η Λίμπο έγκυος κατασκευάζοντας τη φωλιά 23/5/2011


φωλιά 23/5/2011: τα κουνελάκια μόλις γεννήθηκαν


η Λίμπο μετά τη γέννα 23/5/2011


φωλιά 24/5/2011: τα κουνελάκια 1 ημέρας


φωλιά 25/5/2011: τα κουνελάκια 2 ημερών


κουνελάκι 4 ημερών στο χέρι μου 27/5/2011


φωλιά 30/5/2011: τα κουνελάκια 7 ημερών


φωλιά 31/5/2011: τα κουνελάκια 8 ημερών. Επειδή το 1 απ'τα 4 είναι γκρι-καφέ με διάφορες αποχρώσεις και σχέδια, ίσως τελικά ο πατέρας τους να μην είναι αλμπίνος.


κουνελάκι 14 ημερών στο μπολ φαγητού της μάνας του 6/6/2011


τα κουνελάκια 17 ημερών 9/6/2011


ένα από τα κουνελάκια την ίδια μέρα στο χέρι μου


το γκρίζο-καφέ κουνελάκι στο χέρι μου την ίδια μέρα


κουνελάκι 21 ημερών 13/6/2011


Όλη η οικογένεια εν ώρα φαγητού 17/6/2011. Τα κουνελάκια είναι 25 ημερών.


Πάλι όλη η οικογένεια εν ώρα φαγητού 20/6/2011. Τώρα τα κουνελάκια είναι 28 ημερών.


Κουνελάκι 32 ημερών 24/6/2011. Τώρα η ανάπτυξη είναι πιο αργή αλλά σταθερή.

Σε
προηγούμενο θέμα
έχω πει ότι έχω ένα κουνέλι. Το κουνέλι αυτό το έχω από τον Ιανουάριο. Η ιστορία σύντομα είναι η εξής: Η μητέρα μου αγόρασε από πετσόπ ένα κουνέλι για δώρο προς συγγενής στο Βόλο που είχαν μικρά παιδάκια. Μας το έδωσαν για αρσενικό. Μετά από λίγες μέρες μας έδωσαν ένα άλλο κάποιοι γνωστοί, αρσενικό κι αυτό και μάλλον αλμπινάκι. Το αγορασμένο αποφασίσαμε να το κρατήσουμε. Στην αρχη, όταν ήταν και τα δύο μαζί σπίτι μου στη Θεσσαλόνίκη, το δικό μας κουνέλι ανέβαινε συνέχεια πάνω στο αλμπινάκι, απ’ό,τι διάβασα, για λόγους κυριαρχίας, αφού αυτό ήταν και το μεγαλύτερο τότε. Μετά το αλμπινάκι έφυγε για το Βόλο, ενώ το δικό μας τ’ονομάσαμε Λίμπο (στην αρχή Ορέστη). Τον άλλον τα παιδάκια τον έβαλαν Πίπη. Τα δύο κουνελάκια λοιπόν ξαναβρέθηκαν και πάλι πριν ένα μήνα περίπου στο χωριό μου, Πύργοι Κοζάνης, στις διακοπές του Πάσχα. Ο Λίμπο ήταν 5 κι ο Πίπης 6 μηνών. Ο Πίπης τελικά μεγάλωσε πιο πολύ απ’το Λίμπο, κι ανέβαινε συνέχεια πάνω του. Προς το τέλος των διακοπών όμως κάπως μειώθηκε το καβάλημα. Μετά μόλις γύρισα στη Θεσσαλονίκη, η συμπεριφορά του Λίμπο ύστερα από λίγες μέρες άλλαξε ελαφρώς. Έγινε πιο επιφυλακτικός μαζί μου, φοβόταν πιο εύκολα, δεν ήθελε να τον χαϊδεύω πολύ κ.ά. Πριν 1 εβδομάδα περίπου είχα προσέξει κάτι μακρόστενους όγκους στην κοιλιά του, αλλά νόμισα απλώς ότι ήταν κοιλιακοί μύες, το συκώτι, ο σπλήνας ή κάποιο άλλο εσωτερικό όργανο.
Άλλά η μεγάλη αλλαγή έγινε προχθές στις 22 Μαΐου. Το πρωί, μόλις πήγα να το ταΐσω άχυρα, αντί να τα φάει, τα είχε μαζέψει στο στόμα του. Εγώ νομίζοντας ότι μπούκωσε το στόμα του ή του κόλλησαν στο λαιμό, προσπάθησα να του τα τραβήξω κι αυτός πεταγόταν. Μετά τα έψαχνε και τα ξαναμάζευε. Έψαχνε απεγνωσμένα ένα μέρος για να τ’αφήσει. Μετά από μια γρήγορη αναζήτηση βρήκα ότι τέτοια συμπεριφορά εκδηλώνουν τα θηλυκά που πρόκειται να κατασκευάσουν φωλιά. Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να οφείλεται είτε σε ψευδοκύηση (ανεμογκάστρι), συχνό φαινόμενο στα κουνέλια, είτε σε πραγματική εγκυμοσύνη, λίγες μέρες πριν τη γέννα, και δεν μπορεί κάποιος να τη σταματήσει, αλλά σταματά μόνη της. Τις έβαλα λοιπόν σχισμένα σε λωρίδες χαρτιά και πολύ άχυρο, μαζί μ’ένα κομμένο χάρτινο κουτί για φωλιά. Στην αρχή άρχισε να στρώνει μέσα στο κουτί, αλά μετά την άλλαξε τοποθεσία. Ρώτησα και στο
φόρουμ
στο οποίο είμαι γραμμένος για τη συμπεριφορά αυτή κι όλοι μ’επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για θηλυκό. Μετά πρόσεξα επίσης ότι οι όγκοι μέσα στην κοιλιά της είχαν μεγαλώσει πολύ, και υποψιάστηκα ότι ίσως δεν είναι ψευδοκύηση, αφού πριν από 1 μήνα είχε βρεθεί με τον αρσενικό Πίπη στο χωριό. Βρήκα και θηλές στο κάτω μέρος του σώματός της, και με μια γρήγορη εξέταση της γεννητικής περιοχής, δε βρήκα όρχεις. Έως τότε δεν το είχα προσέξει ποτέ από κάτω, αφού νόμιζα ότι ήταν σίγουρα αρσενικό.
Την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 23 Μαΐου, είχε στρώσει τη φωλιά της με γούνα. Τη μέρα εκείνη συνέχιζε να τη φτιάχνει και να στρώνει. Μετά έφυγα απ’το σπίτι. Στις 4 το απόγευμα που γύρισα, βρήκα τη Λίμπο να συνεχίζει την τελειοποίηση της φωλιάς της. Όταν ξαναβγήκα στις 6 και κάτι το απόγευμα τις έδωσα λίγα άχυρα για τη φωλιά, αλλά αυτή τα έφαγε. Πήγα να δω τι γίνεται στη φωλιά, μήπως γέννησε, τα έφαγε ή γέννησε νεκρά, και ακούμπησα ένα μικρό πλασματάκι που κουνήθηκε πιο πέρα! Ψάχνοντας καλύτερα, βρήκα 4 ζωντανά, υγειή, μικρά, τυφλά και γυμνά, ροζ, με μεγάλα κεφαλάκια και μικρά αφτάκια, ζεστά και μαλακά και με λεπτά κοκκαλάκια κουνελάκια! Καταχαρούμενος ανακοίνωσα το γεγονός σ’όλους.
Τελικά ο Λίμπο μας βγήκε η Λίμπο! Είναι γνωστό ότι ο διαχωρισμός του φύλου είναι δύσκολος στα νεαρά κουνέλια, και πιστεύω πως αυτός που μας το έδωσε δεν ήξερε καν τι είναι, απλώς μάλλον όλι λένε ότι είναι αρσενικά, άρα δε γεννάνε, για να τα πουλήσουν ευκολότερα.
Το κλουβί με την κουνέλα και τα μικρά βρίσκεται σε μια γωνία του μπαλκονιού, μακριά από την κίνηση και προστατευμένο από τον ήλιο και τη βροχή. Τα κουνελάκια περνούν όλο το χρόνο τους ακόμα στη ζεστή, από άχυρα, χαρτιά και τρίχες φωλίτσα τους. Σαλεύουν λίγο, στις θέσεις τους, χωρίς ακόμα κάποιον προσανατολισμό, αφού είναι ακόμα τυφλά. Ακόμα δε μπορούν να στηριχθούν κανονικά. Βρίσκονται κοντά μεταξύ τους, κάτω από το χαλί των τριχών της μάνας τους. Η κουνέλα δεν έχει ιδιαίτερο δεσμό με τα μικρά της. Τα θηλάζει 1-2 φορές την ημέρα, νωρίς το πρωί και το σούρουπο ή μέσα στη νύχτα, τα γλείφει και κατά τ’άλλα τ’αφήνει προστατευμένα στη φωλιά τους. Το γάλα της είναι πολύ παχύ και θρεπτικό ώστε να τα κρατά για πολλές ώρες. Στη φύση, η κουνέλα σκάβει για τη φωλιά της ένα ξεχωριστό από την αποικία λαγούμι με αδιέξοδο, προστατευμένο από τους εχθρούς και τ’άλλα κουνέλια. Επιπλέον κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι κουνέλες διατηρούν την ετοιμότητα και την ενεργητικότητά τους, χωρίς να δείχνουν κανένα σημάδι κόπωσης. Αυτές οι συμπεριφορές έχουν εξελιχθεί για την καλύτερη δυνατή προστασία της μητέρας και των μικρών απ’τους εχθρούς. Το τεμπέλιασμα της κουνέλας κατά την εγκυμοσύνη ή δίπλα στα μικρά ίσως την έκανε αυτήν και τα μικρά της ευκολότερο στόχο για τους θηρευτές.
Από το φόρουμ και από πολλές άλλες σελίδες, έχω πληροφορηθεί ότι οι κουνέλες, κυρίως αυτές που γεννούν σε μικρή ηλικία, μπορεί να παραμελήσουν τα μικρά τους. Ακόμα μπορούν να τα κανιβαλίσουν αν στρεσσαριστούν, δεν υπάρχει τροφή ή αντιληφθούν από τη μυρωδιά κάποια αλλαγή. Το τελευταίο συνήθως δε γίνεται στα κουνέλια που έχουν συνηθίσει τον άνθρωπο και τον εμπιστεύονται. Καλύτερο πάντως είναι, πριν πιάσετε τα κουνελάκια, να χαϊδεύετε πρώτα τη μητέρα τους για να πάρουν τα χέρια σας τη μυρωδιά της. Τα κουνελάκια θα πρέπει να τα πιάνετε μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο, π.χ. στον καθημερινό έλεγχο ή στην απομάκρυνση κάποιου νεκρού. Εάν δεν τα βλέπετε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Τον περισσότερο καιρό είναι κρυμμένα μέσα στα υλικά της φωλιάς και δε φαίνονται.
Η συμπεριφορά σας προς την κουνέλα μετά τη γέννα δε θα πρέπει να είναι διαφορετική από πριν. Δηλαδή θα πρέπει να τη βγάζετε από το κλουβί για άσκηση, να τη χαϊδεύετε κανονικά, να της δίνεται παιχνίδια κ.ά. Το μόνο που αλλάζει είναι η ποσότητα και η ποιότητα της τροφής. Θα πρέπει να την ταΐζετε συχνότερα και ν’αυήσετε το ποσοστό της πρωτεΐνης στη διατροφή, π.χ. από την έτοιμη τροφή, για να κατεβάζει θρεπτικό γάλα και να μειωθεί η πιθανότητα κανιβαλισμού των μικρών.
Επιπλοκές από τη γέννα εμφανίζονται σπανιότατα στα κουνέλια. Ο τοκετός γίνεται πολύ γρήγορα, μετά η μητέρα τρώει τον πλακούντα και τον ομφάλιο λώρο, γλείφει τα μικρά κι όλα εντάξει. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπάρχει λίγο αίμα στη γεννητική περιοχή για λίγες ώρες η μέρες από κάποιο μικρό σχίσιμο κατά τη γέννα. Στη δική μου περίπτωση πρόσεξα λίγο αίμα χθες το μεσημέρη, γι’αυτό και την παρατηρούσα να γλείφει το μέρος συνέχεια, που όμως μέσα στη μέρα πέρασε. Αν ωστόσο παρατηρήσετε μεγάλη αιμοραγία ή άλλα επείγοντα συμπτώματα, θα πρέπει να πάτε την κουνέλα οπωσδήποτε στον κτηνίατρο. Θεωρητικά η κουνέλα μπορεί να ξαναμείνει έγκυος σύντομα μετά τη γέννα.
Κάθε μέρα το πρωί και το απόγευμα ελέγχω τα κουνελάκια, αν είναι ζωντανά και οι κοιλίτσες τους είναι φουσκωμένες (σημάδι ότι τα θηλάζει). Αν έχουν ζαρωμένη κοιλίτσα και βγάζουν φωνούλες, σημαίνει πως δεν τα προσέχει. Σ’αυτήν την περίπτωση γίνεται τα κουνελάκια να φροντιστούν από τον άνθρωπο, αλλά το ποσοστό επιβίωσης είναι μικρότερο του 10%.
Η Λίμπο ωστόσο φαίνεται να τα προσέχει. Όπως φαίνεται τα θηλάζει τακτικά και χρησιμοποιεί μονο το μισό κλουβί, το οποίο δεν είναι φωλιά.
Εάν όλα πάνε καλά, σε 10 μέρες αναμένω ν’ανοίξουν τα μάτια και να έχει βγει λίγο χνούδι, σε μερικές μέρες ακόμα ν’αρχίσουν να μεγαλώνουν αισθητά και να βγάζουν τρίχες, σε 3 εβδομάδες ν’αρχίσουν να τρώνε στερεή τροφή και σε 8 εβδομάδες ν’ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως. Πολλοί τα παίρνουν από τη μάνα πιο νωρίς στις 7 ή στις 6 εβδομάδες, ενώ άλλοι και νωρίτερα. Ο απογαλακτισμός λίγο νωρίτερα από το κανονικό ίσως δεν είναι και κάτι τόσο επικίνδυνο, αλλά αν απογαλακτιστούν σε πολύ μικρή ηλικία, δε θά’χουν προλάβει να πάρουν τ’αντισώματα και τα ωφέλιμα βακτήρια του εντέρου που χρειάζονται και μπορεί να εμφανίσουν γαστρεντερικά προβλήματα. Σκέφτομαι πάντως να τα πάρω από τη μάνα πιο νωρίς από τις 8 εβδομάδες. Τα μικρά μπορούν να τρώνε έτοιμη τροφή κι άχυρο από τότε που αρχίζουν να τρώνε στερεά, αλλά λαχανικά καλό είναι να φάνε μετά τους 3 μήνες, αρχικά σε μικρές ποσότητες, αν κι εγώ άρχισα να δίνω στη Λίμπο από πιο νωρίς χωρίς κανένα πρόβλημα.
Όταν τα κουνέλια μεγαλώσουν, έχω κανονίσει να τα δώσω σ’άλλους που τα θέλουν. Έως τώρα έχω αρκετές παραγγελίες. Μερικοί θα πρέπει να περιμένουν τις επόμενες γέννες.
Οι κουνέλες δεν είναι κακές μάνες. Μπορεί η συμπεριφορά τους προς τα μικρά τους να φαίνεται σε κάποιους ανθρώπους σκληρή, αλλά αυτό το χαρακτηριστικό βοήθησε το είδος να επιβιώσει. Η γρήγορη ενηλικίωση, το μικρό χρονικό διάστημα κυοφορίας, τα πολλά μικρά, η γρήγορη ανάπτυξή τους, η μειωμένη δαπάνη της μητέρας προς φροντίδα των μικρών, είναι όλα χαρακτηριστικά που έχουν βοηθήσει ένα είδος, θήραμα πολλών αρπακτικών να διαιωνιστεί. Μπορεί να πεθαίνουν πολλά, αλλά παραμένουν πάντοτε αρκετά για τη διαιώνιση του είδους. Αυτή η στρατηγική αναπαραγωγής ωστόσο είναι καταστροφική για το οικοσύστημα σε μέρη που δεν υπάρχουν πολλοί φυσικοί εχθροί των κουνελιών, π.χ. στην Αυστραλία όπου τα κουνέλια έχουν υπερπολλαπλασιαστεί.
Από αυτήν την εμπειρία της αναπαραγωγής έχω μάθει και προτείνω τα εξής:

  • Ο προσδιορισμός του φύλου είναι πολύ δύσκολος. Πάντα να ελέγχεται το φύλο κάθε νέου σας κουνελιού, ακόμα κι αν αυτός που σας το έδωσε ή πούλησε ήταν σίγουρος ότι είναι του τάδε φύλου. Το ίδιο κι αν αυτός που σας το έδωσε ή πούλησε ήταν γνωστός. Πρέπει να είστε 100% σίγουροι.
    Ο μόνος οριστικός τρόπος για τη λύση του προβλήματος της αναπαραγωγής είναι η στείρωση. Στειρώνοντας τα κουνέλια σας, εκτός του ότι δε θα υπάρχει πλέον το πρόβλημα της αναπαραγωγής, θα μειωθούν επίσης και οι συμπεριφορές σχετιζόμενες με την αναπαραγωγή όπως σήμανση της περιοχής (για τ’αρσενικά) ή κατασκευή φωλιάς (για τα θηλυκά), και οι κυριαρχικές κι επιθετικές τάσεις σε ομάδες κουνελιών.
    Αυτό που δε θα πρέπει να κάνετε είναι ν’απομονώσετε το κουνέλι σας, ειδίως αν είναι μόνο ένα, αντί να το στειρώσετε. Τα κουνέλια είναι κοινωνικά ζώα στη φύση και η επαφή μ’άλλα μέλη του είδους τους, έστω κι ευκαιριακή, είναι ωφέλιμη.
  • Τα παραπάνω γι’αυτούς που δε θέλουν τα κουνέλια ν’αναπαραχθούν, είτε γιατί δεν έχουν χώρο και χρόνο, είτε γιατί δεν έχουν κανέναν να δώσουν τους απογόνους, ή για πολλούς άλλους λόγους.
    Για όσους όμως θέλουν ν’αναπαραγάγουν κουνέλια, ή έχουν την πρώτη τους γέννα, καλή επιτυχία!
    Περισσότερες πληροφορίες για την αναπαραγωγή των κουνελιών:
    εδώ
    και
    εδώ.
    Ενημέρωση 25/5/2011: Όλα είναι καλά. Θα ενημερώνω για νεότερα.
    Ενημέρωση 27/5/2011: Τα κουνελάκια καλύπτονται από κοντό άσπρο χνούδι.
    Ενημέρωση 1/6/2011: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει λίγο. Το τρίχωμά τους έχει μακρύνει. Ο προσανατολισμός τους, αν κι ακόμα δεν έχουν ανοίξει τα ματάκια τους, είναι σαφώς καλύτερος σε σχέση με τις πρώτες μέρες. Αρχικά κάθονταν κολλημένα μεταξύ τους στη φωλιά, κάτω από τις τρίχες τις μάνας τους, έφευγαν προς τα πίσω όταν πήγαινα να τ’ακουμπήσω, και όταν απομάκρυνα ένα, κινούταν κυκλικά σ’ένα σημείο. ¨Όταν το πήγαινα κοντά στη φωλιά, έβρισκε τ’άλλα πιθανόν με την όσφρηση ή την αίσθηση της θερμότητας. Τώρα κινούνται περισσότερο, έχουν βγεί στην επιφάνεια της φωλιάς, απομακρύνονται περισότερο μεταξύ τους, κι από τώρα άρχισαν να εξερευνούν το μέρος έξω από τη φωλιά. Χθες το απόγευμα παρατήρησα ότι έβγαλαν δοντάκια και ότι προσπαθούσαν να μασήσουν λίγη ξηρά τροφή. Η μάνα τους όμως συνήθως τα διώχνει από το μπολ του φαγητού. Η στήριξή τους είναι ακόμα ανεπαρκής. Μπορούν να καθίσουν στη στάση του κουνελιού, αλλά ακόμα περπατάνε με τα άκρα απλωμένα. Όταν πάνε να βάλουν λίγο παραπάνω δύναμη ή να περπατήσουν τρέμουν πολύ. Μέρα με τη μέρα το τρέμουλο μειώνεται, αλλά θα χρειαστούν αρκετές ακόμα μέρες μέχρι τα κουνελάκια να μπορέσουν να περπατήσουν και να πηδήξουν κανονικά. Τ’αφτάκια τους τέλος έχουν μακρύνει και μπορούν να τα κινήσουν προς διάφορες κατευθύνσεις. Τώρα μπορώ να τα πιάσω και να τα σηκώσω πολύ ασφαλέστερα. Επίσης όσο μεγάλωνουν, οι πιθανότητες κανιβαλισμού από τη μητέρα μειώνονται σημαντικά. Σιγά-σιγά στο μυαλάκι της κουνελίτσας μετατρέπονται από αναλώσιμο υλικό σε μέλη του είδους της. Τώρα πιστεύω ότι δεν υπάρχει πλέον κίνδυνος.
    Ενημέρωση 2/6/2011: Όλα τα κουνελάκια, εκτός απ’το γκρίζο-καφέ, έχουν ανοίξει τα μάτια τους.
    Ενημέρωση 6/6/2011: Όλα έχουν ανοίξει τα μάτια τους και η στήριξη και η κίνησή τους είναι πολύ καλύτερη. Άρχισαν και να πηδάνε. Έχουν μεγαλώσει περισσότερο. Τα αφτιά και το τρίχωμά τους έχουν μακρύνει και το μαύρο χρώμα, όπου το έχουν, γίνεται πιο έντονο. Έχουν γίνει πολύ δραστήρια και τρέχουν μες στο κλουβί ενοχλώντας μερικές φορές τη μάνα τους. Χθες επίσης παρατήρησα το θηλασμό πρώτη φορά. Έγινε περίπου στις 10 η ώρα το βράδυ. Η Λίμπο καθόταν όρθια και μαζεμένη σε μια σκοτεινή γωνιά του κλουβιού, κι όλα τα κουνελάκια βρίσκονταν απο κάτω της και είχαν τα κεφαλάκια τους στην κοιλίτσα της. Κράτησε λίγο αυτό, αλλά όταν πήγα ν’ανοίξω το κινητό να βγάλω καμία φωτογραφία και ξαναγύρισα, είχε τελειώσει. Τη φωλιά την έχω αφαιρέσει εδώ και μερικές μέρες.
    Ενημέρωση 9/6/2011: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει περισσότερο. Όταν δεν είναι η μάνα κοντά, πηγαίνουν και τρώνε λίγο απ’την τροφή της.
    Ενημέρωση 14/6/2011: Μεγάλες αλλαγές. Τα κουνελάκια μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο. Εδώ και μερικές μέρες άρχισαν να βγαίνουν μόνα τους απ’το κλουβί και να τρέχουν έξω. Κινούνται πλέον κανονικά. Μερικές φορές πετάγονται αστραπιαία από το ένα μέρος στ’άλλο και κρύβονται στις γωνίες με αποτέλεσμα να μη μπορώ να τα πιάσω εύκολα. Το καφέ ιδίως τείνει να χώνεται στα πιο απίθανα σημεία. Συνήθως ωστόσο βρίσκονται συγκεντρωμένα σε κάποια γωνία όλα μαζί. Μολονότι μπορούν να βγούν από το κλουβί, ακόμα δε μπορούν να ξαναμπούν. Επίσης δεν έχουν μάθει ακόμα να αφοδεύουν σε συγκεκριμένο μέρος όπως η μάνα τους και γι’αυτό το μέρος όταν τα βγάζω γεμίζει κόπρανα.
    Ίσως είναι μύθος το ότι τα μικρά κουνελάκια δε θα πρέπει να τρέφονται για τους πρώτους τρεις μήνες με φρέσκα λαχανικά. Έχω παρατηρήσει όλα να τρώνε από τις αγγουρόφλουδες της μάνας τους χωρίς προβλήματα. Στο
    rabbit.org
    ότι αυτό το μέτρο προτείνεται γιατί πολλά από τα κουνελάκια που πωλούνται στα πετσόπ έχουν απογαλακτιστεί νωρίτερα από το κανονικό διάστημα των 7-8 εβδομάδων, κι ακόμα δεν έχουν πάρει όλα τ’απαραίτητα αντισώματα. Άρα αν τρέφονται καλά απ’τη μάνα και τρώνε και λίγα λαχανικά δε θα πρέπει να υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Άλλωστε στη φύση τι τρώνε;
    Ενημέρωση 8/7/2011: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει αρκετά, αν και η ανάπτυξη έχει μειωθεί κάπως σε σχέση με τις πρώτες εβδομάδες. Αναπτύσσονται δηλαδή κανονικά. Τώρα επίσης τρώνε πολύ περισσότερα χόρτα και λαχανικά, μαζί με την έτοιμη τροφή, αλλά πίνουν πάλι το γάλα τους από τη Λίμπο. Αυτό το διάστημα είναι στο χωριό μου, Πύργοι Κοζάνης, όπου και θα παραμείνουν έως το τέλος του καλοκαιριού, οπότε θα τα δώσω σ’αυτούς που τα ζητάνε.
    Ενημέρωση 2/8/2011: Εδώ και λίγες εβδομάδες, από τις 20 Ιουλιου περίπου, τα κουνελάκια έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Ήδη αρχίσαμε να δίνουμε σε όσους θέλουν στο χωριό. Όσοι μου ζητούν από Θεσσαλονίκη θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να μεγαλώσουν τα
    καινούργια.
    Μετά μάλλον θα της κάνω μια στείρωση, γιατί ήδη είναι δύσκολο να βρω κάποιον να πάρει τα κουνελάκια.
    Ενημέρωση 1/9/2011: Τελικά η Λίμπο ξαναζευγάρωσε και μάλλον πάλι θα ξαναέχω κουνελάκια.

    About these ads