Πού έχω ταξιδέψει ως τώρα

Άνοιξα την κατηγορία των ταξιδιών στο ιστολόγιο με τη φετινή
κατασκήνωση
στη Φλωρεντία της Ιταλίας με θέμα την πληροφορική και τις νέες τεχνολογίες (ICC), αλλά αυτή δεν είναι η μόνη φορά που έχω πάει στο εξωτερικό. Έχω ταξιδέψει και σε διάφορα άλλα μέρη τα προηγούμενα χρόνια. Δεν ξέρω για ποιον λόγω, αλλά τόσο καιρό δεν έχω βάλει τίποτα σχετικο στο Ιστολόγιο. Πιθανόν επειδή στην αρχή έκανα πολύ περισσότερες αναδημοσιεύσεις απ’ό,τι δικά μου άρθρα.

Τα πρώτα μου ταξίδια είχαν γίνει ενώ εγώ ήμουν πολύ μικρός και δε θυμώμουν πολύ, αφού έπρεπε να πηγαίνω στην Αμερική για ιατρικούς λόγους (για μάτια). Μπορεί νά’χω πάει και 6 φορές, ή και παραπάνω. Τις πρώτες φορές δεν τις θυμάμαι σχεδδόν καθόλου, αλλ’από τις επόμενες θυμάμαι αρκετά πολλά πράγματα. Μέναμε στο ίδρυμα Φιλοξενία της αρχιεπισκοπής στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης, όπου βρισκόταν κι ο γιατρός. Για να πας όμως εκεί θα π΄ρεπει να έχεις κάποιο πρόβλημα υγείας. Ήταν ένα αρκετά μεγάλο κτίσμα έξω από την πόλη, σε μια σχετικά απομονωμένη περιοχή με δάσος και μια λίμνη με πάπιες κοντά. Θυμάμαι πάρα πολλά στοιχεία της περιοχής εκείνης. Πέρα όμως από ιατρικό, είχε και το χαρακτήρα εκδρομής αφού μερικές φορές μέναμε γι’αρκετό χρόνο. Θυμάμαι να έχω πάει βόλτα στην πόλη, ενώ άλλοτε που είχαμε σε πιο μακρινά μέρη, δεν θυμάμαι. Η πτήση με το αεροπλάνο διαρκούσε 10 ώρες. Η τελευταία φορά που πήγα ήταν το καλοκαίρι του 2002, όταν θα πήγαινα τρίτη δημοτικού. Στην Αμερική επίσης ήμουν όταν έγινε η αλλαγή της χιλιετίας την Πρωτοχρονιά του 2000, και το θυμάμαι χαρακτηριστικά.

Μετά απ’αυτό, είχαμε σχεδόν καθιερώσει να πηγαίνουμε ετησίως εκδρομές με τη μητέρα μου και συνήθως με κάποιον άλλο συγγενή, συνήθως μια ξαδέρφη, σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Συνολικά πήγαμε σε 5 χώρες. Ξεκινάω λοιπόν:

Τα Χριστούγεννα του 2003 πήγαμε στο Παρίσι της Γαλλίας για 4 μέρες με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ και ξεναγό. Θυμάμαι ότι είδαμε γενικά την πόλη, επισκεφθήκαμε τον Πύργο του Άιφελ, την Παναγία των Παρισίων, τ’ανάκτορα και τους κήπους των Βερσαλιών, το μουσείο του Λούβρου με πολλές κλεμμένες ελληνικές αρχαιότητες, όπως η Νίκη της Σαμοθράκης, αιγυπτιακά (θυμάμαι πολλά αγάλματα και δύο μούμιες), κάναμε κρουαζιέρα στο Σικουάνα με πλοιάριο, ίσως είχαμε κάνει και κάτι άλλο που δε θυμάμαι.

Τον Ιούλιο του 2004 πήγαμε πάλι τετραήμερη εκδρομή με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ και ξεναγό στην Πράγα της Τσεχίας.. Ήταν μια πολύ όμορφη κεντροευρωπαϊκη πόλη με παλιά κτίρια και πλακόστρωτα στο κέντρο. Πολύ θετικό ήταν επίσης ότι η κυκλοφορία των οχημάτων στο κέντρο ήταν μειωμένη. Στο κέντρο επίσης βρίσκεται το μεγάλο ρολόι της πόλης. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Μολδάβα, παραπόταμο του Ρήνου. Τον ποταμό διασχίζει η Γέφυρα του Καρόλου, σημαντικός πόλος έλξης τουριστών. Εμείς είχαμε επισκεφθεί όλα αυτά τα μέρη, επίσης κάναμε με πλοιάριο κρουαζιέρα στο ποτάμι και μια μέρα κάναμε εκδρομή εκτός της πόλης στο Κάρλο Βιβάρι, ένα μέρος με θερμές πηγές. Μου έχουν μείνε ιδιαίτερα, οι υπερβολικά πολοί τουρίστες και η ομορφιά και καθαριότητα της πόλης. Παρόλο που ήταν Ιούλιος, έκανε ψύχρα και μερικές φορές έβρεχε.

Τα Χριστούγεννα του 2005 πήγαμε 5 μέρες με οργανωμένο γκρουπ και ξεναγό στη Ρώμη της Ιταλίας. Επισκεφθήκαμε τον Άγιο Πέτρο, την Καπέλα Σιξτίνα και το αχανές μουσείο του Βατικανού, ένα παλιό κάστρο που δε θυμάμαι τ’όνομά του, ίσως και κάποια άλλα, αλλά όχι το Κολοσαίο, και κάναμε βόλτες στην πόλη. Χαρακτηριστικό της πόλης είναι οι πολυάριθμες πλατείες με τα συντριβάνια και τα κτίρια με τις αψιδωτές εισόδους. Επίσης υπάρχουν πολλά καταστήματα με παγωτά και πιτσαρίες.

Στις 25 Μαρτίου του 2006 επισκεφθήκαμε για τέσσερις μέρες με οργανωμένο τουριστικό γκρουπ με ξεναγό την Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, την πρώην βυζαντινή πρωτεύουσα. Επειδή είναι αρκετά κοντά στη Θεσσαλονίκη πήγαμε οδικώς. Είναι μια τέραστια πόλη 17 εκατομμυρίων τη χρονιά που πήγαμε και μια από τις σχεδτικά ανεπτυγμένες περιοχές της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι ακόμα αναπτυσσόμενη χώρα, γι’αυτό και δεν τη συγκαταλέγω στις ευρωπαϊκές, αν και κατέχει ένα ευρωπαϊκό κομματάκι.
Εκεί επισκεφθήκαμε την Αγιασοφιά, ένα από τα γνωστότερα βυζαντινά μνημία, το Μπλε Τζαμί που χτίστηκε απέναντι από την Αγιά Σοφιά για να την ξεπεράσει υποτίθεται, τον Ιππόδρομο, την Παναγία των Βλαχερνών και μία ακόμα βυζαντινή εκκλησία που δε θυμάμαι, κάποια ζωζόμενα μέρη των τειχών, το Πατριαρχείο στο Φανάρι, την πλατεία Ταξίμ, και την κλειστή τούρικικη αγορά του Καπαλί Τσαρσί. Παραλείψαμε ωστόσο να επισκεφθούμε κάποια άλλα βυζαντινά αξιοθέατα. Πέρα από τα βυζαντινά μνημεία, η πόλη δεν είναι και τόσο εντυπωσιακή. Ανοργάνωτη με κίνηση και πλανόδιους παντού. Η ημερομηνία πουβ πήγαμε ήταν εντελώς τυχαία.

Το καλοκαίρι του 2007 κάναμε μια δεκαήμερη εκδρομή με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, τη Μεγάλη Ελλάδα. Ήμουν εγώ, η μάνα και η νονά μου, αλλά και πολλοί άλλοι που ήξερα. Η μετακίνησή μας γινόταν με πλοίο και λεωφορείο. Την πρώτη μέρα επισκεφθ΄ληκαμε τη Στερνατία, ένα ελληνόφωνο χωριό της Καλαβρίας και την επομένη πήγαμε στη Σικελία. Τις επόμενες μέρες μέχρι να επιστρέψουμε επισκεφθήκαμε πολλά μέρη, όπως τις Σιρακούσες, τον Ακράγαντα, την Αίτνα, την Ταορμίνα και το Παλέρμο, καθώς και σε πιο απομακρυσμένους αρχαιολογικούς χώρους. Υπήρχαν πολλά αρχαία ελληνικά ερήπια και ναοί, με τον Ακράγαντα το μεγαλύτερο και πιο διατηρημένο αρχαιολογικό χώρο. Οι δυο μεγάλες πόλεις, οι Σιρακούσες και το Παλέρμο δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές. Ήταν μια από τις καλύτερες εκπαιδευτικές εκδρομές. Το μόνο αρνητικό ήταν οι πολλές κουραστικές ώρες μέσα στο λεωφρορείο. Η ξεναγός μας ήταν από τις καλύτερες.

Τα Χριστούγεννα του 2008 πήγαμε στη Βιέννη της Αυστρίας. Είναι μια χαρακτηριστική κεντροευρωπαϊκή πόλη με παλιά κτίρια και μεγάλες πλατείες στο κέντρο τουλάχιστον. Εκεί δεν επισκεφθήκαμε και τόσα μέρη, δύο σημαντικά ανάκτορα, μια όπερα, ένα μεγάλο πάρκο και την πόλη. Σίγουρα θα υπήρχαν κι άλλα μέρη στα οποία όμως δεν πήγαμε. Μου έμεινε το υπερβολικό κρύο, οι υψηλές τιμές στα καταστήξματα και ο μεγάλος αριθμός τοξικομανών στο μετρό.

Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύω μόνος μου σε διάφορες κατασκηνώσης. Τα δύο επόμενα χρόνια ήμουν μέλος της ελληνικής αποστολής στη Διεθνή Παρολυμπιακή Κατασκήνωσ (International Paralympic /camp), μια κατασκήνωση με αποστολές από διάφορες χώρες.
Το 2009 πήγαμε στη Μαρμαρίδα της Τουρκίας, ένα μέρος απέναντι από τη Ρόδο. Εκεί μέναμε σ’ένα καλό ξενοδοχείο και κάναμε διάφορες δραστηριότητες, όπως παιχνίδια και υποτιθέμενες αθλητικές και γυμναστικές δραστηριότητες, όπως γκόλμπολ, με χαρακτήρα περισσότερο επίδειξης. Μόνο μια μέρα είχαμε πάει εκδρομή στην Έφεσο, κι όπως γίνεται συχνά στη Μικρά Ασία, ο Τούρκος ξεναγός μας παρουσιάζε τα πάντα ως ρωμαϊκά, λες και Έλληνες δεν υπήρχαν εκεί ποτέ. Την ίδια μέρα το βράδυ κάναμε βόλτα στην Μαρμαρίδα μέσα στην πόλη, όπου υπήρχαν πολλά τουριστικά καταστήματα, αλλά όχι τίποτα ιδιαίτερο. Σ’εκείνη την εκδρομή είχαμε πολύ χαλαρό πρόγραμμα και συχνά ξεφεύγαμε απ’αυτό. Μείναμε εκεί για μια εβδομάδα.
Την επόμενη χρονιά (2010) πήγαμε στη Νότια Κορέα. Εκεί το περιβάλλον ήταν πολύ διαφορετικό. Μέναμε σε μια εγκατάσταση γι’αθλητικές δραστηριότητες ατόμων με αναπηρία σε μια απομακρυσμένη περιοχή χωρίς σχεδόν καθόλου συγγοινωνία κοντά στην πόλη Ιντσόν. Για τις πρώτες 5 μέρες μέναμε μέσα, χωρίς να μας δει ούτε ο ήλιος, και κάναμε τον περισσότερο χρόνο αθλητικές δραστηριότητες, οι οποίες εγώ, που δεν τα πάω και τόσο καλά με τ’αθλήματα, δεν τις έβρισκα και πολύ ευχάριστες. Το φαγητό μας πέρα από το ρύζι και τη σαλάτα μετά δυσκολίας τρωγόταν, παρόλα αυτά το ρύζι που έφαγα εκεί ήταν το καλύτερο ως τώρα, μάλλον το μαγείρευαν στον ατμό. Αν και λένε ότι οι Ασιάτες είναι πολύ καλοί στην οργάνωση και τον προγραμματισμό, δεν ήταν ακριβώς έτσι, τουλάχιστον σ’εκεινη την περίπτωση. Εκεί είχαν αυστηρό πρόγραμμα, αλλ’επειδή δεν είχαν κάνει πολλές παρόμοιες διοργανώσεις στο παρελθόν, πάντα κάτι συνέβαινε και μας το άλλαζαν καθημερινά.
Τις επόμενες τρεις μέρες όμως τα πράγματα βελτιώθηκαν. Αρχίσαμε να πηγαίνουμε εκδρομές ύστερα από δική μας αίτηση και το φαγητό εξευρωπαΐστηκε. Η πρώτη μας εκδρομή ήταν σ’ένα εργαστήριο πηλού όπου φτιάξαμε κούπες. Για την ακρίβεια βάψαμε κούπες γιατί εκείνες που είχαμε φτιάξει δε θα προλάβαιναν να ετοιμαστούν μέχρι να φεύγαμε. Το απόγγευμα πήγαμε για ψώνια στην πρωτεύουσα Σεούλ. Είναι μια άσχημη και πυκνοκατοικημένη πόλη 9 εκατομμυρίων κατοίκων σ’ένα κράτος 40 εκατομμυρίων. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κίνηση, παντού υπήρχε πανύψηλες πολυκατοικίες και ο κόσμος υπερβολικός. Την επόμενη μέρα το πρωί πήγαμε σ’ένα ιστορικό ανάκτορο, το οποίο όμως ήταν κλειστό και δε μπήκαμε μέσα, αλλά επισκεφθήκαμε μόνο τα εξωτερικά του μέρη. Το μεσημέρι επισκεφθήκαμε το Πολεμικό Μουσείο, όπου μας προέβαλαν μια ταινία σχετικά με τα πρόσφατα ιστορικά γεγονότα της Κορέας, τον πόλεμο της Κορέας και τη συνέχεια της Βόρειας και της Νότιας. Στο μουσείο υπήρχαν πολλά όπλα, κανόνια, βλήματα, αεροπλάνα, τερθωρακισμένα κι άλλα στρατιωτικά οχήματα, και σ’ένα μέρος ανάμεσα σε πλάκες από άλλες χώρες, υπήρχε και μια τιμητική στήλη για τους πεσόντες έλληνες που στάλθηκαν για βοήθεια στον κορεατικό πόλεμο. Το απόγευμα πήγαμε σ’ένα πάρκο-μουσείο, όπου είδαμε πώς ήταν τα παραδοσιακά τους σπίτια και ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους, δοκιμάσαμε παραδοσιακά τσάγια και γλυκά, και παρακολουθήσαμε την επίειξη ενός παραδοσιακού γάμου κι ασκήσεων έφιππων πολεμιστών με ξήφη. Την άλλη μέρα το πρωί επισκεφθήκαμε το ενυδρείο της Σεούλ, με πολλά είδη ψαριών, καρχαρίες, ασπόνδυλα και λίγα ερπετά, ανάμεσά τους και μια δικέφαλη νεροχελώνα που υποτίθεται έφερνε καλή τύχη. Το απόγευμα την ίδια μέρα φύγαμε. Η διάρκεια της κατασκήνωσης ήταν 10 μέρες, αλλά στην πραγματικότητα οι δύο ήταν ταξίδι (αναχώρηση κι επιστροφή).

Και φέτος, το 2011, πήγα στη Διεθνή Κατασκήνωση Υπολογιστών για άτομα με πρόβλημα όρασης στη φλωρεντία. Ήταν η καλύτερη κατασκήνω΄ση μου στο εξωτερικό έως τώρα κι ένα από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει.

Πέρα από τα παραπάνω ταξίδια, έχω κάνει και δύο μονοήμερες εκδρομές στο εξωτερικό, τη μία στη Σμύρνη της Τουρκίας από τη Χίο το 2006 και την άλλη στο Μοναστήρι ή Μπίτολα της ΠΓΔΜ από το χωριό μου, τους Πύργους Κοζάνης το 2009.

Όλα τα ταξίδια μού’χουν δώσει θετικές εμπειρίες, έμαθα πολλά πράγματα για τον κάθε τόπο που επισκεπτόμουν, γνώρισα από κοντά διάφορα μέρη που είχα ακούσει, και, στα τελευταία με τις κατασκηνώσεις, άρχισα να γνωρίζω κι άλλους ανθρώπους. Ελπίζω αυτό να συνεχίσει και στο μέλλον.

Ιταλία ICC 2011

Το ταξίδι μου στην Ιταλία έφτασε στο τέλος του, κι όλα πήγαν καλά. Πήγα εκεί με το ICC, μια διεθνή κατασκήνωση για άτομα με προβλήματα όρασης σχετική με υπολογιστές και τεχνολογία. Οι εντυπώσεις μου από εκεί ήταν πολύ καλές. Ήταν από τα καλύτερά μου ταξίδια.
Πρώτα όμως μια εισαγωγή για το ICC
: Το ICC (International Camp on Communication and Computers = Διεθνής Κατασκήνωση Επικοινωνίας και Υπολογιστών) είναι μια κατασκήνωση γι’άτομα με οπτικές αναπηρίες η οποία έχει ως κύριο θέμα τις νέες τεχνολογίες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, της οποίας τα μέλη προέρχονται από διάφορες χώρες, κι επίσης σκοπό έχει να φέρει τ’άτομα από τις διάφορες χώρες πιο κοντά. Ο θεσμός αυτός έχει 17 χρόνια ιστορία, και κάθε χρόνο γίνεται σε διαφορετική χώρα. Πέρυσι είχε γίνει στην Ελλάδα στην Αθήνα, αλλά εγώ δε συμμετείχα, συμμετείχε όμως ένας φίλος μου από τη Μυτηλίνη. Πρόπερσι είχε γίνει στη Βιέννη της Αυστρίας, και του χρόνου θα γίνει στη Ρουμανία. Γίνονται δύο τέτοιες εβδομαδιαίες κατασκηνώσεις κάθε χρόνο, η μία για παιδιά από 14 έως 18 ετών και η άλλη για ενήλικες από 18 μέχρι 28. Εμένα αρχικά δεν είχαν αποφασίσει πού θα με κατατάξουν, αφού είμαι 17, αλλά σε λίγους μήνες θα κλείσω τα 18, αλλά τελικά μ’έβαλαν στους μικρούς.
Στην κατασκήνωση αυτή οι μαθητές παρακολουθούν διάφορα εργαστήρια (workshops), και σχετικά με υπολογιστές και τεχνολογία, αλλά και άλλα. Ύπήρχαν περίπου 20 εργαστήρια, από τα οποία έπρεπε να επιλέξω τα 10. Δεν προλαβαίνουν συνήθως να γίνουν όλα.
Η σελίδα του ICC

Η κατασκήνωση έγινε στη Φλωρεντία, στην περιοχή Campo di Marte (Πεδίον του Άρεως), και διαμέναμε στη σχολή τυφλών της πόλης.
Η κατασκήνωση διήρκησε από τις 9 έως τις 16 Ιουλίου, αλλά εγώ επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη στις 17. Από Έλληνες ήμασταν εγώ, ένας Κρητικός κι ο συνοδός ή συντονιστής μας. Ο συνοδός μας ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Τον έλεγαν Αλέξανδρο Πίνο κι ο πατέρας του ήταν περιπλανόμενος λάτιν ουσικός Ινδιάνος της φυλής Γκουαρανί από την Παραγουάη, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Θράκη. Γεννήθηκε στις Κανάριες Νήσους και τα πρώτα χρόνια τα πέρασε ταξιδεύοντας από το ένα μέρος στο άλλο. Για 10 χρόνια ήταν πρόεδρος σε μια λέσχη μηχανών Harley Davinson, αλλά τώρα είναι απλό μέλος. Μένει στην Ελλάδα κι εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σε μια δουλειά σχετικά με την προσβασιμότητα των υπολογιστών στ’άτομα με αναπηρία. Του αρέσουν πολύ τα ταξίδια κι έχει πάει σχεδόν παντού για διάφορες δουλειές, ακόμα και σε αφρικανικές χώρες, έχει γυρίσει με μηχανάκι μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κι απ’όλα αυτά τα ταξίδια έχει γνωρίσει πολύ κόσμο και διαφορετικούς πολιτισμούς. Ο Κρητικός λεγόταν Γιώργος Πετράκης, ήταν από τα Χανιά, ολικά τυφλός, αλλά δυστυχώς ήταν απομονωμένος και δεν είχε καμία σχέση με κανέναν οργανισμό που θα μπορούσε να τον βοηθήσει και δε γνώριζε ούτε τα βασικά. Είχε σχεδόν μηδενικό προσανατολισμό και δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης, δε γνώριζε υπολογιστές κι αγγλικά πολύ λίγα. Έτσι χρειαζόταν συνεχώς βοήθεια και δεν πήρε κάτι σημαντικό απ’αυτήν την εκδρομή. Ήρθε πιστεύοντας ότι θα μάθαινε υπολογιστές εκεί. Από άλλες χώρες είχαμε Ιταλία, Ρουμανία, Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Πολωνία, Ελβετία, κι έναν καλεσμένο από Αιθιωπία που ήρθε μαζί με την ομάδα της Γερμανίας.
Έφυγα λοιπόν το πρωί στις 9 Ιουλίου από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με Egean κι εκεί συνάντησα τους υπόλοιπους. Μετά πήγαμε με Al Italia στη Φλορεντία μέσω Ρώμης. Το απόγευμα είχαμε εγκατασταθεί στο χώρο διαμονής μας. Το κτίριο ήταν πολύ παλιό, αλλά σε άριστη κατάσταση σε αντίθεση με πολλά ελληνικά διατηρητέα κτίρια. Ήταν η σχολή τυφλών της πόλης όπου οι μαθητές σπούδαζαν φυσιοθεραπευτές ή τηλεφωνητές. Είχε 2 ορόφους κι ένα υπόγειο, μεγάλους κι άνετους διαδρόμους, ευρύχωρα δωμάτια και ήταν πολύ καθαρό. Εκεί γίνονταν οι περισσότερες από τις δραστηριότητές μας.
Το πρόγραμμα είχε ως εξής: Σηκωνόμασταν περίπου στις 7 το πρωί, μετά πηγαίναμε για πρωινό, περίπου στις 9 ξεκινούσε το πρωινό εργαστήριο, τρίωρο με 20λεπτο διάλειμμα στη μέση, μετά προς τις 12_30 μεσημεριανό, ύστερα λίγος χρόνος ξεκούρασης μέχρι τις 3, έπειτα το απογευματινό εργαστήριο έως τις 6 πάλι με διάλειμα στη μέση, μετά βραδινό και στο τέλος ελεύθερος χρόνος (συνήθως έξοδος στην πόλη). Επιστρέφαμε στις 11-11_30 το βράδυ. Αυτό ήταν το καθημερινό μας πρόγραμμα, εκτός από την τετάρτη που είχαμε εκδρομή και την Παρασκευή που κάναμε αποχαιρετηστήριο πάρτι το βράδυ. Αν και ήταν αρκετά γεμάτο, εγώ δεν κουράστηκα καθόλου.
Θα πω μόνο για τα εργαστήρια που έκανα. Την Κυριακή το πρωί κάναμε ένα “εισαγωγικό” εργαστήριο, είδαμε δηλαδή λίγο πώς λειτουργούσαν οι υπολογιστές. Ήταν κανονικοί σταθεροί υπολογιστές με Windows xp κι οθόνη μπρέιλ. Το απόγευμα είχε διαπολιτισμική επικοινωνία (intercultural communication), όπου παιδιά από διάφορες χώρες συζητούσαν διάφορα στοιχεία του πολιτισμού της κάθε χώρας, όπως πώς τρώνε, τι γιορτές έχουν, πώς διασκεδάζουν κ.ά. Στο τέλος λέγαμε για διάσημους ανθρώπους από κάθε χώρα και γλωσσοδέτες ο καθένας στη γλώσσα του. Έμαθα από εκεί για παράδειγμα, ότι σε πολλές χώρες το Πάσχα δε γιορτάζεται τόσο πολύ όπως εδώ και δεν γίνονται πολλά σημαντικά έθιμα. Στην Ελβετία υπάρχει το έθιμο της βασιλόπιτας όπως κι εδώ, αλλά εκεί όποιος κερδίζει το φλουρί, εκτός από το ότι θεωρείται τυχερός για την υπόλοιπη χρονιά, γίνεται και ο “βασιλιάς” της μέρας και φοράει στέμμα. Στις ψυχρότερες κεντροευρωπαϊκές χώρες οι σούπες είναι συνήθη και συχνά απαραίτητα φαγητά, ενώ εδώ στη μεσόγειο δεν έχουν ιιαίτερη αξία. Επίσης ένας Ελβετός είχε πει ένα καλό: “Εμείς, λέει, είμαστε κλειστοί άνθρωποι. Αν κάποιος για παράδειγμα έχει ένα προβλημα, π.χ. έχει αναπηρία, θα πούμε ότι δικό του είναι το πρόβλημα, δε θα τον βοηθήσουμε”. Ωραίο αυτό.
Τη Δευτέρα το πρωί είχαμε το υπολογιστικό εργαστήριο για ελεύθερο λογισμικό “το ελεύθερο πράγμα είναι καλύτερο (free stuff is cooler)”, το οποίο συντόνιζε ο δικός μας συνοδός. Μας παρέπεμψε σε μια σελίδα του Πανεπηστιμίου των Αθηνών με συγκεντρωμένα όλα τα δοκιμασμένα ελεύθερα προγράμματα. Στο τέλος μας έδωσε στο φλασάκι μας αρκετά. Πολλά απ’αυτά τα προγράμματα μου ήταν γνωστά, όπως το ομιλούν NVDA.
Η σελίδα.
Σημείωση: ανανεώνεται κάθε εξάμηνο, άρα κάποιες νεότερες εκδόσεις που μπορεί νά’χουν βγει στο μεσοδιάστημα μπορεί να μην τις έχει.
Το απόγευμα είχαμε ένα ακόμα υπολογιστικό εργαστήριο για το Balabolka, ένα ρώσικο ελεύθερο πρόγραμμα που μετατρέπει τα κείμενα σε ηχητικά αρχεία χρησιμοποιώντας τη φωνή του αναγνώστη οθόνης του υπολογιστή. Γιατί όμως τα μεγάλα κείμενα αν μετατραπούν σε ήχο θα πιάνουν πολύ χώρο, υπάρχει η δυνατότητα διάσπασης του κειμένου σε μικρότερα αρχεία. Είναι πολύ χρήσιμο πρόγραμμα, αλλά δεν έχει μέσα στις γλώσσες του τα ελληνικά. Ίσως σε μελλοντικές εκδόσεις μπει ή μπορώ και να τους στείλω e-mail για να τους το αναφέρω.
Η σελίδα του Balabolka.
Την Τρίτη το πρωί είχαμε ένα κοινωνικό (μη τεχνικό/υπολογιστικό) εργαστήριο, για την εμπειρία της επικοινωνίας (experiencing communication). Εκεί ανταλλάξαμε κάποιες προσωπικές πληροφορίες, κάναμε ένα υποτίθεται πείραμα διαφωνίας για να δούμε πώς θ’αντιδρούσαμε, και στο τέλος τεχνικές διαχείρισης του άγχους και χαλάρωσης. Το απόγευμα κάναμε ένα υπολογιστικό εργαστήριο για το Skiplink, μια διαδικτυακή υπηρεσία για άτομα με αναπηρία που έχει 3 δυνατότητες, κάνει πιο προσβάσιμες πολλές ιστοσελίδες και εμφανίζει πιο απλά τ’αποτελέσματα της αναζήτησης του google και του youtube. Μου φάνηκε πολύ χρήσιμο για την αναζήτηση στο youtube, αλλά με τις περισσότερες ιστοσελίδες και το google δεν έχω προβλήματα. Δεν υπάρχει πρόβλημα γλώσσας, όπως δοκίμασα.
Skiplink
Η Τετάρτη ήταν ιδιαίτερη μέρα. Κάναμε εκδρομή σ’ένα μουσείο στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκει βρίσκονταν διάφοροι πίνακες, όπως η Αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, δίπλα στην οποία υπήρχε κι ανάγλυφο, το οποίο χρησιμοποίησα για να δω τις λεπτομέρειες. Υπήρχαν επίσης νεότερα και ρωμαϊκά αγάλματα. Ένα απ’αυτά ήταν ο Ερμαφρόδιτος, ένας άνθρωπος με γυναικείο στήθος αλλά ανδρικό μόριο. Παρόμοιο αλλά κλεμμένο ελληνικό είχα δει και στο μουσείο του Λούβρου παλαιότερα. Το μεσημέρι όσοι ήθελαν πήγαν στην πισίνα για κολύμπι, ενώ εγώ και μερικοί άλλοι μείναμε πίσω στον τόπο διαμονής. Ο συνοδός της Ελβετίας διηύθυνε το εργαστήριο της εφημερίδας του ICC, που γίνεται κάθε χρόνο και στ’οποίο δε συμμετείχα, αλλά ζήτησε απ’όλους αν θέλουν να γράψουν κάτι. Έγραψα κι εγώ λοιπόν ένα άρθρο διαφήμηση αυτού του ιστολογιου παραπέμποντάς τους στο τέλος σ’αυτή τη σελίδα και λέγοντας ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη μετάφραση του google για να τη διαβάσουν. Αρχικά το δέχτηκε, αφού ήταν πάρα πολύ καλό, αλλά μετά, επειδή είχαν γραφτεί πολλά άρθρα, επιλέχθηκαν μόνο τα σχετικά με το ICC κι αυτό απορρίφθηκε.
Το απόγευμα είχαμε στο Παλιό Παλάτι της Φλωρεντίας συνάντηση με κάποια μέλη της λέσχης των Lions. Είναι μια παγκόσμια δήθεν φιλανθρωπική λέσχη. Κάποια από τα μέλη τους είχαν κι αυτά μια κατασκήνωση και περιόδευαν στην Ιταλία. Ήταν περίπου στην ηλικία της ομάδας μας. Παρατήρησα ότι δεν υπήρχε κανένας Έλληνας μέλος, αλλά υπήρχαν μέλη από Η.Π.Α., Ισραήλ, τουρκία, Π.Γ.Δ.Μ. (ως μακεδονία μας την ανέφεραν), και πολλές άλλες χώρες. Κάπως όμως μου φάνηκε η όλη εκδήλωση, με τη μεγάλη επισημότητά της, το ακριβό κι εξεζητημένο μέρος που επιλέχθηκε και την εμφάνιση εκείνων των παιδιών. Η οργάνωση αυτή θα πρέπει νά’χει πολύ χρήμα. Μετά μας πήγαν σ’ένα ξενοδοχείο για φαΐ, το μόνο που άξιζε από εκείνη τη συνάντηση.
Την Πέμπτη το πρόγραμμα συνεχίστηκε κανονικά. Το πρωί είχαμε γιόγκα. Διάλεξα αυτό το εργαστήριο γιατί δεν ήξερα ως τότε τι ακριβώς είναι και τι κάνουν στη γιόγκα. Κάναμε διάφορες δυναμικές ασκήσεις και μάθαμε μερικές θέσεις του σώματος (ασάνας), και χαλαρωτικές ασκήσεις. Όλα γίνονταν με τη συνοδεία μουσικής. Δεν ένιωσα ούτε φώτιση, ούτε κάτι παρόμοιο, προφανώς αφού δεν είμαι μέσα στο πνεύμα της ανατολικής φιλοσοφίας. Αυτό που πήρα απ’αυτό το εργαστήριο ήταν μια γενική κατανόηση της πρακτικής αυτής, λίγη χαλάρωση και λίγο μυικό πιάσιμο. Το απόγευμα κάναμε μια εισαγωγή στη χρήση της οθόνης αφής του i phone και i pad με φωνητικό πρόγραμμα. Πρακτική κάναμε σε i pad, αφού έχει μεγαλύτερη οθόνη. Όπως μας είπε κι ο συντονιστής, η πλήρης μάθηση του τρόπου λειτουργίας και χρήσης θα απαιτούσε τουλάχιστον 3 εργαστήρια, και σ’αυτό το τρίωρο που είχαμε δεν προλάβαμε να μάθουμε ούτε όλα τα βασικά. Πάντως είναι αρκετά εύκολη η χρήση του απ’ό,τι νόμιζα.
Την Παρασκευή το πρωί είχαμε το τελευταίο εργαστήριο. Εγώ είχα επιλέξει το Challenge Box, για τον εθελοντισμό στην Ευρώπη. Πρώτα συζητήσαμε θεωρητικά, και μετά μας έδωσαν μια σελίδα από την οποία κάποιος μπορεί να γίνει εθελοντής σε κάποια άλλη εθρωπαΪκή χώρα. Καλό πληροφοριακά, αλλά δε σκέφτομαι να φύγω για εθελοντής αλλού, αν και θά’ταν κάτι καλό να τό’κανα αργότερα.
Το απόγευμα είχε αποχαιρετηστήριο πάρτι και κάθε χώρα έκανε την παρουσίασή της, γι’αυτό και μετά το μεσημέρι κάναμε κι εμείς προετοιμασία. Όλοι το είχαμε μάθει αρκετά αργά, άρα δεν προλάβαμε να οργανωθούμε καλά, αλλά η δική μας παρουσίαση ήταν πιστεύω η χειρότερη. Η εκδήλωση έγινε νωρίς το βράδυ ύστερα από ένα πλουσιοπάροχο επίσημο γεύμα. Σχεδόν όλες οι χώρες είχαν προλάβει να κάνουν κάτι καλό: οι Ρουμάνοι έπαιζαν όργανα και μας έπαιξαν και παραδοσιακά, οι Ελβετοί (δηλαδή μόνο 1 παιδί κι ο συντονιστής ήταν) μας έβαλαν παραδοσιακή μουσική, είπαν για τη χώρα τους και στο τέλος έβγαλαν και τους περίφημους ελβετικούς σουγιάδες, οι Ολλανδοί είπαν για τη χώρα τους, οι Ιταλοί έπαιξαν όργανα και τραγουδούσαν, οι Γερμανοί μας είπαν για τη χώρα τους, οι Πολωνοί είπαν για τη χώρα τους, και μας τραγούδισαν παραδοσιακά, μόνο οι Αυστριακοί δεν έκαναν τίποτα και κάλεσαν λίγους για καραόκε. Η δική μας παρουσίαση ήταν η χειρότερη, κι αυτό γι’αρκετούς λόγους: Ίσως γιατί είχαμε μόνο μια μέρα προετοιμασία, γιατί ο κρητικός, ενώ είχε μάθει αυτά που ήταν να πει απ’έξω κόλλησε και δεν τά’λεγε, γιατί ο συντονιστής μ’έβαλε να κόψω λίγα απ’αυτά που θά’λεγα, και τέλος γιατί ο συντονιστής έβαλε πολύ λίγο από της μουσικές που είχαμε ετοιμάσει, επειδή περίμενε ο κόσμος να χορεύει. Η παρουσίασή μας περιελάμβανε πληροφορίες για τη χώρα και ιδίως για την Κρήτη (όμως εγώ, αν και συμπλήρωσα τον Κρητικό, δεν ήξερα να πω πολλά), και μετά ποντιακή και κρητική μουσική και το παγκοσμίως γνωστό συρτάκι στο τέλος. Χειρότερη παρουσίαση σε ξένη χώρα δεν είχα κάνει ποτέ. Γίναμε ρεζίλι διεθνώς.
Το Σάββατο είχαμε ελεύθερο πρόγραμμα. Αφού οι περισσότερες χώρες είχαν φύγει από νωρίς το πρωί, πήγαμε μόνοι μας στο ιστορικό κέντρο της πόλης, κάναμε βόλτα, φάγαμε πίτσα (τόσες μέρες που μέναμε εκεί δε μας έκαναν ποτέ πίτσα!), είδαμε λίγο τα περίτεχνα και λεπτομερέστατα σκαλίσματα στο Ντουόμο (καθεδρικός ναός), και μετά επισκεφθήκαμε το βοτανικό κήπο του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Εκεί είδα κι έπιασα για πρώτη φορά πολλά εξωτικά και παράξενα φυτά, όπως πολλούς εξωτικούς φοίνικες, κυκαδόφυτα (γυμνόσπερμα φυτά με φοινικοειδή εμφάνιση, μεγάλα φτεροειδή φύλλα και κώνους), ψιλωτό (πρωτόγονο φυτό σαν φτέρη με λεπτά διχοτομητικά κλαδιά), λωτό (κάτι σαν νούφαρο), νούφαρο του Αμαζονίου (υδρόβιο φυτό με μεγάλα πλατιά φύλλα αγκαθωτά από κάτω), σαρακένιες (σαρκοφάγα φυτά με σάκους για την παγίδευση των εντόμων) κ.ά. Έπειτα γυρίσαμε πίσω κι ετοιμαστήκαμε για την επιστροφή.
Το απόγευμα πήγαμε στο αεροδρόμιο και στης 12_20 περίπου ήμουν πίσω στην Αθήνα. Επειδή είχα φτάσει αρκετά αργά, έμεινα σε μια οικογένεια φίλων της μάνας μου μαζί με τη μάνα για ένα βράδυ και την επόμενη μέρα πήραμε το τρένο και φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη το απόγευμα. Τότε θεωρώ ότι τελείωσε το ταξίδι.

Κάθε βράδυ είχαμε βόλτα στην πόλη με σχετικά ελεύθερο πρόγραμμα. Συνήθως πηγαίναμε βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης και μετά καθόμασταν για καφέ ή παγωτό. Κάποιες φορές πήγαμε μ’όλη την ομάδα, όμως γιατί η οργάνωση των ιταλών ήταν κακή – πάντα για κάποιο λόγο περιμέναμε, δεν γινόταν ποτέ αποτελεσματική συνεννόηση -, μερικές φορές πηγαίναμε μόνοι μας (εγώ, ο Κρητικός κι ο συνοδός, κάποιες φορές και λίγοι άλλοι). Η κακή οργάνωση ήταν το κύριο αρνητικό αυτής της εκδρομής, και το ίδιο έχουν να πουν αρκετοί άλλοι.
Η Φλωρεντία είναι μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ιταλίας. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το ιστορικό της κέντρο, με τους στενούς πλακόστρωτους δρόμους, τα παλιά, αλλά άψογα διατηρημένα κτίρια και τις πλατείες. Εκεί βρίσκεται ο καδεδρικός ναός αφιερωμένος στην Παναγία (Duomo), ένα κολοσσιαίο κτίριο παντού περίτεχνα σκαλισμένο, και πολλά άλλα κτίρια όπως το Παλιό Παλάτι (Palazzo Vecchio), ΄κ.ά. Η περιοχή του κέντρου είναι γεμάτη με τουριστικά καταστήματα, και συχνά παίζεται ζωντανή μουσική. Η κίνηση είναι μειωμένη στο μεγαλύτερο μέρος. Σπουδαίο αξιοθέατο είναι επίσης και η Παλιά Γέφυρα (Ponte Vecchio), η οποία διασχίζει τον ποταμό Άρνο που διαρρέει την πόλη.
Στην πόλη από το 14ο έως το 18ο αι. κυριαρχούσε η πλούσια οικογένεια των Μεδίκων (Medici), οι οποίοι ήταν τραπεζίτες με τεράστια δύναμη, αλά και υποστηρικτές της τέχνης. Πολλά κτίρια ήταν δικά τους. Απ’αυτήν την πόλη επίσης πέρασαν πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι κι ο Μποτιτσέλι. Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν την Ιταλία κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Φλωρεντία θεωρήθηκε ως έργο τέχνης κι έτσι δεν την κατέστρεψαν.

Το φαγητό που μας έδιναν ήταν πολύ καλό. Το πρωινό ήταν τυπικό, αλλά τα υπόλοιπα γεύματα ήταν παραδοσιακά ιταλικά φαγητά. Είχαν πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, και μετά φρούτο ή γλυκό. Χρησιμοποιούσαν πολύ τα ζυμαρικά (pasta) με διάφορους τρόπους, αλλά είχαμε και κρέας, κοτόπουλο, φασόλια, σαλάτες και πολλά άλλα φαγητά. Χρησιμοποιούν πολύ το βασιλικό, το τυρί μοτσαρέλα και το προσούτο, ένα αλαντικό από λεπτές φέτες παστού χοιρινού.
Το ICC όμως εκτός από εκπαιδευτικό έχει και κοινωνίκό χαρακτήρα: Να φέρει ανθρώπους απο διάφορες χώρες πιο κοντά και να διευκολύνει τη γνωριμία τους. Εγώ γενικά είμαι αρκετά ντροπαλός και συνεσταλμένος, αλλά σ’αυτήν την κατασκήνωση γνώρισα αρκετά άτομα και πήρα τα e-mail λίγων απ’αυτά για επικοινωνία και αργότερα. Τους έβρισκα συνήθως στα διαλείμματα των εργαστηρίων και στον ελεύθερο χρόνο. Μερικά παιδιά, με πρωταγωνίστριες της Ρουμάνες, έμεναν ως αργά το βράδυ, αλλά εγώ προτιμούσα να κοιμηθώ για ν’ανακτήσω δυνάμεις. Ακόμα και στην ημέρα της εκδρομής, που το πρόγραμμα είχε ντίσκο, εγώ προτίμησα να επιστρέψω πίσω νωρίτερα, αν κι ως συνήθως, η συνεννόηση ήταν κακή και το λεωφορείο ήρθε πολύ αργά να μας πάρει, με μισή ώρα διαφορά από την επιστροφή των άλλων από τη ντίσκο.

Τα έξοδα της μετακίνησης και της διαμονής καλύφθηκαν από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών. Αυτό που πληρώσαμε εμείς ήταν το αεροπλάνο από Θεσσαλονίκη-Αθήνα και το τρένο Αθήνα-Θεσσαλονίκη στην επιστροφή, καθώς και λίγα λεφτά εκεί για καφέ, ταξί και αναμνηστικά και δώρα.
Το ταξίδι αυτό μου άφησε πολύ καλές αναμνήσεις κι έχω να πω ότι είναι από τα καλύτερα. Κι άλλες φορές έχω συμμετάσχει σε κατασκηνώσεις στο εξωτερικό, αλλα αυτή ήταν η πλέον καλή. Αν γίνεται, σίγουρα θα συμμετάσχω και του χρόνου στη Ρουμανία.