Έβδομη γέννα και μάλιστα με 6! Πώς;

Αυτό θα πει γεννάει ωσάν κουνέλα. Σήμερα είχα και ΄την έβδομη γέννα της κουνελίτσας μου. Για όσους με παρακολουθούν τακτικά, θα ξέρουν πως έχω μια αγαπημένη κουνέλα,
τη Λίμπο,
η οποία έχει γεννήσει πολλές φορές, και ίσως έχουν κουραστεί από τις τόσες γέννες που διάβασαν. Πράγματι, η κουνέλα μου μέσα σ’ένα χρόνο, από πέρυσι το Μάιο ως φέτος τον ίδιο μήνα, έχει κάνει 26 παιδιά. Αυτή η γέννα όμως ήταν απρογραμμάτιστη, όπως και
η πέμπτη.

Στη μάνα Λίμπο με οδήγησε η μικρή μου πεντάχρονη ξαδερφούλα. Είχε έρθει εδώ με τον αδερφούλη της 4 χρονών και τον πατέρα της από το Βόλο για να μας δουν αυτό το Σαββατοκύριακο. Σήμερα λοιπόν, περίπου στις 11 παρά κάτι, ήρθε και με ξύπνησε λέγοντας “Στέφανε, Στέφανε, ξύπνα, τρέξε γέννησε η Λίμπα σου κουνελάκια!” Η ίδια έχει ιδιαίτερη αδυναμία τα κουνέλια, και κατενθουσιασμένη με πήγε στη Λίμπο. Όπως με είπε η γιαγιά μου, είχε δει μαλλάκι σ’ένα σημείο, κάτι να κουνιέται ενώ η Λίμπο είχε αδυνατίσει απότομα. Στην αυτοψία μου βρήκα τη Λίμπο πιο ξεφουσκωμένη με λιγότερα μαλάκια στην κοιλίτσα, ενώ σ’ένα σημείο κατά μήκος του μπροστινού μέρους του κλουβιού βρίσκοονταν τοποθετημένα μαλακά μαλλάκια με λίγο πριονίδι, κι από κάτω, απ’ό,τι κατάλαβα, τέσσερα κουνελάκια. Μετά όμως, όταν τά’βγαλα ένα-ένα για να κάνω μια καλύτερη φωλιά, κατάλαβα ότι ήταν πέντε! (Ενημέρωση 14/5/2012: Δεν ήταν 5, αλλά 6! Το ένα απλά δεν το είχα σηκώσει χθες.) Έτσι εξηγείται το υπερβολικό πάχος της Λίμπο, που το είχα αποδώσει στο πολύ φαΐ. Τα κουνελάκια πάντως λόγω μεγάλου αριθμού γεννήθηκαν μικρότερα, αν κι όλα υγειή και ζεστά. Ακόμα είναι τυφλά, κουφά, γυμνά, χωρίς δόντια και χωρίς σχεδόν καθόλου ικανότητα βάδισης. Με τον καιρό, σύμφωνα με το φυσικό τους χρονοδιάγραμμα, θα αποκτηθούν όλα.

Πέρα από τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό των μικρών και συνεπώς το μικρό τους μέγεθος, η γέννα αυτή διέφερε από προηγούμενες και σε κάτι άλλο. Επειδή δεν είχα προγραμματίσει για κάτι τέτοιο, είχα τη Λίμπο μαζί με κουνελάκια προηγούμενων αναπαραγωγών, με αποτέλεσμα το κλουβί να είναι γεμάτο και η Λίμπο πιθανόν πιο στρεσαρισμένη, παρόλο που φαινόταν μια χαρά
κι έτρωγε υπερβολικά. Τώρα λοιπόν δεν έφτιαξε καθόλου φωλιά μαζεύοντας άχυρα και χαρτιά στο στόμα της, μόνο έκανε ένα μικρό βαθούλωμα κι έριξε λίγα μαλλάκια. Τη φωλιά τη συμπλήρωσα έπειτα εγώ με λωρίδες χαρτιών. Πιστεύω πάντως τώρα που έβγαλα τα υπόλοιπα ζώα πως δε θα υπάρχει κανένα πρόβλημα και η μανούλα τους θα τα προσέχει.

Αρχικά δε μπορούσα να προσδιορίσω το χρόνο γονιμοποίησης. Γρήγορα όμως έφτασα στις 13 Απριλίου, οπότε εγώ με το φίλο μου στο χωριό το Πάσχα μετακινούσαμε τα κουνέλια από το ένα μέρος στο άλλο. Ίσως, κάπως, ο Πίπης (ο αρσενικός που είναι μαζί με τη Λίμπο) νά’ρθε σ’επαφή με τη Λιμπίτσα κι έτσι αυτή να γονιμοποιήθηκε. Πάντως το ειδος αυτό είναι τέλεια προσαρμοσμένο για ταχεία αναπαραγωγή. Πιθανότατα ο κούνελος με μια μόνο πράξη σχεδόν πάντοτε επιτυγχάνει, ενώ και οι κουνέλες έχουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να έχουν ωορηξία μετά τη συνεύρεση, έτσι θεωρητικά δεν υπάρχει περίπτωση να μη συλλάβουν κατά την παραγωγική ζωή τους, εφόσον είναι υγειείς. Παρόμοιο σύστημα έχουν και οι γάτες και τα υπόλοιπα άγρια αιλουροειδή. Αυτή η στρατηγική είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στα κουνέλια, που στο φυσικό τους περιβάλλον τρώγονται από κάθε είδους θηρευτή.

Τώρα μπορώ επίσης να εξηγήσω, πέρα από το πολύ βάρος, και την παράξενη συμπεριφορά της Λίμπο. Τις τελευταίες μέρες ήταν κάπως ανήσυχη μόλις προσπαθούσα να τη σηκώσω και πιο τεμπέλα. Γενικά δεν είναι υπερδραστήριο κουνέλι, όμως τώρα η αδράνειά της ήταν υπερβολική. Συχνά έτρωγε ξαπλωτή, και ξάπλωνε κουρασμένη ακόμα και μετά από λίγα μεγάλα πηδήματα. Παρατήρησα επίσης κάτι άλλο ενδιαφέρον – τα υπόλοιπα δύο κουνέλια στο κλουβί απέφευγαν να πειράζουν τη φωλιά και τα μικρά. Πιθανόν υπάρχει ένστικτο που τα επιτρέπει να τ’αναγνωρίζουν.

Πλέον βρίσκομαι σε μια συγκεχυμένη κατάσταση. Δεν έχω να δώσω τα μικρά. Ευτυχώς για τα παλιά κουνελάκια, αναμένεται να φύγουν μέσα στη βδομάδα σε άτομα που θα μπορούν να τα φροντίσουν και να τ’αγαπήσουν, όπως έγινε και με τα προηγούμενα μικρά. Από τους ανθρώπους αυτούς, τους περισσότερους τους γνωρίζω κι έτσι μπορώ να τους επισκέπτομαι κάποτε ώστε να βλέπω την πορεία του κουνελιού τους, άρα μπορώ νά’μαι σίγουρος πως περνάει εκεί καλά. Τα τωρινά όμως μ’έφεραν σε δύσκολη θέση. Εντούτοις θα προσπαθήσω να ψάξω άτομα το καλοκαίρι, πιστεύω πως θα βρω.

Η στείρωση πλέον δε μου φαίνεται και η καλύτερη επιλογή για τη Λίμπο μου. Η ηλικία της προχώρησε, αναπαρήχθη πολλές φορές, είναι λίγο στρουμπουλή, παράγοντες που κάνουν την επέμβαση πιο επισφαλή. Επίσης φοβάμαι πιθανό λάθος ή προβληματική αντίδραση της κουνελίτσας μου στη διαδικασία. Μπορώ ωστόσο να δώσω τον Πίπη, κάτι πάλι δύσκολο μιας κι αυτός είναι το δεύτερο αγαπημένο μου κουνέλι και θα πρέπει οπωσδήποτε να πάει σε συγκεκριμένο άνθρωπο δεσμευμένο να τον αγαπά και να τον φροντίζει κατάλληλα για το υπόλοιπο της ζωής του, τον οποίον θα γνωρίζω ώστε να μπορώ να πλληροφορούμε για το ζώο. Πάντως η Λίμπο δε θα φύγει από μένα ποτέ! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ενημέρωση 14/5/2012: Παρατήρησα αλλαγή στη συμπεριφορά της Λίμπο. Ενώ όταν γέννησε ήταν μαζί με τ’άλλα κουνέλια και τα υπόλοιπα δεν ενοχλούσαν τα μικρά, σήμερα βάζοντας πειραματικά μαζί με τη μάνα μια ενήλικη κουνέλα από παλαιότερη γέννα πρόσεξα πως αντέδρασε άκρως επιθετικά, ανεβαίνοντας πάνω της και δαγκώνοντας λίγο και κάνοντας κινήσεις σαν της σεξουαλικής πράξης του αρσενικού. Εδώ να διευκρινήσω ότι τέτοια συμπεριφορά γίνεται και για λόγους κυριαρχίας στα κουνέλια, σαν να λέμε: “Σε γάμησα και σε κανόνισα, φύγε και μη μ’ενοχλείς!” Επίσης το όργανο της Λίμπο είναι ακόμα διεσταλμένο από τη γέννα, και συνήθως επανέρχεται σε 2-3 μέρες. Το εξέτασα για τυχόν αίμα ή κάτι άλλο που μπορεί να την ενοχλεί (στην πρώτη γέννα έβγαλε λίγο αίμα και την επόμενη μέρα, γι’αυτό). Έπειτα έπιασα τον Πίπη με τη μυρωδιά της περιοχής της Λίμπο κι έγινε άλλο παράξενο: Ο Πίπης συνουσιάστηκε με το χέρι μου δύο φορές, κανονικά με εκσπερμάτιση. Έως τώρα ποτέ δε μπόρεσα να φέρω κούνελο σε σεξουαλική διέγερση τεχνητά. Αντίθετα, στις κουνέλες τό’χω πετύχει συχνά, και το χρησιμοποιώ ως δοκιμή για τη σεξουαλική τους ετοιμότητα. Τέλος τα κουνελάκια πήραν όλα γάλα και είναι μια χαρά. Ήδη ένα άρχισε να βγάζει το πρώτο ελαφρύτατο χνούδι ως σκούρα στίγματα, που σημαίνει πως θα γει καφέ. Μόλις τ’ανακατεύεις, κάνουν μια γλυκιά λεπτή φωνούλα, όπως μ’όλα τα νεαρά κουνελάκια που καλούν τη μάνα τους.

Ενημέρωση 20/5/2012: Στην τέταρτη μέρα στις 17 του μηνός, δυστυχώς το μικρότερο απ’τα έξι πέθανε. Όταν πήγα να δω τα κουνελάκια, βρήκα τα πέντε μαζεμένα στο κέντρο της φωλιάς, ενώ το άλλο κρύο και διωγμένο δίπλα. Προφανώς ή δε μπορούσε να σηκώσει το κεφαλάκι του να πιεί γάλα, ή η κουνέλα δε μπόρεσε να το υποστηρίξει. Είναι μικρή κι αυτή, και η παραγωγή γάλακτός της είναι περιορισμένη. Όλες τις φορές μεγάλωνε το πολύ τέσσερα, είναι λογικό να μη μπορεί να στηρίξει έξι. Τα υπόλοιπα πάντως τέσσερα έχουν μεγαλώσει αρκετά. Οι κοιλίτσες τους είναι υπερβολικά φουσκωμένες απ’το γάλα σαν χαρούμενα μπαλονάκια, έχουν βγάλει μαλάκια και σήμερα πρόσεξα ότι βγαίνουν τα μπροστινά δοντάκια. Ακόμα φυσικά δε βλέπουν, τα αφτάκια τους όμως μεγάλωσαν, έχουν τον αφαλό στην κοιλιά τους και δε μπορούν να περπατήσουν σχεδόν καθόλου, περιοριζόμενα στο να γυρίζουν γύρω στη θέση τους και να ψιλοπροχωρούν τρέμοντας ακόμα από αδυναμία. Το εναπομείναν πέμπτο είναι λίγο μικρότερο, ασθενικότερο, δεν έχει βγάλει μαλλιά σ’όλο το σώμα αν κι έχει δοντάκια, εντούτοις θα επιβιώσει αφού έχει φουσκωμένη, αν και λιγότερο, κοιλιτσα, σημάδι πως πίνει το γαλατάκι του. Το συγκεκριμένο θα γίνει καφέ, ενώ απ’τα άλλα τα μεγαλύτερα, το ένα θα βγει άσπρο και τα υπόλοιπα ή γκριζωπά ή καφέ, άλλα ανοιχτότερα κι άλλα σκουρότερα με διάφορα σχήμαρτα και κηλίδες. Πρώτη φορά τόσα καφέ κουνελάκια. Συνήθως είχα μόνο ένα. Αυτό που πέθανε ήδη άρχισε να βγάζει λίγες σκούρες κηλίδες απ’την προηγούμενη μέρα, άρα θα είχαμε ακόμα ένα καφετούλι.

Ενημέρωση 23/5/2012: Σήμερα άνοιξαν τα ματάκια τους και είναι όλα καλά. Γυρίζουν τα κεφαλάκια τους και κοιτάνε, ενώ οι κινητικές τους ικανότητες βελτιώνονται ολοένα και περισσότερο. Σήμερα τα παρακολούθησα να κάνουν λίγα βήματα έξω απ’τη φωλίτσα για να πάρουν γάλα από τη μανούλα τους, δηλαδή άρχισε ο φαύλος κύκλος του ζαλίσματος της μάνας για γάλα και η απομάκρυνσή της. Όταν τα κουνελάκια μεγαλώνουν, έτσι γίνεται. Αυτά θέλουν συνέχεια γάλα, και κυνηγούν τη μάνα τους για να τους δώσει. Αυτή ή δε θέλει εκείνη τη στιγμή ή δεν έχει, και φεύγει πιο πέρα, κι αυτό μπορεί να συνεχιστεί για λίγα λεπτά κάθε φορά, πολλές φορές τη μέρα. Άλλες φορές από το πολύ πείραγμα ενδίδει και τα δίνει, παρόλο που δεν είναι η ώρα τους ακόμα, άλλες τ’αφήνει.
Χθες παρακολούθησα ένα θηλασμό αυτής της γέννας. Ήταν 10 το βράδυ, και τα κουνελάκια ήταν κάπως πιο αδύνατα (σχετικό αυτό, γιατί είναι καλοταΐσμένα και ποτέ η κοιλίτσα τους δε μειώνεται υπερβολικά), και μόλις έβαζα το χέρι πάνω τους σήκωναν τα κεφαλάκια τους ανήσυχα, έβγαζα τις μικρές τους φωνούλες και προσπαθούσαν να μου ρουφήξουν τις άκρες των δαχτύλων. Μετά από λίγο πήδηξε στην περιοχή της φωλιάς η μάνα, κι όλα μαζεύτηκαν από κάτω της αναποδογυρίζοντας, πιάνοντας την κοιλιά της με τα μπροστινά τους άκρα και ρουφώντας από τις θηλές. Αφού ήπιαν ενώ έβγαζαν λίγες φωνούλες, η Λίμπο έφυγε, και στη θέση των ανήσυχων πεινασμένων μικρών βρήκα πέντε φουσκωτές σφιχτές κουνελόσχημες μπαλίτσες που στρυφογύριζαν κι έπαιζαν χαρούμενες. Κάθε φορά που πίνουν γάλα παίρνουν ενέργεια και στρυφογυρίζουν. Υπολόγισα το θηλασμό στα 2 περίπου λεπτά. Τόσο γρήγορα γίνεται, ώστε η κουνελοοικογένεια να μη γίνει στόχος των πολλών της εχθρών στη φύση, που παραμονέυουν παντού.

Τα έως τώρα ανθεκτικότατα κουνέλια μολύνθηκαν με πριόν!

Φέτος έγινε μια συνταρακτική επιστημονική ανακάλυψη που μας υπενθυμίζει πως δε θα πρέπει να είμαστε σίγουροι για τίποτα, και ιδίως για τη μεταδοσιμότητα των πιο επικίνδυνων ασθενειών. Οι σπογγώδεις εγκεφαλοπάθειες, αυτές οι θανατηφόρες μεταδόσιμες νευροεκφυλιστικές παθήσεις που περιλαμβάνουν τη νόσο των τρελών αγελάδων και το Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ των ανθρώπων, μεταδόθηκαν τελικά και στα κουνέλια, τα οποία ως τώρα φαινόταν πλήρως ανθεκτικά στη νόσο, και θεωρούταν από τα λίγα, ίσως και το μοναδικό, θηλαστικό που δεν προσβάλλεται. Αυτή η ανθεκτικότητα καθορίζεται από τη μορφη της πριόν πρωτεΐνης PrP, η οποία καθορίζεται με τη σειρά της από την αλληλουχία των αμινοξέων της που κωδικοποιούνται απ’το αντίστοιχο γονίδιο του οργανισμού.

Η πρωτεΐνη αυτή αποτελεί το κέντρο αυτών των ασθενειών. Τέτοια πρωτεΐνη υπάρχει σε δυο μορφές: στην αβλαβή κυτταρική PrPC που εκφράζεται στα περισσότερα κύτταρα του σώματος, κυρίως όμως στο νευρικό σύστημα όλων των σπονδυλωτών, και στην κακοδιπλωμένη μορφή, ή PrPSc, ανθεκτικότατη μορφή που με απλή επαφή της με τις φυσιολογικές της αναγκάζει να υιοθετήσουν το δικό της σχήμα. Αυτή η κακοδιπλωμένη μορφή δε διασπάται εύκολα κι έτσι δεν απομακρύνεται απ’τα κύτταρα με αποτέλεσμα αυτά να πεθαίνουν στο τέλος απ’την υπερσυσσώρευσή της. Η παθολογική αυτή μορφή επιπλέον είναι εξαιρετικά ανθεκτική στις συνήθεις μεθόδους αποστείρωσης, έτσι μπορεί να μεταδοθεί σπάνια και με ιατρικές επεμβάσεις (ιατρογενές Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ). Μεταδίδεται επίσης κι απ’τη διατροφή, όπως στην περίπτωση της επιδημίας των τρελών αγελάδων που τρέφονταν με πρωτεΐνικά συμπληρώματα από νεκρές αγελάδες και πρόβατα με τη νόσο, ή της παραλλαγής κούρου της φυλής των Φόρε των υψιπέδων της Νέας Γουινέας που εξαπλώθηκε από τον τιμητικό κανιβαλισμό των νεκρών. Τέλος ένας ακόμα παράγοντας που επηρεάζει την ανθεκτικότητα ενός οργανισμού στη μόλυνση με τέτοιες πρωτεΐνες άλλου είδους είναι η συγγένειά του με το είδος αυτό. Το πριόν ενός είδους μετατρέπει πολύ αποτελεσματικότερα πριόν του ίδιου ή και πολύ συγγενικού είδους παρόμοιας αλληλουχίας, γι’αυτό κι όσο φεύγουμε από συγγενικά ειδη σε πιο μακρυνά, τόσο δυσκολότερη γίνεται η μόλυνση, ο χρόνος επώασης γίνεται μεγαλύτερος και τα συμπτώματα ίσως τελικά δεν εμφανιστούν στη διάρκεια ζωής του φορέα. Για παράδειγμα, η τρομώδης νόσος των αιγοπροβάτων μολύνει αρκετά εύκολα τα συγγενικά βοοειδή, όμως πολύ δυσκολότερα τα ποντίκια κι ακόμα δυσκολότερα τον άνθρωπο.

Τα κουνέλια ωστόσο αποτελούσαν έως τώρα ειδική περίπτωση. Αν και συγγενείς με τα τρωκτικά (δεν είναι τρωκτικά τα κουνέλια, είναι τα πολύ κοντινά τους λαγόμορφα), φαίνονταν ανθεκτικά σε μολύνσεις με πριόν που μπορούν να προσ΄βαλλουν τα τρωκτικά. Στην πραγματικότητα, αποδείχθηκαν ανθεκτικά στα πριόν κάθε γνωστού είδους. Το μυστήριο αυτό της ανθεκτικότητας διερευνήθηκε γρήγορα με τη μελέτη της κυτταρικής πριόν πρωτεΐνης τους, η οποία, χάρη στην ιδιαιτερη διάταξη των αμινοξέων της και του σημείου που δένει με την κυτταρική μεμβράνη, αποδείχθηκε εξαιρετικά σταθερή. Δείτε μελέτες
εδώ,
εδώ
και
εδώ
για τη σταθερότητα της PrP του κουνελιού.

Τα ανατρεπτικά νέα ήρθαν φέτος το Μάρτιο, όταν ομάδες από ερευνητικά κέντρα της Ισπανίας, της Αγγλίας και των ΗΠΑ ανέφεραν πως κατόρθωσαν να σπάσουν το φραγμό μετάδοσης στα κουνέλια και να μεταδώσουν τελικά τη νόσο και σ’αυτά. Η μελέτη με τίτλο “Τα κουνέλια δεν είναι ανθεκτικά σε πριονική λοίμωξη”
(Rabbits are not resistant to prion infection)
δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό NAS.

Ομάδα 14 επιστημόνων λοιπόν, των Francesca Chianini, Natalia Fernández-Borges, Enric Vidal, Louise Gibbard, Belén Pintado, Jorge de Castro, Suzette A. Priola, Scott Hamilton, Samantha L. Eaton, Jeanie Finlayson, Yvonne Pang, Philip Steele, Hugh W. Reid, Mark P. Dagleish, Joaquín Castilla, των Ερευνητικού Ινστιτούτου aMoredun της Σκοτίας της Βρετανίας, bCIC bioGUNE της Χώρας των Βάσκων της Ισπανίας, Βασκικού Ιδρύματος Επιστημών της Χώρας των Βάσκων της Ισπανίας, Τμήματος Λοιμολογίας του Πανεπιστημιου Σκριπς της Φλόριντας, Εργαστηρίου Μόνιμων Ιογενών Νοσημάτων των Εργαστηρίων των Βραχωδών Ορέων της Μοντάνας των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ, Κέντρου Έρευνας της Υγείας των Ζώων του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελόνης της Ισπανίας, και Κέντρου Βιοτεχνολογίας της Μαδρίτης της Ισπανίας, κατόρθωσαν, αν και με μεγάλη δυσκολία, να μολύνουν κουνέλια με τον παράγοντα των σπογγωδών εγκεφαλοπαθειών. Σύμφωνα με τους ίδιους:

Μετάφραση: Bolko

Περίληψη

Η ικανότητα των πριόν να μολύνουν μερικά είδη κι όχι άλλα καθορίζεται από το φραγμό μετάδοσης. Αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο οδήγησε στην άποψη ότι ορισμένα είδη δεν ήταν επιρρεπή στις μεταδόσιμες σπογγώδεις εγκεφαλοπάθειες (μσε) κι άρα καθιστούσαν αμελητέο κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία αν καταναλωθούν. Χρησιμοποιώντας την τεχνική της κυκλικής ενίσχυσης της πρωτεΐνικής κακοδίπλωσης (κεπκ), μπορέσαμε να υπερνικήσουμε το φραγμό των ειδών στα κουνέλια, τα οποία έχουν ταξινομηθεί ως ανθεκτικά στις μσε για τέσσερις δεκαετίες. Ομογενοποίημα εγκεφάλου κουνελιού, είτε μη μολυσμένο είτε μολυσμένο σε εργαστηριακές συνθήκες με πριόν σχετιζόμενα με ασθένεια προερχόμενα από διάφορα είδη, υποβλήθηκε σε επαναλαμβανόμενους κύκλους κεπκ. Εκ νέου παρηγμένα πριόν κουνελιού από μη μολυσμένο υλικό ελέγχθηκαν για λοιμογονικότητα σε κουνέλια, με ένα από τα τρία ενδοεγκεφαλικά ενοφθαλμισμένα ζώα να υποκύπτει στην ασθένεια σε 766 μέρες και να παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά μιας μσε, αποδεικνύοντας έτσι ότι τα λαγοειδή δεν είναι ανθεκτικά σε πριονική λοίμωξη. Υλικό από τον εγκέφαλο του κλινικά προσβεβλημένου κουνελιού που περιείχε παθολογική πρωτεΐνη πριόν οδήγησε σε ποσοστό προσβολής 100% μετά τον ενοφθαλμισμό του σε διαγονιδιακά ποντίκια που υπερέκφραζαν την πρωτεΐνη πριόν (PrP) του κουνελιού. Η μεταδοσιμότητα στα κουνέλια (χρόνος επώασης πάνω από 470 μέρες) έχει επιβεβαιωθεί σε 2 από 10 κουνέλια μετά από ενδοεγκεφαλικό ενοφθαλμισμό. Παρά το ότι τα κουνέλια πλέον δε μπορούν να ταξινομούνται ως ανθεκτικά στις μσε, είναι απίθανο ένα ξέσπασμα νόσου τρελών κουνελιών.

Πρωτότυπο:

Abstract

The ability of prions to infect some species and not others is determined by the transmission barrier. This unexplained phenomenon has led to the belief that certain species were not susceptible to transmissible spongiform encephalopathies (TSEs) and therefore represented negligible risk to human health if consumed. Using the protein misfolding cyclic amplification (PMCA) technique, we were able to overcome the species barrier in rabbits, which have been classified as TSE resistant for four decades. Rabbit brain homogenate, either unseeded or seeded in vitro with disease-related prions obtained from different species, was subjected to serial rounds of PMCA. De novo rabbit prions produced in vitro from unseeded material were tested for infectivity in rabbits, with one of three intracerebrally challenged animals succumbing to disease at 766 d and displaying all of the characteristics of a TSE, thereby demonstrating that leporids are not resistant to prion infection. Material from the brain of the clinically affected rabbit containing abnormal prion protein resulted in a 100% attack rate after its inoculation in transgenic mice overexpressing rabbit PrP. Transmissibility to rabbits (>470 d) has been confirmed in 2 of 10 rabbits after intracerebral challenge. Despite rabbits no longer being able to be classified as resistant to TSEs, an outbreak of “mad rabbit disease” is unlikely.

Διευκρινίσεις:
1 Ο ενοφθαλμισμός και ο εμβολιασμός είναι το ίδιο πράγμα. Αρχικά σήμαινε την τοποθέτηση οφθαλμού ενός φυτού σ’ένα άλλο, αργότερα η σημασία του όρου επεκτάθηκε.
2 Ενδοεγκεφαλικά γίνεται ο εμβολιασμός για ταχύτερη εκδήλωση των συμπτωμάτων. Το πριόν εισάγεται κατευθείαν στον εγκέφαλο.
3 Η κυκλική ενίσχυση της πρωτεϊνικής κακοδίπλωσης
(protein misfolding cyclic amplification)
είναι μια διαδικασία ανάλογη της
αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (pcr).
Εδώ όμως δεν έχουμε dna, αλλά πριόν. Ποσότητα κακοδιπλωμένου πριόν τοποθετείται μαζί με αρκετό φυσιολογικό, κι έπειτα περνά από κύκλους υπερήχων ώστε τα συσσωμάτώματά του (η παθολογική μορφή συναντάται σχεδόν πάντοτε συσσωματωμένη, όχι μεμονωμένα μόρια) να σπάσουν για να μπορέσουν τα μόρια του να βρουν όσο το δυνατόν περισσότερα φυσιολογικά ώστε να τα επηρεάσουν. Σιγά-σιγά το ποσοστό του κακοδιπλωμένου πριόν αυξάνεται.
4 Η ομογενοποίηση, δηλαδή η πλήρης διάλυση όλων των κυττάρων ενός ιστού, γίνεται όταν δε μας ενδιαφέρουν τα κύτταρα, αλλά άλλα στοιχεία του ιστού, π.χ. να μετρήσουμε το ποσοστό ενος στοιχείου, ενός φαρμάκου, της πρωτεΐνης, των υδατανθράκων κ.ά. Στην περίπτωση της πριονικής έρευνας το ομογενοποίημα εγκεφάλου χρησιμοποιείται συχνά για ενοφθαλμισμό ζώων ή ως υλικό προς κεπκ.

Η παραπάνω μελέτη δε θα πρέπει να προκαλέσει ανησυχία. Αν κι εμένα μου φάνηκε υπερβολικά παράξενο και ομολογουμένως τρόμαξα και κάπως ζαλίστηκα μόλις το πρωτοάκουσα, δηλαδή τα κουνέλια να παθαίνουν Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ ενώ τόσο καιρό πιστευόταν ότι έχουν ανοσία. Δε θα πρέπει ν’ανησυχούμε καθόλου διότι πρώτον και σημαντικότερο, τα κουνέλια δεν εμφανίζουν από μόνα τους σποραδικά τέτοια ασθένεια όπως τα μηρυκαστικά κι ο άνθρωπος, αλλά την έπαθαν ύστερα από επιτηδευμένη μόλυνση. Επίσης δε μεταδίδεται εύκολα εάν ο οργανισμός δεν καταναλωθεί. Για μας δηλαδή που αγαπάμε τα κουνέλια και δεν πρόκειται να τα φάμε, ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι ανύπαρκτο εφόσον επίσης τα ταΐζουμε αποκλειστικά με τη φυσική τους φυτική τροφή. Ακόμα κι όμως γι’αυτούς που τα τρώνε, δεν κινδυνεύουν καθόλου να πάθουν τίποτα, εφόσον και στις επαγγελματικές εκτροφές τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με φυτική τροφή. Ακόμα κι αν όμως έπαιρναν συμπλήρωμα ζωικής πρωτεΐνης, η πιθανότητα να μολυνθούν θά’ταν απειροελάχιστη, αν σκεφτούμε πόσο μικρή είναι η πιθανότητα τώρα με τους εντατικότερους ελέγχους να καταλήξει ζώο με μσε στη ζωοτροφή, και πόσο δύσκολα, ακόμα κι αν κατέληγε, θα μολύνονταν τα κουνέλια.

Πάντως τα κουνέλια είναι αρκετά αανθεκτικά σύμφωνα με τ’αποτελέσματα της μελέτης. Σημειώστε πόσο μικρό ποσοστό παρουσίασε τελικά κλινικά συμπτώματα και πόσο μεγάλος ήταν ο χρόνος επώασης, περισσότερος από ένα χρόνο, διάστημα αρκετά μεγάλο για το μικρό μέγεθός τους. Παρόλα αυτά ο χρόνος επώασης μειώθηκε στο δεύτερο πέρασμα του πριόν απ’τα κουνέλια, δείχνοντας πως η πρωτεΐνη προσαρμόστηκε στο είδος, όπως έχει κάνει και σε πολλά άλλα, και ίσως με επαναλαμβανόμενα περάσματα θα μπορούσε να μεταδοθεί πολύ πιο αποτελεσματικά. Η μόνη περίπτωση που τα ζώα με PrP κουνελιού έπαθαν όλα ήταν στη δοκιμή με τα διαγονιδιακά ποντίκια που υπερέκφραζαν αυτήν την πρωτεΐνη, αφύσικη κατάσταση για τα κουνέλια. Ένα επομένως είναι το απόσταγμα της μελέτης που πρέπει να θυμόμαστε: Ουδείς διαφεύγει του παντοδυνάμου πριόνος.

Το τραγούδι της Λίμπο

Επιτέλους το βρήκα ύστερα από πολλούς μήνες που χάθηκε απ’το κινητό μου. Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο στη
Λίμπο την κουνελίτσα μου,
στην οποία δε ξέρω πώς, αλλά μου φαίνεται ότι παραπέμπει. Υπάρχουν κι άλλες πολλές μουσικούλες που παραπέμπουν στην κουνέλα κι από εκείνες έχω επίσης φτιάξει στιχάκαι για τη Λιμπίτσα μου, αλλά το συγκεκριμένο είναι το ιδιαίτερό της.

Ύστερα από λίγα κρουστά και λόγια που αχνοακούγονται στην αρχή, συνεχίζει μια ωραία μελωδία, η οποία διακόπτεται και πάλι στη μέση με κρουστά και τα ίδια λόγια, κάτι σαν μία σιγανή φράση και “Till I come” (μέχρι νά’ρθω), και μετά πάλι συνεχίζει αυτή η μελωδία μέχρι το τέλος. Στη ρυθμική αυτή μελωδία συμπληρώστε “Λίμπο Λίμπο Λίμπο Λίμπο Λίμπο, σε φωνάζω και Καραμελίμπο”. Αυτό είναι το τραγουδάκι της Λίμπο που έχω μάθει σ’όλα τα παιδάκια. Συνήθως το συμπληρώνω μ’άλλα λόγια, τα οποία όμως δεν είναι σταθερά.

1+ για τα κουνέλια: κουνέλι προκάλεσε ζημιές εκατομμυρίων σε ιππόδρομο

Μία παράξενη αλλά πραγματική είδηση που βρήκα
στο Βήμα
από την Τασμανία της Αυστραλίας.

Τασμανία: Κουνέλι προξένησε ζημιές εκατ. δολαρίων σε ιππόδρομο
Αλογα τραυματίστηκαν και αγώνες ακυρώθηκαν εξαιτίας λαγουμιών
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/01/2012, 11:58

Eνα «ζωηρό» κουνέλι φέρεται να είναι ο δράστης της ζημιάς εκατομμυρίων δολαρίων που προκλήθηκε στον ιππόδρομο Έλγουϊκ της Τασμανίας, με αποτέλεσμα να απειλούνται με ακύρωση οι θερινές ιπποδρομιακές κούρσες.

Περισσότερα από 30 εκατ. δολάρια διέθεσε η κυβέρνηση για την ανακαίνιση του ιππόδρομου, προκειμένου όλα να είναι στη εντέλεια για τις θερινές κούρσες. Δεν υπολόγισε, όμως, τον αστάθμητο παράγοντα.

Ξαφνικά άλογα άρχισαν να τραυματίζονται και ακυρώθηκαν πολλές ιπποδρομίες. Από τις έρευνες που έγιναν διαπιστώθηκε ότι ο ιππόδρομος… είχε τρύπες.

Τις απέδωσαν σε καθίζηση του εδάφους, λόγω βλάβης στο σύστημα αποστράγγισης. Τελικά όμως διαπιστώθηκε ότι οι τρύπες ήταν λαγούμια που είχε ανοίξει ένα κουνέλι!

Τώρα οι αρμόδιοι προσπαθούν να επισκευάσουν τις τρύπες προκειμένου να διεξαχθούν κανονικά οι ιπποδρομίες. Ήδη το κόστος από τη ζημιά που προκάλεσε το άτακτο κουνέλι ανέρχεται σε αρκετά εκατομμύρια δολάρια.

1+ για τα κουνέλια, αντί έως κοντά και 1000000000+ για τον άνθρωπο, ο οποίος με την ύπουλη τεχνολογία και το διεστραμμένο μυαλό του τα καταδιώκει. Καλά έκανε το κουνέλι ή τα κουνέλια, έπραξε αυτό που έπρεπε για να φτιάξει την οικία του. Θα μπορούσε το γεγονός ν’αποτραπεί εάν ο χώρος ήταν κατάλληλα περιφραγμένος. Ευτυχώς δε συλλήφθηκε ούτε φονεύθηκε κανένα απ’αυτά τα άκακα κι όμορφα ζωάκια με τα μαλακά μαλλάκια και τα μεγάλα αφτιά.

Επιτυχημένη η έκτη γέννα της κουνέλας μου

Χθες το βράδυ η
Λίμπο η κουνελίτσα μου
γέννησε για έκτη φορά τέσσερα στρουμπουλά, ζεστά κουνελάκια μέσα στη ζεστή και μαλακιά φωλίτσα της. Δε θα την έβαζα να γεννήσει αν την προηγούμενη φορά δεν της είχαν πεθάνει
όλα τα προηγούμενα τέσσερα.

Δυστυχώς στις 12 του προηγούμενου μήνα που γέννησε, κάτι μάλλον θα την ενόχλησε και έθαψε σχεδόν όλη τη φωλιά αφήνοτας τα κουνελάκια σχεδόν ξεσκέπαστα να πεθάνουν απ’το κρύο. Δεν είναι ωραίο να βρίσκεις νεογέννητα, μαλακά ζωάκια, που κανονικά θά’πρεπε να μεγαλώνουν στη φωλιά τους με ασφάλεια, νεκρά, παγωμένα και σκονισμένα, αλλά δυστυχώς είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Ίσως επειδή η φωλιά ήταν κάτω από το μπουκαλάκι νερού της και ήθελε νά’χει καλύτερη πρόσβαση εκεί, ίσως επειδή έβλεπε τον Πίπη τον πατέρα που την ενοχλούσε, δεν ξέρω. Τις επόμενες όμως δύο μέρες φερόταν αρκετά ανήσυχα, σαν να τα έψαχνε. Τα βυζάκαι της είχαν πρηστεί και δεν πολυήθελε να τη σηκώνω και να την πιάνω. Μάλιστα το πρώτο βράδυ την παρατήρησα να στέκεται ακριβώς πάνω από τ’απομεινάρια της φωλιάς, περιμένοντας μάλλον τα παιδάκια της να πιουν το γάλα. Την τρίτηε μέρα όμως ηρέμησε και πάλι (η ζωή συνεχίζεται), τα βυζάκαι ξεφούσκωσαν και έκρινα κατάλληλο να την ξαναζευγαρώσω.
Μόλις έβαλα τον Πίπη λοιπόν στο κλουβί της, με το πρώτοάλμα βρέθηκε πάνω της, κι αυτή φυσικά συνεργάστηκε μετά χαράς σηκώνοντας την ουρά της. Έγινε η πρώτη πράξη, κι έπειτα ακολούθησαν άλλες τρεις φορές. Ύστερα άρχιζαν να παίζουν και να γλείφονται μαζί, κι όλο το ένα πηδούσε πάνω στ’άλλο – ο Πίπης πάνω στη Λίμπο, αλλά και η Λίμπο πάνω στον Πίπη, αν και του καθόταν ανάποδα ανεβαίνοντας απ’το κεφάλι και κάνοντας πος συνευρίσκεται. Τέτοια συμπεριφορά είχα να δω από τότε που ακόμα τα κουνελάκαι δεν είχαν ενηλικιωθεί, κι επειδή η Λίμπο ήταν τότε μεγαλύτερη από τον Πίπη, ανέβαινε πάνω του για κυριαρχία περισσότερο και τον φόβιζε. Τώρα φυσικά δεν υπήρχαν επιθετικές τάσεις. Μετά από τέσσερςι μέρες τα ξανάφερα μαζί, όμως η Λίμπο, όταν ο Πίπης έκανε την παραμικρή κίνηση για ζευγάρωμα, τον απέφευγε βγάζοντας υπόκωφο γρύλλισμα, σημάδι ότη ήταν έγκυος. Μπορούσαν μόνο να γλείφονται και να είναι κοντά, όχι όμως να συνουσιάζονται. Αργότερα η συμπεριφορά της προς τον Πίπη έγινε ακόμα πιο άγρια με μικρές αψιμαχίες όταν δοκίμαζε να την κυνηγήσει.

Φωλιά άρχιζε να κατασκευάζει 5 μέρες πριν γεννήσει. Την προηγούμενη αποτυχημένη φορά την είχε ξεκινήσει και τελειώσει πριν 8 μέρες, κάτι πραγματικά πρωτοφανές. Βλέποντάς την ανήσυχη της έδωσα λίγια σχισμένα χαρτιά, άχυρα και ξερά φύλλα γιούκα για να την φτιάξει. Παιδεύτηκε αρκετές ώρες ώσπου έφτιαξε μία μακρόστενη και κάπως ανοργάνωτη φωλιά κατά μήκος του πίσω τοιχώματος του κλουβιού, πάλι απ’τη μεριά με το μπουκάλι. Πλέον τη φτιάχνει εκεί, διότι την άλλη γωνία τη χρησιμοποιεί για ούρηση και αφόδευση, ενώ παλαιότερα την είχε κάτω απ’το νερό. Τώρα όμως είναι και το κλουβί του Πίπη ακριβώς δίπλα αριστερά, κι εκείνος έχει τη γωνία του ακριβώς απέναντι, προφανώς εκεί βάζουν τα όρια των περιοχών τους. Τη μέρα πριν γεννήσει έγινε πάλι ανήσυχη και της έδωσα περισσότερα χαρτια΄να κάνει τη φωλίτσα της. Τρέχοντας από εδώ κι από εκί, στρώνοντας προσεκτικά τα υλικά και διορθώνοντας συνέχεια, έκανε τελικά μια μεγάλη και καλή φωλιά σ’όλη τη δεξιά πλευρά, καταλαμβάνοντας τα 2/3 του κλουβιού. Παρατήρησα ότι όταν της έπιανα τη φωλιά για να δω πώς την έκανε, ερχόταν αμέσως κοντά στο χέρι να δει τι γίνεται, μήπως ήμουν κάτι κακό που θα τη χαλούσε.

Χθες ήταν πολύ φουσκωμένη και ανήσυχη, και δεν ανεχόταν να την πιάνω μουγκρίζοντας έντονα, κι έτσι την άφησα στην ησυχία της, μόνο της έδωσα λίγο φαγητό που το πήρε αμέσως. Γενικά τις τελευταίες 5-6 μέρες η κοιλιά της ήταν φουσκωμένη, και ιδίως της τελευταίες τρεις πριν γεννήσει μπορούσα να ψιλαφίζω τα παιδάκια της μέσα από την κοιλιά της όταν καθόταν ή ξάπλωνε. Προχθές ιδίως που έφτιαχνε τη φωλιά και ήταν όλη τη μέρα σε ένταση χωρίς να φάει και πολύ, ξάπλωνε συχνά. Παρόμοιες συμπεριφορές έχει κάνει και στις προηγούμενες γέννες.

Χθες στις 7 και τέταρτο που βγήκα να κάνω έναν έλεγχο πριν φύγω για το γυμναστήριο, άκουσα κάτι σκαψιματάκαι στη φωλιά και είδα ένα άσπρο χαλάκι να την καλύπτει, ενώ η Λίμπο έτρωγε απ’την άλλη γωνία. Ανοίγοντας το κλουβί έπιασα τη Λίμπο ξεφουσκωμένη κι αρκετά μαζεμένη, ενώ από την άλλη μεριά βρήκα τέσσερα στρουμπουλά, ζεστά και χαρούμενα κουνελάκια μέσα στα μαλλάκια. Οι κουνέλες ρίχνουν τρίχες στη φωλιά για να κρατήσουν τα μικρά ζεστά και κρυμμένα. Το παράξενο αυτήν τη φορά που πήγα να ελέγξω τα κουνελάκια ήταν ότι η μάνα ανησύχησε με την παρέμβασή μου κι έτρεξε στο χέρι μου. Έπειτα όμως την αποζημίωσα με λίγο παραπάνω φαγητο και χάιδεμα. Τώρα ο Πίπης απ’τη Λίμπο ήταν χωρισμένη με χαρτόνι ήδη από τότε που έφτιαχνε τη φωλιά, και το μπουκαλάκι το μετακίνησα στην άλλη μεριά μόλις είδα ότι γέννησε. Το αξιοσημείωτο αυτής της γέννας για τα κουνελάκαι είναι ότι γεννήθηκαν αρκετά μεγάλα, γι’αυτό άλλωστε ήταν και τόσο φουσκωμένη η κοιλιά της μάνας. Συνήθως όταν γεννάει τέσσερα είναι μικρότερα απ’ό,τι αν είναι δύο ή τρία, τώρα όμως όλα είναι αρκετά μεγάλα και δυνατά.

Σήμερα το πρωί η γιαγιά μου είδε τη Λίμπο ν’ανακατεύι τη φωλιά και να σηκώνει τα κουνελάκια – πιθανόν τα είχε θηλάσει και τα καθάριζε. Οι κουνέλες αρχικά γλείφουν τις κοιλίτσες των μικρών τους για να τα κάνουν ν’απεκρίνουν. Πηγαίνοντας αργότερα να ελέγξω την κατάσταση, βρήκα όλα τα κουνελάκια χωμένα ήσυχα κάτω απ’τα μαλλάκια, και δεν υπήρχε καμία αρνητική αντίδραση απ’τη μάνα, όπως γίνεται πάντοτε, μιας και με ξέρει.

Τώρα τα κουνελάκια είναι ακόμα ρόζ και γυμνά, χωρίς μαλλάκια, χωρίς δοντάκια, με κλειστά ματάκια, με μικρά και μαζεμένα αφτάκια, με μικροσκοπικά νυχάκια και κοντή ουρίτσα, αδύναμα να περπατήσουν ή να κινηθούν προς κάποια κατεύθυνση. Βρίσκονται το ένα κολλημένο με το άλλο για να ζεσταίνονται, και η μόνες καλές κινήσεις που κάνουν είναι να σκάβουν με τα μπροστινά τους ποδαράκαι στον πυθμένα της φωλίτσας και να γυρίζουν να θηλάσουν. Όταν τα κουνέλια θηλάζουν, η κουνέλα έρχεται και στέκεται πάνω απ’τη φωλιά, και τα κουνελάκια αναποδογυριζουν, πιάνουν την κοιλίτσα της με τα μπροστινά τους άκρα και ρουφούν από τη θηλή. Έτσι κάθονται για πάνω από ένα λεπτό. Ύστερα γίνονται στρουμπουλά σαν χαρούμενα κουνελόσχημα μπαλονάκια, με το μικρό τους ομφαλό να πετάγεται προς τα έξω. Δείτε λεπτομερώς την ανάπτυξη των κουνελιών με φωτογραφίες
στο άρθρο μου για την πρώτη γέννα της Λίμπο.

Οι φωνούλες τους επίσης είναι ωραίες. Όταν πεινάνε ή είναι πεινασμένα και συγχρόνως ενοχλούνται, βγάζουν κάτι μικρές βραχνές κραυγούλες για να καλέσουν τη μάνα τους, και συνήθως όταν φωνάζουν πολύ αυτή έρχεται. Χθες άκουσα μέσα στην ησυχία μια ψιλή, μακρόσυρτη κραυγούλα από ένα κουνελάκι, γι’άγνωστο λόγο.

Τα κουνελάκια αυτά θα τα δώσω σε άτομα που πρόκειται να τ’αγαπήσουν και να τα φροντίσουν. Έχω ήδη 2-3 άτομα που μου ζητάνε.

Θα ενημερώνω για νέα.

Ενημέρωση 1/4/2012: Η ανάπτυξη σ’αυτή τη γέννα ήταν πρωτοφανώς γρήγορη, λες και επρόκειτο μόνο για δύο μικρά, μάλλον χάρη στο πολύ τάισμα της κουνέλας με φρέσκα χόρτα και κουνελίνη. Από το πολύ φαγητό η Λίμπο είχε φτάσει να γίνει περισσότερο στρουμπουλή από όταν ήταν έγκυος, αλλ’έπρεπε να τα δώσει ποιοτικό γάλα. Τώρα ακόμα φυσικά συνεχίζουν να θηλάζουν αν κι έχουν αρχίσει να μασουλάνε και λίγη στερεά τροφή. Η κίνησή τους έχει βελτιωθεί σημαντικά, αλλ’ακόμα δε μπορούν να περπατήσουν ή να πηδήξουν τόσο καλά όσο ένα μεγάλο κουνέλι.
Χρονοδιάγραμμα ανάπτυξης: 2 μέρες πρώτο χνούδι, τρεις περισσότερο, 6 πρώτη εμφάνιση δοντιών, 9 απόκτηση του σχεδόν κανονικού χρωματισμού, 10 άνοιγμα ματιών, 12 βόλτες έξω απ’τη φωλιά, ενόχληση της κουνέλας για περισσότερο γάλα, 13 δοκίμασμα κουνελίνης, 14 περίοδι γρήγορης κίνησης, 15 σήκωμα στα πίσω άκρα και δοκίμασμα αχύρου, 16 (τώρα) ομαλή ανάπτυξη.

Χθες έβγαλα εντελώς τη φωλιά και τώρα τα μικρά μαζεύονται σε μια από τις γωνίες για να κοιμούνται για πολύ ώρα. Ακόμα είναι μικρά και περνούν τον περισσότερο χρόνο τους στην ηρεμία. Αυτό που θα πρέπει να προσέχετε στην κουνέλα αυτό το διάστημα είναι η διατροφή και το νερό. Ειδικά το νερό λόγω παραγωγής γάλακτος το τελειώνουν γρήγορα, και γι’αυτο θα πρέπει να ελέγχετε το μπουκαλάκι καθημερινά. Η διατροφή θα πρέπει να είναι πλουσιότερη σε πρωτεΐνη από το συνηθισμένο για την καλή ανάπτυξη των μικρών, με περισσότερη έτοιμη κουνελίνη και πολλές φρέσκες κορυφούλες, νέα φύλλα και μπουμπουκάκια, άνθη και νεαρά στάχυα.

Όλα μαζί στη γωνίτσα 30/3/2012 της κάπως χαλασμένης πλέον φωλιάς.

Πέμπτη γέννα με τέσσερα μικρά

Χθες το μεσημέρι έγινε επιτέλους το πολυαναμενόμενο γεγονός,
η κουνέλα μου η Λίμπο
γέννησε για πέμπτη φορά. Πολυαναμενόμενο για δύο κυρίως λόγους: πρώτον γιατί αυτή η γέννα δεν ήταν προγραμματισμένη για τώρα, οπότε δεν νήξερα πότε γονιμοποιήθηκε για να προβλέψω τη μέρα τοκετού, και δεύτερον, αφού δε μπορούσα να γνωρίζω τη μέρα, μου φάνηκε πολύ ανησυχητικό που η κουνέλα μου έφτιαξε από νωρίς φωλιά χωρίς να γεννήσει.
Συνήθως η Λίμπο κάνει φωλιά 1 μέρα πριν γεννήσει, ενώ μια φορά θυμάμαι να την είχε ξεκινήσει ήδη πριν 3-5 μέρες. Τώρα την ξεκίνησε πριν 8. Από την Πέμπτη της προηγούμενης εβδομάδας, ενώ ακόμα είχε ένα κουνελάκι από την προηγούμενη γέννα, άρχιζε πού και πού να μαζεύει λίγα χόρτα στο στόματης για φωλιά, αλλά γρήγορα τ’άφηνε, ίσως επειδή το μικρό την ενοχλούσε αλλά και γιατί μάλλον δε θα ήταν ακόμα έτοιμη. Την επομένη η συμπεριφορά έγινε λίγο πιο έντονη, και πρόσεξα ότι όταν έβγαζα το κουνελάκι δούλευε περισσότερο. Τελικά εκείνη τη μέρα έδωσα το κουνελάκι στην οικογένεια που είχα κανονίσει να πάει, και η Λίμπο μου έμεινε ήσυχη. Το Σάββατο την είδα έτοιμη και τις πρόσφερα τα κατάλληλα υλικά, σχισμένα χαρτιά κι άχυρα, και σε μία μέρα την έφτιαξε. Μετά απ’αυτό παρέμενε ήσυχη στην άλλη γωνία του κλουβιού (οι κουνέλες από ένστικτο αποφεύγουν νά’ναι κοντά στη φωλιά για να μην τραβήξουν την προσοχή των εχθρών), και δε φαινόταν να ρίχνει μαλλιά ή να γενάει, παρόλα αυτά έτρωγε κανονικά. Η συμπεριφορά της επίσης είχε αλλάξει κάπως – ήταν πιο υποτονική, ξάπλωνε συχνότερα ή καθόταν μαζεμένη, έγινε επιθετικότερη και προστατευτική της κοιλιάς της γυρίζοντας άγρια όταν την πλησίαζα απ’τα πλάγια ή από κάτω. Αυτή η κατάσταση μού’φερνε μεγάλο άγχος αφού δεν είχα προηγούμενη εμπειρία για φτιάξιμο φωλιάς τόσο νωρίς ούτε είχα διαβάσει κάτι σχετικό. Αναρωτήθηκα μήπως ήταν ανεμογκάστρι, δηλαδή για ορμονικό λόγο να μιμούταν εγκυμοσύνη χωρίς να ήταν έγκυος, αλλά πιάνοντας την κοιλιά βρήκα κάτι μικρά στερεότερα σώματα μέσα. Αγχώθηκα μήπως είχε κάποιο πρόβλημα στη γέννακαι τα κρατούσε μέσα παραπάνω απ’όσο έπρεπε.

Χθες επιστρέφοντας στο σπίτι το μεσημέρι η γιαγιά μου μ’ενημέρωσε ότι η κουνέλα είχε ρίξει τρίχες στη φωλιά (ρίχνουν τρίχες απ’την κοιλιά τους στην κοιλότητα της φωλιάς για να κρατήσουν ζεστά τα μικρά). Τις προηγούμενες φορές έριχνε μαλλιά λίγες ώρες πριν γεννήσει. Βγαίνοντας έξω είδα τη Λίμπο λίγο ξεφουσκωμένη να τρώει ήσυχη, ενώ στη φωλιά, κάτω από άσπρα και ζεστά μαλλάκια, βρήκα τέσσερα μικρά κουνελάκια! Όλα ήταν περίπου του ίδιου μεγέθους και φαίνονται ακόμα υγειή, είναι γυμνά ροζ, τυφλά, χωρίς δόντια και αδύναμα. Τώρα έχουν ανάγκη το ένα το άλλο για να ζεσταίνονται καλύτερα και το
πλούσιο γάλα
της μάνας τους, που τυς το δίνβει 1-2 φορές τη μέρα. Σήμερα που τα είδα ήταν όλα καλά και στρουμπουλά. Σε 2-3 μέρες θ’αρχίζουν να βγάζουν χνούδι, και στις επόμενες αναμένεται ν’αρχίζουν να κινούνται περισσότερο και ν’ανοίξουν τα ματάκια τους.

Ενδείξεις ότι η κουνέλα ήταν έγκυος είχα από τις 23 Ιανουαρίου, οπότε ο θείος μου με τα δύο τυ παιδάκια είχε έρθει φέρνοντας μαζί το αρσενικό κουνέλι του, απόγονο της Λίμπο, που δεν το ήθελε κι έτσι αναγκάστηκα να το το δώσο αλλού με δυσκολία εύρεσης αποδόχου αφού ήταν αρκετά μεγάλο και άγριο, άλλη φορά όμως δεν δέχομαι κάτι τέτοιο. Βάλαμε λοιπόν αυτό το κουνέλι μαζί με τη Λίμπο και ξέσπασε άγριος τσακωμός. Ύστερα δοκίμασα να τη βάλω με τον Πίπη, τον πατέρα των κουνελιών που έχω δίπλα σε ξεχωριστό κλουβί κι έγιναν πάλι τα ίδια κι εντονότερα. Το ίδιο συνεχίστηκε για τις επόμενες μέρες. Αρχική υποψία μου ήταν ότι ζευγάρωσε με το γιό της, αλλά δε μου φάνηκε λογικό, διότι η επιθετικότητα εμφανίζεται τουλάχιστον 2-3 μέρες μετά τα πρώτα ζευγαρώματα. Υπέθεσα έπειτ αδιάφορα σενάρια επιστημονικής φαντασίας, όπως ότι μπορεί να ζευγάρωσε με τον Πίπη απ’τα κάγκελα των κλουβιών ή ότι πήρε σπέρμα από κανένα κουνελάκι μιας και όταν τ’αφήνω ελεύθερα με τον Πίπη αυτός συνεχώς ασελγεί πάνω τους. Σκέφγτηκα όμως ότι θα μπορούσε να είναι απλώς ανεμογκάστρι. Υπολογίζοντας όμως τώρα που γέννησε τη μέρα ζευγαρώματος τη βρίσκω στις 10 Ιανουαρίου ή λίγο πριν. Τότε ο θείος μου με τα παιδάκια είχαν ξανάρθει και δεν ξέρω όταν δεν ήμουν εκεί τι έκαναν με τα κουνέλια. Ορίστε ένας ακόμα λογος που δεν πρέπει ν’ανακατεύεται παιδάκια με κουνελάκια χωρίς να τα επιτηρείτε.

Ενημέρωση 12/2/2012: Πρωτοφανές και πολύ δυσάρεστο γεγονός. Χθες το βράδυ ή σήμερα το πρωί δύο η ώρα, είδα ότι η Λίμπο είχε θάψει την περισσότερη απ’τη φωλιά της μαζί με τα πιο πολλά από τα μαλλάκια που έριξε μέσα στο υπόστρωμα. Ευτυχώς όλα τα κουνελάκια βρίσκονταν στη γωνία καλοταϊσμένα με φουσκωμένες κοιλίτσες. Σήμερα όμως αργά το πρωί στις 11 καθαρίζοντας τα κλουβιά και ξαναφτιάχνοντας τη φωλιά βρήκα θαμμένα και παγωμένα τα δύο κουνελάκια. Επειδή διάβασα ότι ίσως μπορούν ν’αναζωογονηθούν με τη ζέστη, τά’βαλα τυλιγμένα με χαρτιά κοντά στο καλοριφέρ, αλλά τίποτα. Πιστεύωότι ήταν ατύχημα: καταλάθος τα σκότωσε η Λίμπο χωρίς να θέλει. Μπορεί νά’σκαβε και να μην τα είδε. Όμως γιατί χάλασε τη φωλιά; Μπορεί επειδή αυτήν τη φορά την έφτιαξε στην αντίθετη πλευρά με το μπουκαλάκι του νερού απ’ό,τι συνήθως, για νά’χει καλύτερη πρόσβαση εκεί. Κι άλλη φορά όμως την είχε φτιάξει κάτω απ’το μπουκαλάκι, και δεν υπήρξε πρόβλημα. Προς το παρόν τα δύο εναπομείναντα είναι στη ζεστούλα τους και τα δύο κλουβιά, της Λίμπο και του Πίπη, έχουν ανάμεσά τους χαρτί για να μη βλέπονται. Δε βρίσκω κάποιο αίτιο που να ταράζει τη Λίμπο. Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί.
Ενημέρωση 13/2/2012: Χθες το βράδυ βρήκα τη φωλιά διαλυμένη και μέσα ένα κουνελάκι κρύο και νεκρό. Το άλλο το βρήκα στην ίδια κατάσταση στην άλλη γωνία του κλουβιού. Αναρωτιέμαι μήπως από μόνα τους τα κουνελάκια άφησαν τη φωλιά γιατί είχε γίνει πλέον αρκετά μικρή, αν και θεωρητικά τις πρώτες μέρες δε θα πρέπει να φεύγουν πολύ απ’τη θέση τους. Σήμερα παίροντας τη Λίμπο την είδα κάπως ανήσυχη, ίσως τα ψάχνει ή έχει κάποια άλλη ταραχή. Τα βυζάκια της είναι φουσκωμένα ακόμα, το όργανό της ακόμα λίγο ανοιχτό (θέλει 2-3 μέρες για να έρθει στην πρότερη κατάσταση), και φάνηκε θετική στην αυτοσχέδια εξέτασή μου για δεκτικότητα στο ζευγάρωμα. Κατά τ’άλλα συμπεριφέρεται κανονικά. Προς το παρόν θα την αφήσω να ξεκουραστεί, και ίσως αργότερα την ξαναζευγαρώσω. Το διάφραγμα κατά του Πίπη ήταν μικρό και δεν τα χώριζε πλήρως.
Ενημέρωση 21/2/2012: Στις 15 είχε επανέλθει και πάλι στα φυσιολογικά της, τα βυζάκια είχαν ξεφουσκώσει απ’το γάλα και ήταν έτοιμη, οπότε την ξαναέβαλα με τον αρσενικό, για να ξανακάνει τα κουνελάκια, αλλά και για να δω γιατί έγινε αυτή η αποτυχία. Προχθές στις 19 που τα ξανάβαλα μαζί ήταν αρνητική κι έβγαζε θυμωμένα γρυλλίσματα, πράγμα που σημαίνει ότι γονιμοποιήθηκε. Η συμπεριφορά της είναι ακόμα κανονική. Αναμένεται να γεννήσει στις 15-16 Μαρτίου.

Οι ιδιαιτερότητες του πεπτικού συστήματος και των διατροφικών αναγκών των κουνελιών

Επειδή πλέον η διατροφή
των κουνελιών μου
(η Λίμπο μου η αγαπημένη, ο πατ΄ρας ο Πίπης, ένα μικρό παιδάκι της Λίμπο που θα δώσω σύντομα κι ένας κούνελος από την προηγούμενη γέννα που περιμένει κι αυτός κάποιον να τον πάρει) βασίζεται περισσότερο σε ποικιλία αγριόχορτων και φύλλων που μαζεύω , μπορεί και λίγα λαχανικά, και λιγότερο σε κουνελίνη (έτοιμη τροφή) και σε άχυρα μόνο όταν δε μπορώ να μαζέψω, ψάχνω περισσότερο για τις διατροφικές ανα΄γκες αυτών των ζώων ώστε να τις καλύψω όσο το δυνατόν καλύτερα. Πιστεύω ότι με τα πολλά χόρτα παίρνουν σχεδόν όλα τ’απαραίτητα συστατικά που χρειάζονται, κι ό,τι ίσως δεν παίρνουν από εκεί θα το πάρουν από την κουνελίνη.
Τα είδη που προσφέρω είναι κυρίως διάφορα αγρωστώδη (αγριάδες και στάχυα), ραδίκια, ζοχούς και συγγενικά πλατύφυλλα, κάποια άγνωστα ακόμα ήδη που φαίνεται να τρώνε πολύ, τριφύλλι, και τις εποχές που έχει φύλλα από ακακία, υβίσκο, μουριά κι αμπέλι, με διάφορα είδη ως συμπληρώματα πού και πού. Αυτά εδώ όταν είμαι στη Θεσσαλονίκη, ενώ όταν πηγαίνω στο χωριό έχω μεγαλύτερη ποικιλία διαθέσιμη όπως βατομουριές, ιτιά, φτελιά, μηλιά κ.ά. Από λαχανικά ταϊζω κυρίως μαρούλι, ρόκα, καρότο, φύλλα από ραπανάκι, λίγο πατάτα, κουνουπίδι, μπρόκολο, σπανάκι, αγκούρι και αγκουρόφλουδες, πιπεριά κ.ά., ενώ δίνω αφού δεν κάνουν καλό συχνά φρούτα όπως φράουλες, σταφύλια και μήλα. Ταΐζω δύο φορές τη μέρα, μία το πρωί ή το μεσημέρι και μια το βράδυ. Στη μία απ’αυτές βάζω και λίγη κουνελίνη ώστε να γεμίσω ελαφρώς λιγότερο από μισό πήλινο μπολάκι γιαουρτιού, ενώ την αυξάνω αρκετά όταν η κουνέλα είναι έγκυος ή θηλάζει ή όταν τα κουνελάκια αναπτύσσονται. Άχυρο δίνω αρκετό και τις δυο φορές τη μέρα, όταν δεν έχει τίποτα άλλο, ή αν έχω μαζέψει λίγα το δίνω συμπληρωματικά τη μια μόνο φορά. Μ’αυτήν τη διατροφή τα κουνέλια μου είναι σε τέλεια υγεία και όλες τους οι αναπαραγωγές επιτυχημένες.

Βρήκα λοιπόν μόλις τώρα που έψαχνα ένα ενδιαφέρον pdf άρθρο για τηγ διατροφή των κουνελιών. Θα το βρείτε
εδώ.

Περιγράφει τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος και τις ανάγκες όλων των κουνελιών, και αυτών της παραγωγής και των κατοικιδίων, που είναι άλλωστε παρόμοιες. Δε θα κάνω ολική μετάφραση, θ’αναφέρω όμως όλα τ’απαραίτητα. Είναι γνωστό σ’όλους πιστεύω ότι τα κουνέλια είναι αυστηρά φυτοφάγα ζώα. Είναι μονογαστρικά ζώα, όχι δηλαδή μηρυκαστικά, που ζυμώνουν την τροφή τους χρησιμοποιώντας το πίσω μέρος του πεπτικού συστήματος, όπως και τα άλογα. Η ζύμωση γίνεται στο τυφλό έντερο, δομή στην ένωση λεπτού και παχέος εντέρου που αντιστοιχεί στη δική μας σκωληκοειδή απόφυση, το οποίο καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της κοιλιακής χώρας με σπιροειδές σχήμα, με χωρητικότητα 10 φορές μεγαλύτερη απ’αυτήν του στομαχιού, και αποτελεί το 40% όλου του πεπτικού σωλήνα, αλλά και στο παχύ έντερο. Εκεί ζουν βακτηριακές κοινότητες με κυρίαρχο το γέος Bacteroides που βοηθούν στη διάσπαση της σκληρής φυτικής τροφής.
Για να καλύψουν τις μεταβολικές ανάγκες τους λοιπόν, τα κουνέλια τρώνε μεγάλες ποσότητες τροφής, περίπου 65-80 γραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους (το 5% του σωματικού τους βάρους σε ξηρή μάζα) και πίνουν περιπου 10% του βάρους του νερό. Έχει υπολογιστεί ότι χρειάζονται περίπου 2200 θερμίδες ανά κιλό σώμαρτος ή 2,2 ανά γραμμάριο. Στη φύση επιλέγουν κυρίως μέρη των φυτών πλούσια σε πρωτεΐνη και υδατάνθρακες και χαμηλότερα σε ίνες όπως τρυφερές κορυφές και φύλλα. Τα θηλαστικά δεν έχουν ένζυμα για τη διάσπαση της κυταρίνς των ινών, γι’αυτό όπως κι όλα τα φυτοφάγα έτσι και τα κουνέλια χρησιμοποιούν τα συμβιωτικά βακτήρια για να τις διασπάσουν. Σε σχέση όμως μ’άλλα φυτοφάγα το ποσοστό των ινών που πέπτουν είναι χαμηλό, μόλις το 14%, ενώ για παράδειγμα οι αγελάδες πέπτουν το 44%, τα άλογα το 41% και τα γουρούνια το 22%. Οι ίνες ωστόσο είναι απαραίτητες για τη σωστή κινητικότητα του πεπτικού συστήματος του ζώου, και γι’αυτό προτείνεται διατροφή που να περιέχει τουλάχιστον 20-25% ίνες. Χαμηλότερα ποσοστά προκαλούν υποκινητικότητα του πεπτικού συστήματος, μεγαλύτερη καθυστέρηση του περάσματος των τροφών και αυξημένη πιθανότητα εντερίτιδας.
Τα κουνέλια έχουν διπλή πέψη. Μόλις οι τροφές φτάσουν στην ένωση του λεπτού με το παχύ έντερο, περισταλτικές κινήσεις χωρίζουν τις σκληρές και άπεπτες ίνες, οι οποίες θ’αποβληθούν ως σκληρά κόπρανα, τα οποία αποτελούν και
άριστο λίπασμα,
από τα μαλακότερα προς πέψη στο τυφλό. Εκείνα θα παραμείνουν εκεί για κάποιο διάστημα ώστε να ζυμωθούν, μετά απ’το οποίο το κουνέι θα τ’αφοδεύσει για να τα ξαναφάει κατευθύαν από τον πρωκτό και να τα ξαναχωνέψει. Με πειράματα έχει διαπιστωθεί ότι η στέρηση της κατανάλωσης των τυφλοπεριττωμάτων οδηγεί σε κατά πολύ μειωμένη πρόσληψη θρεπτικών ουσιών. Από άλλες πηγές που διάβασα, εκτός από το μεγάλο ποσό πρωτεΐνης που παίρνουν από εκεί, λαμβάνουν επίσης και τις βιταμίνες του συμπλέγματος β παραγόμενες από τα βακτήρια του εντέρου. Η αφόδευση γίνεται με βάση το βιολογικό ρολόι. 4 ώρες μετά το φαγητό αποβάλλονται τα σκληρά, ενώ 8 ώρες μετά τα τυφλοπεριττώματα, τα οποία όμως συνήθως δε βλέπουμε γιατί το κουνέλι τα τρώει κατευθύαν και το κάνει όταν νιώθει ασφαλές. Ο χρόνος περάσματος της τροφής από το πεπτικό σύστημα του κουνελιού είναι 19 ώρες. Η ελεύθερη παροχή τροφής φαίνεται ότι συμβάλλει στη διατήρηση κανονικών διαστημάτων αφόδευσης και στην ταχύτερη ανάπτυξη, εάν είναι καλής ποιότητας, από ό,τι τα κανονισμένα ταΐσματα. Εντούτοις η ελεύθερη παροχή έτοιμης τροφής θα οδηγήσει στην παχυσαρκία.
Το πολύ άμυλο στη διατροφή μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα. Το άμυλο πέπτεται ατελώς στο λεπτό έντερο και μεγάλες ποσότητές του μπορούν να τροφοδοτήσουν υπερβολικά τη μικροβιακή κοινότητα οδηγώντας σε βακτηριακή ανισορροπία, εντερίτιδα, διάρροια, ακόμα και το θάνατο. Γι\’αυτο ο καρπός των σιτηρών δεν είναι η κατάλληλη τροφή για τα κουνέλια. Επίσης όσον αφορά τη μικροβιακή κοινότητα, αυτή μπορεί να διαταραχθεί επίσης πολύ εύκολα με τ’αντιβιωτικά. Η ανισορροπία επιτρέπει σε βακτήρια όπως το E. coli και τα κλωστρήδια (Clostridium) να πολλαπλασιαστούν επικίνδυνα οδηγώντας σε εντερίτιδα και εντεροτοξαιμία και συχνά το θάνατο από τις τοξίνες που παράγουν. Κάποια ωστόσο αντιβιωτικά όπως η τετρακυκλίνη δεν έχουν αρνητικά αποτελέσματα και χρησιμοποιούνται σε υποθεραπευτικές δόσεις στις μονάδες εκτροφής κουνελιών για επιτάχυνση της ανάπτυξης στο όνομα της μεγιστοποίησης της παραγωγής και της μείωσης του κόστους, κάτι με
αρνητικές και επικίνδυνες συνέπειες για την υγεία μας.
Τα μηρυκαστικά προσλαμβάνουν τα περισσότερα αμινοξέα τους από τις μικροβιακές τους κοινότητες κι επιβιώνουν σε τροφή πολύ χαμηλή σε πρωτεΐνη. Τα κουνέλια αντίθετα ελάχιστα προσλαμβάνουν απ’αυτήν την πηγή κι έτσι θα πρέπει να παίρνουν την απαραίτητη πρωτεΐνη τους από τη διατροφή. Η απορρόφηση της πρωτεΐνης είναι πολύ αποτελεσματική, για παράδειγμα απορροφούν το 75-80% της πρωτεΐνης του αλφάλφα. Ωστόσο η υπερβολική πρωτεΐνη βλάπτει.
Αναφερόμενο το άρθρο αρκετά στο αλφάλφα, το οποίο είναι πολύ υψηλό σε ασβέστιο, μας αναφέρει για τον ασυνήθιστο μεταβολισμό του ασβεστίου στο κουνέλι και της συνέπειές του. Τα κουνέλια απορροφούν ασβέστιο χωρίς τη συμβολή της βιταμίνης d3, η οποία στα περισσότερα ζώα συμπεριλαμβανομένω και ημών είναι απαραίτητη γι’αυτήν τη λειτουργία. Ως εκ τούτου τα ποσά ασβεστίου στο αίμα τους αυξάνονται εύκολα, και τη ρύθμισή τους την αναλαμβάνει ο παραθυρεοειδικός αδένας, όπως και στα υπόλοιπα ζώα. Μεγάλο μέρος του ασβεστίου αποβάλλεται από τα ούρα, 44% σε μια τυπική διατροφή για παράδειγμα. Τα υπερβολικά ποσοστά ασβεστίου μπορούν να οδηγήσουν σε ασβεστοποίηση μαλακών ιστών του σώματος όπως της αορτής, των νεφρών (πέτρες στα νεφρά) κι αλλού. Επομένως το αλφάλφα δεν είναι η καταλληλότερη τροφή για όλα τα κουνέλια.
Ο συγγραφέας τελειώνει το άρθρο προτείνοντας το αλφάλφα με έτοιμη τροφή ως τροφή για αναπτυσσομενα κουνέλια, ενώ τα μεγαλύτερα που βρίσκονται σε κατάσταση συντήρησης είναι καλό να τρέφονται με άχυρο αγρωστωδών κι έτοιμη τροφή. Εξαίρεση αποτελούν οι έγκυοι και σε γαλουχία κουνέλες, οι οποίες χρειάζονται περισσότερα θρεπτικά συστατικά. Γενικά η ιδανική διατροφή για τα κουνέλια θα πρέπει να είναι υψηλή σε φυτικές ίνες, χαμηλή σε άμυλο, και μέτρια σε πρωτεΐνη και ασβέστιο.

Σημείωση: Το αλφάλφα (Medicago sativa) είναι ένα ψυχανθές φυτό πλούσιο σε πρωτεΐνη και ασβέστιο που καλλιεργείται ευρέως για ζωωτροφές. Δεν έχει σχέση με το τριφύλλι (γένους; Trifolium), με το οποίο συγχέεται λόγω των τριπλω΄ν φύλλων του. Επίσης το αλφάλφα γίνεται αρκετά ψηλό σε σχέση με το τριφύλλι.

Τα κουνέλια σκάβουν καλά!

»λαγούμι

Χθες που πήρα στο σπίτι του πατέρα μου ανακάλυψα κάτι τρομακτικό βγαίνοντας στο μπαλκόνι. Σε μια μεγάλη άδεια ζαρντινιέρα υπήρχε μια τρύπα σε σχήμα τέλειου τούνελ προς τη μία άκρη, σίγουρα όχι σκαμμένη από άνθρωπο. Προφανώς την άνοιξε το κουνελάκι του τις ώρες που το άφηνε έξω χωρίς παρακολούθηση.
Η τρύπα έχει βάθος περίπου 25 εκ. και κατεβαίνει κατηφορικά προς το τίχωμα της ζαρντινιέρας, και μόλις το βρίσκει στρίβει δεξιά και τελειώνει κάπου στη γωνία. Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσαν τα εντελώς στερεά και λεία τοιχώματα και οροφή. Στοιχηματίζω ότι άνθρωπος δε θα πορούσε να φτιάξει μια τόσο καλά στηριγμένη κατασκευή σε τόσο μαλακό χώμα. Μέσα στην τρύπα και προς το τέλος υπήρχαν και λίγα κόπρανα κουνελιού.
Παρόμοιες τρύπες είχε ανοίξει και σ’άλλες δύο ζαρντινιέρες, αν και πολύ μικρότερες και πιθανόν μετά τις εγκατέλειψε.
Για να κάνει όμως ένα κουνέλι τρύπα πιθανόν χρειάζεται σταθερότητα στο περιβάλλον του. Αν όλα μεταβάλλονται συνέχεια ποιος ο λόγος να κουράζεται να κάνει φωλιά αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγει από εκεί; Γι’αυτό κι αυτό δε γίνεται απ’την αρχή, αλλά παίρνει χρόνο μέχρι το ζώο να προσαρμοστεί. Το συγκεκριμένο κουνέλι ήταν στην κατοχή του πατέρα μου από τις αρχές του φθινοπώρου, αλλά μόλις τώρα έκανε τρύπα. Ένας άλλος λόγος που υποθέτω ότι οδηγήθηκε στο σκάψιμο της τρύπας ήταν η έλλειψη ασφάλειας στο κλουβί του. Το κλουβί του είναι ανοιχτό από παντού κι επίσης ο μικρός μου αδερφός, ο Σάββας, το πειράζει συνέχεια. Αντίθετα τα δικά μου κουνέλια, αν κι έχουν συνηθίσει το περιβάλλον τους το διάστημα που τ’άφηνα χωρίς επιτήρηση δε δοκίμασαν ποτέ να σκάψουν λαγούμι ούτε σε γλάστρες ούτε στο χώμα επειδή ξέρουν ότι τα κλουβιά είνια οι φωλιές τους όπου μπορούν να μπουν όταν δε νιώθουν ασφαλή έξω, χωρίς να τα ενοχλεί κανείς. Εντούτοις από τότε που μου κατέφαγαν τα φυτά δεν τα εμπιστεύομαι ούτε στο μπαλκόνι πόσο μάλλον κάτω στο χώμα, και πάντα τα βγάζω υπό επιτήρηση.
Το σκάψιμο είναι ένστικτο που έχουν όλα τα κουνέλια, αφού η φυσική τους κατοικία είναι συστήματα υπόγειων στοών που φτιάχνουν συνήθως από μονα τους και εκεί μέσα ζουν κατά αποικίες, ενώ οι θηλυκιές, όταν είναι να γεννήσουν, σκάβουν για φωλιά ένα ξεχωριστό από την αποικία λαγούμι. Από την πρώτη μέρα τους τά’χω παρατηρήσει να σκάβουν με τα μπροστινά τους άκρα για να μπούν βαθύτερα στη φωλιά, και μαζί με το θηλασμό ίσως είναι οι μόνες ικανότητες που έχουν καλά ανεπτυγμένες απ’την αρχή. Τα μεγάλα κουνέλια μπορεί να σκάψουν ελαφρά στο υπόστρωμά τους για ν’απασχοληθούν ή ενίοτε να καθαρίσουν ένα μέρος να ξαπλώσουν, ενώ οι μάνες κουνέλες σκάβουν, ακόμα και σε στερεή επιφάνεια, για να κάνουν τη φωλιά τους. Τα κουνέλια σκάβουν χρησιμοποιώντας τα μπροστινά τους άκρα εναλλάξ και γρήγορα. Επίσης με το σκάψιμο μπορούν ν’αποδράσουν εύκολα από εξωτερικές περιφράξεις στο χώμα, αν ο φράκτης δεν είναι θαμμένος αρκετές δεκάδες εκατοστών κάτω. Αντίθετα οι λαγοί δε σκάβουν και τείνουν να ζουν μοναχικά.
Στην περίπτωση των γλαστρών ή των πυκνά φυτεμμένων περιοχών, τα κουνέλια με τη σκαπτική τους συμπεριφορά μπορούν να καταστρέψουν τις ρίζες των φυτών είτε τρώγοντας είτε κόβοντάς τες. Έχουν την τάση να κόβουν όσες ρίζες παρεμβάλλονται στο δρόμο τους σκάβοντας ή σε στενά μέρη, γι’αυτό και θα κόψουν και τα καλώδια στα σπίτια, όταν ενοχλούν στο δρόμο τους.
Το επιστημονικό όνομα του γένους τους “ορυκτολαγός” δεν τους δόθηκε τυχαία. Προσέχετε τα κουνέλια σας λοιπόν! Καλύτερα να προλάβετε κάτι πριν γίνει παρά να προσπαθείτε να το διορθώσετε αφού έγινε.

Το κουνέλι του πατέρα μου είναι θηλυκό, το λένε Τσίκο και προέρχεται από τη
δεύτερη γέννα της κουνελίτσας μου.
Ως τώρα η Λίμπο η κουνέλα μου έχει γεννήσει τέσσερις φορές.

Διαγωνισμοί άλματος κουνελιών

Το άθλημα αυτό ξεκίνησε από τη Σουηδία προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Βασικά είναι ένας διαγωνισμός ειδικά εκπαιδευμένων κουνελιών σε άλμα πάνω από εμπόδια κατάλληλου μεγέθους. Σιγά-σιγά εξαπλώθηκε και στις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες (Νορβιγία, Δανία, Φινλανδία), κι αργότερα στη Βρετανία. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, οι Η.Π.Α. και η Αυστραλία έχουν τη δραστηριότητα αυτή πολύ λιγότερο ανεπτυγμένη.
Προς το παρόν υπάρχουν 50 σύλλογοι άλματος κουνελιών στη Σκανδιναβία. Σ’εκείνες τις χώρες συχνά διοργανώνονται τοπικοί ή εθνικοί αγώνες. Επειδή όμως εκτός από τη Σουηδία και τη Νορβιγία κάθε χώρα έχει δικούς της κανόνες, δε μπορεί να γίνει εύκολα ένας διεθνής διαγωνισμός.
Οι εκπαιδευτές ή οι κάτοχοι των κουνελιών μπορεί να βραβεύονται ανάλογα με το σύστημα.
Τα κουνέλια χωρίζονται σε κατηγορίες: μικρά κάτω των 2 κιλών, μεσαία και μεγάλα άνω των 5 κιλών. Οι περισσότερες φυλές μπορούν να συμμετάσχουν, σε πολλούς σκανδιναβικούς διαγωνισμούς προτιμώνται ωστόσο ζώα με μακρύ σώμα και πίσω άκρα. Ορισμένες φυλές έχουν προβλήματα, όπως τα κουνέλια Αγκύρας των οποίων το πυκνό μαλλί τα εμποδίζει και πρέπει να είναι κομμένο. Προς το παρόν το ρεκόρ άλματος ύψους είναι 995 χιλιοστά, από το κουνέλι Tosen της Δανής Tine Hygom, ενώ το ρεκόρ σε μήκος είναι 3000 χιλιοστά από το κουνέλι Yaboo της Δανής Maria Gensen.
Πέρα όμως από διαγωνισμούς ψηλότερου ή μακρύτερου άλματος, υπάρχουν κι άλλες δοκιμασίες όπως συνεχή πηδήματα πάνω από πολλαπλά εμπόδια σ’ευθεία γραμμή, ζιγκ-ζαγκ κ.ά.

Κύριες πηγές μου είναι
άρθρο της αγγλικής wikipedia
και
ένα άρθρο του Daily Mail.
Επίσης:
μια σελίδα
Δανών με τα κουνέλια τους που συμμετέχουν σε τέτοιους διαγωνισμούς στην αγγλική έκδοση βέβαια.

Δείτε και μερικά βίντεο

Τα δικά μας κουνέλια δε θα μπορούσαν να συμμετάσχουν. Ούτε έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα ούτε έχουν όλα την ίδια ταχύτητα και ευκινησία εξίσου. Τώρα μ’εντατική εκπαίδευση, που όμως δεν έχουμε το χρόνο να την παράσχουμε, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Πάντως για τέτοιους διαγωνισμούς στην Ελλάδα δεν έχω ακούσει τίποτα.

Η τέταρτη γέννα της κουνέλας μου

Μόλις πριν λίγες ώρες
η κουνέλα μου
γέννησε για τέταρτη φορά. Είχε γονιμοποιηθεί στις 10 Νοεμβρίου και συνέχισε για τις τρεις επόμενες μέρες, κι όλα έγιναν σύμφωνα με την πρόβλεψή μου.

Θα πρέπει όμως ν’αναφέρω και κάτι για τουςγονείς. Η κουνέλα μου, η Λίμπο είναι αρκετά γνωστή κι από προηγούμενες δημοσιεύσεις. Ο πατέρας, ο Πίπης έως πριν περίπου ένα μήνα δεν ήταν στην κατοχή μου, αλλά τον είχε ο θείος μου που έχει και δύο παιδάκια. Τελικά δεν τον ήθελαν και μου τον έδωσαν. Όλες οι προηγούμενες γονιμοποιήσεις γίνονταν όταν μαζευόμασταν στο χωριό σε διακοπές. Τώρα ‘έχω και τα δύο κουνέλια σε ξεχωριστά κλουβιά φυσικά. Αγαπημένη μου πάντως παραμένει η Λίμπο.

Μετά από λίγες μέρες απανωτών ζευγαρωμάτων, άρχισε να μη θέλει τον αρσενικό, σημάδι εγκυμοσύνης. Στην αρχή απλά κατέβαζε την ουρά της κι αυτός της έτριβε το πέος του στη ράχη της, μετά όμως άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο εχθρική, βγάζοντας θυμωμένα γρυλλίσματα, αποφεύγοντας ή και διώχνοντάς τον. Μετά τις δύο εβδομάδες σιγά-σιγά μπορούσα να πιάνω τα κουνελάκια στην κοιλιά της. Την τελευταία εβδομάδα ξανάβαλα τα κουνέλια μαζί από περιέργεια τι θα γίνει. Η συμπεριφορά του Πίπη είχε γίνει πολύ εχθρική. Τώρα δεν προσπαθούσε να ζευγαρώσει με τη Λίπο, αλλά την αντιμετώπιζε ως αντίπαλο κατουρώντας την. Τα αρσενικά, και πολύ σπανιότερα τα θηλυκά κουνέλια κατουρούν κάπου ή για να σημάνουν την περιοχή τους ή, αν πρόκειται για άλλο κουνέλι, κατά κάποιον τρόπο να το φοβίσουν αφήνοντας τη μυρωδιά/αίσθηση περιοχής/κυριαρχία τους πάνω του. Μετά απ’αυτό δεν τα ξανάβγαλα μαζί.
Πριν τρεις μέρες η κουνέλα άρχισε να μαζεύει πού και πού λίγα χόρτα στο στόμα της, σημάδι έναρξης κατασκευής φωλιάς, αν και μετά τά’τρωγε. Η συμπεριφορά της, μολονότι άρχισε να είναι κάπως πιο νευρική από τη μέση της εγκυμοσύνης, είχε γίνει πιο άγρια. Δεν ήθελε να της πιάνω την κοιλιά ούτε να την πολυχαϊδεύω αντιδρώντας με γρυλλίσματα και δαγκώματα. Χθες τις έβαλα υλικά για φωλιά κι άρχισε να την φτιάχνει. Ήδη σήμερα το μεσημέρι την είχε τελειώσει. Το απόγευμα έριξε τα πρώτα μαλλάκια (στη μέση της φωλιάς ρίχνουν τρίχες για να κάνουν το περιβάλλον ζεστό και μαλακό). Μετά στις 8 η ώρα έφυγα, κι όταν γύρισα στις 9 είχε γενήσει. Ήταν δύο μεγαλούτσικα και στρουμπουλά κουνελάκια! Έπειτά η Λίμπο άρχισε να τρώει με όρεξη και η συμπεριφορά της επανήλθε στα φυσιολογικά.

Με παραξένεψε το γεγονός ότι έκανε μόνο δύο κουνέλια (λιμπάκια, έτσι λέω τους απογόνους της). Έχω παρατηρήσει μια πτώση στον αριθμό των κουνελιών, ίσως είναι και τυχαίο γεγονός ή μπορεί και να οφείλεται στην εποχή. Πάντως η υγεία της μητέρας μου φαίνεται εξαιρετική. Στην
πρώτη γέννα
είχα 4, στη
δεύτερη
πάλι 4, στην
τρίτη
3 εκ των οποίων το μικρότερο και πιο αδύναμο πέθανε, και σ’αυτήν μόνο δύο. Παρόλα αυτά και τα δύο ήταν αρκετά μεγάλα και υγειή.
Έχω βρει ήδη πριν από τη γέννησή τους άτομα για να τα δώσω όταν μεγαλώσουν. Θα ενημερώνω για τις εξελίξεις.

Σημείωση: δεν έχω βάλει φωτογραφίες ελλείψει κάρτας μνήμης. Σύντομα θ’αγοράσω και θ’ανεβάσω μερικές.

Ενημέρωση 18/12/2011: Η ανάπτυξη έγινε όπως ήταν αναμενόμενο από τις προηγούμενες γέννες. Στις 2 μέρες έβγαλε το ένα χνούδι, το άλλο στις 3. Χθες (στις 6 μέρες δηλαδή) πρόσεξα ότι άρχισαν να βγάζουν δοντάκια. Έως τώρα τα μαλλάκια τους έχουν μεγαλώσει λιγάκι, με χρώμα γκρίζο προς άσπρο. Θα πρέπει όμως να μεγαλώσουν ακόμα λίγο για να καταλάβω τον τελικό τους χρωματισμό. Από την αρχή έχουν αυξηβθεί αρκετά και σε μέγεθος και σε βάρος. Περνούν τον περισσότερο χρόνο στη φωλίτσα, αλλά όσο μεγαλώνουν γίνονται όλο και πιο δραστήρια. Όταν πηνάνε βγάζουν μικρές λεπτές φωνούλες, και μετά το θηλασμό γίνονται στρουμπουλά σαν μπαλίτσες. Παρακολούθησα έως τώρα ένα θηλασμό, είχα παρακολουθήσει και σε προηγούμενες γέννες. Η μάνα πάει στη φωλιά όπου τα μικρά την πιάνουν στην κοιλιά με τα μπροστινά τους άκρα και ρουφούν γάλα για λίγα λεπτά. Μερικές φορές μετά τα γλείφει, κι όταν βγαίνει απ’τη φωλιά γλείφεται για να καθαριστεί από τις τρίχες που έριξε για στρώμα. Το σώμα των μικρών μυρίζει ωραία, σαν νεογέννητο και φωλίτσα με πριονίδι.
Ενημέρωση 24/12/2011: Έχουν μεγαλώσει αρκετά και το τρίχωμά τους πύκνωσε. Το ένα είναι ανοιχτό καφέ με λευκό στο πίσω μέρος του σώματο ςκαι στην ουρά, ενώ το άλλο λευκό με γκριζωπά αφτάκια. Στις 10 μέρες τους, δηλαδή στις 21 του μηνός, είχαν ανοίξει τα ματάκια τους κι άρχισαν να βγαίνουν εκτός φωλιάς κάνοντας αυτό που κάνουν όλα τα μικρά κουνελάκια, να τρέχουν δηλαδή προς τη μάνα και να την παρενοχλούν για να τα δώσει γάλα. Η μάνα από το πολύ πείραγμα τελικά φεύγει πιο πέρα. Τις τελευταίες τρεις μέρες ωστόσο λόγω κρύου δεν πολυβγαίνουν από τη φωλίτσα τους. Κάθονται μαζεμένα σε μια γωνία, κάτω από τα χαρτιά. Σε λίγες μέρες αναμένεται ν’αρχίζουν να τρώνε και λίγη στερεά τροφή.
Ενημέρωση 29/12/2011: Πριν τρεις μέρες παρατήρησα ότι άρχισαν να δοκιμάζουν και λίγη στερεά τροφή. Η ανάπτυξή τους συνεχίζει κανονικά, και η κινητικότητά τους αυξάνεται.
Ενημέρωση 15/1/2012: Έχουν είδη κλείσει το μήνα. Πλέον τρώνε, πίνουν και κινούνται κανονικά, μάλιστα σηκώνονται και στα δύο όταν πλησιάζω για να τα ταΐσω. Σε 2-3 εβδομάδες θ’αρχίσω να τα δίνω.

Τα κουνελάκια 9/1/2012

Ο Σάββας, ο μικρός μου αδερφούλης 3 χρόνων, έχει μπροστά του το ένα κουνελάκι. Αυτός ο μπλουπλίνος αγαπάει πολύ τα κουνελάκια, αλλά όλο τα πειράζει. Έχει κι αυτός μια κουνελού, την Τσίκο, απόγονο της Λίμπο απ’την τρίτη γέννα.