες περιόδους επώασης (έως και πολλά χρόνια), γι’αυτό κι όταν εμφανίζονται η πηγή της μόλυνσης δεν είναι πάντοτε σαφής.
Επομένως, το μυαλό είναι ένα αρκετά επικίνδυνο όργανο για κατανάλωση. Ένας εγκέφαλος από ζώο ή και άνθρωπο στην περίπτωση του κανιβαλισμού που έπασχε από σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια είναι σίγουρα φαγητό αυτοκτονίας.
Το μυαλό του χοίρου, ο οποίος έχει μολυνθεί με prions μόνο εργαστηριακά, πρακτικά δεν ενέχει κανέναν κίνδυνο, ενώ ο εγκέφαλος και ο νευρικός ιστός των πουλερικών, των ψαριών, των άλλων ομοταξιών των σπονδυλωτών και των ασπονδύλων θεωρούνται ασφαλή.