Αυτές τις εβδομάδες διανύω περίοδο εξετάσεων (είμαι δευτέρα λυκείου). Έως τώρα γράφαμε σχετικά χαλαρά, – την 1η εβδομάδα 1 μέρα, τη 2η 2 μέρες και την 3η 3 μέρες -, τις προσεχείς 2 εβδομάδες όμως θα γράφουμε καθημερινά. Επομένως, δε θά’χω τόσο ελεύθερο χρόνο για ν’ασχολούμαι με το ιστολόγιο. Μετά την περίοδο αυτήν, αν όλα πάνε καλά, θα επανέλθω δυναμικός και πάλι!
Φέτος η χρονιά τελείωσε πολύ νωρίς, στις 6 Μαίου, και οι εξετάσεις τελειώνουν στις 10 Ιουνίου. Αυτό έγινε γιατί οι καθηγητές που είναι και εξεταστές στην περίοδο των εξετάσεων παίρνουν κάποια επιπλέον χρήματα, αλλά τώρα, επειδή οι εξετάσεις τελειώνουν στο όριο που θα τέλειωνε η παράδοση των μαθημάτων, μέσα στη χρονιά δηλαδή, το κράτος δε θα χρειαστεί να τους πληρώσει. Όπως φαίνεται, λόγω οικονομικής κρίσης, το κράτος προσπαθεί να κόψει από παντού!
Μετά τις 10 Ιουνίου λοιπόν, επανερχόμαστε στα φυσιολογικά!
Archive for Μαΐου, 2011
περιττώματα κουνελιού
Τα κουνέλια είναι αρκετά χρήσιμα ζώα σε πολλά πράγματα. Εκτός του ότι είναι πολύ καλά κατοικίδια, μπορούν να δώσουν πολλά άλλα σε κάποιον που τα έχει.
Το πιο γνωστό προϊόν που παράγεται απ’τα κουνέλια είναι αναμφίβολα το κρέας τους. Τα κουνέλια εκτρέφονταν ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή για το κρέας τους. Το κρέας του κουνελιού θεωρείται πολύ χαμηλό σε λιπαρά, γι’αυτό και οι εξερευνητές που ταξίδευαν σε αρκτικές περιοχές και τρέφονταν αποκλειστικά με κρέας κουνελιού
γρήγορα παρουσίασαν συμπτώματα υποσιτισμού.
Θεωρείται καλό για μια διατροφή χαμηλή σε χοληστερίνη. Έχω φάει κουνέλι πολύ λίγες φορές. Επειδή όμως τώρα έχω
ένα κατοικίδιο κουνέλι,
πλέον θεωρώ ασυμβίβαστη την ιδέα του κουνελιού ως φαγητού κι αυτήν ως κατοικιδίου. Στο μυαλό μου δηλαδή το κουνέλι έχει γίνει κατοικίδιο παρά φαγητό. Δε μπορώ πλέον να φάω κουνέλι, όπως δεν τρώω γάτες. Γι’αυτό και θ’αναφερθώ μόνο στα χρήσιμα προϊόντα ή υπηρεσίες που δεν εμπεριέχουν το θάνατο του κουνελιού, τα οποία δεν είναι και ασήμαντα. Εκτός του ότι είναι αβλαβή για το ζώο, συχνά είναι και ωφέλιμα γι’αυτό.
Κοπριά
Δεν είναι τόσο γνωστό, αλλά η κοπριά του κουνελιού είναι ένα από τα καλύτερα οργανικά λιπάσματα. Περισσότερα
εδώ
και
εδώ.
Η κοπριά του κουνελιού θεωρείται κρύα, δηλαδή μπορεί ν’αναμειχθεί με το χώμα χωρίς προηγούμενη επεξεργασία (χώνεμα), χωρίς να καίει τις ρίζες των φυτών. Είναι ιδιαίτερα υψηλή σε άζωτο και φώσφορο. Όπως όλα τα στερεά οργανικά λιπάσματα είναι βραδείας αποδέσμευσης, δηλαδή διαλύεται σιγά-σιγά. Η κοπριά του κουνελιού διαλύεται σχετικά αργά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα κατά την προετοιμασία του χώματος για φύτεμα ή και κατά την περίοδο ανάπτυξης. Είναι ξηρή και σχεδόν άοσμη, κάνοντάς την εύκολη στην αποθήκευση και βολική στη χρήση. Γι’αυτό λοιπόν αν έχετε κουνέλι, μην πετάτε τα περιττώματα, αλλά κρατήστε τα για χρήση στα φυτά. Κι αν δεν έχετε φυτά, μπορείτε να τα δώσετε σε κάποιον άλλον που καλλιεργεί.
Εκτός του ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακατέργαστη, μπορεί, όπως και κάθε οργανικό υλικό,
να κομοστοποιηθεί
ή και να
κομποστοποιηθεί με γεωσκώληκες
Σε περίπτωση που κομποστοποιείτε υλικά, μπορείτε να ρίχνετε την κοπριά του κουνελιού μαζί με το βρώμικο υπόστρωμα στο δοχείο ή σωρό κομποστοποίησης. Αν κομποστοποιείτε με σκουλήκια, καλό είναι να αφαιρείτε από το βρώμικο υπόστρωμα τη γωνία όπου ουρεί το κουνέλι, γιατί τα ούρα έχουν άλατα και είναι βλαβερά για τα σκουλήκια.
Έχω παρατηρήσει ότι τα κουνέλια αφοδεύουν πολύ. Τόσο καιρό τα περιττώματα έφευγαν στα σκουπίδια, αλλά τώρα που έμαθα για την αξία τους υπολόγισα ότι μετά από λίγα καθαρίσματα θα έχω μαζέψει ικανοποιητική ποσότητα για τα φυτά μου, και ίσως περισέψει και λίγο.
Σημείωση: Τα κόπρανα του κουνελιού θα πρέπει να είναι όπως αυτά της φωτογραφίας στρογγυλά και στερεά. Αν είναι μαλακά, μπορεί να υπάρχουν 2 περιπτώσεις: ή έχουν βρεχτεί από ούρα ή νερό και μαλάκωσαν, ή υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο πεπτικό σύστημα του κουνελιού. Αν είναι λίγα ή μικρά, τότε μπορεί να υπάρχει πρόβλημα στην κινητικότητα του πεπτικού συστήματος ή ενσφήνωση (επείγουσα κατάσταση). Αν είναι πολλά μικρά ανακατεμένα με τρίχες, τότε μια μπάλα τριχών έχει σχηματιστεί στο πεπτικό σύστημα του κουνελιού από το καθάρισμα του σώματός του, κι από έλλειψη φυτικών ινών δεν μπόρεσε να τις βγάλει εύκολα. Επείγουσα κατάσταση αν συνεχιστεί για λίγες μέρες. Η διάρροια είναι επίσης μια πολύ επείγουσα κατάσταση ιδίως στα μικρά, που αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, οδηγεί σε αφυδάτωση ή και θάνατο του ζώου. Συχνά Στα μικρά κουνελάκια ο θάνατος επέρχεται ταχύτατα, πριν προλάβει να γίνει θεραπεία. Τέλος, αν παρατηρήσετε μακρουλά, μαλακά κόπρανα μ’έντονη μυρωδιά και σχήμα μούρου, αυτά είναι φυσιολογικά προϊόντα της πρώτης πέψης. Τα κουνέλια πέπτουν την τροφή τους δύο φορές – πρώτα το τρώνε, το αφοδεύουν σ’αυτή τη μορφή, μετά το ξανατρώνε και βγάζουν τα γνωστά περιττώματα. Συνήθως τρώνε τα προϊόντα της 1ης πέψης απευθείας απ’τον πρωκτό, αλλά αν υπάρχει συνεχής υπεραφθονία τροφής ή κάποιο πρόβλημα κάποιες φορές μπορεί να τ’αφήσουν.
Κατανάλωση φυτικών σκουπιδιών
Τα κουνέλια κάνουν πολύ καλή ανακύκλωση άχρηστων φυτικών υλικών. Μπορούν να φάνε κοινά ενοχλητικά αγριόχορτα όπως ραδίκια, λάπατα, γλιστρίδες, πεντάνευρο (φαγώσιμα κι απ’τον άνθρωπο), τσουκνίδες (μόνο ξεραμένες), αγρωστώδη (αγριάδα και παρόμοια σταχυοειδή φυτά), άχρηστα υλικά από φυτά όπως βλαστοί και φύλλα από ηλιόσπορο ύστερα από την παραγωγή ή κλαδέματα από μουριά, μηλιά, αχλαδιά ή αμπέλι, σκουπίδια από την παρασκευή φαγητού όπως φλούδες αγκουριού, καρότου, λεπτές ρίζες παντζαριού ή ραπανιού, φύλλα από ραπανάκι, βάσεις κουνουπιδιού, μπροκόλου ή μαρουλιού, καπάκια πιπεριάς κ.ά., επίσης σε μικρότερη ποσότητα φλούδες φρούτων όπως μήλου ή αχλαδιού.
Έχω δώσει τα περισσότερα από τα παραπάνω στο κουνέλι μου, ως μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής. Θα πρέπει όμως να είστε σίγουροι αν αυτό που πρόκειται να του δώσετε είναι ασφαλές ή όχι. Για παράδειγμα, οι φυτρωμένες πατάτες, υλικό (εκτός της σάρκας των φρούτων) από κερασιά, ροδακινιά, δαμασκινιά ή παρόμοια δέντρα, υλικό από εσπεριδοειδή, οποιοδήποτε γνωστό δηλητηριώδες φυτό, οτιδήποτε χαλασμένο, μουχλιασμένο ή σάπιο, υλικά από δημητριακά, γλυκά, γαλακτοκομικά ή ζωικής προέλευσης, δε θα πρέπει να ταϊζονται στα κουνέλια.
Επομένως τα κουνέλια είναι πολύ καλοί ανακυκλωτές μετατρέποντας άχρηστα μέρη των φυτών ή της τροφής μας σε καλής ποιότητας κοπριά για τα φυτά μας. Δύο ακόμα λόγοι για να έχετε ένα κατοικίδιο κουνέλι.
Άλλα προΪόντα
Κάποιες φυλές κουνελιών, όπως τα κουνέλια Αγκύρας (αγκορά), παράγουν μαλλί. Το μαλλί μαζεύεται με κούρεμα των κουνελιών, χωρίς να γίνεται κάποια βλάβη σ’αυτά. Επίσης, η γούνα και το δέρμα του κουνελιού χρησιμοποιούνται, αλλά αυτό και πάλι εμπεριέχει το θάνατο του ζώου. Θα μπορούσαν ωστόσο να παρθούν μετά το φυσικό του θάνατο, αν και για τους περισσότερους κουνελόφιλους ούτε αυτό θά’ταν καλή ιδέα.
Σημείωση: Το φυτό αναγνωρίστηκε ως οινοθήρα (oenothera speciosa). Παρακάτω υπάρχουν καλλιεργητικές πληροφορίες, η ιστορία του φυτού μου κι εκτενής περιγραφή φυσικά, για να γίνει η αναγνώριση σωστά.
άνθος του φυτού
Το παραπάνω φυτό της φωτογραφίας προστέθηκε πέρσι στη συλλογή μου. Είναι ένα απ’τ’αγαπημένα μου πολυετή ανθοφόρα. Αν και για τα περισσότερα των φυτών μου γνωρίζω το ακριβές είδος, ή, αν αυτό δε γίνεται, π.χ. στην περίπτωση των υβριδίων, το όνομα του γένους, γι’αυτό το φυτό όμως δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για το είδος και την ταξινόμησή του. Το μόνο που ξέρω αρκετά καλά είναι οι καλλιεργητικές ανάγκες.
Αυτό το φυτό είναι κλώνος από φυτά στο Πολύχρονο Χαλκιδικής. Εκεί θείοι μου έχουν εξοχικό και γι’αυτό έχω πάει αρκετές φορές. Το φυτό αυτό μπορει να βρεθεί καλλιεργούμενο αρκετά συχνά. Από εκεί επίσης προέρχονταν και τα φυτά που είχαμε στο χωριό μου, Πύργοι Κοζάνης. Στη Θεσσαλονίκη το έχω δει σπάνια. Τέτοιο φυτό έχει κι ο Χάμπος007, αλλά δεν ξέρω από πού το πήρε.
Το μόνο σίγουρο που ξέρω γι’αυτό το φυτό είναι ότι είναι ένα πολυετές δικοτυλήδωνο. Όπως φαίνεται είναι ριζωματώδες, γιατί μία μόνο φυτεμένη ρίζα μπορεί γρήγορα να δημιουργήσει πολλές παραφυάδες. Οι ‘παραφυάδες’ αυτές σίγουρα δεν προέρχονται από σπόρο που πέφτει, γιατί μπορεί να εμφανιστούν και πριν την ανθοφορία. Το φυτό έχει λεπτές και ανοιχτόχρωμες, αλλά βαθιές ρίζες. Οι υπέργειοι βλαστοί του είναι λεπτοί ή μέτριου πάχους στη βάση, λείοι, εύκαμπτοι και σκληροί. Μέχρι ένα συγκεκριμένο ύψος στηρίζονται από μόνοι τους, αλλά μετά από κάποιο διάστημα λυγίζουν και κρεμάνε. Το φυτό είναι ημιαναρρηχόμενο. Συχνά οι βλαστοί απλώνουν, ακουμπούν σ’επιφάνειες ή μπλέκονται μεταξύ τους ή και σε άλλα φυτά. Το φυτό αυτό δεν είναι πολύ πυκνό. Αν και υπάρχουν μικρά κλαδάκια στις μασχάλες των φύλλων, εξαιτίας της έντονης κυριαρχίας της κορυφής, συνήθως δεν αναπτύσσονται. Μερικά κλαδιά αναπτύσσονται κοντά στη βάση του βλαστού. Αν η κορυφή κοπεί, κάποια κλαδιά θ’αναπτυχθούν, αλλά πάλι το φυτό θα διατηρήσει το αραιό κι απλούμενο σχήμα του. Τα φύλλα είναι εναλάξ, περίπου 4 εκατοστά (άλλα μεγαλύτερα άλλα μικρότερα) και πλατιά, οδοντωτά, λεία, με κανονικό μίσχο. Μπορεί να είναι απλά ή σύνθετα, με μικρά, άμισχα, τριγωνικά φυλλαράκια στο σημείο ένωσης του ελάσματος του φύλλου με το μίσχο. Φύλλα προς τη βάση είναι πιο σύνθετα.
Τα άνθη βγαίνουν στις μασχάλες των φύλλων, αφού το φυτό έχει πάρει κάποιο ύψος και στηρίζονται σ’έναν κοντό, μικρό βλαστό. Είναι κάπως χωανοειδή, διαμέτρου περίπου 3-6 εκατοστών, με 4 πέταλα χωρισμένα ελαφρά σε 2 λοβούς και το κέντρο τους είναι κίτρινο. Οι στήμονες είναι, όπως προσπάθησα να τους μετρήσω, 4 ή και περισσότεροι με επιμήκεις ανθήρες που ρίχνουν πολύ γύρη. Ο κάλυκας έχει 4 πλευρές, όσα είναι και τα σέπαλα. Τα σέπαλα, μαζί μάλλον με τα πέταλα, δημιουργούν ένα στενό σωλήνα από τον κάλυκα ως το ανοιχτό μέρος του άνθους. Τα σέπαλα ανοίγουν κι αυτά στο επάνω τέλος του σωλήνα, αν και είναι πολύ μικρά. Τα άνθη έχουν ένα ελαφρύ άρωμα λεμονιού. Τα μπουμπούκια είναι κυλινδρικά, και δεν ανοίγουν όλα μαζί συγχρόνως. Μετά την πτώση του άνθους σχηματίζεται μια μικρή κάψουλα, που παραμένει γι’αρκετό χρόνο στο φυτό.
Το φυτό αυτό είναι πολυετές, με περίοδο μεγαλύτερης ανάπτυξης την άνοιξη. Προς τα μέσα-τέλη άνοιξης κι όλο το καλοκαίρι ανθίζει σχεδόν συνεχώς με μια μικρή παύση στα μέσα καλοκαιριού-φθινόπωρο, οπότε αναπτύσσεται πάλι. Το χειμώνα μπορεί οι ψηλοί βλαστοί να ξεραθούν, αλλά πάντα μερικά φύλλα μένουν. Επανέρχεται την άνοιξη πολύ γρήγορα. Στους Πύργους Κοζάνης (μέσο υψόμετρο 800 μ.) παγώνει και καταστρέφεται. (Ενημέρωση 2/8/2011: Έκανα πολύ μεγάλο λάθος. Νόμισα ότι καταστράφηκε όταν το επισκέφθηκα τον Απρίλιο και είδα μόνο λίγα ξερά κλαδιά. Διάβασα όμως ότι στις κρύες περιοχές αργεί να εμφανιστεί στην επιφάνεια. Τον Ιούνιο που το ξαναείδα είχε γίνει τουλάχιστον τριπλάσιο από πέρσι, με πάρα πολλά άνθη.)
ολάνθιστο φυτό τον Ιούνιο στους Πύργους
Καλλιεργείται σε πολλά περιβάλλοντα. Και στο έδαφος και σε δοχεία. Χρειάζεται χώμα με καλή αποστράγκιση, ήλιο ή ελαφριά ημισκιά με λίγες ώρες ήλιο και κανονικό πότισμα και λίπανση. Αν καλλιεργείται σε δοχείο, θα χρειαστεί βαθιά γλάστρα για ν’απλώσει τις ρίζες του.
Το δικό μου φυτό το έχω σε μια μεσαία γλάστρα μ’ελαφρύ χώμα, σε θέση ημισκιερή με μερικές ώρες απευθείας ήλιο και αναπτύσσεται γρήγορα κι ανθίζει συνεχώς αυτήν την εποχή. Το χειμώνα δεν του δίνω κάποια προστασία. Ο Χάμπος007 το διατηρεί σε παρόμοιες συνθήκες.
Από τη φωτογραφία και την εκτενή περιγραφή, παρακαλώ όποιος γνωρίζει αυτό το φυτό, να μου το αναγνωρίσει κάνοντάς ένα σχόλιο.
Πηγή:<
<<a href="http://www.tovima.gr">Το Βήμα</a>
Τυφλοί βλέπουν με την «όραση της νυχτερίδας»
Μέσω ηχοεντοπισμού ενεργοποίηση του οπτικού φλοιού του εγκεφάλου
Ουάσινγκτον
Ορισμένα τυφλά άτομα έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν την ηχώ προκειμένου να «δουν» πού βρίσκονται τα αντικείμενα γύρω τους. Με τον τρόπο αυτό διαθέτουν ένα εσωτερικό ηχητικό «GPS» το οποίο τους βοηθά να κινούνται στον χώρο. Τώρα μια νέα μελέτη μαρτυρεί ότι τα άτομα αυτά είναι πιθανό να χρησιμοποιούν ακόμη και οπτικά τμήματα του εγκεφάλου τους ώστε να επεξεργάζονται τους ήχους. Η μελέτη αυτή που ανήκει σε καναδούς επιστήμονες εντοπίζει για πρώτη φορά την περιοχή του εγκεφάλου των ατόμων που έχουν την «όραση της νυχτερίδας».
Ο ηχοεντοπισμός αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό των νυχτερίδων οι οποίες εκπέμπουν ήχους σε υψηλό τόνο και στη συνέχεια χρησιμοποιούν την ηχώ που παράγεται για να εντοπίσουν τη λεία τους στο σκοτάδι. Ωστόσο και κάποια τυφλά άτομα χρησιμοποιούν τον ηχοεντοπισμό παράγοντας συγκεκριμένους ήχους με τη βοήθεια της γλώσσας τους ώστε να εντοπίζουν τα εμπόδια μέσα στον χώρο. Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση «PLoS ONE», είναι η πρώτη που διερευνά τον εγκέφαλο των τυφλών ατόμων που χρησιμοποιούν τον ηχοεντοπισμό.
Η μελέτη
Η μελέτη διεξήχθη σε δύο τυφλούς άνδρες που έχουν την ικανότητα του ηχοεντοπισμού. Ο ένας εξ αυτών, ο οποίος αναφέρεται με τα αρχικά ΕΒ, ήταν ηλικίας 43 ετών και είχε τυφλωθεί στους 13 μήνες ζωής ενώ ο δεύτερος, με τα αρχικά LB, ήταν ηλικίας 27 ετών και τυφλώθηκε στα 14 έτη του.
Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι όταν οι δύο αυτοί ασθενείς άκουγαν ηχογραφήσεις του εαυτού τους στις οποίες χρησιμοποιούσαν ήχους για να εντοπίζουν αντικείμενα, ενεργοποιούνταν περιοχές του εγκεφάλου τους οι οποίες υπό φυσιολογικές συνθήκες συνδέονται με την όραση. Οι επιστήμονες κατάφεραν να αποτυπώσουν τη δραστηριότητα των εγκεφαλικών περιοχών των εθελοντών μέσω λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας η οποία μετρά τη ροή του αίματος σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου παρέχοντας στοιχεία για τη δραστηριότητά του σε πραγματικό χρόνο.
Ενεργοποίηση του οπτικού φλοιού
Συγκεκριμένα οι τομογραφίες έδειξαν ότι όταν οι εθελοντές άκουγαν τις ηχογραφήσεις τους ενεργοποιείτο ο οπτικός φλοιός του εγκεφάλου. Ηταν επίσης αξιοσημείωτο το γεγονός ότι όταν οι δύο άνδρες άκουγαν ήχους με ή χωρίς ηχώ, ο οπτικός φλοιός τους αποκρινόταν με βάση την ύπαρξη της ηχούς. Την ίδια στιγμή ο ακουστικός φλοιός που είναι υπεύθυνος για την επεξεργασία των ήχων, δεν εμφάνιζε διαφορές στην απόκρισή του είτε υπήρχε ηχώ είτε όχι.
Η υποβολή στα ίδια ακριβώς τεστ δύο ανδρών που δεν ήταν τυφλοί και δεν διέθεταν ικανότητα ηχοεντοπισμού έδειξε ότι δεν εμφανίστηκε ιδιαίτερη δραστηριότητα στον οπτικό φλοιό τους.
Ηχοεντοπισμός όπως …όραση
«Τα στοιχεία μας δείχνουν σαφώς ότι οι δύο ασθενείς χρησιμοποιούν τον ηχοεντοπισμό με έναν τρόπο που μοιάζει με την όραση» σημειώνουν οι συγγραφείς της μελέτης από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Ρότμαν στο Τορόντο και προσθέτουν: «Με αυτόν τον τρόπο τα στοιχεία δείχνουν ότι ο ηχοεντοπισμός μπορεί να προσφέρει στα τυφλά άτομα έναν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας και αυτοπεποίθησης».
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν πως με δεδομένο ότι τα τυφλά άτομα προχωρούν σε «αναδιοργάνωση» του εγκεφάλου τους σε σύγκριση με τα άτομα που έχουν όραση, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες σε μεγάλους αριθμούς ατόμων προκειμένου να αποκαλυφθούν τα μυστικά του εγκεφάλου. Σε κάθε περίπτωση, όπως λένε οι ειδικοί, η μελέτη αποτελεί ένα πρώτο βήμα στην κατανόηση σχετικά με το πώς ο εγκέφαλος ορισμένων τυφλών ατόμων καταφέρνει να ακολουθεί μια διαδικασία η οποία είναι ουσιαστικώς 2 σε 1 – συγχωνεύει δηλαδή τον ήχο με την όραση.
Πηγή:
medicalnews.gr
Ιδιαίτερα χρήσιμες είναι οι ασκήσεις των ματιών καθώς χαλαρώνουν τους οφθαλμικούς μυς, αυξάνουν την κυκλοφορία του αίματος, τονώνουν τα … οπτικά νεύρα και
αποτελούν ένα καλό βοήθημα για τη βελτίωση της όρασης. Κυρίως, όμως, βοηθάνε τα μάτια να εστιάζουν καλύτερα. Στην αρχή μπορεί να νιώσετε μικρή ζάλη, αλλά
συνεχίστε για όσο αντέχετε. Είναι απαραίτητο να ξεκουράζετε τα μάτια σας μετά την ολοκλήρωση κάθε άσκησης κλείνοντας τα βλέφαρά σας και μένοντας ήρεμοι
για 1-2 λεπτά. Κάθε άσκηση θα πρέπει να την επαναλάβετε 15-20 φορές.
Κάθετες κινήσεις
Κινήστε τα μάτια σας πάνω κάτω όσο μπορείτε.
Οριζόντιες κινήσεις
Κινήστε τα μάτια σας οριζόντια από αριστερά προς τα δεξιά.
Διαγώνιες κινήσεις
Κινήστε τα μάτια σας από την πάνω δεξιά γωνία στην κάτω αριστερή.
Ημικυκλικές κινήσεις
• Κινήστε τα μάτια σας ημικυκλικά, αρχίζοντας από τη χαμηλότερη δεξιά γωνία, πηγαίνοντας στη συνέχεια προς τα πάνω, για να καταλήξετε στη χαμηλότερη αριστερή.
• Σταματήστε στο χαμηλότερο σημείο του κάτω ημικυκλίου.
• Αρχίστε από την πάνω δεξιά γωνία, κατεβείτε προς τα κάτω και καταλήξτε στην πάνω αριστερή.
Κυκλικές κινήσεις
Κινήστε τα μάτια σας κυκλικά.
Πηγή:belife
η Λίμπο έγκυος κατασκευάζοντας τη φωλιά 23/5/2011
φωλιά 23/5/2011: τα κουνελάκια μόλις γεννήθηκαν
η Λίμπο μετά τη γέννα 23/5/2011
φωλιά 24/5/2011: τα κουνελάκια 1 ημέρας
φωλιά 25/5/2011: τα κουνελάκια 2 ημερών
κουνελάκι 4 ημερών στο χέρι μου 27/5/2011
φωλιά 30/5/2011: τα κουνελάκια 7 ημερών
φωλιά 31/5/2011: τα κουνελάκια 8 ημερών. Επειδή το 1 απ'τα 4 είναι γκρι-καφέ με διάφορες αποχρώσεις και σχέδια, ίσως τελικά ο πατέρας τους να μην είναι αλμπίνος.
κουνελάκι 14 ημερών στο μπολ φαγητού της μάνας του 6/6/2011
τα κουνελάκια 17 ημερών 9/6/2011
ένα από τα κουνελάκια την ίδια μέρα στο χέρι μου
το γκρίζο-καφέ κουνελάκι στο χέρι μου την ίδια μέρα
κουνελάκι 21 ημερών 13/6/2011
Όλη η οικογένεια εν ώρα φαγητού 17/6/2011. Τα κουνελάκια είναι 25 ημερών.
Πάλι όλη η οικογένεια εν ώρα φαγητού 20/6/2011. Τώρα τα κουνελάκια είναι 28 ημερών.
Κουνελάκι 32 ημερών 24/6/2011. Τώρα η ανάπτυξη είναι πιο αργή αλλά σταθερή.
Σε
προηγούμενο θέμα
έχω πει ότι έχω ένα κουνέλι. Το κουνέλι αυτό το έχω από τον Ιανουάριο. Η ιστορία σύντομα είναι η εξής: Η μητέρα μου αγόρασε από πετσόπ ένα κουνέλι για δώρο προς συγγενής στο Βόλο που είχαν μικρά παιδάκια. Μας το έδωσαν για αρσενικό. Μετά από λίγες μέρες μας έδωσαν ένα άλλο κάποιοι γνωστοί, αρσενικό κι αυτό και μάλλον αλμπινάκι. Το αγορασμένο αποφασίσαμε να το κρατήσουμε. Στην αρχη, όταν ήταν και τα δύο μαζί σπίτι μου στη Θεσσαλόνίκη, το δικό μας κουνέλι ανέβαινε συνέχεια πάνω στο αλμπινάκι, απ’ό,τι διάβασα, για λόγους κυριαρχίας, αφού αυτό ήταν και το μεγαλύτερο τότε. Μετά το αλμπινάκι έφυγε για το Βόλο, ενώ το δικό μας τ’ονομάσαμε Λίμπο (στην αρχή Ορέστη). Τον άλλον τα παιδάκια τον έβαλαν Πίπη. Τα δύο κουνελάκια λοιπόν ξαναβρέθηκαν και πάλι πριν ένα μήνα περίπου στο χωριό μου, Πύργοι Κοζάνης, στις διακοπές του Πάσχα. Ο Λίμπο ήταν 5 κι ο Πίπης 6 μηνών. Ο Πίπης τελικά μεγάλωσε πιο πολύ απ’το Λίμπο, κι ανέβαινε συνέχεια πάνω του. Προς το τέλος των διακοπών όμως κάπως μειώθηκε το καβάλημα. Μετά μόλις γύρισα στη Θεσσαλονίκη, η συμπεριφορά του Λίμπο ύστερα από λίγες μέρες άλλαξε ελαφρώς. Έγινε πιο επιφυλακτικός μαζί μου, φοβόταν πιο εύκολα, δεν ήθελε να τον χαϊδεύω πολύ κ.ά. Πριν 1 εβδομάδα περίπου είχα προσέξει κάτι μακρόστενους όγκους στην κοιλιά του, αλλά νόμισα απλώς ότι ήταν κοιλιακοί μύες, το συκώτι, ο σπλήνας ή κάποιο άλλο εσωτερικό όργανο.
Άλλά η μεγάλη αλλαγή έγινε προχθές στις 22 Μαΐου. Το πρωί, μόλις πήγα να το ταΐσω άχυρα, αντί να τα φάει, τα είχε μαζέψει στο στόμα του. Εγώ νομίζοντας ότι μπούκωσε το στόμα του ή του κόλλησαν στο λαιμό, προσπάθησα να του τα τραβήξω κι αυτός πεταγόταν. Μετά τα έψαχνε και τα ξαναμάζευε. Έψαχνε απεγνωσμένα ένα μέρος για να τ’αφήσει. Μετά από μια γρήγορη αναζήτηση βρήκα ότι τέτοια συμπεριφορά εκδηλώνουν τα θηλυκά που πρόκειται να κατασκευάσουν φωλιά. Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να οφείλεται είτε σε ψευδοκύηση (ανεμογκάστρι), συχνό φαινόμενο στα κουνέλια, είτε σε πραγματική εγκυμοσύνη, λίγες μέρες πριν τη γέννα, και δεν μπορεί κάποιος να τη σταματήσει, αλλά σταματά μόνη της. Τις έβαλα λοιπόν σχισμένα σε λωρίδες χαρτιά και πολύ άχυρο, μαζί μ’ένα κομμένο χάρτινο κουτί για φωλιά. Στην αρχή άρχισε να στρώνει μέσα στο κουτί, αλά μετά την άλλαξε τοποθεσία. Ρώτησα και στο
φόρουμ
στο οποίο είμαι γραμμένος για τη συμπεριφορά αυτή κι όλοι μ’επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για θηλυκό. Μετά πρόσεξα επίσης ότι οι όγκοι μέσα στην κοιλιά της είχαν μεγαλώσει πολύ, και υποψιάστηκα ότι ίσως δεν είναι ψευδοκύηση, αφού πριν από 1 μήνα είχε βρεθεί με τον αρσενικό Πίπη στο χωριό. Βρήκα και θηλές στο κάτω μέρος του σώματός της, και με μια γρήγορη εξέταση της γεννητικής περιοχής, δε βρήκα όρχεις. Έως τότε δεν το είχα προσέξει ποτέ από κάτω, αφού νόμιζα ότι ήταν σίγουρα αρσενικό.
Την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 23 Μαΐου, είχε στρώσει τη φωλιά της με γούνα. Τη μέρα εκείνη συνέχιζε να τη φτιάχνει και να στρώνει. Μετά έφυγα απ’το σπίτι. Στις 4 το απόγευμα που γύρισα, βρήκα τη Λίμπο να συνεχίζει την τελειοποίηση της φωλιάς της. Όταν ξαναβγήκα στις 6 και κάτι το απόγευμα τις έδωσα λίγα άχυρα για τη φωλιά, αλλά αυτή τα έφαγε. Πήγα να δω τι γίνεται στη φωλιά, μήπως γέννησε, τα έφαγε ή γέννησε νεκρά, και ακούμπησα ένα μικρό πλασματάκι που κουνήθηκε πιο πέρα! Ψάχνοντας καλύτερα, βρήκα 4 ζωντανά, υγειή, μικρά, τυφλά και γυμνά, ροζ, με μεγάλα κεφαλάκια και μικρά αφτάκια, ζεστά και μαλακά και με λεπτά κοκκαλάκια κουνελάκια! Καταχαρούμενος ανακοίνωσα το γεγονός σ’όλους.
Τελικά ο Λίμπο μας βγήκε η Λίμπο! Είναι γνωστό ότι ο διαχωρισμός του φύλου είναι δύσκολος στα νεαρά κουνέλια, και πιστεύω πως αυτός που μας το έδωσε δεν ήξερε καν τι είναι, απλώς μάλλον όλι λένε ότι είναι αρσενικά, άρα δε γεννάνε, για να τα πουλήσουν ευκολότερα.
Το κλουβί με την κουνέλα και τα μικρά βρίσκεται σε μια γωνία του μπαλκονιού, μακριά από την κίνηση και προστατευμένο από τον ήλιο και τη βροχή. Τα κουνελάκια περνούν όλο το χρόνο τους ακόμα στη ζεστή, από άχυρα, χαρτιά και τρίχες φωλίτσα τους. Σαλεύουν λίγο, στις θέσεις τους, χωρίς ακόμα κάποιον προσανατολισμό, αφού είναι ακόμα τυφλά. Ακόμα δε μπορούν να στηριχθούν κανονικά. Βρίσκονται κοντά μεταξύ τους, κάτω από το χαλί των τριχών της μάνας τους. Η κουνέλα δεν έχει ιδιαίτερο δεσμό με τα μικρά της. Τα θηλάζει 1-2 φορές την ημέρα, νωρίς το πρωί και το σούρουπο ή μέσα στη νύχτα, τα γλείφει και κατά τ’άλλα τ’αφήνει προστατευμένα στη φωλιά τους. Το γάλα της είναι πολύ παχύ και θρεπτικό ώστε να τα κρατά για πολλές ώρες. Στη φύση, η κουνέλα σκάβει για τη φωλιά της ένα ξεχωριστό από την αποικία λαγούμι με αδιέξοδο, προστατευμένο από τους εχθρούς και τ’άλλα κουνέλια. Επιπλέον κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι κουνέλες διατηρούν την ετοιμότητα και την ενεργητικότητά τους, χωρίς να δείχνουν κανένα σημάδι κόπωσης. Αυτές οι συμπεριφορές έχουν εξελιχθεί για την καλύτερη δυνατή προστασία της μητέρας και των μικρών απ’τους εχθρούς. Το τεμπέλιασμα της κουνέλας κατά την εγκυμοσύνη ή δίπλα στα μικρά ίσως την έκανε αυτήν και τα μικρά της ευκολότερο στόχο για τους θηρευτές.
Από το φόρουμ και από πολλές άλλες σελίδες, έχω πληροφορηθεί ότι οι κουνέλες, κυρίως αυτές που γεννούν σε μικρή ηλικία, μπορεί να παραμελήσουν τα μικρά τους. Ακόμα μπορούν να τα κανιβαλίσουν αν στρεσσαριστούν, δεν υπάρχει τροφή ή αντιληφθούν από τη μυρωδιά κάποια αλλαγή. Το τελευταίο συνήθως δε γίνεται στα κουνέλια που έχουν συνηθίσει τον άνθρωπο και τον εμπιστεύονται. Καλύτερο πάντως είναι, πριν πιάσετε τα κουνελάκια, να χαϊδεύετε πρώτα τη μητέρα τους για να πάρουν τα χέρια σας τη μυρωδιά της. Τα κουνελάκια θα πρέπει να τα πιάνετε μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο, π.χ. στον καθημερινό έλεγχο ή στην απομάκρυνση κάποιου νεκρού. Εάν δεν τα βλέπετε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Τον περισσότερο καιρό είναι κρυμμένα μέσα στα υλικά της φωλιάς και δε φαίνονται.
Η συμπεριφορά σας προς την κουνέλα μετά τη γέννα δε θα πρέπει να είναι διαφορετική από πριν. Δηλαδή θα πρέπει να τη βγάζετε από το κλουβί για άσκηση, να τη χαϊδεύετε κανονικά, να της δίνεται παιχνίδια κ.ά. Το μόνο που αλλάζει είναι η ποσότητα και η ποιότητα της τροφής. Θα πρέπει να την ταΐζετε συχνότερα και ν’αυήσετε το ποσοστό της πρωτεΐνης στη διατροφή, π.χ. από την έτοιμη τροφή, για να κατεβάζει θρεπτικό γάλα και να μειωθεί η πιθανότητα κανιβαλισμού των μικρών.
Επιπλοκές από τη γέννα εμφανίζονται σπανιότατα στα κουνέλια. Ο τοκετός γίνεται πολύ γρήγορα, μετά η μητέρα τρώει τον πλακούντα και τον ομφάλιο λώρο, γλείφει τα μικρά κι όλα εντάξει. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπάρχει λίγο αίμα στη γεννητική περιοχή για λίγες ώρες η μέρες από κάποιο μικρό σχίσιμο κατά τη γέννα. Στη δική μου περίπτωση πρόσεξα λίγο αίμα χθες το μεσημέρη, γι’αυτό και την παρατηρούσα να γλείφει το μέρος συνέχεια, που όμως μέσα στη μέρα πέρασε. Αν ωστόσο παρατηρήσετε μεγάλη αιμοραγία ή άλλα επείγοντα συμπτώματα, θα πρέπει να πάτε την κουνέλα οπωσδήποτε στον κτηνίατρο. Θεωρητικά η κουνέλα μπορεί να ξαναμείνει έγκυος σύντομα μετά τη γέννα.
Κάθε μέρα το πρωί και το απόγευμα ελέγχω τα κουνελάκια, αν είναι ζωντανά και οι κοιλίτσες τους είναι φουσκωμένες (σημάδι ότι τα θηλάζει). Αν έχουν ζαρωμένη κοιλίτσα και βγάζουν φωνούλες, σημαίνει πως δεν τα προσέχει. Σ’αυτήν την περίπτωση γίνεται τα κουνελάκια να φροντιστούν από τον άνθρωπο, αλλά το ποσοστό επιβίωσης είναι μικρότερο του 10%.
Η Λίμπο ωστόσο φαίνεται να τα προσέχει. Όπως φαίνεται τα θηλάζει τακτικά και χρησιμοποιεί μονο το μισό κλουβί, το οποίο δεν είναι φωλιά.
Εάν όλα πάνε καλά, σε 10 μέρες αναμένω ν’ανοίξουν τα μάτια και να έχει βγει λίγο χνούδι, σε μερικές μέρες ακόμα ν’αρχίσουν να μεγαλώνουν αισθητά και να βγάζουν τρίχες, σε 3 εβδομάδες ν’αρχίσουν να τρώνε στερεή τροφή και σε 8 εβδομάδες ν’ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως. Πολλοί τα παίρνουν από τη μάνα πιο νωρίς στις 7 ή στις 6 εβδομάδες, ενώ άλλοι και νωρίτερα. Ο απογαλακτισμός λίγο νωρίτερα από το κανονικό ίσως δεν είναι και κάτι τόσο επικίνδυνο, αλλά αν απογαλακτιστούν σε πολύ μικρή ηλικία, δε θά’χουν προλάβει να πάρουν τ’αντισώματα και τα ωφέλημα βακτήρια του εντέρου που χρειάζονται και μπορεί να εμφανίσουν γαστρεντερικά προβλήματα. Σκέφτομαι πάντως να τα πάρω από τη μάνα πιο νωρίς από τις 8 εβδομάδες. Τα μικρά μπορούν να τρώνε έτοιμη τροφή κι άχυρο από τότε που αρχίζουν να τρώνε στερεά, αλλά λαχανικά καλό είναι να φάνε μετά τους 3 μήνες, αρχικά σε μικρές ποσότητες, αν κι εγώ άρχισα να δίνω στη Λίμπο από πιο νωρίς χωρίς κανένα πρόβλημα.
Όταν τα κουνέλια μεγαλώσουν, έχω κανονίσει να τα δώσω σ’άλλους που τα θέλουν. Έως τώρα έχω αρκετές παραγγελίες. Μερικοί θα πρέπει να περιμένουν τις επόμενες γέννες.
Οι κουνέλες δεν είναι κακές μάνες. Μπορεί η συμπεριφορά τους προς τα μικρά τους να φαίνεται σε κάποιους ανθρώπους σκληρή, αλλά αυτό το χαρακτηριστικό βοήθησε το είδος να επιβιώσει. Η γρήγορη ενηλικίωση, το μικρό χρονικό διάστημα κυοφορίας, τα πολλά μικρά, η γρήγορη ανάπτυξή τους, η μειωμένη δαπάνη της μητέρας προς φροντίδα των μικρών, είναι όλα χαρακτηριστικά που έχουν βοηθήσει ένα είδος, θήραμα πολλών αρπακτικών να διαιωνιστεί. Μπορεί να πεθαίνουν πολλά, αλλά παραμένουν πάντοτε αρκετά για τη διαιώνιση του είδους. Αυτή η στρατηγική αναπαραγωγής ωστόσο είναι καταστροφική για το οικοσύστημα σε μέρη που δεν υπάρχουν πολλοί φυσικοί εχθροί των κουνελιών, π.χ. στην Αυστραλία όπου τα κουνέλια έχουν υπερπολλαπλασιαστεί.
Από αυτήν την εμπειρία της αναπαραγωγής έχω μάθει και προτείνω τα εξής:
Ο μόνος οριστικός τρόπος για τη λύση του προβλήματος της αναπαραγωγής είναι η στείρωση. Στειρώνοντας τα κουνέλια σας, εκτός του ότι δε θα υπάρχει πλέον το πρόβλημα της αναπαραγωγής, θα μειωθούν επίσης και οι συμπεριφορές σχετιζόμενες με την αναπαραγωγή όπως σήμανση της περιοχής (για τ’αρσενικά) ή κατασκευή φωλιάς (για τα θηλυκά), και οι κυριαρχικές κι επιθετικές τάσεις σε ομάδες κουνελιών.
Αυτό που δε θα πρέπει να κάνετε είναι ν’απομονώσετε το κουνέλι σας, ειδίως αν είναι μόνο ένα, αντί να το στειρώσετε. Τα κουνέλια είναι κοινωνικά ζώα στη φύση και η επαφή μ’άλλα μέλη του είδους τους, έστω κι ευκαιριακή, είναι ωφέλιμη.
Τα παραπάνω γι’αυτούς που δε θέλουν τα κουνέλια ν’αναπαραχθούν, είτε γιατί δεν έχουν χώρο και χρόνο, είτε γιατί δεν έχουν κανέναν να δώσουν τους απογόνους, ή για πολλούς άλλους λόγους.
Για όσους όμως θέλουν ν’αναπαραγάγουν κουνέλια, ή έχουν την πρώτη τους γέννα, καλή επιτυχία!
Περισσότερες πληροφορίες για την αναπαραγωγή των κουνελιών:
εδώ
και
εδώ.
Ενημέρωση 25/5/2011: Όλα είναι καλά. Θα ενημερώνω για νεότερα.
Ενημέρωση 27/5/2011: Τα κουνελάκια καλύπτονται από κοντό άσπρο χνούδι.
Ενημέρωση 1/6/2011: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει λίγο. Το τρίχωμά τους έχει μακρύνει. Ο προσανατολισμός τους, αν κι ακόμα δεν έχουν ανοίξει τα ματάκια τους, είναι σαφώς καλύτερος σε σχέση με τις πρώτες μέρες. Αρχικά κάθονταν κολλημένα μεταξύ τους στη φωλιά, κάτω από τις τρίχες τις μάνας τους, έφευγαν προς τα πίσω όταν πήγαινα να τ’ακουμπήσω, και όταν απομάκρυνα ένα, κινούταν κυκλικά σ’ένα σημείο. ¨Όταν το πήγαινα κοντά στη φωλιά, έβρισκε τ’άλλα πιθανόν με την όσφρηση ή την αίσθηση της θερμότητας. Τώρα κινούνται περισσότερο, έχουν βγεί στην επιφάνεια της φωλιάς, απομακρύνονται περισότερο μεταξύ τους, κι από τώρα άρχισαν να εξερευνούν το μέρος έξω από τη φωλιά. Χθες το απόγευμα παρατήρησα ότι έβγαλαν δοντάκια και ότι προσπαθούσαν να μασήσουν λίγη ξηρά τροφή. Η μάνα τους όμως συνήθως τα διώχνει από το μπολ του φαγητού. Η στήριξή τους είναι ακόμα ανεπαρκής. Μπορούν να καθίσουν στη στάση του κουνελιού, αλλά ακόμα περπατάνε με τα άκρα απλωμένα. Όταν πάνε να βάλουν λίγο παραπάνω δύναμη ή να περπατήσουν τρέμουν πολύ. Μέρα με τη μέρα το τρέμουλο μειώνεται, αλλά θα χρειαστούν αρκετές ακόμα μέρες μέχρι τα κουνελάκια να μπορέσουν να περπατήσουν και να πηδήξουν κανονικά. Τ’αφτάκια τους τέλος έχουν μακρύνει και μπορούν να τα κινήσουν προς διάφορες κατευθύνσεις. Τώρα μπορώ να τα πιάσω και να τα σηκώσω πολύ ασφαλέστερα. Επίσης όσο μεγάλωνουν, οι πιθανότητες κανιβαλισμού από τη μητέρα μειώνονται σημαντικά. Σιγά-σιγά στο μυαλάκι της κουνελίτσας μετατρέπονται από αναλώσιμο υλικό σε μέλη του είδους της. Τώρα πιστεύω ότι δεν υπάρχει πλέον κίνδυνος.
Ενημέρωση 2/6/2011: Όλα τα κουνελάκια, εκτός απ’το γκρίζο-καφέ, έχουν ανοίξει τα μάτια τους.
Ενημέρωση 6/6/2011: Όλα έχουν ανοίξει τα μάτια τους και η στήριξη και η κίνησή τους είναι πολύ καλύτερη. Άρχισαν και να πηδάνε. Έχουν μεγαλώσει περισσότερο. Τα αφτιά και το τρίχωμά τους έχουν μακρύνει και το μαύρο χρώμα, όπου το έχουν, γίνεται πιο έντονο. Έχουν γίνει πολύ δραστήρια και τρέχουν μες στο κλουβί ενοχλώντας μερικές φορές τη μάνα τους. Χθες επίσης παρατήρησα το θηλασμό πρώτη φορά. Έγινε περίπου στις 10 η ώρα το βράδυ. Η Λίμπο καθόταν όρθια και μαζεμένη σε μια σκοτεινή γωνιά του κλουβιού, κι όλα τα κουνελάκια βρίσκονταν απο κάτω της και είχαν τα κεφαλάκια τους στην κοιλίτσα της. Κράτησε λίγο αυτό, αλλά όταν πήγα ν’ανοίξω το κινητό να βγάλω καμία φωτογραφία και ξαναγύρισα, είχε τελειώσει. Τη φωλιά την έχω αφαιρέσει εδώ και μερικές μέρες.
Ενημέρωση 9/6/2011: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει περισσότερο. Όταν δεν είναι η μάνα κοντά, πηγαίνουν και τρώνε λίγο απ’την τροφή της.
Ενημέρωση 14/6/2011: Μεγάλες αλλαγές. Τα κουνελάκια μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο. Εδώ και μερικές μέρες άρχισαν να βγαίνουν μόνα τους απ’το κλουβί και να τρέχουν έξω. Κινούνται πλέον κανονικά. Μερικές φορές πετάγονται αστραπιαία από το ένα μέρος στ’άλλο και κρύβονται στις γωνίες με αποτέλεσμα να μη μπορώ να τα πιάσω εύκολα. Το καφέ ιδίως τείνει να χώνεται στα πιο απίθανα σημεία. Συνήθως ωστόσο βρίσκονται συγκεντρωμένα σε κάποια γωνία όλα μαζί. Μολονότι μπορούν να βγούν από το κλουβί, ακόμα δε μπορούν να ξαναμπούν. Επίσης δεν έχουν μάθει ακόμα να αφοδεύουν σε συγκεκριμένο μέρος όπως η μάνα τους και γι’αυτό το μέρος όταν τα βγάζω γεμίζει κόπρανα.
Ίσως είναι μύθος το ότι τα μικρά κουνελάκια δε θα πρέπει να τρέφονται για τους πρώτους τρεις μήνες με φρέσκα λαχανικά. Έχω παρατηρήσει όλα να τρώνε από τις αγγουρόφλουδες της μάνας τους χωρίς προβλήματα. Στο
rabbit.org
ότι αυτό το μέτρο προτείνεται γιατί πολλά από τα κουνελάκια που πωλούνται στα πετσόπ έχουν απογαλακτιστεί νωρίτερα από το κανονικό διάστημα των 7-8 εβδομάδων, κι ακόμα δεν έχουν πάρει όλα τ’απαραίτητα αντισώματα. Άρα αν τρέφονται καλά απ’τη μάνα και τρώνε και λίγα λαχανικά δε θα πρέπει να υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Άλλωστε στη φύση τι τρώνε;
Ενημέρωση 8/7/2011: Τα κουνελάκια έχουν μεγαλώσει αρκετά, αν και η ανάπτυξη έχει μειωθεί κάπως σε σχέση με τις πρώτες εβδομάδες. Αναπτύσσονται δηλαδή κανονικά. Τώρα επίσης τρώνε πολύ περισσότερα χόρτα και λαχανικά, μαζί με την έτοιμη τροφή, αλλά πίνουν πάλι το γάλα τους από τη Λίμπο. Αυτό το διάστημα είναι στο χωριό μου, Πύργοι Κοζάνης, όπου και θα παραμείνουν έως το τέλος του καλοκαιριού, οπότε θα τα δώσω σ’αυτούς που τα ζητάνε.
Ενημέρωση 2/8/2011: Εδώ και λίγες εβδομάδες, από τις 20 Ιουλιου περίπου, τα κουνελάκια έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Ήδη αρχίσαμε να δίνουμε σε όσους θέλουν στο χωριό. Όσοι μου ζητούν από Θεσσαλονίκη θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να μεγαλώσουν τα
καινούργια.
Μετά μάλλον θα της κάνω μια στείρωση, γιατί ήδη είναι δύσκολο να βρω κάποιον να πάρει τα κουνελάκια.
Ενημέρωση 1/9/2011: Τελικά η Λίμπο ξαναζευγάρωσε και μάλλον πάλι θα ξαναέχω κουνελάκια.
Συχνά στα στατιστικά του ιστολογίου βρίσκω αναζητήσεις από ανθρώπους που θέλουν να μεγαλώσουν γυρίνους σε ενυδρείο. Όμως αυτό δεν είναι κάτι τόσο απλό κι εύκολο.
Πρώτον γιατί υπάρχουν πάρα πολλά είδη βατράχων, το καθένα με διαφορετικούς γυρίνους που έχουν διαφορετικές ανάγκες και χρόνο μεταμόρφωσης. Οι περισσότεροι γυρίνοι μεταμορφώνονται σε μερικούς μήνες, κάποιοι άλλοι από είδη της ερήμου σε λίγες εβδομάδες και άλλοι λίγων ειδών και σ’ένα χρόνο. Επίσης η διατροφή των γυρίνων των διαφόρων ειδών είναι διαφορετικοί. Οι περισσότεροι είναι φυτοφάγοι, αλλά υπάρχουν και παμφάγοι και σαρκοφάγοι, ακόμα και κανιβαλιστικοί. Οι ανάγκες σε θερμοκρασία, ροή ή όχι του νερού και σε ph του νερού μπορεί να ποικίλουν ανάμεσα στα είδη.
Δεύτερον γιατί οι περισσότεροι γυρίνοι χρειάζονται ειδική φροντίδα. Κατά κανόνα χρειάζονται νερό άριστης ποιότητας. Η ανθεκτικότητά τους σε βεβαρυμένο νερό ποικίλει ανάλογα με το είδος. Επίσης ο υπερπληθυσμός προκαλεί μείωση της ανάπτυξης ή και κανιβαλισμό σε μερικά είδη.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι γενικεύσεις δεν μπορούν να γίνουν. Παρόλα αυτά υπάρχουν άρθρα στο Διαδίκτυο σχετικά με το μεγάλωμα των γυρίνων γενικά.
Εάν έχετε πάρει γυρίνους από τη φύση για να μεγαλώσετε (αφού έχετε βεβαιωθεί για το είδος και τις ανάγκες του), καλό είναι ν’αφήσετε τα βατραχάκια πολύ κοντά κι όχι μέσα στο νερό, στο ίδιο σημείο όπου τα βρήκατε.
Μνημείο των Ηρώων των Πύργων
Στις 15 Μαίου, δηλαδή 5 μέρες πριν, έγινε στους Πύργους Κοζάνης, το χωριό της μητέρας μου, το μνημόσυνο προς τιμήν των πεσόντων της σφαγής του 1944. Θα έκανα τη σχετική δημοσίευση ανήμερα, αλλά δεν είχα επαρκή στοιχεία για το τι έγινε, ποιοι παρεβρέθηκαν κ.ά. Τώρα έχω βρει το βίντεο το οποίο έχω στο τέλος.
Το μνημόσυνο αυτό γίνεται την άνοιξη κάθε χρόνο, χωρίς σταθερή ημερομηνία.
Στις 24 Απριλίου του 1944 έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη σφαγή από τους Γερμανούς κατακτητές στην Ελλάδα, μετά απ’αυτήν των Καλαβρύτων. Οι Γερμανοί προέβησαν σ’αυτήν την ειδεχθή πράξη, όταν πληροφορήθηκαν ότι οι Πύργοι και η ευρύτερη περιοχή ήταν κέντρο δράσης αντιστασιακών οργανώσεων. Συνολικά 318 άνθρωποι: άντρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι εκτελέστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί σε αχυρώνες από τους σκληρούς Γερμανούς και Έλληνες συνεργάτες τους. Πολλοί που σώθηκαν διέφυγαν σε γειτονικά χωριά και πόλεις. Αν κι αυτό το ολοκάυτωμα ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο μετά από αυτό των Καλαβρύτων, δεν έιναι και τόσο ευραίως γνωστό όπως θά’πρεπε και κακώς.
Το μνημόσυνο ξεκινά με θεια λειτουργία και μνημόσυνο σε μία εκκλησία, και μετά εκδήλωση στο Μνημείο των Ηρώων με ομιλία, αναφορά των ονομάτων των πεσόντων, κατάθεση στεφάνου, ενός λεπτού σιγή και Εθνικό Ύμνο. Στεφάνι καταθέτη και η Γερμανία ως, ας πούμε, ένδειξη συγγνώμης. Συνήθως γίνεται παρουσία εκπροσώπων της κυβέρνησης, της τοπικης αυτοδιοίκησης και της εκκλησίας.
Φέτος δεν παρεβρισκόμουν, αλλά άλλες χρονιές έχω πάει.
Μετά την καταστροφή αυτή το χωριό ποτέ δεν ανέκαμψε στην πρότερή του κατάσταση. Παλαιότερα ήταν κεφαλοχώρι της περιοχής, με πληθυσμό 2500 κατοίκους, ενώ σήμερα είναι ένα αρκετά παρηκμασμένο χωριό με πληθυσμο 870. Πολλοί από τους πρώην κατοίκους του σήμερα ζουν, εργάζονται κι έχουν κάνει οικογένειες σε άλλες πόλεις κι επισκέπτονται το μέρος στις διακοπές.
Το Thunder (Κεραυνός) είναι ένα πρόγραμμα αναγνώστης οθόνης γι’άτομα με προβλήματα όρασης. Δηλαδή διαβάζει ό,τι εμφανίζει ο υπολογιστής στην οθόνη με φωνή. Ξεκίνησε από την Αγγλία, αλλά στη δοκιμή του έχουν συμετάσχει και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι κατασκευαστές του το έφτιαξαν με σκοπό να υπάρχει ένα δωρεάν τέτοιο πρόγραμμα, το οποίο θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε υπολογιστές από εταιρείες ή άλλους φορείς στους οποίους δουλεύουν άτομα με προβλήματα όρασης, χωρίς κάποιο κόστος. Αν και οι περισσότεροι χρησιμοποιούν το Jaws, τον πλέον καλύτερο αναγνώστη οθόνης, επειδή κοστίζει υπερβολικά η αγορά του, το έχουν σπασμένο. Αυτό όμως είναι θεωρητικά παράνομο, κι αποφεύγεται από δημόσιους φορείς. Ακόμα και το σχολείο μας έχει μόνο σ’έναν υπολογιστή Jaws, αλλά σε πολλούς υπάρχει το δύσχρηστο για μένα Supernova, αφού αυτό ήταν το πρόγραμμα που μας είχε δοθεί με κρατικά κονδύλια.
Σήμερα λοιπόν κάναμε τη δοκιμή του νέου αυτού προγράμματος στη Σχολή Τυφλών. Έχει αρκετά διαφορετική δομή απ’το Jaws. Έχει όμως και πολλά προβλήματα, τα οποία θα πρέπει ν’αναφερθούν στους κατασκευαστές. Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για την τελειοποίησή του. Κατά την εκκίνησή του ακούγεται ένας κεραυνός.
Υπάρχουν ωστόσο κι άλλοι δωρεάν αναγνώστες οθόνης, όπως το nvda, το οποίο έχει και το πλεονέκτημα ότι είναι φορητός (portable), δηλαδή είναι ελαφρύ πρόγραμμα άρα μπορεί να μεταφερθεί εύκολα με κάποιο μέσο αποθήκευσης σ’άλλον υπολογιστή χωρίς φωνή, κι η εκκίνησή του δε χρειάζεται εγκατάσταση. Το καλύτερο όμως πρόγραμμα είναι το Jaws.
Μαζί μ’αυτό μας έδωσαν και ένα δικό τους φυλλομετριτή ιστού με κκάποιες παραπάνω δυνατότητες για την καλύτερη προσβασιμότητα κάποιων ιστοσελίδων.
Επίσης σήμερα είναι η επέτιος της γενοκτονίας των Ποντίων.
Πηγή:
madata.gr
Τυφλοί που αποκτούν όραση δίνουν λύση σε ερωτήματα αιώνων
Θα μπορούσε κάποιος που γεννήθηκε τυφλός να αναγνωρίσει τα αντικείμενα γύρω του, αν αποκτούσε ξαφνικά την όρασή του; Το ερώτημα, που απασχόλησε φιλοσόφους και επιστήμονες για πάνω από τρεις αιώνες, φαίνεται να βρίσκει απάντηση χάρη σε ένα πείραμα με τυφλά παιδιά που βρήκαν το φως τους.
Η ασυνήθιστη μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά που αντικρίζουν για πρώτη φορά τον κόσμο αρχικά δεν μπορούν να αναγνωρίσουν με τα μάτια τα αντικείμενα που αναγνώριζαν με την αφή, αναφέρουν οι Αμερικανοί ερευνητές στο περιοδικό Nature Neuroscience.
Παρόλα αυτά, όμως, η απάντηση στο παλιό ερώτημα δεν είναι ένα ξεκάθαρο «όχι». Λίγες ημέρες αργότερα, και πριν καν μπορέσει ο εγκέφαλός τους να δημιουργήσει νέες συνδέσεις, τα παιδιά της μελέτης είχαν μάθει να αναγνωρίζουν οπτικά τα αντικείμενα που είχαν ψηλαφίσει.
Νατιβισμός και εμπειρισμός
Η ιστορία ξεκινάει το 1688, όταν ο Ουίλιαμ Μολινέ, Ιρλανδός νατουραλιστής φιλόσοφος και πολιτικός, γράφει στον μεγάλο Βρετανό φιλόσοφο Τζον Λοκ και διατυπώνει ένα ερώτημα:
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος έχει γεννηθεί τυφλός, αλλά έχει μάθει να αναγνωρίζει κάποια σχήματα -μια σφαίρα, έναν κύβο- με την αφή. Τι θα συνέβαινε αν ο άνθρωπος αυτός μπορούσε ξαφνικά να δει; «Άραγε θα μπορούσε, με την όρασή του, και πριν να τα αγγίξει, να καταλάβει ποια είναι η σφαίρα και ποιος είναι ο κύβος;» αναρωτιόταν ο Μολινέ στην επιστολή του.
Το ερώτημα του Μολινό είχε άμεση σχέση με τη φιλοσοφική διαμάχη της εποχής σχετικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας.
Οι εμπειριστές πίστευαν πως όλα όσα γνωρίζουμε διαμορφώνονται αποκλειστικά με βάση την εμπειρία. Η απάντησή τους επομένως στο ερώτημα του Μολινέ θα ήταν αρνητική: οι πρώην τυφλοί δεν θα γνώριζαν τι έβλεπαν.
Στο αντίπαλο φιλοσοφικό στρατόπεδο βρίσκονταν οι νατιβιστές, για τους οποίους ορισμένες γνώσεις και ικανότητες είναι εγγενείς -υπάρχουν ήδη εξ αρχής στο μυαλό μας και περιμένουν να ενεργοποιηθούν από τα αισθητηριακά ερεθίσματα.
«Η ομορφιά του ερωτήματος του Μολινέ έγκειται στο γεγονός ότι σχετίζεται και με το πώς σχηματίζονται στον εγκέφαλο οι αναπαραστάσεις» σχολιάζει στο AFP o Παουάν Σίνα, καθηγητής του MIT και εμπνευστής της μελέτης.
«Άραγε δημιουργούν οι επιμέρους αισθήσεις μια κοινή αναπαράσταση, ή πρόκειται για ανεξάρτητες αναπαραστάσεις;» διερωτάται.
Για περισσότερο από τρεις αιώνες, το ερώτημα έμενε ουσιαστικά αναπάντητο -για το πείραμα που πρότεινε ο Μολινό ήταν δύσκολο να βρεθούν πειραματικά υποκείμενα.
Δύσκολο, όχι όμως και αδύνατο: Το 2003, ο Δρ Σίνα είχε ιδρύσει την οργάνωση Project Prakash (prakash σημαίνει «φως» στα σανσκριτικά) για την αποκατάσταση της όρασης φτωχών παιδιών στην Ινδία. Αρκετά από τα παιδιά αυτά είχαν μείνει τυφλά από καταρράκτες ή άλλες θεραπεύσιμες παθήσεις.
Από τα πολλά παιδιά που χειρούργησε η οργάνωσή του, ο Δρ Σίνα εντόπισε πέντε (τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι, 8 έως 17 ετών) τα οποία θα μπορούσαν να αντικρίσουν για πρώτη φορά τον κόσμο σχεδόν αμέσως μετά την επέμβαση.
Για να βεβαιωθούν ότι το χειρουργείο είχε πετύχει, οι ερευνητές ζήτησαν αρχικά από τα παιδιά να βρουν με την όραση τα αντικείμενα που μόλις τους είχαν δείξει. Το ίδιο έγινε στη συνέχεια και με την αφή: οι ερευνητές άφησαν τα παιδιά να ψηλαφίσουν διάφορα αντικείμενα και στη συνέχεια τους ζήτησαν να βρουν τα ίδια αντικείμενα μόνο με τα χέρια.
Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, τα παιδιά έβρισκαν τη σωστή απάντηση σχεδόν στο 100% των περιπτώσεων.
Ύστερα, όμως, ήρθε το τρίτο και δυσκολότερο πείραμα: οι ερευνητές ζήτησαν από τα παιδιά να ψηλαφίσουν ένα αντικείμενο με κλειστά τα μάτια, και στη συνέχεια τους είπαν να τα ανοίξουν και να βρουν ποιο αντικείμενο ήταν αυτό που κρατούσαν.
Οι επιδόσεις των παιδιών ήταν σε αυτή την περίπτωση απογοητευτικές: όλα τους τα πήγαν ελάχιστα καλύτερα από ό,τι αν διάλεγαν αντικείμενα τελείως στην τύχη.
Τα παιδιά «δεν μπορούσαν να σχηματίσουν τη σύνδεση» αναφέρει ο Γιούρι Οστρόφσκι του MIT, μέλος της ερευνητικής ομάδας.
Η απάντηση στο ερώτημα του Μολινό φαίνεται, επομένως, να είναι όχι: οι αναπαραστάσεις που δημιουργεί στον εγκέφαλο η μία αίσθηση δεν συνδέονται με τις αναπαραστάσεις των άλλων αισθήσεων.
Η απάντηση, όμως, δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, σε διάστημα περίπου μιας εβδομάδας, πριν προλάβει ο εγκέφαλος να δημιουργήσει νέες συνάψεις, τα παιδιά είχαν μάθει να αναγνωρίζουν οπτικά τα αντικείμενα που γνώριζαν με την αφή.
«Από νευροεπιστημονική άποψη, το πιο ενδιαφέρον εύρημα ήταν η μεγάλη ταχύτητα με την οποία αντισταθμίστηκε αυτή η ανικανότητα» σχολιάζει ο καθηγητής Ρίτσαρντ Χελντ του ΜΙΤ, πρώτος συγγραφέας της μελέτης.
Τα πειράματα, επομένως, δεν μπορούν να δικαιώσουν ούτε τους εμπειριστές ούτε τους νατιβιστές. Έχουν όμως σημασία, αφού, όπως επισημαίνει ο Δρ Χελντ, δείχνουν ότι ο εγκέφαλος διατηρεί την προσαρμοστικότητα και την πλαστικότητά του πέρα από τη βρεφική ηλικία.
Η μελέτη, εξηγεί ο ερευνητής, «θέτει υπό αμφισβήτηση το δόγμα της “κρίσιμης περιόδου”, δηλαδή την ιδέα ότι αν ένα παιδί στερηθεί την όραση για τα πρώτα τρία ή τέσσερα χρόνια της ζωής του, δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει επαρκή όραση».
