Ψευδή τα δημοσιεύματα περί καταδίκης ενός σκύλου στο Ισραήλ σε λιθοβολισμό

Σήμερα μου γνωστοποίησε ο πατέρας μου ένα παράξενο προς ανώμαλο συμβάν που υποτίθεται ότι έγινε στο Ισραήλ πριν από περίπου ένα μήνα. Σε δικαστήριο ραβίνων ένας σκύλος προκαλούσε πρόβλημα επειδή δεν έφευγε. Ο σκύλος πιστευόταν πως ήταν ένας πρώην ενοχλητικός δικηγόρος που μετενσαρκώθηκε όπως έλεγαν οι φήμες, γι’αυτο και καταδικάστηκε σε λιθοβολισμό.
Ως λάτρης τέτοιων νέων λοιπόν έψαξα λίγο γι’αυτό το θέμα στο γκουγκλ ώστε να το αναρτήσω κι εδώ.
Τελικά όμως
έμαθα ότι
επρόκειτο για ψευδείς φήμες. Ο επικεφαλής του δικαστηρίου δήλωσε πως δεν υπάρχει βάση στα δημοσιεύματα και πως κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από το νόμο. Η εφημερίδα που το πρωτοδημοσίευσε απολογήθηκε για το θέμα και για την ένταση που προκάλεσε. Ωστόσο το συμβάν με το σκύλο ήταν πραγματικό. Το νέο όμως κατάφερε να κάνει το γύρω του κόσμου.

Και εμένα μου φαινόταν κάπως παράξενο ένα ανεπτυγμένο κράτος όπως το Ισραήλ νάχει τέτοιους πρωτόγονους νόμους και ποινές.
Για να λέμε την αλήθεια όμως, μαθαίνοντας για το ψευδές του γεγονότος ένιωσα και κάποια απογοήτευση, διότι μια τέτοια μεγάλη ανωμαλία άξια αναφοράς, σχολιασμού και ανάρτησης εδώ δεν ίσχυε τελικά.

10 μύθοι για τις ψυχικές διαταραχές

Πηγή:
Σωτήριος Κανταρτζής ψυχίατρος

Δέκα μύθοι για τις ψυχικές διαταραχές
Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις που συνοδεύουν τις ψυχικές διαταραχές και η έλλειψη ενημέρωσης έχουν σοβαρές επιπτώσεις σε εκατομμύρια ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας. Διαμορφώνουν ένα κοινωνικό στίγμα για τις ψυχικές διαταραχές που συχνά εμποδίζει τους ασθενείς από το να ζητήσουν βοήθεια. Η κατάρριψη των μύθων που συνοδεύουν τις ψυχικές διαταραχές είναι ένα σημαντικό βήμα για την εξάλειψη των προκαταλήψεων και των διακρίσεων.

Μύθος 1ος: Οι ψυχικές διαταραχές δεν είναι στην πραγματικότητα ασθένειες, όπως είναι ο διαβήτης ή τα καρδιακά νοσήματα.
Αλήθεια: Οι ψυχικές διαταραχές είναι ασθένειες που χρειάζονται ιατρική αντιμετώπιση, όπως είναι ο διαβήτης ή τα καρδιακά νοσήματα. Η έρευνα έχει δείξει ότι για την εκδήλωση των ψυχικών διαταραχών ενέχονται γενετικοί, βιολογικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες οι οποίοι, συνήθως, μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Μύθος 2ος: Τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές, όπως η σχιζοφρένεια, μπορεί να είναι επικίνδυνα και βίαια.
Αλήθεια: Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι περιπτώσεις εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς από άτομα που έχουν κάποια ψυχική διαταραχή δεν είναι περισσότερες από αυτές που συναντά κανείς στο γενικό πληθυσμό. Ιδιαίτερα, τα άτομα με σχιζοφρένεια εμφανίζουν ελαφρά αυξημένους δείκτες στα εγκλήματα βίας. Η βία όμως που σχετίζεται με τη σχιζοφρένεια οφείλεται κυρίως στη μη λήψη των φαρμάκων ή στην ακαταλληλότητα της θεραπείας και στην έλλειψη στήριξης και αποδοχής.

Μύθος 3ος: Οι ψυχικές διαταραχές είναι το αποτέλεσμα κακής διαπαιδαγώγησης.
Αλήθεια:Δεν υπάρχουν δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι το οικογενειακό περιβάλλον, η ελλιπής διαπαιδαγώγηση ή η κακή ανατροφή προκαλούν σχιζοφρένεια. Ενώ αντίθετα υπάρχουν ερευνητικά στοιχεία που πιστοποιούν επαρκώς τα βιολογικά αίτια της νόσου.

Μύθος 4ος: Η κατάθλιψη οφείλεται σε αδυναμία του χαρακτήρα. Τα άτομα που έχουν κατάθλιψη θα μπορούσαν να απαλλαγούν από τα συμπτώματά τους αν το ήθελαν πραγματικά.
Αλήθεια: Η κατάθλιψη δεν σχετίζεται με την τεμπελιά ή την αδυναμία του χαρακτήρα, αλλά σχετίζεται με αλλαγές στη δραστηριότητα του εγκεφάλου. Η φαρμακοθεραπεία και η ψυχοθεραπεία μπορούν να βοηθήσουν το άτομο να αναρρώσει.

Μύθος 5ος: Σχιζοφρένεια σημαίνει διχασμένη προσωπικότητα και δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί.
Αλήθεια: Η σχιζοφρένεια συγχέεται συχνά με τη «διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας». Στην πραγματικότητα η σχιζοφρένεια είναι μια διαταραχή του εγκεφάλου που εμφανίζεται με διαταραχές στη σκέψη και στο συναίσθημα. Τα άτομα που έχουν σχιζοφρένεια έχουν διάφορα συμπτώματα, μεταξύ των οποίων είναι η κοινωνική απόσυρση, οι ψευδαισθήσεις, οι παραληρητικές ιδέες. Η φαρμακοθεραπεία και οι ψυχοκοινωνικές θεραπείες έχουν βοηθήσει σημαντικά τα άτομα αυτά σε σημείο που να μπορούν να ζήσουν μια ικανοποιητική και παραγωγική ζωή.

Μύθος 6ος: Η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές δεν επηρεάζουν τα παιδιά και τους εφήβους.
Αλήθεια: Τα παιδιά και οι έφηβοι μπορούν να εκδηλώσουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Τα προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και στην αυτοκτονία όταν δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα. Οποιαδήποτε κουβέντα γύρω από την αυτοκτονία πρέπει πάντα να λαμβάνεται σοβαρά.

Μύθος 7ος: Η κατάθλιψη είναι μια φυσιολογική κατάσταση στους ηλικιωμένους.

Αλήθεια: Η κατάθλιψη δεν αποτελεί μια φυσιολογική κατάσταση για τους ηλικιωμένους. Τα συμπτώματα κατάθλιψης στους ηλικιωμένους περιλαμβάνουν την έλλειψη ενδιαφέροντος για καθημερινές δραστηριότητες, διαταραχές ύπνου, όρεξης και μνήμης. Πολλές φορές στους ηλικιωμένους δε δίνεται η διάγνωση της κατάθλιψης. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό οι συγγενείς να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και να ζητούν βοήθεια.

Μύθος 8ος: Εάν κάποιος έχει μια ψυχική διαταραχή μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνος του. Η επίσκεψη σε ειδικό ψυχικής υγείας με σκοπό την αναζήτηση βοήθειας είναι δείγμα προσωπικής αποτυχίας και αδυναμίας.
Αλήθεια: Η σοβαρή ψυχική διαταραχή δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει μόνος του. Το να αγνοεί κανείς το πρόβλημα επίσης δεν βοηθάει. Χρειάζεται θάρρος για να ζητήσει κανείς βοήθεια.

Μύθος 9ος: Η χρήση τοξικών ουσιών είναι μια προσωπική επιλογή και δείχνει έλλειψη αυτοκυριαρχίας. Συνήθως τα άτομα που κάνουν χρήση ουσιών έχουν αδύναμο χαρακτήρα.
Αλήθεια: Η χρήση τοξικών ουσιών είναι μια κατάσταση που συνδέεται με βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες, ενώ δεν έχει σχέση με το αν κάποιος είναι «καλός» ή «κακός».

Μύθος 10ος: Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία, γνωστή σαν ηλεκτροσόκ, είναι επίπονη και βάρβαρη.
Αλήθεια: Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία έχει βοηθήσει κάποιους ανθρώπους με σοβαρή κλινική κατάθλιψη που δεν υποχωρεί. Χρησιμοποιείται όταν άλλες θεραπείες, όπως η φαρμακοθεραπεία και η ψυχοθεραπεία, δεν έχουν καταφέρει να φέρουν αποτέλεσμα ή όταν δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Τα άτομα που λαμβάνουν αυτού του είδους τη θεραπεία στη σύγχρονη ιατρική πρακτική, λαμβάνουν επίσης αναισθησία και έτσι δεν αισθάνονται πόνο κατά τη διάρκειά της.

Πηγή: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Υγεία – Πρόνοια 2000-2006»

Μύθοι γύρω από το φούρνο μικροκυμάτων

Αν κι ένα από τα πιο εύχρηστα σύγχρονα μηχανήματα, βρίσκεται στο στόχαστρο πολλών απόψεων που μπορούν να θεωρηθούν μύθοι.
Τρεις είναι οι βασικές ανησυχίες σχετικά μ’αυτό το μηχάνημα: ο υποτιθέμενος κίνδυνος της ακτινοβολίας, η θρεπτική υποβάθμιση των τροφίμων και η υποτιθέμενη μεγάλη κατανάλωση ενέργειας.

Ο κίνδυνος της ακτινοβολίας δεν έχει ουδεμία επιστημονική βάση, αλλά μάλλον βασίζεται στο φόβο που έχει δημιουργηθεί στους ανθρώπους προς οτιδήποτε εκπέμπει ακτινοβολία. Τα μικροκύματα δουλεύουν δονώνταςμόρια του νερού και των λιπαρών των τροφίμων προκαλώντας ΘΕΡΜΌΤΗΤΑ. Το μήκος κύματός τους είναι πολύ μεγαλύτερο απ’αυτό των επιζήμιων ακτινοβολιών όπως οι ακτίνες γ, χ, και οι υπεριώδεις; υψηλής συχνότητας. Όταν το μηχάνημα σβήνει, χάνεται και η ακτινοβολία, όπως όταν σβήνει η λάμπα φεύγει το φως, επομένως ακόμα κι αν ήταν επικίνδυνη δε θα μπορούσε να μας βλάψει μέσω των τροφίμων.
Επίσης κάθε μορφή μαγειρέματος αλλοιώνει λίγο τη θρεπτική αξία των τροφίμων, γι’αυτό για όσα τρόφιμα είναι δυνατό είναι προτιμότερο να τα τρώμε ωμά. Η
κύρια πηγή μου
δίνει κάποιες συμβουλές για την ελαχιστοποίηση της αλλοίωσης. Προτείνει μείωση του χρόνου μαγειρέματος, την προσθήκη νερού στα λαχανικά για τη δημιουργία ατμού που εγκλωβίζει τα θρεπτικά συστατικά, την κάλυψη των τροφίμων με πλαστικό (προφανώς θα εννοεί ειδικό πλαστικό, δεν ξέρω) και τη χρήση γυάλινων σκευών που βοηθούν την ταχύτερη και ομοιόμορφη θέρμανση.
Όσον αφορά τη δαπάνη ενέργειας, ένας φούρνος μικροκυμάτων στη μέγιστη κλίμακα καίει περίπου όσο και μια εστία, αλλ’επειδή ο χρόνος μαγειρέματος είναι πολλύ λιγότερος, η δαπάνη τελικά είναι πολύ μικρότερη.

Αυτό πάντως για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι ο φούρνος μικροκυμάτων είναι μια σωτήρια εφεύρεση. Μπορείς να ζεστάνεις φαγητό σε πολύ λίγο χρόνο χωρίς να χρειάζεται ν’ανάψεις ολόκληρο φούρνο καίγοντας πολλαπλάσια ενέργεια, μπορείς να ζεστάνεις υγρά, να καβουρδίσεις ξηρούς καρπούς, να ψήσεις καλαμπόκι, ποπκόρν, κάστανα, λαχανικά όπως κουνουπίδι (τουλάχιστον αυτά έχω δοκιμάσειπρος το παρόν, άλλοι έχουν μαγειρέψει κι άλλα πολλά πράγματα εκεί). Σ’επόμενη ανάρτηση θα γράψω αναλυτικότερα για τα φαγητά που γίνονται με φούρνο μικροκυμάτων. Προσοχή όμως: ποτε μη βάλετε αβγά! Λόγω της υψηλής θερμοκρασίας εκρήγνυνται και έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου
ακόμα και βρασμένα που έσκασαν
προκαλώντας τραυματισμό. Ο κίνδυνος αυτός εξαλείφεται πλήρως αν ανοιχθούν πολλές τρύπες στο τσόφλι του αβγού.

Εξέλιξη δεν σημαίνει απαραίτητα πρόοδος προς την πολυπλοκότητα

Πριν κάμποσο καιρό έλαβα μια αναζήτηση στα στατιστικά που με ώθησε να κάνω αυτη τη δημοσίευση για να ξεκαθαρίσω κάτι σημαντικό σχετικά με την εξελικτική θεωρία. Η αναζήτηση έλεγε όπως θυμάμαι κάτι τέτοιο: “ποια είναι η ανώτερη βαθμίδα εξέλιξης κατά τη θεωρία του Δαρβίνου”.
Αυτό αντανακλά μια πολύ κοινή παρανόηση σχετικά με την εξέλιξη, ότι δηλαδή είναι μια διαδικασία προόδου από τους απλότερους άρα “κατώτερους” σε συνθετότερους άρα”ανώτερους” οργανισμούς. Αυτό όμως είναι μια ανθρωποκεντρική θεώρηση της εξέλιξης. Εξέλιξη είναι απλά η αλλαγή των ιδιοτήτων ενός πληθυσμού οργανισμών στο πέρασμα του χρόνου, μεταξύ διαφορετικών γενεών, όπως την ορίζει και η
Βικιπαίδεια.
Η παρανόηση αυτή ίσως προήλθε από τη γενική παρατήρηση ότι οι οργανισμί τείνουν σε γενικές γραμμές να γίνονται πιο σύνθετοι με το χρόνο ή αξιολογώντας το είδος μας ως το τελειότατο και τα υπόλοιπα ή τα προγενέστερα ως κατώτερα, ή διότι στην καθομιλουμένη χρησιμοποιούμε τον όρο “εξέλιξη” εννοώντας πολλές φορές πρόοδο ή ανάπτυξη.
Κύριος μηχανισμός εξέλιξης είναι ο νόμος της
φυσικής επιλογής,
σύμφωνα με τον οποίο οι οργανισμοί που φέρουν μία ιδιότητα που τους κάνει πιο ευπροσάρμοστους στο εκάστοτε περιβάλλον είναι πιθανότερο να επιβιώσουν αφήνοντας περισσότερους απογόνους. Οι ποικιλομορφία των ιδιοτήτων των οργανισμών πηγάζει από τυχαίες γονιδιακές μεταλλάξεις. Ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες λοιπόν, τον ανταγωνισμό από άλλους οργανισμούς, τη γενετική ποικιλομορφία του είδους κι άλλους παράγοντες, ένας οργανισμός μπορεί να επιλεγεί νά’ναι είτε απλότερος είτε συνθετότερος.

Μάλιστα υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα απλοποίησης οργανισμών, π.χ. την απώλια άκρων στα φίδια, την απώλια πτήσης σε μεγάλα πουλιά ή πουλιά νησιωτικών περιοχών, την απώλεια κινητικής ικανότητας σε μαλάκια προσκολλημένα στους βράχους όπως τα μύδια, την απώλεια όρασης σε σπηλαιόβια ζώα κ.ά., ενώ υπάρχουν και δραστικότερες απλοποιήσεις όπως η απώλεια του εγκεφάλου και της κινητικης ικανότητας στα
ασκίδια
και η μεταμόρφωσή τους σε μια στατική φούσκα που ρουφά πλανκτόν, ή, ακόμα πιο δραστικό, την προέλευση των μιτοχονδρίων και των πλαστιδίων των ευκαρυωτικών κυττάρων από υπεραπλοποίηση παρασιτικών βακτηρίων κατά την
ενδοσυμβιωτική θεωρία.
Απλοποιήσεις και αυξήσεις της πολυπλοκότητας γίνονται, όπως είπα, για την καλύτερη προσαρμογή ενός οργανισμού στις εκάστοτε συνθήκες. Αν για παράδειγμα η όραση δε χρειάζεται στον τυφλοπόντικα, αλλ’αντίθετα το μάτι κοστίζει ενεργειακά στη συντήρηση και μπορεί να προκαλέσει ακόμα και προβλήματα αν π.χ. εάν μολυνθεί (το συγκεκριμένο παρατήρηση του Δαρβίνου), θα είναι πιθανότερο να επιλεγούν τ’άτομα με τα περισσότερο απλοποιημένα μάτια.
Ακόμα όμως και οι σύνθετοι οργανισμοί έχουν κατά την εξέλιξή τους απλοποιήσει διάφορα μέρη του σώματός τους, π.χ. εμείς, που θεωρούμε τον εαυτό μας το “ανώτατο” είδος έχουμε σχεδόν χάσει την ουρά μας, την κινητικότητα των αφτιών μας, την ικανότητα να συνθέτουμε από μόνοι μας τη βιταμίνη c και πολλά άλλα. Σχεδόν κάθε οργανισμός έχει χάσει ή τροποποιήσει κάποιο στοιχείο κατά την εξέλιξή του.

Και όπως έλεγε ο ίδιος ο
Δαρβίνος:
“Δεν είναι το δυνατότερο των ειδών που επιβιώνει, ούτε το εξυπνότερο που επιβιώνει. Είναι το πιο ευπροσάρμοστο στην αλλαγή”, μολονότι στην εποχή του ήταν ευρέως διαδεδομένη η ιδέα των ανώτερων και κατώτερων οργανισμών, κι αυτό φανερώνεται από άλλα αποσπάσματα των συγγραμμάτων του. Σήμερα η επιστήμη δεν αναγνωρίζει ανώτερα και κατώτερα όντα, αλλά θεωρεί τον κάθε οργανισμό, εφ’όσον< επιβιώνει και αναπαράγεται, αρκετά προσαρμοσμένο για το ιδιαίτερό του ενδιαίτημα.

Η απάτη της οζονοθεραπείας

Πηγή:
zougla.gr

Η οζονοθεραπεία, τα βρωμόλογα και η σάτυρα
Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009, 13:03

Θοδωρής Γιάνναρος

Για πολλοστή φορά απήλαυσα την πληρωμένη εκπομπή κάποιου ιατρού, όνομα και μη χωριό, σχετικά με την γνωστή καματερίστικη δήθεν θεραπεία πάσης νόσου με όζον, όπου η θαυματουργή μηχανή οζονοθεραπείας διαφημίζεται με σχεδόν αιρετική ευλάβεια, στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσόν των σχεδόν 300 ευρώ.
Μάλιστα ο υπέρβαρος και βρωμόστομος αυτός τυπάκος στο γυαλί, απαγορεύει στους δύστυχους τηλεθεατές, να αγοράσουν την θαυματουργή συσκευή, από άλλους μη επιστήμονες.

Αυτοί οι φουκαράδες, τηλεθεατές που πιάστηκαν στο δόκανο της ελπίδας και των φρούδων υποσχέσεων, έχοντας, όντως, κάποιο πρόβλημα υγείας παρακολουθούν τον βωμολόχο τυπάκο να εμπλουτίζει το λεξιλόγιό τους με κάθε λογής βρωμόλογο.
Μετά απ’ όλα αυτά, είπα να ασχοληθώ λίγο με το θέμα και με όλους αυτούς τους κακομοίρηδες που για λόγους τηλεθέασης αναπαράγουν τις βρωμοκουβέντες του και στέλνουν φουκαράδες στην πυρά της οζονοθεραπείας.

Η οζονοθεραπεία, τα βρωμόλογα και η σάτυρα

Πρώτον, ας αρχίσω με μια μικρή ιστορική αναδρομή σχετικά με την οζονοθεραπεία. Το 1856, μόλις 16 χρόνια μετά από την επιστημονική ανακάλυψή του, το όζον χρησιμοποιήθηκε για την αποστείρωση χειρουργείων και χειρουργικών εργαλείων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το όζον χρησιμοποιούταν στην Ευρώπη για τον καθαρισμό του νερού από βακτήρια. Η πρώτη χρήση του όζοντος σε θεραπευτική εφαρμογή αναφέρεται στο ιατρικό περιοδικό Lancet το 1892, και μάλιστα, ενάντια στην φυματίωση, χωρίς όμως το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα. Το 1916 ένας στρατιωτικός του Βρετανικού Στρατού ονόματι George Stokers αναφέρεται στις ευεργετικές ιδιότητες του όζοντος κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσων

Από κει και πέρα, ανάλογες αναφορές δεν υπήρξαν και το θέμα ετάφη στα αζήτητα!
Γεγονός είναι ότι το όζον χρησιμοποιείται για την αποστείρωση ιατρικού και χειρουργικού υλικού, και μόλις πρόσφατα για τον καθαρισμό του νερού σε πισίνες. Υπάρχουν όμως σημαντικά στοιχεία που απαγορεύουν την χρήση του σε περιπτώσεις ασθένειας. Το όζον σαν αέριο είναι εξαιρετικά τοξικό. Στο αίμα, οξειδώνεται ταχύτερα από το διατομικό οξυγόνο και δημιουργεί ελεύθερες ρίζες, οι οποίες από την πλευρά τους δημιουργούν σημαντικές καταστροφές σε κυτταρικό επίπεδο, καταστρέφουν τα κύτταρα και προκαλούν οξειδωτικό στρες. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί – διασπάται σε κοινό οξυγόνο – γιαυτό πρέπει να παραχθεί επί τόπου, με μεθόδους και συσκευές που μπορεί να είναι επικίνδυνες για την υγεία
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η οζονοθεραπεία δεν υποστηρίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ενώ πολλά κράτη την έχουν απαγορεύσει. Υπάρχει και δεδικασμένο, στις Η.Π.Α το 1999 όταν ένα ζευγάρι φυλακίστηκε γιατί διαφήμιζε συσκευές οζονοθεραπείας που, υποτίθεται, μπορούσαν να θεραπεύσουν τα πάντα, από AIDS μέχρι γάγγραινα, μέχρι καρκίνο.
Μα είναι δυνατόν το όζον το οποίο είναι το κύριο συστατικό του δηλητηριώδους νέφους στην Αθήνα, από τη μία να προκαλεί θανάτους το καλοκαίρι σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, μαζί με τη ζέστη, να ευθύνεται για τα αναπνευστικά προβλήματα χιλιάδων συνπολιτών μας, και από την άλλη να θεραπεύει πάσα νόσο, ειδικά αυτών που σχετίζονται με παθήσεις του αναπνευστικού; Για πόσο ηλιθίους μας περνάνε;

Σε στιγμές ανάγκης και απόγνωσης, είναι εξαιρετικά εύκολο να πέσει ο κόσμος θύμα των επιτηδείων. Από το τις αλχημίες του περασμένου αιώνα μέχρι το νερό του Καματερού, το νεράκι της ομοιοπαθητικής και το τηλεοπτικόν όζον, πολλές απάτες έχουν καλυφθεί με έναν μανδύα της ψευτοεπιστήμης. Ο κάθε ψευτοεπιστήμονας κάνει καλά την δουλειά του στην πλάτη συνανθρώπων μας που, από την μια έχουν φτάσει στα όρια της απόγνωσης, ενώ, από την άλλη έχουν πλήρη άγνοια, και τα μικροκάναλα που προσφέρουν βήμα στον κάθε γραφικό τυπάκο που έχει το ρευστό και που τους δίνει το φιλί της ζωής ή μάλλον της επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς, δεν τον προστατεύουν. Από την άλλη το ΕΣΡ που μοιράζει τα πρόστιμα σε έντιμες εκπομπές και δημοσιογράφους, στην συγκεκριμένη περίπτωση, σφυρίζει κλέφτικα!!!

Σκοπός και στόχος, όλων αυτών ων ψευτοεπιστημόνων, φυσικά, και δεν είναι το να απαλλάξουν τους πάσχοντες από το πρόβλημά τους, αλλά κυρίως το πώς θα λεηλατήσουν το περιττό βάρος στο πορτοφόλι τους.
Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εκεί. Επεκτείνεται σε, συχνά, θανατηφόρα περιστατικά, καθώς πολλοί ασθενείς, έχοντας άγνοια κινδύνου, παρασύρονται από τα κελευσματα, των εύκολων λύσεων που προσφέρουν οι διάφοροι επιτήδιοι «επιστήμονες», σταματούν την θεραπεία που τους έχει υποδείξει ο θεράπων γιατρός τους, χάνουν πολύτιμο χρόνο και τελικά χάνουν τη μάχη.

Τα τελικά συμπεράσματα τα αφήνω στον αναγνώστη. Αυτό που μπορώ με περηφάνια να πω είναι πως η μητέρα μου 82 ετών σήμερα, που από το 1979 πάσχει από λευχαιμία, σίγουρα, δεν γλίτωσε από το όζον των πολλά υποσχόμενων τσαρλατάνων. Βρίσκεται ακόμα δίπλα μας, ζει και βασιλεύει, με αξιοζήλευτη υγεία και κέφι για ζωή, απλά και μόνο γιατί οι θεράποντες γιατροί της τίμησαν στο έπακρο τον Όρκο του Ιπποκράτη, για τον οποίο έλιωσαν πολλά παντελόνια στα Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Κύριε Αβραμόπουλε, μήπως έφτασε η ώρα, το υπουργείο σας, σε συνεργασία με τους ιατρικούς συλλόγους και το υπουργείο δικαιοσύνης, να στείλει αυτά τα παλληκάρια εκεί που ανήκουν και να αφήσουν τον κοσμάκη να γεύεται των επιτευγμάτων της ιατρικής και όχι να τροφοδοτεί τις απύθμενες και αχόρταγες τσέπες των διαφόρων επιτηδίων, με τα λιγοστά χρήματα που του πέμειναν στην τσέπη.

Ο Θοδωρής Γιάνναρος είναι μοριακός – πυρηνικός βιολόγος

Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009, 13:03

Καλό πάντως αυτό: Από τη μία οι υποστηρικτές της εναλλακτικής ιατρικής να μας κηρύττουν για τα ωφέλη του όζοντος κι από την άλλη να μας λένε να παίρνουμε αντιοξειδωτικά για να μειώσουμε την οξείδωση του οργανισμού μας! Μεγάλη αντίφαση; Κι όμως ο κόσμος τα πιστεύει χωρίς να τα πολυπερνάει απ’το μυαλό του. Το ίδιο και το θέμα με τους μαγνήτες: από τη μία μας δαιμονοποιούν τα μαγνητικά πεδία που προέρχονται από το ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μας ως επιβλαβή για την υγεία κι από την άλλη μας προτρέπουν να φορέσουμε μαγνήτες για να έχουμε ενέργεια! Τι ακριβώς εννοούν όταν λένε να έχουμε ενέργεια;
Κι αντίθετα με το συγγραφέα του παραπάνω άρθρου δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος θα στραφεί στην εναλλακτική εποχή σε περιόδους απόγνωσης. Πιστέψτε με, σε περιόδους απόγνωσης ή “επίγνωσης”, πάντοτε θα το κάνει αυτό για διάφορους λόγους. Άλλοι γιατί θεωρούν τη συμβατική ιατρική όργανο των κερδοσκοπικών φαρμακοβιομηχανιών, άλλοι γιατί πιστεύουν ότι οι εναλλακτικές μέθοδοι εμπεριέχουν και πνευματικά/μεταφυσικά στοιχεία, κ.ά.

Καρκινογόνα στα τρόφιμα: μήπως υπερβάλλουμε;

Από:
εδώ

Καρκινογόνες Ουσίες στα Τρόφιμα

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ 

Δεν είναι λίγες οι φορές που ανυπόστατοι ισχυρισμοί σε θέματα διατροφής, έχουν οδηγήσει τον απλό κόσμο σε πανικό, διερωτούμενο αν τελικά μπορεί να καταναλώνει
κάτι με ασφάλεια, χωρίς να θέτει σε ρίσκο την υγεία του. Πλειάδα ουσιών, που εμπεριέχονται εκ φυσικού στα τρόφιμα που καθημερινά χρησιμοποιούμε στη διατροφή
μας, χαρακτηρίζονται από μη ειδικούς και ιδιαιτέρως αβίαστα, ως καρκινογόνα, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη. Για παράδειγμα η ανιλίνη που εμπεριέχεται
στα καρότα ή τα ψωραλένια που υπάρχουν στο σέλινο και τον μαϊντανό, έχουν πιθανή καρκινική δράση στα πειραματόζωα, αλλά αυτό το γεγονός απέχει παρασάγγες
από το να χαρακτηρίσουμε αυτές τις ουσίες καρκινογόνα για τον άνθρωπο. Και αυτό διότι στα εργαστηριακά πειράματα όπου έλαβαν μέρος αυτές οι ουσίες, οι
δόσεις που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τεράστιες για τη μικρή σωματική μάζα των πειραματόζωων, ενώ το χρονικό διάστημα που χορηγήθηκαν, ήταν καθημερινά για όλη
τη διάρκεια της ζωής των!!! 

Ένα απλό παράδειγμα με την φουρφουράλη, που εμπεριέχεται στο λευκό ψωμί και θεωρείται πιθανό καρκινογόνο για τα πειραματόζωα, θα βοηθήσει στην καλύτερη
κατανόηση των πραγμάτων: 1 φέτα λευκό ψωμί εμπεριέχει το ανώτατο 167 μgr (μικρογραμμάρια) φουρφουράλης. Η δόση φουρφουράλης που σε πειραματόζωα προκάλεσε
καρκινογένεση, ήταν 197 mg ανά Kgr σωματικού βάρους ημερησίως (δηλαδή 197.000 μικρογραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους). Αν λοιπόν τώρα αναρωτιέστε ποια
θα ήταν η ανάλογη ποσότητα φουρφουράλης που σε έναν άνθρωπο 70 κιλών πιθανόν να προκαλούσε καρκινογένεση, κρατηθείτε: 13.790.000 μικρογραμμάρια φουρφουράλης
ή αν το ανάγουμε σε ψωμί 82.575 φέτες!! Και βέβαια αυτή η κατανάλωση θα έπρεπε να γίνεται σε καθημερινή βάση επί χρόνια… 

Προσφάτως μια άλλη ουσία με πιθανή καρκινογόνο δράση σε πειραματόζωα,  το ακρυλαμίδιο, απασχόλησε την κοινή γνώμη, έπειτα από επισημάνσεις Σουηδών επιστημόνων,
ότι οι τηγανητές πατάτες και τα πατατάκια εμπεριέχουν σημαντικά ποσά. Το ακρυλαμίδιο παράγεται όταν οι αμυλούχες τροφές (π.χ. πατάτες) επεξεργάζονται σε
θερμοκρασίες άνω των 120ο Κελσίου, το άμυλό τους υδρολύεται σε γλυκόζη και αντιδρά με ελεύθερα αμινοξέα (κυρίως ασπαραγίνη). Μετά λοιπόν από την συγκεκριμένη
δημοσίευση προκλήθηκε ιδιαίτερος πανικός, όταν συνειδητοποιήθηκε από τον απλό πολίτη, ότι τόσα χρόνια κατανάλωνε ένα εν δυνάμει καρκινογόνο. Μήπως όμως
και πάλι δεν δόθηκε η σωστή διάσταση στην τόσο σημαντική παράμετρο της δοσολογίας? 

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ανακοίνωσε ότι η μέση κατανάλωση ακρυλαμιδίου από όλες τις πηγές (ακόμη και από
το πόσιμο νερό) για το μέσο ενήλικα, είναι περίπου 70 μgr (μικρογραμμάρια), ποσότητα που αναλογικά με εκείνη που δημιουργεί προβλήματα στα πειραματόζωα,
είναι πάρα πολύ μικρότερη. 

Αυτό λοιπόν που προκύπτει και από τις επισημάνσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δεν είναι πως δεν πρέπει να μας απασχολεί η σύσταση του τροφίμου που
καταναλώνουμε, αλλά πως αφενός δεν πρέπει να πανικοβαλλόμαστε, παρερμηνεύοντας επιστημονικά δεδομένα και αφετέρου καλό θα ήταν να υπολογίζουμε πρώτα από
όλα στις συστάσεις, που απορρέουν από σωρεία επιδημιολογικών μελετών στον άνθρωπο. Και τι δείχνουν αυτές οι μελέτες? Πως αν κάτι πρέπει να ρίξουμε στο
πυρ το εξώτερο, είναι το κάπνισμα, η παρατεταμένη έκθεσή μας στις ακτινοβολίες και οι κακές διατροφικές συνήθειες που συνίστανται κυρίως στην υψηλή κατανάλωση
ζωικών λιπαρών, ζάχαρης και αλκοόλ και που συν τοις άλλοις συνεπάγονται υπερβολική συσσώρευση λιπώδους ιστού, με δυσμενέστατες επιπλοκές στην υγεία μας. 

Όλες οι επιδημιολογικές μελέτες που αφορούν τον καρκίνο, δείχνουν μια σαφή προστατευτική δράση των φρούτων και των λαχανικών απέναντι στην εμφάνιση πολλών
μορφών αυτού. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω των ιδιαίτερων συστατικών των φρούτων και των λαχανικών που δρουν με τους εξής τρόπους: αναστέλλουν τις ορμονικές
διαδικασίες  της καρκινογένεσης, προφυλάσσουν το γενετικό υλικό από την επίδραση καρκινογόνων συστατικών, προάγουν την λειτουργία αντικαρκινικών ενζυμικών
συστημάτων του οργανισμού και τέλος εξουδετερώνουν τις ελεύθερες ρίζες. 

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πως η κατανάλωση μικροποσοτήτων φυσικών ουσιών που εικάζεται ότι προκαλούν καρκινογενέσεις στα πειραματόζωα, γίνεται εδώ και πολλά-πολλά
χρόνια (μια και αυτές οι ουσίες υπάρχουν εκ φυσικού στις τροφές – θυμηθείτε ακόμα την αφυλατοξίνη των ξηρών καρπών ή τη σαφρόλη του μαύρου πιπεριού) και
είναι απίθανο να κατέχει ρίσκο για την υγεία του ανθρώπου. 

Είναι δε ιδιαίτερα οξύμωρο, να βλέπουμε ένα παχύσαρκο άτομο, που καπνίζει και διατηρεί επί σειρά ετών λανθασμένες διατροφικές συνήθειες, να προβληματίζεται
για το αν θα πρέπει να χρησιμοποιήσει ή όχι το μαύρο πιπέρι που όπως αναφέραμε εμπεριέχει ίχνη σαφρόλης!!! 

Κινηθείτε λοιπόν με γνώμονα το μέτρο και την ισορροπία και αναλογιστείτε τα όσα ο Παράκελσος από αρχαιοτάτων χρόνων υποστήριζε ότι δηλαδή «η δοσολογία μιας
ουσίας χαρακτηρίζει αν η ουσία αυτή είναι τρόφιμο, φάρμακο ή δηλητήριο». 

Με την επιμέλεια του Δ.Σ. του ΕΙΔ

Τα κουνέλια νάνοι δεν είναι υβρίδια ανάμεσα σε κουνέλι και ποντίκι

Όπως φαίνεται υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση σχετικά με την προέλευση των νάνων κουνελιών. Έχω βρει πολλές αναζητήσεις στα στατιστικά μου περιέχουν τις λέξεις “διασταύρωση κουνέλι ποντίκι”. Επίσης, επειδή έχω κι εγώ ένα κουνέλι νάνο, τη
Λίμπο,
έχω ερωτηθεί από μερικούς αν αυτό είναι κάποια διασταύρωση με ποντίκι ή κάτι μεταλλαγμένο. Φυσικά η αλήθεια όμως είναι άλλη.
Οι περισσότερες φυλές ζώων, για παράειγμα τα νανάκια κουνελάκια, αλλά και οι ποικιλίες των φυτών προέρχονται από
επιλεκτική αναπαραγωγή,
δηλαδή απο μια αρχική ομάδα οργανισμών, π.χ. κουνέλια επιλέγονται τα πιο μικρόσωμα. Από τους απογόνους τους επιλέγονται πάλι τα πιο μικρόσωμα, και ούτω καθεξής μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, τους νάνους σ’αυτήν την περίπτωση. Έτσι γινόταν η δημιουργία ποικιλιών για χιλιάδες χρόνια. Τώρα όμως, με την καλύτερη γνώση των μηχανισμών της κληρονομικότητας, αυτό έχει γίνει αρκετά ευκολότερο. Οι παρεμβάσεις στο γενετικό κώδικα και λοιπές νέες μέθοδοι δε χρησιμοποιούνται ακόμα εκτεταμένα.

Η διασταύρωση ανάμεσα σε κουνέλι και ποντίκι είναι ανέφικτη: Πρώτον λόγω του σαφούς λειτουργικού προβλήματος της συνεύρεσης αυτών των δύο ζώων, και δεύτερων γιατί τα ζώα αυτά δεν είναι τόσο συγγενικά όπως πιστεύεται από πολλούς. Τα ποντίκια είναι τρωκτικά ενώ τα κουνέλια λαγόμορφα, τάξη συγγενική με τα τρωκτικά. Άρα υπάρχουν πολλές γενετικές διαφορές και ο αριθμός των χρωμοσωμάτων είναι διαφορετικός μεταξύ τους. Ακόμα κι ο άνθρωπος που μοιράζεται το 98% του γονιδιώματός του με το χιμπατζή δε μπορεί να διασταυρωθεί, εξαιτίας του διαφορετικού αριθμού χρωμωσωμάτων. Τέλος κάποια πολύ συγγενικά είδη που έχουν +-τον ίδιο αριθμό χρωμωσωμάτων και διασταυρώνονται επιτυχώς, παράγουν στείρους απογόνους, π.χ. το άλογο και ο γάιδαρος δίνουν το μουλάρι.

Επομένως δεν είναι δυνατή μια τέτοια διασταύρωση. Τα νανάκια κουνέλια δημιουργήθηκαν απλώς με επιλεκτική αναπαραγωγή.

Ο μύθος των βιολογικών: το “φυσικό” είναι δήθεν καλύτερο

Κι εδώ η δύναμη της προπαγάνδας είναι πολύ ισχυρή. Τα βιολογικά προϊόντα μας διαφημίζονται ως δήθεν “φυσικά”, χωρίς χημικά και “τοξίνες”, πολύ καλύτερα για την υγεία μας έναντι των συμβατικών. Κι εμείς απ’αυτά τα αβάσιμα επιχειρήματα ωθούμαστε να δίνουμε τζάμπα επιπλέον χρήματα για να τ’αγοράσουμε. Παρακάτω ένα καλό σχετικό άρθρο από το ιστολόγιο
Μεταβολισμός.

Από τον Ανδρέα Ζουρδό

Η ιδεολογία των βιολογικών προϊόντων δεν είναι κάτι καινούριο. Στηρίζεται στην φιλοσοφία ότι η μητέρα φύση είναι μονόδρομος για μία καλή υγεία. Το δίλημμα που τίθεται είναι απλό. Είτε διαλέγουμε κάτι φυσικό, είτε διαλέγουμε κάτι που έχει δεχτεί “χημικά” , κατά συνέπεια είναι βλαβερό για την υγεία μας και λίγα λεπτά αργότερα είμαστε στα τελευταία μας. Σχετικά με το δίλημμα αυτό, αναρωτιέμαι αν η παχυσαρκία που δημιουργείται από υπερκατανάλωση βιολογικών προϊόντων είναι μία υγιής κατάσταση.

Συχνά , η δικαιολόγηση της ύπαρξης των βιολογικών προϊόντων είναι συναισθηματική και όχι επιστημονική.Τα επιχειρήματα αποσκοπούν να μας ξυπνήσουν την νοσταλγία του παρελθόντος και του παλαιότερου “φυσικού” τρόπου ζωής. Αντί αυτού, θα με ενδιέφεραν τεκμηριωμένες αποδείξεις για το αν όντως έχουν ένα πλεονέκτημα για την τσουχτερή τιμή τους σε σχέση με τα συμβατικά ή πώς δικαιολογούνται οι σχετικές επιδοτήσεις από τα χρήματα των φορολογουμένων.

Μία πρόσφατη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας από τον Dangour και τους συνεργάτες του, κατέληξε ότι τα βιολογικά προϊόντα δεν έχουν ανώτερη θρεπτική αξία από τα συμβατικά προϊόντα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως οι καταναλωτές πιστεύουν ότι τα βιολογικά προϊόντα δεν ψεκάζονται με εντομοκτόνα. Η αλήθεια είναι ότι ψεκάζονται με εντομοκτόνα.Ένα από αυτά η πυρεριθρίνη, φυσικό εντομοκτόνο φυτικής προέλευσης που χρησιμοποιείται από τους βιοκαλλιεργητές , αποτελεί μία από τις δυνητικά τοξικές ουσίες που ψεκάζονται στα δέντρα. Άλλο ένα εντομοκτόνο που χρησιμοποιείται στην βιοκαλλιέργεια, η ροτενόνη, είναι μία νευροτοξίνη που έχει συνδεθεί με την ασθένεια του Parkinson.

Η εμμονή πως η διχοτόμηση “φυσικές – χημικές/μη φυσικές επιλογές” επαρκεί για να κατατάσσουμε τις τροφές ως ωφέλιμες ή μη, είναι άνευ λογικής γιατί η κατάσταση της ζωής είναι μία συγχορδία χημικών αντιδράσεων. Πρακτικά είμαστε κινούμενη χημεία, και αυτό είναι η φυσική μας κατάσταση. Στην καθομιλουμένη, η έννοια του φυσικού έχει θετικό χαρακτήρα ενώ η έννοια του χημικού και του μη-φυσικού έχει αρνητικό. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε στην προσπάθεια προώθησης πολλών προϊόντων. Η πραγματικότητα διαψεύδει και αυτήν την κοινή πεποίθηση αφού ουσίες με μεγάλη τοξικότητα είναι προϊόντα της μητέρας φύσης. Στρυχνίνη, ρικίνη, και αφλατοξίνες είναι δηλητήρια που παράγονται στην φύση. Το ίδιο και ο υδράργυρος και το αρσενικό.

Συμπερασματικά, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την ανάδειξη των βιολογικών προϊόντων σε μια πιο υγιή επιλογή από τα αντίστοιχα συμβατικά. Ίσως αργότερα αποδειχθεί ότι όντως υπάρχει ένα πλεονέκτημα της μίας επιλογής από την άλλη, αλλά προς το παρόν είναι νωρίς. Σε μία κοινωνία που τα κύρια προβλήματα υγείας προέρχονται από την έλλειψη σωματικής δραστηριότητας, το κάπνισμα και την παχυσαρκία , τα βιολογικά προϊόντα δεν έχουν αποδείξει την αξία τους.

Dangour, et al. (2009). Nutritional Quality of Organic Foods: a systematic review. American Journal of Clinical Nutrition. Vol. 90, No. 3, 680-685. doi:10.3945/ajcn.2009.28041.

Isman, M. B.(2006). Botanical Insecticide , deterrents and repellents in modern agriculture and an icreasingly regulated world. Annual Review of Entomology 51: 45-66

Στην συγκέντρωση της βιβλιογραφίας συνείσφερε η Κατερίνα Μιχαλάκη, Χημικός.

Ωστόσο, κάποιες φορές τα προϊόντα της σύγχρονης (συμβατικής) παραγωγής δεν είναι πάντα ασφαλή. Για παράδειγμα, στην παραγωγή κρέατος, τα ζώα
φορτώνονται με αντιβιωτικά,
τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε υπερανθεκτικά μικρόβια δύσκολα στην καταπολέμηση. Κι αυτό γιατί γίνεται; για τη μείωση του κ΄στους παραγωγής. Στις κλειστές συνθήκες όπου εκτρέφονται τα ζώα, οι ασθένειες εξαπλώνονται εύκολα γι’αυτό και χρησιμοποιούνται αλόγιστα τ’αντιβιωτικά για προληπτικούς λόγους. Ο κύριος σκοπός των (συμβατικών), των βιολογικών επιχειρήσεων παραγωγής τροφίμων, αλλά και κάθε επιχείρησης είναι το κέρδος με όσο το υνατό μικρότερο κόσοτς παραγωγής. Θεωρητικά, αν δεν υπήρχαν οι διατροφικοί έλεγχοι που ψάχνουν τα επίπεδα των επικίνδυνων για την υγεία ουσιών, οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για τη μεγιστοποίηση του κέρδους, με δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία μας.
Ξέφυγα αρκετά από το θέμα αυτής της δημοσίευσης, η οποία αφορούσε κυρίως τα βιολογικά φυτικά προϊόντα.

Μάλλον μύθος η “ελεύθερη” ενέργεια από την ψυχρή σύντηξη υδρογόνου – νικελίου

Αρκετά πρόσφατα, από τους Ιταλούς πυρηνικούς επιστήμονες Σέρτζιο Φοκάρντι και Αντρέα Ρόσι, έγινε μια εφεύρεση η οποία υποτίθεται ότι εκμεταλλεύεται την ψυχρή σύντηξη ανάμεσα στο υδρογόνο και το νικέλιο για την παραγωγή ικανοποιητικών ποσοτήτων ενέργειας. Τη μελέτη και τ’αποτελέσματα των πειραμάτων μπορείτε να τα διαβάσετε ελεύθερα στ’αγγλικά στο ιστολογιοειδές περιοδικό
Journal of nuclear physics.
Πιο πρόσφατα, η εφεύρεση έγινε ιδιαίτερα γνωστή λόγω της εκμετάλλευσής της από την εληνική εταιρεία Defkalion Green Technologies, η οποία υποτίθεται ότι θα προχωρήσει σε μαζική παραγωγή. Μου κινήθηκε λοιπόν πρόσφατα το ενδιαφέρον γι’αυτήν την εφεύρεση – πώς λειτουργεί, πόσο ενέργεια παράγει κ.ά. Κι ανάμεσα σε πολλά ελπιδοφόρα άρθρα που έβρισκα – δήθεν για ελεύθερη ενέργεια -, έπεσα και πάνω
σ’αυτό το άρθρο,
στο οποίο αναφέρεται ότι αυτή η μέθοδος ψυχρής σύντηξης που δημοσιεύουν αυτοί οι επιστήμονες είναι ανέφικτη σε κανονικές συνθήκες, κι ότι θα μπορούσε να γίνει μόνο σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, σύμφωνα με υπολογισμούς. Στο τέλος ο συγγραφέας σύμφωνα με υπολογισμούς του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι για να παραχθεί ικανοποιητική ενέργεια από τέτοια σύντηξη σε κανονικές συνθήκες, θα πρέπει η ποσότητα των υλικών να είναι πολύ μεγαλύτερη απ’αυτήν που υπάρχει στο σύμπαν.
Όπως φαίνεται λοιπόν, κι αυτή η εφεύρεση βασισμένη στην ψυχρή σύντηξη είναι απάτη, ή, τουλάχιστον βασιζεται σε λανθασμένους υπολογισμούς. Αλλά και παλαιότερα επιστημονικά πειράματα με ψυχρή σύντηξη αποδείχθηκαν αργότερα λανθασμένα.
Γι’αυτό λοιπόν σταματήστε να σκέφτεστε πώς να τα κονομήσετε με νέους φθινούς τρόπους παραγωγής τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, γιατί, έως τώρα τουλάχιστον, δεν υπάρχουν.

5 μύθοι για την οικονομία της Ελλάδας

1ος μύθος: “Η πτωχή, πλην τίμια Ελλάς”
Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα!

Από τις αρχές της δεκαετίας του 60, μέχρι και τις αρχές της κρίσης, ο πλούτος της χώρας συνεχώς μεγάλωνε, με αποτέλεσμα, με βάση την κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα να παράγει ετησίως ένα εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) που την κάνει να κατέχει την αξιοζήλευτη 27η θέση, σε ένα κατάλογο 180 χωρών! (2009)
(http://siteresources.worldbank.org/DATASTATISTICS/Resources/GDP.pdf).
2ος μύθος: “Η Ελλάδα δεν παράγει”
Μας λένε οι δηµοσιογράφοι ότι δεν παράγουµε τίποτα.
Δείτε εδώ τις…
εξαγωγικές ”πρωτιές” της χώρας μας:

Μαγνήσιο: Ο µαγνησίτης που εξάγει η χώρα µας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Αλουµίνιο: Εδώ και µερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουµίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουµινίου, µε χιλιάδες εφαρµογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η µεγαλύτερη ßωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ßωξίτης χρησιµοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, µεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Σµηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσµο µετά τις Ηνωµένες Πολιτείες στην εξόρυξη σµηκτιτών, οι οποίοι έχουν µεγάλο εύρος εφαρµογών, όπως η διάθεση αποßλήτων, τα φάρµακα, τα καλλυντικά και άλλα.
Νικέλιο: H Ελλάδα είναι η µοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως µε σηµαντικά κοιτάσµατα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότηµα παραγωγής νικελίου, του µεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Είμαστε παγκοσμίως:
3η χώρα σε παραγωγή ελιάς και λαδιού
3η χώρα σε παραγωγή κρόκου (saffron)
5η χώρα σε εξαγωγές σπαραγγιών
7η χώρα σε εξαγωγές ßαµßακιού
17η χώρα σε αφίξεις τουριστών (18,2 εκ.) ανάμεσα σε 165 χώρες και 21η σε έσοδα. Η Συνεισφορά στο ΑΕΠ είναι 15,9% και στην απασχόληση 18%
16η χώρα σε εξαγωγές τυροκοµικών προϊόντων
και φυσικά, είµαστε η ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ χώρα στην παγκόσµια ναυτιλία,
Η Ελλάδα “παράγει”!
Μέχρι το 2009, ήταν πρώτη στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο.
Το 2010 έγινε δεύτερη, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Όμως, αν συνυπολογιστεί και ο στόλος άλλων, μικρότερων πλοιοκτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου!
Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.
Αυτές όλες ενεργούν σε όλο τον κόσμο με έδρα την Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι σ’ αυτές δεν περιλαμβάνονται τραπεζικές και ναυτιλιακές εταιρείες.
Είμαστε απο τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στην κόσμο.
Ο τουρισμός “δίνει” στην Εθνική οικονομία περισσότερα απο 38δις ετησίως, όσα η βιομηχανία σε χώρες όπως η Αυστρία και η Ολλανδία και η Δανία!.

http://www.sete.gr/default.php?pname=FAQ&la=1

Υπεράκτιες (off shore) εταιρείες: Ένας ολόκληρος ανεξέλεγκτος κόσμος επιχειρήσεων, όπως φάνηκε από τα σκάνδαλα της τελευταίας περιόδου. Δρουν ασύδοτα, με την ανοχή ή και κάλυψη των κυβερνήσεων και του καθεστώτος, προστατεύοντας τομείς της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τη φορολόγηση, ξεπλένοντας “βρόμικο” χρήμα από τομείς μαφιόζικης καπιταλιστικής δραστηριότητας (ναρκωτικά, όπλα, trafficing κ.λπ.).
Στην Ελλάδα εδρεύει η INTRALOT, δεύτερη εταιρεία στον κόσμο στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. Όλα της τα τερματικά και άλλα μηχανήματα, αλλά και το λογισμικό, είναι ελληνικής τεχνολογίας και παράγονται από την INTRACOM των 2.500 εργαζομένων.
Η 3Ε COCA COLA είναι η δεύτερη σε κύκλο εργασιών μετά την πρώτη στις ΗΠΑ. Ελληνικής ιδιοκτησίας και με εργοστάσια σε πάνω από 30 χώρες, με πάνω από 30 εταιρείες σε χώρες με συνολικό πληθυσμό περίπου 500 εκατ. ανθρώπων.
Οι ελληνικές χαλυβουργίες παράγουν πάνω από 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα το χρόνο, καλύπτοντας τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς αλλά και εξάγοντας στο εξωτερικό. Αναφέρουμε το συγκρότημα της ΒΙΟΧΑΛΚΟ με 90 εταιρείες σε πολλές χώρες.
Η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ βρίσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, παράγοντας τσιμέντο από 7 εργοστάσια.
Αλλά και επιχειρήσεις με ισχυρή μετοχική συμμετοχή του Δημοσίου δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες και κατέχουν δεκάδες άλλες επιχειρήσεις. Αναφέρουμε τον ΟΤΕ (κατέχει πολλές εταιρείες τηλεπικοινωνιών – τηλεφωνίας σε όλα τα Βαλκάνια), τα ΕΛΠΕ κ.λπ. Πρέπει να υπογραμμίσουμε τη σημασία του ενεργειακού κλάδου, με την παρουσία της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ κ.λπ., αλλά και με τη συμμετοχή σε σημαντικά ενεργειακά δίκτυα πετρελαίου και φυσικού αερίου.
3ος μύθος: “Η Ελλάδα μια φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους”
Στην Ελλάδα, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Σε πρόσφατη έρευνα του ο καθηγητής του ΤΕΙ Αθήνας Χ. Φράγκος, αποδεικνύει, ότι στην Ελλάδα, τα τελευταία 50 χρόνια “η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς αυξάνεται, καθώς οι πρώτοι είτε διατηρούν είτε αυξάνουν τα εισοδήματά τους, εν αντιθέσει με τους δεύτερους των οποίων τα εισοδήματα βαίνουν συνεχώς μειούμενα”.
(http://www.infospoudes.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=196:panepistimiaki-erevna-gia-tin-anisokatanomi-eisodimatos-stin-ellada-pos-gineme-koinonia-ton-2-akron&catid=24615:ekpaidefsi&Itemid=1031 )
Το 20% του πλουσιότερου πληθυσμού της χώρας, από το 43,5% (5,32 δισ. δρχ.) του συνολικού εισοδήματος που κατείχε το 1960, έχει φτάσει να κατέχει το 48,77% του εισοδήματος το 2009 ή 43,38 δισ. ευρώ.” Έτσι, το 2006 η Ελλάδα εμφανίζει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ-27 μετά τη Λετονία. 1 στους 5 κατοίκους στην χώρα μας (20,1%) βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας. Το ποσοστό μακροχρόνιας φτώχειας ανέρχεται στο 14% (δεύτερο μεγαλύτερο στην ΕΕ-15).
Η σύγκριση του επιπέδου φτώχειας μεταξύ των χωρών της ΕΕ αποκρύπτει τις τεράστιες διαφορές στο επίπεδο διαβίωσης όταν γίνεται με βάση τις εθνικές γραμμές σχετικής φτώχειας. Υιοθετώντας, π.χ., τη γραμμή φτώχειας της Δανίας καταλήγουμε ότι περισσότερο από το 40% των Ελλήνων είναι φτωχοί!
4ος μύθος: “Καταναλώνουμε περισσότερα από ότι παράγουμε”
Προφανώς όχι.
Η “παραγωγή πλούτου” στη χώρα δεν γίνεται με σκοπό την κάλυψη των αναγκών μας, αλλά την παραγωγή κέρδους.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια σειρά από ανάγκες να μην καλύπτονται (γιατί δεν παράγονται αρκετά προϊόντα να καλύψουν αυτές τις ανάγκες, ενώ θα μπορούσαν) και έτσι να εμφανίζονται ελλείμματα τα οποία καλύπτονται με τις εισαγωγές.
Γιατί όμως δεν παράγονται αυτά τα προϊόντα;”, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος καλοπροαίρετα. Γιατί, για παράδειγμα, “ενώ θα μπορούσαμε να παράγουμε κρέας, εντούτοις ξοδεύουμε, σαν χώρα, δισεκατομμύρια ετησίως για εισαγωγές;”
Η απάντηση είναι πάλι απλή: Γιατί η εισαγωγή κρέατος αποφέρει περισσότερα κέρδη! Όπως και η εισαγωγή παπουτσιών, ρούχων κλπ. Και από την στιγμή που ο εισαγωγέας κρέατος, μπορεί να κερδίσει περισσότερα με αυτόν τον τρόπο, γιατί να μπει στην διαδικασία να παράγει;
και τελικά ο 5ος μύθος: “Μαζί τα φάγαμε”
Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ελλάδα είχε, από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%. Με σταθερούς τους υπόλοιπους παράγοντες (κρατικά έσοδα, δαπάνες κλπ.) έπρεπε να επέλθει σημαντική μείωση του χρέους ως % του ΑΕΠ (αφού αυτό ορίζεται πάντα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).
Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη λόγω της τεράστιας μείωσης των φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του κεφαλαίου και στη μεγάλη περιουσία, με τη φορολογία επί των αδιανέμητων κερδών να μειώνεται από 35% το 2004 (40-45% το 1981) σε 24% το 2009 και 20% σήμερα, και την εισαγωγή μίας πλειάδας φοροαπαλλαγών.
Π.χ. οι Έλληνες εφοπλιστές, απολαμβάνουν 58 φοροαπαλλαγές, με τελικό αποτέλεσμα να πληρώνουν στο κράτος ετησίως μόλις 12 εκ. ευρώ, έναντι 50 εκ. που πληρώνουν οι μετανάστες με τα παράβολά τους .
Οι φόροι που πλήρωσαν οι μισθωτοί και τα άλλα φυσικά πρόσωπα αυξήθηκαν από 5,6 δις ευρώ το 2004 στα 11 δις ευρώ το 2008. Αντίθετα οι ανώνυμες εταιρείες και τα άλλα νομικά πρόσωπα πλήρωσαν το 2004 4,8 δις ευρώ (4.775 εκ. ευρώ) και το 2008 κατά τι λιγότερο και συγκεκριμένα 4,705 εκ. ευρώ.
Αν η άμεση φορολογία στην Ελλάδα βρισκόταν απλά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο κατά την περίοδο 2000-2008, το Δημόσιο θα είχε εισπράξει στο διάστημα αυτό φορολογικά έσοδα της τάξεως των 95 δις ευρώ.
Συνυπολογίζοντας τα έτη 2009 και 2010, προκύπτει ότι το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε υπέρ των ψηλών εισοδημάτων από έσοδα που αντιστοιχούν στο δάνειο που έλαβε η χώρα από την Τρόικα
Τα παραμύθια τους πρέπει να τα σταματήσουμε!
Αυτή είναι η αλήθεια για την “φτωχή Ελλάδα” για την “Ελλάδα που δεν παράγει”, για το ότι “είμαστε φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους” για το “καταναλώνουμε περισσότερα από ό,τι παράγουμε” και για το “μαζί τα φάγαμε”!
Τώρα που την ξέρεις, σταμάτα να τους πιστεύεις!
Πες το και σε άλλους.
Τα παραμύθια τους πρέπει να τα σταματήσουμε!