Latest Entries »

Από:
defencenet.gr

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ FOXNEWS ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αποκάλυψη-βόμβα: Τζιχαντιστές στρατολογούν “λαθρο” στα τζαμιά της Αθήνας για το ISIL
09:29
26/08/2014

Ισλαμιστές μετατρέπουν τα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα σε κέντρα κατήχησης και μύησης στη τζιχάντ αλλοδαπών και τους στέλνουν να ενταχθούν στο ISIL και να πολεμήσουν στη Συρία και στο Ιράκ. Σήμερα, γιατί αύριο θα τους στρέψουν κατά των Ελλήνων.

Κι όμως, κανείς στην κυβέρνηση δεν δίνει σημασία, όταν οι εκατοντάδες «λαθρο» που μπαίνουν στην Ελλάδα καθημερινά αποτελούν μία ωρολογιακή βόμβα. Αφενός γιατί μέσω αυτών περνούν στη χώρα τζιχαντιστές και ότι άλλο βάλει ο νους και αφετέρου γιατί και οι ίδιοι στρατολογούνται πιθανόν και για να βγάλουν την υποχρέωση που πέρασαν στη… Δύση.

Την αποκάλυψη ότι στα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά που υπάρχουν στην Ελλάδα στρατολογούνται τζιχαντιστές του ISIL έκανε η αμερικανική ενημερωτική ιστοσελίδα FoxNews.com.

Το defencenet.gr ήταν αυτό που αποκάλυψε τη σημαία του ISIL λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, στη Θήβα.

Πιο αναλυτικά όπως αναφέρει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Benjamin Hall ένας νεαρός Ιρακινός που αποφάσισε να βρει την τύχη του στην Ελλάδα, κατέληξε να πολεμά μαζί με τους αντάρτες της οργάνωσης ISIL στο Ιράκ, μετά από κατήχηση που υπέστη από ισλαμιστέςεξτρεμιστές-τζιχαντιστές σε ένα από τα τζαμιά της Αθήνας.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα ο Shamal Ahmad Tofiq από το Βόρειο Ιράκ, αποφάσισε το 2009 να αναζητήσει μία καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Ήρθε στην Ελλάδα και επισκέφθηκε ένα από τα δεκάδες τζαμιά που λειτουργούν παράνομα στην Αθήνα, όπου εξτρεμιστές ισλαμιστές από την Υεμένη, την Βρετανία και τον Πακιστάν κατάφεραν με τα κηρύγματα τους να τον χειραγωγήσουν και να τον εντάξουν στο δικό τους κύκλο.

Ο νεαρός, από εκεί που του άρεσαν τα πάρτι, η διασκέδαση και οι γυναίκες, μετατράπηκε σταδιακά υπό την καθοδήγηση των τζιχαντιστών στην Αθήνα, σε ένα εξτρεμιστή ισλαμιστή, ο οποίος ουσιαστικά αποκήρυξε τον τρόπο ζωής του, μία αλλαγή που ξάφνιασε τόσο τους γονείς του όσο και τους φίλους του με τους οποίους επικοινωνούσε μέσω του Facebook.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αμερικανός αρθρογράφος, οι γονείς του 26χρονου Shamal Ahmad Tofiq είδαν ξαφνικά το γιό τους να μετατρέπεται σε ριζοσπάστη μαχητή του Ισλάμ, συνέπεια των επαφών που είχε στην Αθήνα με τους τζιχαντιστές.

Ένας δε από τους στενούς φίλους του νεαρού Ιρακινού, ο Roman Kamal, εξεπλάγη από τις αναρτήσεις του φίλου του στο Facebook, σύμφωνα με τις οποίες δήλωνε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει ακόμη και την ίδια του την οικογένεια, διότι ζούν στην αμαρτία.

Έχοντας ολοκληρώσει την κατήχηση του στα τζαμιά της Αθήνας, ο νεαρός ιρακινός τζιχαντιστής εντάχτηκε στην δύναμη της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής οργάνωσης Jahbat al Nusra στη Συρία όπου και πολέμησε ενάντια στο Στρατό του Άσαντ.

Όπως έπραξαν χιλιάδες αντάρτες της Jahbat al Nusra, έτσι και ο Shamal Ahmad Tofiq μεταπήδησε αργότερα στην πιο ισχυρή και πιο πλούσια οικονομικά ισλαμιστική οργάνωση ISIL και σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες φέρεται να μάχεται αυτή την περίοδο στο μέτωπο του ιρακινού Κουρδιστάν από όπου είναι και η καταγωγή του.

Παρά τη συμμετοχή τους στις μάχες ο Shamal Ahmad Tofiq, συνεχίζει τις αναρτήσεις στο Facebook, μόνο που όπως φαίνεται η μετατροπή του σε ένα αμείλικτο δολοφόνο έχει ολοκληρωθεί, αφού πλέον αναρτά φωτογραφίες από διαμελισμένα πτώματα, ενώ πριν από ένα μήνα έστειλε προειδοποιητικό e-mail σε παλιούς του φίλους προτρέποντας τους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να ενταχτούν στις τάξεις της ISIS.

Το ερώτημα είναι, πόσοι τέτοιοι έχουν εκπαιδευτεί ή εκπαιδεύονται στα τζαμιά της Αθήνας και της Ελλάδας που η κυβέρνηση και οι δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης θέλουν να νομιμοποιήσουν;

Και το σημαντικότερο. Τι θα γίνει όταν Συρία και Ιράκ πάψουν να είναι οι στόχοι του ISIL; Σημειώνεται πώς το ISIL διατηρεί σχέσεις με την Τουρκία και όπως έχει γράψει εγκαίρως το defencenet.gr μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποια κατάσταση σε βάρος της Ελλάδας.

Ανάλογες πληροφορίες και πολύ περισσότερα στοιχεία από αυτά που δημοσιεύει το FoxNews.com έχει και η ΕΥΠ, αλλά κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται στην κυβέρνηση. Όταν το πρόβλημα θα «σκάσει» τότε θα είναι αργά.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Είναι κάτι το απολύτως αναμενόμενο για μια χώρα ανίκανη ν’αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, η οποία κυβερνείτε από μια ετεροκατευθυνόμενη ομάδα ξένων συμφερόντων κι έχει μαζέψει εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως φτωχών κι εξαθλιωμένων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, σε μια εποχή έξαρσης των ισλαμικών φονταμενταλιστικών κινημάτων. Όλο και κάποιοι τζιχαντιστές θά’χουν παρεισφρύσει ή εσκεμμένα τοποθετηθεί στη χώρα, με σκοπό να επηρεάσουν περισσότερους ομοθρήσκους τους. Στην υποθετική περίπτωση που θ’αποφασίσουν να εξεγερθούν εναντίον μας, πραγματικά δε θα μπορέσουμε να προβάλουμε καμία αντίσταση. Αυτοί, πλήρως εμποτισμένοι στο θρησκευτικό φανατισμό, δε θα αισθάνονται καθόλου φόβο για το θάνατο, ενώ εμείς θα καθόμαστε φοβισμένοι στις καρέκλες μας καθώς θα μας σφάζουν ανά εκατοντάδες με τα γιαταγάνια. Πιστεύω πως μόνο 2.000 απ’αυτούς αρκούν για την επιτυχία ενός πραξικοπήματος.
Το πρόβλημα αυτό, παρόλα αυτά, δεν περιορίζεται μόνο στη χώρα μας, αφού πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών κρατών φεύγουν για να πολεμήσουν στη Μέση Ανατολή, και οι χώρες αυτές ακομα δεν έχουν αποφασίσει αν πρέπει να τους επιτραπεί η επανείσοδος. Η ουσιαστική διαφορά όμως εκείνων των χωρών μ’εμάς είναι πως εκεί γίνονται δεκτή πολύ δυσκολότερα εξ αρχής.

Σας έλειψαν οι δημοσιεύσεις των πιο παράξενων κι εκκεντρικών λέξεων κλειδιών που κάνω ανά τακτά χρονικά διαστήματα; Σίγουρα θα σας έλειψαν, ρητορικό ήταν το ερώτημα, αφού είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν υπάρχουν πολλά μέρη στο Ελληνικό Διαδίκτυο που μπορούν να διαβαστούν αυτά τα δείγματα της ανθρώπινης εκκεντρικότητας ή ηλιθιότητας, και για ορισ΄μένα αυτών, ούτε στο Παγκόσμιο! Λοιπόν ήρθαν οι λέξεις, αλλά με μια ουσιαστική διαφορά απ’τις προηγούμενες φορές – είναι πολυ λιγότερες. Εκτός του ότι λόγω καλοκαιριού οι επισκεψιμότητα έχει πέσει, άρα και οι αναζητήσεις, νομίζω πως οι περισσότερες λέξεις-κλειδιά που άλλοτε μου φαινόταν πρωτότυπες για το Ιστολόγιο έχουν πλέον γίνει κοινές, επειδή άπαξ και τις έγραψα και το κατέγραψαν οι μηχανές αναζήτησης, πολύ περισσότεροι αναζητητές που έψαχναν αυτό που γράφτηκε εδώ θα έρχονται εδώ (φαινόμενο ιντερνετικής ενίσχυσης), ωθώντας με να ψάχνω όλο και πιο περίεργες, που στατιστικά είναι σπανιότερες. Παρακάτω οι λέξεις-κλειδιά με δικά μου σχόλια αν χρειάζεται. Ελπίζω από εδώ και στο εξής, με την αύξηση της επισκεψιμότητας το φθινόπωρο, ν’αυξηθούν και οι παράξενες λέξεις κλειδιά.

“ψάρια ακρωτηριασμού ανδρικών γεννητικών οργάνων στη Σουηδία»
«πιπινάκια να πηδιούνται»
«τσίμπημα από λιακόνι σε σκύλο»
Το λιακόνι (Chalcides ocellatus) είναι ο μεγαλύτερος σκίγκος της Ελλάδας και της Ευρώπης, και από την αρχαιότητα ήδη κυκλοφορούσε ο μύθος πως είναι δηλητηριώδες. Στην Κρήτη μάλιστα, που δεν υπάρχουν οχιές, έχει πάρει τη θέση τους στη λαϊκή παράδοση με πολλές παροιμίες κι εκφράσεις που περιέχουν την οχιά αλλού να έχουν το λιακόνι στη θέση της. Και αναρωτιόμουν εγώ, ησυχάζουν οι πρωτόγονοι Παραμεσόγειοι/Μεσανατολίτες αν δε βρουν κάποιο ερπετό στο οποίο να φορτώσουν όλα τα κακά του κόσμου;
«ένας ηλίθιος που δε λέει λέξη δεν διαφέρει από έναν σοφό που σιωπά»
Πολύ σοφός αυτός που θα το είπε αυτό. Σίγουρα κάποιο απόφθευγμα, δεν πιστεύω να ήταν επινοημένη φράση κάποιου αναζητητή, χω΄ρις να υποτιμώ τις νοητικές ικανότητες ορισμένων εκ των αναζητητών.
«ταινίες πορνό με τεράστιους πούτσους στην Αφρική με κανίβαλους»
Ταινίες snuff;
«πόσα φίδια τρώνε οι Γάλλοι κάθε χρόνο»
«γιαγιά 86 ετών θέλει γαμήσι σεξ πορνό»
«ξόρκι δένω το μουνάκι σου»
«διαδικασία τρέχει τρέχει νεερό»
«βλάχικο μουνί»
«το εικοσαδικό σύστημα των Αλβανών»
Τι; Εικοσαδικά συστήματα είχαν οι Ινδιάνοι του Μεξικού.
“μανδραγόρας καλλιέργεια ποινικοποίηση»
Νόμιμο είναι, αλλά μην το πάρεις!
«τι κάνουμε όταν το κουνελάκι είναι ατροφικό»
Μάλλον θα γεννήθηκε κάποιο προβληματικό κουνελάκι. Πιθαν΄΄οτατα πάσχει από κάποιο σοβαρό γενετικό σύνδρομο ή από κάποια διαταραχή της φυσιολογικής του ανάπτυξης και δε μπορούμε να κάνουμε κάτι. Θα πεθάνει το λιμπάκι.
«carpobrotus edulis dmt”
Όχι, δεν έχει, αγαπητέ ψυχοναύτη.
“πού θα βρω πρωτότυπα τούρκικα λογοτεχνικά βιβλία»
“gilenya μαζί με ηρωίνη τι γίνεται»
«πού μπορώ να βρω σκύλο να γαμάει μουνί»
«πώς καταλαβαίνω πως με θέλει να κυνηγηθεί η κουνέλα»
τι εννοείς; Αν θέλει η κουνέλα; Η σωστές κουνέλες πάντα θέλουν! Όχι να κυνηγηθούν κυριολεκτικά εννοείται.
“όταν τρομάζουν τα κουνέλια και μετά είναι μαζεμένα τι γίνεται»
Φοβούνται τα κουνέλια. Τα κουνέλια φοβούνται εύκολα, αφού αποτελούν θήραμα των πάντων στη φύση, και γι’αυτό πρέπει να προσπαθούμε να μην τα τρομάζουμε όσο γίνεται.
«μάγια για θάνατο προβάτων»
«πώς μπορώ να διαγράψω κάποιον από τη ζωή μου»
“σεχ βίντεο με αφέντρες που να χέζουν»
«εγγονός γαμάει τη γιαγιά του»
«κάνει ή όχι να βγάζουμε τα κουνέλια για βόλτα;»
Το να μη βγάζεις τα κουνέλια για βόλτα, σ’ένα ασφαλές μέρος προφανώς, είναι εγκληματική πράξη.
«ρεύση βλένας από το πέος»
«με τι καρύκευμα καυλώνεις»
«διεγερτικά για γυναίκες»
Πρέπει να αναρωτηθείς πρώτα για το αν και κατά πόσο διεγείρονται οι γυναίκες.
«κάκτος με άσπρα μαλλάκια»
«νεογέννητο βυζάκι»
«το κουνέλι μου χτυπούσε η καρδούλα του γρήγορα και δεν έτρωγε κ πέθανε»
Ήταν άρρωστο το κουνελάκι σου, είχε πυρετό, πονούσε, ήταν μόνο του, κινδύνευε η ζωή του και εσύ δεν το βοήθησες. Απαράδεκτο. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αντί να τρέξεις στον κτηνίατρο καθόσουν στο Φείσμπουκ και διάβαζες τις δημοσιεύσεις του τάδε και του δίνα.
“κροταφικά κέρατα εγκεφάλου»
«δωρεάν πορνό με χύσιμο σπερματοζωαρίων»
Σπερματοζωαρίων;
«μαρέσει να γαμιέμαι με πιτσιρικά με ότι βρω μπροστά μου»
Που είσαι; Αν θέλεις, μπορείς να κάνεις κι από κανένα σχόλιο σ’αυτό το φτωχικό ιστολόγιο.
«φραουλιά με στηρίγματα»
“αυνανισμός αγοριών σε ζώα»
“γέννες της Λίμπο»
«σκουλαρίκι στο πέος»
«παιχνίδια νοσοκομείου»
Προφανώς εννοεί το ιατρικό φετίχ, όπου κάποιος διεγείρεται σεξουαλι΄κα με ιατρικές διεργασίες. Πολύ σπάνιο, αλλά υπαρκτό. Στο εξωτερικό υπάρχουν ως και ψευδονοσοκομεία για την κάλυψη των αναγκών τέτοιων ατόμων! Καλή επιχειρηματική ιδέα, γιατί δεν έχει ανοίξει κανείς κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, να φέρουμε περίεργους τουρίστες απ’όλον τον κόσμο, να κινηθεί λίγο το χρήμα;
«τραγούδι Λίμπο»
Το καλό της όλης υπόθεσης είναι πως πολλοί επισκέπτες του ιστολογίου μου έχουν αγαπήσει τη Λίμπο, την κουνελούλα μου. Η μικρή Λίμπο θα ήταν πολύ χαρούμενη αν το μάθαινε αυτό.
«τσιγγάνικες βρισιές»
«καραβίδες καταστρέφουν τις πατάτες»
«γάμησα το γειτονόπουλο»
«γάλα κουνέλλας»
Μ’αρέσουν οι παράξενες λέξεις με δύο λ, γι’αυτο το έβαλα.

Το δεύτερο σαββατοκύριακο του Ιουνίου το πέρασα αρκετά διαφορετικά απ’ό,τι θα περνούσα σε μια συνήθη εκδρομή. Όχι μόνο με φαΐ, φαΐ, άντε και λίγο μπάνιο στη θάλασσα και ξεκούραση μετά, αλλά με σκληραγωγία και γυμναστική! Ανεβήκαμε στα απροσπέλαστα ύψη του Ολύμπου.
Η εκδρομή οργανώθηκε από τον αθλητικό σύλλογο τυφλών “Πυρσός” της Θεσσαλονίκης, με σκοπό την προσφορά μιας μοναδικής και διαφορετικής εμπειρίας σε νεαρά άτομα με πρόβλημα όρασης και όχι μόνο. Η ομάδα, συνολικά 25 ατόμων, αποτελούταν από εμάς τους τυφλούς, τους συνοδούς και τη δημοσιογραφική ομάδα, που όταν λειτουργούσε η ΕΡΤ διηύθυνε την εκπομπή “Έκτη Αίσθηση”, η οποία μας μαγνητοσκοπησε σε πολές στιγμές της πορείας μας και μας πήρε συνεντεύξεις, ώστε να συνθέσει ένα ντοκιμαντέρ στο μέλλον. Επίσης είχαμε μαζί μας και τρία άτομα της Ομάδας Διάσωσης.
Ξεκινήσαμε λοιπόν χαρούμενοι το πρωί της Κυριακής 8 Ιουνίου από τη θέση Πριόνια, στα 1.000 μέτρα υψόμετρο, όπου φτάσαμε με λεωφορείο απ’τη Θεσσαλονίκη. Ο τόπος αυτός είναι το ψηλότερο σημείο του Ολύμπου με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, και από εκεί και πάνω η πορεία γίνεται μόνο με μονοπάτια. Για βοηθητικούς λόγους, είχαμε και μια ομάδα τεσσάρων μουλαριών του καταφυγίου. Ανεβαίναμε το βουνό ο ένας πίσω απ’τον άλλον με τα σακίδια στην πλάτη, προχωρώντας σ’ένα μονοπάτι, που ήταν πολύ πιο δύσκολο απ’ό,τι μου είχαν πει, γιατί μου είχαν πει πως δε θά’χει πλάτος μικρότερο ττων 1,6 μέτρων, αλλά αυτό είχε σημεία μικρότερα των 60 εκατοστών, με πολλά εμπόδια όπως πέτρες, ρίζες δέντρων και σκαλιά που έσκαψαν οι ορειβάτες. Σε άλλα τμήματά του βρισκόταν στη μέση μιας ανηφόρας, και σε άλλα σχεδόν στην άκρη του γκρεμού, με ένα μικρό ανάχωμα μόνο πριν το βάραθρο ή και τίποτα, ίσως με λίγα ΄δέντρα πιο κάτω, που δεν είναι σίγουρο πως θα συγκρατήσουν κάποιον σε ενδεχόμενη πτώση. Εκτός από ένα απρόοπτο στην αρχή, όταν η συνοδός μου εγκατέλειψε επειδή ήρθε πλήρως απροετοίμαστη, δεν παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα ούτε στην ανάβαση ούτε και στην κατάβαση. Αν και για τους πεπειραμένους ορειβάτες η διαδρομή μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απλώς ως πεζοπορία, για μένα ήταν κάτι το αρκετά δύσκολο, αφού είμαι αγύμναστος. Οι περισσότεροι εντούτοις της ομάδας δεν είχαν πολλά προβλήματα με την ανάβαση. Η διαδρομή ήταν περίπου 6 χιλιόμετρα, και την καλύψαμε σε 5 ώρες,, από τις 11 δηλαδή το πρωί έως τις 4 το απόγευμα.
Καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο, το φυσικό περιβάλλον άλλαζε αισθητά. Από πυκνο δάσος οξιάς διάσπαρτο με έλατα, φτέρες και μικρότερα φυτά, και στρωμένο με ένα απαλό κάλυμμα πεσμένων φύλλων που μας προστάτευε από τη λάσπη που γλιστρούσε σε μερικά σημεία, το τοπίο άνοιξε πολύ ψηλότερα, όπου η βλάστηση ήταν αραιότερη – κυρίως πυξάρια και μαυρόπευκα -, και γι’αυτό το χώμα σκληρό και λιγοστό, με πολύ περισσότερες κοτρόνες που δυσκόλευαν την πορεία. Η αλλαγή στην ατμοσφαιρική πίεση επίσης ήταν αισθητή, αφού τα συσκευασμένα κρουασάν που μεταφέραμε μαζί μας είχαν διασταλεί επικίνδυνα μόλις φτάσαμε στον προορισμό μας. Τα αυτιά μας ευτυχώς δεν πόνεσαν, επειδή ανεβαίναμε σχετικά αργά, ιδίως προς το τέλος, αλλά στην κατάβαση, που τρέχαμε, ένιωσα λίγες ενοχλήσεις.
Μετά απ’αυτήν την αρκετά κουραστική διαδρομή λοιπόν, φτάσαμε στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας στα 2.000 μέτρα, το οποίο με εξέπληξε με τις ανέσεις του, αφού πίστευα πως θά’ταν εξαιρετικά φτωχικό. Ήταν ένα διώροφο παραδοσιακό πέτρινο κτίσμα, που όμως χτίστηκε μόλις το 2004 με κύριους μεταφορείς υλικών τα μουλάρια. Στον κάτω όροφο υπήρχε η κουζίνα, το σαλόνι, άλλοι βοηθητικού χώροι και οι τουαλέτες, ενώ επάνω βρίσκονταν τα υπνωτήρια στρατιωτικού τύπου, μεγάλα δωμάτια με πολλές κουκέτες σε σειρές. Όλοι οι χώροι ήταν ευρύχωροι και πολύ περιποιημένοι. Το μόνο αγαθό που έλειπε σε ποσότητα από το καταφύγιο ήταν το νερό, το οποίο φυλασσόταν σε δεξαμενές απ’τη βροχή. Ρεύμα παραγόταν από φωτοβολταΪκά και γεννήτριες, και βέβαια υπήρχε διαδικτυακή πρόσβαση. Από φαγητό είχε πολύ μεγαλύτερη ποικιλία απ’ό,τι νόμιζα, ενώ χάρη στις ξυλόσομπες δεν κρυώσαμε καθόλου. Ήταν ένα πολύ ωραίο σπιτάκι, στο οποίο θα μπορούσαμε να μείνουμε ευχαρίστως και για περισσότερο.
Το αρκτικό τοπίο θα μπορούσε να σου δώσει την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε υψηλότερο γεωγραφικό πλάτος, αν δεν ήταν η διάρκεια της μέρας που σου θύμιζε πως ήταν καλοκαίρι στην Ελλάδα. Την ημέρα η θερμοκρασία ανέβαινε γύρω στους 15 βαθμούς, με υψηλότερες τιμές φυσικά κάτω απ’τον ήλιο, ενώ το βράδυ μπορούσε να πέσει ως και στους 0. Το χώμα ήταν σκληρό και πετρώδες, με χαμηλή σκληρή βλάστηση και αραιά δέντρα, κυρίως μαυρόπευκα και πολύ σπάνια ρόμπολα. Σε τέτοιο αφιλόξενο κλίμα τίποτε δε μπορεί να καλλιεργηθεί αξιόπιστα, αν και το καταφύγιο είχε ένα παρτέρι σε κάπως πιο προστατευμένη θέση με λίγα ραπανάκια, κρεμμύδια κι άλλα χειμωνιάτικα λαχανικά που φυτοζωούσαν, που όπως μας είπαν βάζουν κάθε καλοκαίρι και με μεγάλη δυσκολία φτάνουν μέγεθος συγκομιδής. Το αστείο ήταν πως είχε μια πινακίδα από πάνω, δήθεν του Μνημείου του Αγνώστου Εργάτη, που προειδοποιούσε πως όποιος πειράξει τα φυτά του θα τον έπαιρνε μαζί του, κι ένας φίλος μου πίστεψε πως τέτοιο μνημείο υπήρχε στην πραγματικότητα! Λίγα πουλιά ακούγονταν την ημέρα, και το βράδυ το μόνο που ακουγόταν ήταν ο απόκοσμος ήχος της πνοής του ανέμου ανάμεσα στις πευκοβελόνες,. Το καλό ήταν πως δεν υπήρχαν κουνούπια.
Την επόμενη ημέρα ανεβήκαμε ακόμα 200 μέτρα, ώσπου να φτάσουμε στο ελικοδρόμιο, που χρησιμοποιείται για επείγουσες καταστάσεις, το οποίο ήταν απλώς χρωματισμένες γραμμές στάθμευσης ελικοπτέρου στο έδαφος. Είδαμε και μερικά αιωνόβια πεύκα, και κάποια κεραυνοβολημένα και μαυρισμένα. Εκεί τα δέντρα φορτώνονται μ’αυτήν την “κατάρα”, αν ξεπεράσουν περίπου τα 30 μέτρα κινδυνεύουν από κεραυνούς, αφού θα είναι τα ψηλότερα σημεία της περιοχής. Έπειτα ξεκινήσαμε την κατάβαση, η οποία, αν και για μένα πιο εύκολη από την ανάβαση, για άλλους αποδείχθηκε δυσκολότερη, πάντως κινούμασταν γρήγορα ώσπου μια ομάδα εκνευριστικά αργών ορειβατών μας έκλεισε το δρόμο μπροστά μας, και σύντομα μας έπιασε βροχή. Η μία ατυχία πάνω στην άλλη! Εδώ να σημειώσω πως οι ορειβάτες έχουν το έθιμο να χαιρετιούνται μόλις συναντιούνται στην ίδια πορεία, κάτι που μου φάνηκε παράξενο. Όπως μου είπε ο συνοδός μου, είναι για να δείξουν πως τους ενώνει αυτή η δραστηριότητα, πως ανήκουν στην ίδια ομάδα όλοι τους.
Αν και κουράστηκα λίγο, από την εκδρομή αυτή μόνο θετικά έχω να σχολιάσω, κι ελπίζω στο μέλλον να γίνουν παρόμοιες εξορμήσεις. Όσο για το ντοκιμαντέρ, θα σας ενημερώσω αμέσως μόλις ολοκληρωθεί.

Η Τετάρτη, 21 Μαΐου, ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Πλέον δεν ήμουν μαζί με την κοπέλα που αγαπούσα. Δυστυχώς χωρίσαμε μετά από 5 μήνες και 12 μέρες σχέσης, επειδή αγανακτήσαμε και οι δύο από διάφορα προβλήματα που προέκυψαν μαζεμένα προς το τέλος, τουλάχιστον η αφορμή ήταν αυτή, αλλά απ’ό΄,τι κατάλαβα αργότερα, αυτή δεν πήρε το ίδιο σοβαρά τη σχέση όπως εγώ.
Τη συγκεκριμένη κοπέλα την ήξερα από παλιά, πάντοτε φαινόταν χαρούμενος κι ανοιχτός άνθρωπος. Πάντοτε ήταν χαμογελαστή, της άρεζε να βοηθάει ανθρώπους, μιλούσε ευγενικά και δε θυμάμαι να προσέβαλε ποτέ κανέναν. Μπορεί να ήταν λίγο αμελής, αλλά δε με πείραζε αυτό, λες κι εγώ είμαι τέλειος χαρακτήρας. Ήταν κοντούλα κι αρκετά όμορφη, αν και ελαφρώς στρουμπουλή. Το όνομά της ήταν Μαρία. Πάντοτε την είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά πραγματικά άρχισα να ενδιαφέρομαι από πέρσι τον Ιούλιο, όταν την γνώρισα καλύτερα σε μια κατασκήνωση που ήμασταν μαζί. Μπορώ να πω πως σύντομα την είχα ερωτευτεί. Κυριαρχούσε στις σκέψεις μου, τη θεωρούσα τέλεια κλπ. Από τότε άρχισα ν’ασχολούμαι πιο συστηματικά μαζί της, ώσπου στις 9 Δεκεμβρίου τα φτιάξαμε κανονικά. Τότε ένιωθα απίστευτα τυχερός, νομίζοντας πως βρήκα τη γυναίκα που πράγματι μου ταιριάζει. Έλεγα: «Ούτε χρειάστηκε να ψάξω μακριά, ούτε να γνωρίσω ό,τι νά’ναι άτομα και να φάω τα μούτρα μου στο τέλος, δίπλα μου την είχα τόσο καιρό χωρίς να ξέρω, και τώρα είμαστε μαζί. Υπάρχει κάτι καλύτερο απ’αυτό;»
Τους δύο πρώτους μήνες περάσαμε καλά, με λίγα σχετικά προβλήματα, από το Φεβρουάριο και μετά ωστόσο άρχισαν οι δυσκολίες. Αντιλήφθηκα πως άρχισε ν’απομακρύνεται από μένα. Είτε χανόταν, είτε ανέβαλλε πράγματα μαζί μου, και προέβαλε συνεχώς δικαιολογίες. Συνήθως επικαλούταν τα μαθήματά της, μιας κι έχει σχολείο ακόμα (αυτή είναι 17 χρονών, εγώ 20), ενώ άλλες φορές μπορούσε να καλυφθεί με οποιαδήποτε δικαιολογία, από το ότι είχε επισκέψεις μέχρι ότι ήταν κουρασμένη και δε μπορούσε. Στην πραγματικότητα οι περισσότερες αυτών των καταστάσεων δεν ήταν ψέματα, αλλά το πράγμα είχε πάρει απελπιστικές διαστάσεις. Καταλήξαμε να βγαίνουμε μια φορά το μήνα μόνο, ενώ τα τηλεφωνήματά μας ήταν συνήθως σύντομα, και μηνύματα ανταλλάσσαμε σπάνια, και πλέον όχι ερωτικού περιεχομένου. Οι πολύωρες συζητήσεις μας στο σκάιπ φάνταζαν πλέον γεγονός προηγούμενης ζωής. Προφανώς δεν ήμουν στις άμεσες προτεραιότητές της, αφού σχεδόν πάντοτε πρότασσε το πρόγραμμά της, τις δραστηριότητες της και την καλοπέρασή της αντί για μένα. Εντάξει, είναι λογικό και σωστό να μη μπορεί ν’ασχολείται πάντα μαζί μου, αλλά η περίπτωσή της δε μπορούσε να δείξει καταφανέστερα την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ως μαθήτρια που ήταν και ίσως ήθελε να ξεκουραστεί στον ελεύθερο χρόνο της, συχνά την δικαιολογούσα, αλλά μετά από ένα διάστημα άρχισα ν’αμφιβάλλω και να διεκδικώ τα αυτονόητα, με αποτέλεσμα να μαλώνουμε. Κι εγώ μπορέι να ήμουν σκληρός στους διαπληκτισμούς μας, αλλά δεν πιστεύω πως αυτό δε θα μπορούσε να διορθωθεί, όπως έλεγε αυτή. Υπήρχαν βέβαια και μέρες που συμφιλιωνόμασταν και ήμασταν πάλι καλά, αλλά λιγόστευαν όλο και περισσότερο. Προς το τέλος αντιλήφθηκα πως όχι μόνο χανόταν, αλλ’επίσης με απέφευγε, και μάλιστα μού’λεγε ψέματα, που όπως παραδέχτηκε αργότερα, τα έκανε για να μη συναντηθεί μαζί μου και μαλώσουμε πάλι, αν και αυτό που δε σκέφτηκε ήταν πως αν συμπεριφερόταν πολύ καλύτερα, ίσως δεν υπήρχε θέμα καν, και πιθανό είναι να’μασταν ακόμα μαζί χαρούμενοι και το άρθρο αυτό να μην υπήρχε. Ε, και τελικά χωρίσαμε. Δε γράφω λεπτομέρειες για τα προβλήματά μας, επειδή πρώτον δε σας αφορούν, και δεύτερον δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η περιγραφή της αποσύνθεσης μιας υποτιθέμενης ιδανικής σχέσης, τα συναισθήματά μου, την άποψή μου και ό,τι μού’μεινε απ’αυτό.
Από τηλεφώνημα που της έκανα λίγο αργότερα, κυρίως για να εκτιμήσω τη συναισθηματική της κατάσταση, μήπως και ήταν δυνατόν να το ξανασκεφτούμε, διαπίστωσα πως δεν είχε επηρεαστεί, ή τουλάχιστον επηρεάστηκε ελάχιστα και πρόσκαιρα, από το χωρισμό. Μιλούσε σαν να μην είχε συνέβη τίποτα μεταξύ μας, και φυσικά η πιθανότητα να συνεχίσουμε χωρίς προβλήματα πλέον ήταν αδιανόητη. Άλλωστε πίστευε πως ο λόγος για τον οποίον δε θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε είναι επει΄δη θα μαλώναμε ξανά, και επέμενε πολύ σ’αυτό, αν κι εγώ κατάλαβα πως απλώς δεν ήθελε, για να μην έχει υποχρεώσεις, γιατί αν υπήρχε πραγματική αγάπη θα το ξανασκεφτόταν σίγουρα. Άλλα ζευγάρια χωρίζουν για πολύ σημαντικότερα θέματα, αλλά επειδή αγαπιούνται και επιθυμούν να βρίσκονται μαζί, τα ξαναφτιάχνουν. Αυτή λοιπόν ήταν ο ίδιος άνθρωπος, που πριν λίγους μήνες μού’λεγε πως μ’αγαπά, πως θά’ναι για πάντα μαζί μου και δίπλα μου σε κάθε δυσκολία, πώς το ένα, και πως το άλλο. Όλα αυτά αποδείχθηκαν άνευ νοήματος. Τελικά συμπέρανα πως ποτέ δε μ’αγάπησε όσο εγώ. Πέρα απ’τον αρχικο ενθουσιασμό, δε μου φάνηκε πως εξακολουθούσε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον στη συνέχεια. Ενώ εγώ της είχα δώσει αρκετά και είχα τη διάθεση να κάνω πολλά περισσότερα εφόσον με επέτρεπε – με τον τρόπο της δε μου άφηνε περιθώρια να κάνω πολλά -, αυτή δεν πρόσφερε σχεδόν τίποτα. Τα λόγια δεν έχουν αξία χωρίς αποδείξεις. Υποψιάζομαι πως ίσως τελικά απλώς έκανε μια σχέση για να νιώθει πως έχει κάποιον και να το δείχνει και στους άλλους, αφού και οι δύο προηγούμενες της ήταν τραγικές αποτυχίες, για το φαίνεσθαι δηλαδή. Εάν αυτό ισχύει, τότε είναι υπερβολικά ανώριμος χαρακτήρας κι απ’τα χειρότερα άτομα που έχω γνωρίσει χωρίς καμία υπερβολή. Ακόμα είμαι νέος, χωρίς πολλές αρνητικές εμπειρίες απ’τη ζωή, κι αυτή είναι το χειρότερο διαπροσωπικό πρόβλημα που συναντώ. Εντούτοις μια αχνή ελπίδα πως τα πράγματα θα μπορούσαν να τραπούν προς το καλύτερο εξακολουθούσε να βρίσκεται σε μια απόμερη γωνία του μυαλού μου, ώσπου τελικά συνειδητοποίησα, από την άκρρως αδιάφορη συμπεριφορά της προς εμένα, και λόγια που άκουσα πως είπε, πως σίγουρα δε με θέλει πια.
Απ’αυτήν την ψευδοσχέση έμαθα πολλά πράγματα, που ίσως με βοηθήσουν στο μέλλον: Πως δε θα πρέπει ν’αγνοώ μικροπροβλήματα, ώστε να προλάβω χειρότερες καταστάσεις έπειτα, αλλά παράλληλα θα πρέπει να είμαι πιο μετριοπαθής στη διαχείριση των διαφορών μου μ’έναν άλλον, γιατί ο άλλος μπορεί ν’αγανακτήσει, πως ακόμα κι άνθρωποι που θεωρούμε κοντινούς μας μπορει να είναι ανειλικρινείς, και, το σημαντικότερο, πως η διαίσθηση δεν έχει πάντα δικιο. Εγώ πίστευα, επειδή ήμουν αρκετά επίμονος μ’αυτήν μέχρι να την έχω κοντά μου, πως γνώριζα κατά βάθος πως η συγκεκριμένη είναι η κατάλληλη για μένα παρά τις διαφορές μας, και προσπαθούσα έτσι να λύσω τα προβλήματά μας πάση θυσία, αλλά έπεσα έξω.
Παρόλα αυτά είχε και αρκετά καλά. Επειδή την ήξερα αρκετά, αλλά εξακολουθούσε να μου είναι άγνωστη και διαφορετική, μπορούσαμε να συζητάμε και για τα κοινά μας στοιχεία και για τα διαφορετικά, έχοντας πολλά πιθανά θέματα συζήτησης. Όταν ήμασταν στα καλά μας, ήταν πολύ γλυκιά κι ευχάριστη, συνεννοήσιμη και λογική. Ήταν αρκετά ψύχραιμη και δεν αγχωνόταν εύκολα, χαρακτηριστικό που όπως δυστυχώς αποδείχθηκε αργότερα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την εκνευριστική της αναισθησία, που εκδηλωνόταν ως αδιαφορία, αμέλεια και μη διάθεση ανοιχτής έκφρασης των συναισθημάτων της όποτε έπρεπε. Επίσης ασχολούταν με την τέχνη, και το διάστημα αυτό συμμετείχε σε θεατρική ομάδα, ενώ γράφει ποιηματάκια. Παρακάτω θα παραθέσω μερικά από τα πρωτόλεια ποιήματά της που μου έδωσε, τα οποία θεώρησα καλύτερα, για να’χετε μια ιδέα. Πιστεύω πως αν ασχοληθεί σοβαρά, πράγμα που αμφιβάλλω, ίσως στο μέλλον διαπρέψει.

Αγάπη

Φεύγει ο έρωτας με τον καιρό
όμβως εγώ μια ζωή θα σ’ αγαπώ
μου ‘πες μια βραδιά
με το φεγγάρι στα μαλλιά.

Και εγώ σου γέλασα γλυκά,
γιατί ποτέ δεν πίστεψα σ’ αυτά,
τα λόγια τα μεγάλα,
τα φαντασμαγορικά.

Μια ταινία η ζωή
και σκηνοθέτης της εσύ
οδήγησε με στην κορφή
να ζήσω ό,τι έχω ονειρευτεί.

Σου το ‘χω πει πως σ’ αγαπώ
όπου θες μπορώ να ορκιστώ.
Απ’ τη ζωή μου μη χαθείς,
να μείνεις, να επιμείνεις
μονάχα εσύ μπορείς.

Αγάπη έχω στης καρδιάς τα βάθη
το τραγουδάνε τα πουλιά
σ’ όλης της γης
τα πλάτη.

Δυο μάτια καστανά
μ’ έχουνε τρελάνει
συνέχεια αναρωτιέμαι
που πάει και τι κάνει.

Μου λείπεις τόσο πολύ,
κοντά σου θα πετάξω σαν πουλί.
Θα σου δώσω, θα μου δώσεις ένα φιλί
και πάλι θα χαθώ σαν έρθει το πρωί.

Και να που τελικά
τον εαυτό μου δεν γνώριζα καλά,
με λάβωσαν του έρωτα τα βέλη
μα εμένα καθόλου δε με μέλει.

Δύσκολες μέρες

Στάθηκες στην πόρτα,
με κοίταξες θλιμμένα
τέλειωσε μου είπες
η ζωή για μένα.

Καθίσαμε δίπλα δίπλα
σου κράτησα τα χέρια
κι από μέσα βγήκανε
χιλιάδες περιστέρια.

Μίλα μου σου είπα,
μίλα μου
πως μπορώ να βοηθήσω
ζήτα μου.

Και μου απάντησες
κανένας δε μπορεί
ούτε εσύ μπορείς.
Μονάχα να ελπίζεις
αυτό να κάνεις, να χαρείς.

Και συνέχισες με θλίψη
του μυαλού μου
τα τεχνάσματα μ’ έχουν
πια συνθλίψει.

Δεν υπάρχω νιώθω
για κανέναν και για τίποτα
δεν αισθάνομαι
πια πόθο.

Θα πεθάνω νομίζω
τα βράδια που ‘μαι μόνος
και το στομάχι με την καρδιά
γίνονται ένας κόμπος.

Σε κοίταξα στα μάτια
κι ήμουν έτοιμη να κλάψω,
σώπα σου είπα, σώπα και
εγώ να σ’ αγαπώ ποτέ μου
δεν θα πάψω.

Μαζί θα το παλέψουμε
κι αυτό,
σώπα σε λίγο
πιάνουμε ουρανό.

Λευκό λουλούδι

Λευκό λουλούδι
η ψυχή του
κανένα δεν πείραξε
ποτέ μες την ζωή του.

Μέσα στου κόσμου
την κακία
να κρατήσει προσπαθεί
τη δική του ευωδία.

Αγκάθια μητερά
τον πληγώσανε βαθιά
και ο πόνος διαπέρασε
για πάντα την καρδιά.

Τώρα στέκεται αμίλητος,
βουβός, μαρμαρωμένος
και απ’ του κόσμου τις χαρές
αποξενωμένος.

Τίποτα δεν τον ενδιαφέρει,
τίποτα δεν τον συγκινεί
μόνο στον εαυτό του
ερμητικά έχει κλειστεί.

Ποίηση

Ποίηση είναι
η χαρά της ψυχής,
το ψωμί στο τραπέζι
της ζωής.

Ποίηση είναι
αγαλίαση ψυχής,
έκφραση γνώμης
πολύ δυναμικής.

Η ποίηση είναι
τρόπος ζωής,
ξεκίνημα διαδρομής
απίθανης, μαγευτικής.

Η ποίηση είναι αναζήτηση
στα μονοπάτια του μυαλού
εμπειρία ταξιδιού
αξέχαστου, μοναδικού.

Με την ποίηση μπορείς
την πέτρα να λυγίσεις
δράκους και εχθρούς
μ’ αυτή μονάχα να νικήσεις.

Ο ποιητής ποτέ
δεν ησυχάζει,
ακόμα και στον ύπνο του
όλο στιχάκια βγάζει.

Η ποίηση είναι πόνος,
ελπίδα, μοναξιά
είναι αισιοδοξία,
αγάπη, αγκαλιά.

Τα δύο πρώτα απευθύνονται σ’εμένα. Το πρώτο είχε να κάνει με την αγάπη μας, ενώ το δεύτερο το έγραψε όταν εγώ για λίγο καιρό το Μάρτιο ένιωθα πολύ άσχημα και νόμιζα πως κανείς δε μπορούσε να με βοηθήσει, η μόνη μου θετική σκέψη ήταν αυτή, αν και στην πράξη η υποστήριξή της ήταν τουλάχιστον ανεπαρκής. Όπως απέδειξε ο χρόνος πάντως, οι σκέψεις τις αυτές δεν είχαν αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Τα λόγια είναι εύκολα για όλους, η πράξεις είναι αυτές που ζορίζουν και απ’αυτές θα κριθεί εάν κάπιος αξίζει πραγματικά ή όχι.
Ακόμα κι αν έχω αποδεχτεί την κατάσταση και υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου πως δεν ήταν τελικά κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό, δεν μπορώ να πω πως έχω ξεπεράσει πλήρως τον πόνο. Ακόμα υπάρχουν λίγε στιγμές οπότε νιώθω θλίψη για τα γεγονότα αυτά. Αλλά θα πρέπει να πάω μπροστά, σε πράγματα ουσιωδέστερα. Ήδη έχω σχεδόν ανακάμψει, σε σημείο δηλαδή που δεν πρήζω τον κόσμο γι’αυτήν κι αν την συναντήσω μπροστά μου δε θα ενοχληθώ καθόλου, αλλά πιστεύω πως ο μόνος που μπορέι να με βοηθήσει είναι ο χρόνος. Και μετά δε θα είμαι απλώς όπως πριν, αλλά καλύτερα! Το μόνο σίγουρο και παρήγορο πάντως είναι πως αυτό δεν έπληξε μόνο εμένα, έχει συμβεί στους περισσότερους ανθρώπους. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά μάλλον έτσι είναι η ζωή. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για τον καθένα.
Και καταλήγω στο χιλιοειπωμένο συμπέρασμα που δε μαθαίνεται όσο κι αν λέγεται, πως οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν.

Γεια σας. Έπειτα από ένα μήνα και λίγο επανεμφανίζομαι στο Ιστολόγιο, και παρά τις ανησυχίες που ίσως είχατε, δεν έπαθα τίποτα. Απλώς κάποιες φορές σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός ιστολογίου, είναι λογικό να απουσιάζω για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο για οποιονδήποτε λογο. Στην προκειμένη περίπτωση είτε δεν είχα χρόνο, είτε, όταν είχα, ένιωθα πως πιεζόμουν και δεν έγραφα άρθρα. Άλλοτε τεμπέλιαζα συνειδητά ωστόσο και δεν έγραφα τίποτα. Τι έγινε, μήπως υπάρχει κάποιο νευροβιολογικό πρόβλημα; Παρόλα αυτά κατά διαστήματα έμπαινα για να ελέγξω τα σχόλια. Με χαρά βλέπω επίσης ότι η επισκεψιμότητά μου είναι καλή, και όλα πάνε όπως και πριν.
Λοιπόν αυτό το διάστημα δεν έγιναν και πάρα πολλά συνταρακτικά πράγματα. Τη δεύτερη βδομάδα του Πάσχα πήγα στη Ρουμανία εκδρομή, αλλα αυτό θα το καλύψω σε επόμενο άρθρο. Στο παρόν άρθρο θέλω απλώς να παρουσιάσω ορισμένες ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που βρήκα ή επανανακάλυψα στο Διαδίκτυο, που, ως αναμενόμενο, μπορεί να είναι ουδέτερες ή πλήρως βαρετές για άτομα που δεν έχουν παρόμοιες ανησυχίες μ’εμένα.

Why evolution is true

Αυτό το μεγάλο, συχνά ενημερούμενο ιστολόγιο είναι απ’τα πιο γνωστά ιστολογία σχετικά με την εξέλιξη. Δημιουργός του είναι ο Jerry A. Coyne, καθηγητής στο Τμήμα Οικολογίας και Εξέλιξης του Πανεπιστημίου του Σικάγο των ΗΠΑ και μέλος της Επιτροπής Γενετικής και της Επιτροπής Εξελικτικής Βιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Ο Κόιν έλαβε πτυχείο στη Βιολογία από το Κολλέγιο William and Mary, έπειτα κέρδισε το διδακτορικό του πάνω στην εξελικτική βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1998, εργαζόμενος στο εργαστήριο του Richard Lewontin. Μετά από ένα μεταδιδακτορικό στο εργαστήριο του Timothy Prout στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις, ανέλαβε την πρώτη του ακαδημαϊκή θέση ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, και εισήχθει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1996. Η μελέτη του εστιάζει κυρίως στη διαδικασία προέλευσης των ειδών, διακριτών δηλαδή αναπαραγωγικά απομονωμένων ομάδων πληθυσμών, εξετάζοντας την εξέλιξη φραγμών κατά του υβριδισμού μεταξύ αποκλινόντων αλλά συγγενικών πληθυσμών κάνοντας γενετικές αναλύσεις στις φρουτόμυγες του γένους Drosophila (πολύ γνωστό μοντέλο). Έχει εκδώσει ως τώρα περί τις 110 επιστημονικές εργασίες και 80 άλλα άρθρα, κριτικές βιβλίων, και στήλες. Επίσης είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Speciation (Ειδογένεση) μαζί με τον H. Allen Orr, αν και το έργο που τον έκανε ευρέως διάσημο είναι το ομώνυμο με τον τίτλο του ιστολογίου βιβλίο του (Γιατί η εξέλιξη είναι αλήθεια), όπου αποδεικνύει την ύπαρξη και δράση της εξελικτικής διαδικασίας, αντλώντας πειστήρια από πολλούς επιστημονικούς κλάδους, από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη γεωλογία. Το βιβλίο θεωρείται κλασικό πλέον, κι έχει λάβει άπειρες θετικές κριτικές.
Δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμα στη θέση που πρέπει συνεχώς ν’αποδεικνύουμε την εξέλιξη, λες και πρόκειται για κάτι το δυσνόητο. Ιδίως στην Αμερική, μια χώρα χωρισμένη σε φιλελεύθερους και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, οι δεύτεροι, είτε με το θρησκευτικό δημιουργισμό, είτε με τον πιο επιστημονικοφανή εφυή σχεδιασμό, αντιτίθενται έντονα στη θεωρία αυτήν, σαν να επρόκειτο για αστήρικτη υπόθεση, επειδή αντιβαίνει στην πίστη τους. Παρόλο που φαίνεται εύκολη η καταπολέμησή τους, στην πραγματικότητα είναι ένα δύσκολο έως αδύνατο εγχείρημα, αφού, ως συνήθως, αυτοί που νικούν δεν είναι αυτοί που φέρουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που υψώνουν περισσότερο τις φωνές τους και κατορθώνουν ν’ακουστούν απ’τους φορείς εξουσίας, γι’αυτό και βλέπουμε συχνά δημιουργιστές να προωθούν τις απόψεις τους στα μμε, και πολλές φορές να έχουν ακραίες απαιτήσεις, όπως το αίτημα για ισοτιμία των πεποιθήσεών τους με την εξελικτική θεωρία στα σχολεία! Στην Ευρώπη γενικά οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και δεν έχουν τέτοια προβλήματα, αν και σποραδικά εμφανίζονται κι εδώ. Στην Ελλάδα η διαφωνία αυτή σχεδόν δεν υπάρχει, μολονότι κατά καιρούς η εξέλιξη δέχεται κάποιες επιθέσεις από έντονα θρησκευτικούς κύκλους. Το βιβλίο αυτό λοιπόν πιθανότατα δε στοχεύει σ’αυτήν την ομάδα φανατικών, αφού πολύ δύσκολα θ’άλλαζαν τις απόψεις τους, τόσο δύσκολα που νομίζεις πως εθελοτυφλούν μόνο και μόνο για νά’χουν την ψευδαίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που καταπολεμά το κακό, αλλά θα βοηθούσε ήδη κάποιον που αγαπά τη βιολογία και διαβάζει για την εξέλιξη. Μπορείτε να το αγοράσετε από το Διαδίκτυο αν θέλετε.
Εξαιτίας λοιπόν αυτών των φανατικών – οι Αμερικάνοι πολύ εύστοχα τους αποκαλούν «θρησκευτικά καρύδια (religious nuts)”, αφού, όπως και τα καρύδια, αντιστέκονται πολύ σε κάθε πίεση, αλά μόλις σπάσουν, αποδιοργανώνονται πλήρως -, πολλά άρθρα του ιστολογίου έχουν το χαρακτήρα πολεμικής προς τη θρησκεία ή το δημιουργισμό. Επίσης υπάρχουν πολλά άρθρα για την εξέλιξη, διάφορες νέες κι ενδιαφέρουσες επιστημονικές μελέτες, και φωτογραφίες ή άρθρα αναγνωστών. Ακόμα απ’το περιεχόμενο κατάλαβα πως ο συγγραφέας αγαπάει πολύ τις γάτες και προσπαθεί να μάθει πολωνικά. Επειδή είναι αδελφό WordPresss κι αυτό, μπορώ να σχολιάσω πολύ εύκολα κι έχω σχολιάσει λίγες φορές. Επισκεφθείτε το ιστολόγιο εδώ.

Ρώτησε ένα βιολόγο

Η βρετανική σελίδα “Ask a biologist” είχε αρχικά το σκοπό βοηθήματος για μαθητές σχολείου ως προς τις απορίες τους πάνω στη βιολογία, αλλά πλέον μπορεί να υποβάλει οποιοδήποτε βιολογικά σχετιζόμενο ερώτημα οποιοσδήποτε. Αποτελεί μια σύμπραξη ειδικών, κυρίως καθηγητών πανεπιστημίου, σε διάφορους τομείς της βιολογίας, από μοριακοί βιολογία μέχρι παλαιοντολογία. Κάποιοι των ειδικών είναι διαδικτυακά διάσημοι με τα ιστολόγια τους οπως ο Βρετανός Darren Naish με το ιστολόγιό του ζωολογία τετραπόδων, ή ο Αμερικανος Dave Hone με ένα ιστολόγιο για τους αρχόσαυρους. Τα ερωτήματα είναι ταξινομημένα κατά κατηγορία, και η απαντήσεις δίνονται κάτω απ’το ερώτημα με τη μορφή διαλόγου. Τα μόνα μειονεκτήματα είναι η μη ικανότητα απάντησης απ’τον ερωτώντα ή κάποιον άλλον που δεν είναι γραμμένος στους ειδικούς. Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα ή και να ρωτήσετε εδώ.

Μια βιογραφία της αυστραλιανής ηπείρου

Υπάρχει τόπος εξωτικότερος και αρχεγονότερος της Αυστραλίας; Μάλλον ΄΄όχι. Αν και μοναδικά στοιχεία μπορούν να εντοπιστούν σε κάθε μέρος του κόσμου, η Αυστραλία συγκεντρώνει πολλά τέτοια. Όπως το μεγαλύτερο μέρος του φλοιού της γης, έτσι και η Αυστραλία αποτελείται στον πυρήνα της από πανάρχαια πετρώματα ηλικίας 1-2 και πλέον δισεκατομμυρίων ετών, αλλά εξαιτίας της χαμηλής γεωλογικής της δραστηριότητας, μεγάλο μέρος της δεν ανανεώνεται, αλλά διαβρώνεται αφήνοντας εκτεθημένες στην επιφάνεια τεράστιες εκτάσεις παλαιών πετρωμάτων. Η διάβρωση αυτή επίσης την έχει κάνει αρκετά χαμηλή, και με έδαφος φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Το κλίμα της είναι απρόβλεπτο, και μέσα σ’αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο οι ζωντανοί οργανισμοί της έχουν αναπτύξει διάφορες παράξενες προσαρμογές για ν’ανταπεξέλθουν. Οι άνθρωποί της την εποίκησαν πολύ νωρίς μετά την έξοδο του σύγχρονου ανθρώπου από την Αφρική, και διατηρούν ως σήμερα πολιτιστικές παραδόσεις δεκάδων χιλιάδων ετών. Όταν ήταν μέλος της νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνας μέχρι 45 εκατομμύρια χρόνια, βίωσε πολλές κλιματικές μεταβολές, κατά τη μετακίνησή της από τον ισημερινό προς τους πόλους και πάλι πίσω. Ως προστατευμένη χερσόνησος της τότε υπερηπείρου, διέσωζε είδη που αλλού εξαφανίζονταν, κάτι που διευκολύνθηκε έπειτα με την απομόνωσή της. Κατά το Καινοζωικό, διαχωρίστηκε από την Ανταρκτική, διασπαζόταν σε νησιά όταν το κλίμα θερμαινόταν και η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και ενωνόταν με την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα (προεκτάσεις της) όταν το κλίμα ψύχραινε και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε, βίωσε την ψύχρανση και ξήρανση του πλανήτη κατά το ύστερο καινοζωικό, δέχτηκε την πρώτη ανθρώπινη επίθεση, έπειτα την επίθεση των Ευρωπαίων, κι ακόμα δεν έχασε το χαρακτήρα της. Άραγε τι θα γίνει με την προβλεπόμενη επανένωση των ηπείρων μετά από 400 εκατομμύρια χρόνια;
Η σελίδα αυτή λοιπόν, με δημιουργό το Mike H. Monroe, πραγματεύεται την πορεία της Αυστραλίας μέσα στο χρόνο εξετάζοντάς την από γεωλογική, κλιματολογική, υδρολογική, βιολογική και ανθρωπολογική σκοπιά. Ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει κάνει κολοσσιαίο έργο συγκεντρώνοντας τόσο πολύ χρήσιμο υλικό από βιβλια, επιστημονικά άρθρα και κάθε γωνιά του Διαδικτύου για όλους εμάς, και γι’αυτό θα πρέπει να τον συγχαρούμε.
Στη σελίδα αυτήν είχα σκοντάψει κάποτε παλιά, αλά την ξέχασα έπειτα, ώσπου την ανακάλυψα πάλι πρόσφατα. Πέρασα αρκετό χρόνο διαβάζοντας διάφορα άρθρα της, κυρίως όσον αφορά την κατάστασή της στο Παλαιοζωικό, την πανίδα της και τα ήθη και έθιμα των Αβοριγίνων, αν κι έχω διαβάσει άρθρα απ’όλες τις ενότητες. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα και επιστημονικά τεκμηριωμένα με πηγές, και σίγουρα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Γι’αυτό το λόγο εξεπλάγην όταν βρήκα ένα άρθρο που ανέλυε την ανεπιστημονική υπόθεση ότι τα μονοτρήματα εξελίχθηκαν από πουλιά που έχασαν την πτήση τους. Τα μονοτρήματα είναι βέβαια γνήσια θηλαστικά, απλώς γεννούν αυγά όπως οι πρόγονοί τους. Το μόνο χαρακτηριστικό που τα κάνει να μοιάζουν με πουλιά είναι το ανεξάρτητα εξελιγμένο έντονα οστεοποιημένο κρανίο τους με το μακρύ ρύγχος, κάθε άλλο στοιχείο ομοιότητας είναι κληρονομημένο από τον κοινό πρόγονο όλων των σημερινών αμνιοτών, και ερπετών/πουλιών και θηλαστικών. Τέτοιες περίεργες εξελικτικές θεωρίες διατυπώνονται κατά καιρούς, και θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βιολογικό αντίστοιχο των συνομωσιολογικών θεωριών στην ιστορία. Για παράδειγμα, υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι νέες μορφές εμφανίζονται με υβριδισμό δύο εντελώς διαφορετικών προγονικών ειδών, και μια άλλη που ισχυρίζεται πως πρόγονοι όλων των ζώων ήταν κάτι μικρά, υδρόβια, δίποδα ανθρωποειδή όντα! Φυσικά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τις δίνει ιδιαίτερη σημασία, συνήθως τις διαβάζουμε για να γελάμε. Επειδή δεν ανέφερε ξεκάθαρα το άρθρο πως αυτό είναι υππόθεση που δεν υποστηρίζεται από κανέναν σήμερα, θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος να δεχτεί το περιεχόμενο ως αληθές. Έτσι έστειλα στο διαχειριστεί γρήγορα ένα ιμέιλ εξηγώντας του το πρόβλημα, και μου υποσχέθηκε πως θα το αλλάξει, αφού η σελίδα του χρησιμοποιείται και από μαθητές και φοιτητές για τις εργασίες τους, οπότε θα μπορούσε νά’ναι μεγάλο πρόβλημα αυτό. Σε άλλα άρθρα πάντως της σελίδας για τα μονοτρήματα, δε γίνεται κανένας λόγος γι’αυτήν τη μπαρούφα. Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Listverse (λιστοσύμπαν)

Μια σελίδα για όποιον θέλει να μαθαίνει πληροφορίες σε βολικά λιστάκια αριθμημένων στοιχείων. Το περιεχόμενο είναι περί παντός επιστητού οργανωμένη σε κατηγορίες. Η σελίδα αυτή μπορεί να είναι διασκεδαστική, μπορέι όμως να γίνει και πολύ τρομακτική, αφού πολλές λίστες της αγγίζουν το απόκοσμο, το μακάβριο ή το αστυνομικό, και γίνεται ακόμα τρομακτικότερη από τον τρόπο εμφάνισης των στοιχείων, επειδή δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων αν το επόμενο αντικείμενο της λίστας θα είναι κάτι αβλαβές ή ένα αποσυντεθημένο πτώμα, ένα μουμιοποιημένο παιδάκι χωμένο σε κάποιο μπαούλο ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού ή μερικά διασκορπισμένα ανθρώπινα μέλη σε μια χωματερή. Ακόμα χειρότερα είναι το βράδυ, με σβηστά φώτα. Προσοχή: κίνδυνος εθισμού! Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Εξάντας

Το ιστολόγιο αυτό είναι του Χρήστου Γ., εργαζομένου του εμπορικού ναυτικού για πολλά χρόνια, ο οποίος έχει γυρίσει όλον σχεδόν τον κόσμο με τα ταξίδια του. Θα διαβάσετε ταξιδιωτικές αφηγήσεις και θα δείτε καταπληκτικές φωτογραφίες και βίντεο από τους τόπους που επισκέφθηκε. Ενημερώνεται συχνά. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ. Το ιστολόγιο το βρήκα εντελώς τυχαία με την εξής αναζήτηση στο γκουγκλ: «πουτάνες λιμάνια».

Καλή περιήγηση σας εύχομαι!

Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να το ανοίξω, επειδή ήθελα ν’ανεβάζω διάφορα βίντεο που θα ήταν ενδιαφέροντα, αλλά κάθε φορά βαριόμουν να πράξω κι έτσι τα άφηνα για το εγγύς μέλλον, ώσπου βρήκα τους κωδικούς του αδρανούς Gmail λογαριασμού μου, και το Σάββατο στις 22 Φεβρουαρίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την Τέταρτη επέτειο του Ιστολογίου μου, Άνοιξα ένα κανάλι στο youtube. Πλέον είμαι κι εγώ μέλος, θεωρητικά τουλάχιστον, σ’αυτήν την απέραντη διαδικτυακή κοινότητα όπου κάθε λογής βίντεο ανεβαίνει και σχολιάζεται, όπου θα μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο, αλλά, ως συνήθως, η πραγματικότητα δεν είναι ωραία και καλή.
Λογαριασμό Youtube είχα και στο παρελθόν, προτού αγοραστει από τη Google, και θυμάμαι πως ήταν πολύ εύχρηστος, αν και στην πραγματικότητα τον χρησιμοποίησα ελάχιστα και δεν πρόλαβα να εκμεταλλευτώ όλες τις δυνατότητές του. Ήταν πάντως πολύ προσβάσιμος για άτομα με πρόβλημα όρασης. Η τωρινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκτός του ότι το ανέβασμα των βίντεο δυσκόλεψε επειδή βασίζεται σε γραφικά, ο χρήστης δε μπορεί να ενημερώσει το προφίλ του απ’το κανάλι του, αλλά θα πρέπει να πάει στο λογαριασμό του Gmail του για ν’αλλάξει πληροφορίες, κάτι που δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο, γιατί υπάρχουν πολλά πεδιά τα οποία θα πρέπει να ελέγξει, και, το χειρότερο, για κάθε πεδίο θα πρέπει ν’ανοίξει μια άλλη σελίδα, πράγμα που παίρνει λίγο χρόνο για να γίνει και μειώνει την προσβασιμότητα της λειτουργίας. Λέγοντας για πεδία, πρόσεξα κάτι αρκετά ανησυχητικό./ Η Google δεν αρκείται μόνο στα απαραίτητα, αλλά ρωτάει πάρα πολλές λεπτομέρειες για το χρήστη, όπως τόπο διαμονής, επάγγελμα, στοιχέια για τον εαυτό, σχολείο όπου φοιτεί ή φοιτούσε κλπ. Φυσικά δεν είναι αναγκαστική η συμπλήρωσή τους, όμως το γεγονός ότι υπάρχουν υποδηλώνει προσπάθεια δημιουργίας βάσης δεδομένων με τα προσωπικά δεδομε΄να των χρηστών. Εντάξει, πιθανότατα δε θα ζημιωθούμε άμεσα από το ηλεκτρονικό φακέλωμα, αλλά θα είναι πολύ ευκολότερο για κάποια μελοντική υπηρεσία νά’χει πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για σκοτεινούς σκοπούς. Μην αρχίζετε ν’ανησυχείτε τώρα ότι σας κατασκοπεύουν στο Ίντερνετ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Σίγουρο είναι επίσης πως δεν έχω μανία καταδιώξεως. Το απλό πράγμα που ήθελα εγώ ήταν ν’άλλαζα το όνομα του καναλιού μου σε “τουατάρα” από το ονοματεπώνυμό μου, το οποίο μάλλον μπήκε ως προεπιλογή εφόσον έδωσα το όνομά μου στα στοιχεία του Γκουγκλ λογαριασμόυ μου.
Πέρα απ’αυτές τις δυσκολίες, συνάντησα μεγάλο πρόβλημα στη λειτουργία των σχολίων, που αντί να γίνεται με εύκολο τρόπο πάλι είναι μια διαδικασία με γραφικά που απαιτεί ποντίκι. Λογαριασμός στο Youtube χωρίς σχόλια δε νοείται για μένα, οπότε αυτό με αγανάκτησε πραγματικά. Και το τελευταίο μου πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με το Youtube, αλλά με τη θέση των βίντεο. Πολλές κάμερες κινητών είναι ρυθμισμένες σε πλάγια λήψη, οπότε αν βιντεοσκοπήσεις κάθετα υπάρχει πρόβλημα, γιατί με΄τα στον υπολογιστή το βίντεο εμφανίζεται γυρισμένο στα αριστερά κατά 90 μοίρες. Στο κινητό ής το iPod δε φαίνετια πάντα αυτό. Τα βίντεο δε περιστρέφονται με μια απλή κίνηση όπως οι εικόνες, αλλά χρειάζεται το ανάλογο πρόγραμμα αναπαραγωγής νά’χει την κατάλληλη ρύθμιση, γιατί δεν την έχουν όλα. Για παράδειγμα το Windows Media Player δεν την έχει, έπρεπε γι’αυτό να κατεβάσω το VLC Media Player που την είχε. Εντούτοις η περιστροφή ήταν αδύνατη, επειδή γινόταν κι εδώ με ποντίκι. Το ίδιο και σ’ένα εξειδικευμένο υποτίθεται πρόγραμμα που κατέβασα, το Video Flip and Rotate. Σπατάλησα τρεις μέρες ψάχνοντας για λύση στο πρόβλημα, αλλά δε βρήκα τίποτα και τα παράτησα. Άλλωστε ποιος τυφλός θα παίξει με βίντεο για να’χει το λόγο η εταιρεία να κάνει τον κόπο να προσβασιμοποιήσει τα προγράμματά της; Και μη νομίζεται πως η περιστροφή της κάμερας σε όρθια λήψη είναι τόσο εύκολη. Μπορεί να μπορώ να την ρυθμίσω μια φορά, αλλά μετά πάλι επανέρχεται. Η επιλογή για μόνιμη περιστροφή θα πρέπει να βρίσκεται καπου στα άδυτα του φακέλου των ρυθμίσεων. Καλύτερη εντούτοις ρύθμιση θά’ταν η αυτόματη περιστροφή της κάμερας ανάλογα με τη θέση της, κάτι το οποίο ακόμα δε μπορώ να βρω, αλλά ξέρω πως είναι δυνατό.
Γι’αυτούς τους λόγους, σταμάτησα προσωρινα την ενασχόληση με το λογαριασμό μου, αν και πρέπει να προσπαθήσω επειδή θα ήθελα πολύ να μπορώ ν’ανεβάζω και να σχολιάζω βίντεο χωρίς εμπόδια. Ο λογαριασμός μου είναι
Εδώ.
Και το πρώτο μου βίντεο:

Είναι η Τσίκο, η η κουνέλα του μπαμπά μου, Που προσπαθει να φτιάξει φωλιά. Η μικρή αυτή κουνελίτσα δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή της παιδάκια, και γι’αυτό μερικές φορές κάνει φωλίτσα από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι καλό. Μετά άραγε τι νομίζει, ότι της έφαγαν τα μικρά της παιδάκια;

Προβλήματα, προβλήματα στη ζωή μας, προβλήματα στις κουνέλες μας, προβλήματα παντού!

Ωχ, ωχ! Πέρασαν ταχύτατα σαν νερό οι μέρες, και μόλις σήμερα το μεσημέρι θυμήθηκα πως το Ιστολόγιο κλείνει τέσσερα χρόνια ζωής! Από στατιστικά σε σχέση με πέρσι έχουμε και λέμε:

  • 849 άρθρα (μαζί με το παρόν) από 778
    1 σελίδα
    34 κατηγορίες και 24 υποκατηγορίες, συνολικά δηλαδή 58, από 34 και 25 αντίστοιχα
    1.868 ετικέτες από 1.772
    1.356 σχόλια από 957
    Η μέρα μεγαλύτερης επισκεψιμότητας ήταν η 6 Οκτωβρίου, με 1.203 προβολές σε σχέση με το περσινό μέγιστο των 855.
    Και από τα 3,072 μεγαμπάιτ που μου δίνονται ως ελεύθερος αποθηκευτικός χώρος έχω γεμίσει τα 632,35, δηλαδή το 21% όπως μου το υπολογίζει το μηχανάκι. Όταν πληρωθεί όλος ο διαθέσιμος χώρος, θα πρέπει να πληρώσω για να τον επεκτείνω.
  • Ομολογουμένως ασχολήθηκα λιγότερο με το Ιστολόγιο φέτος, γι’αυτό και δε σημειώθηκαν δραματικές αλλαγές. Δεν πειράζει όμως, στο μέλλον πρόκειται ν’ασχοληθώ περισσότερο. Προς το παρόν βραχυπρόθεσμοι στόχοι είναι οι μικροδιορθώσεις που κάνω σε διάφορα παλιά άρθρα, καθώς και η ανακατανομή των κατηγοριών και η προσθήκη λίγων άρθρων, και πιο μακροπρόθεσμος στόχος είναι η δημιουργία αντιγράφου ασφαλείας, για να σώσω το Ιστολόγιο.

    Εμπιστοσύνη είναι όταν ένα μικρό, ζεστό, ευάλωτο γούνινο μπαλάκι, μπορεί και εκατό φορές μικρότερό σου, έρχεται δίπλα σου χωρίς να φοβάται καθόλου. Σκουντάει το χέρι σου όταν ξαπλώνεις για να το σηκώσεις ώστε να περάσει από κάτω, χωρίς να φοβάται μην πέσεις και το πλακώσεις. Πλησιάζει στη μύτη σου, χωρίς να φοβάται ότι θα το φας. Σε μυρίζει, σε γλείφει, σε γαργαλάει, ανεβαίνει πάνω σου, χωρίς να φοβάται ότι θα το βλάψεις με οποιονδήποτε τρόπο. Κάθετε δίπλα σου να το χαϊδέψεις κι απολαμβάνει το χάιδεμα χωρίς ν’ανησυχεί. Μπορείς ως και να το χαΪδεύεις απαλά ενώ τρώει ή κοιμάται χωρίς να ενοχλείται! Ενίοτε δε φοβάται ακόμα κι αν το σηκώσεις, γιατί ξέρει πως δε θα το ρίξεις κάτω. Αντί να κοιτάζει κάτω και να προσπαθεί να φύγει όπως άλλα που δεν έχουν συνηθίσει το σήκωμα, σε κοιτάζει και κάθεται ήρεμο στην αγκαλιά σου, αν και περιμένει να ξαναβρεθεί κάτω όσο το συντομότερο δυνατόν. Αφού τα κάνει όλα αυτά, σημαίνει πως σε εμπιστεύεται πλήρως σαν δικό του και δεν περιμένει κανένα κακό από σένα. Είναι σαν να λέει: “Αυτός είναι ένα λιμπάκι σαν εμένα. Μεγαλύτερο και λίγο διαφορετικό, αλά σαν εμένα, δεν κάνει κακό.” Μπορεί άραγε να κάνει κανείς κακό σ’αυτό το μικρό πλασματάκι; Όχι, γιατί αν κάνει, έστω και κάτι φαινομενικά απλό όπως στιγμιαία απότομη συμπεριφορά από βιασύνη ας πούμε, που δε θα μπορέσει αυτό να καταλάβει, θα είναι επιλήψιμη πράξη, όπως αν προέδιδε την εμπιστοσύνη ενός μικρού παιδιού. Τότε το λιμπάκι θα ένιωθε σαν να ήθελε να πει: “Μα εγώ τον αγαπάω, γιατί κάνει έτσι;” Κι αν τύχει να παραφερθεί, θα χρειαστέι οπωσδήποτε να δώσει αποζημίωση έπειτα. Και όμως κάποιοι άνθρωποι βλάπτουν ενσυνείδητα αυτές τις αθώες μπαλίτσες που τους έχουν δώσει την καρδιά τους.
    Έτσι αγαπάνε τα κουνέλια μας, κι εμείς τα αγαπάμε ακόμα περισσότερο. Αυτήν τη στιγμή έχω τη Λίμπο βόλτα και τρέχει εδώ δίπλα μου, κάνοντας διάφορα λιμποπράγματα. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως για να φτάσουν στο σημείο να μας θεωρούν δικούς τους είναι η κατανόηση πάνω απ’όλα της συμπεριφοράς και της ψυχολογίας τους ως μικρών μαλακών θηλαστικών που κινδυνεύουν απ’όλους στη φύση. Αφού κατανοήσουμε αυτό, τότε με επιμονή και υπομονή, ξοδεύοντας αρκετό ποιοτικό χρόνο μαζί τους, θα καταφέρουμε βνα τα κάνουμε φίλους μας.

    Είναι μια απρόσμενη νέα ανακάλυψη που αλλάζει αρκετά για τον τρόπο σκέψης μας ως προς τους κροκοδείλους και τα ερπετά κατ’επέκτασιν.
    Από:
    in.gr

    <"Δημοσίευση: 05 Δεκ. 2013, 18:02 | Τελευταία ενημέρωση: 05 Δεκ. 2013, 18:32

    Έξυπνο ερπετό
    Κροκόδειλοι βρέθηκαν για πρώτη φορά να κυνηγούν με δόλωμα

    Νόξβιλ, Τενεσί
    Τα ερπετά αποδεικνύονται αρκετά πιο έξυπνα από ό,τι νομίζαμε: ο αμερικανικός αλιγάτορας και ο ινδικός κροκόδειλος χρησιμοποιούν κλαδάκια ως δολώματα για να προσελκύουν πουλιά που ψάχνουν υλικά για τις φωλιές τους. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά που τεκμηριώνεται χρήση εργαλείων από οποιοδήποτε ερπετό.

    Ο Βλάντιμιρ Ντίνετς του Πανεπιστημίου του Τενεσί πρόσεξε για πρώτη φορά την ασυνήθιστη κυνηγετική τακτική σε ινδικούς κροκόδειλους (Crocodylus palustris) που μελετούσε στο φυσικό τους περιβάλλον στην Ινδία: Τα ερπετά περίμεναν για ώρες στα ρηχά με ξυλάκια και μικρά κλαδιά να ισορροπούν πάνω στο ρύγχος τους, και ορμούσαν σε κάθε πτηνό που έκανε το λάθος να πλησιάσει.

    Προκειμένου να επιβεβαιώσει τις υποψίες του, ο ερευνητής προχώρησε σε συστηματική παρατήρηση αμερικανικών αλιγατόρων (Alligator mississippiensis) στη Λουζιάνα. Οι αλιγάτορες ανήκουν μεν σε διαφορετικό γένος από τους κροκόδειλους, κατατάσσονται όμως κι αυτοί στην τάξη των κροκοδείλιων.

    Στον ένα χρόνο που διήρκεσαν οι παρατηρήσεις, ο Ντίνετς και οι συνεργάτες του παρατήρησαν αρκετές περιπτώσεις αλιγατόρων που χρησιμοποιούσαν ξυλάκια ως δόλωμα. Αυτό που επιβεβαίωσε ότι πρόκειται πράγματι για κυνηγετική τακτική, αντί για τυχαίο γεγονός, ήταν ότι οι αλιγάτορες που σήκωναν κλαδάκια με το ρύγχος τους αυξάνονταν σημαντικά από το Μάρτιο ως το Μάιο, την εποχή αναπαραγωγής των πτηνών.

    «Οι κροκόδειλοι θεωρούνται συνήθως ληθαργικά, βαρετά και χαζά πλάσματα» σχολιάζει ο Δρ Ντίνετς. «Η μελέτη αυτή αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε παραδοσιακά τους κροκόδειλους» υποστηρίζει.

    Θεωρεί μάλιστα πιθανό ότι αυτή η κυνηγετική τακτική ήταν διαδεδομένη στην ομοταξία των ερπετών όταν τα πλάσματα αυτά κυριαρχούσαν στον πλανήτη: το ίδιο μπορεί να έκαναν κάποτε και οι δεινόσαυροι.

    Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Ethology, Ecology and Evolution.

    Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης"

    Αυτή είναι η πρώτη επιβεβαιωμένη παρατήρηση χρήσης εργαλείων από ερπετά, ή τουλάχιστον μη πτηνοειδή ερπετά, γιατί με τη νέα κλαδιστική ταξινόμηση τα πτηνά βρίσκονται στον ίδιο κλάδο με τα ερπετά, και μάλιστα πιο κοντά στα κροκοδείλια από τα υπόλοιπα ως αρχόσαυροι που είναι. Στην ηθολογία, στην επιστήμη μελέτης δηλαδή της συμπεριφοράς των ζώων, χρήση εργαλείων νοείται η χρήση αντικειμένων ως προέκτασης του σώματος για οποιονδήποτε σκοπό. Συνήθως ο ορισμός δεν περιλαμβάνει την ενασχόληση με αντικείμενα κατά το παιχνίδι ή τη χρήση στατικών στοιχείων για διάφορους σκοπούς, χωρίς τα δύο παραπάνω να μην αποτελούν δείγμα της νοημοσύνης του ζώου που τα κάνει. Ως κατασκευή εργαλείων νοείται η τροποποίηση ενός αντικειμένου από ένα ζώο ώστε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο, ενώ μεταεργαλεία είναι εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να επηρεάσουν άλλα, και τα δύο είναι αρκετά σπάνιες συμπεριφορές στα ζώα. Κάποτε πιστευόταν ότι μόνο ο άνθρωπος μπορεί να κατασκευάσει και να χρησιμοποιήσει εργαλεία, όντας μία από τις ειδοποιούς διαφορές του από τα ζώα. Με την ανακάλυψη όμως νέων χωρών και νέων ειδών ζώων, καθώς και με την εξέλιξη της επιστήμης, αυτό το αξίωμα κατέρευσε. Για αιώνες πιστευόταν ότι τα μόνα ζώα εκ΄τος από τον άνθρωπο που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εργαλεία είναι οι μεγάλοι πίθηκοι, όπως οι χιμπατζήδες, οι γορίλες ή οι ουρακοτάγκοι, όμως με τις συστηματικότερες παρατηρήσεις που ξεκίνησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα, αν κι εντάθηκαν από τα μέσα του 20 ου, και συνεχίζονται ως σήμερα, αυτή η άποψη επίσης καταρρίφθηκε. Βρέθηκε ότι οι μεγάλοι πίθηκοι όχι μόνο χρησιμοποιούν εργαλεία για πάμπολλους σκοπούς, αλλά κατασκευάζουν κιόλας, ενώ χρήση ή και κατασκευή εργαλείων σημειώθηκε σε άλλα πρωτεύοντα, ελέφαντες, δελφίνια και σαρκοφάγα. Παράλληλα μελέτες στα πουλιά έδειχναν ότι πολύ περισσότερα είδη είχαν την ικανότητα χρήσης εργαλείων σε σχέση με τα θηλαστικά, ένα ακομα στοιχείο που συνέβαλε στην εξάλειψη του στερεοτύπου της ανωτερότητας του εγκεφάλου των θηλαστικών, το οποίο επικρατούσε ιδιαίτερα στην εποχή του Δαρβίνου και για μερικές δεκαετίες αργότερα. Πολλά πουλιά διαφόρων οικογενειών λοιπόν χρησιμοποιούν εργαλεία από διάφορα υλικά κυρίως για την πρόσληψη τροφής, ενώ μερικά όπως τα κοράκια τα κατασκευάζουν, ενίοτε αρκετά πολύπλοκα. Τις τελευταίες δεκαετίες, με την επέκταση των ηθολογικών παρατηρήσεων σε πολλά άλλα ζώα, βρέθηκε πως και πολλά από τα υποτιθέμενα λιγότερο έξυπνα θηλαστικά και πουλιά έχουν τέτοιες ικανότητες, τουλάχιστον στην απλούστερη μορφή τους. Ακόμα και τρωκτικά
    Χρησιμοποίησαν εργαλεία στο εργαστήριο,
    Και δε θα ήταν απίθανο αν αυτό γινόταν και στη φύση. Χρήση εργαλείων έχει επίσης αναγνωριστεί σε ορισμένα ψάρια, κοινωνικά έντομα και χταπόδια, μαλάκια που διακρίνονται για την υψηλή νοημοσύνη τους.

    Μέσα σ’όλη αυτήν την επιστημονική φρενίτιδα παρατηρήσεων κι ανακαλύψεων, τα αμφίβια και τα ερπετά παρέμεναν σχεδόν στο περιθώριο, ως αδρανή και νοητικά κατώτερα όντα που θεωρούνταν κι εξακολουθούν να θεωρούνται από πολλούς σήμερα. Η επιστημονική τους παραμέληση έχει τις ρίζες της στη γενικά αρνητική αντίληψη των ανθρώπων παλαιότερων εποχών γι’αυτά τα ζώα, τουλάχιστον όσον αφορά το δυτικό κόσμο, στον οποίον άλλωστε αναφέρομαι, η οποία μεταφέρθηκε και στη συστηματική ταξινόμηση, όταν ο Κάρολος Λινναίος το 1758 τα έριξε στην ίδια κατηγορία, αν και σύντομα διαχωρίστηκαν δικαίως ως διαφορετικές ομοταξίες σπονδυλωτών. Αν και θ’ασχοληθώ εδώ μόνο με τα ερπετά, πολλά από τα παράπονα αυτά ισχύουν και για τα αμφίβια, τα οποία εντούτοις, για να λέμε και την αλήθεια, δεν έχουν τόσο μεγάλους εγκεφάλους. Παρόλο λοιπόν που η ανατομία, η φυσιολογία, η οικολογία και αρκετές πτυχές της συμπεριφοράς των ερπετών έχουν μελετηθεί ικανοποιητικά τις τελευταίες δεκαετίες, η γνώση μας ως προς τις νοητικές τους ικανότητες υστερεί πολύ σε σχέση μ’αυτήν για τα θηλαστικά, τα πουλιά, ακόμα και τα ψάρια. Το πραγματικό εμπόδιο στη μελέτη τέτοιων συμπεριφορών δεν είναι η χαμηλή νοημοσύνη των ερπετών, αλλά η σχετική ακαταλληλότητά τους για παρατήρηση, αφού ως βραδυμεταβολικά και για μεγάλο χρόνο αδρανή ζώα, παρουσιάζουν λίγες ευκαιρίες για καλή παρατήρηση κι ακόμα λιγότερες για την εκδήλωση έξυπνων συμπεριφορών, γι’αυτό και συχνά τέτοιες συμπεριφορές ανακαλύπτονται όλως τυχαίως, όπως τα παραπάνω ευρήματα στους κροκόδειλους. Μία μεγάλη μελέτη επί του θέματος
    Εξέφραζε αυτήν ακριβώς την αγανάκτηση των επιστημόνων,
    Χαρακτηρίζοντας τα ερπετά με λίγα λόγια ανεπίδεκτα μαθήσεως και άκαμπτα στη συμπεριφορά, πολύ πιο δύσκολο να μάθουν κάτι από τα θηλαστικά, τα πουλιά, ακόμα και τα ψάρια, αν και κανονικά δε φταίει το μυαλό τους όπως είπα, αλλά ο μεταβολισμός τους. Συχνά ως θετική ενίσχυση σε μελέτες μάθησης σε ζώα χρησιμοποιείται τροφή, την οποία δέχονται ως ανταμοιβή για τη ζητηθήσα συμπεριφορά. Μολονότι αυτό είναι εύκολο για ζώα που τρώνε συχνά, στα ερπετά η εφαρμογή ενός τέτοιου πρωτοκόλλου είναι προβληματική, αφού εφόσον φάνε, δε θά’χουν κάποιον λόγο να επαναλάβουν τη συμπεριφορά για καιρό μέχρι να χωνέψουν, οπότε μπορεί και να την έχουν ξεχάσει. Εντούτοις έχουν γίνει μερικές ενδιαφέρουσες έρευνες πάνω στις νοητικές ικανότητες των ερπετών, τις οποίες θα παραθέσω σε επόμενο άρθρο.

    Η μελέτη του νευρικού συστήματος, της συμπεριφοράς και των νοητικών ικανοτήτων των ερπετών, εκτός του ότι θ’αποκαταστήσει τη θέση αυτών των ζώων στο νου τον ανθρώπων, θα μπορούσε να βελτιώσει την εικόνα που έχουμε για την εξέλιξη του νευρικού συστήματος στα σπονδυλωτά. Το γνωστικό αυτό κενό το διαπιστώνουμε διαβάζοντας επιστημονικές μελέτες όπου διάφορα κέντρα του εγκεφάλου και συμπεριφορές των πτηνών γίνεται προσπάθεια ν’αντιστοιχιστούν μ’αυτά των θηλαστικών, ενώ πιο δόκιμο θά’ταν ν’αναζητηθεί ανάλογο στα ερπετά, τους πλησιέστερους συγγενείς τους, κι έπειτα να γίνει η αντιστοίχηση των ευρημάτων με τα θηλαστικά, για τα οποία δυστυχώς δεν υπάρχουν ζώντα παραδείγματα της εξέλιξης του εγκεφάλου τους.

    Τα κροκοδείλια πάντως είναι πολύ ιδιαίτερα ερπετά. Γονιδιακά συγγενεύουν περισσότερο με τα πουλιά όπως προανέφερα, παρά με τα υπόλοιπα ερπετά, ενώ διαθέτουν πολλά ανατομικά, φυσιολογικά και συμπεριφορικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ομοιόθερμα ζώα. Στην πραγματικότητα πιθανότατα τα ζώα αυτά εξελίχθηκαν από ομοιόθερμους, δραστήριους προγόνους, ανακάλυψη που θα πρέπει να δημοσιεύσω οπωσδήποτε σε επόμενο άρθρο.

    Εδώ στηνΕλλάδα έχουμε μια αρκετά ανορθόδοξη άποψη για τους φοιτητές πανεπιστημίου. Γενικώς τους θεωρούμε ως μια τάξη νεαρών ρεμαλιών που συντηρούνται συνήθως από τους γονείς τους, άντε κι από κάποιο πρόχειρο επάγγελμα, ξενυχτούν και πίνουν κάθε μέρα και θυμούνται κάπως τα μαθήματά τους όταν πλησιάζει η απειλητική σκιά της εξεταστικής περιόδου. Φυσικά αυτό το στερεότυπο δημιουργήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, όταν η Ελλάδα βίωνε καιρούς ευημερίας, σε συνδυασμό με την επιθυμία όλων των Ελλήνων να φοιτήσουν σε πανεπιστήμιο (σύνδρομο νεόπλουτου), και δε φαίνεται ακόμα η σημερινή κρίση νά’ναι τόσο βαθιά ώστε ν’αλλάξει εντελώς αυτήν την κατάσταση. Σε παλαιότερες βέβαια εποχές, και στην Ελλάδα και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, η ζωή για τους φοιτητές ήταν πολύ δύσκολη, αφού παρόλο που τότε συνήθως ήταν παιδιά εύπορων οικογενειών, συχνά έπρεπε να ζήσουν σε μεγάλη απόσταση απ’την πατρογονική τους εστία, με ελάχιστη επικοινωνία με τους δικούς τους, όπου θά’πρεπε να βρουν έναν τρόπο βιοπορισμού, καθώς και ν’αντιμετωπίσουν επιτυχώς όλες τις δυσκολίες που θ’ανέκυπταν από τη διαμονή σ’έναν εντελώς άγνωστο τόπο γι’αυτούς. Σε ακόμα παλαιότερες εποχές στις ευρωπαΪκές χώρες, κάθε φορά που οι πολιτικές συνθήκες γίνονταν ασταθείς, οι φοιτητές έπρεπε να επιβιώσουν, και γι’αυτό συχνά ήταν οπλισμένοι.

    Το άρθρο αυτό θα γραφόταν ως συνέχεια εκείνου για τις
    Μονομαχίες στην Παλιά Αθήνα,
    Στην Αθήνα δηλαδή σύντομα μετά τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, αλλά, για διάφορους λόγους δε μπορούσα να γράψω εκείνον τον καιρό. Ήταν ένα διάστημα που έψαχνα για τις μονομαχίες και την ιστορία τους στον ευρωπαϊκό χώρο, και πραγματικά έπαθα ένα μικρό πολιτισμικό σοκ όταν κατάλαβα πως σχεδόν όλοι οι άντρες των σημερινών «πολιτισμένων» κρατών μονομαχούσαν με την παραμικρή προσβολή, ενώ ενίοτε νομικά ήταν υποχρεωμένοι να μονομαχήσουν. Τελικά, μετά το διαφωτισμό, την εκβιομηχάνηση και τον εκδημοκρατισμό των κρατών, η μονομαχία, εκτός του ότι είχε σχεδόν εκλείψει, συμβολοποιήθηκε, ώστε οι φόνοι ήταν εξαιρετικά σπάνιοι, και τελικά εξαφανίστηκε.

    Οι φοιτητές των πανεπιστημίων δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Εκτός του ότι έπρεπε ν’αμύνονται από τους εγκληματίες, όσο κι αν μας φανεί παράξενο αυτό, συχνά έλυναν τις διαφορές τους με μονομαχία. Αν αποβάλουμε τα ελληνικά στερεότυπα που τους θέλουν απλώς μεγάλα παιδιά και σκεφτούμε πως ήταν ανεξάρτητοι άνθρωποι που διηύθυναν τη ζωη τους ολομόναχοι, συνήθως χωρίς καμία βοήθεια απ’τους οικείους τους (δεν είχε μανούλα πονάω τι να κάνω), ενώ οι περισσότεροί τους κατάγονταν από τιμημένες οικογένειες ευγενών, επομένως με πρότερη εξάσκηση στις πολεμικές τέχνες και στη σκληρή ζωη, καθώς κι ότι βρίσκονταν στη στρατεύσιμη ηλικία, αυτό δε φαίνεται πλέον τόσο παράξενο. Μονομαχίες γίνονταν συχνά με την παραμικρή αφορμή και μπορεί να κατέληγαν και στο θάνατο. Δεν υπήρχε κάποιος φορέας που έλεγχε αυτήν τη συμπεριφορά. Όταν οι συνθήκες μέσα στα κράτη άρχισαν να εξωμαλύνονται και οι αξίες των ευγενών να φθίνουν, οι μονομαχίες έχασαν γρήγορα τη δημοτικότητά τους, εκτός από τις γερμανόφωνες περιοχές τις Ευρώπης, όπου μετεξελίχθηκαν σε μια μορφή άσκησης γνωστής ως ακαδημαϊκή ξιφασκία, που συνεχίζεται από ελάχιστους ως σήμερα.

    Η ακαδημαΪκή ξιφασκία δε θεωρείται απλό άθλημα από τους υπέρμαχούς της, αλλά μια μέθοδος δοκιμασίας και άσκησης του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ώστε ο άνθρωπος να εξασκήσει το θάρρος του, την ετοιμότητά του, την αντοχή του στις δυσκολίες, και λοιπές αξίες των παραδοσιακών πολεμοχαρών σκληρών Γερμανών, γι’αυτό δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος. Παλαιότερα μάλιστα σε φανατικούς κύκλους του σπορ πιστευόταν πως ολόκληρος ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου μπορεί να διαφανεί από τη συμπεριφορά του σε μια μονομαχία. Η ακαδημαΪκή ξιφασκία γίνεται συνήθως μεταξύ διαφορετικών πανεπιστημιακών αδελφοτήτων, αν και μπορεί να γίνει μεταξύ μελών της ίδιας αδελφότητας. Οι γερμανικές φοιτητικές αδελφότητες (studentenverbindungen), παρόλο που σήμερα περιλαμβάνουν μόλις το 1% των φοιτητών στη Γερμανία, ιστορικά είχαν μεγάλη επιρροή. Οι απαρχές αυτών, καθώς κι άλλων παρόμοιων συστημάτων αδελφοτήτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στην Αμερική έπειτα, μπορούν να εντοπιστούν στις συντεχνιακού τύπου εθνικές αδελφότητες που αναπτύχθηκαν στα πρώτα ολίγα πανεπιστήμια του Μεσαίωνα, όπου φοιτούσαν άτομα από διάφορες χώρες. Φυσικά όταν οι χώρες αυτές βρίσκονταν σε πόλεμο οι σχέσεις των ομάδων αυτών δεν ήταν ειρηνικές. Οι γερμανικές πανεπιστημιακές αδελφότητες πήραν τη σημερινή τους μορφή κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, μία εποχή όπου η παράδοση της μονομαχίας ακόμα παρέμενε ισχυρή. Ήδη τα όπλα στους φοιτητές ήταν κάτι πολύ κοινό, αφού έπρεπε, εκτός του ν’αμύνονται τους ληστές, να αμύνονται κι από αντίπαλες ομάδες κατά την εποχή της Θρησκευτικής Μεταρύθμισης και του Τριακονταετούς Πολέμου. Μπορούμε να φανταστούμε τι γινόταν τότε. Κατά τα’άλλα οι φοιτητές μονομαχούσαν για το οτιδήποτε, ότι δηλαδή θεωρούσε ο καθένας προσβολή (κλεψιές, τσακωμοί, γυναίκες κλπ) με ατιμωρησία, αν κι άρχισαν να θεσπίζονται κανόνες για το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι στις μονομαχίες. Η ακαδημαΪκη ξιφασκία πήρε τη σημερινή της μορφή αφότου ενοποιήθηκε η Γερμανία και τα πάθη κατευνάστηκαν, οπότε παρότι επικρατούσε ειρήνη, οι παλαιοί κύκλοι των αδελφοτήτων δεν επιθυμούσαν να εγκαταλείψουν τα ήθη κι έθιμά τους, κι έτσι μετέτρεψαν το μαχαιροβγαλτισμό τύπου μάγκα του δρόμου (με έβρισες σου βγάζω μαχαίρι) σε τρόπο άσκησης του χαρακτήρα ας πούμε, διατηρώντας τα παραδοσιακά πολεμικά όπλα, ενώ άλλες ξιφομαχικές πανεπιστημιακές σχολές όπως η γαλλική υιοθέτησαν ακίνδυνα όπλα. Το διάστημα αυτό η μονομαχία ορίστηκε με τους αυστηρούς κανόνες που έχει ως σήμερα, ώστε να είναι δίκαιη και λιγότερο επικίνδυνη. Το εξέχον χαρακτηριστικό της, που της έχει δώσει το άλλο της όνομα “mensur”, απόσταση στα γερμανικά, είναι η καθορισμένη απόσταση που θα πρέπει νά’χουν οι ξιφομάχοι μεταξύ τους, χωρίς να κινούν τα πόδια τους, οπότε η άμυνα μπορεί να γίνεται μόνο με τα χέρια και τον κορμό. Το ξίφος που χρησιμοποιείται είναι σιδερένιο με αιχμή και καλείται mensurschlager ή απλώς schlager, με ευρεία κωδονόσχημη λαβή, που έχει μικροπαραλλαγές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Παλαιότερα η προστασία που φορούσαν οι ξιφομάχοι ήταν ελάχιστη, κυρίως στο χέρι που κρατούσε το ξίφος, στο λαιμό και ίσως στον κορμό, αλλ’επειδή συχνά γίνονταν σοβαροί τραυματισμοί και ενίοτε φοιτητές πέθαιναν από διατρήσεις πνευμόνων, υπήρξε η ανάγκη για μεγαλύτερη προστασία. Η σημερινή στολή ενός ξιφομάχου είναι ένας ολόσωμος μεταλλικός θώρακας με μεταλλικό γάντι για το χέρι που ξιφομαχεί, προστασία για το λαιμό και ατσάλινα συρμάτινα γυαλιά με προστασία και στη μύτη, αφήνοντας ακάλυπτες περιοχές του προσώπου που μπορεί να χτυπήσει ο αντίπαλος. Δύο γιατροί βρίσκονται στο «πεδίο της τιμής», ένας για τον κάθε ξιφομάχο, σε περίπτωση τραυματισμού, οι οποίοι μπορούν να διακόψουν την ξιφομαχία αν κριθεί απαραίτητο.

    Τα χτυπήματα τα δέχεται ο ξιφομάχος συνήθως στον αριστερό κρόταφο, σπανιότερα στην παρειά ής το σαγόνι, επειδή συνήθως ο αντίπαλος είναι δεξιόχειρας. Βασική αρχή της ακαδημαϊκής ξιφασκίας είναι η υπομονή των χτυπημάτων, γι’αυτό και επιτρέπονται. Η ουλή από ένα τέτοιο χτύπημα καλείται «schmiss”, πρβλ. αγγλ. «smight”, και στο παρελθόν θεωρούταν σύμβολο τιμής και της φοιτητικής ιδιότητας, ενώ εξαιρόταν από τους συγγραφείς, τους ποιητές και τους καλλιτέχνες της εποχής ως σύμβολο αρρενωπότητας. Ακόμα και ο Όττο φον Μπίσμαρκ τη θεωρούσε σημείο γενεότητας, και πίστευε ότι η ανδρεία κάποιου θα μπορούσε να μετρηθεί από τον αριθμό τέτοιων ουλών. Στο δεύτερο μισό μάλιστα του 19ου αιώνα, όταν η ακαδημαΪκη ξιφασκία ήταν πολύ δημοφιλής, σκοπός των ξιφομάχων συχνά ήταν να χτυπηθούν, και αρκετοί μάζευαν στο πρόσωπό τους ουλές από πολλές μονομαχίες. Άλλοι φοιτητές, για να μιμηθούν τους ξιφομάχους, χαρακώνονταν με ξυράφια κι άλλοι έβαζαν αλογότριχες σε μικρές πληγές για να τις ερεθίσουν και να τις διευρύνουν. Η επιτηδευμένη αυτή προξένηση ουλών μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ιστορικό παράδειγμα ούλωσης (scarification), κοινής πρακτικής σε διάφορους μη ευρωπαΪκούς πολιτισμούς, στο δυτικό κόσμο. Πλέον οι αξίες είχαν αλλάξει και οι φοιτητές δεν προσβάλλονταν τόσο εύκολα, επομένως ελάχιστες ήταν οι αφορμές πρόκλησης σε μονομαχία, την οποία εντούτοις οι αδελφότητες ήθελαν να διατηρήσουν, γι’αυτό επινόησαν συμβολικές προσβολές π.χ. είσαι βλάκας. Οι ξένοι περιηγητές εκείνη την εποχή δικαιολογημένα καταπλήσσονταν από την εμμονή των Γερμανών σπουδαστών με την ξιφομαχία, την οποία δεν χαρακτήριζαν και με τα καλύτερα σχόλια.

    Το έθιμο της ακαδημαΪκής ξιφασκίας συνεχίστηκε και κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, αν και σιγά-σιγά άρχισε να φθίνει. Μετά την επάνοδο τω Ναζί, οι αδελφότητες αυτές, αν και αρχικά χρησιμοποιήθηκαν απ΄΄ο το καθεστώς για τη στρατολόγηση νέων μελών, γρήγορα θεωρήθηκαν δυνητικά φυτώρια επαναστατών και έκλεισαν, οπότε αναβίωσαν μετά το 1945. Σήμερα οι ξιφομαχούσες αδελφότητες είναι αρκετά λίγες, και δεν υποχρεώνουν όλες τα μέλη τους να ξιφομαχούν. Ιστορικά η ξιφομαχία θεωρούταν καθαρά αντρική ενασχόληση, και παρόλο που ιδρύθηκαν και γυναικείες αδελφότητες (ελάχιστες), καμία δεν εφήρμοσε την ξιφομαχία. Φυσικα΄δεν υπάρχει κάτι σήμερα που να εμποδίζει τις γυναίκεςνα ξιφομαχούν, αλλά πλέον δε συνηθίζεται γενικώς. Για να κρατηθεί η παράδοση και να μη συγχυστεί η ξιφομαχία με σημερινό άθλημα, οι μονομάχοι επιλέγουν απομονωμένες περιοχές, γι’αυτό και είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν βιντεοσκοπημένοι αγώνες. Οι περισσότεροι κρύβουν τις ουλές τους μέσα στα μαλλιά ή τα γένια τους. Παρόλα αυτά υπάρχουν μικρές ομάδες ανά τον κόσμο που ξιφομαχούν με το γερμανικό τρόπο ως πολεμική τέχνη, ακόμα και στην Ελλάδα.

    Πηγές:
    ακαδημαΪκή ξιφασκία
    άρθρο της αγγλικής Wikipedia για την ακαδημαΪκή ξιφασκία
    άρθρο της αγγλικής Wikipedia για τις ξιφομαχικές ουλές

    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    Join 30 other followers