Latest Entries »

Όλα τα ερπετά της τάξης των φολιδωτών (squamata), η οποία περιλαμβάνει τις σαύρες και τα φίδια, αλλάζουν το δέρμα τους σύντομα μετά την εκόλαψη ή τη γέννησή τους (υπάρχουν πολλά ωοζωοτόκα και ζωοτόκα είδη). Η νεογνική έκδυση γίνεται μέσα στην ίδια μέρα της γέννησης ή στις επόμενες λίγες μέρες ανάλογα με το είδος για τις σαύρες, ενώ στα φίδια γίνεται σε 7-15 μέρες συνήθως, ανάλογα με το είδος, αν και σε μερικά γίνεται πολύ αργότερα. Σχεδόν πάντοτε, τα ζώα δεν τρώνε πριν την πρώτη τους έκδυση, τρεφόμενα από τα απομεινάρια του λεκηθικού τους σάκου στο πεπτικό τους σύστημα. Ο χρωματισμός τους επίσης καθαρίζει μετά την έκδυση, αν και για τα περισσότερα είδη πρόκειται να υποστεί αρκετές μεταβολές ακόμα μέχρι την ενηλικίωση. Παρατηρούνται ακόμα και σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά πριν και μετά την πρώτη έκδυση, γιατί ενώ πριν τα ζώα τείνουν να κρύβονται, συνήθως σε υγρά με΄ρη και να μην κινούνται πολύ, και όσα είδη εκδύονται την ίδια μέρα της εκόλαψης να μην εγκαταλείπουν τον τόπο εκόλαψής τους ως τότε, μετά γίνονται πιο δραστήρια κι αρχίζουν να διασκορπίζονται μακριά απ’τη γενέτηρά τους. Στη φύση η παρατήρηση αυτών των πρώτων ημερών της ζωής των ερπετών είναι δύσκολη υπόθεση, αφού τα περισσότερα κρύβονται πολύ καλά σ’αυτήν την εύάλωτη φάση της ζωής τους, αλλά στην αιχμαλωσία είναι πολύ γνωστά γεγονότα, που παρατηρούνται σε κάθε γέννα φολιδωτών ερπετών. Όμως γιατί γίνεται αυτή η έκδυση;
Μία μελέτη απαντά ακριβώς σ’αυτό το ερώτημα. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Πειραματικής Βιολογίας (Journal of Experimental Biology) ή JEB στις 8 Ιουλίου του 2002, διεξήχθη από τους M.C. Tu, H. B. Lillywhite, J. G. Menon και G. K. Menon, από το Τμήμα Ζωολογίας του Πανεπιστημίου της Φλόριντα στο Γκέινσβιλ της Φλόριντα, το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Ουίλιαμ Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϊ στο Ουέιν του Νιου Τζέρσεϊ, και το Τμήμα ορνιθολογίας και θηλαστικολογίας της Ακαδημίας Επιστημών της Καλιφόρνια στο Πάρκο Γκόλντεν Γκέιτ του Σαν Φρανσίσκο, και απέδειξε ότι η πρώτη έκδυση στα φίδια είναι απαραίτητη για την εδραίωση του υδατοστεγούς φραγμού της επιδερμίδας τους, που είναι ζωτικής σημασίας για τη χερσαία διαβίωση.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ως μοντέλο το καλιφορνέζικο βασιλικό φίδι (Lampropeltis getula californiae), ένα μικρό κολουβροειδές φίδι ξηρών ενδιαιτημάτων, του οποίου μέτρησαν τη διαεπιδερμική απώλεια ύδατος, ανέλυσαν βιοψίες δέρματος και παρατήρησαν τη συμπεριφορά από την εκόλαψη μέχρι και μετά τη δεύτερη έκδυση. Βρήκαν ότι η αντοχή του δέρματος στη διαεπιδερμική απώλεια ύδατος (δαυ) διπλασιάζεται μετά την πρώτη έκδυση, οπότε διπλασιάζεται και το πάχος των προστατευτικών λιπιδίων στην επιδερμίδα του φιδιού. Επίσης, παρατήρησαν ότι ενώτα φίδια πριν την πρώτη έκδυση έτειναν να κρύβονται σε υγρές κρυψώνες, μετά την έκδυση δεν είχαν ιδιαίτερη προτίμηση για την υγρασία και μπορούσαν να βρεθούν εξίσου και σε ξηρά μέρη. Επιπλέον, η θερμοκρασία των φιδιών ανέβηκε κατά 0,6 βαθμούς Κελσίου στο διάστημα της εδραίωσης του φραγμού εξαιτίας του υψηλού αναβολισμού, κάνοντας τα φίδια ενδόθερμα κατά τους επιστήμονες. Μικρή άνοδος της θερμοκρασίας επίσης παρατηρείται κατά την πέψη μεγάλης ποσότητας τροφής σε πολλά φίδια, ή κατά την επώαση των αυγών στους θηλυκούς πύθωνες, οπότε δεν είναι κάτι το μοναδικό στα φίδια. Παρακάτω παραθέτω την περίληψη της μελέτης:

SUMMARY
A competent barrier to transepidermal water loss (TEWL) is essential for terrestrial life. In various vertebrates, epidermal water barriers composed of lipids prevent excessive TEWL, which varies inversely with habitat aridity. Little is known, however, about the mechanisms and regulation of permeability relative to natal transition from the `aqueous’ environments of gestation to the `aerial’ environments of terrestrial neonates. We investigated newly hatched California king snakes Lampropeltis getula to test the hypothesis that the first ecdysis is important for establishing the barrier to TEWL. We found that skin resistance to TEWL increases twofold following the first postnatal ecdysis, corresponding with a roughly twofold increase in thickness and deposition of lamellar lipids in the mesos layer, the site of the skin permeability barrier in snakes. In addition, novel observations on lipid inclusions within the alpha layer of epidermis suggest that this layer has functional similarities with avian epidermis. It appears that emergence of the integument from embryonic fluids, and its subsequent pan-body replacement following contact with air, are essential for completion of barrier competence in the newborn. These conditions provide a potentially useful model for investigations on the mechanism of barrier formation. We also found that hatchling snakes are transiently endothermic, with skin temperatures elevated by approximately 0.6°C above ambient air temperature during the period of barrier formation. Behaviourally, hatchlings showed a higher tendency to seek humid microenvironments before the first ecdysis than after. The degree of water movement across the integument might explain the switch from reclusive to dispersive behaviours associated with postnatal ecdysis in snakes.

Μετάφραση:

Περίληψη
Ένας επαρκής φραγμός στην διαεπιδερμική απώλεια ύδατος (δαυ) είναι απαραίτητος για τη χερσαία διαβίωση. Σε διάφορα σπονδυλωτά, επιδερμικοί υδατικοί φραγμοί αποτελούμενοι από λιπίδια προλαμβάνουν την υπερβολική δαυ, η οποία ποικίλει αντιστρόφος ανάλογα με την ξηρότητα του ενδιαιτήματος. Λίγα είναι γνωστά, εντούτοις, για τους μηχανισμούς και τη ρύθμιση της διαπερατότητας σε συνάρτηση με τη μετάβαση από τα υδατικά περιβάλλοντα της επώασης στα αερούχα περιβάλλοντα των χερσαίων νεογνών κατά τη γέννηση. Ερευνήσαμε πρόσφατα εκολαμμένα καλιφορνέζικα βασιλικά φίδια Lampropeltis getula για να δοκιμάσουμε την υπόθεση ότι η πρώτη έκδυση είναι σημαντική για την εδραίωση του φραγμού στην δαυ. Βρήκαμε ότι η αντοχή του δέρματος στην δαυ αυξάνεται εις διπλούν μετά την πρώτη μεταγεννιτική έκδυση, σε αντιστοιχία με μια σχεδόν διπλάσια αύξηση στο πάχος και την απόθεση ελασματωδών λιπιδίων στο μέσο στρώμα, το σημείο του φραγμού της δερματικής διαπερατότητας στα φίδια. Επιπροσθέτως, νέες παρατηρήσεις λιπιδιακών εγκλείσεων στο στρώμα α της επιδερμίδας υποδηλώνουν ότι αυτό το στρώμα έχει λειτουργικές ομοιότητες με την επιδερμίδα των πτηνών. Φαίνεται ΄΄ότι η έξοδος της επιδερμίδας από τα εμβρυικά υγρά, και η επακόλουθη πανσωματική της αντικατάσταση μετά την επαφή με τον αέρα, είναι απαραίτητα για την ολοκλήρωση της επάρκειας του φραγμού στο νεογνό. Αυτές οι συνθήκες προσφέρουν ένα δυνητικά χρήσιμο μοντέλο για διερευνήσεις πάνω στο μηχανισμό του σχηματισμού του φραγμού. Βρήκαμε επίσης ότι τα φίδια νεοσσοί είναι παροδικά ενδόθερμα, με θερμοκρασίες δέρματος ανεβασμένες κατά περίπου 0.6°C πάνω από τις περιβαλλοντικές θερμοκρασίες του αέρος κατά την περίοδο σχηματισμού του φραγμού. Συμπεριφορικά, οι νεοσσοί έδειξαν μεγαλύτερη τάση αναζήτησης υγρών μικροπεριβαλλόντων πριν την πρώτη έκδυση παρά μετά. Ο βαθμός της κίνησης του νερού μέσα από την επιδερμίδα θα μπορούσε να εξηγήσει τη μεταστροφή από κρυπτικές σε διασπαρτικές συμπεριφορές σχετιζόμενες με τη μεταγεννητική έκδυση στα φίδια.

Το πλήρες κείμενο της μελέτης βρίσκεται στο σύνδεσμο που έδωσα παραπάνω, όπου αναλύονται λεπτομερώς οι μέθοδοι, οι μετρήσεις και τα αποτελέσματα των επιστημόνων.

Ο φραγμός κατά της απώλειας νερού είναι αρκετά ανεπτυγμένος σ’όλα τα αμνιωτά, που έχουν εξελιχθεί να ζουν σε χερσαία περιβάλλοντα. Χωρίς αυτόν, θα είχαμε την αντοχή στη χαμηλή υγρασία ενός αμφιβίου. Ο φραγμός δεν έχει να κάνει με το πάχος του δέρματος, όπως νομίζουν πολλοί, αλλά με μια στρώση στερεών προστατευτικών λιπιδίων στο κερατώδες στρώμα της επιδερμίδας, που βρίσκονται ανάμεσα στα κερατινοποιημένα κύτταρα σαν τσιμέντο ανάμεσα σε τούβλα. Σύμφωνα με πρότερες έρευνες που παραθέτει αυτή η μελέτη, ο φραγμός κατά της δαυ έχει ήδη ολοκληρωθεί πριν τη γέννηση στους ανθρώπους και στα τρωκτικά, και προφανώς στα υπόλοιπα θηλαστικά και σ’άλλα αμνιωτά, και η τελείωσή του συμπίπτει με τη λύση του περιδερμίου και την έκθεση του δέρματος του εμβρύου στο αμνιακό υγρό. Τα ζώα αυτά αντικαθιστούν την επιδερμίδα συνεχώς σε μικροσκοπικά σωματίδια, και η αντικατάσταση αυτή συνήθως είναι παθητική διαδικασία. Τα φολιδωτά ερπετά όμως, που έχουν εξελιχθεί ν’αντικαθιστούν την επιδερμίδα συγχρονισμένα σε μεγάλα κομμάτια, ή, στην περιπτωση των φιδιών, μονοκόμματα σ’όλο το σώμα, δε μπορούν ν’αλλάξουν δέρμα μέσα στα στενά όρια του αυγού, αφού για να βγάλουν το παλιό δέρμα θα πρέπει να τριφτούν σε μία αποξεστική επιφάνεια, οπότε αναγκαστικά μεταφέρουν την ολοκλήρωση του υδατοστεγούς φραγμού μετά τη γέννηση. Αυτό εξηγεί και την ιδιαιτερότητα λίγων φιδιών μόνιμα υγρών περιοχών, όπως του αιματόχρου πύθωνα (Python curteus) της Νοτιοανατολικής Ασίας, ο οποίος, ζώντας σε υγρά έλη τροπικών δασών με υψηλή υγρασία, δεν έχει επιτακτική ανάγκη προστασίας από την αφυδάτωση, κι έτσι έχει μεταφέρει την πρώτη του έκδυση σε 40 μέρες μετά την εκόλαψη, και μέχρι τότε τρώει κανονικά.

Το μυστήριο επομένως της πρώτης έκδυσης στα φολιδωτά έχει λυθεί.

Η Ρουμανία είναι μια πολύ όμορφη χώρα. Ταξίδεψα εκεί τον Απρίλιο για τέσσερις μέρες κι επισκέφθηκα αρκετές πόλεις, μνημεία και ιστορικές τοποθεσίες, αν κι ακόμα δεν ανέβασα σχετικό άρθρο στο Ιστολόγιο. Δυστυχώς στο μικρό αυτό χρονικό διάστημα πρόλαβα σχετικά λίγα αξιοθέατα. Νά’ταν κι άλλο. Είναι μια χώρα κοντινή μας, που, αντίθετα μ’αυτό που νόμιζα πριν κι αυτό που πιστεύουν οι περισσότερη, θυμίζει πολύ περισσότερο ανεπτυγμένη κεντροευρωπαΪκή παρά βαλκανική, με πολύ καλές υποδομές στις μεγάλες πόλεις τουλάχιστον. Παρόλο που οι άνθρωποι είναι πολύ φτωχότεροι από εμάς εδώ, συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε ανεπτυγμένη χώρα. Αυτά τουλάχιστον ισχύουν για τα μεγάλα αστικά κέντρα και τα πιο μεγάλα και κεντρικά χωριά, δε γνωρίζω τι γίνεται αλλού.
Το κλίμα της είναι πιο κρύο και βροχερό απ’το δικό μας, υποστηρίζοντας τεράστια δάση στα βουνά και στις ακατοίκητες περιοχές. Κυρίως το νοτιοανατολικό τμήμα της πεδιάδα γύρω από το Δούναβη καλλιεργείται εντατικά, το υπόλοιπο καλλιεργείται λιγότερο και είναι αρκετά ορεινό και δασώδες. Από ερπετολογικής πλευράς, η χώρα φιλοξενεί 23 είδη ερπετών, τα 12 εκ των οποίων φτάνουν στο βορειότερο άκρο της εξάπλωσής τους εκεί, και 19 είδη αμφιβίων, τα 9 εκ των οποίων φτάνουν στο βορειότερο άκρο της εξάπλωσής τους εκεί. Τα περισσότερα τά’χει κοινά με την Ελλάδα, αν και υπάρχουν λίγα βορειοευρωπαΪκής και ανατολικοευρωπαΪκής καταγωγής είδη. Όπως και στη χώρα μας, τα ζώα αυτά έχουν γίνει αντικείμενο λαΪκών μύθων και δεισιδαιμονιών, που συνήθως τα συνδέουν με το κακό. Το παρακάτω άρθρο αναφέρει τους 33 γνωστότερους μύθους γύρω από τα ερπετά και τα αμφίβια στη Ρουμανία, πολλοί εκ των οποίων είναι παρόμοιοι μ’αυτούς που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, και πιθανότατα και σ’άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κοινά θέματα αυτών των μύθων είναι η απόδοση δηλητηρίου σε είδη που κανονικά δεν έχουν, ακόμακαι σε σαύρες, η σύνδεση κάποιων ερπετών και αμφιβίων με δερματικές παθήσεις, η σύνδεση των φιδιών με το γάλα, η απόδοση σε διάφορα ερπετά υπερφυσικών, μαγικών ή θεραπευτικών δυνάμεων, και, το χειρότερο απ’όλα, η πεποίθηση ότι τα ζώα αυτά βλάπτουν σκόπιμα τους ανθρώπους. Πολλοί κατηγορούν τη θρησκεία για τη γένεση αυτών των μύθων, με την αρνητική απεικόνηση του όφεως στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά δε συμφωνώ. Μπορεί η θρησκεία να έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των ερπετών με το κακό στη συλλογική σκέψη, αλλά τέτοιες δοξασίες προϋπήρχαν σε πολλές περιοχές του κόσμου, απ’όπου και η θρησκεία επηρεάστηκε. Ιδίως σε παραμεσόγειες και σημιτικές περιοχές, η απέχθεια προς τα ερπετά είναι έντονη, βλ. παράδοση, μύθος κι εκμετάλλευση των ερπετών στο Μαρόκο και στην Τυνησία.
Όποια και νά’ναι η πηγή των μύθων αυτών, το γεγονος παραμένει ότι δεν συνάδουν με τον σύγχρονο πολιτισμό και βλάτπουν ζώα και ανθρώπους, πολύ περισσότερο τα πρώτα, τα οποία συχνά θανατώνονται μόνο και μόνο επειδή έχουν συγκεκριμένη εμφάνιση ή ανήκουν σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Ιδανικά θά’πρεπε τέτοιος παραλογισμός να μην έχει επιβιώσει ως σήμερα, όμως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πράγματα όπως τα παρακάτω. Ευτυχώς το ποσοστό αυτό΄μειώνεται.
Το άρθρο προέρχεται από το ρουμάνικο ιστολόγιο για την προστασία των ερπετών στη φύση Herpetolife.
Το μετέφρασα από τα αγγλικά κάνοντας μόνο δύο διορθώσεις σε τυπογραφικά λάθη επιστημονικών ειδών – το “Sarcoptes scabiei” το έγραφε “Sarcoptes scabiae”, και το “Natrix tessellata” «Natrix tessallata”. Όσα είδη αναφέρονται ονομαστικά στο άρθρο τυχαίνει ν’απαντούν και στην Ελλάδα.

Μετάφραση: Bolko

Οι 33 πιο δημοφιλείς μύθοι και δεισιδαιμονίες για τα ερπετά και τα αμφίβια στη Ρουμανία

11 Μαρτίου 2014

Από τις παλαιότερες εποχές και στο εξής, προτού η επιστήμη αναπτυχθεί αρκετά για να εξηγήσει απλά πράγματα, οι άνθρωποι είχαν προσπαθήσει να εξηγήσουν τέτοια μυστηριώδη και παράξενα πράγματα με τους πιο παράλογους μύθους. Ακόμα κι αν η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν αναπτυχθεί, κάποιες απ’αυτές τις δεισιδαιμονίες και τους μύθους γύρω από τα ερπετά και τα αμφίβια υπάρχουν ακόμα σήμερα. Αν δεν έχετε ακούσει γι’αυτούς τους θρύλους ακόμα, θ’ακούσετε γι’αυτούς τώρα. Οι περισσότεροι εξ αυτών συγκεντρώθηκαν από ένα νεαρό άντρα που ενδιαφερόταν για την ερπετολογία, ονόματι Αλεξάντρου Μπουζάτου.

1. Πιστεύεται ότι οι τρίτονες είναι σαύρες του νερού, που είναι εντελώς λάθος, αναλογιζόμενοι πρώτο απ’όλα πως είναι αμφίβια. Στην πραγματικότητα είναι υδρόβιες σαλαμάνδρες, που περνούν τη ζωή τους στο νερό από την άνοιξη μέχρι το τέλος της αναπαραγωγικής περιόδου.
2. Η σαλαμάνδρα της φωτιάς (Salamandra salamandra) είναι ένα χερσαίο αμφίβιο το οποίο μοιάζει με σαύρα, αλλά από εξελικτικής πλευράς είναι συγγενικότερο με τους βατράχους. Το δημοφιλές της όνομα ‘’η σαλαμάνδρα της φωτιάς’’ δημιουργήθηκε από τον ακόλουθο μύθο ‘’αν ριχτεί στη φωτιά δεν καίγεται και δεν βλάπτεται’’. Τέτοια πράγματα είναι εντελώς αναληθή! Μπορεί ν’αντέξει περισσότερο από μία σαύρα μέσα στη φωτιά λόγω της υγρασίας του δέρματος της, αλλά αν μείνει εκεί θα έχει έναν οδυνηρό θάνατο.
3. Ο φρύνος (Bufo viridis), ο οποίος είναι πολύ γνωστός στην παράδοσή μας και σε αρχαίους θρύλους, δεν είναι καθόλου ένοχος για τις ‘’κατηγορίες’’ που του επιρρίπτονται, ότι μεταφέρει και μεταδίδει ψώρα. Η ψώρα είναι μία δερματική νόσος που προκαλείται από ένα μικρό ακάραιο που επιστημονικά λέγεται Sarcoptes scabiei. Αυτό το ακάραιο δεν έχει καμία σχέση με τα αμφίβια. Το κοινό όνομα του είδους προέρχεται από την όψη του δέρματός του που φαίνεται νά’χει σπυριά πάνω του. Το δέρμα του φρύνου εκκρίνει μια τοξική ουσία που χρησιμοποιείται για την άμυνα έναντι των εχθρών.
4. Η ευρωπαΪκή πράσινη σαύρα (Lacerta viridis) είναι μία από τις πιο όμορφες σαύρες στη Ρουμανία, με το σώμα τον ενήλικων αρσενικών να καλύπτεται με σμαραγδένιο πράσινο και ανοιχτό μπλε. Το μέγεθός τους που είναι αρκετά μεγάλο τις κάνει να φαίνονται σαν επιβλητικό είδος. Τέτοια χαρακτηριστικά γέννησαν μυθώδεις δεισιδαιμονίες μεταξύ των διάφορων λαϊκών πίστεων. Κάποιες απ’αυτές τις δεισιδαιμονίες είναι ότι ‘’η ευρωπαϊκη πράσινη σαύρα είναι δηλητηριώδης, επιθετική και σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση μπορεί να πηδήξει στα αρσενικά αναπαραγωγικά όργανα ή να συρθεί κάτω απ’τα παντελόνια σ’αυτά τα όργανα’’. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα πέρα από ανέριστες δεισιδαιμονίες. Η μόνη πραγματική αλήθεια είναι ότι αν η ευρωπαϊκή πράσινη σαύρα πιαστεί δε θα διστάσει να δαγκώσει, αλλά το δάγκωμά της είναι εντελώς αβλαβές και ασήμαντο για τον άνθρωπο.
5. Ένα άλλο θύμα δεισιδαιμονιών είναι η ελληνική χελώνα (Testudo graeca ibera) που είναι χορτοφάγος και δε θα μπορούσε ποτέ να επιτεθεί σε ένα άλλο είδος. Στην ύπαιθρο της Dobrogea οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι πως αυτά τα αξιοθαύμαστα ζώα επιτίθενται στις κότες τους. Αυτές οι χελώνες συχνά ξεμυτίζουν σε πολιτισμένες περιοχές, σε κήπους ή μικρα βοσκοτόπια και καταλήγουν στις αυλές των ανθρώπων όπου ψάχνουν για τροφή και καταφύγιο. Οι άνθρωποι μετά τις βρίσκουν, συνθλίβουν το καβούκι τους και τις αφήνουν να πεθάνουν μέσα στην αγωνία. Μια άλλη ψευδής πληροφορία μεταξύ των ανθρώπων είναι ότι τα όργανα της ελληνικής χελώνας μπορούν να θεραπεύσουν την κήρωση και να βελτιώσουν τη σεξουαλική ζωή. Ένα πολύ σημαντικό πράγμα για να θυμάστε είναι ότι οι χελώνες είναι δύο ειδών, υδρόβιες και χερσαίες χελώνες. Η ελληνική χελώνα είναι χερσαίο είδος και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα ότι μπορεί να κολυμπήσει. Οι χερσαίες χελώνες συχνά ρίχνονται στο νερό όποτε βρίσκονται κοντά σ’αυτό, επειδή οι άνθρωποι νομίζουν πως αυτό είναι το περιβάλλον τους κι αυτό που πραγματικά γίνεται είναι ότι πνίγονται.
6. Αντίθετα με την ελληνική χελώνα, η ευρωπαΪκή ποταμοχελώνα (emys orbicularis) είναι σαρκοφάγο είδος. Κυνηγά μικρά υδρόβια έντομα, καρκινοειδή, μαλάκια, σκουλήκια, προνύμφες, αλλλά και άρρωστα ψάρια, προσφέροντας έτσι μεγάλη υπηρεσία στα υδρόβια ενδιαιτήματα και την πανίδα προλαμβάνοντας δυνητικές επιδημίες. Δυστυχώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου ψαράδες πιάνουν την άτυχη νεροχελώνα στα δίχτυα τους και ο ανταγωνισμός του ανθρώπου έχει μεγαλοποιήσειτη δραστηριότητα του μικρού αυτού ερπετού στο βαθμό ενός πολύ βλαπτικού είδους για την αλιεία. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι βλάπτει άσχημα τα δίχτυα τους. Έτσι, αν οι ψαράδες πιάσουν μια χελώνα, είτε την πετάνε μέσα στη βάρκα και την αφήνουν να πεθάνει από πείνα, είτε την καρφώνουν μ’ένα μαχαίρι και την πετάνε πίσω στο νερό.
7. Το νερόφιδο (Natrix natrix) είναι ο κύριος χαρακτήρας μίας των γνωστότερων προφορικών ιστοριών της Ρουμανίας. Δυστυχώς είναι από τις λίγες ιστορίες που μας κάνουν να βλέπουμε τα φίδια με θετικό τρόπο. Λέγεται ότι το νερόφιδο ζει κρυμμένο μέσα στους τοίχους του σπιτιού και κάτω απ’τα θεμέλια του σπιτιού κι ότι βγαίνει έξω μονο αν βάλεις μια γαβάθα με ζεστό γάλα; Λέγεται πως είναι υπεύθυνο για την τύχη, την ευζωία και την ισορροπία του σπιτιού, και τις καλοκαιρινές νύχτες χτυπάει σαν ρολόι με την ουρά του πάνω στον τοίχο; Δεν κάνει τόσα παιδιά όσες ψυχές είναι στο σπίτι και αν το σκοτώσεις θα βιώνεις κακοτυχία θάνατο και κακά πράγματα και κάποιες φορές το σπίτι μπορεί να πάρει ως και φωτιά.
8. Για το λιμνόφιδο (Natrix tessellata) λέγεται πως είναι ένα φίδι που ζει μέσα ή γύρω απ’το νερό, τρώει ψάρια, αν θέλεις να το πιάσεις θα πρέπει να βάλεις το χέρι σου κάτω απ’το νερο και να το σπρώξεις ολόκληρο με το κεφάλι του κάτω απ’την επιφάνεια, έτσι δε θα σε δαγκώσει, γιατί αν ανοίξει το στόμα του κάτω απ’το νερό θα πνιγεί, και αν το βγάλεις απ’το νερό θα αφήσει μυρωδιά σκόρδου παντού πάνω σου; το λιμνόφιδο τρώει βατράχους και τους καταπίνει με ευχαρήστηση ζωντανούς έτσι για να τους ακούει να κλαίνε με φρίκη; αν κάνει τη φωλιά του δίπλα σε μια λίμνη κάνει πολλά μικρ΄ακαι τρώνε όλα τα ψάρια και τα βατράχια της λίμνης.
9. Υπάρχει επίσης ένας θρύλος για το σαυρομάτη λαφιάτη (Elaphe sauromates) στη νοτιοανατολική Ρουμανία. Σύμφωνα με το μύθο αυτό ο λαφιάτης τρώει μόνο πουλιά και αυγά και τα ψάχνει σε φωλίες και κουφάλες δέντρων; Μπορεί επίσης να καθίσει ακίνητος σ’ένα κλαδί και να υπνωτίσει τα πουλιά που σταματάνε δίπλα του με τα μάτια του και το υπνωτισμένο πουλι πηδάει σιγά-σιγά τραγουδώντας το τελευταίο του τραγούδι έως το θάνατο; Κάποιες φορές ο λαφιάτης μπαίνει στις φωλιές των κοτών και τρώει τα κοτοπουλάκια; Επίσης χώνεται μέσα στις σοφίτες ψάχνοντας για περιστέρια και σπουργίτια. Ένας άλλος θρυλος γι’αυτό το φίδι λέει ότι αν ένα φίδι χωθεί κάτω απ’το έδαφος κρύβεται εκεί για 7 χρόνια, και μετά απ’αυτό το χρονικό διάστημα εμφανίζεται με τη μορφή ενός φτερωτού δράκου.
10. Ο έφιος (Dolichophis caspius) είναι πολύ γνωστό στη ρουμάνικη παράδοση εξαιτίας της παροιμιώδους επιθετικότητάς του. «Σε κυνηγάει και αν το ενοχλήσεις, θα δαγκώσει το σαγόνι σου ή το μάτι σου; Δαγκώνει αγελάδες που βόσκουν από το στόμα ή το μαστάρι τους και κρέμεται από εκεί ρουφώντας γάλα όπως κάνουν τα μοσχάρια. Το μαστάρι της αγελάδας αδυνατίζει και το γάλα γίνεται ξινό ή το μαστάρι μικραίνει πολύ και δε δίνει άλλο γάλα. Ένας άλλος μύθος λέει ότι την εποχή της άνοιξης, όταν ο έφιος αναπαράγεται, συγκεντρώνεται σε μεγάλες μπάλες που παράγουν ένα είδος αφρού που μόλις στερεοποιηθεί λέγεται ιερή πέτρα και είναι πολίτιμη για τις μυστικές της δυνάμεις.
11. Αν και οι οχιές είναι εκπληκτικά είδη, έχουν γίνει το αντικείμενο πολλού φόβου και μίσους στη χώρα μας για πολύ καιρό. Η θρησκεία έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη μετάδοση τέτοιων θρύλων, συσχετίζοντας τις οχιές με δαίμονες ή με το γεγονός ότι οι οχιές έχουν δεχθεί κατάρα απ’το Θεό να πατιούνται και να συνθλίβονται από την Εύα η οποία επίσης έπρεπε να ανέχεται τον πόνο του τοκετού και του δηλητηριώδους δαγκώματός τους στην φτέρνα της. Η απουσία γνώσης για τη ζωή και τις συνήθειες αυτού του υπέροχου πλάσματος έχει αντικατασταθεί με πολυάριθμους θρύλους. Εδώ είναι μερικοί απ’αυτούς: «Λέγεται ότι οι οχιές μπορούν να κεντρίσουν με τη γλώσσα τους, με την άκρη της ουράς τους ή με το κέρατο στο ρύγχος τους και όλα αυτά τα μέρη του σώματος της οχιάς είναι δηλητηριώδη; Μπορούν να πηδήξουν μέχρι και 1,3 εώς 12 μέτρα ψηλά (ανάλογα με την ευπιστεία αυτού που λέει την ιστορία); Οι οχιές μπορούν να σκαρφαλώσουν στις κορυφές των δέντρων κι από εκέι ψηλά μπορούν να πηδήξουν κάτω στα κλαδιά και να δαγκώσουν, ή μπορούν να πηδήξουν και να σε διαπεράσουν όπως ένα ακόντιο; Αν ενοχλήσεις μια οχιά που κάθεται πάνω σ’έναν λόφο θα δαγκώσει την ουρά της και θα κυλήσει στην κατηφόρα σαν τροχός για να σε πιάσει και όταν σε βρει θα πηδήξει και θα σε δαγκώσει. Ο μόνος τρόπος διαφυγής είναι να κρυφτείς ξαφνικά κάτω από ένα δέντρο και η οχιά θα χτυπήσει το δέντρω αντί για σένα; Οι οχιές ζουν μόνο σε ζευγάρια και αν σκοτώσεις τη μία, η άλλη θα σε ψάξει και θα σε δαγκώσει; Οι οχιές γίνονται πολύ μεγάλες, ως και 1,5-2 μέτρα (τα είδη στη Ρουμανία στην πραγματικότητα δεν ξεπερνούν τα 90 εκ).
12. Οι βάτραχοι μπορούν να ζήσουν στην κοιλιά ενός ανθρώπου αν καταποθούν κατά λάθος.
13. Οι σαύρες έχουν δηλητηριώδες δάγκωμα.
14. Οι χελώνες μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο καβούκι τους όποτε θέλουν.
15. Τα φίδια δε δαγκώνουν κάτω απ’το νερό.
16. Τα φίδια μπορούν να κεντρίσουν με την άκρη της ουράς τους ή με τη γλώσσα τους.
17. Τα φίδια μπορούν να γητευτούν με ζεστό γάλα.
18. Αν χτυπήσετε θανάσιμα ένα φίδι, δε θα πεθάνει μέχρι τη δύση του ηλίου.
19. Τα φίδια μπορούν να φτάσουν τεράστιες διαστάσεις, μπορούν να γίνουν παχιά όσο μία ρόδα ααυτοκινήτου και μακριά όσο 4-5 ή ακόμα και 10 μέτρα.
20. Όλα τα φίδια είναι δηλητηριώδη.
21. Αν ένα φίδι δε χωθεί κάτω απ’τη γή μέχρι την Ημέρα του Σταυρού θα πρέπει να θανατωθεί γιατί σημαίνει ότι έχει δαγκώσει κάποιον και η γη δεν το δέχεται πλέον.
22. «Αν πάς για πικνίκ θα πρέπει να προσέχεις να μην κοιμηθείς με ανοιχτό το στόμα, γιατί μπορεί ένα φίδι να μπει στο στόμα σου και να διαμείνει στο στομάχι σου. Αν γίνει αυτό θα πρέπει να το δελεάσετε να βγει έξω με μία γαβάθα ζεστού γάλακτος κι ένας επιδέξιος άντρας θα πρέπει να περιμένει το φίδι και να πιάσει το κεφάλι του μόλις βγει έξω; Αν δεν το βγάλεις θα φάει όλη την τροφή που τρως και θα πεθάνεις από ασιτία.
23. Αν ένα φίδι έχει πονοκέφαλο θα έρθει κοντά σ’ένα δρόμο και θα ξαπλώσει στο δρόμο γι ανα πατηθεί.
24. Αν σκοτώσεις ένα φίδι στην πραγματικότητα σκοτώνεις ένα δαίμονα και θα σου συγχωρεθεί μία εκ των αμαρτιών σου.
25. Αν δεις ένα φίδι και δεν το σκοτώσεις θα χάσεις τον ανδρισμό σου.
26. Αυτός που τρώει ένα βραστό φίδι γίνεται νεότερος.
27. Αν ένα φίδι προσπαθεί να φάει ένα βάτραχο και σκοτωθεί με το κλαδί ενός δέντρου που παράγει ξηρούς καρπούς, αυτό το κλαδί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σταματήσει τη βροχή.
28. Τα φίδια είναι αθάνατα επει΄δη χάνουν το δέρμα τους και κοροϊδεύουν το θάνατο.
29. Οι άνθρωποι μπορούν να καταληφθούν απ’τα φίδια αν τα κοιτάξουν στα μάτια.
30. Τα φίδια είναι κολλώδη, γλοιώδη, υγρά και κρύα.
31. Τα φίδια μπορούν ν’ακούσουν.
32. Τα φίδια μπορούν να υπνωτίσουν ανθρώπους.
33. Αν σκοτώσεις ένα λαφιάτη θα αρρωστήσεις για λίγες μέρες.

Φυσικά όλοι αυτοί οι θρύλοι είναι παράλογοι και εντελώς αναληθείς!

Ορισμένες φορές η ανθρώπινη σκέψη ξεπερνά κατά πολύ τα όρια του παραλόγου, και καταλήγει να πλέει ακυβέρνητη μέσα στο βαθύ διάστημα της παράνοιας. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.

Λοιπόν πάλι, όπως κι άλες φορές, έχω φωτογραφίες ειδών που επιζητούν αναγνώριση. Αυτήν τη φορά ωστόσο το πακέτο δεν περιέχει μόνο φυτά, αλλά και ζώα, περίεργα θαλάσσια όντα κλπ. Όποιος αναγνώστης γνωρίζει το είδος από κάποια των φωτογραφιών κι έχει την καλοσύνη μπορεί να προσθέσει ένα σχόλιο.

02082012147

Το φασκομηλοειδές αυτό φυτό το συναντάω συχνά στο χωριό μου (Πύργοι Κοζάνης), συνήθως σε πιο ξερά μέρη. Μπορεί ν’απλωθεί ως χαμηλος θάμνος για αρκετή απόσταση, παρόλα αυτά δεν ψηλώνει πάνω από 50 εκατοστά, αν και συνήθως είναι χαμηλότερο. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι πολυετές ή μονοετές, αν και μου φαίνεται για πολυετές. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός χειλανθούς φυτού, με τετραγωνικούς βλαστούς, αντίθετα φύλλα και ταξιανθίες σε στάχεις με βράκτια, και είναι σκληρό, και καλυμμένο με γκριζογάλαζο χνούδι, μάλλον ως προστασία κατά της ξηρασίας όπως και πολλά άλλα φυτά παρόμοιας οικολογίας. Μυρίζει ελαφρώς σαν μέντα. Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Ιούλιο του 2012 και το χέρι που κρατάει το κλαδί είναι του φίλου μου, όχι το δικό μου. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι φετινές, και μη φυτικές.

Φέτος το καλοκαίρι, όπως και πέρσι, ταξίδεψα με τον πατέρα μου με το ιστιοπλοϊκό μας σκάφος, αλλά δυστυχώς δεν φύγαμε μακρύτερα απ’τη Χαλκιδική. Τελευταία μας στα΄ση λοιπόν ήταν μια βραχονησίδα κοντά στην Αμουλιανή, όπου συνηθίζει εδώ και χρόνια να παραθερίζει η Μένη, η γυμνάστρια του Πυρσού, η οπποία μετακινείται ως εκεί μ’ένα φουσκωτό που έχει. Για τις καθημερινές ανάγκες πηγαίνει ως την Ουρανούπολη, που είναι λιγότερο από μισή ώρα με το ταχύπλοο, αλλά έχουν υπάρξει και φορές που ήθελε να περάσει λίγες μέρες μόνη της εκεί, τρώγοντας από κονσέρβες και το ψάρεμα, και φορτίζοντας τις ηλεκτρονικές συσκευές με φωτοβολταϊκά. Όλο το νησί, εκτός δύο αμμουδερών παραλιών που διαβρώνονται χρόνο με το χρόνο, είναι ένας απότομος βραχώδης λόφος, δύσκολος στην ανάβαση, με ελάχιστα κοντά δέντρα στην κορυφή. Παλαιότερα κάποιος είχε φέρει κατσίκια που είχαν καταστρέψει όλη τη βλάστηση, αλλά από τότε που τα πήρε – για να τα φάει, όχι για να σώσει τα χόρτα – άρχισε ν’ανακάμπτει. Σ’αυτές τις παραλίες η γυμνάστρια και όποιος άλλος έρχεται κατασκηνώνουν με αντίσκηνο, αλλιώς κοιμάσαι στο σκάφος.
Κολυμπ΄΄ησαμε λοιπόν στα ζεστά νερά, όπου υπήρχαν πολλά βραχάκια με κάθε λογής θαλάσσιους οργανισμούς προσκολημένους πάνω τους, όπως σε κάθε ρηχή θάλασσα άλλωστε. Εκεί έφαγα και πρώτη φορά αχινούς, που είχαν απλώς μια ελαφρά γεύση θαλασσινού. Πιστεύω πως χάρη στη σχετική σπανιότητά τους και στο δύσκολο καθάρισμά τους έγιναν γκουρμέ, γιατί γευστικά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο όπως νόμιζα. Μετά το φαγητό λοιπόν, που δεν ήταν μονο αχινοί φυσικά, η Μένη έβαλε τα πιάτα στη θάλασσα για να τα καθαρίσουν τα ψάρια, που τα γυαλίζουν στη στιγμή! Όπως λέει, ταΐζει τα παιδιά. Πραγματικά πρωτότυπη μέθοδος!
Πέρα από αχινούς λοιπόν, υπήρχαν και διάφορα άλλα όντα, και κινητά και ακίνητα. Το διακλαδιστό ον της πρώτης φωτογραφίας κάλυπτε πολλούς βράχους σαν χόρτο, αλλά έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είναι φύκος. Το έχω συναντήσει και σε πολλές άλλες θάλασσες, αλά δε γνωρίζω τι είναι. Είναι γενικά σκληρό, εύκαμπτο αλλά κόβεται δύσκολα, και μυρίζει σαν θαλασσινό. Προσκολλάται στο βράχο με ένα πεπλατυσμένο μέρος του σώματός του σαν πλάκα, όπως γίνεται με τα περισσότερα απτόφυτα άλλωστε, τους ακίνητους οργανισμούς δηλαδή που προσκολλώνται στους βράχους. Από την πλάκα φύονται «βλαστοί» που διακλαδίζονται κοντά στις βάσεις τους σαν θάμνοι, στις κορυφές των οποίων υπάρχουν πυκνότερες διακλαδώσεις. Όπως φαίνεται σ’ένα από τα κλαδιά της φωτογραφίας, μερικά βγάζουν στη μέση του ύψους τους περίπου φούντες από λευκωπά νημάτια. Παίζουν άραγε κάποιον λόγο στην αναπαραγωγή; Τι θα μπορούσε νά’ναι αυτό, φύκος, ή σφουγγάρι ή κάποιος άλλος ζωικός οργανισμός;
Το δεύτερο ωστόσο είναι μακράν το πλέον περίεργο. Θυμάμαι να το είχα συναντήσει, πολύ μικρότερο, σ’ένα βράχο στο Βόλο πριν 4 χρόνια, οπότε δεν είναι κάτι σπάνιο. Το συγκεκριμένο το βρήκα καθώς έψαχνα τους βράχους για κάτι άγνωστο που θα μπορούσα να φωτογραφήσω για ν’ανεβάσω εδώ. Στο τοίχωμα μιας ανοιχτής σχισμής λιπόν, ακούμπησα εντελώς τυχαία κάτι μαλακό, αλλά συγχρόνως σφιχτό. Κατευθείαν σκέφτηκα πως θα μπορούσε νά’ναι χταπόδι, αλλά μετά το θυμήθηκα από καπου αλλού. Τράβηξα ένα κομματάκι από το μακρόστενο αυτό στοιχείο γι ανα το εξετάσω καλύτερα, αλλά μετά το έχασα στη θάλασσα. Όταν γύρισα να πάρω και το υπόλοιπο, είχα την εντύπωση πως κινήθηκε λίγο προς τα πάνω. Αν και δύσκολο στην αποκόλληση, τώρα που του είχε κοπεί ένα μέρος ήταν πιο εύκολο να το βγάλω, και το πήρα ολόκληρο για φωτογράφηση. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, έχει ακανόνηστο μακρόστενο σχήμα σαν διαβρωμένο μακρόστενο νησί, σχεδόν μαύρο από πάνω και ανοιχτότερο από κάτω, με διάσπαρτα εξογκώματα σαν σπυράκια στο επάνω μέρος. Το κάτω μέρος, που μάλλον λειτουργεί ως βεντούζα, ήταν αυλακωτό στο κέντρο και τραχύ. Η υφή του δεν ήταν γλοιώδης όπως ενός συνηθισμένου μαλακίου ή σκουληκιού, αλλά αρκετά στεγνή, σαν σκληρός πλαστικός υμένας. Παρόλο που το έκοψα, δεν έρευσε τίποτα από μέσα. Κι αυτό μύριζε απλώς σαν θαλασσινό. Δυστυχώς δεν είχα τον χρόνο να το ανοίξω. Τι θα μπορούσε να είναι;

Και τώρα ερχόμαστε στα πιο παράξενα ευρήματα. Στο χωριό μου λοιπόν τον Αύγουστο, καθώς έκανα μια βόλτα στην αυλή και έλεγχα τις γλάστρες με τις μολόχες που είναι ακουμπησμένες στο εξωτερικό τοιχάκι, βρήκα και μια ψηλή και στενή γλάστρα που έψαχνα, η οποία είχε προηγουμένως μια ρίγανη που όμως μεταφυτεύτηκε. Χρειαζόμουν μερικές ψηλές και στενές γλάστρες επιγόντως, επει΄δη σκόπευα να σπείρω μερικούς σπόρους Welwitschia mirabilis, ενός ιδιότυπου νοτιοαφρικανικού γυμνόσπερμου φυτού που στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του ξεκινά με μια κατακόρυφη κεντρική ρίζα, η οποία αν σπάσει το φυτό πεθαίνει, γιατί γίνεται πολύ ευάλωτο σε μυκητικές προσβολές από την ανοιχτή πληγή. Τελικά βρήκα λύση για τους σπόρους μου, και δε χρειάστηκα τέτοιες γλάστρες, αλλά δε θ’ανεβάσω άρθρο γι’αυτό το φυτό προτού έχει περάσει την κρίσιμη περίοδο στην ανάπτυξή του, για να μην το ματιάσουν οι αναγνώστες.
Σηκώνοντας λοιπόν τη γλάστρα, ένιωσα πως κάτι μέσα κροτάλιζε. Όταν το έριξα κάτω διαπίστωσα πως δεν ήταν ούτε ξύλο, ούτε φύλλα, αλλά κάτι που έμοιαζε περισσότερο με αποξηραμένο πτώμα εξωγήινου όντος. Είχε μήκος γύρω στα 10 εκατοστά, και μερικά κομματάκια, που μάλλον ανήκαν σ’αυτό, έπεσαν και χάθηκαν μόλις σήκωσα τη γλάστρα. Τι θα μπορούσε να είναι;


Και τα τελευταία είναι νεροχελώνες, που φωτογράφησα σ’ένα πετ σοπ της γειτονιάς μου. Ο καταστηματάρχης του πετ σοπ αυτού μου τις σύστησε ως ινδικές, αλλά έχω βάσιμες υποψίες πως πρόκειται για αμερικάνικο είδος. Κατ’αρχάς δεν έχω ακούσει ποτέ τέτοιον προσδιορισμό για κάποια χελώνα, και αν ήταν τόσο γνωστό το είδος ώστε να πωλείται ευρέως, σίγουρα θα το ήξερα. Επίσης η κατατομή του σώματός τους μου θυμίζει περισότερο τις αμερικάνικες νεροχελώνες της οικογένειας των εμυδιδών (emydidae), μιας οικογένειας που σήμερα περιορίζεται στην Αμερική με μόνο ένα ευρασιατικό είδος, την ποταμοχελώνα (Emys orbicularis), που απαντάται και στην Ελλάδα. Στην Ινδία και στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας και Ανατολικής Ασίας οι χελώνες που θα συναντήσουμε είναι ως επί το πλείστον είτε μαλακοχέλυες είτε γεοεμυδίδες.
Η συζήτηση για τις ινδικές χελώνες άρχισε πιο παλιά, όταν ανέφερα στον εν λόγω καταστηματάρχη, τον οποίο επισκέπτομαι κάποιες φορές όταν αγοράζω πράγματα για την κουνέλα μου – αγοράζω και απ’αλλού -, πως μια φορά είχα συναντήσει να πωλούνται κάποιες περίεργες νεροχελώνες με καφέ καβούκι και μακριά ουρά όσο και το σώμα τους, που θεώρησα πως είναι κάπιο ασιατικό είδος. Αυτός ήταν σίγουρος πως επρόκειτο για τις λεγόμενες ινδικές, αλλά αυτές που έφερε αυτός ουδεμία σχέση έχουν μ’εκείνες που περιέγραφα. Αυτές απλώς έχουν λίγο μακρύτερη ουρά απ’το συνηθισμένο, και το καβούκι τους είναι κανονικό με χρώμα ελεώδες, εκείνες που είχα συναντήσει τότε είχαν, εκτός από ουρά όςο και το σώμα τους, πολύ παράξενο και σχετικά μακρόστενο καβούκι με μαύρο κοιλιακό θυραιό.
Γενικά η σχέση του με τα ερπετά δε μ’έχει αφήσει ιδιαίτερα χαρούμενο. Προσπάθησε αρκετές φορές να με παραπλανήσει όσον αφορά τα ερπετά και την φροντίδα τους, αλλά δεν πιάνομαι. Ακολουθεί την πρακτική πολλών άλλων πετσοπάδων, που εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι τα ζώα αυτά έχουν χαμηνλό μεταβολισμό και μπορούν να υποφέρουν τα πάνδεινα για πολύ καιρό μέχρι να πεθάνουν, κρατώντας τα ζώα του σε άθλιες συνθήκες για να κόψει τα κόστη. Με το ζόρι βάζει λάμπες στα ζώα του, και όποτε βάζει, είναι μικρές και μάλλον ακατάλληλες. Νεοφερμένα ερπετά, ήδη στρεσαρισμένα απ’τη μεταφορά με αποτέλεσμα να πέσει το ανοσοποιητικό τους σύστημα και να γίνονται πιο ευάλωτα σε ασθένειες, που κανονικά θά’πρεπε να λαμβάνουν βασιλική φροντίδα για να προσαρμοστούν και να επανέλθουν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς όσο το δυνατόν γρηγορότερα και απροβλημάτιστα, τα είχε σε μικρούς χώρους χωρίς ούτε καν δυνατότητα να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία τους. Πέρσι το χειμώνα λοιπόν είχε φέρει μια μεγάλη κοκκινομάγουλη νεροχελώνα, την οποία είχε σ’ένα μικροσκοπικό παγωμένο ενυδρείο με ελάχιστο νερό και καθόλου στεριά ή λαμπτήρες. Τον ρώτησα κι εγώ γιατί την είχε έτσι, και μου απαντάει πως αργότερα, αφού προσαρμοστεί θα την βάλει σε σωστό περιβάλλον, και πως για τώρα αρκεί που την έβγαζε λίγο το μεσημέρι να λιαστεί και να γυμναστεί. Εντωμεταξύ ήταν χειμώνας και ο ήλιος έτσι κι αλλιώς χτυπάει λίγες ώρες σ’εκείνο το μέρος, αλλά και αν την έβγαζε, που αμφιβάλλω πως τό’κανε, ο μεταβολισμός του ζώου δε θα μπορούσε να ωφεληθεί από την ηλιακή ακτινοβολία σε τόσο χαμηλές θερμοκρασίες, πέρα από το ότι οι συνεχείς μετακινήσεις μέσα-έξω θα ενοχλούσαν το ζώο ακόμα περισσότερο. Και γι’αυτήν τη χελώνα μου έλεγε τάχα πως ήρθε από την Ολλανδία, είχε ηλικία γύρω στα 5-6 χρόνια και την πουλούσε 50 ευρώ, ενώ κανονικά επρόκειτο για ένα ζώο μάλλον μεγαλύτερο, αρκετά αδυνατισμένο και με ίχνη πυραμίδωσης, που πιθανότατα το παράτησε κάποιος που δεν το ήθελε εκεί. Άλλωστε δε θα υπήρχε Ολλανδός εκτροφέας που θα εμπιστευόταν τα ζώα του σε τέτοιους ανθρώπους, αν βέβαια υπάρχει κανένας Ολλανδός που δεν κρατά αρχεία της ακριβούς ηλικίας των ζώων του. Αυτή η κατάσταση μ’έφερε έξω φρενών, ώστε έκανα θέμα για την περίπτωση στο φόρουμ των ερπετών.
Μια άλλη φορά πάλι είχε φέρει μια ιγκουάνα γύρω στα 60 εκατοστά, την οποία είχε σ’ένα τερράριο όσο και το μήκος της, με δύο καλάμια μπαμπού και χαλίκια για υπόστρωμα. Την θυμάμαι ιδιαίτερα, επει΄δη ήταν πολύ άγρια, και μόλις πήγα να την πιάσω με μαστίγωσε με την ουρά της στον αγκώνα, αφήνοντας μια μικρή γρατσουνιά. Σκέφτηκα με τρόμο τότε πόση ζημιά θα μπορούσε να κάνει μια ενήλικη του είδους, αν μια μικρή μπορούσε να χτυπήσει τόσο δυνατά! Και πάλι μου εξήγησε υποτίθεται πως την είχε εκεί για προσαρμογή κλπ κλπ. Αυτός ο άνθρωπος άλλες φορές μού’λεγε πως αγαπημένο του ερπετό ήταν οι χαμαιλέοντες πουφέρνει μερικές φορές στο μαγαζί του, αν και δεν ήξερε ποιο ακριβώς είδος, οι οποίοι εντωμεταξύ είναι πολύ ευαίσθητα ερπετά που χρειάζονται τακτική φροντίδα, ιδίως όταν είναι μικ΄ρα, στις ηλικίες δηλαδή που πωλούνται συχνότερα. Πιστεύω πως όλοι όσοι έφερνε θα πέθαιναν μέσα σε μια βδομάδα. Εκτός αυτού, επιμένει να μου αποκαλεί το γκέκο μου δράκο, αν και πρόκειται για εντελώς διαφορετικές οικογένειες σαυρών. Ο ίδιος λοιπόν μου λέει πως έχει μια μεγάλη θηλυκή ιγκουάνα στο σπίτι του με λάμπες και τα πάντα. Αν ισχύει αυτό, τότε βλάπτει τα ερπετά του μαγαζιού του εν γνώσει του για να μειώσει τα κόστη! Πώς γίνεται αυτός ο άνθρωπος να ισχυρίζεται πως αγαπάει τα ζώα; Το ευτύχημα είναι πως όλο και λιγότερα ερπετά υποφέρουν στα χέρια πετσοπάδων, όχι επειδή τα δεδομένα άλλαξαν, αλλά επειδή πωλούνται όλο και λιγότερα. Με την απαγόρευση εισαγωγής κοκκινομάγουλων νεροχελωνών (Trachemys scripta elegans) στην ΕΕ για το φόβο εξάπλωσής τους στα ντόπια οικοσυστήματα αν απελευθερωθούν από ασυνείδητους (δε συμφωνώ), τα μαγαζιά που φέρνουν χελώνες είναι λιγότερα, και συνήθως έχουν λίγες, ενώ και ο αριθμός των ιγκουανών έχει μειωθεί πολύ από την εποχή που έπαιζε το σίριαλ Είσαι το Ταίρι μου κι όλοι είχαν τρελαθεί μ’αυτές τις σαύρες. Πέρα απ’αυτά τα δύο κοινά και φτινά είδη, όλα τα υπόλοιπα έρχονταν κι εξακολουθούν να έρχονται σπάνια, και συνήθως πωλούνται σε εξωφρενικές τιμές, οπότε λίγοι τα αγοράζουν. Καλύτερα όποιος ενδιαφέρεται για ερπετά, να ψάξει σε εξειδικευμένα καταστήματα, που πλέον έχουν ανοίξει και στην Ελλάδα, ή ν’αγοράσει από χομπίστες εκτροφείς που αγαπούν τα ζώα τους κι αυτό που κάνουν.

Από:
defencenet.gr

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ FOXNEWS ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αποκάλυψη-βόμβα: Τζιχαντιστές στρατολογούν “λαθρο” στα τζαμιά της Αθήνας για το ISIL
09:29
26/08/2014

Ισλαμιστές μετατρέπουν τα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα σε κέντρα κατήχησης και μύησης στη τζιχάντ αλλοδαπών και τους στέλνουν να ενταχθούν στο ISIL και να πολεμήσουν στη Συρία και στο Ιράκ. Σήμερα, γιατί αύριο θα τους στρέψουν κατά των Ελλήνων.

Κι όμως, κανείς στην κυβέρνηση δεν δίνει σημασία, όταν οι εκατοντάδες «λαθρο» που μπαίνουν στην Ελλάδα καθημερινά αποτελούν μία ωρολογιακή βόμβα. Αφενός γιατί μέσω αυτών περνούν στη χώρα τζιχαντιστές και ότι άλλο βάλει ο νους και αφετέρου γιατί και οι ίδιοι στρατολογούνται πιθανόν και για να βγάλουν την υποχρέωση που πέρασαν στη… Δύση.

Την αποκάλυψη ότι στα δεκάδες ανεξέλεγκτα τζαμιά που υπάρχουν στην Ελλάδα στρατολογούνται τζιχαντιστές του ISIL έκανε η αμερικανική ενημερωτική ιστοσελίδα FoxNews.com.

Το defencenet.gr ήταν αυτό που αποκάλυψε τη σημαία του ISIL λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, στη Θήβα.

Πιο αναλυτικά όπως αναφέρει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Benjamin Hall ένας νεαρός Ιρακινός που αποφάσισε να βρει την τύχη του στην Ελλάδα, κατέληξε να πολεμά μαζί με τους αντάρτες της οργάνωσης ISIL στο Ιράκ, μετά από κατήχηση που υπέστη από ισλαμιστέςεξτρεμιστές-τζιχαντιστές σε ένα από τα τζαμιά της Αθήνας.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα ο Shamal Ahmad Tofiq από το Βόρειο Ιράκ, αποφάσισε το 2009 να αναζητήσει μία καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Ήρθε στην Ελλάδα και επισκέφθηκε ένα από τα δεκάδες τζαμιά που λειτουργούν παράνομα στην Αθήνα, όπου εξτρεμιστές ισλαμιστές από την Υεμένη, την Βρετανία και τον Πακιστάν κατάφεραν με τα κηρύγματα τους να τον χειραγωγήσουν και να τον εντάξουν στο δικό τους κύκλο.

Ο νεαρός, από εκεί που του άρεσαν τα πάρτι, η διασκέδαση και οι γυναίκες, μετατράπηκε σταδιακά υπό την καθοδήγηση των τζιχαντιστών στην Αθήνα, σε ένα εξτρεμιστή ισλαμιστή, ο οποίος ουσιαστικά αποκήρυξε τον τρόπο ζωής του, μία αλλαγή που ξάφνιασε τόσο τους γονείς του όσο και τους φίλους του με τους οποίους επικοινωνούσε μέσω του Facebook.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αμερικανός αρθρογράφος, οι γονείς του 26χρονου Shamal Ahmad Tofiq είδαν ξαφνικά το γιό τους να μετατρέπεται σε ριζοσπάστη μαχητή του Ισλάμ, συνέπεια των επαφών που είχε στην Αθήνα με τους τζιχαντιστές.

Ένας δε από τους στενούς φίλους του νεαρού Ιρακινού, ο Roman Kamal, εξεπλάγη από τις αναρτήσεις του φίλου του στο Facebook, σύμφωνα με τις οποίες δήλωνε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει ακόμη και την ίδια του την οικογένεια, διότι ζούν στην αμαρτία.

Έχοντας ολοκληρώσει την κατήχηση του στα τζαμιά της Αθήνας, ο νεαρός ιρακινός τζιχαντιστής εντάχτηκε στην δύναμη της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής οργάνωσης Jahbat al Nusra στη Συρία όπου και πολέμησε ενάντια στο Στρατό του Άσαντ.

Όπως έπραξαν χιλιάδες αντάρτες της Jahbat al Nusra, έτσι και ο Shamal Ahmad Tofiq μεταπήδησε αργότερα στην πιο ισχυρή και πιο πλούσια οικονομικά ισλαμιστική οργάνωση ISIL και σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες φέρεται να μάχεται αυτή την περίοδο στο μέτωπο του ιρακινού Κουρδιστάν από όπου είναι και η καταγωγή του.

Παρά τη συμμετοχή τους στις μάχες ο Shamal Ahmad Tofiq, συνεχίζει τις αναρτήσεις στο Facebook, μόνο που όπως φαίνεται η μετατροπή του σε ένα αμείλικτο δολοφόνο έχει ολοκληρωθεί, αφού πλέον αναρτά φωτογραφίες από διαμελισμένα πτώματα, ενώ πριν από ένα μήνα έστειλε προειδοποιητικό e-mail σε παλιούς του φίλους προτρέποντας τους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους και να ενταχτούν στις τάξεις της ISIS.

Το ερώτημα είναι, πόσοι τέτοιοι έχουν εκπαιδευτεί ή εκπαιδεύονται στα τζαμιά της Αθήνας και της Ελλάδας που η κυβέρνηση και οι δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης θέλουν να νομιμοποιήσουν;

Και το σημαντικότερο. Τι θα γίνει όταν Συρία και Ιράκ πάψουν να είναι οι στόχοι του ISIL; Σημειώνεται πώς το ISIL διατηρεί σχέσεις με την Τουρκία και όπως έχει γράψει εγκαίρως το defencenet.gr μπορεί να εκμεταλλευτεί κάποια κατάσταση σε βάρος της Ελλάδας.

Ανάλογες πληροφορίες και πολύ περισσότερα στοιχεία από αυτά που δημοσιεύει το FoxNews.com έχει και η ΕΥΠ, αλλά κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται στην κυβέρνηση. Όταν το πρόβλημα θα «σκάσει» τότε θα είναι αργά.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Είναι κάτι το απολύτως αναμενόμενο για μια χώρα ανίκανη ν’αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, η οποία κυβερνείτε από μια ετεροκατευθυνόμενη ομάδα ξένων συμφερόντων κι έχει μαζέψει εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως φτωχών κι εξαθλιωμένων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, σε μια εποχή έξαρσης των ισλαμικών φονταμενταλιστικών κινημάτων. Όλο και κάποιοι τζιχαντιστές θά’χουν παρεισφρύσει ή εσκεμμένα τοποθετηθεί στη χώρα, με σκοπό να επηρεάσουν περισσότερους ομοθρήσκους τους. Στην υποθετική περίπτωση που θ’αποφασίσουν να εξεγερθούν εναντίον μας, πραγματικά δε θα μπορέσουμε να προβάλουμε καμία αντίσταση. Αυτοί, πλήρως εμποτισμένοι στο θρησκευτικό φανατισμό, δε θα αισθάνονται καθόλου φόβο για το θάνατο, ενώ εμείς θα καθόμαστε φοβισμένοι στις καρέκλες μας καθώς θα μας σφάζουν ανά εκατοντάδες με τα γιαταγάνια. Πιστεύω πως μόνο 2.000 απ’αυτούς αρκούν για την επιτυχία ενός πραξικοπήματος.
Το πρόβλημα αυτό, παρόλα αυτά, δεν περιορίζεται μόνο στη χώρα μας, αφού πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών κρατών φεύγουν για να πολεμήσουν στη Μέση Ανατολή, και οι χώρες αυτές ακομα δεν έχουν αποφασίσει αν πρέπει να τους επιτραπεί η επανείσοδος. Η ουσιαστική διαφορά όμως εκείνων των χωρών μ’εμάς είναι πως εκεί γίνονται δεκτή πολύ δυσκολότερα εξ αρχής.

Σας έλειψαν οι δημοσιεύσεις των πιο παράξενων κι εκκεντρικών λέξεων κλειδιών που κάνω ανά τακτά χρονικά διαστήματα; Σίγουρα θα σας έλειψαν, ρητορικό ήταν το ερώτημα, αφού είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν υπάρχουν πολλά μέρη στο Ελληνικό Διαδίκτυο που μπορούν να διαβαστούν αυτά τα δείγματα της ανθρώπινης εκκεντρικότητας ή ηλιθιότητας, και για ορισ΄μένα αυτών, ούτε στο Παγκόσμιο! Λοιπόν ήρθαν οι λέξεις, αλλά με μια ουσιαστική διαφορά απ’τις προηγούμενες φορές – είναι πολυ λιγότερες. Εκτός του ότι λόγω καλοκαιριού οι επισκεψιμότητα έχει πέσει, άρα και οι αναζητήσεις, νομίζω πως οι περισσότερες λέξεις-κλειδιά που άλλοτε μου φαινόταν πρωτότυπες για το Ιστολόγιο έχουν πλέον γίνει κοινές, επειδή άπαξ και τις έγραψα και το κατέγραψαν οι μηχανές αναζήτησης, πολύ περισσότεροι αναζητητές που έψαχναν αυτό που γράφτηκε εδώ θα έρχονται εδώ (φαινόμενο ιντερνετικής ενίσχυσης), ωθώντας με να ψάχνω όλο και πιο περίεργες, που στατιστικά είναι σπανιότερες. Παρακάτω οι λέξεις-κλειδιά με δικά μου σχόλια αν χρειάζεται. Ελπίζω από εδώ και στο εξής, με την αύξηση της επισκεψιμότητας το φθινόπωρο, ν’αυξηθούν και οι παράξενες λέξεις κλειδιά.

“ψάρια ακρωτηριασμού ανδρικών γεννητικών οργάνων στη Σουηδία»
«πιπινάκια να πηδιούνται»
«τσίμπημα από λιακόνι σε σκύλο»
Το λιακόνι (Chalcides ocellatus) είναι ο μεγαλύτερος σκίγκος της Ελλάδας και της Ευρώπης, και από την αρχαιότητα ήδη κυκλοφορούσε ο μύθος πως είναι δηλητηριώδες. Στην Κρήτη μάλιστα, που δεν υπάρχουν οχιές, έχει πάρει τη θέση τους στη λαϊκή παράδοση με πολλές παροιμίες κι εκφράσεις που περιέχουν την οχιά αλλού να έχουν το λιακόνι στη θέση της. Και αναρωτιόμουν εγώ, ησυχάζουν οι πρωτόγονοι Παραμεσόγειοι/Μεσανατολίτες αν δε βρουν κάποιο ερπετό στο οποίο να φορτώσουν όλα τα κακά του κόσμου;
«ένας ηλίθιος που δε λέει λέξη δεν διαφέρει από έναν σοφό που σιωπά»
Πολύ σοφός αυτός που θα το είπε αυτό. Σίγουρα κάποιο απόφθευγμα, δεν πιστεύω να ήταν επινοημένη φράση κάποιου αναζητητή, χω΄ρις να υποτιμώ τις νοητικές ικανότητες ορισμένων εκ των αναζητητών.
«ταινίες πορνό με τεράστιους πούτσους στην Αφρική με κανίβαλους»
Ταινίες snuff;
«πόσα φίδια τρώνε οι Γάλλοι κάθε χρόνο»
«γιαγιά 86 ετών θέλει γαμήσι σεξ πορνό»
«ξόρκι δένω το μουνάκι σου»
«διαδικασία τρέχει τρέχει νεερό»
«βλάχικο μουνί»
«το εικοσαδικό σύστημα των Αλβανών»
Τι; Εικοσαδικά συστήματα είχαν οι Ινδιάνοι του Μεξικού.
“μανδραγόρας καλλιέργεια ποινικοποίηση»
Νόμιμο είναι, αλλά μην το πάρεις!
«τι κάνουμε όταν το κουνελάκι είναι ατροφικό»
Μάλλον θα γεννήθηκε κάποιο προβληματικό κουνελάκι. Πιθαν΄΄οτατα πάσχει από κάποιο σοβαρό γενετικό σύνδρομο ή από κάποια διαταραχή της φυσιολογικής του ανάπτυξης και δε μπορούμε να κάνουμε κάτι. Θα πεθάνει το λιμπάκι.
«carpobrotus edulis dmt”
Όχι, δεν έχει, αγαπητέ ψυχοναύτη.
“πού θα βρω πρωτότυπα τούρκικα λογοτεχνικά βιβλία»
“gilenya μαζί με ηρωίνη τι γίνεται»
«πού μπορώ να βρω σκύλο να γαμάει μουνί»
«πώς καταλαβαίνω πως με θέλει να κυνηγηθεί η κουνέλα»
τι εννοείς; Αν θέλει η κουνέλα; Η σωστές κουνέλες πάντα θέλουν! Όχι να κυνηγηθούν κυριολεκτικά εννοείται.
“όταν τρομάζουν τα κουνέλια και μετά είναι μαζεμένα τι γίνεται»
Φοβούνται τα κουνέλια. Τα κουνέλια φοβούνται εύκολα, αφού αποτελούν θήραμα των πάντων στη φύση, και γι’αυτό πρέπει να προσπαθούμε να μην τα τρομάζουμε όσο γίνεται.
«μάγια για θάνατο προβάτων»
«πώς μπορώ να διαγράψω κάποιον από τη ζωή μου»
“σεχ βίντεο με αφέντρες που να χέζουν»
«εγγονός γαμάει τη γιαγιά του»
«κάνει ή όχι να βγάζουμε τα κουνέλια για βόλτα;»
Το να μη βγάζεις τα κουνέλια για βόλτα, σ’ένα ασφαλές μέρος προφανώς, είναι εγκληματική πράξη.
«ρεύση βλένας από το πέος»
«με τι καρύκευμα καυλώνεις»
«διεγερτικά για γυναίκες»
Πρέπει να αναρωτηθείς πρώτα για το αν και κατά πόσο διεγείρονται οι γυναίκες.
«κάκτος με άσπρα μαλλάκια»
«νεογέννητο βυζάκι»
«το κουνέλι μου χτυπούσε η καρδούλα του γρήγορα και δεν έτρωγε κ πέθανε»
Ήταν άρρωστο το κουνελάκι σου, είχε πυρετό, πονούσε, ήταν μόνο του, κινδύνευε η ζωή του και εσύ δεν το βοήθησες. Απαράδεκτο. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αντί να τρέξεις στον κτηνίατρο καθόσουν στο Φείσμπουκ και διάβαζες τις δημοσιεύσεις του τάδε και του δίνα.
“κροταφικά κέρατα εγκεφάλου»
«δωρεάν πορνό με χύσιμο σπερματοζωαρίων»
Σπερματοζωαρίων;
«μαρέσει να γαμιέμαι με πιτσιρικά με ότι βρω μπροστά μου»
Που είσαι; Αν θέλεις, μπορείς να κάνεις κι από κανένα σχόλιο σ’αυτό το φτωχικό ιστολόγιο.
«φραουλιά με στηρίγματα»
“αυνανισμός αγοριών σε ζώα»
“γέννες της Λίμπο»
«σκουλαρίκι στο πέος»
«παιχνίδια νοσοκομείου»
Προφανώς εννοεί το ιατρικό φετίχ, όπου κάποιος διεγείρεται σεξουαλι΄κα με ιατρικές διεργασίες. Πολύ σπάνιο, αλλά υπαρκτό. Στο εξωτερικό υπάρχουν ως και ψευδονοσοκομεία για την κάλυψη των αναγκών τέτοιων ατόμων! Καλή επιχειρηματική ιδέα, γιατί δεν έχει ανοίξει κανείς κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, να φέρουμε περίεργους τουρίστες απ’όλον τον κόσμο, να κινηθεί λίγο το χρήμα;
«τραγούδι Λίμπο»
Το καλό της όλης υπόθεσης είναι πως πολλοί επισκέπτες του ιστολογίου μου έχουν αγαπήσει τη Λίμπο, την κουνελούλα μου. Η μικρή Λίμπο θα ήταν πολύ χαρούμενη αν το μάθαινε αυτό.
«τσιγγάνικες βρισιές»
«καραβίδες καταστρέφουν τις πατάτες»
«γάμησα το γειτονόπουλο»
«γάλα κουνέλλας»
Μ’αρέσουν οι παράξενες λέξεις με δύο λ, γι’αυτο το έβαλα.

Το δεύτερο σαββατοκύριακο του Ιουνίου το πέρασα αρκετά διαφορετικά απ’ό,τι θα περνούσα σε μια συνήθη εκδρομή. Όχι μόνο με φαΐ, φαΐ, άντε και λίγο μπάνιο στη θάλασσα και ξεκούραση μετά, αλλά με σκληραγωγία και γυμναστική! Ανεβήκαμε στα απροσπέλαστα ύψη του Ολύμπου.
Η εκδρομή οργανώθηκε από τον αθλητικό σύλλογο τυφλών “Πυρσός” της Θεσσαλονίκης, με σκοπό την προσφορά μιας μοναδικής και διαφορετικής εμπειρίας σε νεαρά άτομα με πρόβλημα όρασης και όχι μόνο. Η ομάδα, συνολικά 25 ατόμων, αποτελούταν από εμάς τους τυφλούς, τους συνοδούς και τη δημοσιογραφική ομάδα, που όταν λειτουργούσε η ΕΡΤ διηύθυνε την εκπομπή “Έκτη Αίσθηση”, η οποία μας μαγνητοσκοπησε σε πολές στιγμές της πορείας μας και μας πήρε συνεντεύξεις, ώστε να συνθέσει ένα ντοκιμαντέρ στο μέλλον. Επίσης είχαμε μαζί μας και τρία άτομα της Ομάδας Διάσωσης.
Ξεκινήσαμε λοιπόν χαρούμενοι το πρωί της Κυριακής 8 Ιουνίου από τη θέση Πριόνια, στα 1.000 μέτρα υψόμετρο, όπου φτάσαμε με λεωφορείο απ’τη Θεσσαλονίκη. Ο τόπος αυτός είναι το ψηλότερο σημείο του Ολύμπου με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, και από εκεί και πάνω η πορεία γίνεται μόνο με μονοπάτια. Για βοηθητικούς λόγους, είχαμε και μια ομάδα τεσσάρων μουλαριών του καταφυγίου. Ανεβαίναμε το βουνό ο ένας πίσω απ’τον άλλον με τα σακίδια στην πλάτη, προχωρώντας σ’ένα μονοπάτι, που ήταν πολύ πιο δύσκολο απ’ό,τι μου είχαν πει, γιατί μου είχαν πει πως δε θά’χει πλάτος μικρότερο ττων 1,6 μέτρων, αλλά αυτό είχε σημεία μικρότερα των 60 εκατοστών, με πολλά εμπόδια όπως πέτρες, ρίζες δέντρων και σκαλιά που έσκαψαν οι ορειβάτες. Σε άλλα τμήματά του βρισκόταν στη μέση μιας ανηφόρας, και σε άλλα σχεδόν στην άκρη του γκρεμού, με ένα μικρό ανάχωμα μόνο πριν το βάραθρο ή και τίποτα, ίσως με λίγα ΄δέντρα πιο κάτω, που δεν είναι σίγουρο πως θα συγκρατήσουν κάποιον σε ενδεχόμενη πτώση. Εκτός από ένα απρόοπτο στην αρχή, όταν η συνοδός μου εγκατέλειψε επειδή ήρθε πλήρως απροετοίμαστη, δεν παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα ούτε στην ανάβαση ούτε και στην κατάβαση. Αν και για τους πεπειραμένους ορειβάτες η διαδρομή μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απλώς ως πεζοπορία, για μένα ήταν κάτι το αρκετά δύσκολο, αφού είμαι αγύμναστος. Οι περισσότεροι εντούτοις της ομάδας δεν είχαν πολλά προβλήματα με την ανάβαση. Η διαδρομή ήταν περίπου 6 χιλιόμετρα, και την καλύψαμε σε 5 ώρες,, από τις 11 δηλαδή το πρωί έως τις 4 το απόγευμα.
Καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο, το φυσικό περιβάλλον άλλαζε αισθητά. Από πυκνο δάσος οξιάς διάσπαρτο με έλατα, φτέρες και μικρότερα φυτά, και στρωμένο με ένα απαλό κάλυμμα πεσμένων φύλλων που μας προστάτευε από τη λάσπη που γλιστρούσε σε μερικά σημεία, το τοπίο άνοιξε πολύ ψηλότερα, όπου η βλάστηση ήταν αραιότερη – κυρίως πυξάρια και μαυρόπευκα -, και γι’αυτό το χώμα σκληρό και λιγοστό, με πολύ περισσότερες κοτρόνες που δυσκόλευαν την πορεία. Η αλλαγή στην ατμοσφαιρική πίεση επίσης ήταν αισθητή, αφού τα συσκευασμένα κρουασάν που μεταφέραμε μαζί μας είχαν διασταλεί επικίνδυνα μόλις φτάσαμε στον προορισμό μας. Τα αυτιά μας ευτυχώς δεν πόνεσαν, επειδή ανεβαίναμε σχετικά αργά, ιδίως προς το τέλος, αλλά στην κατάβαση, που τρέχαμε, ένιωσα λίγες ενοχλήσεις.
Μετά απ’αυτήν την αρκετά κουραστική διαδρομή λοιπόν, φτάσαμε στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας στα 2.000 μέτρα, το οποίο με εξέπληξε με τις ανέσεις του, αφού πίστευα πως θά’ταν εξαιρετικά φτωχικό. Ήταν ένα διώροφο παραδοσιακό πέτρινο κτίσμα, που όμως χτίστηκε μόλις το 2004 με κύριους μεταφορείς υλικών τα μουλάρια. Στον κάτω όροφο υπήρχε η κουζίνα, το σαλόνι, άλλοι βοηθητικού χώροι και οι τουαλέτες, ενώ επάνω βρίσκονταν τα υπνωτήρια στρατιωτικού τύπου, μεγάλα δωμάτια με πολλές κουκέτες σε σειρές. Όλοι οι χώροι ήταν ευρύχωροι και πολύ περιποιημένοι. Το μόνο αγαθό που έλειπε σε ποσότητα από το καταφύγιο ήταν το νερό, το οποίο φυλασσόταν σε δεξαμενές απ’τη βροχή. Ρεύμα παραγόταν από φωτοβολταΪκά και γεννήτριες, και βέβαια υπήρχε διαδικτυακή πρόσβαση. Από φαγητό είχε πολύ μεγαλύτερη ποικιλία απ’ό,τι νόμιζα, ενώ χάρη στις ξυλόσομπες δεν κρυώσαμε καθόλου. Ήταν ένα πολύ ωραίο σπιτάκι, στο οποίο θα μπορούσαμε να μείνουμε ευχαρίστως και για περισσότερο.
Το αρκτικό τοπίο θα μπορούσε να σου δώσει την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε υψηλότερο γεωγραφικό πλάτος, αν δεν ήταν η διάρκεια της μέρας που σου θύμιζε πως ήταν καλοκαίρι στην Ελλάδα. Την ημέρα η θερμοκρασία ανέβαινε γύρω στους 15 βαθμούς, με υψηλότερες τιμές φυσικά κάτω απ’τον ήλιο, ενώ το βράδυ μπορούσε να πέσει ως και στους 0. Το χώμα ήταν σκληρό και πετρώδες, με χαμηλή σκληρή βλάστηση και αραιά δέντρα, κυρίως μαυρόπευκα και πολύ σπάνια ρόμπολα. Σε τέτοιο αφιλόξενο κλίμα τίποτε δε μπορεί να καλλιεργηθεί αξιόπιστα, αν και το καταφύγιο είχε ένα παρτέρι σε κάπως πιο προστατευμένη θέση με λίγα ραπανάκια, κρεμμύδια κι άλλα χειμωνιάτικα λαχανικά που φυτοζωούσαν, που όπως μας είπαν βάζουν κάθε καλοκαίρι και με μεγάλη δυσκολία φτάνουν μέγεθος συγκομιδής. Το αστείο ήταν πως είχε μια πινακίδα από πάνω, δήθεν του Μνημείου του Αγνώστου Εργάτη, που προειδοποιούσε πως όποιος πειράξει τα φυτά του θα τον έπαιρνε μαζί του, κι ένας φίλος μου πίστεψε πως τέτοιο μνημείο υπήρχε στην πραγματικότητα! Λίγα πουλιά ακούγονταν την ημέρα, και το βράδυ το μόνο που ακουγόταν ήταν ο απόκοσμος ήχος της πνοής του ανέμου ανάμεσα στις πευκοβελόνες,. Το καλό ήταν πως δεν υπήρχαν κουνούπια.
Την επόμενη ημέρα ανεβήκαμε ακόμα 200 μέτρα, ώσπου να φτάσουμε στο ελικοδρόμιο, που χρησιμοποιείται για επείγουσες καταστάσεις, το οποίο ήταν απλώς χρωματισμένες γραμμές στάθμευσης ελικοπτέρου στο έδαφος. Είδαμε και μερικά αιωνόβια πεύκα, και κάποια κεραυνοβολημένα και μαυρισμένα. Εκεί τα δέντρα φορτώνονται μ’αυτήν την “κατάρα”, αν ξεπεράσουν περίπου τα 30 μέτρα κινδυνεύουν από κεραυνούς, αφού θα είναι τα ψηλότερα σημεία της περιοχής. Έπειτα ξεκινήσαμε την κατάβαση, η οποία, αν και για μένα πιο εύκολη από την ανάβαση, για άλλους αποδείχθηκε δυσκολότερη, πάντως κινούμασταν γρήγορα ώσπου μια ομάδα εκνευριστικά αργών ορειβατών μας έκλεισε το δρόμο μπροστά μας, και σύντομα μας έπιασε βροχή. Η μία ατυχία πάνω στην άλλη! Εδώ να σημειώσω πως οι ορειβάτες έχουν το έθιμο να χαιρετιούνται μόλις συναντιούνται στην ίδια πορεία, κάτι που μου φάνηκε παράξενο. Όπως μου είπε ο συνοδός μου, είναι για να δείξουν πως τους ενώνει αυτή η δραστηριότητα, πως ανήκουν στην ίδια ομάδα όλοι τους.
Αν και κουράστηκα λίγο, από την εκδρομή αυτή μόνο θετικά έχω να σχολιάσω, κι ελπίζω στο μέλλον να γίνουν παρόμοιες εξορμήσεις. Όσο για το ντοκιμαντέρ, θα σας ενημερώσω αμέσως μόλις ολοκληρωθεί.

Η Τετάρτη, 21 Μαΐου, ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Πλέον δεν ήμουν μαζί με την κοπέλα που αγαπούσα. Δυστυχώς χωρίσαμε μετά από 5 μήνες και 12 μέρες σχέσης, επειδή αγανακτήσαμε και οι δύο από διάφορα προβλήματα που προέκυψαν μαζεμένα προς το τέλος, τουλάχιστον η αφορμή ήταν αυτή, αλλά απ’ό΄,τι κατάλαβα αργότερα, αυτή δεν πήρε το ίδιο σοβαρά τη σχέση όπως εγώ.
Τη συγκεκριμένη κοπέλα την ήξερα από παλιά, πάντοτε φαινόταν χαρούμενος κι ανοιχτός άνθρωπος. Πάντοτε ήταν χαμογελαστή, της άρεζε να βοηθάει ανθρώπους, μιλούσε ευγενικά και δε θυμάμαι να προσέβαλε ποτέ κανέναν. Μπορεί να ήταν λίγο αμελής, αλλά δε με πείραζε αυτό, λες κι εγώ είμαι τέλειος χαρακτήρας. Ήταν κοντούλα κι αρκετά όμορφη, αν και ελαφρώς στρουμπουλή. Το όνομά της ήταν Μαρία. Πάντοτε την είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά πραγματικά άρχισα να ενδιαφέρομαι από πέρσι τον Ιούλιο, όταν την γνώρισα καλύτερα σε μια κατασκήνωση που ήμασταν μαζί. Μπορώ να πω πως σύντομα την είχα ερωτευτεί. Κυριαρχούσε στις σκέψεις μου, τη θεωρούσα τέλεια κλπ. Από τότε άρχισα ν’ασχολούμαι πιο συστηματικά μαζί της, ώσπου στις 9 Δεκεμβρίου τα φτιάξαμε κανονικά. Τότε ένιωθα απίστευτα τυχερός, νομίζοντας πως βρήκα τη γυναίκα που πράγματι μου ταιριάζει. Έλεγα: «Ούτε χρειάστηκε να ψάξω μακριά, ούτε να γνωρίσω ό,τι νά’ναι άτομα και να φάω τα μούτρα μου στο τέλος, δίπλα μου την είχα τόσο καιρό χωρίς να ξέρω, και τώρα είμαστε μαζί. Υπάρχει κάτι καλύτερο απ’αυτό;»
Τους δύο πρώτους μήνες περάσαμε καλά, με λίγα σχετικά προβλήματα, από το Φεβρουάριο και μετά ωστόσο άρχισαν οι δυσκολίες. Αντιλήφθηκα πως άρχισε ν’απομακρύνεται από μένα. Είτε χανόταν, είτε ανέβαλλε πράγματα μαζί μου, και προέβαλε συνεχώς δικαιολογίες. Συνήθως επικαλούταν τα μαθήματά της, μιας κι έχει σχολείο ακόμα (αυτή είναι 17 χρονών, εγώ 20), ενώ άλλες φορές μπορούσε να καλυφθεί με οποιαδήποτε δικαιολογία, από το ότι είχε επισκέψεις μέχρι ότι ήταν κουρασμένη και δε μπορούσε. Στην πραγματικότητα οι περισσότερες αυτών των καταστάσεων δεν ήταν ψέματα, αλλά το πράγμα είχε πάρει απελπιστικές διαστάσεις. Καταλήξαμε να βγαίνουμε μια φορά το μήνα μόνο, ενώ τα τηλεφωνήματά μας ήταν συνήθως σύντομα, και μηνύματα ανταλλάσσαμε σπάνια, και πλέον όχι ερωτικού περιεχομένου. Οι πολύωρες συζητήσεις μας στο σκάιπ φάνταζαν πλέον γεγονός προηγούμενης ζωής. Προφανώς δεν ήμουν στις άμεσες προτεραιότητές της, αφού σχεδόν πάντοτε πρότασσε το πρόγραμμά της, τις δραστηριότητες της και την καλοπέρασή της αντί για μένα. Εντάξει, είναι λογικό και σωστό να μη μπορεί ν’ασχολείται πάντα μαζί μου, αλλά η περίπτωσή της δε μπορούσε να δείξει καταφανέστερα την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ως μαθήτρια που ήταν και ίσως ήθελε να ξεκουραστεί στον ελεύθερο χρόνο της, συχνά την δικαιολογούσα, αλλά μετά από ένα διάστημα άρχισα ν’αμφιβάλλω και να διεκδικώ τα αυτονόητα, με αποτέλεσμα να μαλώνουμε. Κι εγώ μπορέι να ήμουν σκληρός στους διαπληκτισμούς μας, αλλά δεν πιστεύω πως αυτό δε θα μπορούσε να διορθωθεί, όπως έλεγε αυτή. Υπήρχαν βέβαια και μέρες που συμφιλιωνόμασταν και ήμασταν πάλι καλά, αλλά λιγόστευαν όλο και περισσότερο. Προς το τέλος αντιλήφθηκα πως όχι μόνο χανόταν, αλλ’επίσης με απέφευγε, και μάλιστα μού’λεγε ψέματα, που όπως παραδέχτηκε αργότερα, τα έκανε για να μη συναντηθεί μαζί μου και μαλώσουμε πάλι, αν και αυτό που δε σκέφτηκε ήταν πως αν συμπεριφερόταν πολύ καλύτερα, ίσως δεν υπήρχε θέμα καν, και πιθανό είναι να’μασταν ακόμα μαζί χαρούμενοι και το άρθρο αυτό να μην υπήρχε. Ε, και τελικά χωρίσαμε. Δε γράφω λεπτομέρειες για τα προβλήματά μας, επειδή πρώτον δε σας αφορούν, και δεύτερον δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η περιγραφή της αποσύνθεσης μιας υποτιθέμενης ιδανικής σχέσης, τα συναισθήματά μου, την άποψή μου και ό,τι μού’μεινε απ’αυτό.
Από τηλεφώνημα που της έκανα λίγο αργότερα, κυρίως για να εκτιμήσω τη συναισθηματική της κατάσταση, μήπως και ήταν δυνατόν να το ξανασκεφτούμε, διαπίστωσα πως δεν είχε επηρεαστεί, ή τουλάχιστον επηρεάστηκε ελάχιστα και πρόσκαιρα, από το χωρισμό. Μιλούσε σαν να μην είχε συνέβη τίποτα μεταξύ μας, και φυσικά η πιθανότητα να συνεχίσουμε χωρίς προβλήματα πλέον ήταν αδιανόητη. Άλλωστε πίστευε πως ο λόγος για τον οποίον δε θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε είναι επει΄δη θα μαλώναμε ξανά, και επέμενε πολύ σ’αυτό, αν κι εγώ κατάλαβα πως απλώς δεν ήθελε, για να μην έχει υποχρεώσεις, γιατί αν υπήρχε πραγματική αγάπη θα το ξανασκεφτόταν σίγουρα. Άλλα ζευγάρια χωρίζουν για πολύ σημαντικότερα θέματα, αλλά επειδή αγαπιούνται και επιθυμούν να βρίσκονται μαζί, τα ξαναφτιάχνουν. Αυτή λοιπόν ήταν ο ίδιος άνθρωπος, που πριν λίγους μήνες μού’λεγε πως μ’αγαπά, πως θά’ναι για πάντα μαζί μου και δίπλα μου σε κάθε δυσκολία, πώς το ένα, και πως το άλλο. Όλα αυτά αποδείχθηκαν άνευ νοήματος. Τελικά συμπέρανα πως ποτέ δε μ’αγάπησε όσο εγώ. Πέρα απ’τον αρχικο ενθουσιασμό, δε μου φάνηκε πως εξακολουθούσε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον στη συνέχεια. Ενώ εγώ της είχα δώσει αρκετά και είχα τη διάθεση να κάνω πολλά περισσότερα εφόσον με επέτρεπε – με τον τρόπο της δε μου άφηνε περιθώρια να κάνω πολλά -, αυτή δεν πρόσφερε σχεδόν τίποτα. Τα λόγια δεν έχουν αξία χωρίς αποδείξεις. Υποψιάζομαι πως ίσως τελικά απλώς έκανε μια σχέση για να νιώθει πως έχει κάποιον και να το δείχνει και στους άλλους, αφού και οι δύο προηγούμενες της ήταν τραγικές αποτυχίες, για το φαίνεσθαι δηλαδή. Εάν αυτό ισχύει, τότε είναι υπερβολικά ανώριμος χαρακτήρας κι απ’τα χειρότερα άτομα που έχω γνωρίσει χωρίς καμία υπερβολή. Ακόμα είμαι νέος, χωρίς πολλές αρνητικές εμπειρίες απ’τη ζωή, κι αυτή είναι το χειρότερο διαπροσωπικό πρόβλημα που συναντώ. Εντούτοις μια αχνή ελπίδα πως τα πράγματα θα μπορούσαν να τραπούν προς το καλύτερο εξακολουθούσε να βρίσκεται σε μια απόμερη γωνία του μυαλού μου, ώσπου τελικά συνειδητοποίησα, από την άκρρως αδιάφορη συμπεριφορά της προς εμένα, και λόγια που άκουσα πως είπε, πως σίγουρα δε με θέλει πια.
Απ’αυτήν την ψευδοσχέση έμαθα πολλά πράγματα, που ίσως με βοηθήσουν στο μέλλον: Πως δε θα πρέπει ν’αγνοώ μικροπροβλήματα, ώστε να προλάβω χειρότερες καταστάσεις έπειτα, αλλά παράλληλα θα πρέπει να είμαι πιο μετριοπαθής στη διαχείριση των διαφορών μου μ’έναν άλλον, γιατί ο άλλος μπορεί ν’αγανακτήσει, πως ακόμα κι άνθρωποι που θεωρούμε κοντινούς μας μπορει να είναι ανειλικρινείς, και, το σημαντικότερο, πως η διαίσθηση δεν έχει πάντα δικιο. Εγώ πίστευα, επειδή ήμουν αρκετά επίμονος μ’αυτήν μέχρι να την έχω κοντά μου, πως γνώριζα κατά βάθος πως η συγκεκριμένη είναι η κατάλληλη για μένα παρά τις διαφορές μας, και προσπαθούσα έτσι να λύσω τα προβλήματά μας πάση θυσία, αλλά έπεσα έξω.
Παρόλα αυτά είχε και αρκετά καλά. Επειδή την ήξερα αρκετά, αλλά εξακολουθούσε να μου είναι άγνωστη και διαφορετική, μπορούσαμε να συζητάμε και για τα κοινά μας στοιχεία και για τα διαφορετικά, έχοντας πολλά πιθανά θέματα συζήτησης. Όταν ήμασταν στα καλά μας, ήταν πολύ γλυκιά κι ευχάριστη, συνεννοήσιμη και λογική. Ήταν αρκετά ψύχραιμη και δεν αγχωνόταν εύκολα, χαρακτηριστικό που όπως δυστυχώς αποδείχθηκε αργότερα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την εκνευριστική της αναισθησία, που εκδηλωνόταν ως αδιαφορία, αμέλεια και μη διάθεση ανοιχτής έκφρασης των συναισθημάτων της όποτε έπρεπε. Επίσης ασχολούταν με την τέχνη, και το διάστημα αυτό συμμετείχε σε θεατρική ομάδα, ενώ γράφει ποιηματάκια. Παρακάτω θα παραθέσω μερικά από τα πρωτόλεια ποιήματά της που μου έδωσε, τα οποία θεώρησα καλύτερα, για να’χετε μια ιδέα. Πιστεύω πως αν ασχοληθεί σοβαρά, πράγμα που αμφιβάλλω, ίσως στο μέλλον διαπρέψει.

Αγάπη

Φεύγει ο έρωτας με τον καιρό
όμβως εγώ μια ζωή θα σ’ αγαπώ
μου ‘πες μια βραδιά
με το φεγγάρι στα μαλλιά.

Και εγώ σου γέλασα γλυκά,
γιατί ποτέ δεν πίστεψα σ’ αυτά,
τα λόγια τα μεγάλα,
τα φαντασμαγορικά.

Μια ταινία η ζωή
και σκηνοθέτης της εσύ
οδήγησε με στην κορφή
να ζήσω ό,τι έχω ονειρευτεί.

Σου το ‘χω πει πως σ’ αγαπώ
όπου θες μπορώ να ορκιστώ.
Απ’ τη ζωή μου μη χαθείς,
να μείνεις, να επιμείνεις
μονάχα εσύ μπορείς.

Αγάπη έχω στης καρδιάς τα βάθη
το τραγουδάνε τα πουλιά
σ’ όλης της γης
τα πλάτη.

Δυο μάτια καστανά
μ’ έχουνε τρελάνει
συνέχεια αναρωτιέμαι
που πάει και τι κάνει.

Μου λείπεις τόσο πολύ,
κοντά σου θα πετάξω σαν πουλί.
Θα σου δώσω, θα μου δώσεις ένα φιλί
και πάλι θα χαθώ σαν έρθει το πρωί.

Και να που τελικά
τον εαυτό μου δεν γνώριζα καλά,
με λάβωσαν του έρωτα τα βέλη
μα εμένα καθόλου δε με μέλει.

Δύσκολες μέρες

Στάθηκες στην πόρτα,
με κοίταξες θλιμμένα
τέλειωσε μου είπες
η ζωή για μένα.

Καθίσαμε δίπλα δίπλα
σου κράτησα τα χέρια
κι από μέσα βγήκανε
χιλιάδες περιστέρια.

Μίλα μου σου είπα,
μίλα μου
πως μπορώ να βοηθήσω
ζήτα μου.

Και μου απάντησες
κανένας δε μπορεί
ούτε εσύ μπορείς.
Μονάχα να ελπίζεις
αυτό να κάνεις, να χαρείς.

Και συνέχισες με θλίψη
του μυαλού μου
τα τεχνάσματα μ’ έχουν
πια συνθλίψει.

Δεν υπάρχω νιώθω
για κανέναν και για τίποτα
δεν αισθάνομαι
πια πόθο.

Θα πεθάνω νομίζω
τα βράδια που ‘μαι μόνος
και το στομάχι με την καρδιά
γίνονται ένας κόμπος.

Σε κοίταξα στα μάτια
κι ήμουν έτοιμη να κλάψω,
σώπα σου είπα, σώπα και
εγώ να σ’ αγαπώ ποτέ μου
δεν θα πάψω.

Μαζί θα το παλέψουμε
κι αυτό,
σώπα σε λίγο
πιάνουμε ουρανό.

Λευκό λουλούδι

Λευκό λουλούδι
η ψυχή του
κανένα δεν πείραξε
ποτέ μες την ζωή του.

Μέσα στου κόσμου
την κακία
να κρατήσει προσπαθεί
τη δική του ευωδία.

Αγκάθια μητερά
τον πληγώσανε βαθιά
και ο πόνος διαπέρασε
για πάντα την καρδιά.

Τώρα στέκεται αμίλητος,
βουβός, μαρμαρωμένος
και απ’ του κόσμου τις χαρές
αποξενωμένος.

Τίποτα δεν τον ενδιαφέρει,
τίποτα δεν τον συγκινεί
μόνο στον εαυτό του
ερμητικά έχει κλειστεί.

Ποίηση

Ποίηση είναι
η χαρά της ψυχής,
το ψωμί στο τραπέζι
της ζωής.

Ποίηση είναι
αγαλίαση ψυχής,
έκφραση γνώμης
πολύ δυναμικής.

Η ποίηση είναι
τρόπος ζωής,
ξεκίνημα διαδρομής
απίθανης, μαγευτικής.

Η ποίηση είναι αναζήτηση
στα μονοπάτια του μυαλού
εμπειρία ταξιδιού
αξέχαστου, μοναδικού.

Με την ποίηση μπορείς
την πέτρα να λυγίσεις
δράκους και εχθρούς
μ’ αυτή μονάχα να νικήσεις.

Ο ποιητής ποτέ
δεν ησυχάζει,
ακόμα και στον ύπνο του
όλο στιχάκια βγάζει.

Η ποίηση είναι πόνος,
ελπίδα, μοναξιά
είναι αισιοδοξία,
αγάπη, αγκαλιά.

Τα δύο πρώτα απευθύνονται σ’εμένα. Το πρώτο είχε να κάνει με την αγάπη μας, ενώ το δεύτερο το έγραψε όταν εγώ για λίγο καιρό το Μάρτιο ένιωθα πολύ άσχημα και νόμιζα πως κανείς δε μπορούσε να με βοηθήσει, η μόνη μου θετική σκέψη ήταν αυτή, αν και στην πράξη η υποστήριξή της ήταν τουλάχιστον ανεπαρκής. Όπως απέδειξε ο χρόνος πάντως, οι σκέψεις τις αυτές δεν είχαν αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Τα λόγια είναι εύκολα για όλους, η πράξεις είναι αυτές που ζορίζουν και απ’αυτές θα κριθεί εάν κάπιος αξίζει πραγματικά ή όχι.
Ακόμα κι αν έχω αποδεχτεί την κατάσταση και υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου πως δεν ήταν τελικά κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό, δεν μπορώ να πω πως έχω ξεπεράσει πλήρως τον πόνο. Ακόμα υπάρχουν λίγε στιγμές οπότε νιώθω θλίψη για τα γεγονότα αυτά. Αλλά θα πρέπει να πάω μπροστά, σε πράγματα ουσιωδέστερα. Ήδη έχω σχεδόν ανακάμψει, σε σημείο δηλαδή που δεν πρήζω τον κόσμο γι’αυτήν κι αν την συναντήσω μπροστά μου δε θα ενοχληθώ καθόλου, αλλά πιστεύω πως ο μόνος που μπορέι να με βοηθήσει είναι ο χρόνος. Και μετά δε θα είμαι απλώς όπως πριν, αλλά καλύτερα! Το μόνο σίγουρο και παρήγορο πάντως είναι πως αυτό δεν έπληξε μόνο εμένα, έχει συμβεί στους περισσότερους ανθρώπους. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά μάλλον έτσι είναι η ζωή. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για τον καθένα.
Και καταλήγω στο χιλιοειπωμένο συμπέρασμα που δε μαθαίνεται όσο κι αν λέγεται, πως οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν.

Γεια σας. Έπειτα από ένα μήνα και λίγο επανεμφανίζομαι στο Ιστολόγιο, και παρά τις ανησυχίες που ίσως είχατε, δεν έπαθα τίποτα. Απλώς κάποιες φορές σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός ιστολογίου, είναι λογικό να απουσιάζω για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο για οποιονδήποτε λογο. Στην προκειμένη περίπτωση είτε δεν είχα χρόνο, είτε, όταν είχα, ένιωθα πως πιεζόμουν και δεν έγραφα άρθρα. Άλλοτε τεμπέλιαζα συνειδητά ωστόσο και δεν έγραφα τίποτα. Τι έγινε, μήπως υπάρχει κάποιο νευροβιολογικό πρόβλημα; Παρόλα αυτά κατά διαστήματα έμπαινα για να ελέγξω τα σχόλια. Με χαρά βλέπω επίσης ότι η επισκεψιμότητά μου είναι καλή, και όλα πάνε όπως και πριν.
Λοιπόν αυτό το διάστημα δεν έγιναν και πάρα πολλά συνταρακτικά πράγματα. Τη δεύτερη βδομάδα του Πάσχα πήγα στη Ρουμανία εκδρομή, αλλα αυτό θα το καλύψω σε επόμενο άρθρο. Στο παρόν άρθρο θέλω απλώς να παρουσιάσω ορισμένες ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που βρήκα ή επανανακάλυψα στο Διαδίκτυο, που, ως αναμενόμενο, μπορεί να είναι ουδέτερες ή πλήρως βαρετές για άτομα που δεν έχουν παρόμοιες ανησυχίες μ’εμένα.

Why evolution is true

Αυτό το μεγάλο, συχνά ενημερούμενο ιστολόγιο είναι απ’τα πιο γνωστά ιστολογία σχετικά με την εξέλιξη. Δημιουργός του είναι ο Jerry A. Coyne, καθηγητής στο Τμήμα Οικολογίας και Εξέλιξης του Πανεπιστημίου του Σικάγο των ΗΠΑ και μέλος της Επιτροπής Γενετικής και της Επιτροπής Εξελικτικής Βιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Ο Κόιν έλαβε πτυχείο στη Βιολογία από το Κολλέγιο William and Mary, έπειτα κέρδισε το διδακτορικό του πάνω στην εξελικτική βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1998, εργαζόμενος στο εργαστήριο του Richard Lewontin. Μετά από ένα μεταδιδακτορικό στο εργαστήριο του Timothy Prout στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις, ανέλαβε την πρώτη του ακαδημαϊκή θέση ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, και εισήχθει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1996. Η μελέτη του εστιάζει κυρίως στη διαδικασία προέλευσης των ειδών, διακριτών δηλαδή αναπαραγωγικά απομονωμένων ομάδων πληθυσμών, εξετάζοντας την εξέλιξη φραγμών κατά του υβριδισμού μεταξύ αποκλινόντων αλλά συγγενικών πληθυσμών κάνοντας γενετικές αναλύσεις στις φρουτόμυγες του γένους Drosophila (πολύ γνωστό μοντέλο). Έχει εκδώσει ως τώρα περί τις 110 επιστημονικές εργασίες και 80 άλλα άρθρα, κριτικές βιβλίων, και στήλες. Επίσης είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Speciation (Ειδογένεση) μαζί με τον H. Allen Orr, αν και το έργο που τον έκανε ευρέως διάσημο είναι το ομώνυμο με τον τίτλο του ιστολογίου βιβλίο του (Γιατί η εξέλιξη είναι αλήθεια), όπου αποδεικνύει την ύπαρξη και δράση της εξελικτικής διαδικασίας, αντλώντας πειστήρια από πολλούς επιστημονικούς κλάδους, από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη γεωλογία. Το βιβλίο θεωρείται κλασικό πλέον, κι έχει λάβει άπειρες θετικές κριτικές.
Δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμα στη θέση που πρέπει συνεχώς ν’αποδεικνύουμε την εξέλιξη, λες και πρόκειται για κάτι το δυσνόητο. Ιδίως στην Αμερική, μια χώρα χωρισμένη σε φιλελεύθερους και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, οι δεύτεροι, είτε με το θρησκευτικό δημιουργισμό, είτε με τον πιο επιστημονικοφανή εφυή σχεδιασμό, αντιτίθενται έντονα στη θεωρία αυτήν, σαν να επρόκειτο για αστήρικτη υπόθεση, επειδή αντιβαίνει στην πίστη τους. Παρόλο που φαίνεται εύκολη η καταπολέμησή τους, στην πραγματικότητα είναι ένα δύσκολο έως αδύνατο εγχείρημα, αφού, ως συνήθως, αυτοί που νικούν δεν είναι αυτοί που φέρουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που υψώνουν περισσότερο τις φωνές τους και κατορθώνουν ν’ακουστούν απ’τους φορείς εξουσίας, γι’αυτό και βλέπουμε συχνά δημιουργιστές να προωθούν τις απόψεις τους στα μμε, και πολλές φορές να έχουν ακραίες απαιτήσεις, όπως το αίτημα για ισοτιμία των πεποιθήσεών τους με την εξελικτική θεωρία στα σχολεία! Στην Ευρώπη γενικά οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και δεν έχουν τέτοια προβλήματα, αν και σποραδικά εμφανίζονται κι εδώ. Στην Ελλάδα η διαφωνία αυτή σχεδόν δεν υπάρχει, μολονότι κατά καιρούς η εξέλιξη δέχεται κάποιες επιθέσεις από έντονα θρησκευτικούς κύκλους. Το βιβλίο αυτό λοιπόν πιθανότατα δε στοχεύει σ’αυτήν την ομάδα φανατικών, αφού πολύ δύσκολα θ’άλλαζαν τις απόψεις τους, τόσο δύσκολα που νομίζεις πως εθελοτυφλούν μόνο και μόνο για νά’χουν την ψευδαίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που καταπολεμά το κακό, αλλά θα βοηθούσε ήδη κάποιον που αγαπά τη βιολογία και διαβάζει για την εξέλιξη. Μπορείτε να το αγοράσετε από το Διαδίκτυο αν θέλετε.
Εξαιτίας λοιπόν αυτών των φανατικών – οι Αμερικάνοι πολύ εύστοχα τους αποκαλούν «θρησκευτικά καρύδια (religious nuts)”, αφού, όπως και τα καρύδια, αντιστέκονται πολύ σε κάθε πίεση, αλά μόλις σπάσουν, αποδιοργανώνονται πλήρως -, πολλά άρθρα του ιστολογίου έχουν το χαρακτήρα πολεμικής προς τη θρησκεία ή το δημιουργισμό. Επίσης υπάρχουν πολλά άρθρα για την εξέλιξη, διάφορες νέες κι ενδιαφέρουσες επιστημονικές μελέτες, και φωτογραφίες ή άρθρα αναγνωστών. Ακόμα απ’το περιεχόμενο κατάλαβα πως ο συγγραφέας αγαπάει πολύ τις γάτες και προσπαθεί να μάθει πολωνικά. Επειδή είναι αδελφό WordPresss κι αυτό, μπορώ να σχολιάσω πολύ εύκολα κι έχω σχολιάσει λίγες φορές. Επισκεφθείτε το ιστολόγιο εδώ.

Ρώτησε ένα βιολόγο

Η βρετανική σελίδα “Ask a biologist” είχε αρχικά το σκοπό βοηθήματος για μαθητές σχολείου ως προς τις απορίες τους πάνω στη βιολογία, αλλά πλέον μπορεί να υποβάλει οποιοδήποτε βιολογικά σχετιζόμενο ερώτημα οποιοσδήποτε. Αποτελεί μια σύμπραξη ειδικών, κυρίως καθηγητών πανεπιστημίου, σε διάφορους τομείς της βιολογίας, από μοριακοί βιολογία μέχρι παλαιοντολογία. Κάποιοι των ειδικών είναι διαδικτυακά διάσημοι με τα ιστολόγια τους οπως ο Βρετανός Darren Naish με το ιστολόγιό του ζωολογία τετραπόδων, ή ο Αμερικανος Dave Hone με ένα ιστολόγιο για τους αρχόσαυρους. Τα ερωτήματα είναι ταξινομημένα κατά κατηγορία, και η απαντήσεις δίνονται κάτω απ’το ερώτημα με τη μορφή διαλόγου. Τα μόνα μειονεκτήματα είναι η μη ικανότητα απάντησης απ’τον ερωτώντα ή κάποιον άλλον που δεν είναι γραμμένος στους ειδικούς. Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα ή και να ρωτήσετε εδώ.

Μια βιογραφία της αυστραλιανής ηπείρου

Υπάρχει τόπος εξωτικότερος και αρχεγονότερος της Αυστραλίας; Μάλλον ΄΄όχι. Αν και μοναδικά στοιχεία μπορούν να εντοπιστούν σε κάθε μέρος του κόσμου, η Αυστραλία συγκεντρώνει πολλά τέτοια. Όπως το μεγαλύτερο μέρος του φλοιού της γης, έτσι και η Αυστραλία αποτελείται στον πυρήνα της από πανάρχαια πετρώματα ηλικίας 1-2 και πλέον δισεκατομμυρίων ετών, αλλά εξαιτίας της χαμηλής γεωλογικής της δραστηριότητας, μεγάλο μέρος της δεν ανανεώνεται, αλλά διαβρώνεται αφήνοντας εκτεθημένες στην επιφάνεια τεράστιες εκτάσεις παλαιών πετρωμάτων. Η διάβρωση αυτή επίσης την έχει κάνει αρκετά χαμηλή, και με έδαφος φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Το κλίμα της είναι απρόβλεπτο, και μέσα σ’αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο οι ζωντανοί οργανισμοί της έχουν αναπτύξει διάφορες παράξενες προσαρμογές για ν’ανταπεξέλθουν. Οι άνθρωποί της την εποίκησαν πολύ νωρίς μετά την έξοδο του σύγχρονου ανθρώπου από την Αφρική, και διατηρούν ως σήμερα πολιτιστικές παραδόσεις δεκάδων χιλιάδων ετών. Όταν ήταν μέλος της νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνας μέχρι 45 εκατομμύρια χρόνια, βίωσε πολλές κλιματικές μεταβολές, κατά τη μετακίνησή της από τον ισημερινό προς τους πόλους και πάλι πίσω. Ως προστατευμένη χερσόνησος της τότε υπερηπείρου, διέσωζε είδη που αλλού εξαφανίζονταν, κάτι που διευκολύνθηκε έπειτα με την απομόνωσή της. Κατά το Καινοζωικό, διαχωρίστηκε από την Ανταρκτική, διασπαζόταν σε νησιά όταν το κλίμα θερμαινόταν και η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και ενωνόταν με την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα (προεκτάσεις της) όταν το κλίμα ψύχραινε και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε, βίωσε την ψύχρανση και ξήρανση του πλανήτη κατά το ύστερο καινοζωικό, δέχτηκε την πρώτη ανθρώπινη επίθεση, έπειτα την επίθεση των Ευρωπαίων, κι ακόμα δεν έχασε το χαρακτήρα της. Άραγε τι θα γίνει με την προβλεπόμενη επανένωση των ηπείρων μετά από 400 εκατομμύρια χρόνια;
Η σελίδα αυτή λοιπόν, με δημιουργό το Mike H. Monroe, πραγματεύεται την πορεία της Αυστραλίας μέσα στο χρόνο εξετάζοντάς την από γεωλογική, κλιματολογική, υδρολογική, βιολογική και ανθρωπολογική σκοπιά. Ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει κάνει κολοσσιαίο έργο συγκεντρώνοντας τόσο πολύ χρήσιμο υλικό από βιβλια, επιστημονικά άρθρα και κάθε γωνιά του Διαδικτύου για όλους εμάς, και γι’αυτό θα πρέπει να τον συγχαρούμε.
Στη σελίδα αυτήν είχα σκοντάψει κάποτε παλιά, αλά την ξέχασα έπειτα, ώσπου την ανακάλυψα πάλι πρόσφατα. Πέρασα αρκετό χρόνο διαβάζοντας διάφορα άρθρα της, κυρίως όσον αφορά την κατάστασή της στο Παλαιοζωικό, την πανίδα της και τα ήθη και έθιμα των Αβοριγίνων, αν κι έχω διαβάσει άρθρα απ’όλες τις ενότητες. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα και επιστημονικά τεκμηριωμένα με πηγές, και σίγουρα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Γι’αυτό το λόγο εξεπλάγην όταν βρήκα ένα άρθρο που ανέλυε την ανεπιστημονική υπόθεση ότι τα μονοτρήματα εξελίχθηκαν από πουλιά που έχασαν την πτήση τους. Τα μονοτρήματα είναι βέβαια γνήσια θηλαστικά, απλώς γεννούν αυγά όπως οι πρόγονοί τους. Το μόνο χαρακτηριστικό που τα κάνει να μοιάζουν με πουλιά είναι το ανεξάρτητα εξελιγμένο έντονα οστεοποιημένο κρανίο τους με το μακρύ ρύγχος, κάθε άλλο στοιχείο ομοιότητας είναι κληρονομημένο από τον κοινό πρόγονο όλων των σημερινών αμνιοτών, και ερπετών/πουλιών και θηλαστικών. Τέτοιες περίεργες εξελικτικές θεωρίες διατυπώνονται κατά καιρούς, και θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βιολογικό αντίστοιχο των συνομωσιολογικών θεωριών στην ιστορία. Για παράδειγμα, υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι νέες μορφές εμφανίζονται με υβριδισμό δύο εντελώς διαφορετικών προγονικών ειδών, και μια άλλη που ισχυρίζεται πως πρόγονοι όλων των ζώων ήταν κάτι μικρά, υδρόβια, δίποδα ανθρωποειδή όντα! Φυσικά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τις δίνει ιδιαίτερη σημασία, συνήθως τις διαβάζουμε για να γελάμε. Επειδή δεν ανέφερε ξεκάθαρα το άρθρο πως αυτό είναι υππόθεση που δεν υποστηρίζεται από κανέναν σήμερα, θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος να δεχτεί το περιεχόμενο ως αληθές. Έτσι έστειλα στο διαχειριστεί γρήγορα ένα ιμέιλ εξηγώντας του το πρόβλημα, και μου υποσχέθηκε πως θα το αλλάξει, αφού η σελίδα του χρησιμοποιείται και από μαθητές και φοιτητές για τις εργασίες τους, οπότε θα μπορούσε νά’ναι μεγάλο πρόβλημα αυτό. Σε άλλα άρθρα πάντως της σελίδας για τα μονοτρήματα, δε γίνεται κανένας λόγος γι’αυτήν τη μπαρούφα. Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Listverse (λιστοσύμπαν)

Μια σελίδα για όποιον θέλει να μαθαίνει πληροφορίες σε βολικά λιστάκια αριθμημένων στοιχείων. Το περιεχόμενο είναι περί παντός επιστητού οργανωμένη σε κατηγορίες. Η σελίδα αυτή μπορεί να είναι διασκεδαστική, μπορέι όμως να γίνει και πολύ τρομακτική, αφού πολλές λίστες της αγγίζουν το απόκοσμο, το μακάβριο ή το αστυνομικό, και γίνεται ακόμα τρομακτικότερη από τον τρόπο εμφάνισης των στοιχείων, επειδή δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων αν το επόμενο αντικείμενο της λίστας θα είναι κάτι αβλαβές ή ένα αποσυντεθημένο πτώμα, ένα μουμιοποιημένο παιδάκι χωμένο σε κάποιο μπαούλο ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού ή μερικά διασκορπισμένα ανθρώπινα μέλη σε μια χωματερή. Ακόμα χειρότερα είναι το βράδυ, με σβηστά φώτα. Προσοχή: κίνδυνος εθισμού! Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Εξάντας

Το ιστολόγιο αυτό είναι του Χρήστου Γ., εργαζομένου του εμπορικού ναυτικού για πολλά χρόνια, ο οποίος έχει γυρίσει όλον σχεδόν τον κόσμο με τα ταξίδια του. Θα διαβάσετε ταξιδιωτικές αφηγήσεις και θα δείτε καταπληκτικές φωτογραφίες και βίντεο από τους τόπους που επισκέφθηκε. Ενημερώνεται συχνά. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ. Το ιστολόγιο το βρήκα εντελώς τυχαία με την εξής αναζήτηση στο γκουγκλ: «πουτάνες λιμάνια».

Καλή περιήγηση σας εύχομαι!

Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να το ανοίξω, επειδή ήθελα ν’ανεβάζω διάφορα βίντεο που θα ήταν ενδιαφέροντα, αλλά κάθε φορά βαριόμουν να πράξω κι έτσι τα άφηνα για το εγγύς μέλλον, ώσπου βρήκα τους κωδικούς του αδρανούς Gmail λογαριασμού μου, και το Σάββατο στις 22 Φεβρουαρίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την Τέταρτη επέτειο του Ιστολογίου μου, Άνοιξα ένα κανάλι στο youtube. Πλέον είμαι κι εγώ μέλος, θεωρητικά τουλάχιστον, σ’αυτήν την απέραντη διαδικτυακή κοινότητα όπου κάθε λογής βίντεο ανεβαίνει και σχολιάζεται, όπου θα μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο, αλλά, ως συνήθως, η πραγματικότητα δεν είναι ωραία και καλή.
Λογαριασμό Youtube είχα και στο παρελθόν, προτού αγοραστει από τη Google, και θυμάμαι πως ήταν πολύ εύχρηστος, αν και στην πραγματικότητα τον χρησιμοποίησα ελάχιστα και δεν πρόλαβα να εκμεταλλευτώ όλες τις δυνατότητές του. Ήταν πάντως πολύ προσβάσιμος για άτομα με πρόβλημα όρασης. Η τωρινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκτός του ότι το ανέβασμα των βίντεο δυσκόλεψε επειδή βασίζεται σε γραφικά, ο χρήστης δε μπορεί να ενημερώσει το προφίλ του απ’το κανάλι του, αλλά θα πρέπει να πάει στο λογαριασμό του Gmail του για ν’αλλάξει πληροφορίες, κάτι που δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο, γιατί υπάρχουν πολλά πεδιά τα οποία θα πρέπει να ελέγξει, και, το χειρότερο, για κάθε πεδίο θα πρέπει ν’ανοίξει μια άλλη σελίδα, πράγμα που παίρνει λίγο χρόνο για να γίνει και μειώνει την προσβασιμότητα της λειτουργίας. Λέγοντας για πεδία, πρόσεξα κάτι αρκετά ανησυχητικό./ Η Google δεν αρκείται μόνο στα απαραίτητα, αλλά ρωτάει πάρα πολλές λεπτομέρειες για το χρήστη, όπως τόπο διαμονής, επάγγελμα, στοιχέια για τον εαυτό, σχολείο όπου φοιτεί ή φοιτούσε κλπ. Φυσικά δεν είναι αναγκαστική η συμπλήρωσή τους, όμως το γεγονός ότι υπάρχουν υποδηλώνει προσπάθεια δημιουργίας βάσης δεδομένων με τα προσωπικά δεδομε΄να των χρηστών. Εντάξει, πιθανότατα δε θα ζημιωθούμε άμεσα από το ηλεκτρονικό φακέλωμα, αλλά θα είναι πολύ ευκολότερο για κάποια μελοντική υπηρεσία νά’χει πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για σκοτεινούς σκοπούς. Μην αρχίζετε ν’ανησυχείτε τώρα ότι σας κατασκοπεύουν στο Ίντερνετ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Σίγουρο είναι επίσης πως δεν έχω μανία καταδιώξεως. Το απλό πράγμα που ήθελα εγώ ήταν ν’άλλαζα το όνομα του καναλιού μου σε “τουατάρα” από το ονοματεπώνυμό μου, το οποίο μάλλον μπήκε ως προεπιλογή εφόσον έδωσα το όνομά μου στα στοιχεία του Γκουγκλ λογαριασμόυ μου.
Πέρα απ’αυτές τις δυσκολίες, συνάντησα μεγάλο πρόβλημα στη λειτουργία των σχολίων, που αντί να γίνεται με εύκολο τρόπο πάλι είναι μια διαδικασία με γραφικά που απαιτεί ποντίκι. Λογαριασμός στο Youtube χωρίς σχόλια δε νοείται για μένα, οπότε αυτό με αγανάκτησε πραγματικά. Και το τελευταίο μου πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με το Youtube, αλλά με τη θέση των βίντεο. Πολλές κάμερες κινητών είναι ρυθμισμένες σε πλάγια λήψη, οπότε αν βιντεοσκοπήσεις κάθετα υπάρχει πρόβλημα, γιατί με΄τα στον υπολογιστή το βίντεο εμφανίζεται γυρισμένο στα αριστερά κατά 90 μοίρες. Στο κινητό ής το iPod δε φαίνετια πάντα αυτό. Τα βίντεο δε περιστρέφονται με μια απλή κίνηση όπως οι εικόνες, αλλά χρειάζεται το ανάλογο πρόγραμμα αναπαραγωγής νά’χει την κατάλληλη ρύθμιση, γιατί δεν την έχουν όλα. Για παράδειγμα το Windows Media Player δεν την έχει, έπρεπε γι’αυτό να κατεβάσω το VLC Media Player που την είχε. Εντούτοις η περιστροφή ήταν αδύνατη, επειδή γινόταν κι εδώ με ποντίκι. Το ίδιο και σ’ένα εξειδικευμένο υποτίθεται πρόγραμμα που κατέβασα, το Video Flip and Rotate. Σπατάλησα τρεις μέρες ψάχνοντας για λύση στο πρόβλημα, αλλά δε βρήκα τίποτα και τα παράτησα. Άλλωστε ποιος τυφλός θα παίξει με βίντεο για να’χει το λόγο η εταιρεία να κάνει τον κόπο να προσβασιμοποιήσει τα προγράμματά της; Και μη νομίζεται πως η περιστροφή της κάμερας σε όρθια λήψη είναι τόσο εύκολη. Μπορεί να μπορώ να την ρυθμίσω μια φορά, αλλά μετά πάλι επανέρχεται. Η επιλογή για μόνιμη περιστροφή θα πρέπει να βρίσκεται καπου στα άδυτα του φακέλου των ρυθμίσεων. Καλύτερη εντούτοις ρύθμιση θά’ταν η αυτόματη περιστροφή της κάμερας ανάλογα με τη θέση της, κάτι το οποίο ακόμα δε μπορώ να βρω, αλλά ξέρω πως είναι δυνατό.
Γι’αυτούς τους λόγους, σταμάτησα προσωρινα την ενασχόληση με το λογαριασμό μου, αν και πρέπει να προσπαθήσω επειδή θα ήθελα πολύ να μπορώ ν’ανεβάζω και να σχολιάζω βίντεο χωρίς εμπόδια. Ο λογαριασμός μου είναι
Εδώ.
Και το πρώτο μου βίντεο:

Είναι η Τσίκο, η η κουνέλα του μπαμπά μου, Που προσπαθει να φτιάξει φωλιά. Η μικρή αυτή κουνελίτσα δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή της παιδάκια, και γι’αυτό μερικές φορές κάνει φωλίτσα από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι καλό. Μετά άραγε τι νομίζει, ότι της έφαγαν τα μικρά της παιδάκια;

Προβλήματα, προβλήματα στη ζωή μας, προβλήματα στις κουνέλες μας, προβλήματα παντού!

Ωχ, ωχ! Πέρασαν ταχύτατα σαν νερό οι μέρες, και μόλις σήμερα το μεσημέρι θυμήθηκα πως το Ιστολόγιο κλείνει τέσσερα χρόνια ζωής! Από στατιστικά σε σχέση με πέρσι έχουμε και λέμε:

  • 849 άρθρα (μαζί με το παρόν) από 778
    1 σελίδα
    34 κατηγορίες και 24 υποκατηγορίες, συνολικά δηλαδή 58, από 34 και 25 αντίστοιχα
    1.868 ετικέτες από 1.772
    1.356 σχόλια από 957
    Η μέρα μεγαλύτερης επισκεψιμότητας ήταν η 6 Οκτωβρίου, με 1.203 προβολές σε σχέση με το περσινό μέγιστο των 855.
    Και από τα 3,072 μεγαμπάιτ που μου δίνονται ως ελεύθερος αποθηκευτικός χώρος έχω γεμίσει τα 632,35, δηλαδή το 21% όπως μου το υπολογίζει το μηχανάκι. Όταν πληρωθεί όλος ο διαθέσιμος χώρος, θα πρέπει να πληρώσω για να τον επεκτείνω.
  • Ομολογουμένως ασχολήθηκα λιγότερο με το Ιστολόγιο φέτος, γι’αυτό και δε σημειώθηκαν δραματικές αλλαγές. Δεν πειράζει όμως, στο μέλλον πρόκειται ν’ασχοληθώ περισσότερο. Προς το παρόν βραχυπρόθεσμοι στόχοι είναι οι μικροδιορθώσεις που κάνω σε διάφορα παλιά άρθρα, καθώς και η ανακατανομή των κατηγοριών και η προσθήκη λίγων άρθρων, και πιο μακροπρόθεσμος στόχος είναι η δημιουργία αντιγράφου ασφαλείας, για να σώσω το Ιστολόγιο.

    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    Join 32 other followers