Tag Archive: αιμομιξία


Ο Δαρβίνος για κάποιον λόγο, ίσως επειδή μας έχει αφήσει πολλά γραπτά πίσω του σε μια σχετικά πρόσφατη εποχή που όλα σώζονταν, ίσως επειδή ήταν ο πρώτος εκφραστής της επαναστατικότερης ιδέας στη βιολογία που επηρεάζει σημαντικά κι εμάς, είναι απ’τα πρόσωπα που έχουν δεχτεί τη μεγαλύτερη ανάλυση μετά το θάνατό τους. Αυτό είναι το δεύτερο μου άρθρο για την προσωπική ζωή του Δαρβίνου, το πρώτο ήταν για
τις σεξουαλικές προκαταλήψεις στην εποχή του,
οι οποίες τον εμπόδισαν ν’αναγνωρίσει τον ενεργότερο ρόλο του θηλυκού στη σεξουαλική επιλογή. Επίσης ίσως μπορούμε να πούμε ότι το θέμα για
το θάνατο του
ανήκει στα προσωπικά του, επομένως αυτό θά’ναι το τρίτο. Το συγκεκριμένο γράφτηκε απ’τον εξελικτικό και δαρβινιστή Steve Jones στο
Guardian.
Ο Τζόουνς είναι τόσο φανατικός δαρβινιστής, ώστε έγραψε βιβλίο για τη σημερινή μορφή της εξελικτικής θεωρίας και τις διορθώσεις της απ’την εποχη του Δαρβίνου με την ίδια μορφή και κεφάλαια με το βιβλίο της Καταγωγής των Ειδών, ενώ μέσα το έργο είναι γεμάτο αποσπάσματα κι αποφθεύγματα του Δαρβίνου με σχολιασμό. Και το συγκεκριμένο άρθρο, αν παρατηρήσετε, έχει αρκετά δαρβινικά αποσπάσματα.

Το συγκεκριμένο άρθρο πραγματεύεται το μόνιμο άγχος του Δαρβίνου για την οικογένεια και τα παιδιά του, ένα απ’τα πολλά άγχη που είχε τα οποία συσσωρευτικά επιδείνωναν την ήδη ταραγμένη υγεία του και κάποτε τον εμπόδιζαν να δουλεύει στο μέγιστο. Ο Δαρβίνος λοιπόν είχε παντρευτεί την κόρη του αδερφού της μάνας του, πρώτη ξαδέρφη του δηλαδή, μια πρακτική που είχε ξαναγίνει στην οικογένειά του. Αν και η συνήθεια αυτή άρχισε να φθίνει κατά το 19ο αιώνα στην Αγγλία, δεν είχε εκλείψει ακόμα. Να σημειώσω επίσης ότι ο Δαρβίνος δεν ήταν γνήσιος αριστοκράτης, με τους οποίους σχετίζονται στο μυαλό μας τέτοιοι γάμοι, αλλά άτομο της αστικής τάξης. Η γενιά του πατέρα του είχε ασχοληθεί με την ιατρική και την τέχνη με γεωκτημονικό παρελθόν, ενώ αυτή της μητέρας του με την αγγειοπλαστική. Παρόλο που ίσως αυτά να σας προκαλούν πολιτισμικό σοκ, θυμηθείτε πως τότε τέτοιες πρακτικές δεν παραξένευαν τόσο τους ανθρώπους όπως τώρα, γιατί ο τρόπος σκέψης μας έχει αλλάξει από τότε, όσον αφορά το θέμα της οικογένειας μάλλον προς το καλύτερο. Τέλος να πω πως διάφορα στοιχεία της προσωπικής ζωής του Δαρβίνου, όπως αυτό (π.χ. Πώς πιστεύεται σ’έναν γέρο αιμομίκτη που σας έδωσε την ιδέα ότι ο άνθρωπος προήλθε απ’τον πίθηκο;), χρησιμοποιούνται από τους εχθρούς της εξέλιξης για να επιτεθούν στη θεωρία, η οποία όμως δε θα πρέπει να συγχέεται με τις πράξεις αυτού που την συνέλαβε. Ακόμα κι αν ο Δαρβίνος ήταν εγκληματίας, αυτό δε θ’ακύρωνε τη θεωρία του εφόσον αποδεικνυόταν σωστή, πράγμα που από τότε έχει γίνει κάτι παραπάνω από πολλές φορές. Αυτό λέγεται επίθεση στον άνθρωπο (ad hominem) και δεν είναι δόκιμος τρόπος επιστημονικής κριτικής. Επίσης ο δαρβινισμός δεν είναι θρησκεία, όπως κάποιοι θέλουν να τον παρουσιάσουν, αλλά πραγματικότητα. Αν κοίταζαν καλύτερα τα πράγματα γύρω τους χωρις προκατάληψη θα το είχαν συνειδητοποιήσει αμέσως. Στο τέλος του άρθρου θα υπάρχουν σημειώσεις, σχόλια και προσθέσεις.

Μετάφραση: Bolko

‘Πρέπει να εξοντωθούμε’

Πέρασαν 200 χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Δαρβίνου, ενός από τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών και του άντρα που κατέληξε με τη θεωρία της εξέλιξης. Οι περιπέτειές του στο της αυτής μεγαλειότητος Μπιγκλ έχουν χρονικογραφηθεί καλά. Αλλά τα αφανή κομμάτια της ζωής του είναι το ίδιο εκπληκτικά όπως ο γάμος του με την ξαδέρφη του Έμμα, και οι φόβοι του ότι η αιμομιξία ήταν η αιτία της χρονίως κακής υγείας των παιδιών τους. Σε ένα αποκλειστικό απόσπασμα του νέου του βιβλίου, ο Steve Jones αφηγείται την ιστορία της προσωπικής αγωνίας του Δαρβίνου.

Steve Jones The Guardian, Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου του 2009.

Ο Κάρολος Δαρβίνος, όπως ξέρει κάθε παιδί του σχολείου, είδε τους σπίνους των Γκαλαπάγκος στα χρόνια που ξόδεψε εκεί ενώ είχε προσληφθεί ως επίσημος φυσιοδίφης στο της αυτής μεγαλειότητος Μπιγκλ. Το κάθε νησί είχε το δικό του είδος, κι ο Δαρβίνος σύντομα ανακάλυψε ότι μοιράζονταν καταγωγή από έναν κοινό πρόγονο? Ότι ήταν προΪόντα εξέλιξης. Με την επιστροφή του στην Αγγλία εξέδοσε αμέσως τη θεωρία του στο βιβλίο του Η καταγωγή των ειδών το οποίο προσπάθησε ν’αποδείξει ότι οι άνθρωποι προήλθαν απ’τους χιμπατζήδες. Η φύση, με ματωμένα δόντια και νύχια, είχε χρησιμοποιήσει την επιβίωση του ισχυροτέρου για να καθαρίσει τους ατελείς και, με το Homo sapiens στην κορυφή του εξελικτικού δέντρου, είχε επιτύχει τον επιθυμούμενο στόχο της. Βασανισμένος από ενοχή από την αντικατάσταση των δογμάτων της Εκκλησίας μ’ένα άχαρο όραμα του ανθρώπου ως ένα ξυρισμένο πρωτεύον σ’ένα ανήθικο σύμπαν, ο Δαρβίνος αποσύρθηκε στην αφάνεια. Μεταμέλησε για τη βλασφημία του στο νεκροκρέβατό του και θάφτηκε ως ένας αξιοσέβαστος και σχεδόν ξεχασμένος σοφός του οποίου η δουλειά – όπως και πολλών άλλων επιστημόνων – είχε τελειωθεί ενόσο ήταν ακόμα ένας νεαρός άντρας.

Αυτό είναι μια στρέβλωση της αλήθειας. Ο Δαρβίνος δεν ήταν προσειλημμένος βιολόγος, αλλά πλήρωσε για το δικό του ταξίδι ως σύντροφος τζέντλεμαν στον πλοίαρχο του Μπιγκλ. Ξόδεψε μόλις πέντε βδομάδες απ’το ταξίδι πέντε χρόνων στα Γκαλαπάγκος, περνώντας μόλις το μισό αυτού του χρόνου στην ακτή, σε μόνο τέσσερα από τα 12 ή και μέλη της ομάδας νησιών. Είχε μικρό ενδιαφέρον στη συλλογή σπίνων του και μάζεψε τα πτώματά τους όλα μαζί σαν ένα ανακατεμένο συνονθύλευμα χωρίς να κάνει καν μια σημείωση από πού προέρχονταν. Πολλά απ’τα διάσημα πουλιά ζουν σε αρκετά νησιά, παρά σ’ένα. Δύο δεκαετίες πέρασαν πριν την έκδοση της Καταγωγής των ειδών (στην οποία η λέξη «εξέλιξη» δεν εμφανίζεται) και σ’εκείνο το διάστημα ο συγγραφέας της έγραψε αρκετά ουσιώδη βιβλία. Η φράση «η επιβίωση του ισχυροτέρου» δεν είναι δική του, αλλά δημιουργήθηκε απ’το φιλόσοφο Χέρμπερτ Σπένσερ για να συνοψίσει την άποψη της φυσικής επιλογής, του κεντρικού στοιχείου της εξελικτικής θεωρίας. Τα ματωμένα δόντια και νύχια της Μητέρας Φύσης είχαν κι αυτά επινοηθει από τον Τένυσον μια δεκαετία νωρίτερα, όχι ως φιλοσοφία ζωής, αλλά στη μνήμη ενός φίλου. Η εξέλιξη δεν έχει σκοπό εν όψη και οι άνθρωποι δεν προέρχονται απ’τους χιμπατζήδες, μολονότι και οι δύο μοιράζονται κοινό πρόγονο. Η εκκλησία σύντομα αναγνώρισε τις ιδέες του Δαρβίνου, οι οποίες, όπως κατάλαβαν οι περισσότεροι κληρικοί, δεν είχαν σχέση με τη θρησκεία, και η μεταστροφή στο νεκροκρέβατο είναι απλώς ένα ψέμα, ακόμα κι αν ο φυσιοδίφης θάφτηκε στο Αβαείο του Γουεστμίνστερ, όπου βρίσκεται ακόμα, ποδοπατημένους απ’τους τουρίστες.

Το πιο διαδεδομένο λάθος, πάραυτα, είναι η άποψη ότι το ταξίδι με το Μπιγκλ σήμανε το τέλος της επιστημονικής σταδιοδρομίας του Δαρβίνου. Στην πραγματικότητα, στις 4 δεκαετίες που του έμειναν αφού γύρισε πίσω στο σπίτι του το 1836, δούλευε το ίδιο σκληρά ή και σκληρότερα απ’ό,τι στη δεκαετία των 20 του. Αφού παντρεύτηκε το 1839, λίγο πριν τα τριακοστά του γενέθλια, αγόρασε το Ντάουν Χάους, νότια του Λονδίνου, μένοντας στη χώρα που γεννήθηκε και μη φεύγοντας ποτέ, αφοσιωμένος στη σύζυγό του, πατρικός και διστακτικός ν’εγκαταλείψει τον εκτεταμένο κήπο του εκτός από εξορμήσεις για τον έλεγχο των θεωριών του και, πού και πού για την αναζήτηση καλύτερης υγείας. Τόσο εγκατεστημένος ήταν ώστε περιέγραψε το επάγγελμά του ως «αγρότης» στο αρχείο του Bagshawe της εποχής. Η Μεγάλη Βρετανία ήταν το πρώτο και το τελευταίο από τα 40 νησιά που επισκέφθηκε, κι ο Δαρβίνος μελέτησε τους κατοίκους της – φυτά, ζώα, ανθρώπους – με πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια απ’ό,τι είχε κάνει οπουδήποτε αλλού. Ακόμα και η δική του οικογένεια δεν έμεινε εκτός μελέτης.

Ο κάρολος Δαρβίνος είχε αγχωθεί για τα σχέδιά του για το γάμο. Ίσως η όλη ιδέα νά’ταν ένα λάθος εξαιτίας του χρόνου που θα σπαταλούταν στην οικιακή ζωή εις βάρος της επιστήμης. Το ημερολόγιό του καταγράφει πώς αγωνιούσε πάνω στα υπέρ και τα κατά, και την απόφασή του «να παντρευτώ, να παντρευτώ, να παντρευτώ!» και να παντρευτεί, στο τέλος, το έκανε.

Η σύζυγός του ήταν η ξαδέρφη του, η Έμμα Γουέντζγουντ. Με το γάμο μ’ένα συγγενή ακολούθησε μια παράδοση της οικογένειας. Οι Δαρβίνοι, όπως πολλοί μεταξύ της βικτοριανής αφρόκρεμας, προτιμούσαν από παλιά να μοιράζονται το κρεβάτι με το σόι τους. Ο παππούς του Δαρβίνου Ιοσίας Γουέντζγουντ έκανε οικογένεια με την Τρίτη ξαδέρφη του Σάρα Γουέντζγουβντ. Η κόρη τους, Σουζάνα, διάλεξε τον Ροβέρτο Δαρβίνο, τον πατέρα του Καρόλου. Ο θείος του Καρόλου – ο πατέρας της Έμμα – είχε εννιά απογόνους, τέσσερις εκ των οποίων παντρεύτηκαν ξαδέρφια. Ο γάμος του ίδιου του εξελικτή ήταν τελικά ευτυχής, με 10 παιδιά (κι όταν η γυναίκα του ήταν στη δεκαετία των 40 της, έγραψε ότι «Η Έμμα έχει γίνει πολύ αμελής τελευταία γιατί δεν είχαμε παιδί για περισσότερο από έναν ολόκληρο χρόνο»). Ακόμα κι έτσι, κατά τα γόνιμα χρόνια της βασίλισσας Βικτορίας η δυναστεία των Δαρβίνων-Γουέντζγουντ πήγε λιγότερο καλά απ’τις περισσότερες, γιατί μεταξύ των 62 θείων, εξαδέλφων και θειών (συμπεριλαμβανομένου του Καρόλου και της Έμμα) οι οποίοι προήλθαν απ’τον Ιοσία, οι 38 δεν είχαν απογόνους που επιβίωσαν ως την ενηλικίωση.

Έξι χρόνια μετά την τελευταία εγκυμοσύνη της Έμμας ο Δαρβίνος άρχισε να σκέφτεται για τους κινδύνους της ενδοοικογενειακής αναπαραγωγής, ιδιαίτερα όσον αφορούσε τη δική του επιλογή συζύγου. Η ανησυχία του υιοθετήθηκε από έναν άλλων των εξαδέλφων του, τον Φραγκίσκο Γκάλτον, τον ιδρυτή της ευγονικής, ο οποίος είχε επισημάνει τους δυνητικούς κινδύνους του γάμου μέσα στην οικογένεια.

Ο Δαρβίνος αγχωνόταν για τα παιδιά του. Το δέκατο και τελευταίο του, ο Κάρολος ο νεότερος, πέθανε ενόσο βρέφος? Ήταν «πίσω στο περπάτημα & στην ομιλία, αλλά έξυπνος και παρατηρητικός». Η Ενριέτα είχε μια πεπτική ασθένεια όχι διαφορετική απ’αυτήν του πατέρα της, ο οποίος ήταν επιρρεπής σε εμετό προκαλούμενο από στρες, και πήγαινε στο κρεβάτι της για χρόνια και φοβόταν ότι ο γιός του Λεονάρδος ήταν «αρκετά αργός & πίσω» (το οποίο δεν εμπόδισε το γάμο του αργότερα με την ξαδέρφη του ή την αποδοχή απ’αυτόν της προεδρίας στην ευγονική εταιρεία), ενώ ο Οράτιος είχε «κρίσεις, πολλές φορές τη μέρα, από τρομώδες & ασθμαίνον & υστερικό κλάμα, ημισπασμωδικές κινήσεις, με αρκετή ταραχή στο συναίσθημα». Η δεύτερη κόρη του, Ελισάβετ, «τρέμει & κάνει τόσες ασυνήθιστες γκριμάτσες όσο ποτέ». Το πρόβλημα του Γεωργίου ήταν ένας άτακτος παλμός, ο οποίος έδειχνε «ένα βαθύ λάθος στη σύστασή του» και, το χειρότερο απ’όλα, η αγαπημένη του Άννι απεβίωσε στην ηλικία των 10, ρίχνοντας τους γονείς της σε απελπισία. Όπως έγραψε, «Όταν ακούμε να λέγεται ότι ένας άντρας μεταφέρει στη σύστασή του τους σπόρους μιας κληρονομικής ασθένειας υπάρχει αρκετή κυριολεκτική αλήθειαστην έκφραση.» Μια φορά μάλιστα έγραψε σ’ένα φίλο ότι, «Είμαστε μια άθλια οικογένεια & πρέπει να εξοντωθούμε.»

Θα μπορούσε η δική του ασθένεια κι αυτή των γιων και των κορών του νά’ταν εξαιτίας της δικής του και των προγόνων του επιλογής ενός συγγενούς ως συντρόφου ζωής; Ήταν η ενδοοικογενειακή αναπαραγωγή μια παντοτινή απειλή;

Η πρώτη του σημαντική δήλωση ήρθε το 1862 ως ένας επίλογος στο βιβλίο του Για τα διάφορα τεχνάσματα με τα οποία οι βρετανικές και οι ξένες ορχιδέες γονιμοποιούνται από τα έντομα, και για τα καλά αποτελέσματα της διασταύρωσης. Η τελευταία παράγραφος αυτού του βαρέος έργου, το περισσότερο αφιερωμένο σε βοτανικές λεπτομέρειες, τελειώνει: «Η φύση μας λέει έτσι, με τον πιο εμφατικό τρόπο, ότι απεχθάνεται τη συνεχή αυτογονιμοποίηση… Θα μπορούσαμε ίσως να συμπεράνουμε ως πιθανό, σε συμφωνία με την πίστη της μεγάλης πλειονότητας των εκτροφέων των οικόσιτων παραγωγών μας, ότι ο γάμος μεταξύ κοντινών συγγενών είναι ομοίως με κάποιον τρόπο επιζήμιος?»

Η ιδέα ότι τα παιδιά γεννημένα από συγγενείς γονείς θα μπορούσαν να πάθουν κάτι κακό ήταν ήδη στον αέρα. Η πρώτη μελέτη των κινδύνων της ήρθε το 1851 όταν ο Σερ Ουίλιαμ Ουάιλντ (πατέρας του Όσκαρ) ββρήκε αυξημένη συχνότητα κώφωσης μεταξύ των απογόνων εξαδέλφων. Ο Σερ Άρθουρ Μίτσελ, ο διορισμένος επίτροπος για την τρέλα στη Σκοτία, είχε ισχυρηστεί παλαιότερα ότι στις αιμομικτικές κκοινότητες ψαράδων της βορειοανατολικής Σκοτίας το μέσο μέγεθος καπέλου ήταν έξι και επτά όγδοα, ένα τέταρτο της ίντσας λιγότερο απ’αυτό των πιο ανοιχτόμυαλων γεωργικών γειτόνων τους: απόδειξη, σκέφτηκε, των κακών αποτελεσμάτων του γάμου μέσα στην οικογένεια πάνω στις νοητικές δυνάμεις.

Η συνουσία μέσα στην οικογένεια έχει μια σεβαστή ιστορία. Οι φαραώ ζούσαν μέσα από γενιές αυτής της συνήθειας σε μια προσπάθεια διατήρησης του αίματος ενός θεού. Ο Αχενατέν, ο οποίος έζησε γύρω στο 1.300 π.Χ., πρώτα παντρεύτηκε την ξαδέρφη του Νεφερτίτι, μετά μια μικρότερη σύζυγο, την Κίγια, και μετά τρεις από τις δικές του κόρες με τη Νεφερτίτι και μετά ίσως τη δική του μητέρα. Η ιστορία μπερδεύεται από τη δυσκολία εύρεσης του ποιος πραγματικά είναι ποιος (και μια από τις υποτιθέμενες συζύγους του ήταν στην πραγματικότητα άντρας), αλλά οι αιμομικτικές σχέσεις ήταν χωρίς αμφιβολία κοινές στην Αρχαία Αίγυπτο. Η ίδια η Κλεοπάτρα μπορεί να’ταν ο απόγονος 10 γενεών ενώσεων αδελφών. Η πρακτική καταδικάζεται στο Λεβιτικό, όπου τα παιδιά του Ισραήλ ήταν δεσμευμένα ότι, «μετά τις πράξεις στη γη της Αιγύπτου, όπου κατοικούσατε, δε θα πρέπει να κάνετε αυτά.»

Η πίστη ότι τα παιδιά εξαδέλφων είναι καταδικασμένα να’ναι προβληματικά ακόμα τροφοδοτεί μια πολωμένη άποψη της συνουσίας μέσα στην οικκογένεια. Το 2008, ένας υπουργός της βρετανικής κυβέρνησης, αναφερόμενος στον πακιστανικό πληθυσμό του Μπράντφορντ, έκανε τον αρκετά αδικαιολόγητο ισχυρισμό: «Εάν έχεις παιδί με την ξαδέρφη σου, η πιθανότητα είναι να υπάρχει κάποιο γενετικό πρόβλημα.» Πολλοί απ’τους συμπολίτες του μοιράζονται αυτήν την ασαφή Γαλτόνια αντίληψη ότι η ενδοοικογενειακή αναπαραγωγή είναι βλαβερή. ΤΟ περισσότερο άγχος τους, εντούτοις, στηρίζεται σε ανεκδοτολογικά στοιχεία παρά στην επιστήμη.

Όλα τα έθνη ενδιαφέρονται για το πώς τα μέλη τους συμπεριφέρονται στην κρεβατοκάμαρα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, κάθε πολιτεία έχει κάποιον περιορισμό στο γάμο μεταξύ συγγενών. Όσον αφορά την Αγγλία, για χρόνια βάσιζε τους γαμήλιους κανόνες της σ’αυτούς της εκκλησίας της Αγγλίας, οι οποίοι προέρχονται απ’αυτούς των Ισραηλιτών. Το 1907, έπειτα από εκατοντάδες ωρών βουλευτικής συζήτησης, οι νόμοι τελικά ξεκαθαρίστηκαν. Η νέα νομοθεσία αφαίρεσε παράλογες ανωμαλίες όπως τον βιολογικά αστήρικτο νόμο που απαγόρευε ένα χήρο να παντρευτεί την αδερφή της νεκρής γυναίκας του, αλλ’επίσης ισχυροποίησε την απαγόρευση της συνουσίας μεταξύ κοντινών συγγενών, ας είναι πατέρας με κόρη, ή αδεφός με αδερφή.

Οι πολιτικοί συχνά δρουν με προκατάληψη. Ο Δαρβίνος όχι. Όταν αντιμετώπιζε ένα επιστημονικό ερώτημα – για το σεξ ή οτιδήποτε άλλο – ξεκινούσε όχι να υποθέτει, αλλά ν’ανακαλύπτει. Για να μάθει περισσότερα για την ενδοοικογενειακή αναπαραγωγή, επέστρεψε πάλι στα φυτά.

Τα αποτελέσματα της σταυρωτής γονιμοποίησης και της αυτογονιμοποίησης στο φυτικό βασίλειο, το οποίο εμφανίστηκε το 1876, όταν ο Δαρβίνος ήταν 67 ετών, χρονικογραφεί τα πειράματά του στο θερμοκήπιο του Ντάουν Χάους, όπου έβαζε μια μεγάλη ποικιλία ερμαφρόδιτων φυτών να ζευγαρώσουν με τους εαυτούς τους. Με τη βοήθεια ενός βοτανικού προφυλακτικού – μιας λεπτής σίτας για να κρατά έξω τα έντομα – και μ’ένα μικρό πινέλο μπορούσε, όπως μία μέλισσα, να μεταφέρει αρσενικά κύτταρα στα θηλυκά μέρη ενός άνθους και να κανονίζει για ένα φυτό να λλάβει τα δικά του γονίδια ή αυτά ενός άλλου ατόμου.

Ορισμένα είδη απέτυχαν να αυτογονιμοποιηθούν, ακόμα κι αυτά που αναγκάστηκαν να προσπαθήσουν, αλλά μεταξύ αυτών που μπόρεσαν, ανακάλυψε προς ανησυχία του ότι η συνήθεια έβλαπτε τις επόμενες γενιές. Τα αρχικά του πειράματα ήταν στο φρυνολίναρο, ένα κοινό αγριόχροτο με κίτρινα άνθη. Όταν έγινε αυτεπικονίαση, ο Δαρβίνος σύντομα βρήκε ένα μεγάλο, κι απροσδόκητο, αποτέλεσμα στην επόμενη γενιά. Οι απόγονοι τέτοιων διασταυρώσεων ήταν μικρότεροι και λιγότερο ισχυροί απ’ό,τι ήταν αυτοί από φυτά που τους επιτράπηκε να ζευγαρώσουν μ’ένα άλλο. Αρχικά υπέθεσε ότι οι αιμομικτικοί του απόγονοι ήταν αδύναμοι λόγω κάποιας ασθένειας, ή επειδή καλλιεργούνταν σε ακατάλληλο έδαφος. Αυτό όμως δεν ήταν έτσι, γιατί παρόλο που φροντίζονταν καλά παρέμεναν αδύναμοι. Ο Δαρβίνος δοκίμασε μέσα από μεγάλη ποικιλία ειδών – γαρύφαλλο, καπνός, αρακάς, μαΪμουνολούλουδα, ιππομοίες, δακτυλίδες και πολλά άλλα λουλούδια του κήπου και άγρια. Με στατιστική βοήθεια από τον Γκάλτον ανακάλυψε ότι, σχεδόν χωρις εξαίρεση, αυτά που καλλιεργούνταν από διασταυρωμένο σπόρο ήταν ψηλότερα, υγιέστερα και παραγογικότερα απ’εκείνα από τους αυτογονιμοποιημένους. Κάποια πειράματα συνέχισαν για αρκετές γενιές, και τα αποτελέσματα της συνουσίας μ’ένα συγγενή γίνονταν χειρότερα με το χρόνο. Τα αιμομικτικά άτομα πάθαιναν τα περισσότερα όταν η ζωή ή΄ταν σκληρή: όταν ήταν πυκνά, έπρεπε ν’ανταγωνιστούν με το «διασταυρωμένο» σόι τους ή μεταφέρονταν από το θερμοκήπιο στις κακουχίες του ανοιχτού αέρα.

Η ετυμηγορία του Δαρβίνου ήταν σαφής: «Η σταυρωτή γονιμοποίηση είναι γενικά ωφέλιμη, και η αυτογονιμοποίηση επιζήμια.» Ήταν «τόσο αλάνθαστα καθαρό ότι αναρίθμητα άνθη είναι προσαρμοσμένα για σταυρωτή γονιμοποίηση, όπως και τα δόντια και τα νύχια ενός σαρκοφάγου ζώου είναι προσαρμοσμένα για τη σύλληψη της λείας».Ότι ίσχυε για τα φυτά έπρεπε, φαντάστηκε, να ισχύει και στα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των αντρών και των γυναικών.

Πιο πρόσφατη έρευνα επιβεβαιώνει αυτήν την άποψη. Όταν άγρια ποντίκια ζευγαρώνονται, αδεφός με αδερφή, και οι απόγονοι απελευθερώνονται στη φύση, σχεδόν κανένας δεν επιβιώνει. Τα αιμομικτικά ζώα δεν πεθαίνουν συχνά από προφανή γενετική ασθένεια, αλλά η καταγωγή τους μπορεί να τα αποδυναμώσει αρκετά. Οι ωδικοί σπουργίτες σ’ένα μικρό νησί ανοιχτά της δυτικής ακτής του Καναδά έχουν δακτυλιωθεί για χρόνια και οι γενετικές τους σχέσεις έχουν μελετηθεί λεπτομερώς. Αυτά που γεννιούνται από κοντινούς συγγενείς έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου στον κακό καιρό απ’ό,τι άλλα πουλιά. Το νησί Σόεϊ είναι διάσημο για τα γηγενή του πρόβατα, τα οποία είναι εκεί από τις εποχές των Βίκινγκ. Τα ζώα είναι γεμάτα σκουλήκια, κι εκείνα με το βαρύτερο φορτίο υποφέρουν περισσότερο απ’όλα σ’ένα δρυμύ σκοτικό χειμώνα. Τα αρνιά που γεννιούνται από κοντινούς συγγενείς έχουν περισσότερα παράσιτα, και έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου στις καταιγίδες, παρά άλλα. Οι σπίνοι τον Γκαλαπάγκος επίσης πληρώνουν το τίμημα της συνουσίας με κοντινούς συγγενείς, όπως και πολλά άλλα πλάσματα.

Είναι, φυσικά, αδύνατη η διενέργηση σχεδιασμένων διασταυρώσεων με άντρες και γυναίκες, αλλ’ο Δαρβίνος βρήκε έναν άλλον τρόπο για να μελετήσει τους κινδύνους της ενδοοικογενειακής αναπαραγωγής. Πρώτα, προσπάθησε να πάρει στοιχεία για το γάμο εξαδέλφων που περιλαμβάνονταν στην απογραφή του 1871. Η βουλή των κοινών απέρριψε το αίτημα ως «την απεχθέστερη σκληρότητα», επειδή θα έκανε τα παιδιά να «ανατέμνονται από την επιστήμη» (και από μια κοινοβουλευτική οπτική γωνία το θέμα ήταν σχεδόν προδοτικό, γιατί η βασίλισσα είχε παντρευτεί τον ξάδεφό της). Μια ερώτηση για τους τρελούς, τους ηλιθίους και τους ανόητους είχε επιτραπεί, αλλά μεταφέρθηκε στην επόμενη απογραφή μια δεκαετία αργότερα αφού οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούνταν να την απαντήσουν. Ο Δαρβίνος είχε ενοχληθεί από την αποτυχία του να πείσει τη βουλή να αναζητήσει ένα επιστημονικό ερώτημα και πααραπονέθηκε για «αγνοούντα μέλη του νομοθετικού μας σώματος». Ο γιος του Γεώργιος ήταν ακόμα πιο καυστικος για «το περιφρονητικό γέλιο του σπιτιού, για το λόγο ότι η οκνηρή περιέργεια των φιλοσόφων δεν έπρεπε να ικανοποιηθεί».

Ο Γεώργιος Δαρβίνος ανέλαβε να χτίσει πάνω στο έργο του πατέρα του. Από τα αρχεία των γεωκτημόνων του Μπερκ και την εφημερίδα του Παλ Μαλ, μαζί με μια επιστολή που στάλθηκε κυκλικά στα άσυλα τρελών, βρήκε τη συχνότητα του γάμου εξαδέλφων σε διάφορες ομάδες. Τέτοιες ενώσεις φάνηκε να’ναι δύο φορές συχνότερες μεταξύ των ευγενών απ’ό,τι στο προλεταριάτο. Η ερώτηση στους επιστάτες των ασύλων για το πόσοι πολλοί απ’αυτούς υπό τη φροντίδα τους ήταν οι απόγονοι συγγενών γονέων, ήταν, όπως επισήμανε, απίθανο ν’αποδώσει εξαιτίας της νοητικής κατάστασης των τροφίμων τους. Ακόμα κι έτσι, ο Γεώργιος δε βρήκε καμία αύξηση στο επίπεδο της ενδοοικογενειακής αναπαραγωγής μεταξύ των ασθενών σε σχέση μ’αυτό του γενικού πληθυσμού (ακόμα κι αν ο διορισμένος επίτροπος για την τρέλα στη ‘σκοτία τον διαβεβαίωσε ότι οι περισσότεροι από τους ηλιθίους του έθνους του ήταν τα παιδιά συγγενών).

Μετά τη μικτή επιτυχία του με τους τρελούς, ο νεαρός άντρας πήγε να μελετήσει τους τροφίμους των Πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ. Επέλεξε τα πληρώματα των αγωνιστικών βαρκών – «ένα επίλεκτο σώμα αθλητικών αντρών» – και ρώτησε πόσοι πολλοί είχαν γεννηθεί από ξαδέρφια. Έπειτα από μια διόρθωση μιας διαψευσμένης απάντησης του αρχικωπηλάτη του κολλεγίου του Σώματος του Χριστού του Κέιμπριτζ, βρήκε πως υπήρχε πράγματι μια ελαφρά έλλειψη τέτοιων αιμομικτικών ατόμων μεταξύ των κορυφαίων κωπηλατών σε σχέση με το γενικό πληθυσμό. Το ίδιο ίσχυε μεταξύ των αθλητικών αγοριών στα γυμνάσια για τις ανώτερες και μεσαίες τάξεις. Και στις δύο περιπτώσεις οι αριθμοί ήταν μικροί και οι αποδείξεις όχι γενικά πειστικές.

Η αποτυχία με την απογραφή, και τα ασαφή αποτελέσματα του γιου του, υπέδειξαν στο Δαρβίνο ότι ίσως τα αποτελέσματα της ανθρώπινης ενδοοικογενειακής αναπαραγωγής ήταν λιγότερο βαριά απ’ό,τι είχε φοβηθεί. Αφαίρεσε το σχόλιό του για τα επιβλαβή της αποτελέσματα απ’τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου για τις ορχιδέες.

Έως τότε είχε επίσης αποκαλύψει κάποιους απ’τους τρόπους με τους οποίους η φύση μειώνει την πιθανότητα της διασταύρωσης. Οι διαφορετικές μορφές ανθέων στα φυτά του ίδιου είδους, που εκδόθηκε ένα χρόνο μετά τον τόμο για την αυτογονιμοποίηση, λέει την ιστορία των παιδιών του χωριού του Δαρβίνου του Ντάουν, τα οποία έφτιαχναν περιδέραια από ανοιξιάτικες πρίμουλες. Μπορούσαν, τον είπαν, να χρησιμοποιήσουν μόλις λίγα απ’τα φυτά, εκείνα με μια μακριά «καρφίτσα» που προεξείχε απ’το άνθος, μέσα απ’την οποία μπορούσαν να δέσουν τα φυτά μαζί. Άλλα άνθη, αντί μιας καρφίτσας, δεν είχαν τίποτα παραπάνω από μια κοντή προεξοχή που λεγόταν «άκρη» και δεν ήταν χρήσιμα για κοσμήματα παιδιών. Ο κοντινός συγγενής της ανοιξιάτικης πρίμουλας, η κοινή πρίμουλα, ήταν σχεδόν το ίδιο.

Τα θηλυκά «καρφιτσωτά» άνθη ήταν, βρήκε ο Δαρβίνος, αρκετά προθυμότερα να δεχτούν γύρη από αρσενικά «άκρα» παρά από αρσενικά του δικού τους σχήματος. Το ίδιο ίσχυε και για την αντίθετη κατεύθυνση. Η μορφή του άνθους κληρονομείται το οποίο σημαίνει ότι τα φυτά αποφασίζουν να δεχτούν ή όχι της προθέσεις της γύρης ενός άλλου με γενετικά κριτήρια. Με τις καρφίτσες και τους αντίχειρες, η φύση έχει βρει ένα τέχνασμα για τη μείωση της αναλογίας των ατόμων με τα οποία τα γονίδια μπορούν να μοιραστούν. Έχει, στην πράξη, δημιουργήσει περισσότερα και περισσότερα φύλα ή τουλάχιστον, πρόσθεσε περισσότερα χαρτιά στη σεξουαλική εξέταση.

Τα πειράματα του Δαρβίνου πάνω στις ανοιξιάτικες πρίμουλες έχουν αναπτυχθεί σε μια επιστήμη που δείχνει πώς, και στις πρίμουλες και στους ανθρώπους, οι σύντροφοι επιλέγονται κατά απροσδόκητους τρόπους και η επιλογή μπορεί να μειώσει τις προοπτικές επιτυχούς αναπαραγωγής μεταξύ αυτών που έχουν πρόσφατους κοινούς προγόνους. Στις ανθρώπινες οικογένειες, για παράδειγμα, η ιδέα της συνουσίας μ’έναν αδερφό ή αδερφή γενικά είναι λιγότερο απωθητική σ’ένα νεότερο αδερφό απ’ό,τι σ’ένα μεγαλύτερο. Ο βαθμός συγγένειας είναι ο ίδιος, αλλά το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα νεαρότερα μέλη του σπιτιού είναι προΪόντα της δικής τους μητέρας, γιατί τα είδε να φροντίζονται ως μωρά. Ένας μικρότερος αδερφός, από την άλλη, γνωρίζει μόνο ότι ένα μεγαλύτερο άτομο ζει κάτω απ’την ίδια στέγη – το οποίο θα μπορούσε να γίνει και γι’άλλους λόγους. Τα μικρότερα αδέρφια ενοχλούνται λιγότερο από την ιδέα της συνουσίας με κάποιον που θα μπορούσε να μην είναι, τελικά, συγγενής.

Όπου γίνεται όμως κοντινή ενδοοικογενειακή αναπαραγωγή, μελέτες έχουν επιβεβαιώσει την πίστη του Δαρβίνου ότι μπορεί να είναι η αιτία πραγματικού βάρους. Ακόμα και σε μέρη χωρίς υψηλά επίπεδα κληρονομικής ασθένειας, τα παιδιά που γεννιούνται από ξαδέρφια πεθαίνουν νωρίτερα απ’το σύνηθες. Τέτοιες ενώσεις στους Μορμόνους της Γιούτα – όχι ασυνήθιστα αιμομικτικός πληθυσμός οι ίδιοι – απ’τα μέσα του 19ου έως τα μέσα του 20ου αιώνα οδήγησαν σε αξιοσημείωτη αύξηση της κακής υγείας. Τα αποτελέσματα έγιναν χειρότερα όσο τα βρέφη μεγάλωναν, ίσως διότι ο θάνατος στα γηρατειά έχει ισχυρότερη γενετική βάση από τα τυχαία περιστατικά της μόλυνσης ή της ασιτίας που σκότωναν τα μωρά των αποίκων. Η καρδιακή νόσος είναι επίσης πιο συχνή μεταξύ των παιδιών εξαδέλφων. Μια μελέτη μισού εκατομμυρίου εγκυμοσυνών στη σύγχρονη Αμερική υποδηλώνει ότι το ποσοστό θανάτου των γιων και των κορών εξαδέλφων αυξάνεται περίπου στο 5% πάνω απ’το μέσο όρο. Τα προϊόντα των γάμων θείων με ανιψιές, ένα σχήμα συχνό στην Ινδια κι αλλού, τα πάνε ακόμα χειρότερα κι ακόμα κι αν η γνήσια αιμομιξία – η συνουσία μεταξύ αδελφών, ή γονέων και παιδιών – είναι σπάνια, οι απόγονοι πληρώνουν μεγάλο τίμημα. Ένας Γερμανός αδερφός κι αδερφή, υιοθετημένη απ’τη γέννησή τους και ξένοι μέχρι που συναντήθηκαν ως ενήλικες, είχαν τέσσερα παιδιά, δύο εκ των οποίων είχαν επηρεαστεί σοβαρά. Μια μελέτη περίπου 30 καναδικών παιδιών που γεννήθηκαν από τέτοιους γονείς επίσης υποδηλώνει ότι σχεδόν τα μισά κληρονομούν κάποια ανωμαλία, και το ίδιο ίσχυε και στην πρόσφατη περίπτωση αιμομιξίας πατέρα με κόρη στο Σέφιλντ της Αγγλίας.

Ένα πιο λεπτό, αλλά πιο έντονο, αποτέλεσμα της ενδοοικογενειακής συνουσίας έχει εμφανιστεί στην Ισλανδία. Ανάμεσα στα 150.000 ζευγάρια που γεννήθηκαν μεταξύ του 1800 και του 1965, οι σύντροφοι που ήταν κοντινοί συγγενείς είχαν περισσότερα, παρά λιγότερα, παιδιά απ’το μέσο όρο. Ακόμα κι έτσι, η αναλογία των παιδιών πρώτων και δεύτερων εξαδέλφων που αναπαρήχθησαν τα ίδια (κι επομένος ο αριθμός των εγγονών που γεννήθηκαν από ένα ζευγάρι συγγενών) ήταν αρκετά κάτω απ’το μέσο όρο, εν μέρει επειδή πολλοί απ’εκείνους τους απογόνους πρώτης γενιάς πέθαναν νέοι. Ο Κάρολος Δαρβίνος και η ξαδέρφη του Έμμα ίσως ήταν μαρτυρία αυτού του φαινομένου, γιατί οι επτά από τους 10 γιους και κόρες πέθαναν πριν την ώρα τους ή έζησαν αλλ’έμειναν άτεκνοι. Η συγγενική αναπαραγωγή μπορεί νά’ναι πιο βλαβερή στις προοπτικές μιας οικογένειας από,τι θεωρούταν κάποτε.

Και όμως η ανησυχία του μεγάλου άντρα για τα παιδιά του δεν ήταν πλήρως δικαιολογημένη. Από τους γιους του, ο Γουλιέλμος έγινε τραπεζίτης κι ο Λεονάρδος υψηλόβαθμο στέλεχος του στρατού. Ο Γεώργιος εκλέχθηκε καθηγητής αστρονομίας κι ο Φραγκίσκος λέκτορας στη βοτανική στο Κέιμπριτζ, ενώ ο Οράτιος προχώρησε ως κατασκευαστής επιστημονικών οργάνων και ήταν για έναν καιρό δήμαρχος της πόλης του. Οι απόγονοι του φυσιοδίφη παντρεύτηκαν με μέλη αρκετών εξεχόντων οικογενειών συπεριλαμβανομένων εκείνων των Κέινς και των ΧάξλεΪ. Και, παρά τις ανησυχίες του προγόνου τους για την κληρονομημένη αδυναμία, έχουν παραγάγει δεκάδες απογόνων γνωστών στην επιστήμη, στην ιατρική και τα επαγγέλματα.

Η ενδοοικογενειακή αναπαραγωγή ασφαλώς επηρεάζει την ανθρώπινη υγεία, αλλά σε μέρη της Ινδίας τα παιδιά εξαδέλφων είναι στην πραγματικότητα υγειέστερα απ’άλλα επειδή οι γάμοι εξαδέλφων είναι πιο κοινοί σε οικογένειες με τουλάχιστον λίγα χρήματα. Αγχώνονται να τα κρατήσουν στην οικογένεια, ενώ οι άποροι δεν έχουν τίποτα να κληροδοτήσουν. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η επιτυχία των απογόνων του Δαρβίνου εξαρτάται πολύ περισσότερο απ’την πνευματική κληρονομιά τους παρά απ’το dna τους. Όπως πολύ συχνά στην εξέλιξη, οι απλοί κανόνες που κινούν τον κόσμο της φύσης συγχέονται ή ακυρώνονται όταν προσπαθούμε να τους εφαρμόσουμε αφελώς σ’εμάς.

Επιπλέον στοιχεία:
1. Ακόμα κι αν ο Δαρβίνος μεταστρεφόταν στο χριστιανισμό πριν πεθάνει, αυτο δε θ’ακύρωνε καθόλου τη θεωρία του. Ο Δαρβίνος είχε κάποια άγχη για την ορθότητα των παρατηρήσεών του σ’όλη του τη ζωή, αν και κατά το τέλος ανακουφίστηκε κάπως όταν είδε πως κι άλλοι επιστήμονες υιοθέτησαν κι επιβεβαίωναν τις ιδέες του.
2. Ο πρόγονος του ανθρώπου δεν ήταν ο σημερινός χιμπατζής, λογικά όμως θά’ταν κάποιο είδος που τού’μοιαζε πολύ.
3. Η πρώτη εκκλησία που δέχτηκε, τουλάχιστον συμβολικά για να μη φανεί οπισθοδρομική τη θεωρία του Δαρβίνου ήταν η αγγλικανική. Η ορθόδοξη ήταν η τελευταία. Εντούτοις η αποδοχή της εξέλιξης δε σημαίνει τίποτα πέρα από μια προσπάθεια να φανεί η εκκλησία πιο σύγχρονη, γιατί με βαθύτερη εξέταση οι εξελικτικές αρχές αντιτίθενται στο χριστιανισμό. Από τη μία ο χριστιανισμός υποστηρίζει θεία προέλευση του πνεύματος του ανθρώπου, ανωτερότητα στην υπόλοιπη φύση ενώ η εξέλιξη ακριβώς τα αντίθετα, προέλευση του ανθρώπου όπως όλοι οι υπόλοιποι οργανισμοί απ’τη φύση με εξέλιξη. Η τελευταία είναι η μόνη αποδεδειγμένη άποψη.
4. Λέμε εκ των υστέρων πως ο γάμος του Δαρβίνου ίσως ήταν λάθος, αλλά στην πραγματικότητα χωρίς τη γυναίκα του, η οποία τον υποστήριζε σε κάθε πρόβλημά του, επειδή αυτος αγχωνόταν εύκολα και η υγεία του δεν ήταν καλή, ίσως δεν είχε πετύχει τίποτα απ’αυτά που έκανε. Δεν ξέρω γιατί παντρεύτηκε την ξαδέρφη του, πιστεύω πως προφανώς δεν ήταν σκοπός του να ψάχνει γυναίκες, και ίσως δεν του πρότεινε κανείς καμία, άρα στράφηκε σε μια είδη γνωστή. Μια ιδέα μου πέρασε λίγο απ’το μυαλό πως ίσως ήθελε να πειραματιστεί στα παιδιά του αλλά μετά το μετάνιωσε κι αγχωνόταν, αλλ’αυτό μου φάνηκε υπερβολικό. Η σχέση του με τη γυναίκα του πάντως ήταν ιδιαίτερη, σχεδόν παθολογική, αφού τη χρειαζόταν για κάθε υποστήριξη και συχνά την αποκαλούσε «μανούλα» (αυτό το θέμα θέλει δική του δημοσίευση). Η μητέρα του είχε πεθάνει ενώ αυτός ήταν 8 ετών.
5. Ο Θάνατος της δεκάχρονης κόρης του ήταν σταθμός στη ζωή του Δαρβίνου. Από τότε έχασε την πίστη του παντελώς σ’έναν αγαθό θεό κι έγινε αγνωστικιστής. Το γεγονός τον έριξε σε κατάθλιψη για ένα χρόνο, τον οποίον δε μπορούσε σχεδόν καθόλου να δουλέψει. Δε γνωρίζουμε ακριβώς για τις αιτίες θανάτου των παιδιών του, η κόρη του όμως πέθανε από φυματίωση ή οστρακιά, κατάσταση που ίσως επιδεινονόταν από πιθανό δυσλειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα. Το πρώτο παιδί του επίσης πέθανε βρέφος από άγνωστο σύνδρομο, ενώ το τελευταίο ίσως είχε σύνδρομο Ντάουν εξαιτίας της μεγάλης ηλικίας της μάνας, πάθηση που δεν έχει σχέση με την αιμομιξία. Ακόμα κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν πως τα παιδιά του Δαρβίνου δεν είχαν κανένα πρόβλημα στη νεαρή τους ηλικία, απλώς εκμεταλλεύονταν το φόβο των γονέων τους για πιθανές ασθένειες για να τραβούν την προσοχή.
6. Η κλεοπάτρα ήταν ελληνικής υποτίθεται καταγωγής, αν και η δυναστεία των Πτολεμαίων είχε υιοθετήσει τις αιγυπτιακές βασιλικές ψυχασθενικές αιμομικτικές συνήθειες (από πού πιστεύετε πως προήλθαν τα επώνυμα φιλομήτωρ ή φιλάδελφος;). Επίσης στις περιοχές εκείνες της Μέσης Ανατολής, και στους Εβραίους και στους Άραβες και στους Αιγύπτιους, απαγορεύθηκε ιστορικά μόνο η αιμομιξία στην πολύ στενή οικογένεια, όχι παραπέρα. Μαζί με μια οικογενειοκρατική αντίληψη, το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει ΄νεα προβληματικό σύστημα στη Μέση Ανατολή που αντανακλάται και στην ψυχολογία των ανθρώπων εκεί. Θέμα μεγάλο που απαιτεί δική του δημοσίευση.
7. Εάν η Αγγλία απαγορεύσει στους Πακιστανούς να παντρεύονται μεταξύ τους, αυτό θά’ναι ένα ακόμα σοβαρο λάθος της, έπειτα απ’την επιτροπή εισόδου σ’όλους τους μετανάστες των πρώην αποικιών της και την εξίσωση του ρατσισμού με έγκλημα. Οι Πακιστανοί, μη έχοντας νόμιμα διαθέσιμους ομοειδείς τους, θα στραφούν στο Βρετανικό πληθυσμό πετατρέποντας τη Βρετανία τελικά σε μουσουλμανικό κράτος.
8. Η αυτογονιμοποίηση στα φυτά είναι αντίστοιχο της θεωρητικής αλλ’αδύνατης αιμομιξίας μονοζυγωτικών διδύμων. Οι απόγονοι δε θά’ναι ίδιοι, γιατί κάποια υπολειπόμενα γονίδια θα κρύβονται και ίσως εμφανιστούν με το γενετικο ανασυνδυασμό της γονιμοποίησης. Επίσης η γύρη και τα ωάρια των φυτών είναι στην πραγματικότητα η γαμετοφυτική γενιά, ξεχωριστή απ’το μητρικό φυτό, στο οποίο έχουν στα σπερματόφυτα εξελιχθεί να ζουν παρασιτικά.
9. Έχουν μελετηθεί διάφοροι τρόποι αποφυγής της αιμομιξίας στον άνθρωπο. Ο κύριος τρόπος είναι
Το φαινόμενο του Βέστερμαρκ,
Κατά το οποίο μικρά παιδιά που μεγαλώνουν μαζί ανεξαρτήτως συγγένειας αναπτύσσουν κατά κανόνα σεξουαλική αποστροφή μεταξύ τους κατά την ενηλικίωση. Η διαδικασία αυτή ισχύει μέχρι τα 6 χρόνια. Επειδή λοιπόν ήταν ωφέλιμη η συμπεριφορά στους προγόνους μας ν’αποφεύγουν γενικώς αυτούς με τους οποίους μεγάλωσαν, οι οποίοι πιθανότατα ήταν και συγγενείς, διατηρήθηκε απ’τη φυσική επιλογή.
10. Το απόσπασμα εκείνο με το περιφρονητικό γέλιο έγινε μια φορά όπου σε μια απογραφή ρώτησαν στο σπίτι του Δαρβίνου αν υπήρχε γάμος συγγενών. Όλοι γέλασαν, διότι δεν ήθελαν ν’αφήσουν τους θεωρητικολόγους να βγάζουν αυθαίρετα θεωρίες με τ’αποτελέσματα, δέχονταν μόνο την επιστημονικη αναζήτηση.
11. Η
Γερμανική περίπτωση
Των δύο αδερφών που συναντήθηκαν ενήλικες είναι αρκετά γνωστή. Η επιστήμη έχει δείξι πως αν αποστερηθούν τα παιδιά την ευκαιρία ανάπτυξης του φαινομένου του Βέστερμαρκ τείνουν στην ενηλικίωση να θεωρεί ο ένας τον άλλον σεξουαλικά ελκυστικούς
(γενετική σεξουαλική έλξη),
επειδή το ανθρώπινο είδος, όπως και πολλά άλλα, προτιμά να αναπαράγεται και γενικώς να σχετίζεται με άτομα που του μοιάζουν αρκετά, επομένως δεν απέχουν πολύ γενετικά, εξού και ο ρατσισμός, ο φανατισμός κλπ. Πλέον όμως οι διάφορες οάδες του είδους μας έχουν αποκλίνει πάρα πολύ, ώστε θά’ναι προβληματικότατη η προσπάθεια επανένωσής του.
12. Πιστεύετε ότι η επιτυχία των παιδιών του Δαρβίνου δεν οφειλόταν στο dna; Σίγουρα θα είχε γενετική βάση, και ίσως αρκετά μεγάλη. Ο δείκτης νοημοσύνης άλλωστε και διάφορα άλα ψυχολογικά χαρακτηριστικά κληρονομούνται κατά μεγάλο βαθμό.

Γενικά λοιπόν ο Δαρβίνος, καθώς και οι μεταγενέστεροι επιστήμονες, έχουν αποδείξει πως η αναπαραγωγή συγγενικών γενετικά αναπαραγόμενων οργανισμών μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στους απογόνους. Ο μηχανισμός είναι απλώς. Όλοι οι οργανισμοί φέρουν στο dna τους κάποιες αρνητικές μεταλλάξεις που συνήθως κρύβονται ως υπολειπόμενα γονίδια. Όταν διασταυρώνονται δύο συγγενικά άτομα, τότε η πιθανότητα εμφάνισης ενός υπολειπόμενου γονιδίου δύο φορές στο dna, άρα και η εκδήλωση της αρνητικής μετάλλαξης, είναι μεγαλύτερη. Φυσικά δύο υπολειπόμενα γονίδια μπορούν να συναντηθούν και σε άτομα που εμφάνισαν ανεξάρτητα τυχαία την ίδια μετάλαξη ή μοιράζονται κάποιον πολύ παλιό άγνωστο κοινό πρόγονο.

Τελικά, κατάλαβα απ’αυτήν την περίπτωση, ότι δε μπορεί να ξέρει κανείς τον πραγματικό εσωτερικό λόγο δημιουργίας ενός αξιόλογου έργου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση για παράδειγμα, οι εκτενέστατες μελέτες στη φυτική διασταύρωση και σίγουρα πολλά άλλα στοιχεια των δαρβινικών θεωριών έχουν αιτία το βαθύτερο οικογενειακό άγχος του. Έπονται άρθρα που θα εξετάζουν άλλες πτυχές της προσωπικότητας του Δαρβίνου, όπως τη σχέση του με τον πατέρα του, τη σχέση του με τη γυναίκα του, τη μυστιριώδη ασθένειά του, κλπ.

Παρακάτω θα δείτε ό,τι παράξενο, παράλογο, περίεργο ή και ανώμαλο έχει τύχει να οδηγήσει κάποιον χρήστη ομοίων ιδιοτήτων στο ιστολόγιό μου. Κάθε φορά που οι παράξενες λέξεις-κλειδιά ξεπερνούν τις 100 και κάτι, δημοσιεύονται σ’ένα καλό άρθρο. Από τα θέματα λοιπόν έχουμε τα πρωτότυπα που δε μπορούν να ταξινομηθούν πουθενά, ορισμένες περίεργες απορίες κι ερωτήσεις, καθώς και λάθος ταξινομήσεις που περιμένω πάντοτε, αλλά και πολλές αναζητήσεις που έχουν να κάνουν με μαγεία και ξόρκια όπως πάντα. Οι κύριες νέες τάσεις είναι η αύξηση στις αναζητήσεις για αιμομιξία, ως συμπλήρωμα σ’αυτές για την κτηνοβασία που υπήρχε πριν, προφανώς ως αποτέλεσμα του άρθρου για
τους σεξουαλικούς περιορισμούς του Πηδαλίου
όπου υπήρχαν αυτές οι λέξεις, αλλά και αναζητήσεις που εκφράζουν μια περίεργη προκατάληψη, δεισιδαιμονία ή και μίσος προς τις πλήρως αβλαβείς χελώνες ξηράς. Τα δύο αυτά θέματα προφανώς δε σχετίζονται μεταξύ τους. Σ’όποια λέξη ή φράση μου φαίνεται παράξενη θα κάνω από κάτω ένα σχόλιο και θα παραπέμπω σε ανάλογο σύνδεσμο αν χρειάζεται. Ξεκινάμε λοιπόν:

“έντομα από σάπιο χώμα”
Σάπιο χώμα δεν υπάρχει, μπορεί χώμα με σάπια υλικά μέσα.
“γαρυφακάκια”
Προφανώς γαρυφαλλάκια.
“γεννάνε οι βάτραχοι του γλυκού νερού αβγά”
“ανθρώπινο κρέας vitamins”
“πόσο την ακούς με ντατούρα”
“σχολείο για κουνέλια”
Τι;
“ψυχεδελική προσωπικότητα”
“κανίβαλος γυναίκες ψάχνουν άντρα”
“πως μετατρέπω depon σε κόκα”
Θέλεις να την πάρεις και τζάμπα! Αμ δε; Θέλει χρήμα το πράμα.
“σταλίτσα εξωτικό δέντρο”
Μπορεί ποζινισταλίτσα, ή ποζινιστάλια
(Posinistalai Yohimb)
που πιθανόν την αποκαλείς με το υποκοριστικό γιατί δεν ενεργεί σωστά.
“δεν είναι επικίνδυνο δηλητήριο τρωκτικών στον άνθρωπο India”
Τι;
“χελώνα τελευταίο αβγό φίδι”
“ψυχολογικά χαρακτηριστικά ασθενών με γλαύκωμα”
Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Καλά είσαι;
“διαστολή κουνέλας”
Η κουνέλα μπορεί να διασταλεί τόσο ώστε να γενήσει σωστά τα παιδάκια της. Οποιαδήποτε προσπάθεια για παραπάνω διάνοιξη είναι φανερότατα εγκληματική με διεστραμμένες προθέσεις. Η κουνέλα θα πρέπει να διασωθεί από τον τυχόν εγκληματία και ο ίδιος να τοποθετηθεί υπό παρακολούθηση, να κλειστί σε ψυχιατρείο ή στρατόπεδο συγκέντρωσης.
“ξόρκια για τη λύσσα”
“χνουδωτή σαύρα”
“Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι παίζουν μπάλα youtube”
Το βίντεο υπάρχει

“τσίμπημα γρύλλου”
“φρύνος τσίμπημα”
“τσίμπημα σκαθαριού”
Κανένα απ’τα παραπάνω τρία ζώα δεν τσιμπάει. Μπορεί είδη των δύο τελευταίων να εκρίνουν κάποιες τοξίνες, αλλά δεν είναι επικίνδυνες με δερματική μόνο επαφή.
“κτηνοβασία γαμήσι σκύλου σε γυναίκα”
“φυτο σάλβια της δατούρας”
“γλυκό ματάκι φυτό wiki”
“πώς να γράψω αστεία ευχή για γάμο”
“κουνέλια Γουινέας συμπτώματα”
“ξόρκι για χρήματα με νομίσματα και γάλα”
“χελώνα στο χωράφι μου τρώει τα λαχανικά μου”
Σιγά ρε μην σου τα ξεριζώσει όλα. Τι μπορεί να φάει μια χελωνίτσα; Κι αυτό το “μου” δε μ’αρέσει καθόλου, φανερώνει έντονα κτητική διάθεση. Φαίνεσαι ικανός να διαπράξεις οτιδήποτε για να την απαλλαχθείς.
“μπορεί η αδερφή μου να με βλάψει με μάγια;”
“γιατί έκλεισε το reptilesalonica”
“γιατί δεν κάθεται η κουνέλα”
“ορμές κουνέλας”
“ξόρκια δεσίματος από Σμύρνη”
“υπάρχουν δηλητηριώδεις χελώνες;”
“όχι στα φίδια”
“όχι στο. γάλα”
“κτηνοβασία με κότα”
Δε νομίζω να γίνεται.
“εκτροφεία ερπετών Ελλάδα”
Μήπως ψάχνεις πολλά σ’αυτήν τη χώρα;
“βάζοντας κοκαΐνη στον πρωκτό”
“καλλιέργεια φράλουλας”
“το νερό εξουδετερώνει το Zyklon b”
Μπορείς να]
τον ρωτήσεις
αν εξουδετερώνεται έτσι.
“Τίτος Βανδής ταινία προβατίνα”
Υπαρκτή περίπτωση,
σε μια ξένη ταινία ο εν λόγω Έλληνας ηθοποιός υποδυόταν έναν Αρμένιο, ο οποίος έφερε σ’ένα γιατρό την προβατίνα του για εξέταση, ο οποίος την ερωτεύτηκε.
“γαλλική ποικιλία σταφυλιών παραισθησιογόνα”
“βαλεριάνα παραισθησιογόνο”
Κανένα απ’τα δύο παραπάνω φυτά δεν είναι παραισθησιογόνο.
“καυλωμένη κατσίκα”
“τα παραισθησιογονα χάπια που προκαλούν την αιμομιξία”
Τι;;;
“σε ποιον να πουλήσω το δηλητήριο της μέλισσας”
“ξόρκια για εγκυμοσύνη δωρεάν”
/Δεν πιστεύω πως υπάρχουν τόσο βλάκες άνθρωποι που πληρώνουν για ξόρκια.
“παιδί τρώει πολλά ξερά κρεμμύδια υπάρχει κάτι;”
Μάλλον.
“πως λέγεται το βάτραχός σου στο ενυδρείο μου”
“φωτό αιμομιξίας”
“ψυχολογικές συνέπειες αιμομιξίας”
“αιμομιξία ετεροθαλείς”
“βολβός τσίκας”
Η
κύκας
κι όχι το τσίκας έχει κανονικό κορμό, όχι βολβό. Μπορεί μικρός να δίνει τέτοια εντύπωση, αλλ’όσο μεγαλώνει θα ψηλώσει.
“πως λέγεται ο βλάκας στα αιγυπτιακά”
Ψάξε σε κανένα λεξικό για το λήμμα αυτό. Αλήθεια, αν βρει κανείς τη λέξη ας μου κάνει σχόλιο.
“η αδερφή της γυναίκας μου ήθελε να με γαμήσει”
Βρίσκω ορισμένες πρακτικές δυσκολίες, εκτός κι αν ήταν να γίνει με υποστήριξη ειδικών μέσων.
“βρίσκω σκουλήκια στο κουνέλι μου είναι λογικό”
Λογικό; Τι λες; Θά’πρεπε να τρέξεις αμέσως στον κτηνίατρο για υποστήριξη του κουνελιού σου. Προφανώς δέχθηκε
επίθεση μυγών,
ένα πιθανό πρόβλημα το καλοκαίρι σε κλειστά, ζεστά, υγρά και βρώμικα μέρη, οι οποίες γέννησαν αβγά πάνω σε πληγές ή λερωμένα μέρη του τα οποία εκολάφθηκαν σε προνύμφες και το τρώνε. Σίγουρα τώρα που γράφω είναι νεκρό το κουνελάκι από σηψαιμικό σοκ.
“ψυχαναγκαστική αποθησαύριση ομοφυλοφιλία”
Και πάλι, τι σχέση έχουν αυτά τα δύο;
“πώς σκοτώνεται η ζάμπα είδος βατράχου”
Γιατί να τη σκοτώσεις;
“σε αγάπησα στο μέγιστο βαθμό”
Εμένα;
“μαλακία τραβεστί”
“ψυχολογία ικανός φόνος”
“εναλλακτικές λέξεις”
“φωτογραφίες Κάμβριο”
Γιατί μου ζητάτε συνέχεια φωτογραφίες απο παλιές γεωλογικές εποχές; Δε σας είπα ότι δεν ήμουν εκεί τότε;
“ξόρκι με μπλούζα”
“συμπτώματα ερωτικού ξορκιού δεσίματος”
“σαδιστικά αστεία στα κρεματόρια”
“Θέλει λίγο ζέσταμα το χοιρινό.” Ή, “Ας γίνεται τώρα οι ίδιοι σαπούνι που τόσο το ψάχνατε.”
“τσιγγάνικη ζωή στην αρχαιότητα”
“νεκροφαγία και Τσιγγάνοι”
Εντάξει, είναι πρωτόγονοι, αλλά δε νομίζω να τρώνε και νεκρούς για να επιβιώσουν.
“τι πιάνει τα κουνέλια τη νύχτα και γυρίζουν”
“βασιλικός πλατύφυλλος δύο μέτρα με συμπαγή κορμό”
“από πού προέρχονται οι Έλληνες”
Ορισμένοι υποστηρίζουν πως προέρχονται από έναν κλάδο των Ινδοευρωπαίων, οι οποίοι με την κάθοδό τους στην Ελλάδα αναμείχθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό κι από εκεί προήλθαμε κι εμείς. Άλλοι ωστόσο υποστηρίζουν ότι η προέλευση των Ελλήνων είναι εξωπλανητική, από τον αστέρα του Σείριου. Περισσότερα
εδώ.
“πώς γίνεται αιμομιξία”
“πώς να σκοτώσω σαύρα”
“ομοιώματα στη μήτρα μικρόβιο”
“βίντεο κοπρολαγνείας”
“μαλακία στα 50 επιπτώσεις”
Γιατί επιπτώσεις;
“πώς είναι τα γεννητικά όργανα ενός κοριτσιού που έχει και πούτσα”
“μπορεί η χελώνα να κάνει παιδιά με φίδι;”
“αιμομιξίες σεξ”
“αποκεφαλισμός αλόγου”
“ξόρκι για να θέλει συνέχεια σεξ”
“κουνέλι μύθος ή αλήθεια ότι φέρνει κοντά σου ποντίκια”
“πόδια μυστικισμός”
“μυστικά για τρελούς οργασμούς”
“το μουνί κάνει θόρυβο σαν κλανιά στη διάρκεια του σεξ”
“κουνέλι σε οξύμελι”
“χελώνα ξηράς προκαλείσ στειρότητα;”
Τι;;;”προστατικοί οργασμοί και θρησκεία”
“σπόροι κισσού ναρκωτικό”
“κάπνισμα δυόσμου σαν κάνναβη”
Βλέπω τελείωσαν τα λεφτά για ναρκωτικά κι όλοι ψάχνουν φτηνές λύσεις. Από μετατροπή ντεπόν σε κόκα έως τα δύο παραπάνω, όλοι ψάχνουν κάτι ν’αναπληρώσουν το χαμένο. Θ’αποτύχουν όμως.
“όταν το κουνέλι δεν αναπνέει”
Προφανώς είναι κάτι περισσότερο από όχι απλά καλά.
“τσίμπημα χελώνας θανατηφόρο”
Τι έχω να πω γι’αυτό;
“τι τρώνε τα βατράχια στην Χίο”
“πώς να ξεράνεις αροκάρια”
Γιατί να ξεράνεις αυτό το
σπάνιο και πανέμορφο είδος;
Εκτός κι αν θέλεις να ξεράνεις κάποια κλαδιά ή κώνους.
“άλειψε φά’το στο στήθος”
“στον πόλεμο της Τροίας γαμήθηκε η Ήρα”
Ωραίο αυτό.
“το θαλάσσιο μαλάκιο που χύνει”
“ανωμαλίες αιμομιξία”
“μαύρο ασπόνδυλο μαλάκιο”
Βάλε το μυαλό σου και σκέψου, μπορεί νά’ναι το μαλάκιο κάτι άλλο εκτός από ασπόνδυλο;
“παντέρμο μουνί”
“συμπτώματα μαγείας συνεχής μαλακία”
“φετίχ η μεγάλη θηλή”
“ξόρκια για θάνατο”
Ωχ…
“μαλάκια γέννα σε ανθρώπινο στόμα”
“πώς μπορούν να βλάψουν τα αναψυκτικά στα μωρά”
Πόσο ανώμαλος πρέπει νά’ναι κάποιος ώστε να σκεφτεί να δώσει αναψυκτικό σε μωρό; Καημένα μπουμπιλάκια που δε μιλάτε…
“καταπολέμηση βατράχων”
Για ποιον λόγο καταπολέμηση; Κάνουν κακό; Αντίθετα τρώνε τα πολλά κουνούπια.
“γαμίστε με αφέντρα”
Ωχ,
μαζοχιστής!
Όμως μάλλον δε θα γαμηθείς γιατί στο “γαμήστε” έβαλες ι. Ίσως αυτό εκληφθεί ως λάθος με ποινή τη μη πραγματοποίηση σεξουαλικής πράξης.
“χελώνα ξηράς μάγια”
“πώς βρίσκουμε αν κάποιος πέθανε”
“νεφρολεπίς ανθοφορία”
Οι φτέρες δεν ανθίζουν.
“αναπαραγωγή δηλητηρίου φιδιού”
Προφανώς παραγωγή.
“παιδί με αδυναμία στα κουνέλια”
“πώς να πω στα παιδιά πως ψόφισε το κουνέλι”
Πιστεύω πως τα παιδιά θα πρέπει να το μάθουν κι αν γίνεται να το δουν, λίγο όμως για να μη συνηθίσουν, ώστε να συγκινηθούν και να τα αγαπούν περισσότερο. Από τι όμως μπορεί να ψόφισε το κουνέλι;
“αγανακτεί να χύσει”
“αιμομιξία ιστορίες”
“αιμομιξία blogs”
“άνθρωπο σε συνουσία με κατσίκα”
“πάρε μου μια πίπα Τούλα”
Είναι κάποιος στίχος αυτό;
“χελώνα γενάει φίδια”
“μου διαβεβαιώνει ότι δεν έχει γκόμενα”
Σου ή σε διαβεβαιώνει; Εγώ εκεί κόλλησα.
“ποντίκια νεκρά μάγια”
“τα καλοκαιρινά γαμήσια”
“γυναίκα ψάχνει άντρα για να γαμήσει”
“να ζήσεις με αρχίδια βαριά παντού να σκίζεις”
“ξόρκι για να γαμήσω γυνναίκα”
“ξόρκι με κουνέλι”
“κλανιές στην καμπίνα”
“οδοντογλυφίδα μαύρη στην άκρη και κόκκινη από πάνω σημάδι μαγείας”

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 32 other followers