Ο Νεύτωνας και οι απόκρυφες σπουδές του

Πηγή:
alibaba.gr

Νεύτων η Τέκτων?
809 αναγνώστες
Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008
12:56

Ίσως το πιό σκοτεινό μυστικό του Νεύτωνα, στο οποίο είχε αφιερωθεί για πάνω από 25 χρόνια, ήταν οι αλχημικές του δραστηριότητες. Στόχος αυτής της μυστικής πρακτικής ήταν και είναι, όπως γνωρίζουμε, η αναζήτηση αυτού που οι πρόγονοί του αποκαλούσαν «φιλοσοφική Λίθο», ένα στοιχείο που μπορεί να μετατρέψει βασικά μέταλλα σε καθαρό χρυσό. Όπως αναφέρει και ο καθηγητής Bill Newman του Πανεπιστημίου της Indiana: «Σε μερικές περιπτώσεις ήταν πάρα πολύ επικερδές, γιατί μπορούσες να παράγεις πολύ μεγάλες ποσότητες χρήματος, χωρίς αμφιβολία. Αλλά αν σε έπιαναν, ήταν πολύ επικίνδυνο, καθώς ξέρουμε πως μια από τις παραδοσιακές τιμωρίες για υπεξαίρεση χρημάτων και γενικά για αλχημιστές ήταν το να κρεμούνται από ψηλές κρεμάλες και συχνά τους υποχρέωναν να φοράνε και συνθετικά ρούχα για να γίνεται η καύση δημόσιο θέαμα.»

Οι λόγοι για τους οποίους η αλχημεία ήταν μια απαγορευμένη πρακτική, ιδίως την εποχή του Νεύτωνα, είναι λίγο-πολύ γνωστοί. Οι κατέχοντες τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού, δηλαδή οι μονάρχες, είχαν κάθε λόγο να απαγορεύουν τον πολλαπλασιασμό του ώστε να εξασφαλίσουν την ευημερία και την κυριαρχία τους, ενώ οι ίδιοι είχαν στην υπηρεσία τους αλχημιστές οι οποίοι φρόντιζαν για την αύξηση των ίδιων αποθεμάτων, για τη μεγιστοποίηση της ήδη υπάρχουσας περιουσίας τους. Ο Robert Boyle, ο John Locke, ο Leibniz και άλλοι, το γνώριζαν καλά αυτό, μιας και ήταν από τους μεγαλύτερους αλχημιστές στην Ευρώπη εκείνη την εποχή, μαζί με το Νεύτωνα.
Πέρα όμως από την πολιτική/κοινωνική σκοπιμότητα μιας τέτοιας απαγόρευσης, η αλχημεία είχε (και έχει) να κάνει με κάτι πολύ πιό σημαντικό, κάτι που δεν ανταλλάζεται με καμία ποσότητα χρυσού και με κανένα άλλο αξίωμα. Πρόκειται για την απόκτηση μιας τεράστιας δύναμης πάνω στη φύση, μέσω της απόκτησης ενός «κλειδιού» – της φιλοσοφικής Λίθου. Αυτή η δύναμη ήταν πάντα γνωστή σ’αυτούς που προσπαθούσαν να βρουν τη Φιλοσοφική Λίθο, μιας και αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο της Αλχημείας. Μια δύναμη που να εξασφαλίζει τον απόλυτο έλεγχο σε οτιδήποτε φυσικό, μια δύναμη που να μετατρέπει οτιδήποτε σε οτιδήποτε και όχι μόνο μέταλλα σε χρυσό, μια δύναμη που η κατάκτησή της είναι θέμα ολοκλήρωσης του ανθρώπου. Πώς όμως επέρχεται αυτή η ολοκλήρωση μέσα από την άσκηση της Αλχημείας?
Το Μεγάλο Έργο (Magnum Opus) είναι ουσιαστικά ένας συμβολισμός. Η «Απόλυτη Υλοποίηση» δηλαδή, αφορά τη μεταστοιχείωση σε ένα πιό συμβολικό/φιλοσοφικό επίπεδο. Προσεγγίζοντας την ουσία λοιπόν, η μεταστοιχείωση του οποιουδήποτε μετάλλου σε Χρυσό, δεν υπονοεί παρά τη μετατροπή της περιορισμένης Συνειδητότητας σε ένα υψηλότερο («λεπτότερο») επίπεδο αντιληπτικότητας. Όπως διαπιστώνει και ο Ελιφάς Λεβί, ένας ακόμη μεγάλος Μύστης και Αλχημιστής, στο βιβλίο του Υπερβατική Μαγεία, «Το Μεγάλο Έργο είναι, πάνω απ’όλα, η αυτοδημιουργία του ανθρώπου, δηλαδή η πλήρης και άνευ όρων κατάκτηση των δυνατοτήτων του και του μέλλοντός του». Αυτός είναι ο στόχος.
Μια τέτοια δύναμη όμως σαν τη Φιλοσοφική Λίθο (φεύγοντας από τη Συμβολική της σημασία), δε θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί στα χέρια πολλών ανθρώπων, κι αυτό ήταν κάτι που και ο Νεύτωνας είχε υπόψιν του, μιας και η οποιαδήποτε διαρροή μιας τέτοιας δύναμης θα δημιουργούσε ένα τεράστιο χάος στον κόσμο – ίσως και να σηματοδοτούσε την καταστροφή του.
Η ίδια δύναμη όμως αποτελούσε και αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση που θα μπορούσε να δεχτεί ποτέ ο άνθρωπος, ένας γρίφος του οποίου η λύση θα σήμαινε και την εκπλήρωση των στόχων του πάνω στη γη.
Μιλώντας για αλχημεία όμως, θα μπορούσε να πει κανείς πως ολόκληρη η υπόστασή της ενορχιστρώνεται από πλήθος γρίφων, συμβολισμών και κρυπτογραφημένων μηνυμάτων. Είναι μια μορφή ποίησης μέσα από κώδικες και μυστικά ονόματα που συνέπαιρνε όλους τους αλχημιστές, όπως και το Νεύτωνα. Ο ίδιος χρειάστηκε να μελετήσει για αρκετό καιρό πολλά χειρόγραφα παλαιότερων αλχημιστών και μερικά τα συνδύασε μεταξύ τους ώστε να κατανοήσει καλύτερα το περιεχόμενό τους. Εξ’αιτίας αυτού του γεγονότος εκφράστηκε αργότερα η άποψη ότι ο Νεύτωνας αντέγραφε τις σημειώσεις των προγόνων του.
Κάτι εξίσου ενδιαφέρον είναι η πεποίθηση του Νεύτωνα ότι η ελληνική μυθολογία έκρυβε μέσα της αλχημικές συνταγές και μέσω αυτών το μονοπάτι για τη φιλοσοφική λίθο. Φυσικά δεν ήταν ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θεώρησε κάτι τέτοιο, αφού επηρεάστηκε και ο ίδιος από τις αντιλήψεις των προγενέστερων αλχημιστών, όπως του George Starkey (μια από τις κύριες πηγές του Νεύτωνα) και του Michael Maier (συγγραφέας του 17ου αιώνα με μεγάλη ενασχόληση πάνω στην ελληνική μυθολογία).
Μια από τις κύριες πεποιθήσεις του Νεύτωνα ήταν μια αντίληψη που ήκμασε κατά τη διάρκεια της αναγέννησης και ονομαζόταν «prisca sapientia», ή αλλιώς πρωταρχική Σοφία. Μια Μυστική Σοφία που επέζησε στο πέρασμα των αιώνων, ταξιδεύοντας μέσα από αρχετυπικές μορφές όπως αυτή του Πυθαγόρα κ.α. Αυτή η Μυστική Σοφία είναι σίγουρο ότι περιείχε το κλειδί για την κατανόηση των Νόμων που διέπουν το σύμπαν και τη φύση που μας περιβάλλει.
Ο Νεύτωνας θεωρούσε τον εαυτό του εκλεκτό. Ενώ δεν επαιρόταν δημόσια ως ένας από τους λίγους, το καταλαβαίνουμε από την αρέσκειά του να κατασκευάζει αλχημικά ψευδώνυμα για τον εαυτό του, όπως για παράδειγμα το Jehovah Sanctus Unus, δηλαδή Ιαχωβάς ο Άγιος (the Holy).
Παράλληλα αυτή η ιδιοφυία ήταν και διευθυντής του Νομισματοκοπείου της Αγγλίας και υπέγραφε εντολές εκτέλεσης όσων συλλαμβάνονταν να εκτελούν αλχημιστικά πειράματα. Υποκρισία, φόβος, διεστραμμένος νους? Ο,τι και να ήταν ,για να κριθεί αυτός ο ακαταπόνητος νους, θα πρέπει οι κρίνοντες να επιδείξουν ανάλογα του Νεύτωνος επιτεύγματα.

Από τον καιρό της δημοσίευσης του παραπάνω άρθρου
τα απόκρυφα χειρόγραφα του Νεύτωνα έχουν δημοσιευθεί στο Διαδίκτυο το 20120.
Περισσότερα για το Νεύτωνα, τη δουλειά του, αλλά και τα ελατώματά του μπορείτε να διαβάσετε
εδώ.

Έκανε τελικά στο Βυζάντιο η εκκλησία ομοφυλοφιλικούς γάμους, ή όχι;

Ένα άρθρο για έναν παλιό αλλά σήμερα κατηργημένο θεσμό της εκκλησίας, την αδελφοποιία, στην οποία δύο συνήθως άντρες ενώνονταν πνευματικά, δεν αποκλείεται όμως να υπήρχε και δεσμός άλλης φύσεως. Από
εδώ.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΥΛΟΓΟΥΣΕ ΤΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΙΑΣ!
25 Ιαν
2012
0
*
Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι ομοφυλόφιλοι ονομάζονται ΑΔΕΡΦΕΣ;

Παρ’ ότι στην σύγχρονη εποχή, η ομοφυλοφιλία αποτάσσεται -υποκριτικά- από την χριστιανική Εκκλησία, ως κάτι ανόσιο και μιαρό, εν τούτοις δεν ήταν ανέκαθεν αυτή η στάση της …;

Ο πρώτος γάμος μεταξύ ανδρών δεν έγινε το 2008 στην Τήλο, αλλά, σύμφωνα με πλείστες ιστορικές μαρτυρίες, τον θ΄ αι. μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Ένας άξεστος ιπποκόμος, φτωχός κι αγράμματος χωριάτης, αλλά όμορφος και με ωραία κορμοστασιά νέος, νυμφεύτηκε τον Νικόλαο, ηγούμενο μοναστηριού . . .

Ο γάμος του Βασιλείου Α΄ με τον Ιωάννη, όπως μας τον διασώζει στη «Χρονογραφία» του ο βυζαντινός αξιωματούχος (κουροπαλάτης και μέγας δρουγγάριος της βίγλας), Ιωάννης Σκυλίτζης. Διακρίνονται από αριστερά: Η μητέρα του Ιωάννη, Δανιηλίδα, το ζεύγος των μελλονύμφων Βασίλειος – Ιωάννης, ο ιερέας, που τελεί τον γάμο και πίσω του άλλοι ιερείς, ενώ ανάμεσα στο ζεύγος και στον ιερέα φαίνεται ανηγμένο το Ευαγγέλιο.
*
. . . και μερικά χρόνια αργότερα έναν άλλο άνδρα, γιό πλούσιας χήρας, τον Ιωάννη. Μέσω αυτών των γάμων απόκτησε διαδυνδέσεις στην Κωνσταντινούπολη και σύντομα έγινε “παρακοιμώμενος” του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄. Αργότερα, μέσα σε ένα λουτρό αίματος και οργίων κατάφερε να κατακτήσει ο ίδιος το θρόνο. Πρόκειται για τον Βασίλειο Α’ τον Μακεδόνα, τον πρώτο αυτοκράτορα της Μακεδονικής -λεγόμενης- δυναστείας.

Οι γάμοι αυτοί του Βασιλείου με άνδρες είναι οι πρώτοι, που τεκμηριώνονται από ιστορικές πηγές, δεν είναι όμως πρωτόγνωροι στη χριστιανική παράδοση. Οι γάμοι μεταξύ ανδρών, ή “ενώσεις”, ή “αδελφοποιήσεις”, όπως συγκαλλυμένα ενίοτε λέγονται, έχουν πολύ βαθιές ρίζες στο χριστιανισμό ξεκινώντας από τη Βίβλο και φθάνοντας μέχρι τις μέρες μας.

Καθώς, η ομοφυλοφιλία, δεν ήταν -ούτε και είναι- άγνωστο φαινόμενο στις τάξεις της Εκκλησίας (τουναντίον μάλιστα), για να δώσει μια νομιμοφάνεια στις σχέσεις αυτές, επινόησε την λεγόμενη «αδελφοποίηση» (ή «αδελφοποιία»). Με την ορολογία αυτή, νοείται η με θρησκευτική τελετή -δήθεν πνευματική- ένωση δύο ανδρών, για την οποία γράφτηκε και επίσημη ευχή «εις Αδελφοποιίαν πνευματικήν», που διαβαζόταν από τον ιερέα μπροστά από το Ευαγγέλιο. Η «Ακολουθία της Αδελφοποιίας» όμως, είναι ολόιδια με την Ακολουθία του -γνωστού ετερόφυλου- Γάμου (ζευγάρι εμπρός από τον ιερέα, Ευαγγέλιο, κεριά, κουμπάρος, συγγενείς κ.τ.λ.).

Στην πραγματικότητα δηλαδή, δεν πρόκειται για καμμία πνευματική ένωση, αλλά για κανονικό γάμο μεταξύ ανδρών και ευλογία από τον ιερέα της σαρκικής ομοφυλόφιλης ένωσης. Αυτό ομολογείται και από το ίδιο το «Πηδάλιον», στο οποίο αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι οι άνδρες κατά την αδελφοποιησία «υπανδρεύονται αναμεταξύ των». Το «Πηδάλιον» απαγορεύει τέτοιες τελετές χαρακτηρίζοντας τους νυμφίους ως «ψευδαδελφοποιητούς», που ικανοποιούν «τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα»: «Η δε λεγομένη αδελφοποιησία είναι εμποδισμένη από το λε’ κεφ. του ιγ΄ τίτλου του ε’ βιβλίου του νόμου (σελ. 217, της Γιουρ Γραικόρ.) τελείως να μην γίνεται, και αποβεβλημένη εστίν από την Εκκλησίαν του Χριστού …; Όθεν η τοιαύτη αδελφοποιησία όχι μόνον δεν γίνεται, ή λογίζεται τελείως εμπόδιον εις το να υπανδρεύωνται αναμεταξύ των οι τοιούτοι ψευδαδελφοποιητοί, αλλ’ ουδέ όλως πρέπει να γίνεται. Απόβλητον γάρ εστι τούτο από την Εκκλησίαν του Χριστού, ως πολλών κακών και απωλείας πρόξενον ψυχικής εις τους περισσοτέρους, και ύλη δια να πληρόνουν τινες τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα, καθώς η δοκιμή μυρία έδειξε τα παραδείγματα κατά διαφόρους καιρούς και τόπους». («Πηδάλιο», «Περί συνοικεσίων», κεφάλαιο Ι’) Οι άνδρες («ψευδαδελφο- ποιητοί»)κατά την αδελφο- ποιησία «υπανδρεύονται αναμεταξύ των» ικανοποιώντας «τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα». «Πηδάλιον».

Τις ίδιες λέξεις (αδελφοποίησις, αδελφοποίητος) χρησιμοποιούν οι ιστορικοί στην περίπτωση της ένωσης στην εκκλησία των Βασιλείου – Νικολάου, όπου δεν υπάρχει καμμία νύξη φυλετικής ή οικογενειακής παραμέτρου για τη σχέση, ούτε για ανταλλαγή αί­ματος. Δεν έχει στρατιωτική σημασία, ούτε αναφέρονται συνθήκες, που να την προκάλεσαν (π.χ. διάσωση από κίνδυνο, σοβαρή ασθένεια κ.λπ..) Τόσο ο Βασίλειος όσο και ο Νικόλαος είχαν ζώντες αδελφούς με τους οποίους δια­τηρούσαν τακτικές και στενές επαφές, έτσι η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα επιθυμίας να αποκτήσουν αδελφό. Για τον Βασίλειο αναφέρονται τουλάχιστον δύο αδελφοί, οι Βάρδας και Μαριανός, οι οποίοι μάλιστα τον βοήθησαν στην μετέπειτα οργάνωση της δολοφονίας του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, ο δε Νικόλαος είχε αδελφό ένα γιατρό, ο οποίος -όπως θα δούμε παρακάτω- φρόντισε να έρθει ο Βασίλειος σε επαφή με την αυτοκρατορική αυλή.

Βασίλειος: Ένας γοητευτικός Αρμένιος

Ο Βασίλειος γεννήθηκε κατά το 812 στα περίχωρα της Αδριανούπολης, από μια οικογένεια χριστιανών χωρικών, φτωχών αποίκων, πού οι περιστάσεις τους είχαν ξεριζώσει απ’ την πατρίδα τους την Αρμενία και που η τελευταία τους συμφορά, ο θάνατος του πατέρα, τους άφηνε τελειωτικά χωρίς κανένα πόρο. Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν, ότι η καταγωγή του ήταν Αρμενο-σλαβική ή καθαρά Σλαβική. Το προσωνύμιο Μακεδών οφείλεται στη βυζαντινή γεωγραφική αντίληψη, κατά την οποία ορισμένα μέρη της Θράκης αποτελούσαν τμήμα της Μακεδονίας. Η Μακεδονική (Ελληνική) δήθεν καταγωγή του Βασιλείου είναι μεταγενέστερο ιστορικό ψεύδος· ούτε ο Βασίλειος, ούτε κανένας άλλος αυτοκράτορας του Βυζαντίου είχε Ελληνική καταγωγή (βλ. «Ούτε ένας έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!»).

Νόμισμα του “εν θεώ βασιλέως των ρωμαίων” -όχι των ελλήνων- Βασιλείου· το μεταγενέστερο- δήθεν- «Μακεδών», δεν υπάρχει πουθενά.
.
Ο Βασίλειος, πού από­μεινε πια το μόνο στήριγμα της μητέρας και των αδελφών του, ήταν τότε εικοσιπέντε με εικοσιέξη χρόνων, ένα ψηλό και γεροδεμένο παλληκάρι, μέ γερά χέρια και στιβαρό κορμί. Πυκνά, σγουρά μαλλιά, πλαισίωναν το ζωηρό του πρόσωπο. Ολότελα αγράμματος, άλλωστεδεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζειήταν απλά ένας ωραίος νέος. Αυτό στάθηκε αρκετό για να δημιουρ­γήσει τη μεγάλη τύχη του και να φτάσει στο σκοπό του χωρίς δισταγμούς στηριζόμενος όχι μόνον σε γυναίκες, αλλά κυρίως σε ομοφυλόφιλους άνδρες, που γοητεύτηκαν έντονα από την αθλητική του ομορφιά.

Ο πρώτος γάμος του Βασιλείου με τον ηγούμενο

Περί το 840, ρακένδυτος, με ένα ραβδί στο χέρι κι ένα δισάκι στον ώμο έφτασε ο Βασίλειος μιά Κυριακή απόγευμα αναζητώντας την τύχη του στην Κωνσταντινούπολη. Αφανισμένος από την κούραση, κατασκονισμένος κι ενώ κόντευε να νυκτώσει πλάγιασε κάτω από τα προπύλαια της εκκλησίας του Αγίου Διομήδη, που βρήκε μπροστά του, όπου δεν άργησε να αποκοιμηθεί βαθιά, χωρίς καθόλου να προσέξει και όπως έτυχε.

Ο Νικόλαος, ηγούμενος του μοναστηριού, που παράρτημά του ήταν η εκκλησία (σύμφωνα με το Theophanes Continuatus, 5.9, σελ.223, ή προσμονάριος σύμφωνα με τον Συμεών το Λογοθέτη, «Περί Μιχαήλ και Θεοδώρας», 11, εκδ. Μπέκερ, σελ. 656) με έκπληξή του βλέπει τον καλοφτιαγμένο κοιμώμενο νέο. Το πρωί τον ξυπνά, τον προσκαλεί να τον ακολουθήσει και τον καθίζει στο τραπέζι. Του κάνει λουτρό και του δίνει καινούρια ρούχα («λούσας αυτόν και ιμάτιον περιβαλών»), συζούν («ομώροφον είχε και ομοδίαιτον», «Χρονικό» του Γεωργίου του Μοναχού στον Ίστριν, 2:5) και τελικά η γνωριμία τους πολύ σύντομα καταλήγει σε γάμο· ενώνονται με τελετή στην εκκλησία: «Τη δευτέρα ημέρα απελθών μετ’ αυτού εις το λουτρόν ήλλαξεν αυτόν και ελθών εν τη εκκλησία εποίησεν αδελφοποίησιν μετ’ αυτού και συνηυφραίνοντο εν αλλήλοις» (Γεωργίου Μοναχού στον Μόραβτσικ, σελ. 120.) Η τελευταία φράση θυμίζει το βιβλικό «και συνευφραίνου μετά γυναικός της νεότητός σου» (“Παροιμίαι”, 5:18), που αναφέρεται σε σχέση άνδρα και γυναίκας.

Στην ένωση αυτή, δεν υπάρχει καμμία νύξη φυλετικής ή οικογενειακής παραμέτρου για τη σχέση, ούτε για ανταλλαγή αί­ματος. Δεν έχει στρατιωτική σημασία, ούτε αναφέρονται συνθήκες, που να την προκάλεσαν (π.χ. διάσωση από κίνδυνο, σοβαρή ασθένεια κ.λπ.) Τόσο ο Βασίλειος όσο και ο Νικόλαος είχαν ζώντες αδελφούς με τους οποίους διατηρούσαν τακτικές και στενές επαφές, έτσι η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα επιθυμίας να αποκτήσουν αδελφό. Για τον -αγράμματο- Βασίλειο αναφέρονται τουλάχιστον δύο αδελφοί, οι Βάρδας και Μαριανός, οι οποίοι μάλιστα τον βοήθησαν στην μετέπειτα οργάνωση της δολοφονίας του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, ο δε Νικόλαος είχε αδελφό έναν γιατρό, ο οποίος φρόντισε να έρθει ο Βασίλειος σε επαφή με την αυτοκρατορική αυλή

Πρόκειται καθαρά για μια προσωπική σχέση, που έγινε για τους προσωπικούς λόγους του καθενός. Ο ηγούμενος «ευφραίνετο» από τον καλοφτιαγμένο Βασίλειο, ο οποίος, αν δεν είχε βρει τον ηγούμενο, πιθανόν θα συνέχιζε να κοι­μάται στους δρόμους. Για την ιστορία, ας αναφερθεί πως ο Βασίλειος έκανε και δεύτερο γάμο με άνδρα, αυτή τη φορά με τον γιο μιας πλούσιας χήρας, τον Ιωάννη.

Η αγάπη του Θεοφιλίτση για το Βασίλειο

Ο Βασίλειος ζητούσε επίμονα από το Νικόλαο να τον συστήσει σε κάποιον από τους επισήμους, που γνώριζε. Ο αδελφός του ηγούμενου, ένας γιατρός, είδε μια μέρα το Βασίλειο στο μοναστήρι, του φάνηκε πολύ καλοφτιαγμέ­νος και όμορφος και τον σύστησε σ’ έναν πελάτη του, τον Θεόφιλο, περισσότερο γνωστό με το προσωνύμιο Θεοφιλίτσης, συγγενή του κατέχοντα τότε τον τίτλο του Καίσαρα, Βάρδα, και του ίδιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄.

Ο Θεοφιλίτσης ήθελε να έχει στην υπηρεσία του ανθρώπους δυνατούς και ψηλόκορμους, που τους έντυνε με θαυμάσιες, ολομέταξες φορεσιές. Του άρεσε να εμφανίζεται στον κόσμο μαζί μ’ αυτούς τους γίγαντες που τον συνόδευαν (“εις σπουδήν έχον γενναίους άνδρας και ευειδείς και ευήλικας και επ’ανδρία μάλιστα και αρώμη σώματος διαφέροντας”, “Τheophanes Continuatus, 5.9, σελ. 225.) Μόλις ο γιατρός του μίλησε για το Βασίλειο, θέλησε να τον δει, και γοητευμένος απ’ το παράστημά του, τον πήρε αμέσως για να φροντίζει τα άλογά του δίνοντάς του το αξίωμα του πρωτοστράτωρα. Ο Θεοφιλίτσης αγαπούσε το Βασίλειο κάθε μέρα και περισσότερο (“και ημέραν εξ ημέρας επί πλέον ηγαπάτο παρ’ αυτού”.)

Ο δεύτερος γάμος του Βασιλείου με το γιό της πλούσιας χήρας

Ο Βασίλειος, έμεινε αρκετά χρόνια στο σπίτι του Θεοφίλτση και σ’ αυτό το διάστημα είχε μια περιπέτεια, που εξασφάλισε οριστικά το μέλλον του. Κάποτε, που ο αφέντης του πήγε με κάποια αποστολή στην Πελοπόννησο, ο Βασίλειος τον συνόδευσε σαν ιπποκόμος του, αλλά στο ταξίδι αρρώ­στησε και αναγκάσθηκε να σταματήσει στην Πάτρα. Στο ναό του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου γνωρίστηκε με ένα καλόγερο, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με μιά πλούσια ώριμη χήρα, η οποία ήταν ίσως και γιαγιά και ονομαζόταν από το όνομα του ανδρός της Δανιήλ, Δανιηλίδα.

Η περιουσία της Δανιηλίδας ήταν αφάνταστα μεγάλη («πλού­τη βασιλικά και όχι απλού ιδιώτη» μας λέει ο χρονογράφος.) Είχε πολλούς δούλους, απέραντα κτήματα, κοπάδια αμέτρητα, εργοστάσια, όπου γυναίκες ύφαιναν για λογαριασμό της υπέροχα μεταξωτά, θαυμάσια χαλιά, και ε­ξαίσια και λεπτά λινά. Το σπίτι της ήταν γεμάτο από πλού­σια ασημένια και χρυσά σκεύη. Στα σεντούκια της ήταν στοι­βαγμένα λαμπρά φορέματα, οι κασέλες της ξεχείλιζαν από βέργες σε πολύτιμα μέταλλα. Είχε ιδιόκτητο ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου, και όπως λέει κάποιος ιστορικός, ήταν πραγματικά «η βασίλισσα του τόπου».

Της Δανιηλίδας της άρεσε η πολυτέλεια και η επίδει­ξη, της άρεσαν όμως και οι ωραίοι άνδρες. Έτσι κινήθηκε το ενδιαφέρον της για το Βασίλειο, τον οποίο καλοδέχθηκε και τον περιποιήθηκε στο σπίτι της αναπτύσσοντας σύντομα πολύ στενές σχέσεις.

Ο Βασίλειος νυμφεύτηκε τελικά το γιό της χήρας, Ιωάννη. Το γεγονός πρέπει να είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση, καθ’ ότι αφ’ ενός επιβεβαιώνεται από διάφορες ιστορικές πηγές κι αφ’ ετέρου ο λόγιος και αξιωματούχος της βυζαντινής αυλής, Ιωάννης Σκυλίτζης, έχει φιλοτεχνήσει δύο εικόνες του γάμου στη “Χρονογραφία” του, μία από την εκκλησία και μία από το γαμήλιο γεύμα.

Το γαμήλιο γεύμα. Στη μέση διακρίνεται η μητέρα του Ιωάννη, Δανιηλίς, κι εκατέρωθεν αυτής το ζεύγος των νεονύμφων· αριστερά ο Βασίλειος Α’ και δεξιά ο Ιωάννης. [Οι χαρακτήρες αναγνωρίζονται από τα ονόματα, τα οποία είναι γραμμένα από επάνω τους (Ιωάννου Σκυλίτζη, «Χρονογραφία».)]
*
Όταν επί τέλους ο Βασίλειος αποφάσισε να φύγει, η Δανιηλίς του έδωσε χρήματα, όμορφες φορεσιές, και τριάντα δούλους για να τον υπηρετούν. Με όλα αυτά ο φτωχός ιπποκόμος έγινε ένας μεγάλος άρχοντας, και μπόρεσε να παρουσιασθεί στον κόσμο και ν’ αγοράσει και μερι­κά κτήματα στη Μακεδονία.

Χρόνια αργότερα, όταν ο Βασίλειος έγινε αυτοκράτορας πήρε τον Ιωάννη κοντά του δίνοντάς του το αξίωμα του πρωτοσπαθαρίου, ενώ τη Δανιηλίδα, όταν τον επισκέφθηκε στην Κωνσταντινούπολη, την υποδέχθηκε στα ανάκτορα της Μαγναύρας σα βασίλισσα και της παρα­χώρησε επίσημα τον τίτλο της βασιλομήτορος.

Άλλο γάμο με άνδρα δεν έκανε ο Βασίλειος. Θα ολοκληρώσουμε όμως, εν συντομία την ιστορία της ζωής του, προκειμένου να φανεί ξεκάθαρα, ότι ο αγράμματος Βασίλειος καμμία πνευματική ανησυχία δεν είχε, ώστε να κάνει πνευματικές ενώσεις, όπως παρουσιάζονται εξωραϊσμένα οι γάμοι του με τους άντρες από ορισμένους χριστιανούς ιστορικούς. Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή, το ίδιο ανθρώπινο πλάσμα, το πρωτόγονο και άξεστο, με τα σκληρά και βάναυσα ενστικτα και τα βίαια πάθη. Στάθηκε πάντα ένας συμφεροντολόγος, ένας άνθρωπος με ταπεινή ψυχή, χωρίς κανένα ενδοιασμό και καμμιά λε­πτότητα, χωρίς τιμή.

Παρακοιμώμενος του αυτοκράτορα

Οταν ο Βασίλειος γύρισε απ’ την Πάτρα στην Κωνσταντινούπολη ξαναμπήκε στην υπηρεσία του Θεοφιλίτση, οπότε δύο απρόοπτα περιστατικά τον έφεραν σ’ επαφή με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄. Ο αυτοκράτορας ήταν Εβραϊκής καταγωγής, ανίκανος, βωμολόχος, διεφθαρμένος και μέθυσος· με αυτό το προσωνύμιο έμεινε γνωστός στην Ιστορία: Μιχαήλ Γ΄ ο Μέθυσος. Ο Μιχαήλ διασπάθιζε σε γελοία έξοδα το δημόσιο χρήμα. Διοργάνωνε με το επιτελείο του όργια, τα οποία ξεκινούσαν με γελωτοποιούς και μίμους, αλλά κατέληγαν σε ακρωτηριασμούς ανυπόπτων πολιτών, θανατικές εκτελέσεις κ.λπ.. Ο Πατριάρχης Φώτιος εύρισκε πολύ αστείες τις διασκεδάσεις του αυτοκράτορα και πρόθυμα τον συναγωνιζόταν στο τραπέζι πίνοντας περισσότερο κι απ’ τον ίδιο.

Σε ένα τέτοιο όργιο ο Βασίλειος πάλαιψε και νίκησε έναν -ανίκητο εως τότε- Βούλγαρο παλαιστή. Λίγες μέρες αργότερα κατάφερε να δαμάσει και ένα ωραιότατο άλογο, που κάποιος επαρχιακός διοικητής είχε στείλει στον Μιχαήλ και κανένας δεν μπορούσε να καβαλήσει. Ο βασιλιάς, ο οποίος αρεσκόταν τόσο στην παρέα γυναικών, όσο και ανδρών, κατάμαγεμένος απέσπασε από τον Θεοφιλίτση αυτό το όμορφο παλληκάρι, που ήταν τόσο καλός ιπποκόμος και τόσο ρωμαλέος παλαιστής, τον κατέταξε στους δικούς του ιπποκόμους και του έδωσε το αξίωμα του πρωτοστράτωρα.

Όταν αργότερα ο Σκύθης ευνούχος παρακοιμώμενος του Μιχαήλ καθαιρέθηκε τη θέση του -ύστερα από πρόταση του Βάρδα- κατέλαβε ο Βασίλειος, τον οποίο άλ­λωστε ο Μιχαήλ λάτρευε. Δεν κου­ραζόταν να λέει, πως μόνον αυτός ήταν ένας υπηρέτης πι­στός και αφοσιωμένος.

Δακτύλιος του Βασιλείου ως παρακοιμώμενου.

*

Ο παρακοιμώμενος ήταν αξίωμα στη βασιλική αυλή του Βυζαντίου. Προήλθε από το γεγονός, ότι ο αξιωματούχος αυτός κοιμόταν πρό της θύρας του βασιλικού κοιτώνα. Η άμεση σχέση του παρακοιμώμενου με τον βασιλιά εξηγεί, γιατί έλαβε το αξίωμα αυτό τόση μεγάλη σημασία. Ήταν πολλές περιπτώσεις, που οι παρακοιμώμενοι εκτελούντες καθήκοντα άμεσου βοηθού του βασιλιά για την άσκηση της εξουσίας ήταν αυτοί, που ουσιαστικά κυβερνούσαν το βυζαντινό κράτος.

Τη θέση του παρακοιμώμενου ασκούσαν -για ευνόητους λόγους- ευνούχοι. Στην περίπτωση όμως, του διεφθαρμένου αυτοκράτορα Μιχαήλ η κατάληψη της θέσης του παρακοιμώμενου από τον σφριγηλό ερωτικά και όμορφο Βασίλειο ήταν η πλέον ενδεδειγμένη.

Αίμα, ηδονή, θάνατος

Αργότερα, ο Μιχαήλ πάντρεψε τον ευνοούμενό του με την ερωμένη του, την Ευδοκία Ιγγερίνα, η οποία ήταν πολύ όμορφη και ο Μιχαήλ την είχε αρκετά χρόνια ερωμένη. Την έδωσε -λένε- στο Βασίλειο με τη συμφωνία πως οι σχέσεις Μιχαήλ – Ευδοκίας θα εξακολουθούσαν. Η σύμβαση φαίνεται πως τη­ρήθηκε τόσο καλά, πού οι αμερόληπτοι χρονογράφοι αναγνωρίζουν τον Μιχαήλ σαν πα­τέρα τών δύο πρώτων παιδιών του Βασιλείου (Κωνσταντίνου και Λέοντος – μετέπειτα αυτοκράτορα.)

Οι παλατια­νοί συγγραφείς πιο διακριτικοί φυσικά, γύρω άπό ένα τόσο λεπτό ζήτημα, προσπάθησαν αντίθετα να εξυμνήσουν, όχι μόνο την ομορφιά και τη χάρη της Ευδοκίας, μα ακόμα και τη σύνεση και την αρετή της. Όμως, κι αυτή ακόμα η επι­μονή τους δείχνει πως υπήρχε κάπου ένα νευραλγικό σημείο, κάπως ενοχλητικό για τη Μακεδονική δυναστεία. Μο­νάχα ο Βασίλειος φαίνεται πως συμβιβάστηκε άκοπα με αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Είχε άλλωστε και τον τρόπο να παρηγορηθεί. Ήταν ερωμένος της Θέκλας, της αδελφής του αυτοκράτορα και ο Μιχαήλ έκλεινε τα μάτια του μπροστά σ’ αυτό το σύνδεσμο, όπως και ο Βασίλειος έκλεινε τα δικά του μπροστά στη μοιχεία της γυναίκας του. Έτσι λοι­πόν όλοι αυτοί αποτελούσαν την πιο όμορφη οικογένεια, που μπορεί κανείς να φαντασθεί.

Όταν ο Βασίλειος διείδε, ότι ο Καίσαρας Βάρδας αποτελούσε εμπόδιο στις φιλοδοξίες του τον συκοφάντησε στον αυτοκράτορα και τελικά με συνεργό τον γαμπρό του Βάρδα, Συμβάτιο, τον σκότωσε. Το πτώμα του Βάρδα μπροστά στα μάτια του αδιάφορου ή ανίσχυρου αυτοκράτορα κομματιάστηκε, ενώ οι όρχεις του κρεμάστηκαν σε κοντάρι και τους γυρόφερναν για θέαμα. Ο Πατριάρχης Φώτιος, σαν καλός αυλικός, έσπευσε να συγχαρεί τον αυτοκράτορα, που ξέφυγε από τόσο μεγάλους κινδύνους. Ο Βασίλειος ήταν τώρα ο νικητής και ο Μιχαήλ την ημέρα της Πεντηκοστής της 26ης Μαίου 866, τον ανακήρυξε συμβασιλέα.

Η ευγνωμοσύνη δέν ήταν η χαρακτηριστική αρετή του Βασιλείου. Επειδή οι χθεσινοί του συνένοχοι και ιδιαίτερα ο Συμβάτιος του ζητούσαν απαιτητικά το μερίδιο τους από την εξουσία και τις τιμές, αφού τώρα πια του ήταν άχρηστοι τους έδιωξε χωρίς κανέναν ενδοιασμό και όταν οι δυσαρεστημένοι εστασίασαν, ο Βασίλειος τιμώρησε αυστηρά την ανταρσία τους. Τους έβγαλε τα μάτια και αφού έκοψε το δεξί χέρι του Συμβάτιου και τη μύτη ενός άλλου συνεργάτη του, τους εξόρισε.

Ο Μιχαήλ, που συνέχισε τα μεθύσια και τις διασκεδάσεις και «ξόδευε τους θησαυρούς του Κράτους σκορπίζοντας το χρήμα με το φτυάρι με κίναιδους, οργανοπαίκτες, χορεύτριες κι ένα πλήθος από ακόλαστους ανθρώπους», ήταν τώρα το τελευταίο εμπόδιο, που είχε απομείνει στον Βασίλειο στην προσπάθειά του για αναρρίχηση στον αυτοκρατορικό θρόνο. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου του 867, ύστερα από ένα ακόμα μεθύσι του Μιχαήλ σε δείπνο στό παλάτι του Αγίου Μάμαντα ο Βασίλειος με τους συνεργάτες του δολοφονούν τον Μιχαήλ· πρώτα του κόβουν και τα δύο χέρια κι ύστερα τον ξεκοιλιάζουν χύνοντας τα εντόσθιά του στο πάτωμα.

Παραμερίζοντας όλα τα εμπόδια που τον χώριζαν από τό θρόνο, ο Βασίλειος ήταν αυτοκράτορας. Πρώτη του φροντίδα ήταν να εγκαταστήσει στα διαμερίσματα της νόμιμης αυτοκράτειρας τη γυναίκα του, την Ευδοκία Ιγγερινή, που ως την τελευταία στιγμή ήταν η ερωμένη του Μιχαήλ Γ΄, αν και είχε δώσει το λόγο του στη Θέκλα. Λίγα χρό­νια αργότερα, απόκτησε μάλιστα απ’ αυτήν ένα γιό, που ήταν το πρώτο νόμιμο παιδί του, και ύστερα, άλλες τέσσερες θυγατέρες (τις έβαλε σε μοναστήρι, προκειμένου να τις αποκαταστήσει.) Βλέπουμε πώς την ψυχή του Αρμένιου χωριάτη, που είχε μείνει χυδαία, στο βάθος της δεν τη δυσκόλευαν τέτοιες μάταιες λεπτότητες.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γνωρίζοντας την επιρροή και δύναμη, που είχαν οι καλόγεροι έκτισε περί τα εκατό μοναστήρια, τους ενίσχυε συνεχώς και τους κολάκευε. Εκείνη την εποχή οι καλόγεροι έγιναν οι πιο αφοσιωμένοι και πιστοί στυλοβάτες της μακεδονικής δυναστείας. Έπίσης ξόδεψε πολλά χρήματα για την ανακαίνιση, τη διακόσμηση και το στολισμό με εικόνες του ναού των Αγίων Στεργίου και Βάκχου, που αναφέρονται στις τελετές γάμων μεταξύ ανδρών

Ο Βασίλειος πέθανε το 886 σε ηλικία εβδομηντατεσσάρων ετών κατά τη διάρκεια κυνηγιού. Είναι πολύ πιθανόν να δολοφονήθηκε, όπως ο Βάρδας κι ο Μιχαήλ, κι αυτός από συνωμοσία (βλ. σχετική μελέτη του Vogt: “La jeunesse de Leon VI”, στη “Revue Historique”, τ. 174, 1934) αν και βυζαντινές πηγές ισχυρίζονται, ότι σκοτώθηκε από τα κέρατα ελαφιού (Λέων Γραμματικός, 262.)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδοτική Αθηνών.

Κ. Παπαρρηγόπουλου, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους».

Γ. Κορδάτου, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας».

Κ. Σάθα, “Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη”.

Ι. Σκυλίτζη, «Χρονογραφία», εκδ. «Μίλητος», Αθήνα.

Βασίλιεφ, «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας 324-1453», εκδ. «Μπεργαδή».

Καρόλου Ντίλ, «Βυζαντινές μορφές», εκδ. «Μπεργαδή», Αθήνα, 1969.

Τζών Μπόσγουελ, «Γάμοι μεταξύ ανδρών», εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα, 2004.

Εγκυκλοπαίδειες «Ήλιος», «Πάπυρος Λαρούς».

.
ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΓΙΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΟΜΟΦΥΛΩΝ
Από τη Βίβλο έως τις μέρες μας …;

Παρουσιάζονται δειγματοληπτικά ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιερών ζευγαριών ατόμων ιδίου φύλου από την πλούσια σχετική χριστιανική παράδοση.

Δαβίδ – Ιωνάθαν: Μιά τρυφερή σχέση

Από την πρώτη στιγμή, που συνάντησε ο μεγαλύτερος γιός του βασιλιά Σαούλ, Ιωνάθαν, τον Δαβίδ η καρδιά του άρχισε να κτυπά δυνατά για αυτόν τον ωραίο και δυνατό -σύμφωνα με τις βιβλικές περιγραφές- νέο, ο οποίος μόλις είχε νικήσει τον Γολιάθ. Η αμοιβαία έλξη των δύο ανδρών περιγράφεται στο βιβλίο «Βασιλειών Α΄»: «Η ψυχή του Ιωνάθαν συνεδέθη μετά της ψυχής του Δαυίδ, και ηγάπησεν αυτόν ο Ιωνάθαν ως την ιδίαν αυτού ψυχήν» (18:1). Ο Δαβίδ -ανύπαντρος ακόμα- έζησε μαζί με τον Ιωνάθαν στο σπίτι του Σαούλ και «διέθετο Ιωνάθαν και Δαυίδ εν τω αγαπάν αυτόν κατά την ψυχήν αυτού» (18:2-3.)

*

Δαβίδ και Ιωνάθαν σε τρυφερό στιγμιότυπο.
(“La Somme le Roy”, ιγ΄ αι., Βρετανικό Μουσείο.)
*
Στο συγκεκριμένο βιβλίο της Βίβλου περιγράφονται αρκετές τρυφερές στιγμές μεταξύ των δύο ανδρών, όπως: «Απεκρίθη Δαυίδ τω Ιωνάθαν και είπε‡ γινώσκων οίδεν ο πατήρ σου ότι εύρηκα χάριν εν οφθαλμοίς σου» (20:3.) Ο Σαούλ σχεδίαζε να σκοτώσει τον Δαβίδ, ο Ιωνάθαν όμως, ο οποίος «ηρείτο τον Δαυίδ σφόδρα» (19:2) μεσολάβησε γεγονός, που ξεσήκωσε την οργή του βασιλιά.
Ο Ιωνάθαν τελικά σκοτώθηκε μαζί με τον πατέρα του και τα αδέρφια του σε μια μάχη. Ο Δαβίδ πόνεσε πολύ για το θάνατο του αγαπημένου του Ιωνάθαν. Έγραψε μάλιστα κι ένα θρήνο («Βασιλειών Β’», 1:17-27), στον οποίο επισημαίνει σπαραξικάρδια, ότι αγάπησε τον Ιωνάθαν περισσότερο από τις γυναίκες: «Αλγώ επί σοι, αδελφέ μου Ιωνάθαν‡ ωραιώθης μοι σφόδρα, εθαυμαστώθη η αγάπησίς σου εμοί υπέρ αγάπησιν γυναικών» (1:26.)
.
Ο Iησούς και ο Ιωάννης, «όν ηγάπα ο Ιησούς»

Στο Μυστικό Δείπνο περιγράφεται μία αρκετά τρυφερή σκηνή, κατά την οποία ενώ ο Ιησούς και οι μαθητές είναι ξαπλωμένοι γύρω από το τραπέζι, ο Ιωάννης βρίσκεται φωλιασμένος στον κόλπο του Ιησού, ενώ μετά γέρνει στο στήθος του διευκρινίζεται δε, ότι ο Ιησούς τον αγαπούσε: «’Ην δε ανακείμενος εις εκ των μαθητών αυτού εν τω κόλπω του Ιησού, όν ηγάπα ο Ιησούς… επιπεσών δε εκείνος επί το στήθος του Ιησού…» («κατά Ιωάννην», 13:23-25.) Η φράση «όν ηγάπα» επαναλαμβάνεται και σε άλλα σημεία στο ίδιο Ευαγγέλιο (19:26, 21:7), ενώ στο εδάφιο 20:2 εμφανίζεται ελαφρώς παραλλαγμένη σε: «όν εφwλει ο Ιησούς».

*

Ο Ιωάννης ακουμπισμένος στο στήθος του Ιησού -όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο- σε στάση, που δηλώνει πως ο καλλιτέχνης θεωρούσε τη σχέση τους τρυφερή και οικεία («κατά Ιωάννην», 13:25.) (Ξυλόγλυπτο του ιδ΄αι.).
*
Οι περιγραφές αυτές μας κάνουν να αναρωτηθούμε άν ο Ιησούς αγαπούσε μόνο τον Ιωάννη κι όχι τους άλλους Αποστόλους. Η ιδιαίτερη αγάπη του προς τον Ιωάννη ενισχύεται κι από το γεγονός, ότι ενώ πέθαινε στο σταυρό, ανέθεσε στον Ιωάννη την προστασία της μητέρας του, κάτι, που γίνεται και σε ένα νυμφευμένο ζεύγος, όταν ο ένας πεθαίνει.

.

Το ζεύγος των αγίων Περπέτουας – Φηλικιτάτης

Το πρώτο μεταβιβλικό ζεύγος ομόφυλων αγίων ήταν ένα ζεύγος γυναικών: η Αγία Περπέτουα και η Αγία Φηλικιτάτη (1 Φεβρουαρίου), μια 22χρονη Ρωμαία αριστοκράτισσα και η θεραπαινίδα της, οι οποίες ήταν μαζί στη ζωή (αρχές γ΄ αι.), αλλά και στο θάνατο, που -σύμφωνα με το Συναξάρι- ήταν μαρτυρικός, λόγω της χριστιανικής τους πίστης. Αν και μαζί τους μαρτύρησαν κι άλλοι τέσσερις προσήλυτοι, οι δύο αυτές γυναίκες ήταν, που ενέπνευσαν τη φαντασία των Χριστιανών, ενώ οι υπόλοιποι πολύ σπάνια αναφέρονται τους επόμενους αιώνες.

Δεν ήταν σαφής η πραγματική φύση της σχέσης τους· και οι δύο είχαν από ένα μωρό. Ο γάμος βέβαια μιάς νεαρής γυναίκας στη Ρώμη εκείνης της εποχής δεν ήταν ενδεικτικός των ερωτικών της προτιμήσεων. Η αμφιβολία εντείνεται από το γεγονός, ότι, ενώ αναφέρονται διάφοροι άλλοι συγγενείς εμπλεκόμενοι στις περιγραφές των τελευταίων ημερών της ζωής τους και του μαρτυρίου τους (κυρίως ο πατέρας της Περπέτουας και ο αδελφός της Φηλικιτάτης) είναι καταφανέστατη η απουσία κάποιου συζύγου.
Η Περπέτουα πρό του μαρτυρίου της είδε σε όραμα, ότι ξεντύθηκε «και έγινε άντρας», ενώ στο τέλος και οι δύο γυναίκες δοξάστηκαν ως «ανδριώτατοι …; στρατιώται εκλεκτοί».

.

Το ζεύγος των αγίων Πολύευκτου – Νέαρχου

Τον επόμενο αιώνα στην Αρμενία, οι άγιοι Πολύευκτος και Νέαρχος (9 Ιανουαρίου) περιγράφονται από το Συναξαριστή ως «αδελφοί, όχι εκ γενετής, αλλά λόγω αγάπης». Το Αρμενικό Συναξάρι επί πλέον αναφέρει, ότι «ήταν ο ένας σύντροφος του άλλου». Είχαν μεταξύ τους «τη στενότερη δυνατή φιλία γιατί ήταν σύντροφοι και υπηρετούσαν μαζί» (ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες.) Ο Συμεών ο Μεταφραστής προσθέτει: «Ήταν δεμένοι μεταξύ τους με μια φιλία πιο δυνατή από το αίμα της συγγένειας. Αυτή η παθιασμένη ένωση τους έδενε και τους έκανε να πιστεύουν, ότι ο ένας ζούσε και ανέπνεε στο σώμα του άλλου». [«Ούτω δε φιλία προς αλλήλους συνδεδεμένοι, ως πολλώ πλέον αίματος τε και συγγενείας, εκ της κατά πόθον ακριβούς ομονοίας συνηρμόσθαι αυτών τας ψυχάς, εκάτερον τε εν εκατέρου σώματι ζήν όλως ή και αναπνείν οίεσθαι» (417)].

.

Ο Νέαρχος ήταν χριστιανός ενώ ο Πολύευκτος όχι, όταν όμως είδε σε όραμα το Χριστό πήρε κι αυτός το μέρος τους. Ο Νέ­αρχος έμαθε, πως οι στρατιώτες, που θα θυσίαζαν στα είδωλα θα προάγονταν, ε­νώ οι χριστιανοί, που θα αρνούνταν θα αποκεφαλίζονταν. Λυπήθηκε τότε πολύ, γιατί θα αποχωρίζονταν με τον (ειδωλολάτρη, σύμφωνα με αυτά, που μέχρι τότε γνώριζε) Πολύευκτο, εφ’ όσον μόνο αυτός, ως χριστιανός, θα πήγαινε στον Παράδεισο. Ανέφερε λοιπόν στον Πολύευκτο, πως αισθανόταν απαρηγόρητος για τον επικείμενο χωρισμό τους.

Ο Πολύευκτος, αναπήδησε και αγκάλιασε («περιπλακείς») τον Νέαρχο, εκλιπαρώντας τον να μάθει την αιτία του επικείμενου χωρισμού τους. Δεμένος («συνημμένος») με τον Νέαρχο με «αγάπη χωρίς όρια», ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα γι’ αυτόν, να βασανιστεί, να πεθάνει ή να πάθει ο,τιδήποτε άλλο, μην ενδιαφερόμενος ακόμα ούτε για τα παιδιά του, γιατί θεωρούσε την αγάπη του για τον Νέαρχο πιο σημαντική. Τότε ο Πολύευκτος τον ρώτησε: «Αυτό είναι που φοβόσουν, Νέαρχε, και υποπτευόσουν για μας από την αρχή; Συνειδητοποίησες λοιπόν, όλα όσα αφορούν το σαρκικό μέρος της σχέσης μας;» («έοικας ούν τα μεν σωματικά της φιλίας ημών έγνωκέναι», Ομπέ, σελ. 89. Βλ επίσης: Τζών Μπόσγουελ, «Γάμοι μεταξύ ανδρών», εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα, 2004.])

.

Λόγω της συγκυρίας ο Πολύευκτος αποκάλυψε πως κι εκείνος πίστευε στο Χριστό, τον οποίο είχε δει σε όραμα ως νεανίσκο και, παρ’ όλο που δεν είχε βαπτισθεί, κινδύνευε να μαρτυρήσει στα χέρια των Ρωμαϊκών Αρχών.

Ο πεθερός του προσπαθούσε να τον αποτρέψει υπενθυμίζοντάς του τη σχέση του με τη γυναίκα του. Ο Πολύ­ευκτος του απάντησε: «Για ποια γυναίκα και παιδιά θα περηφανευτώ τώ­ρα;» και δεν υπέκυψε. Ποτέ του όμως, δεν ξέχασε την αγάπη του για τον Νέαρχο, γιατί ήταν μία ψυ­χή και («διάθεσις») σε δύο σώματα. Οι τελευταίες του λέξεις κατά το μαρτύριό του ήταν: «Νέαρχε, αδελφέ μου, να θυμάσαι τον μυστικό μας όρκο» (σημ. ο Πολύευκτος ανακηρύχτηκε ο προστάτης άγιος των όρκων).

.

Η αγάπη ανάμεσα στον Πολύευκτο και τον Νέαρχο είναι η κινητήριος δύ­ναμη αυτής της ιστορίας, αλλά και το πιο συγκινητικό στοιχείο, κι ας αφο­ρούσε αρχικά έναν εθνικό κι ένα χριστιανό. Αυτό το σημείο της ι­στορίας υπερβαίνει την ορθόδοξη άποψη της θρησκείας. Ο Πολύευκτος πε­θαίνει πεπεισμένος, ότι θα πάει στον Παράδεισο και έτσι θα είναι για πάντα μαζί με τον Νέαρχο (κι όχι με τη γυναίκα του, ή τα παιδιά του). Το κύριο θέμα τόσο αυτής της ιστορίας, όσο και της προηγούμενης των Περπέτουας – Φηλικιτάτης είναι παρόμοιο. Οι σύζυγοι και τα παιδιά είναι ασήμαντοι για τους αγίους. Αυτό που κυριαρχεί στις διηγήσεις και τίθεται υπεράνω όλων είναι οι στενές τους σχέσεις.

.

Το ζεύγος των Αγίων Σέργιου και Βάκχου

Το ζεύγος αγίων, που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στο χριστιανικό κόσμο ήταν οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος (7 Οκτωβρίου.) Ζούσαν σαν ένας άνθρωπος στην αγάπη τους για τον Χριστό και αχώριστοι στο στρατό αυτού του κόσμου (ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες), ενωμένοι όχι από τη φύση αλλά από την πίστη. Πάντα τραγουδούσαν και έλεγαν: «Τι καλόν και τι τερπνόν εστί συγκατοικώσιν οι αδελφοί επί τω αυτώ».

.

Το ζεύγος των Αγίων Σέργιου και Βάκχου, ενώ ενώνονται φέροντας χρυσά περιλαίμια. Ανάμεσά τους διακρίνεται ο Ιησούς στον παραδοσιακό ρόλο του κουμπάρου. (Μονή Αγ. Αικατερίνης, Σινά, ζ΄αι.).

*

Σύμφωνα με το Συναξάρι τους, μαρτύρησαν επειδή έγιναν χριστιανοί. Για αρχή τους έβγαλαν τις στολές, τους φόρεσαν γυναικεία ρούχα και τους έβαλαν να παρελάσουν μπροστά απ’ όλη την πόλη, προς το παλάτι, με βαριές αλυσίδες στο λαιμό. Αυτός ήταν ο κλασικός τρόπος για την κοινωνική ταπείνωση ενός σχετικά ανδροπρεπή πολεμιστή και θυμίζει την ποινή για ομοφυλοφιλικές πράξεις, όπως περιγράφεται από τον Προκόπιο (Μυστική Ιστορία,11), τον Μαλάλα και το Θεοφάνη

.

Στο μαρτύριο, που ακολούθησε πρώτος πέθανε ο Βάκχος. Ενώ ο Σέργιος θλιμμένος για την απώλεια του φίλου του έκλαιγε, ο Βάκχος εμφανίστηκε εμπρός του, σαν λαμπρός άγγελος και του είπε: «Βιάσου αδελφέ μου και μέσω μιάς όμορφης και τέλειας ομολογίας, ακολούθησέ με και απόκτησέ με στο τέλος της πορείας. Το δικό σου βραβείο θα είναι να είμαι μαζί σου». Η υπόσχεση αυτή του Βάκχου είναι αξιοσημείωτη κι ενδεικτική του είδους των σχέσεών τους. Ανταμοιβή του Στέργιου δεν θα ήταν η αγιοποίηση, ούτε ο στέφανος του μάρτυρα, ούτε ο Παράδεισος, αλλά ο ίδιος ο Βάκχος.

.

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος σε σύγχρονη αγιογραφία από το διαδίκτυο.

*

Στην πιο γνωστή βιογραφία τους, εκείνη του Συμεών του Μεταφραστή, ο Σέργιος αποκαλείται «τρυφερός σύντροφος» (ο γλυκύς εταίρος και εραστής) του Βάκχου. Οι Σέργιος και Βάκχος έγιναν το προεξέχον ζεύγος, που επικαλείται στις τελετές ένωσης ομοφύλων.

* * *

Πρόσφατα δύο ομοφυλόφιλοι ιερείς της Αγγλικανικής Εκκλησίας παντρεύτηκαν κατά τη διάρκεια κανονικής θρησκευτικής τελετής στο ναό του Αγίου Βαρθολομαίου στο Λονδίνο, οπότε διαβάστηκε το Ευαγγέλιο, ακούστηκαν ύμνοι κι ανταλλάχθηκαν βέρες. «Ενώπιον Θεού και ανθρώπων» οι κληρικοί Πήτερ Κόουελ και Ντέηβιντ Λόρντ αντάλλαξαν όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης συνεχίζοντας την μακρόχρονη χριστιανική παράδοση των γάμων μεταξύ ανδρών.

.

Για λόγους κοινωνικού κατατρεγμού η Εκκλησία -αντίθετη στην παράδοσή της- με εγκυκλίους της (7/2/1834, 26/9/1862) απαγόρευσε τελικά την τελετή της αδελφοποιίας, απειλώντας με τιμωρίες τους παραβάτες λαϊκούς και ιερείς. Αδελφοί και αδελφές λέγονται οι μοναχοί/ές, αδελφάτα τα θρησκευτικά σωματεία, ενώ από την τελετή της αδελφοποιίας προέκυψε και ο χαρακτηρισμός των ομοφυλοφίλων: Αδελφές.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΙΝ

Άγιον Όρος, μονή Παντελεήμονος, φύλλα 60-62

Ποιεί ο ιερεύς ευλογητόν, τρισάγιον, Παναγία τριάς, Πατέρ ημών, ότι σού έστιν, απολυτίκιον της ημέρας, και κοντάκιον και του αγίου της μονής, ωσαύ­τως και το κοντάκιον και θεοτόκιον. Είτα τίθησιν το άγιον Εύαγγέλιον εν τω αναλογίω και τίθησι τας δεξιάς χείρας επάνω αυτού οι μέλλοντες αδελφοί ποιηθήναι, κρατούσι δε κηρούς άπτοντας και ο ιερεύς λέγει τάς ευχάς μεγαλοφώνως.

Αγαπητοί ηκούσατε την ευαγγελικήν φωνήν την λεγουσαν, του Κυρίου δεήθωμεν, ταύτα εντέλλομαι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους και του μεγάλου Παύλου λέγοντος· η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ουκ ασχημονει, η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής, ου λογίζεται το κακόν, ή αγάπη ουδέποτε εκπίπτει εν Χριστώ τω Θεώ ημών, ως και Δαβίδ προφητικώς φάσκει· ιδού δη τί καλόν, ή τί τερπνόν άλλ’ ή τό κατοικείν αδελφούς άμα εν αγάπη Θεού. Πορεύεσθε πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Είτα λέγει την συναπτήν· εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν.

Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και τής σωτηρίας των ψυχών ημών, του Κυρί­ου δεηθώμεν …;

Και αλλάσσουν τας χείρας αυτών εν τω Αγίω Ευαγγελίω. ο έχων ά­νω τίθησιν υποκάτω. Είτα επεύχεται ο ιερεύς λέγων την ευχήν ταύτην του Κυρίου δεήθωμεν.

Δέσποτα Κύριε ο Θεός ημών, ο ποιήσας τον άνθρωπον κατ’ εικόνα σην και ομοίωσιν, και δούς αυτώ εξουσίαν πάσης σαρκός αϊδίου, ο ευδοκήσας τους αγίους σου αποστόλους Φίλιππον και Βαρθολομαίον αδελ­φούς γενέσθαι, ου δεσμουμένους φύσεως, αλλά πνεύματος αγίου κοινω­νία, ο και τους αγίους σου μάρτυρας Σέργιον και Βάκχον αδελφούς γενέ­σθαι αξιώσας, αυτός ευλόγησον και τους δούλους σου τούτους, όδεινα και όδεινα, ου δεσμουμένους φύσεως αλλά πίστεως τρόπω· δός αυτοίς, Κύριε, του αγαπάν αλλήλους αμισήτους και ασκανδαλίστους είναι πάσας τας ημέρας της ζωής αυτών· πρεσβείαις της αγίας Θεοτόκου και πάντων των αγί­ων σου, ότι σον το κράτος και σου έστιν ή βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του πατρός και του υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Του Κυρίου δεηθώμεν. Κύριε ο Θεός ημών, ο εν τη κατά σάρκα σου οικονομία Ιάκωβον και Ιωάννην, υιούς Ζεβεδαίου, ου κατηξιώσας αδελφούς γενέσθαι, αλλά μαθητάς και αποστόλους αναδείξας· αυτός και νύν, τους δούλους σου τού­τους τους πνευματικήν αγάπην εαυτούς αγαπήσαντας, εν ειρήνη και ομονοία διατήρησον πάσας τας ήμερας τής ζωής αυτών, εργαζομένους τας εντολάς σου. Και κατεύθυνον την οδόν αυτών, την λαμπάδα αυτών άσβεστον διατήρησον, συγκαταρίθμων αυτούς μετά των πέντε φρονίμων παρ­θένων, σώσον, ελέησον αυτούς ένεκεν του ονόματός σου το επεκεκλημένον υπ’ αυτούς και καταξίωσον αυτούς χάριν ευρείν ενώπιόν σου, ό­τι ουκ ην τα σαρκικά ως τα πνευματικά.

Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνευματι. Αμήν.

Του Κυρίου δεήθωμεν.

Κύριε ο Θεός ημών, ο συναθροίσας τους αγίους σου αποστόλους εν νεφέλαις και ενώσας αυτούς ενταύθα αδελφούς εν διλήμματι αγίω, εις ειρήνην και σωφροσύνην εις αγάπην ανυπόκριτον και εις έργα αγαθά εργαζομένους τας εντολάς σου, χάριτι και οικτιρμοίς και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ’ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου πνεύματι. Αμήν.

Του Κυρίου δεηθώμεν…

Ελέησον ημάς, ο Θεός, κατά το μέγα σου έλεος -δεόμεθά σου- έτι δεόμεθα υπέρ των γενομένων αδελφών όδεινα και όδεινα ελέους, υγείας, ζωής, και σωτήριας, και αφέσεως των αμαρτιών είπομεν.

Ότι αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν.

Τροπάριον ήχος πλάγιος β’.

Τω συνδέσμω ταις αγάπαις συνδεόμενοι οι αυτάδελφοι τω δεσπόζοντι των όλων εαυτούς Χριστώ αναθεμένοι, ωραίους πόδας εξατενίζοντες ευαγγελιζόμενοι πάσιν ειρήνην.

Και ασπάζονται το Άγιον Ευαγγέλιον και αλλήλους και απόλυσις.

ΠΗΓΕΣ:

<a href="http://freeinquiry.gr/pro.php?id=569"http://freeinquiry.gr/pro.php?id=569

http://www.pare-dose.net/?p=4524

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=565

Τελευταία έχω ψάξει αρκετά για τη σχέση εκκλησίας και σεξουαλικότητας, κι αυτό θα το διαπιστώσετε κι από τα προηγούμενα εξίσου ενδιαφέροντα άρθρα μου. Έχω όμως σ’αυτήν την περίσταση να εκφράσω την ένστασή μου. Η εκκλησία, ως γνωστόν, καταπιέζει οποιασδήποτε μορφής σεξουαλικότητα πέρα από την απαραίτητη για τεκνοποιία. Μήπως δηλαδή η ακολουθία αυτή γινόταν πραγματικά για πνευματική ένωση, και ίσως κάποιοι από τους πνευματικά ενωμένους ανέπτυσσαν και σαρκικές σχέσεις; Δεν αποκλείω κάποιοι από τους προαναφερθέντες αγίους να είχαν και ομοφυλοφιλικές σχέσεις, αλλά σίγουρα συγκεκαλυμμένες, ώστε μόνο υπόνοιες σήμερα νά’χουμε γι’αυτές. Εάν η ομοφυλοφιλία ήταν κάτι επιτρεπτό, γιατί δεν το επισημοποίησε τελικά η εκκλησία για να τελειώνει το όλο πρόβλημα, αλλά τελικά κατήργησε το θεσμό της αδελφοποιίας; Συμπέρασμα από τα παραπάνω ήταν ότι μάλλον ο αρχικός στόχος της πράξης αυτής ήταν η ένωση, κάτι σαν πνευματικός γάμος, κι όχι γάμος σαν το συμβατικό, άσχετά αν αρκετοί την έκαναν γι’άλλους σκοπούς.

Τα περί μαλακίας, αρσενοκοιτίας, μοιχείας, αιμομιξίας και πορνείας

Θα καταλάβατε σίγουρα περί τείνος πρόκειται και μόνο απ’τον τίτλο. Πρόκειται για εκκλησιαστικό κείμενο, και συγκεκριμένα για το Ιερόν Πηδάλιον. Το Ιερόν Πηδάλιον είναι βιβλίο που γράφτηκε από τους μοναχούς Νικόδημο τον Αγιορίτη και Αγάπιο προς τα τέλη του 17ου αι. Σ’αυτό συνοψίζονται όλοι οι κανόνες των αποστόλων, πατέρων, οικουμενικών και τοπικών συνόδων προς χρήση απ’όλους τους ορθοδόξους, κληρικούς και λαϊκούς. Το βιβλίο τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1800 στη Λειψία, μετά από την επικύρωση της πατριαρχικής συνόδους της Κωνσταντινούπολης το 1793. Μολονότι έχουν εκφραστεί ενστάσεις για την αναχρονιστικότητά του, επισήμως το Πηδάλιον παραμένει ακόμα σε ισχύ στην εκκλησία μέχρις νέας αποφάσεως. Το βιβλίο ψηφιοποιήθηκε πρόσφατα. Πρόσφατα επίσης οι εκδρόσεις Περίπλους εξέδοσαν ένα βιβλίο με τα μέρη του Πηδαλίου που αφορούν τα περί μαλακίας, αρσενοκοιτίας, μοιχείας, αιμομιξίας και πορνείας, καθώς και κάποια άλλα αμαρτήματα.

Εδώ θα παρουσιάσω ενδεικτικά κάποια τέτοια μέρη του Πηδαλίου, παρμένα από διάφορες πηγές, τα περισσότερα όμως από
αυτό το ιστολόγιο.
Ως γνωστ΄΄ον, η εκκλησία κρατά άκρως καταπιεστική στάση απέναντι στη σεξουαλικότητα, γι’άγνωστο λόγο. Προφανώς σκοπός της είναι να μετατρέψει τον κόσμο σε μία ομάδα ψυχασθενών με πολύπλοκα ενοχικά συμπλέγματα κι αποθημένα που θα διοχετεύουν την ενέργειά τους στην πίστη και τροφοδότησή της.
Οι ίδιοι οι συγγραφείς του βιβλίου αυτού, όπως και πολλοί άλλοι που καταδικάζουν τη σεξουαλικότητα, βέβαιο είναι ότι έπασχαν από κάποια ψυχική διαταραχή, ίσως είχαν κάποια τραυματική εμπειρία στην παιδική τους ηλικία, κι όλη αυτή η καταπίεση κι ενοχή συνδυάζεται τέλεια με μια δόση σαδισμού, ώστε να χαίρονται καταπιέζοντας και τους πιστούς. Παρακάτω λοιπόν ενδεικτικά κάποια τμήματα:

Περί πορνείας/μοιχείας

«Όποιος λαϊκός ήθελε χωρίση την γυναίκα του χωρίς λόγου πορνείας, ήγουν μοιχείας, και πάρη άλλην ελευθέραν γάμου, ας αφορίζεται. Ομοίως ας αφορίζεται η γυναίκα εκείνην, οπού αφήση τον άνδρα της, άνευ λόγου πορνείας, και πάρη άλλον.»… «Και ος αν απολελυμένην γαμήση μοιχάται»

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού σύμφωνα μ’αυτή τη διάταξη θά’πρπε ενα είχε αφοριστεί! Γιατί αν ένας άντρας ή μια γυναίκα χωρίσει χωρίς να συντρέχουν λόγοι μοιχείας ή πορνείας και ξαναπαντρευτεί, αφορίζεται, και το ίδιο αν κάποιος άντρας παντρευτεί χωρισμένη! Νομίζω όμως πω ςκαι παλιά΄οι χωρισμένες μπορούσαν να ξαναπαντρευτούν.

Περί πορνογραφίας (δεν υπήρχε ο όρος τότε, όμως αυτό περιγράφει)

«Επειδή μερικοί εζωγράφιζον εις τοίχους και σανίδας ζωγραφίας τινάς ασέμνους, οίον, γυναίκας γυμνάς, ή λουομένας, ή υπό ανδρών φιλουμένας, και άλλα τοιαύτα αισχρά, τα οποία απατώσι τους οφθαλμούς των ορώντων, και κινούσι τον νουν και την καρδίαν προς επιθυμίας σαρκικάς, διά τούτο προστάζει ο παρών Κανών, αι τοιαύται εικόνες με κανένα τρόπον να μη ζωγραφίζωνται, ει δε τις ήθελε τας ζωγραφίση, να αφορίζεται, επειδή όλαι αι πέντε αισθήσεις του σώματος, και μάλιστα η πρώτη, και βασικωτάτη όρασις με ευκολίαν εμβάζει τας εικόνας εκείνων οπού βλέπει μέσα εις την ψυχήν.»

Οι σύγχρονοι παραγωγοί πορνογραφικου υλικού πώς θά’πρεπε να τιμωρούνται; Επίσης, γιατί τόση περιγραφή στις εικόνες; Μήπως ερεθίζονταν οι ίδιοι ενώ τά’γραφαν;

Το εκτενέστερο κομμάτι όμως που βρήκα είναι το πε΄ρι μαλακίας

«Η μαλακία γίνεται τριών λογιών, ή με το χέρι το ίδιον του ανθρώπου, ή με το χέρι άλλου, ή με το κοπάνισμα και κτύπημα εις τα μηρία.»

Εδώ περιγράφονται αναλυτικότατα οι τρόποι της μαλακίας. Τους γνώριζαν άραγε εξ ιδίας εμπειρίας ή συμμοναχών; Και όπως λέει και ο διαχειριστής του ιστολογίου απ’όπου πήρα τ’αποσπάσματα του Πηδαλίου, αν κάποιος σας ρωτήσει για το πόσα είδη μαλακίας υπάρχουν, μπορείτε να συμβουλευτείτε το Πηδάλιον! Και συνεχίζω με το λόγο περί μαλακίας:

«Είναι η κοινή και ψυχόλεθρος πανούκλα, οπού φθείρει και απολλύει τους περισσοτέρους ανθρώπους του κόσμου, και μάλιστα τους αθλίους νέους»… «Δεν πρέπει και τούτο να λανθάνη τους πνευματικούς Πατέρας, ότι η κατάρατος μαλακία προχωρεί και εις τας γυναίκας, διά τούτο και αυταί πρέπει να κανονίζωνται ωσάν και οι άνδρες, ίνα μη λέγω και βαρύτερα».

Οι νέοι είναι άθλιοι, διότι ίσως αντιστέκονται περισσότερο σ’αυτήν την ψυχοφθόρο καταπίεση. Και φυσικά οι γυναίκες είναι τα κατ’εξοχήν διεφθαρμένα όντα που παρασύρουν ακόμα και τους ενάρετους άντρες, γι’αυτο θα πρέπει να τιμωρούνται σκληρότερα. Άλλωστε η γυνή είναι η αιτία της πτώσης του ανθρώπου απ’τον Παράδεισο, γνωστό αυτό. Ποια όμως είναι η τιμωρία:

«Ο παρών Κανών διορίζει ότι όποιος κάμη μαλακίαν, τεσσαράκοντα ημέρας να μη μεταλαμβάνη, απερνώντας αυτάς με ξηροφαγίαν, ήτοι με ψωμί μόνον και νερόν, και κάμνωντας καθ’ ημέραν μετανοίας εκατόν»… «Η χωρίς συγκυλισμόν γινομένη ή γίνεται με πιασίματα και φιλήματα, χωρίς όμως γαργαλισμόν, και κανονίζεται είκοσι ημέρας ή γίνεται και με γαργαλισμόν και κανονίζεται τριάντα ημέρας»… «Ει δε και μετά την επίγνωσιν του κακού, δύο ή τρεις φορές μαλακισθή, να παύη από την Ιερωσύνην και να καταβαίνη εις τάξιν Αναγνώστου»

Τόσο διαστροφική τιμωρία που ούτε ο ίδιος ο ιατρός Kellog δεν είχε σκεφτεί. Ευτυχώς όμως δε θέσπισε αφορισμό, γιατί τότε η εκκλησία σύντομα θά’χανε τα περισσότερά της μέλη. Τι γίνεται με τον ιερέα ή τον υποβιβασμένο σε αναγνώστη που μαλακίζεται περισσότερες φορές; Η μαλακία όμως βλάπτει σοβαρά.

«Καθώς όλοι κοινώς λέγουσιν, οι τε παλαιοί και νεώτεροι ιατροί, οι μαλακοί είναι άθλιοι και ελεεινοί, διατί

Α΄ κιτρινίζουσι,

Β΄ αδυνατεί ο στόμαχός των και να χωνεύσουν δεν ημπορούν,

Γ΄ ασθενεί η όρασις των οφθαλμών τους,

Δ΄ χάνουσι την φωνήν,

Ε΄ χάνουσι την ευφυΐαν και οξύτητα του νοός,

ΣΤ΄ χάνουσι την μνήμην,

Ζ΄ χάνουσι τον ύπνον, με κάποια ταραχώδη ενύπνια,

Η΄ τρέμει το σώμα των,

Θ΄ χάνουσιν όλην την ανδρείαν του σώματος και της ψυχής και γίνονται άνανδροι ωσάν γυναίκες,

Ι΄ ακολουθεί εις αυτούς η αποπληξία, ήτοι ο ταμπλάς,

ΙΑ΄ ακολουθεί εις αυτούς συχνάκις η καθ’ ύπνους ρεύσις, πολλάκις δε και όταν είναι έξυπνοι διά το πολύ άνοιγμα των σπερματικών τους πόρων, και

ΙΒ΄ τέλος πάντων γηράσκουσιν ογλίγωρα και αποθνήσκουσι κακώς.»

Εάν ίσχυαν όλα αυτά, σχεδόν όλος ο πληθυσμός του πλανήτη θά’πρεπε ν’αποτελούταν από βλάκες φορτωμένους μ’όλα τα προβλήματα υγείας. Το πρώτο ίσως εν μέρει ισχύει, πάντως ασφαλώς δεν προέρχεται απ’την μαλακία. Η “καθ’ύπνους ρεύσεις” είναι η ονείρωξη.
Συνεχίζω με τα περί μαλακίας από
άλλη πηγή.

“Η μαλακία λοιπόν είναι μία αμαρτία τόσον μησητή κοντά εις τον Θεόν, ώστε οπού εθανάτωσε δι’ αυτήν τον Αυνάν τον υιόν του Ιούδα, όστις πρώτος έδειξε το κακόν τούτο επάνω εις την γην, από του οποίου και η μαλακία ωνομάσθη αυνανισμός. Λέγει γαρ το Πνεύμα το Άγιον εις την Γένεσιν (Κεφ. λη΄ 10). Πονηρόν δε εφάνη εναντίον του Θεού, ότι εποίησε τούτο (ο Αυνάν) και εθανάτωσεν αυτόν (ο Θεός δηλαδή), και είναι γνώμη τινών διδασκάλων ότι ο Θεός μισώντας τόσον πολλά εκείνους τους υπερηφάνους φιλοσόφους των Ελλήνων, τους αφήκε να κυριευθούν από την αμαρτίαν αυτήν διά τιμωρίαν της ειδωλολατρείας των, επειδή γνόντες τον Θεόν, ουχ ως Θεόν εδόξασαν. συμπεραίνεται δε τούτο από εκείνο οπού λέγει ο Παύλος περί αυτών: «Διό και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις καθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς» (Ρωμ. α΄ 24), όπου με το, αυτών εν εαυτοίς, εφανέρωσε το πάθος της μαλακίας, κατά το οποίον το αυτό σώμα και ενεργεί και πάσχει αυτό εις εαυτό.”

Θα περίμενα και μια επίθεση στους ειδωλολάτρες αρχαίους φιλοσόφους, οι οποίοι, όπως λέει, γνώρισαν το Θεό αλλά δεν το δόξασαν. Πράγματι είναι γνωστό ότι αρκετοί απ’τους μεγάλους Έλληνες φιλοσόφους αντιλαμβάνονταν ένα Θεό, αλλ’αυτό δε σταμάτησε τον προβληματισμό και τη συνεχή αναζήτησή τους, γιατί αυτά είναι χαρακτηριστικά ατόμου υψηλής νοημοσύνης, πράγμα που απ’τους περισσοτέρους φανατικούς είτε αχρηστεύεται είτε λείπει. Ο Αυνάν όμως λανθασμένα λέγεται ότι διέπραξε μαλακία, κανονικά έβγαζε το πέος του πριν την εκσπερμάτιση, γιατί δεν ήθελε να κάνει παιδιά με την αδερφή της γυναίκας του που είχε παντρευτεί αφού εκείνη είχε πεθάνει, κάτι που έπρεπε να γίνεται κατά τον εβραΪκό νόμο. Εκτός κι αν αυτό ανήκει στις άσκοπες σεξουαλικές διαστροφές.

Οι αρνητικές επιπτώσεις όμως της μαλακίας είναι πολύ βαθύτερες από τις παραπάνω.

“Η μαλακία όχι μόνον προξενεί ζημίαν αιώνιον εις την ψυχήν, αλλά και ζημίαν εις την υγείαν του σώματος. Ζημίαν αιώνιον εις την ψυχήν, διατί την υστερεί της Βασιλείας των ουρανών, και την καταδικάζει εις την παντοτεινήν τιμωρία της κολάσεως, ως λέγει ο Παύλος (Α’ Κορίνθ. στ’ 9).”

Τι να έγραψε ο Παύλος άραγε; Κι έπειτα από την αναφορά των αρνητικών σωματικών επιπτώσεων της μαλακίας που είχα παραθέσει λίγο παραπάνω συνεχίζει:

“Όποιος θέλει, ας αναγνώση το νεοτύπωτον βιβλιάριον το περί μαλακίας, και εκεί θέλει ιδεί τας αναριθμήτους ασθενείας και συμπτώματα οπού προξενεί η αμαρτία αύτη εις τους μαλακοποιούς, κατά τας γνώμας των φυσικών και των ιατρών. Εκεί θέλει εύρει ότι είναι αφρονέστατοι εκείνοι οπού διά της μαλακίας και πορνείας χάνουσι το σπέρμα των, το οποίον είναι το βάλσαμον και η δύναμις, και το πλέον πολύτιμον υγρόν του σώματός των, τόσον αναγκαίον εις την ζωήν και σύστασιν του σώματος, ώστε οπού, κατά πάντας τους ιατρούς, ένα δράμι σπέρμα αξίζει διά σαράντα δράμια αίμα, και η δύναμις εκείνου είναι ισόμετρος με την δύναμιν των τεσσαράκοντα δραμίων του αίματος. Λοιπόν, ω νέοι αδελφοί μου, φυλάττεσθε, δι’ αγάπην Θεού, να μη πέσετε εις τοιούτον θεοκατάρατον, διαβολικόν και θεομίσητον αμάρτημα. Φοβηθήτέ το ωσάν πανούκλαν και φθοράν του ανθρωπίνου γένους και μισήσετέ το, αν όχι διά τι σας υστερεί από την ουράνιον Βασιλείαν, όχι, διά τι σας καταδικάζει εις την αιώνιον καταδίκην, αλλά καν διά τι σας υστερεί από την υγείαν του σώματος και από τόσα καλά φυσικά, και σας κάμνει να ζήσετε μίαν αβίωτον, αθλίαν και ελεεινήν ζωήν. Και αν η επιθυμία της σαρκός σάς πολεμή και δεν σας αφίνη να ειρηνεύσετε, σας συμβουλεύει ο θείος Χρυσόστομος να υπανδρεύεσθε νέοι, προ του να πέσετε εις καμμίαν τοιαύτην παρά φύσιν κίνησιν και φθοράν της παρθενίας σας, εάν δηλαδή ήσθε κοσμικοί και λαϊκοί.”

Εδώ έχουμε την αντίληψη ότι το σπέρμα είναι κάποιο ιδιαίτερα πολύτιμο αγαθό που πρέπει να διατηρείται και να χρησιμοποιείται μόνο όταν είναι απαραίτητο, δηλαδή για τεκνοποίηση, αυτό συμφωνεί με τις αντιλήψεις αρχαίων φιλοσόφων και γιατρών αλλά και κινέζων ταοΪστών. Προφανώς στηριζόμενοι στο ότι το σπέρμα μπορούσε να δημιουργήσει νέα ζωή (ο μηχανισμός δεν ήταν γνωστός) και πουθενά αλλού, οι αρχαίοι σοφοί θεώρησαν ότι επρόκειτο για κάποιο υλικό υπέρτατης αξίας για τον άνθρωπο, αν και τώρα γνωρίζουμε πως είναι κάτι πολύ φτινό στην παραγωγή. Σημειώστε επίσης το πύρινο μίσος των συγγραφέων για τη μαλακία που αποπνέει ψυχονευρωτισμό. Κι επίσης ποιος είπε ότι οι παντρεμένοι δε μαλακίζονται; Και τέλος πιστεύω πως επειδή ο κόσμος δεν πειθόταν εύκολα από τις προτροπές της εκκλησίας, τονίστηκε ιδιαίτερα ο υποτιθέμενος κίνδυνος για την υγεία μήπως και προβληματιστεί τελικά.

Και συνεχίζουμε με τις ποινές που προβλέπονται για την ομαδική μαλακία, αλλά και τη θέση της ως προς άλλα αμαρτήματα.

“την μαλακίαν, μέχρις ογδοήκοντα ημερών το δηλωθέν επιτίμιον δέχεται.
Μίξιν εδώ ο Κανών λέγει όχι την τελείαν αμαρτίαν της αρσενοκοιτίας, αλλά όταν δύο τινές, ένας εις τον άλλον κάμνουσι την μαλακίαν*, το οποίον με διπλούν Κανόνα κανονίζει ο Άγιος, και τον τούτο ποιήσαντα εις ογδοήντα ημέρας επιτιμά να ξηροφαγή, και να κάμνη καθ’ εκάστην μετανοίας εκατόν# επειδή, όχι μόνον βλάπτει τον εαυτόν του, αλλά και τον αδελφόν του, και κάμνει την αμαρτίαν διπλήν.
Μερικοί δε μίξιν ενόησαν εδώ τον συγκυλισμόν και την παρατριβήν των μελών, και όχι την τελείαν αμαρτίαν. Γίνεται δε ο συγκυλισμός, ή μετά δύω ανδρών, ή μετά δύω γυναικών, η μετά ανδρός και γυναικός. Είναι δε ο συγκυλισμός κατά το βάρος της αμαρτίας, αναμέσον μαλακίας και πορνείας, της μεν μαλακίας μεγαλήτερος, της δε πορνείας μικρότερος.”

Διπλή λοιπόν η οινή για τους συμμαλακιζομένους.

Και τέλος η μαλακία πριν την ιεροσύνη:

“ριπέπτωκε πάθει, μη θαρρών ίσως ως παρά τούτο μόνον της Ιερωσύνης αποπεμφθήσεται, αποχρώσαν πρότερον δεξάμενος επιτίμησιν, ούτως εις Ιερωσύνην ερχέσθω. Ει δε τούτω μετά την Ιερωσύνην εάλω, επί ενιαυτόν ένα ταύτης αργήσας, και τοις ειωθόσιν επιτιμίοις σωφρονισθείς, προς την Ιερωσύνην επανιέτω# ει δε μετά την επίγνωσιν της αμαρτίας, δις ή τρις τούτο εργάσαιτο, της Ιερωσύνης παυσάμενος, εις Αναγνωστών τάξιν ερχέσθω.”

Και μετά έχουμε τα παραπάνω περί της υποβίβασης του ιερέος σε αναγνώστη.

Περί αρσενοκοιτίας

«Τόσον δε φοβερόν πράγμα είναι η αρσενοκοιτία, ώστε οπού ο ίδιος Θεός ηθέλησε να καταβή προσωπικώς διά να ιδή αν τη αληθεία ενεργήται τοιαύτη αμαρτία, ωσάν να μη επίστευε καλά, αν ήτο δυνατόν να ευρεθή επάνω εις την γην μία τοιαύτη τερατώδης κακία. Ο δε Αγιος Ιερώνυμος λέγει ότι διά μόνην την αμαρτίαν αυτήν αργοπόρησεν εις τόσας χιλιάδας χρόνους να γένη άνθρωπος ο Υιός του Θεού,διά τούτο και οι ευσεβείς Βασιλείς εις τον θείον τούτον νόμον ακολουθούντες, εθανάτωναν τους αρσενοκοίτας.»

Δηλαδη ο Χριστός άργησε τόσα χρόνια να έρθει γιατί ο κόσμος είχε υποπέσει σ’αυτήν την αμαρτία; Κι επίσης, σύμφωνα με την παρατήρηση του αρχικού συγγραφέα που εγώ δεν πρόσεξα καθόλου, πώς γίνεται ο Θεός να κατεέβηκε να δει αφού είναι πανταχού παρόν; Και τώρα πάμε στα παρακάτω τα σκληρότερα, απ’τα οποία θα πήρατε μια γεύση από την τελευταία πρόταση του παραπάνω αποσπάσματος.

«Και ο μεν Ιουστινιανός, κατά τον Ζωναράν, και ο μέγας Θεοδόσιος πρότερον εγύμνωναν τους αθέους αρσενοκοίατας από όλα των τα υπάρχοντα, έπειτα τους επόμπευον, και ούτω τους έδιδαν πικρόν θάνατον. Ο δε Ουαλεντιανός ενώπιον πάντων κατέκαιε τους αρσενοκοίτας. Και Λέων δε και Κωνσταντίνος οι Βασιλείς εν τη εκλογή των νόμων λέγουσι να θανατώνωνται με ξίφη οι ασελγείς, και ο ποιών και ο υπομένων. Εάν δε ο υπομένων είναι παρακάτω από τους ιβ΄ χρόνους, να συγχωρήται διά το ανήλικον.»

Εάν τα παραπάνω είναι αληθή, τότε το Βυζάντιο δεν είχε ουσιαστική διαφορά από μια σημερινή ισλαμική δημοκρατία. Και προσέξτε εδώ πόσο έντονα περιγράφονται οι θανατώσεις. Τους διαπόμπευαν, τους έδιναν πικρό θάνατο, τους κατέκαιαν, τους σκότωναν με ξίφος. Ο σαδισμός σ’όλο του το μεγαλείο! Ευτυχώς τουλάχιστον τα παιδιά κάτω των 12 ετών εξαιρούνται.
Παρακάτω περισσότερα περί αρσενοκοιτίας και αιμομιξίας από
εδώ.

“-Εάν αρσενοκοιτήση τις τον γαμβρόν του, τέσσερα έτη επιτιμάται, ξηροφαγών μετά την εννάτην, και ποιών καθ’ εκάστην γονυκλισίας διακοσίας.
-Εάν τις αρσενοκοιτήση τον αδελφόν του, οκτώ χρόνους επιτιμάται, ξηροφαγών μετά την ενάτην, και ποιών καθ’ εκάστην γονυκλισίας τετρακοσίας.
-Εάν δε τις αδελφός μικρότερος αρσενοκοιτηθή από τον μεγαλύτερον, χωρίς να αρσενοκοιτήση αυτός, τρεις χρόνους επιτιμάται, ξηροφαγών μετά την θ΄ και ποιών γονυκλισίας εκατόν.
-Εάν τις πέση με την θυγατέρα μίαν φοράν, πέντε χρόνους επιτιμάται, ει δε περισσότερον, εξ χρόνους και επτά, ξηροφαγών μετά την ενάτην, και ποιών καθ’ εκάστην γονυκλισίας πεντακοσίας.
-Εάν τις πέση με την μητέρα του μίαν φοράν, επτά χρόνους επιτιμάται, ει δε πολλάκις, δώδεκα χρόνους, ξηροφαγών μετά την θ΄ και ποιών γονυκλισίας πεντακοσίας.”

Μάλλον η θανατική ποινή δε θά’ταν αποδεκτή την εποχή της συγγραφής του βιβλίου, γι’αυτό και θεσπίστηκαν οι παραπάνω ηπιότερες ποινές. Εδώ έχω ασάφεια, όταν λέει “ξηροφαγών μετά την εννάτην” ενοεί να ξηροφαγήσει μετά την έννατή μέρα για τα υπόλοιπα χρόναι της ποινής, μετά την έννατη φορά της διάπραξης του εγκλήματος για το υπόλοιπο της ποινής; Τι; Και πώς θα ζήσει όλο αυτό το διάστημα;

Περί μεταμφιέσεων

«Ουκ έσται σκεύη ανδρός επί γυναικί, ουδέ μη ενδύσηται ανήρ στολήν γυναικείαν, ότι βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου πας ποιών ταύτα»

Εντάξει, είναι γνωστό, τα καρναβάλια είναι του Διαβόλου. Τι θα πρόβλεπε ο κανών όμως για τους σημερινούς τραβεστί; Και ακόμα γι’αυτους που ντύνονται με ρούχα του άλλου φύλου αλλά συμπεριφέρονται κατά το φυσικό τους; Και οι γνήσιοι τρανσέξουαλ τι θα πάθαιναν; Καλά, για τους τελευταίους πιστεύω πως ακόμα και ο τεμαχισμός του χιλιοσχισμένου σώματός τους μετά απ’τα πολλά βασανιστήρια και τη θανάτωση δε θα ήταν αρκετός.

Περί των χριστουγεννιάτικων κουλουριών (αυτό δεν είναι σεξουαλικό, το ίδιο όμως παράλογο)

«Επειδή και μερικοί από αγνωσίαν κινούμενοι, τη Δευτέρα μετά την Χριστού γέννησιν έψηναν σεμίδαλιν και άλλα τινά είδη, τα οποία ένας τον άλλον μεταδίδοντες έτρωγαν, κάμνοντες τούτο διά τιμήν τάχα των επιλοχίων της Θεοτόκου, διά τούτο ο παρών Κανών διορίζει, τοιούτον πράγμα να μη γίνεται εις το εξής από τους Χριστιανούς. Επειδή το να παρομοιάζωμεν διά της τοιαύτης συνηθείας, εμ την κοινήν και ταπεινήν γέννησιν ημών των ανθρώπων, την ανερμήνευτον γέννησιν της Αειπαρθένου, τούτο δεν λογίζεται τιμή εις αυτήν, ήτις υπέρ νουν και λόγον εγέννησεν εν σαρκί το αχώρητον τω παντί Θεόν Λόγον, αλλά μάλλον ατιμία, Ωσπερ γαρ άσπορον, και εκ Πνεύματος αγίου, ομολογούμεν της Θεοτόκου την Σύλληψιν, ούτω παρομοίως και την αυτής Γέννησιν ανωτέραν συνομολογούμεν πάσης λοχείας, ήτις εστίν η μετά πόνων του βρέφους γέννησις, και η ακόλουθος των αιμάτων ρύσις κατά τον Ζωναράν. Οποιος δε τούτο ήθελε κάμει, ει μεν Κληρικός είναι, ας καθαίρεται, ει δε λαϊκός, ας αφορίζεται»

Επειδή η γέννηση του Χριστού είναι ανώτερη από αυτές των απλών θνητών (πώς γίνεται αυτό αφού ήταν δήθεν και πλήρης άνθρωπος;) τοέθιμο των κουλουριών τα Χριστούγεννα για τα επιλόχια της Θεοτόκου δεν την τιμά, αλλά την προσβάλλει, και γι’αυτό επιβάλλονται οι παραπάνω ποινές, ο μεν κληρικός να καθαίρεται ο δε λαϊκός να αφορίζεται! Τι πιο παράλογο απ’αυτό! Ρε μήπως δεν είχαν τίποτα να καλύψουν το χρόνο τους πέρα απ’την προσευχή και την μαλακίαν πιθανόν κι επινοούσαν αβέρτα ποινές; Ή ήταν πράγματι τόσο σαδιστές και ψυχανώμαλοι;

Περί κτηνοβασίας από
εδώ.

“Όσοι έπεσαν ή πίπτουν εις αμαρτίαν με τα άλογα ζώα, και έπραξαν την λεγομένην κτηνοβατίαν, προστάζει ο παρών Κανών να μη κανονίζονται όλοι παρόμοια, αλλ’ εκείνοι μεν οπού ήμαρτον με αυτά μερικές φορές, προ του να γένουν είκοσι χρόνων, και χωρίς να έχουν γυναίκας, ούτοι δεκαπέντε χρόνους να κάμουν εις τον τόπον των υποπιπτόντων, και πέντε χρόνους να στέκονται μαζύ με τους πιστούς εν τη Εκκλησία συμπροσευχόμενοι, και μετά ταύτα να μεταλαμβάνουσι. Πρέπει δε να εξετάζεται και η εν τη μετανοία ζωή αυτών, και ει μεν με θερμότητα μετανοούν, να κανονίζονται συγκαταβατικότερα, ει δε αμελώς, να μη λαμβάνουσι καμίαν συγκατάβασιν. Εάν δε ούτοι πολλότατες φορές και με υπερβολήν έπεσαν εις την άλογον ταύτην αμαρτίαν της κτηνοβατίας, ας κάμνουν εις τους υποπίπτοντας χρόνον μακρόν. Και ούτοι μεν έτσι συγκαταβατικά να κανονίζονται, και διά την νεαράν ηλικίαν των, κατά την οποίαν ανάπτει η της επιθυμίας φλοξ, και δια την αφροσύνην αυτών. Εκείνοι δε οπού, και υπέρ τους είκοσι χρόνους της ηλικίας όντες, και γυναίκες έχοντες, εις το μιαρόν αυτό αμάρτημα έπεσαν, εικοσιπέντε χρόνους μεν ας υποπίπτουν, και πέντε χρόνους δε ας συμπροσεύχονται με τους πιστούς, και ούτω μετά τους τριάκοντα χρόνους αυτούς ας μεταλαμβάνουν. Εκείνοι δε οπού υπέρ τους πεντήκοντα χρόνους όντες, και γυναίκας έχοντες, εις κτηνοβατίαν έπεσαν, μόνον εις τον θάνατόν τους ας μεταλαμβάνουν, και όχι άλλην φοράν. Ουδεμίαν γαρ αιτίαν έχουσιν ούτοι να προφασισθούν ως οι ανωτέρω, ούτε το νεαρόν της ηλικίας, ούτε το αστήρικτον του φρονήματος.”

Βλέπουμε εδώ πως η κτηνοβασία είναι χειρότερη και από την αιμομιξία, όντας απ’όλα τα παραπάνω αμαρτήματα αυτό με τη σκληρότερη ποινή μετά το χωρισμό άνευ λόγου πορνείας ή μοιχείας και τα χριστουγεννιάτικα κουλούρια! Τόσο ήταν το μίσος των πατέρων για την πράξη, ώστε οι υποπίπτοντες άνω των πενήντα δεν είχαν κανένα ελαφρυντικό και θα μεταλάμβαναν μόνο στο θάνατό τους! Πριν ή μετά απ’αυτόν; Ενδιαφέρον επίσης προκαλεί ο διαχωρισμός των εγκληματιών σε κατηγορίες ανάλογα με την ηλικία και το αν έχουν γυναίκες. Οι ελαφρύτερη κατηγορία, πάλι με ποινή σκληρότερη από τους αρσενοκοίτες και τους αιμομίκτες, είναι εκείνοι μέχρις 20 ετών που δεν έχουν γυναίκες. Αυτό στην πραγματικότητα αντανακλά ένα πολιτιστικό φαινόμενο. Οι νέοι εκείνες τις εποχές συνήθιζαν να κτηνοβατούν ως συμβολική πράξη για το πέρασμα στην ενηλικίωση και τη μετέπειτα συνεύρεση με γυναίκες.

Και για το τέλος δίνω συνοπτικά τα περιεχόμενα της συμπυκνωμένης συλλογής κανόνων των εκδόσεων Περίπλους, τώρα από
άλλο ιστολόγιο.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Σημείωμα του εκδότη 11
Πρόλογος 13
Ποιους μπορούν να σπιτώνουν και να κοιμίζουν οι κληρικοί και τα δεινά που προκύπτουν από αγένειους νέους 19
Αρσενοκοίτες, κτηνοβάτες, φονιάδες, δηλητηριαστές, μοιχοί
και μάγοι ίσον ένα και το αυτό 28
Πραγματεία περί μαλακίας το ανάγνωσμα 37
Η διπλή εκδοχή της μαλακίας και ο συγκυλισμός 44
Μαλακία και ιερωσύνη 46
Μοναχική πορνεία 48
Άλλο αδελφομιξία αμφιθαλής και άλλο ετεροθαλής 50
Περί των δύστυχων ευνούχων και των κατηγοριών τους 52
Οποιος παντρεφτεί διαζευγμένη να αφορίζεται 60Δεν αρκεί ο βιασμός πρέπει η βιασθείσα να είναι
και «αμνήστευτος» 62Οπού Ιερωμένοι πορνεύουν με αφιερωμένην γυναίκα
εις τον θεόν, ήτοι καλογραίαν 70
Τέρμα τα Καρναβάλια 72
Απαγορεύεται να τρως κουλούρι… πάνω στο κρεβάτι
κι ας είναι και Χριστούγεννα 76
Αυτοί που εκτρέφουν και βόσκουν πόρνες 79
Όποια παρατάει τον άντρα της… 81
Επειδή μερικοί εζωγράφιζον εις τοίχους
και σανίδας ζωγραφιάς τινάς άσεμνους 84
Αιχμάλωτες με βίτσιο τους βάρβαρους βιασμούς 86
Αρραβωνιαστικές χωρίς άποψη 91
Περί κτηνοβασίας 92
Οταν φθαρούν η κουνιάδα, η πεθερά ή άλλος
στενός συγγενής 95
Όταν κάποιος πάθει ρεύση, στον ύπνο ή στο ξύπνιο του 100
Όταν κάποιος πέσει… 103
Όταν αμαρτάνει το μάτι και η φαντασία 111
Όταν οι γυναίκες έχουν περίοδο 113
Και ένα τεστ αρετής 119

Φανταστείτε, ύστερα απ’όλα τα παραπάνω, πώς θα ήταν μια οικογένεια που τηρεί κατά γράμμα το Πηδάλιον, ή, το πιο εφιαλτκό, ένα κράτος με νομικό σύστημα βασισμένο στο Πηδάλιον! Πού θα έγκυταν η διαφορά του με μια ισλαμική δημοκρατία; Πουθενά. Πού είναι η ελευθερία του χριστιανισμού; Πουθενά. Και μια τελευταία απορία: ο Χριστός τι σχέση έχει μ’όλα αυτά;

Μερομήνια: η αρχαία τέχνη της πρόβλεψης του καιρού

Πηγή:
meteo-news.gr

Τα Μερομήνια!

Αρχαία Μαντική πρόβλεψη του καιρού.Είναι κατάλοιπο παλαιών αστρολογικών αντιλήψεων.Πίστευαν ότι μπορούσαν να μαντέψουν τον καιρό που θα έχει κάθε μήνας αν εξέταζαν τις πρώτες τρεις ή εξη ή δώδεκα μέρες των μηνών Ιουλίου ή Αυγούστου ή Ιανουαρίου.Τα Μερομήνια (Μήνας+ημέρα) είναι γνωστά και ως Μηναλλάγια (Μήνας+αλλαγή).Σε άλλες περιοχές της χώρας μας είναι γνωστά ως: Μεραμήνια, Μηνολόγια, Καταμήνια, Νερομήνια, Κεφαλομήνια, Καταμηνάτα,Αλλαξομήνια, Δρίμες, Δρίματα.

Έτσι λέγονται ορισμένες μέρες Ιουλίου ή Αυγούστου ή Ιανουαρίου. Τις ημέρες αυτές παρατηρούν εμπειρικά τον καιρό οι λαϊκοί μετεωρολόγοι.

Σπουδή των Μερομήνιων ( παλαιά γκραβούρα )

Βάσει των παρατηρήσεων που κάνουν αποφαίνονται ότι:

Οποιο καιρό θα κάνει τη πρώτη μέρα της παρατήρησης τον ίδιο καιρό θα κάνει το πρώτο μήνα του χρόνου. Ο υπολογισμός των μηνών για τις καιρικές προβλέψεις αρχίζει από τον Αύγουστο. Στην Ηλεία (Πελοπόννησος) ο καιρός της πρώτης Αυγούστου αντιστοιχεί για τον καιρό που θα κάνει το μήνα Αυγουστο. Η δεύτερη μέρα του Αυγούστου αντιστοιχεί για το Σεπτέμβριο και ούτω καθεξής. Στη Λέσβο αρχίζουν τις παρατηρήσεις και προβλέψεις του καιρού από τις 26 Ιουλίου ως τις 6 Αυγούστου.Στα Κύθηρα αρχίζουν από τις 20 Ιουλίου γιορτή του Προφήτη Ηλία.

Ο Προφήτης Ηλίας ήταν εξαιρετικά δραστήριος και δυναμικός. Έζησε το 1000 πΧ. Το εβραϊκό του όνομα ήταν Ελιγιαχού= Ο Θεός μου είναι ο Ιεχωβά. Ο Ηλίας με τη προσευχή του κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό. Με τη γλώσσα του εμπόδισε τη βροχή και δεν έβρεξε επί τριάμισι χρόνια. Ανάστησε το γιο της χήρας στα Σερεπτά. Είδε το Θεό στο όρος Χωρήβ. Εσχισε τον Ιορδάνη με τη μηλωτή του.Ανελήφθη στον ουρανό πάνω σε πύρινη άμαξα. Στη Μεταμόρφωση του Ιησού στο όρος Θαβώρ στάθηκε δίπλα του με τον Μωυσή. Στον Πόντο μετρούν τις πρώτες ημέρες του Γενάρη. Οι παρατηρήσεις του καιρού της 1ης Γενάρη αφορούν τη πρόβλεψη του Γενάρη και ούτω καθεξής. Σε άλλα μέρη της χώρας αρχίζει σε άλλες ημερομηνίες Σε πολλούς λαούς υπάρχει η πίστη ότι οι μέρες αυτές είναι αποφράδες όπως οι δρίμες. Κατά συνέπεια τις ημέρες των Μερομήνιων απαγορεύονται οι εργασίες. Πίστευαν ότι αν τις ημέρες εκείνες ο ξυλουργός έκοβε ξύλα, η ξυλεία θα σάπιζε. Αν οι νοικοκυρές έπλυναν τα ρούχα τότε αυτά θα φθειρόταν πολύ γρήγορα. Πρόσεχαν πολύ τη κάθε εκδήλωση τους. Δεν έκαναν γάμους και προξενιά τις ημέρες των Μερομήνιων διότι πίστευαν ότι οι γάμοι θα διαλυόταν και τα προξενιά θα χαλούσαν. Τα Μερομήνια βασίζονται σε παμπάλαιες αντιλήψεις των αρχαίων που πίστευαν ότι τα ουράνια σώματα επηρεάζουν την ατμόσφαιρα της γης. Ειδικά εκείνοι που μετρούσαν τα Μερομήνια από τις 20 Ιουλίου πίστευαν ότι τότε γίνεται η εμφάνιση του Αστερισμού του Κυνός.

Η ουράνια σφαίρα. Με το βέλος σημειώνεται ο αστερισμός του Κυνός Ο Αστερισμός αυτός ήταν προσφιλής στους Αστρολόγους και στους Μάγους για μαντικές παρατηρήσεις. Ταυτίζεται η αρχή των Μερομήνιων με τη γιορτή του Προφήτη Ηλία διότι πίστευαν ότι ο Προφήτης Ηλίας ήταν κύριος της βροχής και των μετεωρολογικών φαινομένων. Σε άλλα μέρη της χώρας μετρούν τις πρώτες 6 ημέρες με αφετηρία την 20η Ιουλίου. Πιστεύουν ότι ο καιρός της 20ης Ιουλίου (από το πρωί ως το μεσημέρι) αφορά το μήνα Ιούλιο.Από το μεσημέρι ως το βράδυ αφορά το μήνα Αύγουστο. Και ούτω καθεξής. Από απλή περιέργεια και μόνο, χωρίς να πιστεύω σε αστρολόγους και μάντεις κράτησα στο ημερολόγιο μου κάποιες σημειώσεις σχετικά με τον καιρό τις επίμαχες ημέρες. Συγκεκριμένα άρχισα τη καταγραφή του καιρού την 20η Ιουλίου που υποτίθεται ότι ότι καιρό θα έκανε εκείνη την ημέρα,θα έκανε και όλο το μήνα Ιούλιο. Η 20η Ιουλίου ήταν στο Σκαλοχώρι ήταν ημέρα καλοκαιριάτικια ζεστή χωρίς τίποτα το απρόοπτο. Πράγματι και ο μήνας Ιούλιος κύλησε ομαλά. Την 21η Ιουλίου ο καιρός στην αρχή συνέχισε να είναι καλός.Αργότερα σηκώθηκε αγέρας που όλο και δυνάμωνε. Σας θυμίζω ότι σύμφωνα με τις «μαντικές» προβλέψεις των Μερομήνιων η 21η Ιουλίου αντιστοιχεί στο καιρό του Αυγούστου. Εδώ διαπίστωσα ότι η πρόβλεψη ήταν εν μέρει επιτυχής καθόσον ο Αυγουστος κύλησε άστατος. Την 22α Ιουλίου σημείωσα τον καιρό της ημέρας.Ο καιρός ήταν αίθριος με δυνατούς αγέρηδες. Η ημέρα αυτή αντιστοιχούσε στη πρόβλεψη καιρού του μηνός Σεπτέμβρη.Ηρθε ο μήνας Σεπτέμβρης. Κύλησε άστατος . Οι πρώτες μέρες του ήταν ζεστές καλοκαιρινές. Μετά οι επόμενες μέρες κύλησαν με αγέρηδες και πτώση της θερμοκρασίας.

Κρύωσε για λίγο ο καιρός. Έφερε πολλές συννεφιές, ομίχλες και δυνατές βροχές από τις 8 έως τις 15 Σεπτέμβρη. Μετά έστρωσε και πάλι. Η 23η Ιουλίου ήταν ημέρα ζεστή,καλοκαιρινή με αγέρα. Η ημέρα αυτή αντιστοιχεί στο μήνα Οκτώβριο, Ο μήνας αυτός κύλησε άστατος με βροχές,αγέρηδες,αλλά και με καλοκαιρία. Η 24η Ιουλίου ήταν μέρα καλοκαιρινή ζεστή. Αντιστοιχεί στο μήνα Νοέμβριο. Και ο Νοέμβριος κύλησε με πολλές μέρες καλοκαιρίας αλλά και με καιρό βροχερό.Φθάσαμε αισίως στο μήνα πρώτο μήνα του Χειμώνα το Δεκέμβριο. Ο καιρός μέχρι τώρα ήταν πολύ καλός. Ηπιος.Χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Το πώς θα κυλήσουν οι επόμενες μέρες ο Θεός ξέρει. Πάντως η μαντική πρόβλεψη των Μερομήνιων εμένα προσωπικά δεν με έπεισε. Συγκρίνετε και εσείς τις δικές σας προβλέψεις και μετά τα ξανάλεμε. Ως τότε μπορεί να παρακολουθούμε τα Δελτία Πρόγνωσης Καιρού της ΕΜΥ, αλλά για καλό και για κακό ας συμβουλευόμαστε και τα σημάδια της Φύσης.

Ευχαριστούμε τον κο Αντώνη Τενέδιο από το Σκαλοχώρι

Η δεξιά και η αριστερή ατραπός στον εσωτερισμό

Πηγή:
Outer

Το Δεξί και το Αριστερό μονοπάτι
Το Δεξί και το Αριστερό μονοπάτι
Written by Πάνας   
Monday, 22 March 2010 17:11

Σαφώς δεν μπορεί να προσδιοριστεί χρονικά πότε δημιουργήθηκε αυτό το σχίσμα στον αποκρυφισμό, μεταξύ Δεξιού και Αριστερού μονοπατιού ή αν κάποιο από τα
δυο αυτά μονοπάτια είναι προγενέστερο. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι διαμορφώθηκαν σταδιακά, με την ανάπτυξη και εμβάθυνση των τρόπων που οι Αποκρυφιστές
προσέγγιζαν τα μυστήρια της Τέχνης.

Αν και ο διαχωρισμός αυτός προϋπήρχε πριν την εμφάνιση της Χριστιανοσύνης, σίγουρα με την εγκαθίδρυση, της προς το παρόν κυριαρχούσας θρησκείας στην γηραιά
ήπειρο, μπορούμε να πούμε ότι το σχήμα κορυφώθηκε. Τι πρεσβεύει όμως το κάθε μονοπάτι; Με ποιο τρόπο αυτές οι δύο ατραποί αντιμετωπίζουν την Μαγεία; Πραγματικά
γιατί ονομάζονται Δεξί και Αριστερό μονοπάτι και όχι κάπως αλλιώς;

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο ερώτημα, γιατί σαφώς η ονομασία ενός πράγματος κρύβει το μισό για την κατανόησή του.

l_4e212af92e09e6c454b441aa2a63168a
Από αρχαίων χρόνων η δεξιά κατεύθυνση συμβολίστηκε με την λογική, τη διάνοια, την φώτιση, την ομαλότητα, το φως και τον ήλιο. Με βάση τα ανθρώπινα δεδομένα,
το δεξί χέρι είναι αυτό που (συνήθως) γράφει, αυτό που κάνει το ιερό σύμβολο του  εσταυρωμένου, αυτό που κρατά το σπαθί και επιτίθεται. Ο δεξιός παρατεταμένος
δείκτης είναι αυτός που κατηγορεί, αυτός που εκτοξεύει το βέλος από το τόξο, το δεξί χέρι είναι αυτό που βαστά την σφύρα του δικαστή, αυτό που προσφέρει
και δίνει. Η δεξιά πλευρά χαρακτηρίστηκε ως η πλευρά του ήλιου, εξαιτίας αυτής της εξωστρεφούς εκπέμπουσας φύσης της.

Από την άλλη η αριστερή πλευρά χαρακτηρίστηκε ως η ‘στραβή’ πλευρά, η πλευρά των συναισθημάτων ή ‘της καρδιάς’, των ενστίκτων, του βάθους και του σκότους.
Sinister στα Λατινικά σημαίνει αριστερός και απεχθής ταυτόχρονα. Το αριστερό χέρι ήταν πάντα το μυϊκά ασθενέστερο, αλλά παρόλα αυτά εκείνο βάσταγε την
ασπίδα και αμυνόταν, αυτό το χέρι προστάτευε την καρδιά και το υπόλοιπο σώμα από κάθε εξωγενές παράγοντα που ήθελε να το βλάψει. Το αριστερό χέρι ‘έπαιρνε’
και ‘βάσταγε’, όσο το δεξί έδινε. Ο όρκος δινόταν με το αριστερό χέρι, όπως π.χ. ο όρκος των ερωτευμένων. Η αριστερή πλευρά γι’ αυτό το λόγο χαρακτηρίστηκε
ως σκοτεινή, λόγω της απορροφητικής, εσωστρεφούς φύσης της.

Οι όροι Αριστερό και Δεξιό μονοπάτι που χρησιμοποιούνται κυρίως από υποστηρικτές του Αριστερού. Ορισμένοι θεωρούν τα δύο μονοπάτια ως απλά διαφορετικές
προσεγγίσεις για την αλήθεια, του οποίου η σχέση είναι σαν να την ισορροπία μεταξύ Γιν και Γιανγκ, ενώ άλλοι επικρίνουν το Δεξί μονοπάτι ως υπερβολικά
περιοριστικό.

Σύμφωνα με την τελευταία αυτή άποψη, η Δεξιά ατραπός πολλές φορές επιβάλει συγκεκριμένου κώδικες συμπεριφοράς που εμποδίζουν τη λήψη αποφάσεων για τη ζωή
του ατόμου, με αποτέλεσμα την απώλεια της ατομικότητάς του.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτή είναι η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο μονοπάτια: το Αριστερό διατηρεί την ατομικότητα, ενώ το Δεξί την καταστρέφει. Ωστόσο,
σε ορισμένες τουλάχιστον από τις παραδοσιακές μορφές Εσωτερισμού, π.χ. Σουφισμό, μια τέτοια θεωρία φαίνεται ανίσχυρη, διότι διδάσκει ότι μόνο μέσα από
τον θάνατο του εγώ (Fana) μπορεί να επιτευχθεί η αθανασία (Baqa). Στο παραπάνω συμφωνεί και ο Βουδισμός, όπου στοχεύει στην εξαφάνιση του Ego, και την
‘διάλυση’ της ατομικότητας, προκειμένου η ψυχή να ενταχθεί στο σύμπαν.

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα

l_6bacded82682e893a055efec94b17c34
Δεξιά συστήματα πεποιθήσεων μοιράζονται τις εξής ιδιότητες:

* Η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη, όπως μια θεότητα.
* Υπακοή στο θέλημα της ανώτερης δύναμης.
* Η πεποίθηση ότι υπάρχει απόλυτος ορισμός του καλού και του κακού που ισχύει για όλους.
* Εσωτερική πίστη σε έναν υπερφυσικό μηχανισμό όπως Κάρμα, θεία δίκη, ή τον Νόμο των Τριών, η οποία συνεπάγεται την ηθική αξιολόγηση των αποφάσεων που
λαμβάνονται στη διάρκεια της ζωής κάποιου.
* Εσχατολογικές πεποιθήσεις, για την σωτηρία των κάποιων και την καταδίκη κάποιων άλλων.

Αριστερό συστήματα πεποιθήσεων γενικά μοιράζονται τις εξής ιδιότητες:

* Η πεποίθηση ότι τα άτομα μπορούν να γίνουν (ή ήδη είναι) θεοί.
* Η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, όπως ανιδιοτελής πράξη. Η εκπλήρωση των επιθυμιών κάποιου αναγνωρίζεται να είναι εγωιστική, έστω αποκομίζοντας
μια μοναδική αίσθηση ικανοποίησης. Ο Αλτρουισμός θεωρείται αυταπάτη, που δημιουργήθηκε και προωθείται από συμβατικές θρησκείες.
* Η εξωτερική ερμηνεία των εννοιών όπως το κάρμα, θεία δίκη, ή τον Νόμο των Τριών, με αποτέλεσμα πιο ευέλικτους και όχι άκαμπτους κώδικες δεοντολογίας.

* Η πεποίθηση ότι το άτομο είναι διαπρεπές, και ότι όλες οι αποφάσεις πρέπει να γίνονται με στόχο την καλλιέργεια του εαυτού (όχι απαραιτήτως του «εγώ»).

* Η πεποίθηση ότι κάθε άτομο είναι υπεύθυνο για την ευτυχία του, και ότι καμια δύναμη εξωτερική δεν προσφέρει σωτηρία.* Η πεποίθηση ότι οι δυνάμεις του
σύμπαντος μπορούν να αξιοποιηθούν για προσωπική βούληση μέσω της Τέχνης, και ότι η πείρα και η δύναμη που ασκείται με τέτοιο τρόπο, είναι ένα βοήθημα για
διαφώτιση, για την αυτο-ικανοποίηση, και την θεοποίηση του ατόμου.
* Μια Πλατωνική άποψη των θεοτήτων ως “πρώτες μορφές.” Αν η θεότητα θεωρείται ότι έχει συνείδηση, τότε όλες οι σχέσεις με τη θεότητα είναι με τη μορφή εταιρικής
σχέσης, ή μια συμμαχία η οποία δεν απαιτεί υποταγή. Ορισμένοι πιστοί του Αριστερού συστήματος συνοψίζουν την έννοια αυτή με τη δήλωση ότι «δυνατές θεότητες
επιθυμούν δυνατούς συνεργάτες».

Η διαφορά των δύο αυτών μονοπατιών έγκειται συνεπώς και κατά βάση στην ηθική, περισσότερο, και την αισθητική, λιγότερο.

Στην ηθική, γιατί το Δεξί ορίζει ως ηθική, τον ‘θείο λόγο’, την συλλογικότητα αντί της ατομικότητας ενώ το Αριστερό την προσωπική, ‘εγωιστική’ βούληση,
και την αισθητική γιατί το πρώτο ορίζει το πως πρέπει να είναι κάτι με βάση την εικόνα που έχει για το θείο, έξω από το άτομο, ενώ το δεύτερο με βάση της
παραστάσεις που ήδη έχει μέσα του.

Μερικά συστήματα της Αριστερής ατραπού είναι τα εξής:

list of 5 items
• Satanism
, Ο Σατανισμός.
• Demonolatry
, η Δαιμονολατρεία.
• Dragon Rouge
, η Αδελφότητα του Κόκκινου Δράκου.
• Luciferianism
, ο Εωσφορισμός.
• Setianism
, ο Σετιανισμός.
list end

Μερικά συστήματα της Δεξιάς ατραπού είναι τα εξής:

list of 1 items
• Το σύστημα της Καμπάλα
list end
list of 1 items
• Ο Χριστιανισμός
list end
list of 1 items
• Ο κλασικός Ινδουισμός και Βουδισμός
list end
list of 1 items
• Στις πρακτικές των Τάντρα, η Ντακσιναχάρα.
list end

 
Προτεινόμενα βιβλία επί του θέματος:

list of 5 items
• Crowley, Aleister (1991). Magick Without Tears. New Falcon Publications.
• Flowers, Stephen (1997). Lords of the Left Hand Path: A History of Spiritual Dissent. Runa Raven Press.
• Sutcliffe, Richard J. (1996). “Left-Hand Path Ritual Magick: An Historical and Philosophical Overview,” in G. Harvey & C. Hardman (eds.), Paganism Today,
pp.109-37. London: Thorsons/HarperCollins.
• Svoboda, Robert E. (1986). AGHORA, At the Left Hand of God. Brotherhood of Life.
• Webb, Don; Stephen E. Flowers (1999). Uncle Setnakt’s Essential Guide to the Left Hand Path. Runa Raven
list end

Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας διαθέσιμα στο Διαδίκτυο

Πηγή:
tvxs.gr

Πολλά από τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας διατίθενται πλέον για ανάγνωση online, σε μορφή ψηφιακών εικόνων ιδιαίτερα υψηλής ανάλυσης 1.200 megapixels. Πολλοί εκτιμούν πως τα Χειρόγραφα αποτελούν το σημαντικότερο αρχαιολογικό εύρημα του 20ού αιώνα, καθώς το περιεχόμενό τους ρίχνει φως στην προέλευση της Εβραϊκής Βίβλου και του Χριστιανισμού. Για την ψηφιοποίηση των κειμένων, το Μουσείο του Ισραήλ είχε τη βοήθεια της Google, η οποία εκτιμά ότι μέχρι το 2016 όλα σχεδόν τα Χειρόγραφα θα είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο.

Τα Χειρόγραφα ανακάλυψαν βεδουίνοι βοσκοί, μεταξύ του 1947 και του 1956, σε 11 ερημικές σπηλιές που βρίσκονται κατά μήκος των ακτών της Νεκράς Θάλασσας και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή Κουμράν, ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Στη συνέχεια πέρασαν στα χέρια εμπόρων αρχαιοτήτων, οπότε και αγοράστηκαν από ισραηλινούς ερευνητές.
Περιλαμβάνουν τα παλαιότερα αντίγραφα κειμένων της Βίβλου που έχουν βρεθεί έως σήμερα καθώς και απόκρυφα ή κοσμικού χαρακτήρα κείμενα, όπως το “Γένεσις Απόκρυφον”, που χρονολογούνται στον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ. Τα Χειρόγραφα είναι γραμμένα σε παπύρους ή περγαμηνές ενώ σε πολλές περιπτώσεις έχουν σωθεί μόλις μερικά αποσπάσματα των σελίδων. Η γλώσσα γραφής είναι κυρίως η εβραϊκή, ενώ άλλα είναι γραμμένα στα ελληνικά ή στα αραμαϊκά.

Όπως αναφέρει το BBC τα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα μπορεί κανείς να τα δει ή να τα διαβάσει σε αγγλική μετάφραση, στην ηλεκτρονική διεύθυνση
http://dss.collections.imj.org.il/.
Τα κείμενα περιλαμβάνουν τα Χειρόγραφα του Ναού, του Πολέμου (μεταξύ των “Υιών του Φωτός” και των “Υιών του Σκότους”), του Κοινοτικού Κανόνα και του Μεγάλου Ησαϊα.

Το Μουσείο του Ισραήλ είχε κατηγορηθεί παλαιότερα ότι περιορίζει την πρόσβαση στα κείμενα μόνο σε λίγους επαγγελματίες ερευνητές. Τα πρωτότυπα Χειρόγραφα φυλάσσονταν σε ειδικό θησαυροφυλάκιο, σε κτίριο υψηλής ασφαλείας στην Ιερουσαλήμ, το οποίο κατασκευάστηκε ειδικά για αυτό το σκοπό και η πρόσβαση στα κείμενα ήταν δυνατή μόνο με τη χρήση τριών διαφορετικών κλειδιών, μιας μαγνητικής κάρτας και ενός μυστικού κώδικα.

Διάφορες μέθοδοι μαντείας

Πηγή:
Art of Wise

Παρακάτω ένα άρθρο με διάφορες περίεργες μεθόδους μαντείας που έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς ο άνθρωπος για να βρει λύσεις στα προβλήματά του ή να προβλέψει το μέλλον. Το άρθρο έχει και συμβουλές πώς να εφαρμόσουν τις τεχνικές για όσους τις πιστεύουν.
Ήταν αναγκαίο να κάνω κάποιες διορθώσεις στο άρθρο, όπως αριθμολογία αντί νουμερολογία κι συνεχώς να τοποθετώ την ανάλογη κατάληξη σύμφωνα με την πτώση στη λέξη (ερωτών), μιας και η συγγραφέας αυτού του άρθρου μάλλον δε γνωρίζει ότι κλίνεται.

Ξεχασμένες Μέθοδοι Μαντείας

~ Γράφει η Νεφέλη ~

Αιλουρομαντεία: Η τέχνη της αιλουρομαντείας αναπτύχθηκε κυρίως στην αρχαία Αίγυπτο, που όπως είναι γνωστό, οι γάτες ήταν ιερές και προστατευόμενες της Θεάς Μπαάστ.
Ο μάντης παρατηρούσε και διάβαζε την συμπεριφορά και την κίνηση της γάτας που βρισκόταν είτε στο σπίτι, είτε στον περίβολο του σπιτιού του ερωτώντος.

Αλατομαντεία: Η τέχνη της αλατομαντείας άνθισε κυρίως στην αρχαία και μεσαιωνική Ευρώπη. Ο μάντης ανάβει μια υπαίθρια φωτιά και ζητά την βοήθεια των στοιχείων της Γης και της Φωτιάς. Στην συνέχεια ρίχνει αλάτι στην φωτιά και παρατηρεί τον τρόπο που πέφτει, τον ήχο που κάνει και το πώς παραλλάσσονται οι φλόγες της φωτιάς με το αλάτι.

Αλεκτορμαντεία: Η μέθοδος της αλεκτορμαντείας αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους Ρωμαίους. Ο μάντης έριχνε αρκετούς σπόρους από καλαμπόκι και άφηνε μια μικρή ομάδα από μαύρους κόκορες (ή χήνες) να τα φανε. Μετά, διάβαζε τα χνάρια που άφηναν στο χώμα.

Αλευρομαντεία: Η αλευρομαντεία υπήρξε πολύ δημοφιλής στην αρχαία Ελλάδα και προστατευόταν από τον Θεό Απόλλωνα. Η μέθοδος θυμίζει πάρα πολύ τα κινέζικα fortune cookies (τυχερά κουλουράκια): 9 διαφορετικές μικρές προτάσεις γράφονταν σε μικρά χαρτάκια που κάλυπταν 9 διαφορετικές πιθανές εκβάσεις του μέλλοντος σχετικά με το ερώτημα. Μετά πλάθονταν 9 μικρά μπαλάκια από αλεύρι και νερό όπου στο κέντρο έμπαιναν τα χαρτάκια. Ο ερωτών ανακάτευε τα μπαλάκια καλά και μετά διάλεγε ένα, το οποίο και του έδινε την απάντηση στο ερώτημά του.

Αλφιτομαντεία: Η τέχνη της αλφιτομαντείας είναι από αυτές που δεν έγιναν ποτέ ιδιαίτερα γνωστές και αγαπημένες λόγω της επικινδυνότητάς της.
Ο μάντης προετοίμαζε με ειδική ζύμωση και ψήσιμο ένα ψωμί από κριθάρι, το οποίο στην συνέχεια έτρωγε. Το ψωμί εκτός από κριθάρι περιείχε και ένα παραισθησιογόνο βότανο (άγνωστο ποιο), το οποίο έβαζε τον μάντη σε κατάσταση έκστασης όπου ήταν δυνατό να δει οράματα. Η επικινδυνότητα όμως του παραισθησιογόνου βοτάνου δεν ήταν στις παραισθήσεις που δημιουργούσε, αλλά στο ότι μπορούσε να δράσει σαν θανατηφόρο δηλητήριο αν η δόση ήταν λίγο μεγαλύτερη ή αν δεν είχε ετοιμαστεί και ψηθεί σωστά.

Αμμοσκόπηση: Η αμμοσκόπηση έχει πατρίδα της την αρχαία Περσία, εξαπλώθηκε σε όλη την Ασία αλλά και την Ευρώπη, και επέζησε μέχρι την Αναγέννηση.
Η μέθοδος αν και επιφανειακά φαίνεται απλή, απαιτεί πείρα και παρατηρητικότητα. Ο μάντης κρατά ένα μεγάλο τάσι όπου μέσα βρίσκεται ψιλή άμμος. Ο ερωτών ανακατεύει την άμμο μια μόνο φορά με το ενεργό χέρι του (αυτό που είναι πιο δυνατό) και στην συνέχεια ο μάντης παρατηρεί τα σχήματα που δημιουργήθηκαν.
Εκτός όμως από την πολύ προσεκτική μελέτη των σχημάτων, ο μάντης παρατηρούσε και ερμήνευε το πώς ανακάτεψε ο ερωτών την άμμο, όπως και τα τυχόν γεγονότα που μερικές φορές συνέβαιναν όσο παρατηρούσε τα σχήματα. Για παράδειγμα, αν φυσούσε ξαφνικά αέρας και εξαφάνιζε τα σχήματα από την άμμο, αυτό ήταν πολύ σοβαρός και δυσοίωνος οιωνός… ο ερωτών θα πέθαινε προτού χαράξει η επόμενη μέρα. Αν έπεφτε κάποιο έντομο πάνω στην άμμο, ανάλογα το έντομο, ανάλογα το σχήμα πάνω στο οποίο έπεσε και ανάλογα την συμπεριφορά του στην συνέχεια, ερμηνεύονταν ως καλός ή κακός οιωνός. Επίσης δίνονταν σημασία στα τυχόν φύλλα που θα έπεφταν μέσα και στο κατά πόσο τα σημάδια στην άμμο «στέκονταν» ή παρασύρονταν αργά.
Άλλος ένας οιωνός ήταν αν τύχαινε να γλιστρήσει το τάσι από τα χέρια του μάντη προτού προλάβει να διαβάσει την άμμο, ή συνέβαινε κάτι που θα έκανε το τάσι να πέσει από τα χέρια του. Σε αυτήν την περίπτωση, η ερμηνεία ήταν πολύ απλή: οι ανώτερες δυνάμεις δεν θέλουν ο μάντης να γνωρίζει για το μέλλον του ερωτώντος. Ο λόγος όμως ποικίλε από μάντη σε μάντη. Άλλοι υποστήριζαν ότι σε αυτήν την περίπτωση ο ερωτών είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος τον οποίο οι ανώτερες δυνάμεις προετοιμάζουν για έναν μεγάλο σκοπό. Άλλοι όμως υποστήριζαν ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο ερωτών είναι μάγος/μάγισσα, προστατευόμενος από τα πνεύματα και τα αερικά.

Ανθομαντεία: Οι ρίζες αυτής της τέχνης χάνονται μέσα στον χρόνο. Ο μάντης παρατηρεί και διαβάζει τα λουλούδια και φυτά που έχουν μεγαλώσει στο σπίτι του ερωτώντος και με την φροντίδα του. Από το χρώμα, την ανάπτυξη του φυλλώματος και τον αριθμό των μπουμπουκιών του φυτού, ο μάντης μπορούσε να δεί μέσα στο σύντομο μέλλον του ερωτών.

Ανθρωπομαντεία: Μια μέθοδος επηρεασμένη από την πρωτόγονη μορφή Νεκρομαντείας, που όμως μεταλλάχθηκε σε μια πολύ βάρβαρη μέθοδο και άνθισε στην αρχαία Αίγυπτο. Τηρώντας την μέθοδο της προφητείας με σπλάχνα, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αντί να χρησιμοποιήσουν σπλάχνα ζώων χρησιμοποιούσαν σπλάχνα μικρών παιδιών, κατά προτίμηση αγοριών. Με το χρόνο αυτή η μέθοδος «ενσωματώθηκε» με τις αιματηρές θυσίες, οικειοποιήθηκε την προτίμηση σε νεαρές όμορφες παρθένες κοπέλες αντί για μικρά αγόρια και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους ακόλουθους του Θεού Σιθ (Αιγυπτιακή υποχθόνια θεότητα).

Αξινομαντεία: Η τέχνη της αξινομαντείας ξεκίνησε από τους Κέλτες που όμως δεν επέζησε πολύ, ούτε επεκτάθηκε ιδιαίτερα.
Η αξινομαντεία μπορεί να δώσει απάντηση μόνο σε ερωτήματα που μπορούν να απαντηθούν με ένα απλό «ναι» ή «όχι». Ο μάντης, ή ακόμα και ο ίδιος ο ερωτών, κρατούσε μια πέτρα πάνω σε έναν πέλεκυ που ήταν στερεωμένος κάθετα στο έδαφος. Στην συνέχεια έκανε την ερώτησή του και άφηνε την πέτρα να πέσει. Ανάλογα με την πλευρά που έπεφτε η πέτρα, η απάντηση στο ερώτημα ήταν «ναι» αν έπεφτε δεξιά ή «όχι» αν έπεφτε αριστερά.

Απαντομαντεία: Η απαντομαντεία είναι μια πανάρχαια τέχνη, που εικάζεται ότι πατέρας της είναι ο Σαμανισμός. Εξασκείται ακόμα από αρκετούς, έχει όμως εκφυλιστεί και πολλοί την συνδέουν με δεισιδαιμονίες και προλήψεις.
Ο ερωτών παρατηρεί προσεχτικά όλα τα ζώα που θα συναντήσει πηγαίνοντας στον μάντη, και την συμπεριφορά τους. Μετά κάνει μια λεπτομερή αναφορά στον μάντη όλων όσων είδε, που τα είδε και τι έκαναν και εκείνος με την σειρά του ερμηνεύει αυτούς τους οιωνούς.

Αριθμομαντεία: Η αριθμομαντεία είναι ο πρόγονος της αριθμολογίας, όπου χρησιμοποιούσε επίσης και κάποια βασικά στοιχεία αστρολογίας. Οι αρχαίοι Έλληνες χώριζαν το αλφάβητο σε τρείς ομάδες από 7 γράμματα. Αυτά τα 7 γράμματα αντιστοιχούσαν το καθένα στους 7 πλανήτες.
Χρησιμοποιούσαν αυτήν την μέθοδο για να προβλέψουν την έκβαση ενός αγώνα μεταξύ αθλητών, αναλύοντας και συγκρίνοντας μεταξύ τους τα ονόματά των αθλητών.

Ακουτομαντεία – Μέθοδος με την οποία χρησιμοποιούνται αιχμηρά αντικείμενα, κατά προτίμηση καρφίτσες ή καρφιά. Ο μάντης κρατά στις χούφτες του 13 ή 7 καρφίτσες, συγκεντρώνεται στο θέμα για οποίο θέλει να μάθει το μέλλον και αφήνει τις καρφίτσες να πέσουν σε λεία επιφάνεια ψιχαλισμένη με αλεύρι (συνήθως για οικογενειακά ή οικονομικά ζητήματα) ή αλάτι (συνήθως για επαγγελματικά ζητήματα) ή ζάχαρη (συνήθως για αισθηματικά ζητήματα ή θέματα γάμου). Μετά ερμηνεύει τον τρόπο που έπεσαν οι καρφίτσες καθώς και τα σχέδια που δημιούργησαν πάνω στο αλεύρι/ζάχαρη/αλάτι.

Αλομαντεία – Μέθοδος ιδιαίτερα αγαπητή στην αρχαία Ελλάδα και αποτελεί παρακλάδι της Πυρομαντείας. Δεν γνωρίζουμε πολλά για την αλομαντεία, μα γνωρίζουμε ότι η πρόγνωση δίδονταν μελετώντας τον τρόπο που καιγόταν το αλάτι στην εστία του σπιτιού καθώς και οι ήχοι που κάνει, αφού το ρίξει η κεφαλή τη οικογένειας (συνήθως ο γηραιότερος αρσενικός).

Αιμογραφία – Μια πολύ σπάνια μέθοδος και ιδιαίτερα μυστική. Γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για την πρακτική της και εντάσσεται στις πρακτικές θρησκευτικής ψυχοκίνησης. Οι προβλέψεις δίδονται μετά από μελέτη του τρόπου που κυλά το αίμα από θύματα δυστυχημάτων ή ακόμα και φόνων.

Βοτανομαντεία: Μια τέχνη που άνθησε ιδιαίτερα στην βόρεια Ευρώπη, επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη και εξασκείται ακόμα και σήμερα.
Ο μάντης ανάβει φωτιά με ξύλα αγριοτριανταφυλλιάς και ιεροβότανου, συλλεγμένα τις ώρες και μέρες που κυβερνούν Θεοί/Θεές της μαντείας και πάντα κατά το άδειασμα της Σελήνης. Στην συνέχεια συγκεντρώνεται στις φλόγες της φωτιάς, μέχρι που μπορεί να δει οράματα.
Λόγω όμως του ότι συχνά αυτή η τέχνη είναι «παρακλάδι» της πυρομαντείας και ελκύει αερικά και πνεύματα, όχι πάντα καλόβουλα, αν θέλεις να εξασκήσεις αυτήν την τέχνη, θα σε συμβούλευα να δημιουργείς κύκλο γύρω από εσένα και την φωτιά προτού ξεκινήσεις.

Γελωτομαντεία: Οι ρίζες αυτής της τέχνης είναι άγνωστες. Ο μάντης παρατηρεί τον ερωτώντα κατά την διάρκεια υστερικού γέλιου. Από τον ήχο του γέλιου, τις κινήσεις του σώματος και τις συσπάσεις του πρόσωπου του, μπορεί να προφητέψει για το άμεσο μέλλον του.
Θα πρέπει εδώ να σημειώσω, ότι η τέχνη της γελωτομαντείας απαιτεί κάποιες βασικές γνώσεις ιατρικής μιας και με αυτές ο μάντης μπορεί να καταλάβει από το γέλιο του ερωτών την κατάσταση της υγείας του, γνώσεις της τέχνης της Γλώσσας του Σώματος όπως και της τέχνης της Ανάλυσης Προσώπου.

Δακρυομαντεία – Ο μάντης παρακολουθεί τα δάκρυα του ερωτώντος και δίνει πρόγνωση για το άμεσο μέλλον του από τον τρόπο που κυλάνε.

Ελαιομαντεία: Η τέχνη της ελαιομαντείας έχει τις ρίζες της στην αρχαία Βαβυλώνα και έχουν διασωθεί αρκετά από τα χειρόγραφα των διαφόρων μεθόδων της εφαρμογής της. Αργότερα, η ελαιομαντεία υιοθετήθηκε από τους Έλληνες και τους Εβραίους. Στον Ελληνικό Μαγικό Πάπυρο που γράφτηκε στην Αίγυπτο και χρονολογείται γύρω στο 200 Π.Χ. με 500 Μ.Χ., αναφέρονται λεπτομερώς όλες οι μέθοδοι της ελαιομαντείας. Μερικές από αυτές, είναι οι εξής:
Η Αρχόντισσα του αντίχειρα: Ο Μάντης άλειφε την παλάμη του και τον αντίχειρά του με λάδι. Το γυαλισμένο από το λάδι νύχι του αντίχειρα λειτουργούσε σαν μαγικός καθρέφτης, απ’ όπου μπορούσε να δει οράματα και πνεύματα.
Η Αρχόντισσα του χεριού: Ανακατευόταν λάδι με μελάσα για να δημιουργηθεί μια μαύρη πάστα, την οποία στην συνέχεια ο Μάντης άλειφε στο χέρι του. Το χέρι τότε λειτουργούσε και πάλι σαν μαγικός καθρέφτης.
Η Αρχόντισσα της Κούπας: Αλειφόταν το εσωτερικό μιας κούπας με σουσαμόλαδο και την τοποθετούσαν σε πλάγια θέση. Στον πάτο της κούπας τοποθετούσαν ένα κερί, με το φως του οποίου η κούπα γυάλιζε και λειτουργούσε σαν μαγικός καθρέφτης.
Οι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι επίσης, χρησιμοποιούσαν νερό μέσα στο λάδι. Ανάλογα με το τι ήθελαν να προκαλέσουν, χρησιμοποιούσαν και το ανάλογο νερό: Βροχινό για οράματα από τους Ολύμπιους Θεούς, θαλασσινό για τους χθόνιους Θεούς, νερό από φυσική πηγή για τις ψυχές των νεκρών και ποταμόνερο για τους Θεούς Όσιρι και Σέραπι.

Η Μαντεία των Ντογκόν: Οι Ντογκόν είναι μια φυλή της Δ. Αφρικής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μαντικές τους τέχνες είναι ένα κράμα της πανάρχαιας αφρικανικής μαγείας, της Μεσοποτάμιας και την μαντική των αρχαίων Αιγυπτίων. Οι Ντογκόν έχουν δυο μεθόδους για να δουν το μέλλον:
Τα κοχύλια: ο μάντης κρατά ένα μεγάλο ψάθινο «πιάτο» και μερικά κοχύλια κάουρι που καθένα του έχει κάποιο ιδιαίτερο φυσικό χαρακτηριστικό για να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα και να έχει την δική του ερμηνεία (π.χ. μια τρύπα στο κέλυφος, ή ένα ιδιαίτερα ανοιχτό στόμιο). Ο ερωτών κάνει την ερώτηση πάνω στο θέμα που τον ενδιαφέρει και ο μάντης αφού κουνήσει για λίγο τα κοχύλια μέσα στην χούφτα του, τα ρίχνει πάνω στο πιάτο. Στην συνέχει ερμηνεύει τα κοχύλια ανάλογα με την θέση που έπεσαν.
Οι Ιερές Αλεπούδες: Στην περιοχή των Ντογκόν υπάρχουν πολλές αλεπούδες οι οποίες πιστεύεται ότι είναι ιερές και ειδικές απεσταλμένες του Θεού των Ντογκόν. Ο μάντης αρχικά σχεδιάζει στην άμμο ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο πλέγμα από σύμβολα τα οποία θυμίζουν έναν συνδυασμό ντόμινο και αρχαίων αιγυπτιακών συμβόλων. Ρίχνει γύρω από το πλέγμα φιστίκια για να προσελκύσει τις αλεπούδες και αφού περάσει μια νύχτα, ερμηνεύονται τα ίχνη που άφησαν οι αλεπούδες πάνω στο πλέγμα.

Η Ράβδος: Μια τέχνη η οποία χρονολογείται πάνω από 7.000 χρόνια. Στην αρχαιότητα υπήρξε πολύ διαδεδομένη στους Αιγυπτίους και στους Κινέζους. Αργότερα, χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ από τους Ευρωπαίους, κυρίως τους Κέλτες και είναι μια τέχνη η οποία εξασκείται μέχρι και σήμερα.
Κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την εύρεση κάρβουνου και νερού. Αργότερα, στον 20ο αιώνα, διαδόθηκε πολύ για να εξυπηρετηθεί η αρχαιολογία και η γεωλογία. Επίσης, χρησιμοποιείται για την εύρεση σπασμένων σωληνώσεων ή ακόμα και κατεστραμμένων καλωδίων δικτύου.
Η Ράβδος είναι ένα μακρύ ξύλο, κατά προτίμηση από Ιτιά ή Φλαμουριά και χρησιμοποιείται για την εύρεση νερού, θησαυρών, μετάλλων (πολύτιμων και μη) και γενικά οτιδήποτε βρίσκεται κρυμμένο κάτω από την γη. Ο ψυχικός πρώτα συγκεντρώνεται σε αυτό που θέλει να βρεί. Στην συνέχεια «συγχρονίζεται» με την Ράβδο, έτσι ώστε να την αισθάνεται ως προέκταση του εσώτερου εαυτού του. Κρατά την Ράβδο από την άκρη με το ένα χέρι και την παλάμη προς τα επάνω και την άλλη άκρη της Ράβδου ελαφρά προς τα κάτω. Προχωρά αργά γύρω από την περιοχή στην οποία πιστεύει ότι βρίσκεται αυτό που ψάχνει. Όταν η Ράβδος αρχίσει και ταλαντεύεται, σε αυτό το σημείο βρίσκεται αυτό που ψάχνει.

Ιχθυομαντεία: Η τέχνη της ιχθυομαντείας έχει της ρίζες της στην πρωτόγονη μορφή της Νεκρομαντείας, και εξασκήθηκε πολύ από τους Κέλτες και τους Ρωμαίους.
Ο ερωτών θα πρέπει να πάει στον μάντη ένα ψάρι ψαρεμένο από τον ίδιο. Στην συνέχεια ο μάντης ανοίγει μια τομή κατά μήκος όλης της κοιλιάς του ψαριού, και διαβάζει το αίμα, τα σπλάχνα και τα πιθανά αυγά του ψαριού.

Καπνομαντεία: Η καπνομαντεία είναι «παιδί» της Πυρομαντείας και της Σαμανικής τέχνης του «καταλύματος του ιδρώτα». Θα σε συμβούλευα να είσαι πολύ προσεχτικός εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο και καλό θα ήταν να έχεις δημιουργήσει ένα κύκλο γύρω από την φωτιά, αρκετά μεγάλο ώστε να μπορείς να κάτσεις κι εσύ κοντά στην εστία της άνετα.
Η καταλληλότερες συνθήκες είναι δίπλα σε φωτιά που έχει αναφτεί στην ύπαιθρο. Χαλάρωσε και στάσου έτσι ώστε να μπορείς να παρατηρείς τον καπνό της φωτιάς καθαρά. Μην ακολουθείς τον καπνό προς τα πάνω, αλλά βρες ένα σημείο με το μάτι όπου μπορείς να τον δείς καθαρά, και κράτα τα μάτια σου εκεί. Με την εξάσκηση, θα είσαι σε θέση να δεις οράματα που σχηματίζονται με τον καπνό.

Κεφαλομαντεία: Άλλη μια τέχνη που βασίζεται στην πρωτόγονη μορφή της Νεκρομαντείας και εξασκήθηκε από τους Ρωμαίους.
Ο ερωτών έσφαζε ένα γαϊδούρι μεγαλωμένο από τον ίδιο. Ο μάντης έπαιρνε το κεφάλι, το έβραζε τελετουργικά και στην συνέχεια δημιουργούσε μια τομή έτσι ώστε το κεφάλι να χωριζόταν σε δυο ίσα μέρη. Στην αριστερή πλευρά φαινόταν το παρελθόν και στην δεξιά το μέλλον. Από την θέση των οργάνων, το χρώμα και το τι υπολείμματα σάρκας είχαν μείνει από βράσιμο στην κάθε πλευρά, ο μάντης μπορούσε να βγάλει την προφητεία.
Η τέχνη της κεφαλομαντείας υιοθετήθηκε και από τους Σάξωνες, οι οποίοι όμως αντί για γαϊδούρι χρησιμοποιούσαν αρσενικό μοσχαράκι.

Καυσινομαντεία – Αλλη μια μέθοδος πυρομαντείας που μελετά τον τρόπο που καίγονται διάφορα αντικείμενα, συνήθως αντιπροσωπευτικά του θέματος για το οποίο ζητείται πρόγνωση.

Λεκανομαντεία: Μια πάρα πολύ απλή μέθοδος της οποίας η εθνικότητα αγνοείται. Ο μάντης γεμίζει μια λεκάνη με νερό και στην συνέχεια ζητά από τον ερωτώντα να κάνει την ερώτηση για το θέμα που τον αφορά και να ρίξει μέσα μια πέτρα. Ο μάντης διαβάζει τον ήχο και τα «δαχτυλίδια» που θα σχηματίσει η πέτρα στο νερό. Μερικές φορές, αντί για πέτρα χρησιμοποιούταν λάδι, όπου ο μάντης διάβαζε τα σχήματα που δημιουργούσε στο νερό.

Λιθομαντεία: Η ρίζες αυτής της τέχνης χάνονται στον χρόνο, πιθανολογείται όμως ότι πατρίδα της είναι η Ανατολική Ασία. Εξασκείται ακόμα από πολλούς, απαιτεί όμως πολλή προσοχή και καλή γνώση των ιδιοτήτων των πολύτιμων πετραδιών.
Αν αποφασίσεις να εξασκήσεις την τέχνη της λιθομαντείας, αυτό που θα χρειαστείς είναι μια ποικιλία καθαγιασμένων πολύτιμων λίθων, κεριά με τα αντίστοιχα χρώματα και ότι χρειάζεται για την δημιουργία ενός κύκλου.
Πρίν από κάθε άλλο, δημιούργησε έναν κύκλο προστασίας γύρω σου. Ανάλογα με το ερώτημα, επέλεξε τον αντίστοιχο λίθο και ένα κερί στο ίδιο χρώμα. Αν θέλεις, μπορείς εκτός από το λιβάνι που θα χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία του κύκλου, να κάψεις και λιβάνι από το βότανο που αντιπροσωπεύει το θέμα του ερωτήματος ή να προετοιμάσεις το κερί σου με αυτό το βότανο .
Όταν ο κύκλος είναι έτοιμος, άναψε το κερί του λίθου (και το αντίστοιχο λιβάνι). Τοποθέτησέ το σε μια θέση που θα σου επιτρέπει να βλέπεις καθαρά πάνω από την φλόγα του. Πίσω και πάνω από την φλόγα κράτα τον λίθο. Χαλάρωσε και συγκεντρώσου στο κέντρο του λίθου. Η φλόγα του κεριού θα δημιουργεί αντανακλάσεις πάνω στο λίθο και αυτές είναι που θα πρέπει να παρατηρήσεις. Μετά από εξάσκηση, θα είσαι σε θέση να δεις εικόνες σχηματισμένες από την αντανάκλαση της φλόγας.
Προσπάθησε να κρατάς τον λίθο σταθερό, ή αν θέλεις, μπορείς να τον τοποθετήσεις σε κάποιο αντικείμενο που θα έχεις προετοιμάσει για αυτό το σκοπό.
Έχε υπ’ όψη σου ότι ο λίθος λειτουργεί όπως και ο μαγικός καθρέφτης, με την διαφορά ότι μετά από κάθε χρησιμοποίησή του θα πρέπει να απενεργοποιηθεί και να ξανακαθαγιαστεί για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί πάλι στο μέλλον.
Επίσης, μπορείς να χρησιμοποιήσεις λίθο από κόσμημα του ερωτώντα (ή δικό σου) το οποίο όμως έχει φορεθεί για αρκετό καιρό κατάσαρκα από τον ιδιοκτήτη του, οπότε έχει ενεργοποιηθεί από την αύρα του. Σε αυτήν όμως την περίπτωση δεν καθαγιάζεις το κόσμημα πριν από την χρήση του, αλλά οπωσδήποτε μετά.

Μετωπομαντεία: Η τέχνη της μετωπομαντείας είναι «παρακλάδι» της Ανάλυσης Προσώπου και της Χειρομαντείας.
Ο μάντης παρατηρεί τις γραμμές του μετώπου, το σχήμα του και το χρώμα του για να δεί το μέλλον. Συχνά, το διάβασμα δεν περιορίζεται μόνο στο μέτωπο, αλλά επεκτείνεται και σε ολόκληρο το τριχωτό της κεφαλής, ψηλαφώντας το κρανίο, παρατηρώντας τις ρίζες των τριχών και το χρώμα του δέρματος, όπως επίσης και τυχόν ελιές/πανάδες σε αυτήν την περιοχή.

Οινομαντεία: Μια τέχνη που φυσικά πατρίδα της δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Μεσόγειο.
Η οινομαντεία βασίζεται στο διάβασμα του οίνου που έχει παραχθεί από τον ερωτώντα. Από την γεύση, την πυκνότητα και το χρώμα του ο μάντης μπορεί να δεί στο προσεχές μέλλον του ερωτώντα.
Μερικές φορές ο μάντης πρόσθετε στο κρασί και μια ποσότητα από τον μούστο των ίδιων σταφυλιών που προήλθε το κρασί, ανακάτευε καλά και το άφηνε να εξατμιστεί στον ήλιο. Στην συνέχεια, διάβαζε τα σχήματα που είχε πάρει ο ξεραμένος μούστος.

Ο Λύχνος Ελαίου: Μια τέχνη που χρησιμοποιήθηκε πολύ από τους Αιγυπτίους και τους Βαβυλώνιους. Χρησιμοποιούταν ένας πέτρινος λύχνος, διαμορφωμένος σαν τάσι και βαμμένος κόκκινος. Ο λύχνος γεμιζόταν με λάδι το οποίο λεγόταν «λάδι των οάσεων» που μοιάζει με λάδι φοίνικα και ένα λεπτά κομμένο κομμάτι λινού για φυτίλι. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις οποιοδήποτε λάδι, αρκεί να είναι όσο το δυνατό πιο παρθένο και καθαρό.
Το κόκκινο χρώμα χρησιμοποιούταν σαν «αντιπρόσωπος» του Θεού Σετ. Επειδή όμως ο Σετ είναι ένας κακόβουλος Θεός, θα σε συμβούλευα να μην βάψεις τον λύχνο σου κόκκινο, αλλά λευκό. Επίσης, μια πάρα πολύ καλή επιλογή είναι το χρυσό χρώμα, που αντιπροσωπεύει τον Θεό Απόλλωνα, Θεό του Φωτός και προστάτη των ευγενών τεχνών και της μαντικής.
Τοποθέτησε τον λύχνο σε ένα τραπέζι και κάθισε άνετα απέναντί του. Μπορείς να επικαλεστείς τον Θεό Απόλλωνα, ή τον Θεό που κυβερνά την μέρα που θα ζητήσεις την προφητεία. Παραθέτω τις ημέρες με τους κυβερνήτες τους:
Κυριακή: Απόλλωνας
Δευτέρα: Άρτεμις
Τρίτη: Άρης
Τετάρτη: Ερμής
Πέμπτη: Δίας
Παρασκευή: Αφροδίτη
Σάββατο: Κρόνος
Χαλάρωσε και άρχισε να παρατηρείς σταθερά την βάση της φλόγας (πάντα την βάση, ποτέ την κορυφή). Χαμηλόφωνα επανέλαβε έναν ύμνο στον Θεό/Θεά που έχεις επιλέξει. Μην πιέζεις ούτε τον εαυτό σου, ούτε τον ύμνο σου. Με την εξάσκηση, θα αρχίσεις να βλέπεις σκιές. Μην κοιτάς κατευθείαν στις σκιές και μόλις αρχίζουν να εμφανίζονται, κάνε την ερώτησή σου ανάλογα με αυτό που θέλεις να μάθεις. Να είσαι σαφής και λιγόλογος. Θα πάρεις απάντησή είτε από κάποια φωνή, είτε από τις σκιές. Ευχαρίστησε τον Θεό/Θεά που επικαλέστηκες και το λαδάκι που περίσσεψε ρίξ’το στην γη ή σε κάποια γλάστρα.

Ορνυθομαντεία, ή αλλιώς «Το Πέταγμα Των Πουλιών»: Μια τέχνη που ξεκίνησε και άνθησε στην Ρώμη, κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Μάντεις, παρατηρώντας το πέταγμα των πουλιών και το τραγούδι τους, μπορούσαν να βγάλουν προφητεία για το κοντινό μέλλον της Αυτοκρατορίας και του Αυτοκράτορα.

Σεληνομαντεία: Η τέχνη της σεληνομαντείας εξασκήθηκε και εξασκείται ακόμα κατά κανόνα από τις ιέρειες της σεληνιακής Θεάς (Άρτεμη, Ντιάνα, Εκάτη, Λούνα, Αράντια, Σελήνη και τόσες άλλες ονομασίες).
Πριν από κάθε προφητεία, η ιέρεια εκτελεί τελετουργία, επικαλείται την Θεά να την βοηθήσει στο έργο της και δηλώνει το ερώτημα του οποίου ζητά απάντηση. Στην συνέχεια κάθεται σε ένα σημείο όπου μπορεί να χαλαρώσει και να παρατηρήσει άνετα την σελήνη. Από το χρώμα του φεγγαριού, τα δαχτυλίδια που δημιουργεί το φως του, τα σχήματα της επιφάνειάς του, ακόμα και τους πιθανούς οιωνούς που θα εμφανιστούν (π.χ. να περάσει κάποιο πουλί από μπροστά, ή κάποιο σύννεφο κλπ.), αλλά και με την βοήθεια της πνευματικής επικοινωνίας με την Θεά, η ιέρεια μπορεί να βγάλει προφητεία.
Μια παρόμοια εναλλακτική μέθοδος, είναι η ιέρεια να ζητήσει από την Θεά να εμφανιστεί η απάντηση του ερωτήματος με μορφή ονείρου. Στην συνέχεια κοιμάται υπό το φως του φεγγαριού και έχοντάς το τελευταία εικόνα προτού να κλείσει τα μάτια της για να κοιμηθεί.
Μια άλλη, είναι η ιέρεια να επικαλεστεί μερική ή ακόμα και ολική κατάληψη από την Θεά η οποία θα αφήσει τον χρησμό με μορφή γράμματος, ή ζωγραφιάς, ή ακόμα και κάποιας απλής κατασκευής. Αυτή όμως η μέθοδος απαιτεί πολύ πείρα και δύναμη, και οπωσδήποτε συλλογική δουλειά από ομάδα ιέρειων οι οποίες θα λειτουργήσουν ως προστάτιδες της ιέρειας που θα φιλοξενήσει για λίγο την Θεά, μιας και πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της κατάληψης όχι από την Θεά, αλλά από κάποιο κακόβουλο πνεύμα, ή μάρτυρες σε περίπτωση που ο χρησμός δοθεί προφορικά ή ακόμα και με χορό παντομίμας!

Σιδηρομαντεία: Η τέχνη της σιδηρομαντείας απαιτεί ο ερωτών να είναι αγρότης και να καλλιεργεί σιτηρά. Ο μάντης αποξηραίνει τελετουργικά μια χούφτα από τα σιτηρά που του έχει φέρει ο ερωτών, μεγαλωμένα και φροντισμένα από τον ίδιο. Στην συνέχεια ο μάντης τα ρίχνει πάνω σε καυτό σίδερο και ερμηνεύει τα σχήματα και τις θέσεις που παίρνουν καθώς καίγονται.

Σκιομαντεία: Η τέχνη της σκιομαντείας αναμφίβολα έχει της ρίζες της στην Νεκρομαντεία. Ο μάντης τοποθετεί το νεκρό ανθρώπινο σώμα ενός πρόσφατα αποθανόντα μπροστά από μια μεγάλη λαμπάδα. Στην συνέχεια παρατηρεί με προσοχή την σκιά του σώματος, ερμηνεύοντας την κίνηση της σκιάς. Συχνά, ο μάντης δεν περιοριζόταν μονάχα στην παρατήρηση της σκιάς, αλλά επικαλούνταν προτού αρχίσει και τον ίδιο τον νεκρό να τον βοηθήσει στο έργο του, καθώς και τον Θεό Κράτορα του Κόσμου των Ψυχών (Άδης, Άνουβις κλπ)

Τα Κοχύλια: Σίγουρα θα έχεις ακούσει από άλλους ή ακόμα και εσύ ο ίδιος τον ήχο που κάνουν τα κοχύλια αν τα βάλεις στο αυτί σου. Μοιάζει να ακούς την θάλασσα, ενώ στην πραγματικότητα είναι το αίμα που κυλάει μέσα στις φλέβες του αυτιού. Η μαντεία μέσω των κοχυλιών είναι μια μάλλον μοντέρνα τέχνη και χρειάζεται αρκετή υπομονή και επιμονή ώστε να αρχίζει να έχει αποτελέσματα.
Βάλε το κοχύλι στο αυτί σου και χαλάρωσε. Στην αρχή θα ακούς μόνο «την θάλασσα», σιγά-σιγά όμως θα αρχίσεις να ακούς και συζητήσεις. Αρχικά, οι συζητήσεις θα είναι αποσπασματικές και χωρίς νόημα. Αργότερα θα αρχίσουν να μην είναι αποσπασματικές και θα μπορείς να βγάζεις νόημα. Με ακόμα περισσότερη εξάσκηση, θα είσαι σε θέση να λάβεις νοητά μέρος στη συζήτηση, να κάνεις ερωτήσεις και να λαμβάνεις απαντήσεις.

Το «Κατάλυμα του Ιδρώτα»: Μια Σαμανική τέχνη που η ιστορία της χάνεται στα βάθη του χρόνου και δεν εφαρμόζεται ευρέως λόγω της επικινδυνότητας της. Η μέθοδος μοιάζει με χαμάμ: Ανάβονται κάρβουνα και ρίχνεται πάνω τους νερό. Ο ατμός που δημιουργείται, εισπνέεται από τον Σαμανό, ο οποίος βρίσκεται μέσα στο τίπι του. Με τον συνδυασμό της θερμοκρασίας, της υγρασίας και την σταδιακή αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα μέσα στο τίπι, ο Σαμανός μπαίνει σε μια κατάσταση έκστασης και είναι σε θέση να δει οράματα.

Φύλλα Τσαγιού: Μια τέχνη πανάρχαια, άμεσα συνδεδεμένη με τους Τσιγγάνους και τους Σάξωνες. Η εφαρμογή της μοιάζει καταπληκτικά με την δική μας Καφεμαντεία, μόνο που εφαρμόζεται με φύλλα τσαγιού.
Δίδεται στον ερωτώντα να πιεί ένα φλιτζάνι τσάι, στο οποίο τα φύλλα του τσαγιού παραμένουν μέσα ολόκληρα. Αφού πιεί το τσάι αφήνοντας μια πολύ μικρή ποσότητα στον πάτο, το φλιτζάνι αναστρέφεται και αφήνεται να στραγγίξει καλά για περίπου 10 λεπτά. Στην συνέχεια, ο μάντης παρατηρεί τα φύλλα που έχουν κολλήσει στα τοιχώματα του φλιτζανιού και από τις θέσεις που έχουν πάρει, μπορεί να δεί στο μέλλον του ερωτώντα.

Χακάτα: Μια πανάρχαια αφρικανική μέθοδος παρόμοια των Ρούνων και των Σαξωνικών Ράβδων. Τα Χακάτα είναι μικρά κομμάτια κόκαλου, ελεφαντόδοντου ή ξύλου όπου καθένα από αυτά έχει επάνω σκαλισμένο ένα από τα σύμβολα του ζωδιακού. Ο αφρικανός μάγος-γιατρός της φυλής, φυλάσσει τα Χακάτα σε ένα δερμάτινο πουγκάκι ή μια ειδικά προετοιμασμένη κολοκύθα για αυτό τον σκοπό. Όταν ζητείται προφητεία, ο μάγος-γιατρός ανακατεύει καλά τα Χακάτα, τα ρίχνει στο χώμα και τα διαβάζει ανάλογα με την θέση που έχουν σταθεί.

Έχω βρει κάποιους αναχρονισμούς στο άρθρο. Δεν υπήρχε καλαμπόκι στη ρωμαϊκή περίοδο, ούτε χαρτιά στην Αρχαία Ελλάδα. Πιθανόν θα χρησιμοποιούσαν κάτι παρεμφερές. Επίσης, η ορνιθομαντεία ή ορνιθοσκοπία έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία από ό,τι λέει, αφού την ανέφερε ο Όμηρος.

Συμπερασματικά, για να είναι μια μαντεία επιτυχημένη χρειάζεται πολύ φνατασία από μέρους του μάντη και πίστη από μέρους του ερωτώντος. Εάν αυτά τα δύο είναι δεδομένα, τότε σχεδόν οποιαδήποτε μέθοδος μαντείας θα μπορούσε να ισχύσει. Παρακάτω προσθέτω ενδεικτικά και κάποιες δικές μου:

Απορριμματομαντεία: Ο μάντης διαβάζει τη σακούλα των σκουπιδιών του ερωτώντος κι από τη θέση, τον αριθμό, την ποσότητα, το είδος, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο πέταξε ο ερωτών τα σκουπίδια, Φτάνει σε συμπεράσματα για το μέλλον.
Πορδομαντεία: Ο μάντης από τον ήχο, την οσμή και τη διάρκεια των πορδών του ερωτώντος προσπαθεί να βρει απαντήσεις για την ερώτησή του.
Υφασματομαντεία: Ένα υφασμάτινο αντικείμενο (π.χ. σεντόνι, ρούχο κλπ) κρεμιέται σ’εξωτερικό χώρο, κι ο μάντης ερμηνεύοντας την κίνησή του με τον αέρα, βρίσκει την απάντηση στο ερώτημα.

Κι έτσι οι μέθοδοι είναι άπειρες. Θα μπορούσα να γίνω διακεκριμένος μάντης (επαγγελματίας/απατεώνας) χρησιμοποιώντας κάποια νέα δήθεν ανώτερη μέθοδο σε μία υπανάπτυκτη χώρα. Είναι γνωστό ότι στην Ινδία υπάρχουν κάποιοι που το παίζουν μάγοι κερδίζοντας λεφτά απ’όσους τους πιστεύουν.

Εξορκισμοί στο youtube

Οι παρακάτω είναι μερικοί εξορκισμοί που έχουν ανέβει στο youtube. Πολλοί είναι εξορκισμοί του Λιακόπουλου και μου φαίνονται σκηνοθετημένοι, αλλά είναι πολύ αστείοι. Υποτίθεται τον απαγόρευσαν να δείχνει εικόνα, γι’αυτό έχει μόνο γράμματα και ήχο. Οι τελευταίοι πιθανόν είναι πραγματικοί με εικόνα, κι αυτοί αρκετά καλοί.
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι “δαιμονισμένοι” είναι στην πραγματικότητα άτομα που πάσχουν από ψυχιατρικά προβλήματα.
Αρκετοί από τους παρακάτω εξορκισμούς είναι αποσπασματικοί και σπασμένη σε πολλά μέρη.

Μη λιακοπουλικοί

Τετράφυλλο τριφύλλι: μυστικισμός και παράδοση

Πηγή:
valentine.gr

Το τετράφυλλο τριφύλλι

Το τετράφυλλο τριφύλλι είναι ένα παγκόσμια αποδεκτό σύμβολο της καλής τύχης και η προέλευσής του ανάγεται στην αρχαιότητα. Σύμφωνα με το μύθο, η Εύα κρατούσε ένα τετράφυλλο τριφύλλι, όταν έφυγε από τον κήπο της Εδέμ.

Ιστορία των τετράφυλλων τριφυλλιών

Τα πέταλα ενός τρίφυλλου τριφυλλιού αναπαριστούν την τριαδικότητα, τα τρία στοιχεία της Αγ. Τριάδος. Αλλά ποια είναι η ιστορία που συνοδεύει τα τετράφυλλα τριφύλλια, ώστε να θεωρούνται τυχερά φυλαχτά; Αφού εδώ, ο ισχύων αριθμός είναι το τέσσερα, η ιστορία που βρίσκεται πίσω από τα τετράφυλλα τριφύλλια ως τυχερά φυλαχτά, είναι σαφώς διαφορετική από την τριαδική παράδοση του τριφυλλιού. Πράγματι, η ερμηνεία που “περιβάλλει” τα τετράφυλλα τριφύλλια προηγείται χρονικά του χριστιανισμού και κρατά από την ειδωλολατρική περίοδο, όπου τα τετράφυλλα τριφύλλια ήταν κέλτικα φυλαχτά.

Λευκό τριφύλλι (Trifolium repens L.)

“Τα τριφύλλια κατέχουν επίσης σημαντική θέση στην πολιτιστική ζωή των πρώτων λαών. Ιδιαίτερα το “Λευκό τριφύλλι” (Trifolium repens L.) είχε μεγάλη εκτίμηση από τους πρώτους Κέλτες της Ουαλίας σαν φυλαχτό ενάντια στα κακά πνεύματα”. Clover Science and Technology”. N.L. Taylor, 1985.

Η κέλτικη κυριαρχία επεκτάθηκε κάποτε σε ολόκληρη την Ιρλανδία και σ’ ένα μεγάλο μέρος της δυτικής Ευρώπης. Ήταν οι Δρυίδες (Κέλτες ιερείς) που έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση για τα τετράφυλλα τριφύλλια, τα ανέδειξαν σαν φυλαχτά των Κελτών και τα χρησιμοποιούσαν σαν ισχυρά αντίδοτα ενάντια στα κακόβουλα πνεύματα. οι Δρυίδες πίστευαν πως αυτός που κρατούσε τετράφυλλο τριφύλλι μπορούσε να βλέπει φαντάσματα που δεν μπορούσαν να βλέπουν οι άλλοι. Τα κέλτικα φυλαχτά είναι η αρχή της παράδοσης των τετράφυλλων τριφυλλιών, που λέει πως έχουν τη δύναμή να εξασφαλίζουν την καλή τύχη.

Το πνεύμα μυστηρίου που τυλίγει το τετράφυλλο τριφύλλι συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφού η εύρεση ενός πραγματικά τετράφυλλο τριφυλλιού είναι ακόμα ένα σπάνιο περιστατικό και οιωνός καλής τύχης.

Τα τέσσερα φύλλα των τετράφυλλων τριφυλλιών εκπροσωπούν την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη και την τύχη.

Όπως λέει και το ποιηματάκι:

Το ένα φύλλο είναι για την ΠΙΣΤΗ…
Το δεύτερο για την ΕΛΠΙΔΑ…
Το τρίτο συμβολίζει την ΑΓΑΠΗ…
Και το τέταρτο κράτα το για “ΓΟΥΡΙ”!

Όμως μια άλλη γνωστή ερμηνεία εκφράζεται στον παρακάτω στίχο:

Κοιτάζω ένα τετράφυλλο τριφύλλι
που πριν δεν έκανα τον κόπο να δω.
Το ένα φύλλο είναι το ηλιοβασίλεμα, το άλλο η βροχή,
το τρίτο τα τριαντάφυλλα που φυτρώνουν στην εξοχή.
Δε χρειάζεται να εξηγηθεί αυτό που τέταρτο έχει αφεθεί.

Είναι κάποιος που αγαπώ.
Κοιτάζω ένα τετράφυλλο τριφύλλι
που πριν δεν έκανα τον κόπο να δω.

Η πρώτη λογοτεχνική αναφορά που προσεγγίζει την παράδοση του τετράφυλλου τριφυλλιού σαν κέλτικο φυλαχτό φαίνεται να έχει προέλευση από το 1620. Εκείνη τη χρονιά ο Sir John Melton έγραφε, “αν περπατάς μέσα στον αγρό, όποιο τετράφυλλο χόρτο και να βρεις, κάτι καλό πρόκειται να σου συμβεί”. Κατά μέσον όρο, υπάρχουν 10.000 τρίφυλλα τριφύλλια για κάθε ένα πραγματικά τετράφυλλο τριφύλλι.

Στην ελληνική λαϊκή παράδοση το τετράφυλλο τριφύλλι εκτός από το γούρι που φέρνει, είναι και ανεκτίμητο ερωτικό φίλτρο. Αν δε αποκτηθεί την Πρωτομαγιά ή το Πάσχα, και «αστριστεί» επί τρία Σαββατόβραδα πάνω σε κόκκινο πανί και «λειτουργηθεί κρυφά σαράντα φορές», τότε το αγαποβότανο αυτό αποκτά πολύ μεγάλη μαγική δύναμη. Κανένας ερωτικός στόχος δεν αντιστέκεται, καμία κλειδωνιά δε μένει κλειστή μπροστά του, και σου φανερώνονται όλοι οι κρυμμένοι θησαυροί.

Ένα… τετράφυλλο τριφύλλι, που έχει μάλιστα τα φυλλαράκια του σε σχήμα καρδιάς, είναι σπάνιο και είναι πάντοτε τυχερός όποιος το αποχτάει.

Ποια είναι τα γνήσια τετράφυλλα τριφύλλια

Σήμερα κάποιος μπορεί εύκολα να βρει ένα τετράφυλλο τριφύλλι. Το Oxalis deppei πωλείται σαν “φυτό της καλής τύχης”, γιατί διαθέτει ένα φύλλο, που αποτελείται πάντα από τέσσερα φυλλαράκια. Ωστόσο τα φυτά του γένους Oxalis δεν είναι το αληθινό τριφύλλι, αλλά μόνο ένα τρίφυλλο φυτό που του μοιάζει. Επιπλέον, πώς μπορεί ένα φυτό όταν παράγεται μαζικά, να διατηρήσει τη μαγεία, που του έχει αποδώσει η τόσων ετών παράδοση; Δεν υπάρχει ούτε ίχνος ρομαντισμού σ’ αυτήν την ιστορία….

Το ίδιο ισχύει και για το νεροτρύφυλλο (Marsilea Quadrifolia) που επίσης παράγει φυτά με τέσσερα φύλλα

Τα γνήσια τετράφυλλα τριφύλλια μας μαζεύονται με το χέρι από το φυτό Trifolium repens, που θεωρείται πως είναι το αρχικό τετράφυλλο τριφύλλι. Ένας τρόπος για να αναγνωρίσετε ένα πραγματικό τετράφυλλο τριφύλλι, είναι να ελέγξετε το τέταρτο φύλλο, που είναι συνήθως μικρότερο

Σημείωση: Τα μέρη του φύλλου ενός τριφυλλιού δεν είναι πέταλα, αλλά φυλλαράκια ή φυλλάρια, έτσι λέγονται τα τμήματα ενός σύνθετου φύλλου.
Έως τώρα νόμιζα ότι τα τετράφυλλα τριφύλλια είναι μυθικά, δημιουργήματα της φαντασίας όπως το άνθος της φτέρης ή η κόκκινη αγελάδα. Πάντως ένα τέτοιο η
κουνέλα μου
θα το τιμούσε δεώντως.

Ζόμπι: ένα μυστήριο και ενδιαφέρον φαινόμενο

Πηγή:
Pathfinder

Βουντού και Ζόμπι
Δημοσίευση: 10 Οκτ. 07
Ανανέωση: 10 Οκτ. 07

το ψάρι ‘fugu’, ο φρύνος ‘bufo marinus’ και το φυτό ‘datura stramonium’

Η λέξη ʽζόμπιΆ συνήθως φέρνει στο μυαλό πλάσματα που μπορεί να συναντήσει κανείς σε πολυάριθμες ταινίες τρόμου – χωρίς νόηση, σαπισμένα νεκροζώντανα πλάσματα, που κινούνται σερνάμενα τεντώνοντας τα χέρια τους απειλητικά μπροστά να κατασπαράζουν τη σάρκα των θυμάτων τους. Τα ζόμπι τα συναντάμε συχνά στη λαϊκή κουλτούρα διάφορων πολιτισμών, αλλά η προέλευσή τους εντοπίζεται στη θρησκεία ʽβουντούΆ (ή βοντούν). Γνωστή στον περισσότερο κόσμο ως βουντού, η θρησκεία αυτή έχει παρεξηγηθεί και διαστρεβλωθεί, ιδιαίτερα σε ταινίες του Χόλυγουντ και προβάλλεται η εικόνα ότι οι πιστοί αυτής της θρησκείας κάνουν εκκεντρικές τελετές με κούκλες βουντού και κανιβαλισμό.

Στην πραγματικότητα το Βοντούν είναι ένα περίπλοκο δόγμα που ακολουθείται από περίπου 60 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. Το 1996 αναγνωρίστηκε ως η επίσημη θρησκεία του Μπενίν (τέως Βασίλειο της Δαχομέης, που βρίσκεται στη δυτική Αφρική) και είναι επίσης η επίσημη θρησκεία στην Αϊτή. Εξασκείται επίσης στην Δομινικανική Δημοκρατία, στην Γκάνα και στις μεγάλες πόλεις του καθεαυτού αμερικανικού Νότου, όπως στη Νέα Ορλεάνη.

Στην Αϊτή τα ζόμπι είναι ένα αποδεκτό τμήμα της τοπικής κουλτούρας και κάθε χρόνο αναφέρονται πάνω από χίλιες νέες περιπτώσεις μετάβασης στην κατάσταση ζόμπι. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο οι μάγοι μετατρέπουν τα θύματά τους σε ζόμπι παραμένει μία ανοιχτή συζήτηση. Ασκώντας ένα γόητρο μυστηρίου, η μετατροπή σε ζόμπι αποτελεί ένα ιδιαίτερα αινιγματικό φαινόμενο.

Η προέλευση της θρησκείας Βοντούν ανιχνεύεται στον λαό των Γιορούμπα, που ζουν σε τμήματα των χωρών που σήμερα είναι γνωστές ως Μπενίν, Νιγηρία και Καμερούν. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι κάτοικοι των περιοχών Γιορούμπα καταλήφθηκαν από Γάλλους αποικιοκράτες και στάλθηκαν ως σκλάβοι στις φυτείες του νησιού Ισπανιόλα της Καραϊβικής. Οι Γάλλοι προσπάθησαν να τους προσηλυτίσουν στον ρωμαιοκαθολικισμό, αλλά οι σκλάβοι εξακολούθησαν να εξασκούν με μυστικότητα την πατρώα θρησκεία τους. Η σύγχρονη Βοντούν ωστόσο, εμπεριέχει στοιχεία καθολικισμού.

Στην Αϊτή η μετατροπή σε ζόμπι θεωρείται ως φόνος, αν και το θύμα παραμένει ζωντανό. Το άρθρο 246 του ποινικού κώδικα της Αϊτής δηλώνει:

Θα πρέπει επίσης να αξιολογηθεί ως απόπειρα για δολοφονία η διαδικασία που μπορεί να έχει γίνει εναντίον οποιουδήποτε ατόμου, με τη χρήση ουσιών που χωρίς να επιφέρουν στην πραγματικότητα τον θάνατο, προκαλούν ληθαργικό κόμμα λίγο ή περισσότερο παρατεταμένο. Εάν εντωμεταξύ το άτομο θαφτεί, η πράξη θεωρείται ως ανθρωποκτονία.

Οι κληρικοί της Αϊτής αποδίδουν την δημιουργία των ζόμπι σε μάγους. Η θρησκεία Βοντούν κάνει μία διάκριση μεταξύ του ‘corps cadavre’ (το φυσικό σώμα ή πτώμα), του ‘gwo-bon anj’ (η ζωογόνα αρχή) και του ‘ti-bon anj’ (ενέργεια, συνειδητότητα και μνήμη). Όταν γίνεται η μετατροπή σε ζόμπι, ο μάγος Βοντούν (επονομαζόμενος ‘bokur’) αποσπά το ti-bon anj από το θύμα και το διατηρεί σε ένα δοχείο φτιαγμένο από χώμα (το οποίο αναφέρεται ως το αστρικό του ζόμπι).

Οι γιατροί της Αϊτής από την άλλη μεριά, θεωρούν την μετατροπή σε ζόμπι ως αποτέλεσμα δηλητηρίασης και υπάρχουν αναφορές για μάγους που χρησιμοποίησαν μία λευκή σκόνη που λέγεται ‘coupe poudre’ η οποία χρησιμεύει στο να μετατρέψουν σε ζόμπι τα θύματά τους.

Στις αρχές του 1980 ο Wade Davis, ανθρωπολόγος και εθνοβοτανολόγος που τότε εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ταξίδεψε στην Αϊτή για να προσδιορίσει τα συστατικά της coupe poudre. Πήρε συνεντεύξεις από έναν αριθμό μάγων και συνέλεξε 8 δείγματα της πούδρας για ζόμπι από 4 διαφορετικές περιοχές της χώρας. Αναλύοντας τις σκόνες ο Davis διαπίστωσε ότι 7 από αυτές μοιραζόντουσαν έναν αριθμό συστατικών, στα οποία συμπεριλαμβανόταν τοξίνες που παράγονται από ένα είδος φρύνου (Bufo marinus) και ένα διεγερτικό που παράγεται από βάτραχο του γένους ‘Ύλα’ (Osteopilus dominicensis). Ένα από τα δείγματα περιείχε επίσης ίχνη από τετροδοτοξίνη, μία ισχυρή νευροτοξίνη που παράγεται από διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς, και ιδιαίτερα από το ψάρι Fugu rubripes.

Ο Davis δημοσίευσε τα ευρήματά του και την υπόθεσή του σχετικά με τη διαδικασία της μετατροπής σε ζόμπι, σε δύο βιβλία με τίτλούς ‘The Serpent and the Rainbow’ και ‘Passage of Darkness: The Ethnobiology of Haitian Zombie’ (το ένα από αυτά έγινε ταινία από τον Wes Craven).

Ο Davis υπέθεσε ότι το κυριότερο συστατικό της coupe poudre ήταν η τετροδοτοξίνη, η απορρόφηση της οποίας συνήθως προκαλεί θάνατο από παράλυση. Ωστόσο, σε μικρότερες δόσεις από τη θανατηφόρο, προκαλεί σημαντική επιβράδυνση του καρδιακού ρυθμού και της μεταβολικής δραστηριότητας και φέρνει κάποιον σε κατάσταση πλήρους παράλυσης, αλλά χωρίς απώλεια της συνείδησης.

(Στην Ιαπωνία το ψάρι αυτό θεωρείται πολύ εκλεκτός μεζές. Η τετροδοτοξίνη παράγεται στο συκώτι και στις ωοθήκες και οι σεφ θα πρέπει να έχουν εξασκηθεί πολύ καλά ώστε να προετοιμάσουν το ψάρι για να καταναλωθεί από τον άνθρωπο. Κάθε χρόνο υπάρχει ένας μικρός αριθμός από θανάτους που συνδέονται με το Fugu, ακόμα λιγότερο συχνές είναι επίσης οι αναφορές για ανθρώπους που θάβονται ζωντανοί, μετά από βαθύ κώμα λόγω δηλητηρίασης από τετροδοτοξίνη).

Σύμφωνα με τον Davis, το διεγερτικό που αποτελούσε συστατικό της πούδρας, προκαλεί μικρές εκδορές στην επιφάνεια του δέρματος, μέσα από τις οποίες η τετροδοτοξίνη μπαίνει στην κυκλοφορία του αίματος. Το θύμα θεωρείται ότι είναι νεκρό και θάβεται ζωντανό. Μετά από μερικές ημέρες, ο μάγος επιστρέφει στην περιοχή της ταφής και ξεθάβει το σώμα.

Στη συνέχεια του παρέχει ένα δεύτερο μείγμα ουσιών που οδηγούν το θύμα σε μία μόνιμη κατάσταση παραληρήματος και αποπροσανατολισμού. Αυτή η δεύτερη σκόνη θεωρείται ότι περιέχει ατροπίνη και σκοπολαμίνη, τοξικές και παραισθησιογόνες ουσίες που προέρχονται από τα φυτά ‘Datura stramonium’ και ‘Datura metel’ (και τα δύο είναι γνωστά στην Αϊτή με την ονομασία ‘αγγούρι των ζόμπι’).

Ο Davis προτείνει επίσης μία απάντηση, στο γιατί οι μάγοι της Αϊτής εξασκούν την τέχνη της μετατροπής ατόμων σε ζόμπι: ήταν ένα είδος τιμωρίας για εκείνους που καταπάτησαν τους νόμους των μυστικών κοινωνιών που αποτελούνταν από σκλάβους που είχαν αποδράσει.

Κάποιοι αντιμετωπίζουν την υπόθεση του Davis ως την μόνη εύλογη ερμηνεία για τη μετατροπή σε ζόμπι. Άλλοι ωστόσο, κρατούν μια κριτική στάση απέναντι στις μεθόδους του Davis και είναι δύσπιστοι ως προς τα ευρήματά του. Για παράδειγμα έχει διατυπωθεί η αντίρρηση, ότι τα δείγματα της coupe poudre που συνέλεξε ο Davis, δεν περιείχαν επαρκείς ποσότητες τετροδοτοξίνης για να έχουν οποιαδήποτε επίδραση σε ανθρώπους.

Ο Davis απαντάει ότι οι σκόνες παρασκευάστηκαν μέσα από διαδικασία δοκιμής και λάθους και δεν αντιπροσωπεύουν μία ακριβή φόρμουλα, έτσι κάποιες από τις σκόνες περιέχουν πολύ μικρή ποσότητα τετροδοτοξίνης και δεν έχουν καμία επίδραση, κάποιες άλλες έχουν περισσότερη και μπορούν να σκοτώσουν το θύμα, ενώ τέλος υπάρχουν και αυτές που έχουν την σωστή ποσότητα που θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Επισημαίνει επίσης ότι η σκόνη για ζόμπι είναι μόνο το ένα από τα στοιχεία που απαιτούνται για τη μετατροπή σε ζόμπι. Εξίσου σημαντικές είναι όπως λέει, οι προσδοκίες του θύματος σχετικά με την επίδραση της σκόνης, που αποτελούν ένα παραδοσιακό κοινωνικό βίωμα (ίσως γι’ αυτόν τον λόγο δεν έχει αναφερθεί ποτέ στην Ιαπωνία, η μετατροπή ανθρώπων που έφαγαν το ψάρι fugu σε ζόμπι).

Άλλοι ερευνητές έχουν προτείνει εναλλακτικές ερμηνείες για το φαινόμενο. Ο καθηγητής Roland Littlewood των τμημάτων Ανθρωπολογίας και Ψυχιατρικής του UCL και ο Chavennes Douyon, γιατρός στην πολυκλινική Medica της πρωτεύουσας της Αϊτής, εξέτασαν τις κλινικές περιπτώσεις που αφορούσαν τρεις ανθρώπους που αναφέρθηκε ότι είχαν μετατραπεί σε ζόμπι και δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο περιοδικό The Lancet το 1997.

Παρακάτω ο Littlewood και ο Douyon περιγράφουν τη συμπεριφορά ενός από τους ανθρώπους που εξέτασαν:

Ο WD είναι ένας αδύνατος άντρας σε μία κατάσταση διαρκούς κατήφειας& περνά τον περισσότερο χρόνο καθισμένος ή ξαπλωμένος σε μία χαρακτηριστική θέση, τα κάτω άκρα του γερμένα προς τα αριστερά, τα άνω άκρα προς τα δεξιά, μιλάει μετά δυσκολίας και μονολεκτικά. Δεν μπορούσε να περιγράψει την ταφή και την υποδούλωσή του, αλλά δήλωσε ότι ένιωθε ασθενής. Μπορούσε να πεισθεί να περπατήσει με κανονική στάση και βήμα, σταθερά αλλά πολύ σιγά. Τα μάτια του περιεργαζόντουσαν τον χώρο με καθαρή πρόθεση, τα χέρια του κρεμόντουσαν δίπλα στο κορμί του και απέφευγε να κοιτάξει κάποιον στα μάτια.

Για την περίπτωση αυτή είχε δοθεί η πιθανή διάγνωση της κατατονικής σχιζοφρένειας, για τη δεύτερη περίπτωση η διάγνωση ήταν ‘οργανικό εγκεφαλικό σύνδρομο και επιληψία στη βάση περιόδου ανοξίας’ και η τρίτη θεωρήθηκε απλά ως μία περίπτωση απώλειας ταυτότητας.

Οι Littlewood και Douyon πήραν επίσης συνεντεύξεις από δύο μάγους. Και οι δύο αναγνώρισαν το ψάρι fugu και ένα κλαδί από συγκεκριμένο φυτό που τους παρουσίασαν οι ερευνητές, ως συστατικά της coupe poudre και οι δύο επίσης έδωσαν τα ονόματα από άλλα φυτά και ζωικά συστατικά, παρόμοια με εκείνα που είχε περιγράψει ο Davis. (Το φυτό που παρουσιάστηκε από τους ερευνητές ήταν το Hippomane mancinella, γνωστό και ως μήλο-ζόμπι και χρησιμοποιείται από τους μάγους για τοπική εφαρμογή της coupe poudre).

Είναι εντούτοις πιθανό, πως δεν υπάρχει μία και μόνη εξήγηση για την μετατροπή σε ζόμπι. Ψυχική ασθένεια, εγκεφαλική βλάβη, δυσκολίες μάθησης, αλκοολικό σύνδρομο και ναρκωτικά, ή και συνδυασμοί των παραπάνω, μοιάζουν να είναι πιθανές ερμηνείες του φαινομένου.

Και επίσης υπάρχει η θυελλώδης πολιτική ιστορία της Αϊτής. Ο Francois ‘Papa Doc’ Duvalier για παράδειγμα, εκμεταλλεύτηκε τις δεισιδαιμονίες των κατοίκων και ο τεράστιος αριθμός απαγωγών και δολοφονιών (κάποιοι εκτιμούν ότι σκοτώθηκαν περίπου 30.000 άνθρωποι) καλύφθηκαν με ένα μυστήριο που υπονοούσε την μετατροπή σε ζόμπι και άλλες πρακτικές βουντού. Ο ιδιωτικός στρατός φρούρησης του Duvalier, οι tonton macoutes, λέγεται ότι αποτελούταν από ζόμπι που εκτελούσαν κάθε του διαταγή. Μία καλύτερη κατανόηση για τα ζόμπι, χρειάζεται να συμπεριλάβει όλους αυτούς τους παράγοντες.
——————————————————————————–
Μετάφραση – Απόδοση – Σχολιασμός: ESOTERICA.gr

Έχω βρει τη σχετική μελέτη του Lancet
εδώ.
Χρειάζεται όμως λογαριασμό για να τη διαβάσετε. Μπορείτε ωστόσο να τη διαβάσετε όλη σ’ένα ελεύθερο άρθρο pdf, το οποίο βρίσκετε
εδώ.