Πηγή:
Μικρός Σωκράτης
Η Καββάλα δε διδάσκεται…”

Η Καββάλα, ή Καμπάλα, ή Καμπαλά (קבלה) αποτελεί την απόκρυφη παράδοση των Εβραίων, μυστικιστικού και εσωτερικού χαρακτήρα, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία προφορικών παραδόσεων πολλών αιώνων, μεταξύ των οποίων γνωστικισμού, νεοπλατωνισμού και χριστιανισμού.

Σύμφωνα με τον Ισαάκ Λούρια (יצחק לוריא), πριν τη Δημιουργία, το Έιν Σοφ (אין סוף), το οποίο σημαίνει “το άπειρο”, “το δίχως τέλος”, κάλυπτε το απέραντο σύμπαν. Όταν αποφασίστηκε η Δημιουργία, προκειμένου οι ιδιότητες του Θεού να εκδηλώνονται στην τελειότητά τους, το Έιν Σοφ αποσύρθηκε στη φύση του Θεού ή, σύμφωνα με την καββαλιστική ορολογία, ο Θεός “αυτοσυγκεντρώθηκε”. Από αυτήν τη συγκέντρωση προήλθε το “άπειρο φως” και όταν με τη σειρά του το φως “συγκεντρώθηκε”, εμφανίστηκε στο κέντρο ένα άδειο διάστημα περικλυόμενο από δέκα κύκλους ή κελύφη, ονομαζόμενους/-α Σεφιρώθ (ספירה). Μέσω των Σεφιρώθ οι άπειρες πραγματικότητες αποτελούν μια απόλυτη ενότητα, η οποία εμφανίζεται μέσα από την πολυμορφία τους, γιατί το πεπερασμένο δεν έχει πραγματική ύπαρξη του εαυτού του.

Οι καββαλιστές αποκαλούσαν αυτόν το διαλογισμό “Τα Πάντα Μέσα στο Μηδέν”, στηριγμένοι σε μια περικοπή από το Ἆσμα ᾀσμάτων (6, 11): “Εἰς κῆπον καρύας κατέβην”. Στο ίδιο αναφέρεται ο Σαίξπηρ (Shakespeare) όταν βάζει τον Άμλετ (Hamlet), στο ομώνυμο έργο Hamlet, Prince of Denmark, να λέει: “O God, I could be bounded in a nutshell, and count myself a king of infinite space”, δηλαδή “Ω Θεέ, θα μπορούσα να ‘μουν κλεισμένος σ’ ένα καρυδότσουφλο, και να λογαριάζομαι βασιλιάς του απέραντου διαστήματος”, και ο Τζόυς (Joyce) στο Finnegans Wake: “Άκου το πιο τέλειο Ανέκδοτο του Χρόνου: Να βάζεις το ολοδιάστημα σ’ ένα καρυδότσουφλο”.

Εκτός από τα δέκα κελύφη ή περιβλήματα γύρω από τον ενδότατο πυρήνα του Έιν Σοφ, του άμορφου και άφατου κέντρου κάθε ύπαρξης, τους Σεφιρώθ τους φαντάζονταν και σα δέντρο. Το δέντρο αυτό, γνωστό και ως “Δέντρο της Ζωής“, είναι ο πυρήνας της Καββάλας, το πιο σημαντικό και πολυσύνθετο σύμβολό της. Οι Σεφιρώθ είναι οι δέκα πρώτοι αριθμοί που, συνδυαζόμενοι με τα είκοσι δύο γράμματα της εβραϊκής αλφαβήτου, τους αγωγούς μέσα από τους οποίους κυκλοφορεί η θεία δύναμη, απεικονίζουν το σχέδιο της δημιουργίας όλων των ανώτερων και κατώτερων πραγμάτων. Όπως αναφέραμε ανωτέρω, ο Θεός εμφανίζεται μέσα από την πολυμορφία τους. Είναι δηλαδή, τα δέκα ονόματα, ιδιότητες ή δυνάμεις του Θεού, και σχηματίζουν έναν σφύζοντα οργανισμό που λέγεται “μυστικό πρόσωπο του Θεού” ή “σώμα του σύμπαντος”. Οι δέκα Σεφιρώθ είναι οι:

1.Κέτερ (כתר) = Στέμμα, Αρχική Βούληση2.Χόκμα (חכמה) = Σοφία, Σπόρος των Πάντων
3.Μπίνα (בינה) = Κατανόηση, Διάνοια, Ανώτερη Μήτρα
4.Χέσεντ (חסד) = Αγάπη, Ευγένεια, Έλεος
5.Γκεβούρα (גבורה) = Αυστηρότητα, Τιμωρός Δύναμη
6.Τιφερέτ (תפארת) = Ομορφιά, Λάμψη, Γενναιοδωρία
7.Νεζάχ (נצח‎) = Επιμονή, Σθένος, Νίκη
8.Χοντ (הוד) = Δόξα, Μεγαλοπρέπεια
9.Γιεσόντ (יסוד) = Έδαφος όλων των Δημιουργικών Δυνάμεων
10.Μαλκούτ (מלכות) = Βασίλειο, η Κατοικία του Θεού μέσα στην Πλάση
Υπάρχει και ο Ντάατ (דעת) κάτω από τον Κέτερ, ο οποίος αποτελεί μία κατάσταση στην οποία και οι δέκα Σεφιρώθ ενώνονται σε έναν.

Ο οργανισμός, που σχηματίζεται από τους Σεφιρώθ, στηρίζεται σε τρεις στήλες, του ελέους (δεξιά), της αυστηρότητας (αριστερά) και της κεντρικής ισορροπίας. Η μεσαία στήλη αποτελεί τη ραχοκοκαλιά απ’ όπου η θεία δρόσος κυλά προς την κατώτατη μήτρα. Στη δημιουργία είναι ορατές μόνο οι επιδράσεις των επτά κατώτερων Σεφιρώθ. Η ανώτερη τριάδα λειτουργεί εκτός χρόνου και πέραν της νοήσεως. Μέσα στο σύστημα των τεσσάρων κόσμων, αντιστοιχεί στον θείο κόσμο του φωτός, που χωρίζεται από τις δύο κατώτερες τριάδες, του κόσμου-θρόνου και του κόσμου των αγγέλων. Ο κατώτερος Σεφίρα, ο Μαλκούτ, ταυτίζεται με το πνευματικό αρχέτυπο του υλικού κόσμου.

Σύμφωνα με μια θεωρία του Ζοχάρ (זֹהַר‎), το κακό γεννήθηκε όταν έσκασε ο Γκεβούρα, και ο ενδιάμεσος αγωγός έφραξε και αποκόπηκε από την κατευναστική επίδραση του Χέσεντ. Κατά τον Λούρια, αυτό προκλήθηκε από ένα κοσμικό ρήγμα και από την πτώση των επτά κατώτερων Σεφιρώθ, που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το διαπεραστικό ρεύμα του ανώτερου φωτός, σε κάποια αρχέγονη εποχή.

Το πνευματικό φως είναι τώρα διάσπαρτο μέσα στην ύλη και μπορεί να οδηγηθεί ξανά στον θείο οργανισμό με τις καλές πράξεις του ανθρώπου…

About these ads