Άνοιξαν τη Λίμνη Βοστόκ: άνοιγμα σ’έναν άλλον κόσμο

Τα νέα τις τελευταίες μέρες για τη ρωσική ομάδα επιστημόνων στην Ανταρκτική είχαν πλημμυρίσει το Διαδίκτυο. Ο λόγος είναι μια πολύ σημαντική πρόοδος, που ίσως μας δώσει στοιχεία για την κατανόηση των συνθήκών τις εξωγήινης ζωής.

Πριν από λίγες μέρεςοι ομάδα αυτή χτύπησε για πρώτη φορά την επιφάνεια της Λίμνης Βοστόκ, της μεγαλύτερης υποπαγετωνικής λίμνης στην Ανταρκτική, η οποία παραμένει απομονωμένη απ’τον κόσμο της επιφάνειας για περίπου 15-20 εκατομμύρια χρόνια. Η γεώτρηση στο βάθος των 3766 μέτρων έγινε με τεράστιας ισχύος γεωτρύπανο που χρησιμοποιούσε βενζίνη κι αντιψυκτικό για την εργασία. Περιβαλλοντιστές κι επιστήμονες αντιτέθηκαν στο εγχείρημα, προβάλλοντας τον πιθανό κίνδυνο μόλυνσης της παρθένας λίμνης με δυνητικά καταστροφικά χημικά. Οι Ρώσοι ωστόσο διαβεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται να μολυνθεί η λίμνη, και γι’αυτό φέτος που βρίσκονταν μόνο πέντε μέτρα από την επιφάνεια, χρησιμοποίησαν θέρμανση για ν’ανοίξουν τον πάγο. Το μηχάνημα διέθετε αισθητήρα στην άκρη του, ο οποίος τους ειδοποίησε για την ύπαρξη υγρού νερού κι εκεί σταμάτησαν λόγω του επερχόμενου ανταρκτικού χειμώνα. Οι έρευνες θα μπορούν να συνεχιστούν το επόμενο καλοκαίρι 2012-2013 (οι εποχές πάνε ανάποδα στο Ν. Ημισφαίριο).

Εντούτοις τις ελευταίες μέρες των διαδικασιών τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως μυστηριωδώς. Σύντομα μετά το χτύπημα της επιφάνειας και της αναγγελίας απ’τους επιστήμονες ότι βρέθηκε κάτι σοβαρό, η επικοινωνία με τους έξω διακόπηκε για λίγο καιρό εγείροντας την ανησυχία. Γενικά το θέμα είναι μυστήριο και οι πληροφορίες αντικρούονται. Για παράδειγμα σε
άρθρο του in.gr
από τις 7 του μήνα αναφέρει ότι η φετινή γεώτρηση ματαιώθηκε λόγω της έλευσης του χειμώνα, ενώ οι έρευνες θα συνεχιστούν του χρονου με την κάθοδο αποστειρωμένου ρομποτικού βαθυσκάφους. Αντίθετα, σε χθεσινό
άρθρο του defencenet.gr,
μας αποκαλύπτονται διάφορα παράξενα πράγματα. Υποτίθεται ότι οι Ρώσοι ανακάλυψαν πιθανές ενδείξης επίσκεψης νοημόνων όντων στον πλανήτη μας πριν εκατομμύρια χρόνια, η οποία ίσως επηρέασε την εξέλιξηβ της ζωής και του ανθρώπινου είδους. Συγκεκριμένα η κάμερα του μηχανήματος εντόπισε ένα αντικείμενο σαν χρυσή σβάστικα (golden-like swastika), και κοντά κάποια άλλα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία δεν αναφέρονται. Λήφθηκαν επίσης δείγματα νερού για ανάλυση κι αναζήτηση μικροοργανισμών. Σύμφωνα με πληροφορίες η επικοινωνιακή σιγή επιβλήθηκε από το ρωσικό υπουργείο άμυνας για λόγους μυστικότητας, μέχρι να τους έρθουν ειδικές συσκευές με τεχνολογία μηδενικής υποκλοπής, πιθανόν με ειδική πτήση. Μόνο τότε μπόρεσαν να φύγουν από την περιοχή σπάζοντας την επικοινωνιακή σιγή. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι τα ευρήματα θα πρέπει να είναι πολύ σημαντικά, ίσως και ανατρεπτικά για την εξέλιξή μας, όπως λέει το άρθρο, για ν’αποκαλυφθούν. Το ρωσικό υπουργείο άμυνας δεν ανακοινώνει ακόμα κάτι σχετικό.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω τα παραπάνω. Ειδικότερα η χρυσή σβάστικα με παραπέμπει στις συνωμοσιολογικές θεωρίες που θέλουν γερμανικά υποβρύχια να μετέφεραν σ’εκείνο το μέρος τα λείψανα του Αδόλφου Χίτλερ και της συζύγου του Έβας Μπράουν, μέχρι να γίνει η μελλοντική κλονοποίησή τους. Επίσης φημολογείται ότι εκεί βρίσκονται μυστικά αρχεία του Χίτλερ για το Τρίτο Ράιχ. Από εκεί πιθανόν ο Λιακόπουλος πήρε την ιδέα για ελληνική παρουσία στην Ανταρκτική και για τα υποτιθέμενα ιπτάμενα οχήματα “Χανεμπού” που σχεδίαζε εκεί η ναζιστική Γερμανία με τεχνολογία των αρχαίων ινδικών βιμάνας “βλ. Βιμανίκα Σάστρα), τα οποία προέρχονται από τα ιπτάμενα οχήματα των Ελ.

Σύμφωνα τέλος με
ξένο άρθρο
η σβάστικα ήταν περίπου 100 μέτρα κι ανακαλύφθηκε στις 30 Ιανουαρίου.

Παραμένω σκεπτικός μέχρι ν’αποκαλυφθούν περισσότερα δεδομένα. Το σίγουρο είναι πάντως ότι εκεί θα βρεθεί κάτι παράξενο, όχι πιθανότατα τέτοιας φύσης, αλλά ζωντανοί οργανισμοί, που σίγουρα δε θά’ναι εξωγήινοι, αλλά κανονικοί γήινοι προσαρμοσμένοι στις ιδιαίτερες συνθήκες του περιβάλλοντός τους που ίσως θα μας φανούν ξένοι, όπως τα είδη που έχουν ανακαλυφθεί σε παρόμοια ακραία οικοσυστήματα, π.χ. σε υποθαλάσσιες γεωθερμικές πηγές. Η λίμνη ωστόσο αυτή θα μπορούσε να μας δώσει χρήσιμα στοιχεία για την πιθανή ύπαρξη και μορφή της ζωής σε εξωγήινα σώματα που κρύβουν νερό κάτω απ’την επιφάνειά τους, όπως ο δορυφόρος του Δία Ευρώπη και αυτός του Κρόνου Εγκέλαδος.

Κατά την
αγγλική βικιπαίδεια
βοστόκ σημαίνει στα ρώσικα ανατολή, εξαιτίας της θέσης της λίμνης στο ανατολικό μέρος της ηπείρου. Στην επιφάνεια εκείνου του σημείου βρίσκεται ο ομώνυμος ρωσικός σταθμός, όπου έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία παγκοσμίως, -89 βαθμούς Κελσίου στις 21 Ιουλίου του 1983. Η λίμνη ανακαλύφθηκε από το ρώσο εξερευνητή Αντρέι Καπίτσα το 1960. Ύστερα σις αρχές της δεκαετίας του ’70 βρετανικά ραντάρ έδωσαν ενδείξεις για την ύπαρξή της, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν το 1991 από το Βρετανό επιστήμονα Jeff Ridley με δορυφόρο.
Η λίμνη έχει μήκος τα 250 μέτρα, πλάτος τα 50 μέτρα,, βάθος 300-500, κατά τόπους κοντά στα 900 μέτρα, και υψόμετρο τα 500 μέτρα. Η επιφάνειά της είναι 1570 τετραγονικά χιλιόμετρα, ενώ ο όγκος νερού τις υπολογίζεται στα 5400 κυβικά χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία του νερού υπολογίζεται στους -3 βαθμούς Κελσίου. Παραμένει υγρό λόγω των τεράστιων πιέσεων από τον υπερκείμενο πάγο και ίσως ο πυθμένας θερμαίνεται γεωθερμικά. Έχει ανακαλυφθεί ότι χωρίζεται σε δύο βαθιές λεκάνες, ενώ το 2005 ανακαλύφθηκε ένα νησάκι στο κέντρο. Το νερό της δεν είναι στατικό για τόσα εκατομμύρια χρόνια όπως πιστευόταν, αλλά ανανεώνεται με τις κινήσεις των υπερκείμενων πάγων με χρόνο πλήρους ανανέωσης τα 13300 χρόνια. Ίσως επίσης η λίμνη αυτή, όπως κι άλλες ανταρκτικές, να δικτυώνεται μ’άλλες μέσω υποπαγετωνικών ρευμάτων. Οι οργανισμοί που ίσως ζουν εκεί μέσα θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη χαμηλή θερμοκρασία, στο απόλυτο σκοτάδι, στη λίγη τροφή και στον υψηλό κορεσμό οξυγόνου εκείνων των νερών.

Έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε γι’αυτόν τον τόσο διαφορετικό κόσμο.

Η διαφορά μεταξύ αντικειμενικής και αισθητής θερμοκρασίας

Πηγή:
madata.gr

Ιανουαρίου 2009, 08:41

«Η θερμοκρασία αύριο θα κυμανθεί μεταξύ 4 και 10 βαθμών Κελσίου, ενώ η “αισθητή θερμοκρασία” θα βρίσκεται μεταξύ2 και 6 βαθμών». Η ημέρα που τα δελτία του καιρού θα αρχίσουν κάπως έτσι, δεν αργεί. Οι «διπλές» θερμοκρασίες, οι πραγματικές δηλαδή, και αυτές που… αισθανόμαστε, αποτελούν καθημερινή πρακτική εδώ και λίγο καιρό στις ΗΠΑ.

Στη χώρα μας έκαναν δειλά δειλά την εμφάνισή τους στη μετεωρολογική ιστοσελίδα του Εθνικού Αστεροσκοπείου. «Η “αισθητή θερμοκρασία” αποτελεί έναν τρόπο προκειμένου να περιγράψουμε το πώς αισθανόμαστε τη θερμοκρασία» λέει στα «ΝΕΑ» ο μετεωρολόγος κ. Κώστας Λαγουβάρδος, υπεύθυνος της ιστοσελίδας http://www. meteo.gr, στην οποία υπάρχουν οι «αισθητές» προγνώσεις για τέσσερις ημέρες. «Κάθε φορά που ο υδράργυρος είναι κάτω από τους 10 βαθμούς Κελσίου και η ταχύτητα των ανέμων ξεπερνάει τα 5 χιλιόμετρα την ώρα, η θερμοκρασίαπου αισθανόμαστε είναι διαφορετική από αυτή που καταγράφει το θερμόμετρο».

Όπως συμπληρώνει ο μετεωρολόγος, «το ανθρώπινο σώμα αισθάνεται πολύ περισσότερο κρύο σε αυτή την περίπτωση». Ο καθένας έχει τον δικό του βιολογικό θερμοστάτη. Άλλωστε η αίσθηση της θερμοκρασίας από τον άνθρωπο επιτυγχάνεται μέσω ενός μάλλον σύνθετου τρόπου. Τα αισθητήρια του σώματός μας δεν αναγνωρίζουν τιμές θερμοκρασίας ώστε βάσει αυτών να μας πουν ότι κρυώνουμε ή ζεσταινόμαστε. Αντιλαμβάνονται το μέγεθος του βαθμού απώλειας θερμότητας ή λήψης θερμότητας από ή προς το περιβάλλον.

Ζήτημα… φύλου
Πρόσφατες επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι το πόσο έντονα αισθάνεται το κρύο ένας άνθρωπος είναι και ζήτημα… φύλου. «Οι γυναίκες κρυώνουν περισσότερο, γιατί έχουν διαφορετικό σύστημα θερμοκρασίας απ΄ ό,τι οι άνδρες. Αυτό σημαίνει πως περισσότερο αίμα ρέει προς τα βασικά εσωτερικά όργανα και λιγότερο προς τα χέρια και τα πόδια. Σύμφωνα με μια θεωρία, οι γυναίκες έχουν αναπτύξει αυτό το σύστημα για να μπορούν να επιβιώνουν στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες: αφού έχουν λιγότερο λίπος και μάζα σε σύγκριση με τους άνδρες» αναφέρεται σε επιστημονικά δελτία.

«Όπως και να ΄χει, η αισθητή από την πραγματική θερμοκρασία διαφέρουν». Όπως επισημαίνει ο κ. Λαγουβάρδος, «οι διαφορές στη Βόρεια Ελλάδα έχουν φτάσει ακόμα και τους 10 βαθμούς Κελσίου- στην περιοχή όπου βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Καϊμακτσαλάν έχει καταγραφεί το ρεκόρ. Πρόκειται για σημαντική διαφορά, η οποία παρατηρείται συνήθως σε βορειότερες χώρες. Ειδικά στη Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική έχει υπάρξει και διαφορά 25 βαθμών Κελσίου. Όσο πέφτει η θερμοκρασία- και ταυτόχρονα αυξάνεται η ταχύτητα των ανέμων- η διαφορά μεγαλώνει».

«Ετοιμαζόμαστε για χάρτες»
«Ετοιμαζόμαστε και εμείς, ως Μετεωρολογική Υπηρεσία, να εκδίδουμε ανάλογους χάρτες» επισημαίνει ο μετεωρολόγος της ΕΜΥ κ. Μανώλης Αναδρανιστάκης. Ο ίδιος συμπληρώνει ότι «σιγά σιγά αποκτάει η επιστήμη της μετεωρολογίας πιο εξειδικευμένες πρακτικές εφαρμογές. Αυτό, μαζί με την ακρίβεια των προγνώσεων αποτελεί το στοίχημα των επόμενων ετών. Πάντως ήδη στις ΗΠΑ εκδίδονται δελτία αλλεργιών (δηλαδή εκτιμήσεις για την ποσότητα γύρης στην ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με τις κλιματολογικές συνθήκες), δελτία πρόγνωσης ηλεκτρικών εκκενώσεων (αστραπών, βροντών και κεραυνών) και εξειδικευμένες προγνώσεις κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων για όσους οδηγούν.

Δείκτης δυσφορίας το καλοκαίρι

ΤΟΥΣ ΘΕΡΜΟΥΣ μήνες του έτους, η κατάσταση είναι διαφορετική. Η αισθητή θερμοκρασία περιγράφεται και ως δείκτης δυσφορίας. «Εμείς χρησιμοποιούμε για τον υπολογισμό τις σύνθετες μαθηματικές εξισώσεις που προέρχονται από τη Μετεωρολογική Υπηρεσία των ΗΠΑ. Όταν η θερμοκρασία είναι πάνω από τους 27 βαθμούς Κελσίου και η σχετική υγρασία πάνω από το 40%, τότε υπάρχει διαφορά στις τιμές, προς τα πάνω αυτή τη φορά. Στη ζέστη η ταχύτητα των ανέμων δεν παίζει κανέναν ρόλο». Ειδικά για το Λεκανοπέδιο, από πέρσι το Πανεπιστήμιο της Αθήνας άρχισε να μετρά τις περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν καθημερινά, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και να εκδίδει ακόμα πιο εξειδικευμένες προγνώσεις για τον δείκτη δυσφορίας. Η ατμοσφαιρική ρύπανση, οι καιρικές συνθήκες και η ηλιακή ακτινοβολία είναι τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη για την έκδοση του δείκτη.

Θα ερευνούν το Διαδίκτυο για να προβλέπουν τις παγκόσμιες κοινωνικές κρίσεις: τώρα τουλάχιστον είμαστε βέβαιοι ότι θα μας κατασκοπεύουν

Πηγή:
physics4u.gr

Θα ερευνούν Twitter και blogs για να προβλέπουν τις παγκόσμιες κοινωνικές κρίσεις
Submitted by admin on Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011No Comment.«»

Υπερυπολογιστής αμερικανικής υπηρεσίας θα προσπαθήσει να προβλέπει μεγάλα κοινωνικά γεγονότα, εξετάζοντας έρευνες που γίνονται στο διαδίκτυο, δημοσιεύσεις στα μπλογκ, ροή στο ίντερνετ. Ομοίως θα προβλέπουν πολιτικές κρίσεις και μορφές αστάθειας

Πριν από 60 χρόνια, στη σειρά του «Θεμέλιο», ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμοφ επινόησε μια νέα επιστήμη – την ψυχοϊστορία, η οποία συνδύαζε τα μαθηματικά και την ψυχολογία, για να προβλέπει το μέλλον. Σήμερα, κοινωνικοί επιστήμονες προσπαθούν να εξερευνήσουν τους απέραντους πόρους στο ίντερνετ, τις έρευνες που γίνονται στο διαδίκτυο, τα μηνύματα στο twitter, στο facebook και τα δημοσιεύματα στα μπλογκ, για να κάνουν το ίδιο.

Οι ερευνητές πιστεύουν πως αυτές οι αποθήκες δεδομένων θα αποκαλύψουν για πρώτη φορά κοινωνιολογικούς νόμους της ανθρώπινης συμπεριφοράς, που θα τους καταστήσουν ικανούς να προβλέπουν πολιτικές κρίσεις, επαναστάσεις και άλλες μορφές κοινωνικής και οικονομικής αστάθειας, όπως οι φυσικοί και οι χημικοί μπορούν να προβλέπουν φυσικά φαινόμενα.

«Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός», λέει ο Thomas Malone, διευθυντής του Κέντρου Συλλογικής Ευφυΐας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT). «Έχουμε στη διάθεσή μας μια ολόκληρη σειρά από λεπτομερέστατα και πλουσιότατα δεδομένα, καθώς και αλγόριθμους που μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε για προβλέψεις. Καθίσταται έτσι δυνατό ένα είδος πρόβλεψης, που ήταν αδύνατο μέχρι σήμερα να υπάρξει».

Νέα μυστική υπηρεσία

Η αμερικανική κυβέρνηση ενδιαφέρεται γι’ αυτές τις έρευνες. Φέτος το καλοκαίρι, μια μάλλον άγνωστη στο ευρύ κοινό υπηρεσία πληροφοριών άρχισε να συλλέγει ιδέες από πανεπιστημιακούς κοινωνικούς επιστήμονες και εταιρείες, αναζητώντας τρόπους ώστε να αναλυθεί αυτόματα το ίντερνετ σε 21 χώρες της Λατινικής Αμερικής, με σκοπό να συγκεντρωθεί και να υποβληθεί σε επεξεργασία μια μεγάλη ποσότητα πληροφοριών. Το τριετές πείραμα, που θα αρχίσει τον ερχόμενο Απρίλιο, χρηματοδοτείται από την υπηρεσία Intelligence Advanced Research Projects Activity (IARPA), η οποία ανήκει στο γραφείο του διευθυντή των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Το σύστημα αυτόματης συγκέντρωσης δεδομένων θα επικεντρωθεί σε μοντέλα επικοινωνίας, κατανάλωσης και μετακίνησης πληθυσμών. Θα χρησιμοποιηθούν δεδομένα ανοιχτής πρόσβασης, ανάμεσα στα οποία είναι οι έρευνες που γίνονται στο διαδίκτυο, οι δημοσιεύσεις στα μπλογκ, η ροή στο ίντερνετ, οι δείκτες των αγορών, οι κάμερες ελέγχου της κυκλοφορίας και οι διορθώσεις στις εγγραφές της Wikipedia.

Το σύστημα θα είναι πλήρως αυτοματοποιημένο: ένα είδος «μεγάλου ματιού», που θα αναλύει τα δεδομένα στο ίντερνετ χωρίς καμιά ανθρώπινη παρέμβαση. Η έρευνα δεν θα περιοριστεί στα πολιτικά και τα οικονομικά γεγονότα, αλλά θα διερευνήσει και τη δυνατότητα πρόβλεψης πανδημιών και άλλων τύπων διάδοσης σε μεγάλη κλίμακα, κάτι που προσπαθούν ήδη να κάνουν ανεξάρτητοι ερευνητές και εταιρείες όπως η Google.

Δεν κάνουν δηλώσεις

Στο μεταξύ, αξιωματούχοι της υπηρεσίας πληροφοριών IARPA αρνήθηκαν να μιλήσουν για το ερευνητικό πρόγραμμα, λέγοντας ότι τους έχει απαγορευτεί να δίνουν συνεντεύξεις, μέχρι να κατοχυρωθούν τα συμβόλαια.

Υπάρχει ένα παρόμοιο πρόγραμμα που προωθείται από τη στρατιωτική ομόλογο της IARPA, την Defense Advanced Research Projects Agency ή DARPA, το οποίο έχει στόχο να εντοπίζει αυτόματα κοινωνικά δίκτυα ανταρτών στο Αφγανιστάν. Η στρατιωτική υπηρεσία υποστηρίζει πως η ανάλυσή της μπορεί να αποκαλύπτει πυρήνες τρομοκρατών και άλλες διεθνείς ομάδες προσώπων ακολουθώντας τα ίχνη από τις συναντήσεις τους, την εκπαίδευσή τους, καθώς και από τις ανταλλαγές υλικών και τις μεταβιβάσεις χρηματικών ποσών.

Εξάλλου, ήδη από το 2009 το πρόγραμμα Google Flu Trends της Google είχε επιχειρήσει να προβλέψει τη διάδοση των επιδημιών γρίπης μέσω της μελέτης λέξεων-κλειδιών, που χρησιμοποιούνται στις έρευνες στο διαδίκτυο.

Πηγή: ΑΠΕ

Τυχαία γνωμικά

Τυχαίο Δείγμα Γνωμικών

Τίποτε δεν ομορφαίνει τόσο μια γυναίκα όσο η θλίψη.

André Berthiaume, 1938-, Γαλλοκαναδός συγγραφέας

· Ομορφιά

· Θλίψη & Πόνος

Αν κάποιος μας αγαπάει, τον αγαπάμε κι εμείς επειδή έχουμε τα ίδια γούστα.

Paul Lefevre Geraldy, 1885-1983, Γάλλος συγγραφέας

· Αγάπη & Έρωτας

Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους.

Χάρυ Τρούμαν, 1884-1972, Αμερικανός Πρόεδρο [1945-1953]

· Πειθώς

· Σύγχυση

Αν ένας υπουργός εξωτερικών αρχίζει να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου μια «συμφωνία ειρήνης», πρέπει να είστε βέβαιοι ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη παραγγείλει νέα θωρηκτά και αεροπλάνα.

Ιωσήφ Στάλιν, 1879-1953, Σοβιετικός ηγέτης

· Διπλωματία

· Πόλεμος & Ειρήνη

Αν δεν έχεις μισηθεί ποτέ από το παιδί σου, δεν υπήρξες πραγματικός γονιός.

Bette Davis, 1908-1989, Αμερικανίδα ηθοποιός

· Γονείς

Λίγοι άνθρωποι σκέφτονται, αλλά όλοι έχουν γνώμες.

George Berkelay, 1685-1753, Ιρλανδός φιλόσοφος

· Απόψεις & Γνώμες

Οι αρχές υπάρχουν για να παραβιάζονται. Είναι ανθρώπινο, αλλά και καθήκον.

Graham Green, 1904-1991, Βρετανός συγγραφέας

· Καθήκον

H αλήθεια είναι υπερβολικά γυμνή. Δεν διεγείρει του άντρες.

Jean Cocteau, 1889-1963, Γάλλος καλλιτέχνης

· Αλήθεια & Ψέμα

Οι λογιστές είναι μαντρόσκυλα, όχι κυνηγετικά σκυλιά.

Ανώνυμος

· Επιχειρήσεις

Να μην εμπιστεύεσαι τις πρώτες αυθόρμητες αντιδράσεις. Είναι σχεδόν πάντα λάθος

Ταλεϋράνδος, 1754-1838, Γάλλος διπλωμάτης

· Διστακτικότητα

Έμαθα τα ιταλικά για να μιλώ στον Πάπα. Τα ισπανικά για να μιλώ στη μητέρα μου, τα αγγλικά για να μιλώ στη θεία μου, τα γερμανικά για να μιλώ στο άλογό μου και τα γαλλικά για να μιλώ στον εαυτό μου.

Κάρολος Ε’, 1500-1558, Αυτοκράτωρ της Γερμανίας, Ισπανίας κλπ

· Έθνη & Χώρες

· Επικοινωνία

· Γλώσσα

Είναι προτιμότερο να ενεργείς γρήγορα και να κάνεις λάθος, παρά να διστάζεις και να αφήνεις την ώρα για δράση να περάσει.

Κarl von Clausewitz, 1780-1831, Πρώσος θεωρητικός του πολέμου

· Βιασύνη

· Διστακτικότητα

· Δράση

Δεν υπάρχει τίποτε αδύνατο γι’ αυτόν που θα προσπαθήσει.

Μέγας Αλέξανδρος, 356-323 π.Χ.,

· Θέληση & Δύναμη

Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να έχει κανείς αισθήματα για μια ταινία. Αισθήματα μπορείς να έχεις για μια γυναίκα, όχι για μια ταινία. Δεν μπορείς να φιλήσεις μια ταινία.

Jean-Luc Godard, 1930-, Γάλλος σκηνοθέτης

· Σινεμά & Θέατρο

Εγωκεντρικός : ένα άτομο με κακό γούστο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του παρά για μένα.

Ambrose Bierce, 1842–1914, Αμερικανός συγγραφέας

· Εγώ

Οι τεράστιες πόλεις κείτονται στις παραλίες της ηπείρου σαν φάλαινες που έχουν ξεβραστεί στην ξηρά.

Arnold J. Toynbee, 1889-1975, Βρετανός ιστορικός

· Πόλεις

Η χειρότερη χώρα να είσαι φτωχός είναι η Αμερική.

Arnold J. Toynbee, 1889-1975, Βρετανός ιστορικός

· Φτώχεια

Η τέχνη της πολιτικής συνίσταται στο να ξέρεις πότε ακριβώς να χτυπήσεις τον αντίπαλό σου λιγάκι κάτω από τη ζώνη.

Konrad Adenauer, 1876-1967, Γερμανός καγκελάριος

· Πολιτική & Εξουσία

Ο εχθρός είναι όποιος προσπαθεί να σε κάνει να σκοτωθείς, ανεξάρτητα από ποια πλευρά είναι.

Joseph Heller, 1923-1999, Αμερικανός συγγραφέας

· Εχθροί

Συμβαίνει να είναι ευκολότερο να ιδρύσεις μια καινούργια πολιτική ομάδα παρά να γίνεις σταδιακά ο αρχηγός μια υπάρχουσας ομάδας.

Vauvenargues, 1715-1747, Γάλλος γνωμικογράφος

· Πολιτική & Εξουσία

Αποκάλεσε κάποιον «αφέντη» και θα σε στείλει στο σκλαβοπάζαρο.

Αραβική παροιμία

· Υποτέλεια

Η μόνη μου διαφορά με έναν τρελό είναι ότι εγώ δεν είμαι τρελός.

Salvador Dali, 1904-1989, Ισπανός ζωγράφος

· Παράνοια & Τρέλα

· Διαφορετικότητα

Τα μικρά κορίτσια αγαπούν τις κούκλες, τα μικρά αγόρια αγαπούν τα στρατιωτάκια. Τα μεγάλα κορίτσια αγαπούν τα στρατιωτάκια, τα μεγάλα αγόρια αγαπούν τις κούκλες.

Ανώνυμος

· Ερωτισμός

· Αντιφάσεις

Ένας μέρος του εαυτού μου υποψιάζεται ότι είμαι ένας χαμένος και ένα άλλο μέρος πιστεύει ότι είμαι παντοδύναμος θεός.

John Lennon, 1940-1980, Βρετανός μουσικός

· Εγώ

Όσοι αγαπούν την ελευθερίαν, την λογικήν και το κάλλος θα βλέπουν την Ελλάδα ως την λαμπράν πρωίαν τού Δυτικού πολιτισμού, ο οποίος, παρ’ όλα του τα ελαττώματα, είναι η τροφή και η ζωή μας.

Will Durant, 1885-1981, Αμερικανός ιστορικός & φιλόσοφος

· Ελληνισμός

· Πολιτισμός

Δεν αλλάζει κανείς άλογα στη μέση του ποταμού.

Αβραάμ Λίνκολν, 1809-1865, Αμερικανός πρόεδρος

· Αλλαγή

Το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη.

Ελληνική παροιμία

· Ιδέες

Αγνωστικιστής δεν σημαίνει παρά Άθεος, διατυπωμένο με τακτ, και Άθεος σημαίνει απλά Αγνωστικιστής, διατυπωμένο προκλητικά.

Edward Aveling, 1849 – 1898, Άγγλος μαρξιστής

· Αθεΐα

Κάθε δέκα χρόνια η Ελλάδα κλωτσάει την τύχη της.

Κωνσταντίνος Καραμανλής, 1907-1998, Έλληνας πολιτικός ηγέτης

· Ελληνισμός

Ενήλικος σημαίνει να αποδέχεσαι ορισμένους συμβιβασμούς, να παραιτείσαι από εξωφρενικές απαιτήσεις, να αποδέχεσαι πως ποτέ δεν ανήκεις ολοκληρωτικά στον εαυτό σου.

Pascal Bruckner, 1948-, Γάλλος συγγραφέας

· Ηλικίες

· Συμβιβασμός

Οι νέοι επιζητούν αγάπη, χρήματα, υγεία. Μια μέρα θα λένε: υγεία, χρήματα, αγάπη.

Paul Lefevre Geraldy, 1885-1983, Γάλλος συγγραφέας

· Νεότητα

· Υγεία

· Αγάπη & Έρωτας

Σκέψου αν θα αισθανόσουν άνετα να δώσεις το κλειδί του σπιτιού σου στους δυο καλύτερούς σου φίλους. Αν όχι, βρες άλλους καλύτερους φίλους.

H. Jackson Brown, Jr., Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας

· Φιλία

Μη εν πολλοίς ολίγα λέγε, αλλ εν ολίγοις πολλά.

Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

· Ομιλία

Ποτέ δεν είναι κανείς τόσο ευτυχισμένος ή τόσο δυστυχισμένος, όσο φαντάζεται.

Λα Ροσφουκώ, 1613-1680, Γάλλος συγγραφέας

· Ευτυχία & Δυστυχία

Πρέπει να είναι κανείς φιλόδοξος, αλλά δεν πρέπει να αφήνει τη φιλοδοξία να τον παραπλανά.

Jacques de Bourbon Busset, 1912-2001, Γάλλος συγγραφέας

· Φιλοδοξία

Όλα τα σπουδαία και πολύτιμα πράγματα είναι μοναχικά.

John Steinbeck, 1902-1968, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1962

· Μοναξιά

Αν πρέπει να το κάνεις κάθε μέρα -για όνομα του Θεού- μάθε να το κάνεις καλά.

Mignon McLaughlin, 1913-1983, Αμερικανίδα αρθρογράφος

· Πράξη

· Τελειότητα

Ο πρώτος άνθρωπος που εκτόξευσε μια προσβολή αντί για μια πέτρα ήταν ο θεμελιωτής του Πολιτισμού.

Ζίγκμουντ Φρόυντ, 1856-1939, Αυστριακός ψυχίατρος

· Προσβολές

· Πολιτισμός

O υποσιτισμός κάνει τους ποντικούς, ύστερα από δυο-τρεις γενιές, πιο έξυπνους απ’ τους άλλους, ό,τι ακριβώς συνέβη και με τους Εβραίους.

Alexis Carrel, 1873-1944, Γάλλος ερευνητής ιατρικής

· Έθνη & Χώρες

· Φαΐ

Nemo autem regere potest nisi qui et regi

Σενέκας, 4 μ.Χ-65 μ.Χ., Ρωμαίος φιλόσοφος

μτφρ: κανείς δεν μπορεί να διοικήσει αν δεν είναι δυνατόν να τον διοικήσουν

· Ηγεσία & Διοίκηση

Όλα για τα σπαράγγια

Πηγή:
Συνταγές της Παρέας

Από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο, μπορούμε να βρούμε φρέσκα, νόστιμα σπαράγγια.
Τα σπαράγγια έχουν μεγάλη θρεπτικη αξία, μια που έχουν λίγες θερμίδες (μόνο 20 θερμίδες τα 5 περίπου), καθόλου λίπος και χοληστερόλη, ενώ έχουν πολύ νάτριο, κάλιο, φολικό οξύ, θειαμίνη και βιταμίνες Β6, Α και C.

Έχουν διαιτητικές και ιδιαίτερα διουρητικές ιδιότητες και πολλές βιταμίνες και ιχνοστοιχεία, αλλά προσέξτε γιατί δεν συνίσταται για ανθρώπους που έχουν ρευματισμούς, αρθριτικά, ποδάγρα, νεφρολιθιάσεις και κυστίτιδες γιατί περιέχει οξαλικο οξύ.
Κατά το βράσιμο η απώλεια των βιταμινών κυμαίνεται από 27-40%.

Τα σπαράγγια μπορεί να είναι πράσινα ή άσπρα, ανάλογα με το αν μεγάλωσαν πάνω ή κάτω από το χώμα.

Στη χώρα μας σπαράγγια καλλιεργούνται στη Μακεδονία και τη Θράκη. Εάν υπάρχει ακαλλιέργητη περιοχή κοντά σας, με ποτάμι ή ρυάκι ή ελιόδεντρα, μπορεί να είστε τυχεροί και να βρείτε και άγρια.

Τα σπαράγγια που θα διαλέξετε πρέπει να είναι σφιχτά, φρέσκα, τρυφερά, να έχουν λαμπερό χρώμα και κλειστές άκρες και κατά προτίμηση με ίδια διάμετρο, ώστε να μαγειρεύονται ομοιόμορφα. Δεν πρέπει όμως να είναι μαλακά. Για να σιγουρευτείτε πως είναι τρυφερά, σπάστε το κοτσάνι κοντά στη βάση. Εάν σπάσει καθαρά, με τραγανό ήχο, χωρίς κλωστές, τότε είναι φρέσκα και τρυφερά.

Τα διατηρείτε στο ψυγείο, πλυμένα και στεγνά, τυλιγμένα σε χαρτί και μέσα σε πλαστική σακούλα για 2-3 μέρες.
Μπορείτε να τα βάλετε στην κατάψυξη. Θα τα πλύνετε καλά και θα κόψετε λίγο το κοτσάνι. Μπορείτε να τα αφήσετε ολόκληρα ή να τα κόψετε σε μεγάλα κομμάτια. Τα ζεματίζετε σε βραστό νερό, τα βουτάτε σε παγωμένο νερό και τα αφήνετε να στραγγίσουν. Τα βάζετε σε σακούλες και τις κλείνετε καλά, να φύγει όλος ο αέρας. Μένουν στην κατάψυξη για 8 μήνες περίπου. Δεν χρειάζονται απόψυξη για να μαγειρευτούν.

Πριν το μαγείρεμα χρειάζονται καθάρισμα. Κόβουμε λίγο από το σπαράγγι και ξεφλουδίζουμε με το ειδικό εργαλείο, ξεκινώντας λίγο κάτω από την κορυφή και προς τα κάτω. Θέλει λίγη προσοχή όμως για να μη μας σπάσει το σπαράγγι.

Μπορούμε να τα μαγειρέψουμε με πάρα πολλούς τρόπους:

Βράσιμο:
Βάλτε τα σε αλατισμένο νερό που βράζει. Μπορείτε να προσθέσετε και λίγο λεμονάκι.

Στον ατμό:
Και πάλι θέλουν περίπου 5-8 λεπτά, αλλά εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλα μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 20. Διατηρούν καλύτερα τις θρεπτικές τους ουσίες και τη γεύση τους.

Και με τους δύο αυτούς τρόπους, μπορείτε να τα δέσετε σε ματσάκια και να τα βάλετε όρθια. Χρειάζονται περίπου 5-8 λεπτά, αλλά εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλα μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 20 λεπτά για να γίνουν. Για να δείτε εάν έχουν γίνει βυθίστε ένα μαχαιράκι στο κοτσάνι.

Σε κινέζικο στυλ:
Κόψτε τα διαγώνια σε μικρά κομμάτια (περίπου 1 εκ.), αφήνοντας τις άκρες ολόκληρες. τηγανίστε τα με λίγο λάδι σε wok, για 3-5 λεπτά.

Στη σχάρα:

Ραντίστε τα με ελαιόλαδο και ψήστε τα στη σχάρα για 3-5 λεπτά. Σερβίρετε με αλάτι, πιπέρι και λαδολέμονο

Στο φούρνο:

Βάλτε τα σε ταψάκι, ρίξτε αλάτι και λαδάκι και ψήστε τα στους 200° για 10-12 λεπτά.

Στο φούρνο μικροκυμάτων:
Αν βάλτε τα σπαράγγια ολόκληρα, τοποθετήστε τα σε μπολ με τις άκρες προς το κέντρο. Προσθέστε 1/4 φλ. νερό και σκεπάστε τα καλά. Βάλτε το φούρνο στο πιο δυνατό και αφήστε τα για 4-7 λεπτά( ή 3-5 αν τα έχετε κόψει). Στα μισά του χρόνου ανακατέψτε ή γυρίστε τα.

Τα σπαράγγια μπορείτε να τα φάτε μόνα τους με μαγιονέζα ή λαδολέμονο, γίνονται ωραία ομελέτα, γκρατινάρονται στο φούρνο με τυράκι, πανάρονται, γίνονται πουρές, σούπα και μαγειρεύονται με κρέας ή ζυμαρικά. Μέσα στο site μπορείτε να βρείτε διάφορες συνταγές με σπαράγγια.

Τα σπαράγγια είναι από τ’αγαπημένα μου λαχανικά. Δυστυχώς όμως τα τρώω εξαιρετικά σπάνια. Γενικά δεν είναι ένα πολύ γνωστό λαχανικό, και μ’αυτήν την αναδημοσίευση Πιστεύω ότι βοηθάω λίγο στη διάδοσή τους. Θ’ακολουθήσει αργότερα δημοσίευση και για την καλλιέργειά τους.

Διαφορές ελληνικού και φινλανδικού εκπαιδευτικού συστήματος: ένα πολύ καλό άρθρο που βρήκα για να κατανοήσετε την άριστη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματός μας

Πηγή:
Μη μου τους κύκλους τάρατε

Εκπαιδευτικό σύστημα σε Φινλανδία και Ελλάδα… Καμμία σχέση Μαρτίου 19, 2009

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ (οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά. Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως). Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση». Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό. Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες; Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή». Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία; Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!! Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες! Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

από email αγνώστου που “κυκλοφορεί”

Μέγας Αθανάσιος, ή μέγας εγκληματίας;

Αθανάσιος Αλεξανδρείας

Περίμενα την κατάλληλη μέρα για να το δημοσιεύσω. Αν και έχω πολλές δουλειές, βρήκα κάποιο χρόνο για να βάλω αυτό ιστολόγιο ένα σημαντικό άρθρο. Η ιστορία της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας είναι επιβαρυμμένη με τέτοιου είδους πράγματα τα οποία όμως μας αποκρύπτονται. Θα πρέπει πιστεύω σιγά-σιγά να τα γνωρίζουμε όλα τα αμαρτήματα και τα εγκλήματά τους.

Από:
εδώ

Μέγας Αθανάσιος, ο εγκληματίας “Άγιος” της 18ης Ιανουαρίου
Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010 09:07 | Συντάχθηκε απο τον/την Καλόπουλος | |

Μέγας Αθανάσιος, ο εγκληματίας “Άγιος” της 18ης Ιανουαρίου

«Ουκούν ει μήτε άνθρωπος απλώς μήτε μάγος μήτε δαίμων τις εστίν ο Σωτήρ, αλλά και την παρά ποιηταίς υπόνοιαν και δαιμόνων φαντασίαν και Ελλήνων σοφίαν τη εαυτού θειότητι κατήργησε και επεσκίασε.» (Άγιος Αθανάσιος, «Κατά Ελλήνων», κεφ.48, παρ. 9).

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: ΦΟΝΙΑΣ-ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΣ-ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ-ΣΥΝΩΜΟΤΗΣ

Ο Αθανάσιος, Άγιος και Μέγας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, γεννήθηκε το 295 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου πιθανότατα από ελληνικής καταγωγής γονείς. Από πολύ μικρή ηλικία κατηχήθηκε στον Χριστιανισμό ξεχνώντας ολοκληρωτικά την καταγωγή του. Κατά την εφηβεία του μαθήτευσε δίπλα στον φανατικό ασκητή άγιο Αντώνιο τον Μέγα, στην έρημο της Ερυθραίας. Ο δάσκαλός του πέθανε στην έρημο μέσα σε ένα ξεροπήγαδο προσευχόμενος στον Γιαχβέ.

Ο Αντώνιος, κατά την περίοδο που ασκήτευε, δεν άλλαξε ποτέ κανένα ένδυμα, δεν έπλυνε ποτέ το σώμα του και τρεφόταν μέρα παρά μέρα με ένα ξερό παξιμάδι. Γυναίκα δεν γνώρισε ποτέ. (Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», λήμμα «Άγιος Αντώνιος»). Τα οράματά του με μεταφυσικά όντα και η κατά φαντασίαν μάχη του με τον ίδιο τον Διάβολο ήταν οι πνευματικές καθημερινές του ενασχολήσεις. Με τις παράλογες και σχιζοφρενικές αυτές διδαχές γαλουχήθηκε ο χαρακτήρας του αγίου Αθανασίου, ενός απ΄ τους πλέον φανατικούς ανθρώπους της Ιστορίας.

Κατά την περίοδο του 4ου μ.Χ. αιώνος στην επικράτεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν σε εξέλιξη ένας ανελέητος διωγμός εναντίον των Ελλήνων, που καθοδηγείτο από χριστιανούς. Την ίδια εποχή κορυφώνονταν και οι αλληλοσφαγές μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών αιρέσεων. Τα σχίσματα πλήθαιναν, καθώς και ο αδυσώπητος εμφύλιος πόλεμος αναμεταξύ τους για το ποιό δόγμα θα επικρατούσε ως επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 328 μ.Χ. και σε ηλικία τριάντα τριών περίπου ετών ο Αθανάσιος ανέλαβε τον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας. Ήταν μικρόσωμος και φιλάσθενος, αλλά τρομερά δραστήριος και πανούργος. Σύμφωνα με όλους τους υποστηρικτές του, αλλά και τους μη, μέθοδοί του ήταν οι κολακείες, οι δωροδοκίες, οι πλαστογραφίες, οι συκοφαντίες, η βία ενάντια στους εχθρούς του, οι πυρπολήσεις ναών και οι δολοφονίες. Απ΄ την Αλεξάνδρεια ο Αθανάσιος εκδιώχθηκε πέντε φορές μέσα σε μία χρονική περίοδο 18 ετών. Ο Γερμανός ιστορικός και πρώην ιερέας Καρλ Χάιν Ντέσνερ στο έργο του «Η εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού» λέει για τον Αθανάσιο: «Υπήρξε ένας απ΄ τους σκληρότερους και πιο αδίστακτους εκκλησιαστικούς δημαγωγούς» (σελ. 475).

Επίορκοι «έκλεψαν» την πατριαρχεία υπέρ του Αθανασίου

Η εκλογή του στο αξίωμα του πατριάρχη έγινε με τον πλέον σκοτεινό και αμφιλεγόμενο τρόπο, αφού απ΄ τους πενήντα τέσσερις εκλέκτορες αρχιμανδρίτες τον χειροτόνησαν μόνον οι επτά, που παρεμπιπτόντως ήταν και επίορκοι: «Ταύτα μεν Απολλινάριος γράφει περί Αθανασίου, οι δε από της Αρείου αιρέσεως λέγουσιν ως Αλεξάνδρου (προηγούμενος πατριάρχης) τελευτήσαντος εκοινώνουν αλλήλοις οι τα Αλεξάνδρου και Μελιτίου φρονούντες, συνελθόντες τε εκ Θηβαΐδος και της άλλης Αιγύπτου πεντήκοντα και τέσσαρες επίσκοποι ενωμότως συνέθεντο κοινή ψήφω αιρείσθαι τον οφείλοντα την Αλεξανδρέων εκκλησίαν επιτροπεύειν• επιορκίσαντας δε επτά τινας των επισκόπων παρά την πάντων γνώμην κλέψαι του Αθανασίου χειροτονίαν και δια τούτο πολλούς του λαού και των ανά την Αίγυπτον κληρικών αποφυγείν την προς αυτόν κοινωνίαν» (Σωζομενός, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 2, κεφ. 17, 4).
Η παράνομη και σκανδαλώδης αυτή εκλογή του δημιούργησε μεγάλες αναταραχές. Πιστοί του Αθανασίου προέβησαν σε ξυλοδαρμούς, φυλακίσεις και δολοφονίες εναντίον όσων αμφισβητούσαν τον ποιμένα τους. Η δράση του αγίου επικεντρώθηκε κυρίως εναντίον των Αρειανιστών και των Μελιτιανών χριστιανών. Εκ παραλλήλου κι άλλες αιρέσεις μπήκαν δυναμικά στον αιματηρό χριστιανικό εμφύλιο για την μοιρασιά της πίτας, όπως οι Απολλιναριστές, οι Μασσαλιανοί, οι Νοβατιανοί, οι Ιακωβίτες κ.α.

Δολοφόνησε επίσκοπο και βίασε γυναίκα

Το 335 μ.Χ. είχαν συσσωρευτεί πολλές κατηγορίες εναντίον του πατριάρχη Αθανασίου. Οι κύριες ήταν: Για υπερβολική φορολογία, που είχε επιβάλλει στην επαρχία της Αλεξάνδρειας, για βίαιες ενέργειες αυτού και των πιστών του εναντίον πολλών εκ των εχθρών του ακόμα και μέσα σε εκκλησίες, για την κρυφή βοήθεια σε πολιτικούς αντιπάλους τού αυτοκράτορα και για την παρεμπόδιση της αποστολής σιταριού απ΄ το λιμάνι της πόλης, που κατευθυνόταν προς τους φτωχούς.
Οι κατηγορίες αυτές τον οδήγησαν στην καθαίρεσή του απ΄ τον ίδιο τον ορθόδοξο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μέγα, με έγγραφο που έστειλε στην σύνοδο της Τύρου. Όμως, ο Αθανάσιος παραποίησε το έγγραφο αυτό δύο φορές, αναδημοσιεύοντας την επιστολή με ψεύτικα λόγια του Κωνσταντίνου, που έλεγαν δήθεν, ότι ο Αθανάσιος συκοφαντήθηκε. Οι κατηγορίες για βία και επιθέσεις πλήθαιναν, όπως ότι διέταξε τον ιερέα Μακάριο να επιτεθεί εναντίον του Αρειανιστή ιερέα Ισχύρα, ότι ο ίδιος ο Αθανάσιος είχε δολοφονήσει τον επίσκοπο Αρσένιο κι ότι ο άγιος είχε διαφθείρει κάποια γυναίκα. Με όλα αυτά ο Αθανάσιος εξορίστηκε στα Τρέβηρα της Γαλατίας για δύο χρόνια. Οι απολογητές του λένε, ότι όλα αυτά ήταν συκοφαντίες και πίσω τους βρίσκονταν οι Αρειανιστές και οι Μελιτιανοί.

Οι αιρέσεις των Αρειανιστών και των Μελιτιανών πρέσβευαν, ότι ο Χριστός ήταν θνητός άνθρωπος, κάτι το οποίο οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί πολέμησαν μετά μανίας. Ο Αθανάσιος τους βρίζει σε κάθε έργο του αποκαλώντας τους «δυσεβεστάτους», «υποκριτές», «μανιακούς», «μοχθηρούς», «απατεώνες», τον δε αρχηγό του Αρειανισμού Άρειο, «βλάσφημο», «παρανοϊκό», «πρόδρομο του Αντιχρίστου» κ.ά..

Ποιός «έχυσε τα έντερα» του πατριάρχη στην τουαλέτα;

Έτσι καλλιεργήθηκε το ανάλογο κλίμα και το 336 μ.Χ., την εποχή της πρώτης εξορίας του αγίου Αθανασίου, ο Άρειος δολοφονείται με άγριο τρόπο. Η δολοφονία έγινε στην Κωνσταντινούπολη κατά την διάρκεια διαλείμματος κοινής συλλειτουργίας του Αρείου με ορθοδόξους με μαφιόζικο τρόπο: «Ήσαν δε τότε πατριάρχαι εις μεν την Κωνσταντινούπολιν Αλέξανδρος, εις δε την Αντιόχειαν Ευστάθιος και εις τα Ιεροσόλυμα Μάξιμος. Εις την Αλεξάνδρειαν ουδείς εχειροτονήθη εξωρισμένου του Αγίου Αθανασίου. Τούτων ούτως εχόντων, πεισθείς ο βασιλεύς υπό του Ευσεβίου και των λοιπών, διέταξε τον πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Αλέξανδρον, όπως συλλειτουργήση απροφασίστως μετά του Αρείου η άλλως να παραιτηθή του θρόνου. Ιδών ο Αλέξανδρος ότι και τα δύο δεινά είναι, έστρεψε την ελπίδα αυτού πάσαν προς τον Θεόν και παρεκάλει αυτόν να κάμη την εκδίκησιν.
» Ότε δε έφθασεν η ωρισμένη ημέρα, την οποίαν καθώρισεν ο βασιλεύς, μεταβάς ο Άρειος προς εκπλήρωσιν της σωματικής του ανάγκης, παρευθύς -ω της δικαίας κρίσεως του Θεού!- εχύθησαν τα εντόσθιά του υποκάτω αυτού και έλαβεν την αξίαν τιμωρίαν ο θεομάχος, απολαύσας το αιώνιον πυρ, το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού» («Μέγας Συναξαριστής», Ιανουαρίου ΙΗ , σελ. 419).

Και ο Αθανάσιος επιβεβαιώνει την δολοφονία: «…και ως αντιπεμπούσης της δίκης το ξύλον εν αυτώ την ιδίαν κοιλίαν έπληξε και αντί του θρόνου τη πληγή τα ίδια εξήνεγκεν έντερα και μάλλον ο θρόνος εκείνου το ζην απέσπασεν η αυτός απεσπάσθη παρ΄ εκείνου• εξεχύθη γουν, ως γέγραπται κατά τον Ιούδαν, τοις σπλάγχνοις και καταπεσών εβαστάχθη και μετά μία ημέραν απώλετο» (Άγιος Αθανάσιος, «Προς τους απανταχού μοναχούς περί των γεγενημένων παρά των Αρειανών», κεφ. 57, παρ. 3-4).

Βεβαίως, ούτε ο ίδιος ο Γιαχβέ, αλλά ούτε και η «δικαία κρίση» του ξεκοίλιασαν τον Άρειο, αλλά οι φανατικοί ορθόδοξοι αντίπαλοί του. Ως δολοφόνος (δηλητηριαστής του) κατηγορήθηκε απ΄ τους Αρειανιστές ο ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Παύλος. Άλλωστε ο,τιδήποτε διαφοροποιείται απ΄ το δόγμα τους αποτελεί γι΄ αυτούς έργο του Σατανά. Εδώ επιβεβαιώνεται για ακόμα μία φορά και στην πράξη η γνωστή ρήση του τυφλού θρησκευτικού φανατισμού: «Ορθοδοξία ή θάνατος». Η δολοφονία αυτή έρριξε κι άλλο λάδι στην φωτιά, που είχε ήδη ανάψει μεταξύ όλων των παρατάξεων και θρησκειών: «Υπό γαρ τούδε του εμφυλίου των χριστιανών πολέμου συνεχείς εγίγνοντο κατά την πόλιν στάσεις, πολλοί τε εκ των γιγνομένων συντριβέντες απώλοντο» (Σωκράτης, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 2, κεφ.12, παρ.17-20).

Ο Μέγας Αθανάσιος πέρασε χρόνια στην έρημο υπηρετώντας τον άγιο Αντώνιο, ο οποίος τον υποστήριξε αργότερα στην πολεμική του κατά του Αρείου. Στην εικόνα φαίνονται να πατούν και οι δύο μαζί τον Άρειο. (Το ύφασμα, που κρατούν, είναι -σύμφωνα με την παράδοση- αυτό που φορούσε ο άγιος Παύλος, προτού «αναχωρήσει για τον Παράδεισο).»
Βλέπε:http://www.schizas.com/site3/el/o-megas-kai-agios-tis-18is-ianoyarioy.html

Η δυναμική επιστροφή του Αθανάσιου στην Αλεξάνδρεια, σημαδεύτηκε από αιματηρά επεισόδια με την προσπάθεια των ορθοδόξων να επανέλθουν στην εξουσία: «Παντού μετά την προπαγανδιστική του περιοδεία (του Αθανασίου) ανέβηκαν στους θρόνους αντιεπίσκοποι, προκλήθηκε διχόνοια και προέκυψαν νέες διασπάσεις. Γιατί με τους νέους αντιεπισκόπους δημιουργούνταν διαρκώς αναταραχές και οδομαχίες, με αποτέλεσμα τα λιθόστρωτα να καλύπτονται από εκατοντάδες πτώματα» (Καρλ Χάιν Ντέσνερ, «Η εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού», σελ. 487).

Πιστός ιδεολογικός υποστηρικτής του στην μάχη εναντίον όλων ήταν ο δάσκαλός του, άγιος Αντώνιος, θαυματοποιός και αντιαρειανιστής, που τότε ζούσε ασκητεύοντας σε πηγάδια της ερήμου. Και επειδή η διαμονή σε ξεροπήγαδα υπήρξε μόδα της εποχής, ο Αθανάσιος κατέφυγε εκεί για έξι χρόνια, για να γλυτώσει από τους διώκτες του Αρειανιστές: «Και ο μεν Αθανάσιος έβλεπεν εαυτόν εις μεγάλην στεναχωρίαν και φυγών εκρύβη εις εν ξηροπήγαδον, εκείνοι δε ζητήσαντες και μη ευρόντες αυτόν έγραψαν δευτέραν καθαίρεσιν κατ΄ αυτού… Έμεινε λοιπόν κεκρυμμένος εις τον λάκκον εκείνον ο Μέγας Αθανάσιος έτη εξ» («Συναξαριστής», Τόμος Ιανουαρίου, σελ. 422).

Ιερέας Παύλος: Η «μαύρη χειρ» του Αθανασίου

Ακολούθησε η δεύτερη εξορία του αγίου απ΄ το 339 έως το 346 μ.Χ., που έγινε επί του Αρειανιστή αυτοκράτορα Κωνστάντιου απ΄ την Σύνοδο της Αντιοχείας και διήρκεσε επτάμισυ έτη. Η εξορία του αποτέλεσε ακόμη μία φορά πυροδότηση της βίας και των οδομαχιών στην πολύπαθη Αλεξάνδρεια: «Οι αστυνομικές και στρατιωτικές επεμβάσεις, οι εξορίες, οι θάνατοι στην πυρά και οι εκτελέσεις δεν έπαιρναν τέλος, ενώ ο Αθανάσιος υποστήριζε μονίμως, πως είχε την ομόφωνη υποστήριξη του λαού της Αλεξανδρείας, αν και ίσχυε μάλλον το αντίθετο» («Η εγκληματική Ιστορία του Χριστιανισμού», σελ.488).

Ας δούμε όμως, πως περιγράφει και ένας ορθόδοξος υποστηρικτής του Αθανασίου τον μαινόμενο εμφύλιο των χριστιανών: «Άλλοι δε ξιφών πληγάς επεδείκνυντο, άλλοι λιμόν υπομεμενηκέναι παρ΄ αυτών απωδύροντο και ταύτα ουχ οι τυχόντες εμαρτύρουν άνθρωποι, αλλ΄ εκκλησίαι όλαι ήσαν υπέρ ων οι απαντήσαντες και πρεσβεύοντες εδίδασκον, στρατιώτας ξιφήρεις, όχλους μετά ροπάλων, δικαστών απειλάς, πλαστών γραμμάτων υποβολάς, προς τούτοις παρθένων γυμνώσεις, εμπρησμούς εκκλησιών, φυλακάς κατά των συλλειτουργών και ταύτα πάντα δι΄ ουδέν έτερον η δια την δυσώνυμον αίρεσιν των Αρειομανιτών» (Θεοδώρητος «Εκκλησιαστική Ιστορία», κεφ. 105 παρ. 6-17).
Το 342 μ.Χ. ο στρατηγός του ιππικού Ερμογένης ανέλαβε να αποκαταστήσει την τάξη και να θέσει τέλος στον εμφύλιο εκκλησιαστικό πόλεμο ύστερα από διαταγή του Κωνστάντιου. Ο Ερμογένης, ύστερα από παγίδα, που του είχε στήσει το πλήθος των φανατικών ορθοδόξων, εγκλωβίζεται μέσα στο σπίτι του και καίγεται ζωντανός: «Ως δε επέκειτο ο Ερμογένης δια στρατιωτικής χειρός απελάσαι τον Παύλον, παροξυνθέν τότε το πλήθος οία εν τοις τοιούτοις φιλεί γίγνεσθαι, αλογωτέρας εποιείτο κατ΄ αυτού τας ορμάς και εμπίπρησι μεν αυτού την οικίαν, αυτόν δε σύραντες απέκτειναν» (Σωκράτης, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 2, κεφ. 13, παρ. 9-13).

Ως εγκέφαλος της πράξης καταδείχθηκε ο ορθόδοξος ιερέας Παύλος, ο δολοφόνος του Αρείου. Ο Παύλος εξορίζεται στην περιοχή της Μικρής Αρμενίας, όπου αρκετά χρόνια αργότερα θα στραγγαλιστεί με την σειρά του από Αρειανιστές. Πίσω απ΄ αυτόν βρισκόταν για άλλη μία φορά ο εγκέφαλος του όλου εγχειρήματος Αθανάσιος.

Την ίδια εποχή δρομολογείται για πρώτη φορά το μετέπειτα σχίσμα των εκκλησιών απ΄ τον εξόριστο στα Τρέβηρα Αθανάσιο, που έχει πείσει τους καθολικούς και τον αυτοκράτορα της Δύσης Κώνσταντα να αντιταχθούν στον Κωνστάντιο και στους Αρειανιστές. Εκεί συνομότησε με τον εξόριστο Παύλο, πείθοντας τον αυτοκράτορα και αδελφό του Κωστάντιου, Κώνστα, να τους στείλει πίσω στην Αλεξάνδρεια υπό την προστασία του. Ουσιαστικά ο Αθανάσιος προσπαθούσε να πείσει τον Κώνσταντα να ξεκινήσει την αναπροσάρτηση της Ανατολικής Αυτοκρατορίας στην Ρώμη μέσω πολέμου.

Ο Κωνστάντιος φοβούμενος τον εμφύλιο πόλεμο ζήτησε την επιστροφή του Αθανασίου στην Αντιόχεια, όπου τον υποδέχθηκε ο ίδιος με δάφνες καταστρέφοντας όλα τα έγγραφα, που τον ενοχοποιούσαν. Με την επιστροφή του αγίου στην Αλεξάνδρεια και χωρίς χρονοτριβές στήθηκαν οι διορισμοί δικών του επισκόπων και οι βίαιοι διωγμοί των αντιπάλων του. Ο Αθανάσιος έστησε και μία μικρή Εκκλησιαστική Σύνοδο στην Ιερουσαλήμ, που αποκατέστησε την φήμη και την δόξα του.

Οδομαχίες, πυρές, βεβηλώσεις και δολοφονίες

Η τρίτη εξορία του έγινε από το 356 έως το 362 μ.Χ. πάλι από τον Κωνστάντιο. Το 357 μ.Χ. έγραψε ένα έργο προς τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, την «Απολογίαν προς τον βασιλέα Κωνστάντιον», όπου κολακεύει υπερβολικά τον Αρειανιστή αυτοκράτορα, αποκαλώντας τον «θεοφιλέστατον», «δίκαιον» ζητώντας την συγγνώμη του: «Συγχώρησον ειπόντι μοι ταύτα, φιλανθρωπότατε Αύγουστε, και πολλήν μοι συγγνώμην δος» (παρ. 3), ενώ το 358 μ.Χ. στο «Προς τους απανταχού μοναχούς περί των γεγενημένων παρά των Αρειανών επί Κωνσταντίου» εξαπολύει λεκτική επίθεση εναντίον του.

Οι απόψεις του για τον Κωνστάντιο αλλά και για πολλούς άλλους μεταβάλλονταν αρκετές φορές ανάλογα με την περίσταση. Την ίδια περίοδο οι πράξεις βίας, οι οδομαχίες, οι βεβηλώσεις, οι πυρές και οι καταστροφές επεκτάθηκαν γρήγορα σε όλη την ανατολική επικράτεια της αυτοκρατορίας. Αντιόχεια, Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, Ανδριανούπολη, Γάζα και πολλές άλλες πόλεις αλληλοσπαράσσονταν.

Ο Κωνστάντιος, για να σταματήσει τον ανεξέλεγκτο εμφύλιο, έλαβε σκληρά μέτρα. Την νύχτα της 9ης Φεβρουαρίου του 356 μ.Χ. ο Αθανάσιος ιερουργούσε σε αγρυπνία στο ναό του αγίου Θεωνά. Τότε 5.000 στρατιώτες κύκλωσαν την εκκλησία, για να συλλάβουν τον Αθανάσιο: «Μερισθέν δε το πλήθος εις δύο μέρη και των μεν θελόντων τον Γρηγόριον, των δε τον Μέγαν Αθανάσιον, σύγχυσις μεγάλη εγένετο. Βλέπων δε ο στρατηγός Συριανός, ότι κινδυνεύει να γίνη εμφύλιος πόλεμος, και ότι έκαυσαν ένα ναό, του Διονυσίου καλούμενον, εσκέφθη να φονεύση τον Αθανάσιον, δια να παύση η σύγχυσις» («Συναξαριστής», Τόμος Ιανουαρίου, σελ. 423). Παρά την αιματηρή μάχη που ακολούθησε, ο άγιος κατάφερε να φυγαδευτεί από τους κληρικούς του. Ο πρόωρος θάνατος του Κωνστάντιου τον έφερε και πάλι πίσω στην Αλεξάνδρεια. Το 358 μ.Χ. δολοφονείται από καθολικούς ορθοδόξους ο Αρειανιστής πατριάρχης Αλεξανδρείας Γεώργιος.
Η τέταρτη εξορία του Αθανασίου κράτησε ενάμισυ χρόνο και έγινε το 362 μ.Χ. επί Ιουλιανού του «Παραβάτη», επειδή συνέχιζε να είναι ο αρχηγός των ταραχών και επειδή κατηχούσε και βάπτιζε μετά βίας Ελληνίδες γυναίκες στο Χριστιανισμό. Ο Ιουλιανός έστειλε στην Αλεξάνδρεια ένα στρατηγό του με 200 άνδρες, να συλλάβουν τον ταραχοποιό Αθανάσιο. Όμως εκείνος κατάφερε να ξεφύγει και έμεινε κρυμμένος στο σπίτι ενός χριστιανού της Αλεξάνδρειας μέχρι και τον θάνατο του Ιουλιανού. Μετά την δολοφονία του αυτοκράτορα από τον στρατιώτη του άγιο Μερκούριο και την στέψη του ορθόδοξου αυτοκράτορα Ιοβιανού, ο Αθανάσιος επέστρεψε το 363 μ.Χ. πίσω στα καθήκοντά του και στον θρόνο του.

Η επιστροφή του έφερε ξανά πόλεμο και συμπλοκές με κινητοποιήσεις του Στρατού. Πολλοί αιρετικοί επίσκοποι διαπομπεύτηκαν η εξορίστηκαν. Η πέμπτη εξορία του έγινε το 365 μ.Χ. για έξι μήνες επί του Αρειανιστή αυτοκράτορα Ουάλεντος. Ο Ουάλης κινήθηκε εναντίον του θεωρώντας τον υπαίτιο των ταραχών. Το φανατικό πλήθος, που καθοδηγούσε ο Αθανάσιος, στασίασε και πάλι. Ο άγιος απειλούσε τον αυτοκράτορα με αιματηρό εμφύλιο. Ο Ουάλης φοβούμενος τον Αθανάσιο και θέλοντας να ομαλοποιήσει τις ταραχές σταμάτησε και την δίωξη του πανίσχυρου πατριάρχη. Ο Αθανάσιος πέθανε στις 2 Μαΐου 373 μ.Χ.. Τα γεγονότα που χαρακτηρίζουν τον συνολικό τυχοδιωκτικό του βίο είναι πραγματικά ατελείωτα και θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες, για να τα στοιχειοθετήσουμε.

Το μίσος του Αγίου Αθανασίου κατά του Ελληνικού Έθνους

Ο Αθανάσιος στα γραπτά του επιτίθεται κατά πάντων μη ορθοδόξων και ειδικά κατά των Ελλήνων: «Ταύτας δε και τας τοιαύτας της ειδωλομανίας ευρέσεις άνωθεν και προ πολλού προεδίδασκεν η γραφή λέγουσα. Αρχή πορνείας επίνοια ειδώλων, εύρεσις δε αυτών φθορά ζωής• ούτε γαρ ην απ΄ αρχής, ούτε εις τον αιώνα έσται, κενοδοξία γαρ ανθρώπων ήλθεν εις τον κόσμον, και δια τούτο σύντομον αυτών (των Ελλήνων) τέλος επενοήθη» (Αθανάσιος, «Κατά Ελλήνων», κεφ. 11, 1-6).

Επίσης «Είθε δε και οι των τοιούτων ψευδοθεών κήρυκες και μάντεις (οι Έλληνες), ποιηταί λέγω και συγγραφείς, απλώς θεούς αυτούς είναι γεγραφήκεσαν. Αλλά μη και τας πράξεις αυτών προς έλεγχον αθεότητος και αισχροποιού πολιτείας αναγεγραφήκεσαν; ηδύναντο γαρ και μόνω τω της θεότητος ονόματι την αλήθειαν υφαρπάσαι, μάλλον δε τους πολλούς από της αληθείας πλανήσαι, νυν δε έρωτας και ασελγείας διηγούμενοι του Διος και παιδοφθορίας των άλλων και ζηλοτυπίας προς ηδονήν των θηλειών και φόβους και δειλίας και τας άλλας κακίας, ουδέν άλλο η εαυτούς ελέγχουσιν, ότι ου μόνον ου περί θεών διηγούνται, αλλά ουδέ περί ανθρώπων, περί δε αισχρών και του καλού μακράν όντων μυθολογούσιν» (κεφ. 15, 12-22).

Επίθετα και φράσεις εναντίον των Ελλήνων εξακοντίζονται σε όλα τα έργα του όπως «βλάσφημοι», «τρελλοί», «ψεύτες», «δουλοπρεπείς», «άθεοι», «πρέπει να εξοντωθούν», «θα καούν στην Κόλαση», «αποτρόπαιοι δαίμονες» κ.ά.: «…εξιλεούσθαι ους Έλληνες καλούσιν αποτροπαίους δαίμονας» (Σωζομενός, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 5, κεφ. 5, παρ. 1).

ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

- «Τοιούτοι θεοί εις αυτούς ο Έρως και η Αφροδίτη της Πάφου, εις την Κρήτην ο περιβόητος εκεί Ζευς, και ο εν Αρκαδία Ερμής… ημείς έχομεν ένα παράδειγμα εναντίον πάσης ειδωλολατρίας, ότι δηλαδή οι άνθρωποι την εφεύρον όχι δι΄ άλλο τίποτε αλλά δια τα πάθη εκείνων που την έπλασαν, όπως και η σοφία του Θεού προ πολλού εμαρτύρησε λέγουσα “Αρχή της πορνείας η επινόησις των ειδώλων”.» (Σοφ. Σολ. 14,12: 9,15-10.) (Από το έργο του «Κατά Ελλήνων», έκδοση «Έργα Απολογητικά», εποπτεία του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Παν. Χρήστου, μτφρ. του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Στέργιου Σάκκου.)

- «…οι λεγόμενοι φιλόσοφοι και επιστήμονες των ειδωλολατρών, όταν μεν κατηγορούνται, δεν αρνούνται ότι οι παρουσιαζόμενοι ως θεοί είναι μορφαί και τύποι ανθρώπων και κτηνών, όταν δε απολογούνται, λέγουν ότι έχουν τα ομοιώματα, δια να τους απαντά το θείον δια μέσου αυτών και να τους εμφανίζεται -διότι, λέγουν, δεν είναι δυνατόν αλλιώς να γνωρίσουν τον ίδιον τον αόρατον, παρά μόνον με τα τοιαύτα αγάλματα και τας τελετάς. Εκείνοι δε που είναι ακόμη φιλοσοφώτεροι απ΄ αυτούς και νομίζουν ότι λέγουν περισσότερον βαθυστόχαστα πράγματα, ισχυρίζονται ότι τα ομοιώματα κατεσκευάσθησαν και εζωγραφήθησαν, δια να επικαλούνται δι΄ αυτών και να εμφανίζωνται θείοι άγγελοι και θείαι δυνάμεις, ώστε εμφανιζόμενοι δια μέσου αυτών να τους διδάσκουν την γνώσιν του Θεού. Και λέγουν, ότι αυτά είναι δια τους ανθρώπους ένα είδος γραμμάτων, τα οποία διαβάζοντες οι άνθρωποι δύνανται να γνωρίσουν και να κατανοήσουν τον Θεόν, δια της εμφανίσεως των θείων αγγέλων που γίνεται δια μέσου αυτών. Αυτά βέβαια εκείνοι έτσι τα μυθολογούν, διότι ασφαλώς δεν θεολογούν, μη γένοιτο.» («Κατά Ελλήνων», 19, 5-20.)

- «Και το αξιοθαύμαστον, καθώς λέγουν αυτοί που ιστορούν, είναι το εξής• ότι, ενώ οι Πελασγοί έμαθαν τα ονόματα των θεών από τους Αιγυπτίους, δεν γνωρίζουν αυτοί τους θεούς που λατρεύονται εις την Αίγυπτον και λατρεύουν άλλους θεούς διαφορετικούς από τους θεούς εκείνων. Και είναι τελείως διαφορετική η θεωρία και η θρησκεία των εθνικών, οι οποίοι κατελήφθησαν από την μανίαν των ειδώλων, και δεν συναντώνται τα αυτά εις τους αυτούς.» («Κατά Ελλήνων», 23.)

Την επίθεση κατά της Ελληνικής Φιλοσοφίας συνεχίζει ο Αθανάσιος και στο απολογητικό έργο του «Περί Ενανθρωπήσεως»:

- «Οι φιλόσοφοι των Ελλήνων έγραψαν πολλά με αληθοφάνειαν και τέχνην• επαρουσίασαν λοιπόν κάτι τόσον μέγα όσον ο σταυρός του Χριστού; Διότι μέχρι του θανάτου των τα σοφίσματά των είχον την αληθοφάνειαν, αλλά και όσα εθεωρούσαν, όταν ήσαν ζώντες, ότι έχουν ισχύν, ήσαν αντικείμενα ανταγωνισμού μεταξύ των, και εφιλονείκουν μεταξύ των δια την θεωρίαν των. Και το παραδοξότατον είναι, ότι, ενώ ο Λόγος του Θεού εδίδαξε με πτωχοτέρας λέξεις, επεσκίασε τους περιφήμους σοφιστάς και κατήργησε τας διδασκαλίας εκείνων και προσήλωσεν όλους πλησίον του και εγέμισε τας εκκλησίας αυτού. Και το αξιοθαύμαστον είναι, ότι με την κάθοδόν του ως ανθρώπου εις τον θάνατον κατήργησε τα μεγάλα λόγια των σοφών περί των ειδώλων. Ποίου αλήθεια ο θάνατός ποτε εξεδίωξε δαίμονας;» (50, 5-15.)

- «Των Ελλήνων η σοφία μεμώραται». («Περί ενσαρκώσεως του λόγου», κεφ. 46, τμ. 4, γρ. 3).

- «Πάντα ψευσάμενοι Έλληνες». («Περί ενσαρκώσεως του λόγου», κεφ. 50, τμ. 6, γρ. 2).

- «Την Ελληνικήν αφροσύνην». («Τρεις λόγοι κατ΄ Αρειανών», τομ. 26, σελ. 177, γρ. 16).

- «Των Ελλήνων αγνωσίαν». («Τρεις λόγοι κατ΄ Αρειανών», τομ. 26, σελ. 673, γρ. 24).

Κοινωνικός δαρβινισμός

Πηγή:
pathfinder xpathsΑρχικά σε δύο μέρη αλλά τα συνένωσα.

Ορισμός και ιστορικό πλαίσιο
Δημοσίευση: 25 Μαρ.
Ανανέωση: 20 Μαι.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός και οι εφαρμογές του
Μια ιδέα (ή θεωρία) ιδιαίτερα διαδεδομένη κατά την Βικτωριανή εποχή (1837-1901) στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία ο ισχυρότερος και ο ικανότερος πρέπει να επιβιώνει και να ευημερεί στην κοινωνία, ενώ αντίθετα ο αδύναμος και ο ανίκανος ή μη προσαρμοσμένος πρέπει να αφήνεται στην εξαφάνισή του.
Η θεωρία αυτή αναπτύχθηκε κυρίως από τον Άγγλο πολυμαθή φιλόσοφο, ανθρωπολόγο και πολιτικό θεωρητικό Herbert Spencer (1820-1903) του οποίου οι θεωρίες διακρίνονταν πάντα από μια ελιτίστικη τάση και ενθαρρύνθηκαν από την υιοθέτηση των Δαρβινικών ιδεών της προσαρμογής και της φυσικής επιλογής. Ο όρος εμφανίστηκε στην Ευρώπη το 1877 (Fisher Joseph, “The History of Landholding in Ireland”, Transactions of the Royal Historical Society, London 1877) και έγινε ευρύτερα διαδεδομένος στην Αμερική το 1944 από τον Αμερικάνο ιστορικό Richard Hofstadter.
Την εποχή εκκόλαψης των ιδεών του Κοινωνικού Δαρβινισμού (εφεξής Κ.Δ.) η τεχνολογία, η οικονομία και οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί των δυτικών λαών και κρατών βρίσκονταν σε πολύ πιο αναπτυγμένο και προχωρημένο στάδιο συγκριτικά με άλλους πολιτισμούς μη ευρωπαϊκούς. H Βικτωριανή εποχή κατά την οποία ήκμασε ο Κ.Δ. είναι άμεσα συνυφασμένη με την βασίλισσα Βικτωρία η οποία ανήλθε στον θρόνο της Μεγάλης Βρετανίας το 1837. Η Βικτωρία κυβέρνησε για 64 χρόνια (όσο κανένας άλλος βρετανός μονάρχης) και σηματοδότησε την εποχή της, που έμεινε στην ιστορία ως ‘βικτωριανή’. Στους νεώτερους το όνομά της δεν λέει και πολλά πράγματα, παρά μόνο ως κακή ανάμνηση στους λαούς που γνώρισαν την αποικιοκρατία των Βρετανών.

Στα χρόνια της Βικτωρίας η χώρα της έφθασε στη μέγιστη ακμή και όπως λεγόταν ο ήλιος της βρετανικής αυτοκρατορίας δεν έδυε ποτέ λόγω των βρετανικών αποικιών σε κάθε μεριά του πλανήτη. Σε μία Ευρώπη, όπου κυριαρχούσε η ανασφάλεια, η πατρίδα της γνώρισε σταθερότητα, παρά τις κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες, την φτώχια των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων, την αυξημένη παιδική εργασία και την αυξημένη πορνεία. Η δημοκρατία διευρύνθηκε με την είσοδο στην εκλογική διαδικασία όλου του ανδρικού πληθυσμού, η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος στην εποχή της υπήρξε κολοσσιαία με την κορύφωση της Βιομηχανικής Επανάστασης και ευνοήθηκε η εμφάνιση μιας καλλιεργημένης τάξης μεσοαστών.

Ο Δαρβίνος άλλαξε την άποψη που βλέπουμε τη ζωή και η ιατρική προόδευσε ραγδαία, η τέχνη της φωτογραφίας εξαπλώθηκε, ενώ ο κινηματογράφος και το αυτοκίνητο έκαναν δειλά την εμφάνισή τους προς τα τέλη της βασιλείας της. Στο Λονδίνο σημειώθηκε ραγδαία αύξηση του πληθυσμού αλλά και επέκταση των φτωχογειτονιών και των πυκνοκατοικημένων συνοικιών στις οποίες μπορούσε κανείς να συναντήσει ακόμα και 30 άτομα να συμβιώνουν σε ένα μεγάλο διαμέρισμα.
Herbert Spencer και γνωστοί υποστηρικτές του Κοινωνικού Δαρβινισμού
O Spencer ως ο πατέρας της ηθικολογικής θεωρίας του Κ.Δ. σκεφτόταν ως ελιτιστής (υπεροπτική συμπεριφορά των ανθρώπων που ανήκουν στην ελίτ μιας κοινωνίας οικονομική, πνευματική, κοινωνική) πολύ νωρίτερα από την εμφάνιση της θεωρίας του Δαρβίνου και ήταν υπέρμαχος της ιδέας ‘η δύναμη είναι το δίκαιον’. Ο Spencer είχε επηρεαστεί από τα έργα του γνωστού πολιτικού οικονομολόγου Thomas Robert Malthus (1766-1834) ο οποίος είχε κατά κάποιο τρόπο προαναγγείλει ιδέες παρόμοιες της μεταγενέστερης κοινωνικοδαρβινικής σκέψης στο έργο του ‘Essay on a Principle of Population’ του 1838. Τέτοιες ιδέες ήταν η ενδεχόμενη δημιουργία κοινωνικών προβλημάτων λόγω της αυξημένης φιλανθρωπίας και η λιμοκτονία του πιο αδύνατου εφόσον το μέγεθος της πληθυσμιακής αύξησης ξεπεράσει την ποσότητα διαθέσιμων τροφίμων. Το έργο στο οποίο ο Spencer ανέπτυξε αρχικά την βασική θεωρία του ήταν το ‘Progress: Its Law and Cause’ (1857), δύο χρόνια πριν την έκδοση της ‘Προέλευσης των Ειδών’ του Δαρβίνου (1859). Ωστόσο πολύ γρήγορα υιοθέτησε τις ιδέες του Δαρβίνου προσαρμόζοντάς τες στην θεωρία του, επιχειρώντας ένα χρόνο μετά μια ολοκληρωμένη σύνθεση της εξελικτικής θεωρίας με τις ηθικο-κοινωνικές ιδέες του στο έργο ‘First Principles’ (1860). Η ιδέα της προσαρμογής τον οδήγησε στη διαπίστωση ότι οι πλούσιοι και οι ισχυροί ήταν καλύτερα προσαρμοσμένοι στην οικονομική και κοινωνική χρονική κλίμακα, ενώ η ιδέα της Φυσικής Επιλογής (Υποσημείωση 1, για τη ‘Φυσική Επιλογή’) τον παρότρυνε να ισχυριστεί ότι ήταν φυσικό και δίκαιο οι πλούσιοι να ευημερούν εκμεταλλευόμενοι τους αδύνατους, αφού αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη φύση. Ωστόσο ο Spencer δεν παρουσίασε τη θεωρία του τοποθετώντας απλά τους ανθρώπους σε παραλληλισμό προς την φύση. Θεώρησε ότι η επιβίωση του καλύτερα προσαρμοσμένου ανθρώπου δεν ήταν μόνο φυσική αλλά και ηθικά σωστή.

Πράγματι μερικοί ακραιφνείς υποστηρικτές του K.Δ. υποστήριξαν ότι ήταν ανήθικο να βοηθάνε τους αδύναμους και όχι τους εαυτούς τους, διότι αυτό θα ενθάρρυνε την επιβίωση και πιθανή αναπαραγωγή κάποιου ουσιαστικά ακατάλληλου και μη προσαρμοσμένου ατόμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Spencer δεν χαρακτηριζόταν ως κοινωνικός δαρβινιστής παρά μόνο από το 1930 κι έπειτα, δηλαδή πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του. Ένας ακόμα γνωστός θεωρητικός ιδεών κοινωνικού δαρβινισμού υπήρξε ο πολυμαθής ανθρωπολόγος, ψυχομετρικός, γεωγράφος, στατιστικολόγος, εφευρέτης κ.α., Francis Galton (1822-1911), ξάδερφος του Δαρβίνου, ο οποίος εισήγαγε τον όρο ‘ευγονική’ από τις ελληνικές λέξεις ‘ευ’ και ‘γόνος’. Οι θέσεις του Galton (1865-1869) συνοψίζονταν ως εξής: Τα ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας και τα άσυλα φρενοβλαβών επέτρεπαν σε ‘κατώτερους’ ανθρώπους να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν σε ταχύτερο ρυθμό από τους ‘ανώτερους’ ανθρώπους, και αν δεν παρθούν τα κατάλληλα μέτρα σύντομα η κοινωνία θα κατακλυστεί από ‘κατώτερους’. Επίσης είχε υποστηρίξει ότι όπως τα φυσικά χαρακτηριστικά κληρονομούνται στις επόμενες γενιές, έτσι πρέπει να συμβαίνει και με τα πνευματικά όπως το ταλέντο και η ευφυΐα. Ο Galton πίστευε ότι η κοινωνική ηθική πρέπει να αλλάξει με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε η κληρονομικότητα να καταστεί συνειδητή απόφαση προκειμένου να αποφευχθεί ο υπερπολλαπλασιασμός των λιγότερο ικανών ατόμων και η συρρίκνωση των περισσότερο ικανών.

Περαιτέρω ώθηση στις ιδέες του Κ.Δ. έδωσε ο βιολόγος, γιατρός και φιλόσοφος Ernst Haeckel με το έργο του ‘Riddle of the Universe’ (1899) στο οποίο ενσωμάτωσε τον Κ.Δ.. με προγενέστερες ιδέες περί φυλετικής υγιεινής. Περίπου την ίδια εποχή ο βιολόγος August Weismann προειδοποιούσε για τους κινδύνους που εγκυμονεί η ακύρωση του κανόνα της φυσικής επιλογής. Η βασική του θέση ήταν ότι η σύγχρονη ιατρική και τα κοινωνικά μέτρα κατέστρεφαν τη φυσική ισορροπία, επιτρέποντας στους αδύναμους ανθρώπους να επιβιώνουν.
Εφαρμογές Κοινωνικού Δαρβινισμού
Ο Κ.Δ. χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν για να δικαιολογήσει πολυάριθμες πράξεις τις οποίες σήμερα θα τις θεωρούσαμε αμφιβόλου ηθικής αξίας. Η αποικιοκρατία θεωρήθηκε ως φυσική και αναπόφευκτη διαδικασία η οποία δικαιολογούνταν μέσα από την ηθική αρχή του Κ.Δ. Δηλαδή οι εκάστοτε αυτόχθονες πληθυσμοί αξιολογήθηκαν ως αδύναμοι και λιγότερο προσαρμοσμένοι για να επιβιώσουν, με αποτέλεσμα οι δυτικοί άποικοι να δικαιολογούν τις καταπατήσεις γης, και την ασυγκράτητη εκμετάλλευση πρώτων υλών και πόρων των αυτοχθόνων. Ο Κ.Δ. εφαρμόστηκε και στην στρατιωτική δραστηριότητα με κεντρική σκέψη ότι η επικράτηση του ισχυρότερου στρατού σήμαινε και την αποτελεσματικότερη προσαρμογή του στις πολεμικές συνθήκες. Εν αντιθέσει, οι απώλειες του αντίπαλου στρατοπέδου ερμηνεύονταν ως το φυσικό αποτέλεσμα του μη προσαρμοστικού και ακατάλληλου στάτους του. Εν τέλει, παρείχε στις βίαιες αποικιακές κυβερνήσεις την ηθική νομιμοποίηση για τα κατασταλτικά μέτρα εις βάρος των υπηκόων τους.

Ο Κ.Δ. βρήκε εφαρμογή και στον οικονομικό τομέα νομιμοποιώντας τον ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό και την υπέρμετρη κεφαλαιοκρατία. Επί παραδείγματι, παρείχε μια δικαιολογία στις περισσότερο εκμεταλλευτικές μορφές καπιταλισμού κάτω από τις οποίες οι εργάτες αμείβονταν με πενιχρά ποσά καθημερινώς έχοντας εργαστεί κοπιαστικά πολλές ώρες παραπάνω από το κανονικό. Επιπλέον ο Κ.Δ. χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για να δικαιολογήσει την άρνηση των μεγάλων επιχειρήσεων να αναγνωρίσουν διάφορες εργατικές ενώσεις και παρόμοιους οργανισμούς τονίζοντας ότι οι πλούσιοι δεν χρειαζόταν να προσφέρουν χρηματικές δωρεές στους λιγότερο ισχυρούς και ευκατάστατους, αφού έτσι κι αλλιώς αυτές οι κατηγορίες ήταν λιγότερο ικανές.

Στον αντίποδα ο νόμος της φυσικής επιλογής και η πρόοδος που δήθεν προκαλεί στη φύση ερμηνεύτηκε από τον Μαρξ σαν αιτιολόγηση της πάλης των τάξεων. Με περισσότερο ευγενείς σκοπούς αλλά με την ίδια φτωχή λογική ο θεωρητικός του αναρχισμού Πέτρος Κροπότκιν και μερικοί ομοϊδεάτες του επικαλέστηκαν την τάση για συνεργασία που παρατηρείται στις ζωικές κοινωνίες σαν παράδειγμα προς μίμηση στις ανθρώπινες κοινωνίες. Ακόμα και ο εξελικτικός βιολόγος Julian Huxley, ορμώμενος από τη θεωρία της εξέλιξης προσπάθησε να αναπτύξει ένα σύνολο ‘ηθικών κανόνων’ που να οδηγούν σε ανώτερα επίπεδα πνευματικής ανάπτυξης και κοινωνικής συνύπαρξης.

Στις πιο ακραίες μορφές του ο Κ.Δ. χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τα προγράμματα ευγονικής με σκοπό την απομάκρυνση των ανεπιθύμητων γονιδίων από ανθρώπινους πληθυσμούς. Οι θεωρίες περί φυλετικής υγιεινής που τροφοδότησαν την εκδήλωση ευγονικών πρακτικών ενισχύονταν από τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής που δημιουργούσε η υψηλή συγκέντρωση ανθρώπων στις πόλεις. Προβλήματα όπως ο αλκοολισμός, η φυματίωση και τα αφροδίσια νοσήματα θεωρούνταν τότε κληρονομικά, συνεπώς στα πλαίσια προσπάθειας εύρεσης επιστημονικής λύσης έπρεπε να ανακαλυφτούν μέθοδοι ενίσχυσης του ισχυρότερου τμήματος του πληθυσμού, προκειμένου να μην πάρουν το πάνω χέρι οι αδύναμοι. Τέτοιου τύπου προγράμματα ευγονικής συνοδεύονταν συχνά από νόμους υποστηρικτικούς της στείρωσης των ακατάλληλων ατόμων. Το Αμερικάνικο πρόγραμμα ευγονικής υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές την περίοδο 1910-1930, κατά τη διάρκεια της οποίας 24 Πολιτείες των ΗΠΑ εφάρμοσαν νόμους στείρωσης των ‘αργόστροφων’ και ανίκανων προκειμένου να αποτραπεί η εξάπλωση αμβλύνοιας στην κοινωνία, δηλαδή η γέννηση ανεπιθύμητων απογόνων. Το Κογκρέσο πέρασε νόμο ο οποίος απαγόρευε μεταναστεύσεις από συγκεκριμένες περιοχές οι οποίες καταδικάστηκαν ως ακατάλληλες.

Οι ιδέες του Κ.Δ. αν και σε διαφορετική, πιο ακραία μορφή, εφαρμόστηκαν και από τους Ναζί της Γερμανίας για να δικαιολογηθούν τα αντίστοιχα προγράμματα ευγονικής η οποία χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση για την εξόντωση Τσιγγάνων, Εβραίων, ομοφυλόφιλων, και κάθε άλλης ομάδας του πληθυσμού, μη ευπρόσδεκτης στο καθεστώς του Χίτλερ. Στα ίδια πλαίσια εκδόθηκαν το 1935 στη Γερμανία ορισμένες βασικές κατευθυντήριες γραμμές με στόχο να επιλέξουν οι νεαροί Γερμανοί σωστό και υγιή σύντροφο που θα συνεισέφερε στην παντοτινή διατήρηση του γερμανικού έθνους μέσω υγειών και άξιων παιδιών-απογόνων. Οι Ναζί μέσω των ιδεών του Κ.Δ. δικαιολογούσαν επιστημονικώς ακόμη και τους φόνους των Εβραίων στο Ολοκαύτωμα με το πρόσχημα ότι καθάριζαν την ανθρωπότητα από ‘κατώτερα γονίδια’. Αρκετοί φιλοναζιστές διανοούμενοι διέκριναν ‘εξελικτική ηχώ’ στις εκκαθαριστικές πρακτικές του Χίτλερ για την εξάλειψη ενός ολόκληρου λαού.

Ο Κ.Δ. επεκτάθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου στην Κίνα και στην Ιαπωνία ύστερα από μεταφράσεις έργων δυτικής σκέψης σχετικών με ιδέες του Κ.Δ. και εκδηλώθηκε μέσω ανάλογων προγραμμάτων ευγονικής που θέσπισαν οι χώρες αυτές.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 1:
(1) Φυσική επιλογή: Η φυσική επιλογή είναι η διαδικασία εξέλιξης των ειδών μέσω της οποίας οι οργανισμοί που είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον αφήνουν περισσότερους απογόνους από εκείνους που είναι λιγότερο προσαρμοσμένοι. Η θεωρία της φυσικής επιλογής διατυπώθηκε επίσημα το 1858, από τον Κάρολο Δαρβίνο και τον Alfred Russel Wallace, που πραγματοποιούσαν εκείνη την περίοδο ανεξάρτητες μεταξύ τους έρευνες. Στηρίζεται στην παρατήρηση πως ορισμένες διαφορές μεταξύ των ατόμων σε έναν πληθυσμό είναι κληρονομήσιμες. Αν λοιπόν ένα κληρονομήσιμο γνώρισμα προσφέρει προσαρμοστικό πλεονέκτημα στο φορέα του, αυτός (είτε γιατί επιβιώνει περισσότερο, είτε γιατί επιλέγεται περισσότερο από τα άτομα του άλλου φύλου, σε σύγκριση με όσους δεν το φέρουν) αφήνει περισσότερους απογόνους με αποτέλεσμα να το μεταβιβάζει με αυξημένη συχνότητα στα άτομα της επόμενης γενιάς. Με τον τρόπο αυτό συσσωρεύονται από γενιά σε γενιά τα ευνοϊκά για την επιβίωση γνωρίσματα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει βαθμιαία στη δημιουργία ενός νέου είδους. Με τη διαδικασία αυτή, που είναι απολύτως συμβατή με τα επιστημονικά δεδομένα έχει επιτευχθεί η εξέλιξη των σύνθετων οργανισμών από απλούστερους. Η θεωρία της Φυσικής επιλογής δεν απέδειξε απλώς την ύπαρξη της εξέλιξης, αλλά υπέδειξε και ένα πειστικό μηχανισμό για το πώς έχει συμβεί η διαδικασία της εξέλιξης.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός και οι εφαρμογές του – Μέρος Β’
Θετικά αποτελέσματα του Κοινωνικού Δαρβινισμού
Δημοσίευση: 31 Μαρ.
Ανανέωση: 20 Μαι.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός και οι εφαρμογές του
Δεν ήταν όλοι οι κοινωνικοί δαρβινιστές τόσο ακραίοι και προφανώς ο Κ.Δ. δεν αποτέλεσε τη μόνη δικαιολογία της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού και άλλων επεκτατικών πρακτικών. Στην πραγματικότητα, οι πρώιμοι κοινωνικοί δαρβινιστές που ερμήνευσαν την εξελικτική θεωρία ως προέκταση του καπιταλισμού, θα τρόμαζαν με τη χρήση της ιδέας για να προωθηθούν κρατικά προγράμματα ευγονικής.
Μολονότι σήμερα η ηθική βάση του Κ.Δ. είναι κατακριτέα, το φαινόμενο μάλλον είχε κάποια ευνοϊκά αποτελέσματα. Η πίστη στον Κ.Δ. αποθάρρυνε την αναίτια και κακόβουλη παροχή ελεημοσύνης στους φτωχούς, ευνοώντας αντίθετα την παροχή πόρων στους ικανότερους όλων των τρόπων ζωής ή διαλέγοντας τα πραγματικά ικανά άτομα ως αποδέκτες βοήθειας και υποστήριξης.
Ορισμένοι σπουδαίοι κοινωνικοί δαρβινιστές όπως ο αμερικανός επιχειρηματίας και βιομήχανος Andrew Carnegie συνδύασαν την φιλανθρωπία με τον Κ.Δ.. Για παράδειγμα, χρησιμοποίησε την τεράστια περιουσία του για να ιδρύσει εκατοντάδες βιβλιοθήκες και κοινωνικά ιδρύματα, ενός Πανεπιστημίου συμπεριλαμβανομένου, προς το συμφέρον αυτών που θα προτιμούσαν να επωφεληθούν από αυτές τις πηγές. Αντιτέθηκε στην άμεση και αδιάκριτη ελεημοσύνη προς τους φτωχούς διότι πίστευε ότι με αυτό τον τρόπο ευνοούταν εξίσου ο άξιος και ανάξιος άνθρωπος.

Οι απλούστερες όψεις του Κ.Δ. ακολουθούσαν παλαιότερες απόψεις του Malthus, σύμφωνα με τις οποίες οι άνθρωποι και ειδικά οι άντρες χρειάζονταν τον ανταγωνισμό προκειμένου να επιβιώσουν, ενώ οι φτωχοί δεν πρέπει να βοηθούνται αλλά να επιβιώνουν με τις δικές τους δυνάμεις. Εντούτοις οι περισσότεροι κοινωνικοί δαρβινιστές των αρχών του 20ου αιώνα υποστήριξαν καλύτερες συνθήκες εργασίας και βελτιωμένους μισθούς, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους φτωχούς να διεκδικήσουν μόνοι τους περισσότερες ευκαιρίες για επιβίωση κι αυτή η πρακτική θα διασαφήνιζε ποιοι από τους φτωχούς ήταν πραγματικά ικανοί να επιβιώσουν και ποιοι ήταν φτωχοί λόγω οκνηρίας ή ανικανότητας.
Το πρόβλημα του Κοινωνικού Δαρβινισμού
Τα φιλοσοφικά προβλήματα του Κ.Δ. είναι μάλλον αποθαρρυντικά και μοιραία για την βασιμότητα της κύριας θεωρίας του. Πρώτα απ’όλα υποπίπτει στην εσφαλμένη παραδοχή ότι οτιδήποτε είναι φυσικό είναι και ηθικά σωστό, ενώ ό,τι είναι μη φυσικό, είναι και καταδικαστέο. Με άλλα λόγια πέφτει θύμα της πίστης πως επειδή συμβαίνει κάτι στη φύση, εμείς οι άνθρωποι πρέπει οπωσδήποτε να το ακολουθούμε ως ηθικό παράδειγμα. Το πρόβλημα στην σκέψη των κοινωνικών δαρβινιστών προέρχεται από το γεγονός ότι η θεωρία καταφεύγει σε μια φυσιοκρατική πλάνη η οποία προσπαθεί να αποκομίσει μια δήλωση του ‘πρέπει’ από μια δήλωση του ‘είναι’. Το ίδιο σκεπτικό εφαρμόζεται και στον Κ.Δ. δηλαδή η προέκταση των φυσικών διαδικασιών στις δομές της ανθρώπινης κοινωνίας. Αυτό αποτελεί συχνό πρόβλημα στη φιλοσοφία και συχνά γίνεται παραδεκτό ότι είναι σχεδόν αδύνατο να αποκομίσουμε το ‘πρέπει’ από το ‘είναι’. Τουλάχιστον είναι αδύνατο να το πράξουμε τόσο απλά και άμεσα όπως το έκαναν οι υποστηρικτές του Κ.Δ.

Η βασική παραδοχή του Κ.Δ. δεν έχει φιλοσοφικό έρεισμα, εξακολουθεί όμως να είναι ευρύτατα διαδεδομένη στις κοινωνίες μας, όταν π.χ. η αντίδραση στον έλεγχο των γεννήσεων ή την ομοφυλοφιλία εκδηλώνεται με τον χαρακτηρισμό τους σαν καταστάσεις που πάνε ‘ενάντια στη φύση’. Πρόκειται για μία από τις παραδόσεις που μας άφησε ο μεσαιωνικός σχολαστικισμός, την φυσιοδιφική πλάνη της ταύτισης του φυσικού με το καλό. Έτσι οι φυσικοί νόμοι αντί να θεωρηθούν σαν απλές περιγραφές του πώς δουλεύει η φύση, απέκτησαν ηθική υπόσταση και θεωρήθηκαν η γέφυρα για το πέρασμα από το ‘είναι’ στο ‘πρέπει’. Αυτή η ταύτιση του φυσικού με το σωστό που είναι παλαιότερη από τη θεωρία της εξέλιξης, εκμεταλλεύεται την εξελικτική θεωρία για να ανανεώσει την κοινωνικοδαρβνική τάση και να της δώσει επιστημονική βαρύτητα.

Ο ίδιος ο Δαρβίνος είχε αρνηθεί οποιονδήποτε ‘κώδικα ηθικής’ αναγνωρίσιμο στη φυσική επιλογή. Πολλές αρνητικές αντιδράσεις προς τον Δαρβινισμό (την εξελικτική θεωρία) προέρχονται από την παρανόηση που υφίσταται μεταξύ του Δαρβινισμού ως επιστημονική θεωρία με τον Κ.Δ. ως ηθικολογική θεωρία. Στην πραγματικότητα αυτές οι δύο θεωρίες δεν έχουν κανένα κοινό σημείο εκτός από το όνομα και λίγες βασικές ιδέες τις οποίες όμως οι οπαδοί του Κ.Δ. παρερμήνευσαν. Δυστυχώς ένα μεγάλο ποσοστό της αρνητικής αντίδρασης στην δαρβινική σκέψη για την ανθρώπινη εξέλιξη και συμπεριφορά, προέρχεται από τον φόβο προς τον Κ.Δ. και των υπαινιγμών του πάνω σε πολλούς ηθικούς κώδικες της σημερινής εποχής. Ωστόσο ο Κ.Δ. τόσο στην ήπια μορφή του όσο και στην περισσότερο ακραία, στηρίζεται σε μια λογική πλάνη αποτυγχάνοντας ολοκληρωτικά να ακολουθήσει την πραγματική δαρβινική εξελικτική σκέψη.

Είναι σχετικά εύκολο να διακρίνουμε αναλογίες μεταξύ βιολογικής και πολιτισμικής εξέλιξης, αλλά δεν πρέπει να παρασυρόμαστε σε παραπλανητικές υπεραπλουστεύσεις. Οι πολιτισμικοί νεωτερισμοί, λόγου χάριν, ή οι εφευρέσεις μπορούν να παραλληλιστούν με τις γενετικές μεταλλάξεις και να ‘επιλέγονται’ με την έννοια ότι μερικοί νεωτερισμοί ενσωματώνονται στον ανθρώπινο πολιτισμό και άλλοι απορρίπτονται. Η θεωρία της εξέλιξης όμως δεν υπαινίσσεται ότι οι άνθρωποι είναι προορισμένοι να συμπεριφέρονται εγωιστικά και κοντόφθαλμα, ούτε θεωρεί παράλογη την παροχή βοήθειας προς τους λιγότερο ικανούς. Οι ενδεχόμενες επιδράσεις της εξελικτικής θεωρίας στην ανθρώπινη σκέψη όπως η εξάπλωση συμπεριφορών, νοοτροπιών και κουλτούρων μέσω των μιμιδίων (Υποσημείωση 2, για τα ‘Μιμίδια) ως ‘πολιτισμικών μονάδων’ δεν πρέπει να συγχέονται με τις διατυπώσεις του Κ.Δ. ούτε να τις δικαιολογούν. Διαπιστώσεις που προκύπτουν μέσα από την εξελικτική θεωρία όπως ότι ο άνθρωπος μοιράζεται κοινή καταγωγή με τα υπόλοιπα ζώα όντας φτιαγμένος από την ίδια βασική ύλη, μπορεί κάλλιστα να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και να μην θεωρούμε πλέον ότι υπερβαίνουμε τον φυσικό κόσμο. Αυτό όμως συνιστά μια διαφορετική φιλοσοφική προέκταση που δεν πρέπει να συγχέεται με τις διαστρεβλωμένες ιδέες ηθικολογικού τύπου του Κ.Δ.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 2:
(2) Μιμίδιο: Όρος της Ψυχολογίας (ή ορθότερα της Βιοψυχολογίας), τον οποίο καθιέρωσε το 1976 ο βιολόγος Richard Dawkins. Ως ‘μιμίδια’ (memes) ορίζονται από τους ψυχολόγους οι συμπεριφορές, συνήθειες ή ικανότητες οι οποίες ως ‘μονάδες κουλτούρας’, μεταφέρονται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω της μίμησης. Ενώ στην Βιολογία τα γονίδια είναι μετρήσιμες και επιστημονικά προσδιορισμένες χημικές ουσίες κλεισμένες στο εσωτερικό των κυττάρων, τα μιμίδια της Ψυχολογίας είναι απλές πληροφορίες που μεταπηδούν από εγκέφαλο σε εγκέφαλο, ή ακόμα και από εγκέφαλο σε ανθρώπινα δημιουργήματα, όπως σε έργα τέχνης, βιβλία, κ.α. Όμοια ωστόσο με τα γονίδια που ανταγωνίζονται στο σωματικό περιβάλλον για το ποια θα επικρατήσουν τελικά, τα μιμίδια που επικρατούν των άλλων στον κοινό ανθρώπινο χώρο εξαπλώνονται παντού και διαμορφώνουν κουλτούρες και νοοτροπίες. Το μιμίδιο, αντίθετα, έχει μεταφορική σημασία, η οποία μπορεί να αντιστοιχεί σε πολλές και διαφορετικές έννοιες, όχι όμως σε πράγματα. Τα μιμίδια συνασπίζονται σε ομάδες μιμιδίων που αναπτύσσονται μαζί (‘μιμιδιακά πλέγματα’) και τα οποία είτε με υποσχέσεις είτε με απειλές εξωθούν τα κοινωνικά υποκείμενα στο να τα αντιγράψουν και στην συνέχεια να τα μεταδώσουν σε όλους όσους μπορούν να επηρεάσουν με ποικίλους τρόπους και σε διαφορετικό βαθμό. Ο ίδιος ο ‘εαυτός’ αποτελεί ένα μιμιδιακό πλέγμα, το οποίο ισχυροποιείται κάθε φορά που χρησιμοποιείται ο όρος ‘εγώ’ ή ρήματα του τύπου ‘γνωρίζω’, ‘πιστεύω’, ‘επιθυμώ’, κ.ο.κ., τροφοδοτώντας την ψευδαίσθηση ενός συμπαγούς εσωτερικού εαυτού με συνειδητές εμπειρίες.

________________________________________
Σύνθεση άρθρου: Δημήτρης Μητρόπουλος, για το ESOTERICA.gr
• http://el.wikipedia.org/Φυσικήεπιλογή
• http://www.sansimera.gr/articles/281
• http://www.allaboutscience.org/what-is-social-darwinism-faq.htm
• http://library.thinkquest.org/C004367/eh4.shtml
• http://library.thinkquest.org/C004367/ph2.shtml
• http://en.wikipedia.org/wiki/Social_Darwinism
• http://www.gnwsis.gr
• http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=304533
• Douglas J. Futuyma, Εξελικτική Βιολογία, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
• Science Illustrated, τεύχος 27 (Ιούνιος 2007), σελ. 80-87

Η καταστροφή των Δίδυμων Πύργων μια σκηνοθετημένη απάτη σύμφωνα με επιστήμονες

Η αφορμή ήταν ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τις εμπειρίες των επιζώντων από την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στις 22 Σεπτεμβρίου του 2001. Από αυτούς, κάποιος έλεγε ότι άκουσε έκριξη και όχι σύγκρουση, αν και αυτό το θέμα δεν αναλύθηκε περαιτέρω. σ’ένα άρθρο του physics4u.gr διατυπώνεται μια άλλη άποψη, ότι δηλαδή η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους ήταν μια καλά σκηνοθετημένη απάτη της κυβέρνησης των ΗΠΑ με σκοπό να τρομοκρατήσει το λαό και έτσι να δικαιολογήσει και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Αυτή η άποψη δε βγήκε από το μυαλό κάποιον ευφάνταστων, αλλά από κάποιους επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίων οι οποίοι έχουν δημιουργήση μια οργάνωση με τίτλο “ακαδημαϊκοί για την αλήθεια της 11 Σεπτεμβρίου. Οι επιστήμονες αυτοί, με τη χρήση επιστημονικών δεδομένων αποδεικνύουν ότι οι δυνάμεις και η θερμοκρασία που αναπτύχθηκε κατά την υποτιθέμενη σύγκρουση των αεροπλάνων με τους Πύργους δεν ήταν αρκετές για να λιώσουν τον ατσάλινο σκελετό και ως αποτέλεσμα τα κτήρια να πέσουν, αλλά αυτό θα πρέπει να έγινε με χρήση εκρηκτικών.
Το άρθρο είναι μια συνέντευξη του συνιδρητή της οργάνωσης Τζέιμς Βέτσερ με την Ελευθεροτυπία. Μην ξεχάσετε επίσης να διαβάσετε τους συνδέσμους για τα αντίστοιχα άρθρα στο τέλος της σελίδας. Μερικά από αυτά υποστηρίζουν την ‘κοινώς αποδεκτή’ άποψη με επειχηρήματα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκλείσουμε όλες τις άλλες εκδοχές, ιδιαίτερα αν και αυτές έχουν λογική βάση. Πάντα θα πρέπει να ψάχνουμε.
Το άρθρο.

Η Ιστορία της Μπύρας

Πηγή:
3ο λύκειο Πολίχνης

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας πρίγκιπας, που είχε ιδιαίτερη αγάπη για τα σταφύλια. Έτσι τα αποθήκευε σε ασκούς από δέρμα κατσίκας για να μπορεί να τα απολαύσει το χειμώνα. Όμως σε έναν από τους ασκούς αυτούς το περιεχόμενο χάλασε. Τότε διέταξε να μπει ένα σήμα με τη λέξη «δηλητήριο» επάνω σε αυτόν, μέχρι να τον πετάξουν.
Όπως όλοι οι πρίγκιπες έτσι και αυτός είχε μια ερωμένη. Όταν όμως την βαρέθηκε την πέταξε έξω από το χαρέμι και άρχισε να ενδιαφέρεται για μια άλλη γυναίκα. Άλλα η προηγούμενη ερωμένη του τον αγαπούσε πάρα πολύ. Επειδή δεν άντεχε να τον βλέπει με την άλλη γυναίκα αποφάσισε να αυτοκτονήσει.
Τότε είδε τον «δηλητηριασμένο» ασκό και κατανάλωσε το περιεχόμενο του. Για καλή της τύχη, ο ασκός δεν ήταν δηλητηριασμένος αλλά τα σταφύλια είχαν ζυμωθεί μερικώς. Οπότε δεν πέθανε αλλά μέθυσε. Πάνω στη μέθη της πήρε ένα σπαθί και έκοψε το κεφάλι της αντικαταστάτριας της.
Το θάρρος και η πράξη της αυτή εντυπωσίασε τον πρίγκιπα, και το ίδιο βράδυ δοκίμασε από τον «δηλητηριασμένο» ασκό. Φυσικά του άρεσε και από τότε διέταξε να προσφέρεται σε όλες τις γυναίκες του χαρεμιού.
Αυτός ο μύθος μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα στους αιώνες. Το κρασί ήταν πιθανότατα το πρώτο αλκοολούχο ποτό, αλλά σίγουρα η μπύρα ήταν το δεύτερο.

Η Μπύρα στην Αρχαιότητα

Ακριβώς το πότε ανακαλύφθηκε η μπύρα δεν είναι γνωστό. Το 1926 στο μουσείο του Λονδίνου, υπήρχαν δύο αρχαίες πλάκες. Αρχικά εκτιμήθηκε από τον Huber ότι γράφτηκαν πριν από 9000 χρόνια. Ο αρχαιολόγος αυτός, πίστευε ότι περιέγραφαν τον τρόπο άλεσης του έμμερ* (emmer) και ότι ήταν το αρχαιότερο αποδεικτικό στοιχείο για την παραγωγή της μπύρας. Αλλά μετά από πρόσφατες μελέτες διαπιστώθηκε ότι οι παραπάνω πλάκες δεν ήταν τόσο παλιές.
Σήμερα τα παλιότερα αποδεικτικά στοιχεία αξιολογούνται ότι είναι 6000 ετών και αναφέρονται στους Σουμέριους. Αυτοί ανακάλυψαν την ζύμωση κατά τύχη. Πιθανότατα ένα κομμάτι ψωμιού βράχηκε και ξεχάστηκε. Μετά από λίγο καιρό άρχισε να ζυμώνεται με τη βοήθεια ζυμών του αέρα, και τελικά παράχθηκε μία αλκοολούχος πούλπα. Όμως οι Σουμέριοι ήταν ικανοί να επαναλάβουν την παραπάνω διαδικασία και έτσι θεωρούνται ο πρώτος πολιτισμός που παρήγαγε μπύρα, την οποία πρόσφεραν στους θεούς τους.

Δυστυχώς η αυτοκρατορία των Σουμέριων καταστράφηκε τη 2η χιλιετία π.Χ., σίγουρα όμως όχι από την κατανάλωση μπύρας. Τότε άρχισε να αναπτύσσεται ο πολιτισμός των Βαβυλώνιων, ο οποίος βασιζόταν σε αυτόν των Σουμέριων. Έτσι και αυτοί γνώριζαν πολύ καλά την τέχνη της μπύρας. Παρήγαγαν 20 διαφορετικά είδη μπύρας από τα οποία 8 παραγόταν από το φυτό έμμερ, 8 από κριθάρι και 4 από μίγμα σπόρων. Όμως η μπύρα τους ήταν θολή, δηλαδή δεν φιλτραριζόταν. Παρόλα αυτά η μπύρα τους εξαγόταν ακόμη και στην Αίγυπτο 1000 χιλιόμετρα μακριά. Επίσης ο φημισμένος βασιλιάς τους Χαμουραμπί στους γνωστούς νόμους που έγραψε περιελάμβανε και έναν για την μπύρα. Τέλος πρέπει να σημειωθεί ότι για του Βαβυλώνιους η παραγωγή της μπύρας κατατάσσονταν στα οικιακά και έτσι ήταν αποκλειστικά γυναικεία δουλειά.

Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος έγραψε ότι και οι Αιγύπτιοι ασχολούνταν με την μπύρα. Συνήθως πρόσθεταν χουρμάδες για να βελτιώσουν τη γεύση της. Το πόσο σημαντική γι’ αυτούς ήταν φαίνεται από το γεγονός ότι έφτιαξαν ένα ιερογλυφικό αποκλειστικά για τον παραγωγό μπύρας. Αρκετοί ιθαγενείς που ζουν σήμερα στον Νείλο παράγουν μπύρα με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο.
Μετά τους Αιγύπτιους άρχισαν να παράγουν μπύρα και οι Έλληνες και μετά από αυτούς οι Ρωμαίοι. Όμως στην αρχαία Ρώμη το κρασί ήταν το ποτό των θεών και έτσι θεωρούσαν την μπύρα ποτό των βαρβάρων. Η παραγωγή της γινόταν μόνο στις επαρχίες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όπου ήταν δύσκολη η καλλιέργεια ή η προμήθεια σταφυλιών.
Τέλος και οι αρχαίοι Γερμανοί (Τεύτονες), ενδιαφερόντουσαν για τη μπύρα. Συνήθως την πρόσφεραν στους θεούς τους κατά τις θυσίες τους, αλλά παράλληλα την χρησιμοποιούσαν και για προσωπική τους ευχαρίστηση (800 π.Χ.).

Η Μπύρα στον Μεσαίωνα

Παραγωγή μπύρας σε
μοναστήρι
Η ζυθοποιία από τους πρώτους αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού μέχρι το μεσαίωνα παρέμεινε δουλειά των γυναικών. Όμως κατά το τέλος της 1ης χιλιετίας άρχισε η παραγωγή της μπύρας να γίνεται και σε μοναστήρια. Ο λόγος που οι μοναχοί ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα ήταν επειδή θέλανε ένα γευστικό, θρεπτικό ποτό να σερβίρουν με τα γεύματα τους. Επίσης κατά τη διάρκεια της νηστείας η μπύρα επιτρεπόταν και έτσι η παραγωγή της έφτασε σε υψηλά επίπεδα. Αλλά μετά από λίγο καιρό παρήγαγαν μεγαλύτερη ποσότητα από αυτή που χρειαζόντουσαν για τις ανάγκες τους και τελικά άρχισαν το εμπόριο της. Η μπύρα τους ήταν υψηλής ποιότητας και έγινε γρήγορα αποδεκτή. Όμως οι ανώτατοι άρχοντες εκείνης της εποχής βλέποντας την κερδοφόρο αυτή επιχείρηση, φορολόγησαν την παραγωγή και το εμπόριο της μπύρας. Τα μοναστήρια δυστυχώς δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν τα παράλογα πρόστιμα και τα ζυθοποιία τους άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο (1368-1437 μ.Χ.).

Οι παραγωγοί χρησιμοποιούσαν διάφορα μίγματα βοτάνων για να αρωματίσουν την μπύρα τους. Δηλαδή ο καθένας είχε τη δικιά του ξεχωριστή μυστική συνταγή και απαγόρευε σε άλλους να τη χρησιμοποιήσουν. Οπότε θεωρήθηκε απαραίτητο να θεμελιωθεί ένας νόμος που να επιτρέπει το μονοπώλιο και να εξασφαλίζει τον επαγγελματία ζυθοποιό (Flavorings License). Όμως η εμφάνιση του λυκίσκου σαν αρωματικό συστατικό πρόσβαλε το μονοπωλιακό καθεστώς.
Τα διάφορα βότανα που χρησιμοποιούσαν οι παραγωγοί στη συνταγή τους ήταν συχνά δηλητηριώδη ή προκαλούσαν παραισθήσεις στους καταναλωτές της μπύρας τους. Σήμερα γνωρίζουμε ότι διάφορες παραισθησιογόνες ουσίες παράγονται από το βότανο υοσκύαμος* κατά τη διάρκεια της ζυθοποίησης. Έτσι για την μη επιτυχή παραγωγή της μπύρας θεωρούνταν υπεύθυνα κακά πνεύματα. Το μεσαίωνα οι παραγωγοί κρεμούσαν συνήθως σκόρδα και διάφορα φυλαχτά στα βαρέλια τους.

*Υοσκύαμος (Hyoscyamus niger): Φυτό πολύτιμο και επικίνδυνο της οικογένειας των Σολανωδών (Solanaceae). Το φυτό ζει ένα χρόνο ή δύο, είναι τριχωτό, έχει στέλεχος όρθιο έως 60 εκ., με φύλλα ωοειδή ή μακρουλά με λοβούς. Η χρήση του πρέπει να γίνεται μόνο με ιατροφαρμακευτική οδηγία.

Παραγωγή μπύρας
στο μεσαίωνα
Αλλά η πρόληψη αυτή παρατράβηξε τόσο πολύ που τυχόν ανωμαλίες κατά τη ζυθοποίηση οφείλονταν στις μάγισσες της μπύρας. Το τελευταίο γνωστό κάψιμο μάγισσας γι’ αυτό το λόγο έγινε το 1591 μ.Χ.. Αυτό θεωρείται το μαύρο κεφάλαιο στην ιστορία της μπύρας. Το τέλος του προληπτικού 16ου αιώνα ήρθε με τη χρησιμοποίηση του λυκίσκου. Με αυτόν η μπύρα αποκάλυψε τον « πραγματικό της χαρακτήρα ».

Παράλληλα με τη βελτίωση της ποιότητας, η διάθεση και εξαγωγή της μπύρας αυξήθηκε. Το 14ο αιώνα ο Bremen ήταν ο κύριος προμηθευτής μπύρας στην Ολλανδία, Αγγλία και στις Σκανδιναβικές χώρες. Ακόμη το Αμβούργο της Γερμανίας αναπτύχθηκε σε μεγάλο κέντρο παραγωγής της μπύρας και το 1500 μ.Χ. υπήρχαν σ’ αυτό 600 ζυθοποιίες.

Το 1516 μ.Χ. ο δούκας της Βαυαρίας, Wilhelm IV, καθιέρωσε με νόμο (Beer Purity Law) τις προδιαγραφές που έπρεπε να έχει η Γερμανική μπύρα. Σαν κύρια συστατικά της μπύρας καθιερώθηκαν το κριθάρι, ο λυκίσκος και το νερό. Η χρήση των ζυμών δεν ήταν γνωστή ακόμη. Η ζύμωση του ζύθου αφηνόταν στην τύχη και συνήθως γινόταν με τις ζύμες του αέρα.

Η Μπύρα στη Σύγχρονη Εποχή

Carl Linde

Στις αρχές του 19ου αιώνα δύο επαναστατικές ανακαλύψεις συμβάλουν στην παραγωγή της μπύρας. Η πρώτη ήταν η ατμομηχανή του James Watt, που είχε σαν αποτέλεσμα να πάρει η μπύρα το δρόμο της βιομηχανοποίησης. Οι πρώτες βιομηχανίες που χρησιμοποίησαν ατμό αυτοονομάστηκαν βιομηχανίες μπύρας ατμού. Ακόμη, το 1835 ο πρώτος Γερμανικός σιδηρόδρομος ένωνε τη Nurnmberg και το Furth. Αυτό είναι σημαντικό και το αναφέρουμε γιατί τα πρώτα αγαθά που μεταφέρθηκαν ήταν 2 βαρέλια μπύρας.
Η δεύτερη ανακάλυψη αυτού του αιώνα ήταν η τεχνητή ψύξη από τον Carl von Linde. Εκείνη την εποχή είχε ήδη επιστημονικά αποδειχθεί ότι η παραγωγή καλής ποιοτικά μπύρας απαιτούσε συγκεκριμένες θερμοκρασίες. Η μπύρα lager απαιτεί θερμοκρασίες 4-10 oC. Αυτές επιτυγχανόντουσαν μόνο το χειμώνα ή σε βαθιά κελάρια με χρησιμοποίηση μεγάλων ποσοτήτων πάγου. Έτσι μετά την ανακάλυψη του Linde η μπύρα μπορούσε να παραχθεί ανεξαρτήτως εποχής. Το πρώτο σύστημα ψύξης δοκιμάστηκε σε ένα ζυθοποιείο του Μονάχου.

Christian Hansen
Ακόμη το 19ο αιώνα έγιναν πολλές σημαντικές έρευνες σχετικά με τη μπύρα. Η πιο σημαντική απ’ αυτές ήταν του Louis Pasteur ο οποίος το 1854 άρχισε να διδάσκει στο πανεπιστήμιο της Γαλλικής πόλης Lille. Επίσης εκτός από καθηγητής ήταν ο προϊστάμενος ενός ερευνητικού προγράμματος για τη διερεύνηση προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι βιομηχανίες της περιοχής, που παρήγαγαν κυρίως αλκοολούχα ποτά. Έτσι ο Pasteur αφιέρωσε τον εαυτό του στη μελέτη της διαδικασίας της ζύμωσης. Τελικά διαπίστωσε ότι ενώ η επιθυμητή παραγωγή της αλκοόλης γινόταν από τις ζύμες, ανεπιθύμητα προϊόντα της ζύμωσης οφείλονταν στη δράση άλλων οργανισμών, όπως τα βακτήρια. Σαν λύση στο πρόβλημα πρότεινε τη θέρμανση του ζύθου σε υψηλές θερμοκρασίες, έτσι ώστε να θανατωθούν τα ανεπιθύμητα βακτήρια. Την ίδια λύση πρότεινε και για το ξίνισμα του γάλακτος, δηλαδή τη διαδικασία που ονομάζουμε σήμερα «παστερίωση» (pasteurization).
Μια άλλη μεγάλη ανακάλυψη σχετικά με την μπύρα βγήκε μέσα από τη δουλειά του Christian Hansen. Ο Δανός αυτός επιστήμονας απομόνωσε με επιτυχία ένα κύτταρο ζύμης, με το οποίο παρήγαγε καθαρή καλλιέργεια ζυμών. Με τον τρόπο αυτό η ζύμωση της μπύρας βελτιώθηκε και η γεύση της τελειοποιήθηκε.
Τέλος το 1964 τα ξύλινα βαρέλια αντικαταστήθηκαν από μεταλλικά. Αυτό έγινε γιατί το καθάρισμα, το γέμισμα, το κλείσιμο και το σφράγισμα ήταν πολύ πιο απλά.
Η Μπύρα στην Ελλάδα

Το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής μπύρας ήταν του Ιωάννη Φιξ στο Κολωνάκι το 1864. Παράλληλα ιδρύθηκαν σε διάφορες πόλεις μικρά χειροκίνητα ζυθοποιία κυρίως από Γερμανούς. Όμως όλα έκλεισαν σύντομα. Το 1893 ο διάδοχος του Ιωάννη, Κάρολος Φιξ, μετέφερε το εργοστάσιο στη Λεωφόρο Συγγρού, το οποίο ήταν πολύ σύγχρονο για την εποχή εκείνη.
Ακόμη ένας Έλληνας, ο Μιλτιάδης Κλωναρίδης έφτιαξε μια μικρή ζυθοποιία που δυστυχώς έκλεισε γρήγορα (1906). Παρομοίως η Ισραηλίτικη «Όλυμπος» στη Θεσσαλονίκη καθώς και Ελληνική «Νάουσα» δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισμό. Τελικά η ζυθοποιία του Φιξ λόγω κακής διαχείρισης πτώχευσε, παραμένοντας στη λεωφόρο Συγγρού ένα μεγάλο και άδειο κτίριο.
Σημείωση: Η μπύρα Φιξ επέστρεψε το 2009 από δύο νέους επιχειρηματίες και κυκλοφορεί κανονικά.
Περισσότερα:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=335878&ct=19&dt=06/06/2010

Η παραγωγή της μπύρας

Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται στη παραγωγή της μπύρας είναι:
Το νερό
Το κριθάρι
Ο λυκίσκος
Οι ζύμες

Τα βασικά στάδια παραγωγής είναι:
Διαβροχή – Βλάστηση – Φρύξη
Άλεση βύνης
Εκχύλιση – Διήθηση
Βρασμός
Ζύμωση
Ωρίμανση