Latest Entries »

Η Τετάρτη, 21 Μαΐου, ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Πλέον δεν ήμουν μαζί με την κοπέλα που αγαπούσα. Δυστυχώς χωρίσαμε μετά από 5 μήνες και 12 μέρες σχέσης, επειδή αγανακτήσαμε και οι δύο από διάφορα προβλήματα που προέκυψαν μαζεμένα προς το τέλος, τουλάχιστον η αφορμή ήταν αυτή, αλλά απ’ό΄,τι κατάλαβα αργότερα, αυτή δεν πήρε το ίδιο σοβαρά τη σχέση όπως εγώ.
Τη συγκεκριμένη κοπέλα την ήξερα από παλιά, πάντοτε φαινόταν χαρούμενος κι ανοιχτός άνθρωπος. Πάντοτε ήταν χαμογελαστή, της άρεζε να βοηθάει ανθρώπους, μιλούσε ευγενικά και δε θυμάμαι να προσέβαλε ποτέ κανέναν. Μπορεί να ήταν λίγο αμελής, αλλά δε με πείραζε αυτό, λες κι εγώ είμαι τέλειος χαρακτήρας. Ήταν κοντούλα κι αρκετά όμορφη, αν και ελαφρώς στρουμπουλή. Πάντοτε την είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση, αλλά πραγματικά άρχισα να ενδιαφέρομαι από πέρσι τον Ιούλιο, όταν την γνώρισα καλύτερα σε μια κατασκήνωση που ήμασταν μαζί. Μπορώ να πω πως σύντομα την είχα ερωτευτεί. Κυριαρχούσε στις σκέψεις μου, τη θεωρούσα τέλεια κλπ. Από τότε άρχισα ν’ασχολούμαι πιο συστηματικά μαζί της, ώσπου στις 9 Δεκεμβρίου τα φτιάξαμε κανονικά. Τότε ένιωθα απίστευτα τυχερός, νομίζοντας πως βρήκα τη γυναίκα που πράγματι μου ταιριάζει. Έλεγα: «Ούτε χρειάστηκε να ψάξω μακριά, ούτε να γνωρίσω ό,τι νά’ναι άτομα και να φάω τα μούτρα μου στο τέλος, δίπλα μου την είχα τόσο καιρό χωρίς να ξέρω, και τώρα είμαστε μαζί. Υπάρχει κάτι καλύτερο απ’αυτό;»
Τους δύο πρώτους μήνες περάσαμε καλά, με λίγα σχετικά προβλήματα, από το Φεβρουάριο και μετά ωστόσο άρχισαν οι δυσκολίες. Αντιλήφθηκα πως άρχισε ν’απομακρύνεται από μένα. Είτε χανόταν, είτε ανέβαλλε πράγματα μαζί μου, και προέβαλε συνεχώς δικαιολογίες. Συνήθως επικαλούταν τα μαθήματά της, μιας κι έχει σχολείο ακόμα (αυτή είναι 17 χρονών, εγώ 20), ενώ άλλες φορές μπορούσε να καλυφθεί με οποιαδήποτε δικαιολογία, από το ότι είχε επισκέψεις μέχρι ότι ήταν κουρασμένη και δε μπορούσε. Στην πραγματικότητα οι περισσότερες αυτών των καταστάσεων δεν ήταν ψέματα, αλλά το πράγμα είχε πάρει απελπιστικές διαστάσεις. Καταλήξαμε να βγαίνουμε μια φορά το μήνα μόνο, ενώ τα τηλεφωνήματά μας ήταν συνήθως σύντομα, και μηνύματα ανταλλάσσαμε σπάνια, και πλέον όχι ερωτικού περιεχομένου. Οι πολύωρες συζητήσεις μας στο σκάιπ φάνταζαν πλέον γεγονός προηγούμενης ζωής. Προφανώς δεν ήμουν στις άμεσες προτεραιότητές της, αφού σχεδόν πάντοτε πρότασσε το πρόγραμμά της, τις δραστηριότητες της και την καλοπέρασή της αντί για μένα. Εντάξει, είναι λογικό και σωστό να μη μπορεί ν’ασχολείται πάντα μαζί μου, αλλά η περίπτωσή της δε μπορούσε να δείξει καταφανέστερα την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ως μαθήτρια που ήταν και ίσως ήθελε να ξεκουραστεί στον ελεύθερο χρόνο της, συχνά την δικαιολογούσα, αλλά μετά από ένα διάστημα άρχισα ν’αμφιβάλλω και να διεκδικώ τα αυτονόητα, με αποτέλεσμα να μαλώνουμε. Κι εγώ μπορέι να ήμουν σκληρός στους διαπληκτισμούς μας, αλλά δεν πιστεύω πως αυτό δε θα μπορούσε να διορθωθεί, όπως έλεγε αυτή. Υπήρχαν βέβαια και μέρες που συμφιλιωνόμασταν και ήμασταν πάλι καλά, αλλά λιγόστευαν όλο και περισσότερο. Προς το τέλος αντιλήφθηκα πως όχι μόνο χανόταν, αλλ’επίσης με απέφευγε, και μάλιστα μού’λεγε ψέματα, που όπως παραδέχτηκε αργότερα, τα έκανε για να μη συναντηθεί μαζί μου και μαλώσουμε πάλι, αν και αυτό που δε σκέφτηκε ήταν πως αν συμπεριφερόταν πολύ καλύτερα, ίσως δεν υπήρχε θέμα καν, και πιθανό είναι να’μασταν ακόμα μαζί χαρούμενοι και το άρθρο αυτό να μην υπήρχε. Ε, και τελικά χωρίσαμε. Δε γράφω λεπτομέρειες για τα προβλήματά μας, επειδή πρώτον δε σας αφορούν, και δεύτερον δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η περιγραφή της αποσύνθεσης μιας υποτιθέμενης ιδανικής σχέσης, τα συναισθήματά μου, την άποψή μου και ό,τι μού’μεινε απ’αυτό.
Από τηλεφώνημα που της έκανα λίγο αργότερα, κυρίως για να εκτιμήσω τη συναισθηματική της κατάσταση, μήπως και ήταν δυνατόν να το ξανασκεφτούμε, διαπίστωσα πως δεν είχε επηρεαστεί, ή τουλάχιστον επηρεάστηκε ελάχιστα και πρόσκαιρα, από το χωρισμό. Μιλούσε σαν να μην είχε συνέβη τίποτα μεταξύ μας, και φυσικά η πιθανότητα να συνεχίσουμε χωρίς προβλήματα πλέον ήταν αδιανόητη. Άλλωστε πίστευε πως ο λόγος για τον οποίον δε θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε είναι επει΄δη θα μαλώναμε ξανά, και επέμενε πολύ σ’αυτό, αν κι εγώ κατάλαβα πως απλώς δεν ήθελε, για να μην έχει υποχρεώσεις, γιατί αν υπήρχε πραγματική αγάπη θα το ξανασκεφτόταν σίγουρα. Άλλα ζευγάρια χωρίζουν για πολύ σημαντικότερα θέματα, αλλά επειδή αγαπιούνται και επιθυμούν να βρίσκονται μαζί, τα ξαναφτιάχνουν. Αυτή λοιπόν ήταν ο ίδιος άνθρωπος, που πριν λίγους μήνες μού’λεγε πως μ’αγαπά, πως θά’ναι για πάντα μαζί μου και δίπλα μου σε κάθε δυσκολία, πώς το ένα, και πως το άλλο. Όλα αυτά αποδείχθηκαν άνευ νοήματος. Τελικά συμπέρανα πως ποτέ δε μ’αγάπησε όσο εγώ. Πέρα απ’τον αρχικο ενθουσιασμό, δε μου φάνηκε πως εξακολουθούσε να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον στη συνέχεια. Ενώ εγώ της είχα δώσει αρκετά και είχα τη διάθεση να κάνω πολλά περισσότερα εφόσον με επέτρεπε – με τον τρόπο της δε μου άφηνε περιθώρια να κάνω πολλά -, αυτή δεν πρόσφερε σχεδόν τίποτα. Τα λόγια δεν έχουν αξία χωρίς αποδείξεις. Υποψιάζομαι πως ίσως τελικά απλώς έκανε μια σχέση για να νιώθει πως έχει κάποιον και να το δείχνει και στους άλλους, αφού και οι δύο προηγούμενες της ήταν τραγικές αποτυχίες, για το φαίνεσθαι δηλαδή. Εάν αυτό ισχύει, τότε είναι υπερβολικά ανώριμος χαρακτήρας κι απ’τα χειρότερα άτομα που έχω γνωρίσει χωρίς καμία υπερβολή. Ακόμα είμαι νέος, χωρίς πολλές αρνητικές εμπειρίες απ’τη ζωή, κι αυτή είναι το χειρότερο διαπροσωπικό πρόβλημα που συναντώ. Εντούτοις μια αχνή ελπίδα πως τα πράγματα θα μπορούσαν να τραπούν προς το καλύτερο εξακολουθούσε να βρίσκεται σε μια απόμερη γωνία του μυαλού μου, ώσπου τελικά συνειδητοποίησα, από την άκρρως αδιάφορη συμπεριφορά της προς εμένα, και λόγια που άκουσα πως είπε, πως σίγουρα δε με θέλει πια.
Απ’αυτήν την ψευδοσχέση έμαθα πολλά πράγματα, που ίσως με βοηθήσουν στο μέλλον: Πως δε θα πρέπει ν’αγνοώ μικροπροβλήματα, ώστε να προλάβω χειρότερες καταστάσεις έπειτα, αλλά παράλληλα θα πρέπει να είμαι πιο μετριοπαθής στη διαχείριση των διαφορών μου μ’έναν άλλον, γιατί ο άλλος μπορεί ν’αγανακτήσει, πως ακόμα κι άνθρωποι που θεωρούμε κοντινούς μας μπορει να είναι ανειλικρινείς, και, το σημαντικότερο, πως η διαίσθηση δεν έχει πάντα δικιο. Εγώ πίστευα, επειδή ήμουν αρκετά επίμονος μ’αυτήν μέχρι να την έχω κοντά μου, πως γνώριζα κατά βάθος πως η συγκεκριμένη είναι η κατάλληλη για μένα παρά τις διαφορές μας, και προσπαθούσα έτσι να λύσω τα προβλήματά μας πάση θυσία, αλλά έπεσα έξω.
Παρόλα αυτά είχε και αρκετά καλά. Επειδή την ήξερα αρκετά, αλλά εξακολουθούσε να μου είναι άγνωστη και διαφορετική, μπορούσαμε να συζητάμε και για τα κοινά μας στοιχεία και για τα διαφορετικά, έχοντας πολλά πιθανά θέματα συζήτησης. Όταν ήμασταν στα καλά μας, ήταν πολύ γλυκιά κι ευχάριστη, συνεννοήσιμη και λογική. Ήταν αρκετά ψύχραιμη και δεν αγχωνόταν εύκολα, χαρακτηριστικό που όπως δυστυχώς αποδείχθηκε αργότερα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την εκνευριστική της αναισθησία, που εκδηλωνόταν ως αδιαφορία, αμέλεια και μη διάθεση ανοιχτής έκφρασης των συναισθημάτων της όποτε έπρεπε. Επίσης ασχολούταν με την τέχνη, και το διάστημα αυτό συμμετείχε σε θεατρική ομάδα, ενώ γράφει ποιηματάκια. Παρακάτω θα παραθέσω μερικά από τα πρωτόλεια ποιήματά της που μου έδωσε, τα οποία θεώρησα καλύτερα, για να’χετε μια ιδέα. Πιστεύω πως αν ασχοληθεί σοβαρά, πράγμα που αμφιβάλλω, ίσως στο μέλλον διαπρέψει.

Αγάπη

Φεύγει ο έρωτας με τον καιρό
όμβως εγώ μια ζωή θα σ’ αγαπώ
μου ‘πες μια βραδιά
με το φεγγάρι στα μαλλιά.

Και εγώ σου γέλασα γλυκά,
γιατί ποτέ δεν πίστεψα σ’ αυτά,
τα λόγια τα μεγάλα,
τα φαντασμαγορικά.

Μια ταινία η ζωή
και σκηνοθέτης της εσύ
οδήγησε με στην κορφή
να ζήσω ό,τι έχω ονειρευτεί.

Σου το ‘χω πει πως σ’ αγαπώ
όπου θες μπορώ να ορκιστώ.
Απ’ τη ζωή μου μη χαθείς,
να μείνεις, να επιμείνεις
μονάχα εσύ μπορείς.

Αγάπη έχω στης καρδιάς τα βάθη
το τραγουδάνε τα πουλιά
σ’ όλης της γης
τα πλάτη.

Δυο μάτια καστανά
μ’ έχουνε τρελάνει
συνέχεια αναρωτιέμαι
που πάει και τι κάνει.

Μου λείπεις τόσο πολύ,
κοντά σου θα πετάξω σαν πουλί.
Θα σου δώσω, θα μου δώσεις ένα φιλί
και πάλι θα χαθώ σαν έρθει το πρωί.

Και να που τελικά
τον εαυτό μου δεν γνώριζα καλά,
με λάβωσαν του έρωτα τα βέλη
μα εμένα καθόλου δε με μέλει.

Δύσκολες μέρες

Στάθηκες στην πόρτα,
με κοίταξες θλιμμένα
τέλειωσε μου είπες
η ζωή για μένα.

Καθίσαμε δίπλα δίπλα
σου κράτησα τα χέρια
κι από μέσα βγήκανε
χιλιάδες περιστέρια.

Μίλα μου σου είπα,
μίλα μου
πως μπορώ να βοηθήσω
ζήτα μου.

Και μου απάντησες
κανένας δε μπορεί
ούτε εσύ μπορείς.
Μονάχα να ελπίζεις
αυτό να κάνεις, να χαρείς.

Και συνέχισες με θλίψη
του μυαλού μου
τα τεχνάσματα μ’ έχουν
πια συνθλίψει.

Δεν υπάρχω νιώθω
για κανέναν και για τίποτα
δεν αισθάνομαι
πια πόθο.

Θα πεθάνω νομίζω
τα βράδια που ‘μαι μόνος
και το στομάχι με την καρδιά
γίνονται ένας κόμπος.

Σε κοίταξα στα μάτια
κι ήμουν έτοιμη να κλάψω,
σώπα σου είπα, σώπα και
εγώ να σ’ αγαπώ ποτέ μου
δεν θα πάψω.

Μαζί θα το παλέψουμε
κι αυτό,
σώπα σε λίγο
πιάνουμε ουρανό.

Λευκό λουλούδι

Λευκό λουλούδι
η ψυχή του
κανένα δεν πείραξε
ποτέ μες την ζωή του.

Μέσα στου κόσμου
την κακία
να κρατήσει προσπαθεί
τη δική του ευωδία.

Αγκάθια μητερά
τον πληγώσανε βαθιά
και ο πόνος διαπέρασε
για πάντα την καρδιά.

Τώρα στέκεται αμίλητος,
βουβός, μαρμαρωμένος
και απ’ του κόσμου τις χαρές
αποξενωμένος.

Τίποτα δεν τον ενδιαφέρει,
τίποτα δεν τον συγκινεί
μόνο στον εαυτό του
ερμητικά έχει κλειστεί.

Ποίηση

Ποίηση είναι
η χαρά της ψυχής,
το ψωμί στο τραπέζι
της ζωής.

Ποίηση είναι
αγαλίαση ψυχής,
έκφραση γνώμης
πολύ δυναμικής.

Η ποίηση είναι
τρόπος ζωής,
ξεκίνημα διαδρομής
απίθανης, μαγευτικής.

Η ποίηση είναι αναζήτηση
στα μονοπάτια του μυαλού
εμπειρία ταξιδιού
αξέχαστου, μοναδικού.

Με την ποίηση μπορείς
την πέτρα να λυγίσεις
δράκους και εχθρούς
μ’ αυτή μονάχα να νικήσεις.

Ο ποιητής ποτέ
δεν ησυχάζει,
ακόμα και στον ύπνο του
όλο στιχάκια βγάζει.

Η ποίηση είναι πόνος,
ελπίδα, μοναξιά
είναι αισιοδοξία,
αγάπη, αγκαλιά.

Τα δύο πρώτα απευθύνονται σ’εμένα. Το πρώτο είχε να κάνει με την αγάπη μας, ενώ το δεύτερο το έγραψε όταν εγώ για λίγο καιρό το Μάρτιο ένιωθα πολύ άσχημα και νόμιζα πως κανείς δε μπορούσε να με βοηθήσει, η μόνη μου θετική σκέψη ήταν αυτή, αν και στην πράξη η υποστήριξή της ήταν τουλάχιστον ανεπαρκής. Όπως απέδειξε ο χρόνος πάντως, οι σκέψεις τις αυτές δεν είχαν αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Τα λόγια είναι εύκολα για όλους, η πράξεις είναι αυτές που ζορίζουν και απ’αυτές θα κριθεί εάν κάπιος αξίζει πραγματικά ή όχι.
Ακόμα κι αν έχω αποδεχτεί την κατάσταση και υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου πως δεν ήταν τελικά κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό, δεν μπορώ να πω πως έχω ξεπεράσει πλήρως τον πόνο. Ακόμα υπάρχουν λίγε στιγμές οπότε νιώθω θλίψη για τα γεγονότα αυτά. Αλλά θα πρέπει να πάω μπροστά, σε πράγματα ουσιωδέστερα. Ήδη έχω σχεδόν ανακάμψει, σε σημείο δηλαδή που δεν πρήζω τον κόσμο γι’αυτήν κι αν την συναντήσω μπροστά μου δε θα ενοχληθώ καθόλου, αλλά πιστεύω πως ο μόνος που μπορέι να με βοηθήσει είναι ο χρόνος. Και μετά δε θα είμαι απλώς όπως πριν, αλλά καλύτερα! Το μόνο σίγουρο και παρήγορο πάντως είναι πως αυτό δεν έπληξε μόνο εμένα, έχει συμβεί στους περισσότερους ανθρώπους. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά μάλλον έτσι είναι η ζωή. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για τον καθένα.
Και καταλήγω στο χιλιοειπωμένο συμπέρασμα που δε μαθαίνεται όσο κι αν λέγεται, πως οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν.

Γεια σας. Έπειτα από ένα μήνα και λίγο επανεμφανίζομαι στο Ιστολόγιο, και παρά τις ανησυχίες που ίσως είχατε, δεν έπαθα τίποτα. Απλώς κάποιες φορές σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός ιστολογίου, είναι λογικό να απουσιάζω για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο για οποιονδήποτε λογο. Στην προκειμένη περίπτωση είτε δεν είχα χρόνο, είτε, όταν είχα, ένιωθα πως πιεζόμουν και δεν έγραφα άρθρα. Άλλοτε τεμπέλιαζα συνειδητά ωστόσο και δεν έγραφα τίποτα. Τι έγινε, μήπως υπάρχει κάποιο νευροβιολογικό πρόβλημα; Παρόλα αυτά κατά διαστήματα έμπαινα για να ελέγξω τα σχόλια. Με χαρά βλέπω επίσης ότι η επισκεψιμότητά μου είναι καλή, και όλα πάνε όπως και πριν.
Λοιπόν αυτό το διάστημα δεν έγιναν και πάρα πολλά συνταρακτικά πράγματα. Τη δεύτερη βδομάδα του Πάσχα πήγα στη Ρουμανία εκδρομή, αλλα αυτό θα το καλύψω σε επόμενο άρθρο. Στο παρόν άρθρο θέλω απλώς να παρουσιάσω ορισμένες ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που βρήκα ή επανανακάλυψα στο Διαδίκτυο, που, ως αναμενόμενο, μπορεί να είναι ουδέτερες ή πλήρως βαρετές για άτομα που δεν έχουν παρόμοιες ανησυχίες μ’εμένα.

Why evolution is true

Αυτό το μεγάλο, συχνά ενημερούμενο ιστολόγιο είναι απ’τα πιο γνωστά ιστολογία σχετικά με την εξέλιξη. Δημιουργός του είναι ο Jerry A. Coyne, καθηγητής στο Τμήμα Οικολογίας και Εξέλιξης του Πανεπιστημίου του Σικάγο των ΗΠΑ και μέλος της Επιτροπής Γενετικής και της Επιτροπής Εξελικτικής Βιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Ο Κόιν έλαβε πτυχείο στη Βιολογία από το Κολλέγιο William and Mary, έπειτα κέρδισε το διδακτορικό του πάνω στην εξελικτική βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1998, εργαζόμενος στο εργαστήριο του Richard Lewontin. Μετά από ένα μεταδιδακτορικό στο εργαστήριο του Timothy Prout στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ντέιβις, ανέλαβε την πρώτη του ακαδημαϊκή θέση ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, και εισήχθει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1996. Η μελέτη του εστιάζει κυρίως στη διαδικασία προέλευσης των ειδών, διακριτών δηλαδή αναπαραγωγικά απομονωμένων ομάδων πληθυσμών, εξετάζοντας την εξέλιξη φραγμών κατά του υβριδισμού μεταξύ αποκλινόντων αλλά συγγενικών πληθυσμών κάνοντας γενετικές αναλύσεις στις φρουτόμυγες του γένους Drosophila (πολύ γνωστό μοντέλο). Έχει εκδώσει ως τώρα περί τις 110 επιστημονικές εργασίες και 80 άλλα άρθρα, κριτικές βιβλίων, και στήλες. Επίσης είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Speciation (Ειδογένεση) μαζί με τον H. Allen Orr, αν και το έργο που τον έκανε ευρέως διάσημο είναι το ομώνυμο με τον τίτλο του ιστολογίου βιβλίο του (Γιατί η εξέλιξη είναι αλήθεια), όπου αποδεικνύει την ύπαρξη και δράση της εξελικτικής διαδικασίας, αντλώντας πειστήρια από πολλούς επιστημονικούς κλάδους, από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη γεωλογία. Το βιβλίο θεωρείται κλασικό πλέον, κι έχει λάβει άπειρες θετικές κριτικές.
Δυστυχώς βρισκόμαστε ακόμα στη θέση που πρέπει συνεχώς ν’αποδεικνύουμε την εξέλιξη, λες και πρόκειται για κάτι το δυσνόητο. Ιδίως στην Αμερική, μια χώρα χωρισμένη σε φιλελεύθερους και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, οι δεύτεροι, είτε με το θρησκευτικό δημιουργισμό, είτε με τον πιο επιστημονικοφανή εφυή σχεδιασμό, αντιτίθενται έντονα στη θεωρία αυτήν, σαν να επρόκειτο για αστήρικτη υπόθεση, επειδή αντιβαίνει στην πίστη τους. Παρόλο που φαίνεται εύκολη η καταπολέμησή τους, στην πραγματικότητα είναι ένα δύσκολο έως αδύνατο εγχείρημα, αφού, ως συνήθως, αυτοί που νικούν δεν είναι αυτοί που φέρουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που υψώνουν περισσότερο τις φωνές τους και κατορθώνουν ν’ακουστούν απ’τους φορείς εξουσίας, γι’αυτό και βλέπουμε συχνά δημιουργιστές να προωθούν τις απόψεις τους στα μμε, και πολλές φορές να έχουν ακραίες απαιτήσεις, όπως το αίτημα για ισοτιμία των πεποιθήσεών τους με την εξελικτική θεωρία στα σχολεία! Στην Ευρώπη γενικά οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και δεν έχουν τέτοια προβλήματα, αν και σποραδικά εμφανίζονται κι εδώ. Στην Ελλάδα η διαφωνία αυτή σχεδόν δεν υπάρχει, μολονότι κατά καιρούς η εξέλιξη δέχεται κάποιες επιθέσεις από έντονα θρησκευτικούς κύκλους. Το βιβλίο αυτό λοιπόν πιθανότατα δε στοχεύει σ’αυτήν την ομάδα φανατικών, αφού πολύ δύσκολα θ’άλλαζαν τις απόψεις τους, τόσο δύσκολα που νομίζεις πως εθελοτυφλούν μόνο και μόνο για νά’χουν την ψευδαίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που καταπολεμά το κακό, αλλά θα βοηθούσε ήδη κάποιον που αγαπά τη βιολογία και διαβάζει για την εξέλιξη. Μπορείτε να το αγοράσετε από το Διαδίκτυο αν θέλετε.
Εξαιτίας λοιπόν αυτών των φανατικών – οι Αμερικάνοι πολύ εύστοχα τους αποκαλούν «θρησκευτικά καρύδια (religious nuts)”, αφού, όπως και τα καρύδια, αντιστέκονται πολύ σε κάθε πίεση, αλά μόλις σπάσουν, αποδιοργανώνονται πλήρως -, πολλά άρθρα του ιστολογίου έχουν το χαρακτήρα πολεμικής προς τη θρησκεία ή το δημιουργισμό. Επίσης υπάρχουν πολλά άρθρα για την εξέλιξη, διάφορες νέες κι ενδιαφέρουσες επιστημονικές μελέτες, και φωτογραφίες ή άρθρα αναγνωστών. Ακόμα απ’το περιεχόμενο κατάλαβα πως ο συγγραφέας αγαπάει πολύ τις γάτες και προσπαθεί να μάθει πολωνικά. Επειδή είναι αδελφό WordPresss κι αυτό, μπορώ να σχολιάσω πολύ εύκολα κι έχω σχολιάσει λίγες φορές. Επισκεφθείτε το ιστολόγιο εδώ.

Ρώτησε ένα βιολόγο

Η βρετανική σελίδα “Ask a biologist” είχε αρχικά το σκοπό βοηθήματος για μαθητές σχολείου ως προς τις απορίες τους πάνω στη βιολογία, αλλά πλέον μπορεί να υποβάλει οποιοδήποτε βιολογικά σχετιζόμενο ερώτημα οποιοσδήποτε. Αποτελεί μια σύμπραξη ειδικών, κυρίως καθηγητών πανεπιστημίου, σε διάφορους τομείς της βιολογίας, από μοριακοί βιολογία μέχρι παλαιοντολογία. Κάποιοι των ειδικών είναι διαδικτυακά διάσημοι με τα ιστολόγια τους οπως ο Βρετανός Darren Naish με το ιστολόγιό του ζωολογία τετραπόδων, ή ο Αμερικανος Dave Hone με ένα ιστολόγιο για τους αρχόσαυρους. Τα ερωτήματα είναι ταξινομημένα κατά κατηγορία, και η απαντήσεις δίνονται κάτω απ’το ερώτημα με τη μορφή διαλόγου. Τα μόνα μειονεκτήματα είναι η μη ικανότητα απάντησης απ’τον ερωτώντα ή κάποιον άλλον που δεν είναι γραμμένος στους ειδικούς. Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα ή και να ρωτήσετε εδώ.

Μια βιογραφία της αυστραλιανής ηπείρου

Υπάρχει τόπος εξωτικότερος και αρχεγονότερος της Αυστραλίας; Μάλλον ΄΄όχι. Αν και μοναδικά στοιχεία μπορούν να εντοπιστούν σε κάθε μέρος του κόσμου, η Αυστραλία συγκεντρώνει πολλά τέτοια. Όπως το μεγαλύτερο μέρος του φλοιού της γης, έτσι και η Αυστραλία αποτελείται στον πυρήνα της από πανάρχαια πετρώματα ηλικίας 1-2 και πλέον δισεκατομμυρίων ετών, αλλά εξαιτίας της χαμηλής γεωλογικής της δραστηριότητας, μεγάλο μέρος της δεν ανανεώνεται, αλλά διαβρώνεται αφήνοντας εκτεθημένες στην επιφάνεια τεράστιες εκτάσεις παλαιών πετρωμάτων. Η διάβρωση αυτή επίσης την έχει κάνει αρκετά χαμηλή, και με έδαφος φτωχό σε θρεπτικά συστατικά. Το κλίμα της είναι απρόβλεπτο, και μέσα σ’αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο οι ζωντανοί οργανισμοί της έχουν αναπτύξει διάφορες παράξενες προσαρμογές για ν’ανταπεξέλθουν. Οι άνθρωποί της την εποίκησαν πολύ νωρίς μετά την έξοδο του σύγχρονου ανθρώπου από την Αφρική, και διατηρούν ως σήμερα πολιτιστικές παραδόσεις δεκάδων χιλιάδων ετών. Όταν ήταν μέλος της νότιας υπερηπείρου Γκοντβάνας μέχρι 45 εκατομμύρια χρόνια, βίωσε πολλές κλιματικές μεταβολές, κατά τη μετακίνησή της από τον ισημερινό προς τους πόλους και πάλι πίσω. Ως προστατευμένη χερσόνησος της τότε υπερηπείρου, διέσωζε είδη που αλλού εξαφανίζονταν, κάτι που διευκολύνθηκε έπειτα με την απομόνωσή της. Κατά το Καινοζωικό, διαχωρίστηκε από την Ανταρκτική, διασπαζόταν σε νησιά όταν το κλίμα θερμαινόταν και η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και ενωνόταν με την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα (προεκτάσεις της) όταν το κλίμα ψύχραινε και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε, βίωσε την ψύχρανση και ξήρανση του πλανήτη κατά το ύστερο καινοζωικό, δέχτηκε την πρώτη ανθρώπινη επίθεση, έπειτα την επίθεση των Ευρωπαίων, κι ακόμα δεν έχασε το χαρακτήρα της. Άραγε τι θα γίνει με την προβλεπόμενη επανένωση των ηπείρων μετά από 400 εκατομμύρια χρόνια;
Η σελίδα αυτή λοιπόν, με δημιουργό το Mike H. Monroe, πραγματεύεται την πορεία της Αυστραλίας μέσα στο χρόνο εξετάζοντάς την από γεωλογική, κλιματολογική, υδρολογική, βιολογική και ανθρωπολογική σκοπιά. Ο άνθρωπος αυτός πραγματικά έχει κάνει κολοσσιαίο έργο συγκεντρώνοντας τόσο πολύ χρήσιμο υλικό από βιβλια, επιστημονικά άρθρα και κάθε γωνιά του Διαδικτύου για όλους εμάς, και γι’αυτό θα πρέπει να τον συγχαρούμε.
Στη σελίδα αυτήν είχα σκοντάψει κάποτε παλιά, αλά την ξέχασα έπειτα, ώσπου την ανακάλυψα πάλι πρόσφατα. Πέρασα αρκετό χρόνο διαβάζοντας διάφορα άρθρα της, κυρίως όσον αφορά την κατάστασή της στο Παλαιοζωικό, την πανίδα της και τα ήθη και έθιμα των Αβοριγίνων, αν κι έχω διαβάσει άρθρα απ’όλες τις ενότητες. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα και επιστημονικά τεκμηριωμένα με πηγές, και σίγουρα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα. Γι’αυτό το λόγο εξεπλάγην όταν βρήκα ένα άρθρο που ανέλυε την ανεπιστημονική υπόθεση ότι τα μονοτρήματα εξελίχθηκαν από πουλιά που έχασαν την πτήση τους. Τα μονοτρήματα είναι βέβαια γνήσια θηλαστικά, απλώς γεννούν αυγά όπως οι πρόγονοί τους. Το μόνο χαρακτηριστικό που τα κάνει να μοιάζουν με πουλιά είναι το ανεξάρτητα εξελιγμένο έντονα οστεοποιημένο κρανίο τους με το μακρύ ρύγχος, κάθε άλλο στοιχείο ομοιότητας είναι κληρονομημένο από τον κοινό πρόγονο όλων των σημερινών αμνιοτών, και ερπετών/πουλιών και θηλαστικών. Τέτοιες περίεργες εξελικτικές θεωρίες διατυπώνονται κατά καιρούς, και θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βιολογικό αντίστοιχο των συνομωσιολογικών θεωριών στην ιστορία. Για παράδειγμα, υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι νέες μορφές εμφανίζονται με υβριδισμό δύο εντελώς διαφορετικών προγονικών ειδών, και μια άλλη που ισχυρίζεται πως πρόγονοι όλων των ζώων ήταν κάτι μικρά, υδρόβια, δίποδα ανθρωποειδή όντα! Φυσικά κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν τις δίνει ιδιαίτερη σημασία, συνήθως τις διαβάζουμε για να γελάμε. Επειδή δεν ανέφερε ξεκάθαρα το άρθρο πως αυτό είναι υππόθεση που δεν υποστηρίζεται από κανέναν σήμερα, θα μπορούσε πολύ εύκολα κάποιος να δεχτεί το περιεχόμενο ως αληθές. Έτσι έστειλα στο διαχειριστεί γρήγορα ένα ιμέιλ εξηγώντας του το πρόβλημα, και μου υποσχέθηκε πως θα το αλλάξει, αφού η σελίδα του χρησιμοποιείται και από μαθητές και φοιτητές για τις εργασίες τους, οπότε θα μπορούσε νά’ναι μεγάλο πρόβλημα αυτό. Σε άλλα άρθρα πάντως της σελίδας για τα μονοτρήματα, δε γίνεται κανένας λόγος γι’αυτήν τη μπαρούφα. Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Listverse (λιστοσύμπαν)

Μια σελίδα για όποιον θέλει να μαθαίνει πληροφορίες σε βολικά λιστάκια αριθμημένων στοιχείων. Το περιεχόμενο είναι περί παντός επιστητού οργανωμένη σε κατηγορίες. Η σελίδα αυτή μπορεί να είναι διασκεδαστική, μπορέι όμως να γίνει και πολύ τρομακτική, αφού πολλές λίστες της αγγίζουν το απόκοσμο, το μακάβριο ή το αστυνομικό, και γίνεται ακόμα τρομακτικότερη από τον τρόπο εμφάνισης των στοιχείων, επειδή δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων αν το επόμενο αντικείμενο της λίστας θα είναι κάτι αβλαβές ή ένα αποσυντεθημένο πτώμα, ένα μουμιοποιημένο παιδάκι χωμένο σε κάποιο μπαούλο ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού ή μερικά διασκορπισμένα ανθρώπινα μέλη σε μια χωματερή. Ακόμα χειρότερα είναι το βράδυ, με σβηστά φώτα. Προσοχή: κίνδυνος εθισμού! Επισκεφθείτε τη σελίδα εδώ.

Εξάντας

Το ιστολόγιο αυτό είναι του Χρήστου Γ., εργαζομένου του εμπορικού ναυτικού για πολλά χρόνια, ο οποίος έχει γυρίσει όλον σχεδόν τον κόσμο με τα ταξίδια του. Θα διαβάσετε ταξιδιωτικές αφηγήσεις και θα δείτε καταπληκτικές φωτογραφίες και βίντεο από τους τόπους που επισκέφθηκε. Ενημερώνεται συχνά. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ. Το ιστολόγιο το βρήκα εντελώς τυχαία με την εξής αναζήτηση στο γκουγκλ: «πουτάνες λιμάνια».

Καλή περιήγηση σας εύχομαι!

Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να το ανοίξω, επειδή ήθελα ν’ανεβάζω διάφορα βίντεο που θα ήταν ενδιαφέροντα, αλλά κάθε φορά βαριόμουν να πράξω κι έτσι τα άφηνα για το εγγύς μέλλον, ώσπου βρήκα τους κωδικούς του αδρανούς Gmail λογαριασμού μου, και το Σάββατο στις 22 Φεβρουαρίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την Τέταρτη επέτειο του Ιστολογίου μου, Άνοιξα ένα κανάλι στο youtube. Πλέον είμαι κι εγώ μέλος, θεωρητικά τουλάχιστον, σ’αυτήν την απέραντη διαδικτυακή κοινότητα όπου κάθε λογής βίντεο ανεβαίνει και σχολιάζεται, όπου θα μπορούσα κι εγώ να κάνω το ίδιο, αλλά, ως συνήθως, η πραγματικότητα δεν είναι ωραία και καλή.
Λογαριασμό Youtube είχα και στο παρελθόν, προτού αγοραστει από τη Google, και θυμάμαι πως ήταν πολύ εύχρηστος, αν και στην πραγματικότητα τον χρησιμοποίησα ελάχιστα και δεν πρόλαβα να εκμεταλλευτώ όλες τις δυνατότητές του. Ήταν πάντως πολύ προσβάσιμος για άτομα με πρόβλημα όρασης. Η τωρινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκτός του ότι το ανέβασμα των βίντεο δυσκόλεψε επειδή βασίζεται σε γραφικά, ο χρήστης δε μπορεί να ενημερώσει το προφίλ του απ’το κανάλι του, αλλά θα πρέπει να πάει στο λογαριασμό του Gmail του για ν’αλλάξει πληροφορίες, κάτι που δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο, γιατί υπάρχουν πολλά πεδιά τα οποία θα πρέπει να ελέγξει, και, το χειρότερο, για κάθε πεδίο θα πρέπει ν’ανοίξει μια άλλη σελίδα, πράγμα που παίρνει λίγο χρόνο για να γίνει και μειώνει την προσβασιμότητα της λειτουργίας. Λέγοντας για πεδία, πρόσεξα κάτι αρκετά ανησυχητικό./ Η Google δεν αρκείται μόνο στα απαραίτητα, αλλά ρωτάει πάρα πολλές λεπτομέρειες για το χρήστη, όπως τόπο διαμονής, επάγγελμα, στοιχέια για τον εαυτό, σχολείο όπου φοιτεί ή φοιτούσε κλπ. Φυσικά δεν είναι αναγκαστική η συμπλήρωσή τους, όμως το γεγονός ότι υπάρχουν υποδηλώνει προσπάθεια δημιουργίας βάσης δεδομένων με τα προσωπικά δεδομε΄να των χρηστών. Εντάξει, πιθανότατα δε θα ζημιωθούμε άμεσα από το ηλεκτρονικό φακέλωμα, αλλά θα είναι πολύ ευκολότερο για κάποια μελοντική υπηρεσία νά’χει πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα, τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για σκοτεινούς σκοπούς. Μην αρχίζετε ν’ανησυχείτε τώρα ότι σας κατασκοπεύουν στο Ίντερνετ, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Σίγουρο είναι επίσης πως δεν έχω μανία καταδιώξεως. Το απλό πράγμα που ήθελα εγώ ήταν ν’άλλαζα το όνομα του καναλιού μου σε “τουατάρα” από το ονοματεπώνυμό μου, το οποίο μάλλον μπήκε ως προεπιλογή εφόσον έδωσα το όνομά μου στα στοιχεία του Γκουγκλ λογαριασμόυ μου.
Πέρα απ’αυτές τις δυσκολίες, συνάντησα μεγάλο πρόβλημα στη λειτουργία των σχολίων, που αντί να γίνεται με εύκολο τρόπο πάλι είναι μια διαδικασία με γραφικά που απαιτεί ποντίκι. Λογαριασμός στο Youtube χωρίς σχόλια δε νοείται για μένα, οπότε αυτό με αγανάκτησε πραγματικά. Και το τελευταίο μου πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με το Youtube, αλλά με τη θέση των βίντεο. Πολλές κάμερες κινητών είναι ρυθμισμένες σε πλάγια λήψη, οπότε αν βιντεοσκοπήσεις κάθετα υπάρχει πρόβλημα, γιατί με΄τα στον υπολογιστή το βίντεο εμφανίζεται γυρισμένο στα αριστερά κατά 90 μοίρες. Στο κινητό ής το iPod δε φαίνετια πάντα αυτό. Τα βίντεο δε περιστρέφονται με μια απλή κίνηση όπως οι εικόνες, αλλά χρειάζεται το ανάλογο πρόγραμμα αναπαραγωγής νά’χει την κατάλληλη ρύθμιση, γιατί δεν την έχουν όλα. Για παράδειγμα το Windows Media Player δεν την έχει, έπρεπε γι’αυτό να κατεβάσω το VLC Media Player που την είχε. Εντούτοις η περιστροφή ήταν αδύνατη, επειδή γινόταν κι εδώ με ποντίκι. Το ίδιο και σ’ένα εξειδικευμένο υποτίθεται πρόγραμμα που κατέβασα, το Video Flip and Rotate. Σπατάλησα τρεις μέρες ψάχνοντας για λύση στο πρόβλημα, αλλά δε βρήκα τίποτα και τα παράτησα. Άλλωστε ποιος τυφλός θα παίξει με βίντεο για να’χει το λόγο η εταιρεία να κάνει τον κόπο να προσβασιμοποιήσει τα προγράμματά της; Και μη νομίζεται πως η περιστροφή της κάμερας σε όρθια λήψη είναι τόσο εύκολη. Μπορεί να μπορώ να την ρυθμίσω μια φορά, αλλά μετά πάλι επανέρχεται. Η επιλογή για μόνιμη περιστροφή θα πρέπει να βρίσκεται καπου στα άδυτα του φακέλου των ρυθμίσεων. Καλύτερη εντούτοις ρύθμιση θά’ταν η αυτόματη περιστροφή της κάμερας ανάλογα με τη θέση της, κάτι το οποίο ακόμα δε μπορώ να βρω, αλλά ξέρω πως είναι δυνατό.
Γι’αυτούς τους λόγους, σταμάτησα προσωρινα την ενασχόληση με το λογαριασμό μου, αν και πρέπει να προσπαθήσω επειδή θα ήθελα πολύ να μπορώ ν’ανεβάζω και να σχολιάζω βίντεο χωρίς εμπόδια. Ο λογαριασμός μου είναι
Εδώ.
Και το πρώτο μου βίντεο:

Είναι η Τσίκο, η η κουνέλα του μπαμπά μου, Που προσπαθει να φτιάξει φωλιά. Η μικρή αυτή κουνελίτσα δεν έχει κάνει ποτέ στη ζωή της παιδάκια, και γι’αυτό μερικές φορές κάνει φωλίτσα από μόνη της. Αυτό δεν είναι κάτι καλό. Μετά άραγε τι νομίζει, ότι της έφαγαν τα μικρά της παιδάκια;

Προβλήματα, προβλήματα στη ζωή μας, προβλήματα στις κουνέλες μας, προβλήματα παντού!

Ωχ, ωχ! Πέρασαν ταχύτατα σαν νερό οι μέρες, και μόλις σήμερα το μεσημέρι θυμήθηκα πως το Ιστολόγιο κλείνει τέσσερα χρόνια ζωής! Από στατιστικά σε σχέση με πέρσι έχουμε και λέμε:

  • 849 άρθρα (μαζί με το παρόν) από 778
    1 σελίδα
    34 κατηγορίες και 24 υποκατηγορίες, συνολικά δηλαδή 58, από 34 και 25 αντίστοιχα
    1.868 ετικέτες από 1.772
    1.356 σχόλια από 957
    Η μέρα μεγαλύτερης επισκεψιμότητας ήταν η 6 Οκτωβρίου, με 1.203 προβολές σε σχέση με το περσινό μέγιστο των 855.
    Και από τα 3,072 μεγαμπάιτ που μου δίνονται ως ελεύθερος αποθηκευτικός χώρος έχω γεμίσει τα 632,35, δηλαδή το 21% όπως μου το υπολογίζει το μηχανάκι. Όταν πληρωθεί όλος ο διαθέσιμος χώρος, θα πρέπει να πληρώσω για να τον επεκτείνω.
  • Ομολογουμένως ασχολήθηκα λιγότερο με το Ιστολόγιο φέτος, γι’αυτό και δε σημειώθηκαν δραματικές αλλαγές. Δεν πειράζει όμως, στο μέλλον πρόκειται ν’ασχοληθώ περισσότερο. Προς το παρόν βραχυπρόθεσμοι στόχοι είναι οι μικροδιορθώσεις που κάνω σε διάφορα παλιά άρθρα, καθώς και η ανακατανομή των κατηγοριών και η προσθήκη λίγων άρθρων, και πιο μακροπρόθεσμος στόχος είναι η δημιουργία αντιγράφου ασφαλείας, για να σώσω το Ιστολόγιο.

    Εμπιστοσύνη είναι όταν ένα μικρό, ζεστό, ευάλωτο γούνινο μπαλάκι, μπορεί και εκατό φορές μικρότερό σου, έρχεται δίπλα σου χωρίς να φοβάται καθόλου. Σκουντάει το χέρι σου όταν ξαπλώνεις για να το σηκώσεις ώστε να περάσει από κάτω, χωρίς να φοβάται μην πέσεις και το πλακώσεις. Πλησιάζει στη μύτη σου, χωρίς να φοβάται ότι θα το φας. Σε μυρίζει, σε γλείφει, σε γαργαλάει, ανεβαίνει πάνω σου, χωρίς να φοβάται ότι θα το βλάψεις με οποιονδήποτε τρόπο. Κάθετε δίπλα σου να το χαϊδέψεις κι απολαμβάνει το χάιδεμα χωρίς ν’ανησυχεί. Μπορείς ως και να το χαΪδεύεις απαλά ενώ τρώει ή κοιμάται χωρίς να ενοχλείται! Ενίοτε δε φοβάται ακόμα κι αν το σηκώσεις, γιατί ξέρει πως δε θα το ρίξεις κάτω. Αντί να κοιτάζει κάτω και να προσπαθεί να φύγει όπως άλλα που δεν έχουν συνηθίσει το σήκωμα, σε κοιτάζει και κάθεται ήρεμο στην αγκαλιά σου, αν και περιμένει να ξαναβρεθεί κάτω όσο το συντομότερο δυνατόν. Αφού τα κάνει όλα αυτά, σημαίνει πως σε εμπιστεύεται πλήρως σαν δικό του και δεν περιμένει κανένα κακό από σένα. Είναι σαν να λέει: “Αυτός είναι ένα λιμπάκι σαν εμένα. Μεγαλύτερο και λίγο διαφορετικό, αλά σαν εμένα, δεν κάνει κακό.” Μπορεί άραγε να κάνει κανείς κακό σ’αυτό το μικρό πλασματάκι; Όχι, γιατί αν κάνει, έστω και κάτι φαινομενικά απλό όπως στιγμιαία απότομη συμπεριφορά από βιασύνη ας πούμε, που δε θα μπορέσει αυτό να καταλάβει, θα είναι επιλήψιμη πράξη, όπως αν προέδιδε την εμπιστοσύνη ενός μικρού παιδιού. Τότε το λιμπάκι θα ένιωθε σαν να ήθελε να πει: “Μα εγώ τον αγαπάω, γιατί κάνει έτσι;” Κι αν τύχει να παραφερθεί, θα χρειαστέι οπωσδήποτε να δώσει αποζημίωση έπειτα. Και όμως κάποιοι άνθρωποι βλάπτουν ενσυνείδητα αυτές τις αθώες μπαλίτσες που τους έχουν δώσει την καρδιά τους.
    Έτσι αγαπάνε τα κουνέλια μας, κι εμείς τα αγαπάμε ακόμα περισσότερο. Αυτήν τη στιγμή έχω τη Λίμπο βόλτα και τρέχει εδώ δίπλα μου, κάνοντας διάφορα λιμποπράγματα. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως για να φτάσουν στο σημείο να μας θεωρούν δικούς τους είναι η κατανόηση πάνω απ’όλα της συμπεριφοράς και της ψυχολογίας τους ως μικρών μαλακών θηλαστικών που κινδυνεύουν απ’όλους στη φύση. Αφού κατανοήσουμε αυτό, τότε με επιμονή και υπομονή, ξοδεύοντας αρκετό ποιοτικό χρόνο μαζί τους, θα καταφέρουμε βνα τα κάνουμε φίλους μας.

    Είναι μια απρόσμενη νέα ανακάλυψη που αλλάζει αρκετά για τον τρόπο σκέψης μας ως προς τους κροκοδείλους και τα ερπετά κατ’επέκτασιν.
    Από:
    in.gr

    <"Δημοσίευση: 05 Δεκ. 2013, 18:02 | Τελευταία ενημέρωση: 05 Δεκ. 2013, 18:32

    Έξυπνο ερπετό
    Κροκόδειλοι βρέθηκαν για πρώτη φορά να κυνηγούν με δόλωμα

    Νόξβιλ, Τενεσί
    Τα ερπετά αποδεικνύονται αρκετά πιο έξυπνα από ό,τι νομίζαμε: ο αμερικανικός αλιγάτορας και ο ινδικός κροκόδειλος χρησιμοποιούν κλαδάκια ως δολώματα για να προσελκύουν πουλιά που ψάχνουν υλικά για τις φωλιές τους. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά που τεκμηριώνεται χρήση εργαλείων από οποιοδήποτε ερπετό.

    Ο Βλάντιμιρ Ντίνετς του Πανεπιστημίου του Τενεσί πρόσεξε για πρώτη φορά την ασυνήθιστη κυνηγετική τακτική σε ινδικούς κροκόδειλους (Crocodylus palustris) που μελετούσε στο φυσικό τους περιβάλλον στην Ινδία: Τα ερπετά περίμεναν για ώρες στα ρηχά με ξυλάκια και μικρά κλαδιά να ισορροπούν πάνω στο ρύγχος τους, και ορμούσαν σε κάθε πτηνό που έκανε το λάθος να πλησιάσει.

    Προκειμένου να επιβεβαιώσει τις υποψίες του, ο ερευνητής προχώρησε σε συστηματική παρατήρηση αμερικανικών αλιγατόρων (Alligator mississippiensis) στη Λουζιάνα. Οι αλιγάτορες ανήκουν μεν σε διαφορετικό γένος από τους κροκόδειλους, κατατάσσονται όμως κι αυτοί στην τάξη των κροκοδείλιων.

    Στον ένα χρόνο που διήρκεσαν οι παρατηρήσεις, ο Ντίνετς και οι συνεργάτες του παρατήρησαν αρκετές περιπτώσεις αλιγατόρων που χρησιμοποιούσαν ξυλάκια ως δόλωμα. Αυτό που επιβεβαίωσε ότι πρόκειται πράγματι για κυνηγετική τακτική, αντί για τυχαίο γεγονός, ήταν ότι οι αλιγάτορες που σήκωναν κλαδάκια με το ρύγχος τους αυξάνονταν σημαντικά από το Μάρτιο ως το Μάιο, την εποχή αναπαραγωγής των πτηνών.

    «Οι κροκόδειλοι θεωρούνται συνήθως ληθαργικά, βαρετά και χαζά πλάσματα» σχολιάζει ο Δρ Ντίνετς. «Η μελέτη αυτή αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε παραδοσιακά τους κροκόδειλους» υποστηρίζει.

    Θεωρεί μάλιστα πιθανό ότι αυτή η κυνηγετική τακτική ήταν διαδεδομένη στην ομοταξία των ερπετών όταν τα πλάσματα αυτά κυριαρχούσαν στον πλανήτη: το ίδιο μπορεί να έκαναν κάποτε και οι δεινόσαυροι.

    Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Ethology, Ecology and Evolution.

    Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης"

    Αυτή είναι η πρώτη επιβεβαιωμένη παρατήρηση χρήσης εργαλείων από ερπετά, ή τουλάχιστον μη πτηνοειδή ερπετά, γιατί με τη νέα κλαδιστική ταξινόμηση τα πτηνά βρίσκονται στον ίδιο κλάδο με τα ερπετά, και μάλιστα πιο κοντά στα κροκοδείλια από τα υπόλοιπα ως αρχόσαυροι που είναι. Στην ηθολογία, στην επιστήμη μελέτης δηλαδή της συμπεριφοράς των ζώων, χρήση εργαλείων νοείται η χρήση αντικειμένων ως προέκτασης του σώματος για οποιονδήποτε σκοπό. Συνήθως ο ορισμός δεν περιλαμβάνει την ενασχόληση με αντικείμενα κατά το παιχνίδι ή τη χρήση στατικών στοιχείων για διάφορους σκοπούς, χωρίς τα δύο παραπάνω να μην αποτελούν δείγμα της νοημοσύνης του ζώου που τα κάνει. Ως κατασκευή εργαλείων νοείται η τροποποίηση ενός αντικειμένου από ένα ζώο ώστε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο, ενώ μεταεργαλεία είναι εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να επηρεάσουν άλλα, και τα δύο είναι αρκετά σπάνιες συμπεριφορές στα ζώα. Κάποτε πιστευόταν ότι μόνο ο άνθρωπος μπορεί να κατασκευάσει και να χρησιμοποιήσει εργαλεία, όντας μία από τις ειδοποιούς διαφορές του από τα ζώα. Με την ανακάλυψη όμως νέων χωρών και νέων ειδών ζώων, καθώς και με την εξέλιξη της επιστήμης, αυτό το αξίωμα κατέρευσε. Για αιώνες πιστευόταν ότι τα μόνα ζώα εκ΄τος από τον άνθρωπο που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εργαλεία είναι οι μεγάλοι πίθηκοι, όπως οι χιμπατζήδες, οι γορίλες ή οι ουρακοτάγκοι, όμως με τις συστηματικότερες παρατηρήσεις που ξεκίνησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα, αν κι εντάθηκαν από τα μέσα του 20 ου, και συνεχίζονται ως σήμερα, αυτή η άποψη επίσης καταρρίφθηκε. Βρέθηκε ότι οι μεγάλοι πίθηκοι όχι μόνο χρησιμοποιούν εργαλεία για πάμπολλους σκοπούς, αλλά κατασκευάζουν κιόλας, ενώ χρήση ή και κατασκευή εργαλείων σημειώθηκε σε άλλα πρωτεύοντα, ελέφαντες, δελφίνια και σαρκοφάγα. Παράλληλα μελέτες στα πουλιά έδειχναν ότι πολύ περισσότερα είδη είχαν την ικανότητα χρήσης εργαλείων σε σχέση με τα θηλαστικά, ένα ακομα στοιχείο που συνέβαλε στην εξάλειψη του στερεοτύπου της ανωτερότητας του εγκεφάλου των θηλαστικών, το οποίο επικρατούσε ιδιαίτερα στην εποχή του Δαρβίνου και για μερικές δεκαετίες αργότερα. Πολλά πουλιά διαφόρων οικογενειών λοιπόν χρησιμοποιούν εργαλεία από διάφορα υλικά κυρίως για την πρόσληψη τροφής, ενώ μερικά όπως τα κοράκια τα κατασκευάζουν, ενίοτε αρκετά πολύπλοκα. Τις τελευταίες δεκαετίες, με την επέκταση των ηθολογικών παρατηρήσεων σε πολλά άλλα ζώα, βρέθηκε πως και πολλά από τα υποτιθέμενα λιγότερο έξυπνα θηλαστικά και πουλιά έχουν τέτοιες ικανότητες, τουλάχιστον στην απλούστερη μορφή τους. Ακόμα και τρωκτικά
    Χρησιμοποίησαν εργαλεία στο εργαστήριο,
    Και δε θα ήταν απίθανο αν αυτό γινόταν και στη φύση. Χρήση εργαλείων έχει επίσης αναγνωριστεί σε ορισμένα ψάρια, κοινωνικά έντομα και χταπόδια, μαλάκια που διακρίνονται για την υψηλή νοημοσύνη τους.

    Μέσα σ’όλη αυτήν την επιστημονική φρενίτιδα παρατηρήσεων κι ανακαλύψεων, τα αμφίβια και τα ερπετά παρέμεναν σχεδόν στο περιθώριο, ως αδρανή και νοητικά κατώτερα όντα που θεωρούνταν κι εξακολουθούν να θεωρούνται από πολλούς σήμερα. Η επιστημονική τους παραμέληση έχει τις ρίζες της στη γενικά αρνητική αντίληψη των ανθρώπων παλαιότερων εποχών γι’αυτά τα ζώα, τουλάχιστον όσον αφορά το δυτικό κόσμο, στον οποίον άλλωστε αναφέρομαι, η οποία μεταφέρθηκε και στη συστηματική ταξινόμηση, όταν ο Κάρολος Λινναίος το 1758 τα έριξε στην ίδια κατηγορία, αν και σύντομα διαχωρίστηκαν δικαίως ως διαφορετικές ομοταξίες σπονδυλωτών. Αν και θ’ασχοληθώ εδώ μόνο με τα ερπετά, πολλά από τα παράπονα αυτά ισχύουν και για τα αμφίβια, τα οποία εντούτοις, για να λέμε και την αλήθεια, δεν έχουν τόσο μεγάλους εγκεφάλους. Παρόλο λοιπόν που η ανατομία, η φυσιολογία, η οικολογία και αρκετές πτυχές της συμπεριφοράς των ερπετών έχουν μελετηθεί ικανοποιητικά τις τελευταίες δεκαετίες, η γνώση μας ως προς τις νοητικές τους ικανότητες υστερεί πολύ σε σχέση μ’αυτήν για τα θηλαστικά, τα πουλιά, ακόμα και τα ψάρια. Το πραγματικό εμπόδιο στη μελέτη τέτοιων συμπεριφορών δεν είναι η χαμηλή νοημοσύνη των ερπετών, αλλά η σχετική ακαταλληλότητά τους για παρατήρηση, αφού ως βραδυμεταβολικά και για μεγάλο χρόνο αδρανή ζώα, παρουσιάζουν λίγες ευκαιρίες για καλή παρατήρηση κι ακόμα λιγότερες για την εκδήλωση έξυπνων συμπεριφορών, γι’αυτό και συχνά τέτοιες συμπεριφορές ανακαλύπτονται όλως τυχαίως, όπως τα παραπάνω ευρήματα στους κροκόδειλους. Μία μεγάλη μελέτη επί του θέματος
    Εξέφραζε αυτήν ακριβώς την αγανάκτηση των επιστημόνων,
    Χαρακτηρίζοντας τα ερπετά με λίγα λόγια ανεπίδεκτα μαθήσεως και άκαμπτα στη συμπεριφορά, πολύ πιο δύσκολο να μάθουν κάτι από τα θηλαστικά, τα πουλιά, ακόμα και τα ψάρια, αν και κανονικά δε φταίει το μυαλό τους όπως είπα, αλλά ο μεταβολισμός τους. Συχνά ως θετική ενίσχυση σε μελέτες μάθησης σε ζώα χρησιμοποιείται τροφή, την οποία δέχονται ως ανταμοιβή για τη ζητηθήσα συμπεριφορά. Μολονότι αυτό είναι εύκολο για ζώα που τρώνε συχνά, στα ερπετά η εφαρμογή ενός τέτοιου πρωτοκόλλου είναι προβληματική, αφού εφόσον φάνε, δε θά’χουν κάποιον λόγο να επαναλάβουν τη συμπεριφορά για καιρό μέχρι να χωνέψουν, οπότε μπορεί και να την έχουν ξεχάσει. Εντούτοις έχουν γίνει μερικές ενδιαφέρουσες έρευνες πάνω στις νοητικές ικανότητες των ερπετών, τις οποίες θα παραθέσω σε επόμενο άρθρο.

    Η μελέτη του νευρικού συστήματος, της συμπεριφοράς και των νοητικών ικανοτήτων των ερπετών, εκτός του ότι θ’αποκαταστήσει τη θέση αυτών των ζώων στο νου τον ανθρώπων, θα μπορούσε να βελτιώσει την εικόνα που έχουμε για την εξέλιξη του νευρικού συστήματος στα σπονδυλωτά. Το γνωστικό αυτό κενό το διαπιστώνουμε διαβάζοντας επιστημονικές μελέτες όπου διάφορα κέντρα του εγκεφάλου και συμπεριφορές των πτηνών γίνεται προσπάθεια ν’αντιστοιχιστούν μ’αυτά των θηλαστικών, ενώ πιο δόκιμο θά’ταν ν’αναζητηθεί ανάλογο στα ερπετά, τους πλησιέστερους συγγενείς τους, κι έπειτα να γίνει η αντιστοίχηση των ευρημάτων με τα θηλαστικά, για τα οποία δυστυχώς δεν υπάρχουν ζώντα παραδείγματα της εξέλιξης του εγκεφάλου τους.

    Τα κροκοδείλια πάντως είναι πολύ ιδιαίτερα ερπετά. Γονιδιακά συγγενεύουν περισσότερο με τα πουλιά όπως προανέφερα, παρά με τα υπόλοιπα ερπετά, ενώ διαθέτουν πολλά ανατομικά, φυσιολογικά και συμπεριφορικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ομοιόθερμα ζώα. Στην πραγματικότητα πιθανότατα τα ζώα αυτά εξελίχθηκαν από ομοιόθερμους, δραστήριους προγόνους, ανακάλυψη που θα πρέπει να δημοσιεύσω οπωσδήποτε σε επόμενο άρθρο.

    Εδώ στηνΕλλάδα έχουμε μια αρκετά ανορθόδοξη άποψη για τους φοιτητές πανεπιστημίου. Γενικώς τους θεωρούμε ως μια τάξη νεαρών ρεμαλιών που συντηρούνται συνήθως από τους γονείς τους, άντε κι από κάποιο πρόχειρο επάγγελμα, ξενυχτούν και πίνουν κάθε μέρα και θυμούνται κάπως τα μαθήματά τους όταν πλησιάζει η απειλητική σκιά της εξεταστικής περιόδου. Φυσικά αυτό το στερεότυπο δημιουργήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, όταν η Ελλάδα βίωνε καιρούς ευημερίας, σε συνδυασμό με την επιθυμία όλων των Ελλήνων να φοιτήσουν σε πανεπιστήμιο (σύνδρομο νεόπλουτου), και δε φαίνεται ακόμα η σημερινή κρίση νά’ναι τόσο βαθιά ώστε ν’αλλάξει εντελώς αυτήν την κατάσταση. Σε παλαιότερες βέβαια εποχές, και στην Ελλάδα και σε πολλές χώρες του εξωτερικού, η ζωή για τους φοιτητές ήταν πολύ δύσκολη, αφού παρόλο που τότε συνήθως ήταν παιδιά εύπορων οικογενειών, συχνά έπρεπε να ζήσουν σε μεγάλη απόσταση απ’την πατρογονική τους εστία, με ελάχιστη επικοινωνία με τους δικούς τους, όπου θά’πρεπε να βρουν έναν τρόπο βιοπορισμού, καθώς και ν’αντιμετωπίσουν επιτυχώς όλες τις δυσκολίες που θ’ανέκυπταν από τη διαμονή σ’έναν εντελώς άγνωστο τόπο γι’αυτούς. Σε ακόμα παλαιότερες εποχές στις ευρωπαΪκές χώρες, κάθε φορά που οι πολιτικές συνθήκες γίνονταν ασταθείς, οι φοιτητές έπρεπε να επιβιώσουν, και γι’αυτό συχνά ήταν οπλισμένοι.

    Το άρθρο αυτό θα γραφόταν ως συνέχεια εκείνου για τις
    Μονομαχίες στην Παλιά Αθήνα,
    Στην Αθήνα δηλαδή σύντομα μετά τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, αλλά, για διάφορους λόγους δε μπορούσα να γράψω εκείνον τον καιρό. Ήταν ένα διάστημα που έψαχνα για τις μονομαχίες και την ιστορία τους στον ευρωπαϊκό χώρο, και πραγματικά έπαθα ένα μικρό πολιτισμικό σοκ όταν κατάλαβα πως σχεδόν όλοι οι άντρες των σημερινών «πολιτισμένων» κρατών μονομαχούσαν με την παραμικρή προσβολή, ενώ ενίοτε νομικά ήταν υποχρεωμένοι να μονομαχήσουν. Τελικά, μετά το διαφωτισμό, την εκβιομηχάνηση και τον εκδημοκρατισμό των κρατών, η μονομαχία, εκτός του ότι είχε σχεδόν εκλείψει, συμβολοποιήθηκε, ώστε οι φόνοι ήταν εξαιρετικά σπάνιοι, και τελικά εξαφανίστηκε.

    Οι φοιτητές των πανεπιστημίων δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Εκτός του ότι έπρεπε ν’αμύνονται από τους εγκληματίες, όσο κι αν μας φανεί παράξενο αυτό, συχνά έλυναν τις διαφορές τους με μονομαχία. Αν αποβάλουμε τα ελληνικά στερεότυπα που τους θέλουν απλώς μεγάλα παιδιά και σκεφτούμε πως ήταν ανεξάρτητοι άνθρωποι που διηύθυναν τη ζωη τους ολομόναχοι, συνήθως χωρίς καμία βοήθεια απ’τους οικείους τους (δεν είχε μανούλα πονάω τι να κάνω), ενώ οι περισσότεροί τους κατάγονταν από τιμημένες οικογένειες ευγενών, επομένως με πρότερη εξάσκηση στις πολεμικές τέχνες και στη σκληρή ζωη, καθώς κι ότι βρίσκονταν στη στρατεύσιμη ηλικία, αυτό δε φαίνεται πλέον τόσο παράξενο. Μονομαχίες γίνονταν συχνά με την παραμικρή αφορμή και μπορεί να κατέληγαν και στο θάνατο. Δεν υπήρχε κάποιος φορέας που έλεγχε αυτήν τη συμπεριφορά. Όταν οι συνθήκες μέσα στα κράτη άρχισαν να εξωμαλύνονται και οι αξίες των ευγενών να φθίνουν, οι μονομαχίες έχασαν γρήγορα τη δημοτικότητά τους, εκτός από τις γερμανόφωνες περιοχές τις Ευρώπης, όπου μετεξελίχθηκαν σε μια μορφή άσκησης γνωστής ως ακαδημαϊκή ξιφασκία, που συνεχίζεται από ελάχιστους ως σήμερα.

    Η ακαδημαΪκή ξιφασκία δε θεωρείται απλό άθλημα από τους υπέρμαχούς της, αλλά μια μέθοδος δοκιμασίας και άσκησης του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ώστε ο άνθρωπος να εξασκήσει το θάρρος του, την ετοιμότητά του, την αντοχή του στις δυσκολίες, και λοιπές αξίες των παραδοσιακών πολεμοχαρών σκληρών Γερμανών, γι’αυτό δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος. Παλαιότερα μάλιστα σε φανατικούς κύκλους του σπορ πιστευόταν πως ολόκληρος ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου μπορεί να διαφανεί από τη συμπεριφορά του σε μια μονομαχία. Η ακαδημαΪκή ξιφασκία γίνεται συνήθως μεταξύ διαφορετικών πανεπιστημιακών αδελφοτήτων, αν και μπορεί να γίνει μεταξύ μελών της ίδιας αδελφότητας. Οι γερμανικές φοιτητικές αδελφότητες (studentenverbindungen), παρόλο που σήμερα περιλαμβάνουν μόλις το 1% των φοιτητών στη Γερμανία, ιστορικά είχαν μεγάλη επιρροή. Οι απαρχές αυτών, καθώς κι άλλων παρόμοιων συστημάτων αδελφοτήτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στην Αμερική έπειτα, μπορούν να εντοπιστούν στις συντεχνιακού τύπου εθνικές αδελφότητες που αναπτύχθηκαν στα πρώτα ολίγα πανεπιστήμια του Μεσαίωνα, όπου φοιτούσαν άτομα από διάφορες χώρες. Φυσικά όταν οι χώρες αυτές βρίσκονταν σε πόλεμο οι σχέσεις των ομάδων αυτών δεν ήταν ειρηνικές. Οι γερμανικές πανεπιστημιακές αδελφότητες πήραν τη σημερινή τους μορφή κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, μία εποχή όπου η παράδοση της μονομαχίας ακόμα παρέμενε ισχυρή. Ήδη τα όπλα στους φοιτητές ήταν κάτι πολύ κοινό, αφού έπρεπε, εκτός του ν’αμύνονται τους ληστές, να αμύνονται κι από αντίπαλες ομάδες κατά την εποχή της Θρησκευτικής Μεταρύθμισης και του Τριακονταετούς Πολέμου. Μπορούμε να φανταστούμε τι γινόταν τότε. Κατά τα’άλλα οι φοιτητές μονομαχούσαν για το οτιδήποτε, ότι δηλαδή θεωρούσε ο καθένας προσβολή (κλεψιές, τσακωμοί, γυναίκες κλπ) με ατιμωρησία, αν κι άρχισαν να θεσπίζονται κανόνες για το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι στις μονομαχίες. Η ακαδημαΪκη ξιφασκία πήρε τη σημερινή της μορφή αφότου ενοποιήθηκε η Γερμανία και τα πάθη κατευνάστηκαν, οπότε παρότι επικρατούσε ειρήνη, οι παλαιοί κύκλοι των αδελφοτήτων δεν επιθυμούσαν να εγκαταλείψουν τα ήθη κι έθιμά τους, κι έτσι μετέτρεψαν το μαχαιροβγαλτισμό τύπου μάγκα του δρόμου (με έβρισες σου βγάζω μαχαίρι) σε τρόπο άσκησης του χαρακτήρα ας πούμε, διατηρώντας τα παραδοσιακά πολεμικά όπλα, ενώ άλλες ξιφομαχικές πανεπιστημιακές σχολές όπως η γαλλική υιοθέτησαν ακίνδυνα όπλα. Το διάστημα αυτό η μονομαχία ορίστηκε με τους αυστηρούς κανόνες που έχει ως σήμερα, ώστε να είναι δίκαιη και λιγότερο επικίνδυνη. Το εξέχον χαρακτηριστικό της, που της έχει δώσει το άλλο της όνομα “mensur”, απόσταση στα γερμανικά, είναι η καθορισμένη απόσταση που θα πρέπει νά’χουν οι ξιφομάχοι μεταξύ τους, χωρίς να κινούν τα πόδια τους, οπότε η άμυνα μπορεί να γίνεται μόνο με τα χέρια και τον κορμό. Το ξίφος που χρησιμοποιείται είναι σιδερένιο με αιχμή και καλείται mensurschlager ή απλώς schlager, με ευρεία κωδονόσχημη λαβή, που έχει μικροπαραλλαγές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Παλαιότερα η προστασία που φορούσαν οι ξιφομάχοι ήταν ελάχιστη, κυρίως στο χέρι που κρατούσε το ξίφος, στο λαιμό και ίσως στον κορμό, αλλ’επειδή συχνά γίνονταν σοβαροί τραυματισμοί και ενίοτε φοιτητές πέθαιναν από διατρήσεις πνευμόνων, υπήρξε η ανάγκη για μεγαλύτερη προστασία. Η σημερινή στολή ενός ξιφομάχου είναι ένας ολόσωμος μεταλλικός θώρακας με μεταλλικό γάντι για το χέρι που ξιφομαχεί, προστασία για το λαιμό και ατσάλινα συρμάτινα γυαλιά με προστασία και στη μύτη, αφήνοντας ακάλυπτες περιοχές του προσώπου που μπορεί να χτυπήσει ο αντίπαλος. Δύο γιατροί βρίσκονται στο «πεδίο της τιμής», ένας για τον κάθε ξιφομάχο, σε περίπτωση τραυματισμού, οι οποίοι μπορούν να διακόψουν την ξιφομαχία αν κριθεί απαραίτητο.

    Τα χτυπήματα τα δέχεται ο ξιφομάχος συνήθως στον αριστερό κρόταφο, σπανιότερα στην παρειά ής το σαγόνι, επειδή συνήθως ο αντίπαλος είναι δεξιόχειρας. Βασική αρχή της ακαδημαϊκής ξιφασκίας είναι η υπομονή των χτυπημάτων, γι’αυτό και επιτρέπονται. Η ουλή από ένα τέτοιο χτύπημα καλείται «schmiss”, πρβλ. αγγλ. «smight”, και στο παρελθόν θεωρούταν σύμβολο τιμής και της φοιτητικής ιδιότητας, ενώ εξαιρόταν από τους συγγραφείς, τους ποιητές και τους καλλιτέχνες της εποχής ως σύμβολο αρρενωπότητας. Ακόμα και ο Όττο φον Μπίσμαρκ τη θεωρούσε σημείο γενεότητας, και πίστευε ότι η ανδρεία κάποιου θα μπορούσε να μετρηθεί από τον αριθμό τέτοιων ουλών. Στο δεύτερο μισό μάλιστα του 19ου αιώνα, όταν η ακαδημαΪκη ξιφασκία ήταν πολύ δημοφιλής, σκοπός των ξιφομάχων συχνά ήταν να χτυπηθούν, και αρκετοί μάζευαν στο πρόσωπό τους ουλές από πολλές μονομαχίες. Άλλοι φοιτητές, για να μιμηθούν τους ξιφομάχους, χαρακώνονταν με ξυράφια κι άλλοι έβαζαν αλογότριχες σε μικρές πληγές για να τις ερεθίσουν και να τις διευρύνουν. Η επιτηδευμένη αυτή προξένηση ουλών μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ιστορικό παράδειγμα ούλωσης (scarification), κοινής πρακτικής σε διάφορους μη ευρωπαΪκούς πολιτισμούς, στο δυτικό κόσμο. Πλέον οι αξίες είχαν αλλάξει και οι φοιτητές δεν προσβάλλονταν τόσο εύκολα, επομένως ελάχιστες ήταν οι αφορμές πρόκλησης σε μονομαχία, την οποία εντούτοις οι αδελφότητες ήθελαν να διατηρήσουν, γι’αυτό επινόησαν συμβολικές προσβολές π.χ. είσαι βλάκας. Οι ξένοι περιηγητές εκείνη την εποχή δικαιολογημένα καταπλήσσονταν από την εμμονή των Γερμανών σπουδαστών με την ξιφομαχία, την οποία δεν χαρακτήριζαν και με τα καλύτερα σχόλια.

    Το έθιμο της ακαδημαΪκής ξιφασκίας συνεχίστηκε και κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, αν και σιγά-σιγά άρχισε να φθίνει. Μετά την επάνοδο τω Ναζί, οι αδελφότητες αυτές, αν και αρχικά χρησιμοποιήθηκαν απ΄΄ο το καθεστώς για τη στρατολόγηση νέων μελών, γρήγορα θεωρήθηκαν δυνητικά φυτώρια επαναστατών και έκλεισαν, οπότε αναβίωσαν μετά το 1945. Σήμερα οι ξιφομαχούσες αδελφότητες είναι αρκετά λίγες, και δεν υποχρεώνουν όλες τα μέλη τους να ξιφομαχούν. Ιστορικά η ξιφομαχία θεωρούταν καθαρά αντρική ενασχόληση, και παρόλο που ιδρύθηκαν και γυναικείες αδελφότητες (ελάχιστες), καμία δεν εφήρμοσε την ξιφομαχία. Φυσικα΄δεν υπάρχει κάτι σήμερα που να εμποδίζει τις γυναίκεςνα ξιφομαχούν, αλλά πλέον δε συνηθίζεται γενικώς. Για να κρατηθεί η παράδοση και να μη συγχυστεί η ξιφομαχία με σημερινό άθλημα, οι μονομάχοι επιλέγουν απομονωμένες περιοχές, γι’αυτό και είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν βιντεοσκοπημένοι αγώνες. Οι περισσότεροι κρύβουν τις ουλές τους μέσα στα μαλλιά ή τα γένια τους. Παρόλα αυτά υπάρχουν μικρές ομάδες ανά τον κόσμο που ξιφομαχούν με το γερμανικό τρόπο ως πολεμική τέχνη, ακόμα και στην Ελλάδα.

    Πηγές:
    ακαδημαΪκή ξιφασκία
    άρθρο της αγγλικής Wikipedia για την ακαδημαΪκή ξιφασκία
    άρθρο της αγγλικής Wikipedia για τις ξιφομαχικές ουλές

    Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, προφανώς σε μία σημερινή καθώς πρέπει δημοκρατία απαγορεύονται ακόμα και τα αστεία κατά ανθρώπων άλλων φυλών. Τις συνέπειες της παράβασης αυτής
    βίωσε
    ένας φιλήσυχος 44χρονος Βρετανός ονόματι Neil Phillips, που διευθύνει κατάστημα σάντουιτς στο Ρούτζλεϊ του Σταφορντσάιαρ, ο οποίος συνελήφθη από την αστυνομία στις 10 Δεκεμβρίου στο σπίτι του, τρεις βδομάδες μετά τη διάπραξη του εγκλήματος. Το έγκλημα; Σύγκρινε την αργή διακοπή της λειτουργίας του υπολογιστή του με τη μακρά νοσηλεία του Νέλσον Μαντέλα. Είπε ότι ο υπολογιστής του αργεί τόσο πολύ να κλείσει, ώστε τον ονόμασε Νέλσον Μαντέλα. Αυτό ήταν αρκετό για να συλληφθεί, να του παρθούν αποτυπώματα και δείγματα dna, να μείνει κρατούμενος για 8 ώρες κι έπειτ ανα αφεθεί ελεύθερος λόγω ανεπαρκών στοιχείων για ποινική δίωξη. Φανταστείτε τι θα περνούσε αν έβρισκαν υποτιθέμενο ύποπτο υλικό στον υπολογιστή του!

    Υπαίτιος για τη σύλληψη ήταν ένας τοπικός σύμβουλος του κόμματος των φιλελευθέρων του συνασπισμού του Τιμ Τζόουνς, ο οποίος παραπονέθηκε στην αστυνομία για το αστείο.

    Εντάξει, είμαστε αντιρατσιστές, αλλά δε βάζουμε μέσα όποιον κάνει πλάκα. Με την ίδια λογική, όλα αυτά τα ρατσιστικά ανέκδοτα που κυκλοφορούν, και τα λένε συχνά και Μαύροι μεταξύ τους, είναι ανάρμοστα. Τελικά οι φιλελεύθεροι καταλήγουν στις πρακτικές των μισητών αντιπάλων τους. Σε τι θα διαφέρουν στο μέλλον άραγε απ’αυτούς; Μάλλον μόνο στο όνομα.

    Η Βρετανία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στο θέμα του ρατσισμού. Επειδή έχει βεβαρυμένο ιστορικο από την εποχή που κατέσφαξε και καταλήστεψε όλον τον κόσμο με την αυτοκρατορία της, προσπαθεί τώρα να διορθώσει τα αδιόρθωτα εφαρμόζοντας υποτίθεται αντιρατσιστική πολιτική. Μετανάστες από χώρες τις κοινοπολιτείας γίνονται εύκολα δεκτοί, και κάθε υπόνοια ρατσιστικού λόγου καταδικάζεται. Τους έχουν δημιουργήσει κλίμα συλλογικής ενοχής, τιμωρία που φαίνεται να τους αρμόζει, αλλά στην πραγματικότητα οι σημερινοί Βρετανοί δεν έχουν άμεση σχέση με τα εγκλήματα του παρελθόντος – όχι ότι δε θα μπορούσαν να τα ξανακάνουν – και δε θά’πρεπε να αντιμετωπίζονται ως μόνιμα ένοχοι από το ίδιο τους το κράτος. Εκεί λοιπόν έστω και η παραμικρή αναφορά στον καθημερινό λόγο που θα μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητική προς άτομα άλλων εθνοτήτων κατακρίνεται. Θυμάμαι ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε η μητέρα μου, όταν ταξίδεψε πέρυσι στο Λονδίνο, οπότε είπε για πλάκα σ’έναν ταξιτζή για τους πολλούς Μαύρους κι αυτός κόντεψε να την βγάλει απ’το ταξί. Δεν ήθελε να τους υποτιμήσει, απλώς παραξενεύτηκε από το μεγάλο αριθμό των μεταναστών. Μην ανησυχείται όμως, θά’ρθουν και στην Ελλάδα αυτά.

    Από:
    εδώ

    ΜΟΝΟΜΑΧΙΕΣ

    ΑΘΗΝΑΙΟΓΡΑΦΟΣ Τίμος Μωραϊτίνης αποδίδει το έθιμο στο ρομαντικό πνεύμα που διέκρινε την εποχή και επισημαίνει ότι η συμμετοχή σε μια μονομαχία αποτελούσε τίτλο τιμής για τον συμμετέχοντα:

    «…Αλλά ιπποτισμός χωρίς κινδύνους και χωρίς επίδειξιν γενναιότητος δεν ήτο δυνατόν να εννοηθή. Ο ιππότης έπρεπε να έχη τουλάχιστον μίαν μονομαχίαν ή έστω και μιαν πρόσκλησιν που κατέληξεν αδόξως εις συμβιβασμόν με τον αντίπαλον».

    Οι αφορμές για πρόσκληση σε μονομαχία δεν χρειαζόταν να είναι σπουδαίες. Οι Αθηναίοι μπορούσαν να μονομαχήσουν ακόμη και για ψύλλου πήδημα. Ένα παρεξηγημένο βλέμμα, μία αδέξια έκφραση αρκούσαν κάποτε για να οδηγήσουν τους Αθηναίους στο «πεδίο της τιμής», όπου ο θιγείς επιζητούσε «να λάβει ικανοποίηση».

    Ο εκδότης της εφημερίδας «Ακρόπολις» Βλάσσης Γαβριηλίδης σχολίαζε σχετικά: «Έτσι όπως κατήντησε το θέατρον του Φαλήρου, καλύτερα να πέφτης από την εξέδρα του χωρίς να ξέρης κολύμπι παρά να πηγαίνης εκεί χωρίς να ξέρης να μονομαχής!».

    Αν οι Αθηναίοι επεδείκνυαν τόση έφεση προς τις μονομαχίες όταν ήταν νηφάλιοι, μπορεί κανείς να φανταστεί ότι η κατανάλωση οινοπνεύματος θα ενίσχυε αυτή την έφεση. Ο Μωραϊτίνης αναφέρει μια σχετική περίπτωση που αφορά ένα κέντρο διασκέδασης στην Κηφισιά:

    «Η τσιγγάνικη ορχήστρα του Ράντο Τσολάκ τραβούσε πάρα πολύ κόσμο και ιδίως τους οπαδούς του πιοτού, που τόσο τους γοήτευε το δοξάρι του Τσολάκ. Όπως ήταν όμως φυσικό, το πιοτό και τα παθητικά βιολιά άναβαν τα αίματα. Κι έτσι το πάρκο, κάπου-κάπου μετεβάλλετο σε θέατρο ζωηρών επεισοδίων που τελείωναν σε μονομαχίες».

    Ο ίδιος πάντα συγγραφέας γράφει για την ασήμαντότητα των κινήτρων που μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια μονομαχία:

    «…Ένα επεισόδιον δεν ήταν δύσκολο να ευρεθή για να δοθή αφορμή μιας συναντήσεως εις το πεδίον της τιμής. Όπλα και μάρτυρες υπήρχαν πάντοτε. Εκείνο που έλειπε ήταν ο αντίπαλος. Κάποτε ο ιππότης συναντούσε τυχαίως στο δρόμο τον αλλοίθωρο που τον στραβοκύτταζε. Αυτό ήταν μία αφορμή.

    ― Γιατί με κυττάξατε, κύριε;

    ― Δεν σας κύτταξα, κύριε.

    ― Σας λέγω ότι με κυττάξατε.

    ― Σας είπα, δεν σας κύτταξα.

    ― Πολύ καλά.

    »Την επομένην ο αλλοιθωρίζων άνθρωπος, που δεν εκύτταξε, εδέχετο δύο μάρτυρες και ωδηγείτο εις το πεδίον της τιμής, όπου, συμφώνως με τας οδηγίας του Ταβερνιέ, εδέχετο μίαν σφαίραν εις το κρανίον. Κι έτσι έκλεινε τα μάτια και δεν εκύτταζε πλέον».

    Ο έρωτας ήταν μια από τις αιτίες που οδηγούσαν συχνά σε μονομαχίες. Ένας από τους ήρωες του θεατρικού έργου «Υπαίθριοι Αθήναι» δηλώνει αρειμάνια και ερωτόπληκτα:

    «Ναι το αίμα μου θα χύσω

    και για σε θα χτυπηθώ

    κι αν τυχόν και ξεψυχήσω

    σένανε θα θυμηθώ.

    Θα μονομαχήσω φως μου

    διά σε θα χτυπηθώ

    διά σε το φως του κόσμου

    διά σε θα στερηθώ ».

    Η ειδησεογραφία των εφημερίδων της εποχής επιβεβαιώνει ότι η προσφυγή στα όπλα ως μέσο επίλυσης και των μικρότερων διαφορών ήταν εξαιρετικά ευχερής. Ένα παράδειγμα προσφέρει η «Εφημερίς» της 21ης Ιανουαρίου 1896, αναφερόμενη σε λογομαχία δύο κατά συνθήκην σοβαρών προσώπων, η οποία απέληξε σε πρόσκληση σε μονομαχία: «Επεισόδιον λυπηρόν συνέβη χθες την μεσημβρίαν μεταξύ του αρχιάτρου του πολεμικού ναυτικού και τινος ιατρού του αυτού σώματος. Ενώ ούτοι εκάθηντο μετ’ άλλων πολιτών εν τω παρά τη Β. αποβάθρα καφενείω του Δ. Αλεξανδροπούλου και συνωμίλουν, ανεφύει μεταξύ των ζωηρά έρις, ην ηκολούθησαν βαρείαι φράσεις, αίτινες θα είχον δυσάρεστα αποτελέσματα, αν οι παρακαθήμενοι εν τω καφενείω δεν προελάμβανον να επέμβουν.

    Εν τούτοις το επεισόδιον δεν περιωρίσθη έως εδώ, διότι καθά εμάθομεν ο κ. αρχίατρος απέστειλε τους μάρτυράς του, όπως ζητήσωσιν ικανοποίησιν παρά του αντιπάλου του».

    Την ασημαντότητα των κινήτρων που οδηγούσαν σε μονομαχίες σατιρίζει και ο Σουρής, χωρίς ωστόσο να συμμερίζεται την απαισιόδοξη πρόβλεψη του Μωραϊτίνη σχετικά με την έκβασή τους. Έγραφε λοιπόν ο Σουρής στο Ημερολόγιο του Σκόκου, του έτους 1893:

    «Εικών μονομαχίας εν Ελλάδι που την ακούν και φρίττουν κι από τον Άδη

    ―Το ξεύρεις πως μ’ επρόσβαλες;

    ―εγώ; δεν το γνωρίζω.

    ―Αυτό που σου λε ’γω και σε διασπαθίζω.

    Σου λέγω πως μ’ επρόσβαλες, γραπτώς και διά ζώσης,

    κ’ ευθύς ικανοποίησιν οφείλεις να μου δώσης.

    ―Αφού το απαιτείς λοιπόν αντίρρησιν δεν έχω

    Κ’ εις το πεδίον της τιμής με το ρεβόλβερ τρέχω.

    . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

    Εντός αγρού ευρίσκονται κι οι δύο ερημοτά του

    και πρόκειται να κτυπηθούν φρικτά μέχρι θανάτου.

    . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . ..

    Τραβά ο ένας και περνά η σφαίρα απ’ τη μέση,

    τραβά ο άλλος και περνά η σφαίρα απ’ την άκρη…

    κι’ αφού κανένας δεν μπορεί νεκρός ’ς τη γη να πέση

    σφικταγκαλιάζονται κι οι δυο και χύνουν μαύρο δάκρυ.

    Και γίνονται αχώριστοι και πάλι σαν πρωτύτερα.

    Και είμαστε κι’ εμείς καλά κι εκείνοι πιο καλύ-

    τερα».

    Την ίδια σκωπτική στάση έναντι των προθέσεων των μονομαχούντων είχε επιδείξει ο Σουρής και στον πρωιμότερο (1884) διάλογό του «Το Επιτήδευμα και το Δρομοκαΐτειο», όπου οι ήρωές του Φασουλής και Περικλέτος σχολιάζουν:

    «ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣ

    Αλήθεια τι ακούγεται για τις μονομαχίες;

    ΦΑΣΟΥΛΗΣ

    Τι να σου πω βρε Περικλή, πολλές επιδημίες!

    Και μήπως είναι μόνο μια, θαρρείς, μονομαχία;

    εδώ, μωρέ, θα κτυπηθή η πυροβολαρχία,

    θα κτυπηθή το πεζικό, το ιππικό οι ναύτες,

    οι σκαπανείς, οι έμποροι, οι φοιτηταί,

    οι ράφτες.

    ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣ

    Μα πες μου έγινε καμμιά πραγματική ως τώρα;

    ΦΑΣΟΥΛΗΣ

    Και μήπως δεν ακούονται πέντ’ έξη κάθε ώρα;

    ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣ

    Τότε λοιπόν θα γέμισαν από νεκρούς οι δρόμοι.

    Σαν πόσοι εσκοτώθηκαν;

    ΦΑΣΟΥΛΗΣ

    Θαρρώ, κανείς ακόμη.

    ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣ

    Αμ’ τότε τι χρειάζεται η τόση ιστορία;

    ΦΑΣΟΥΛΗΣ

    Να’ έτσι για να γίνεται ολίγη φασαρία».

    Ο «Ραμπαγάς», από την πλευρά του (φύλλο της 20ής Ιουλίου 1886) επεσήμαινε στο ίδιο μοτίβο: «Πάντοτε είναι βέβαιός τις εκ των προτέρων ότι αμφότεροι οι αντίπαλοι θα φάγωσι μετά τον ανώδυνον συριγμόν δύο σφαιρών, την μακαρονάδα των με τους μάρτυράς των.

    »Μονομαχία θα πη, αφού την θέλετε, κύριοι, να σταθείτε ο εις απέναντι του άλλου πέντε βήματα και πυροβολήσητε ταυτοχρόνως εις το πρόσταγμα, εν, δύο, τρία! Ή να κτυπηθείτε με ξίφος, ότε αφεύκτως εις των δύο θα αιματωθή βεβαίως, αν και μας διηγήθησαν τοιαύτην μίαν μονομαχίαν καθ’ ην οι ξιφομαχούντες ήσαν τόσον αδέξιοι, ώστε έλαβον περισσοτέραν ανάγκην του ράπτου παρά του χειρουργού, διότι επληγώθησαν, αλλά μόνον εις τα υποκάμισα».

    Αν η σάτιρα διογκώνει την πραγματικότητα, συχνά η πραγματικότητα έφτανε στα όρια του γελοίου στην περίπτωση των αθηναϊκών μονομαχιών. Μια τέτοια περίπτωση, στην οποία η μοναδική απώλεια υπήρξε ένα… κουμπί αναφέρεται στην «Παλιγγενεσία» της 20ής Ιανουαρίου 1894: «Χθες περί ώραν 2 μ.μ. εν τω πολυγώνω του πυροβολικού έλαβε χώραν η ένεκα του μεταξύ των ιλάρχων κ. Τριγγέτα και Μεταξά λαβόντος χώραν επεισοδίου προκληθείσα μονομαχία. Κατά ταύτην γενομένην από αποστάσεως 25 βημάτων και ενώπιον των κ.κ. Κ. Σμόλενιτς, αντισυνταγματάρχου του πυροβολικού και Ιφ. Κοκκίδου, αντισυνταγματάρχου του μηχανικού, παραστάντων ως μαρτύρων του πρώτου και των κ.κ. Αργυρόπουλου και Βακάλογλου, ταγματαρχών του πυροβολικού και του ιατρού κ. Βελλίνη, η σφαίρα του κ. Τριγγέτα απέκοψε το κατά την οσφύν κομβίον της περισκελίδος του κ. Μεταξά, μεθ’ ο, τη παρεμβάσει των μαρτύρων εθεωρήθη λήξασα η μονομαχία».

    Πάντως, πέραν από τη σκωπτική διάθεση των ευθυμογράφων, η αναίμακτη απόληξη των αθηναϊκών μονομαχιών εθεωρείτο στην πραγματικότητα ως ικανοποιητική, αφού σε αντίθετη περίπτωση η μικρή αθηναϊκή κοινωνία της εποχής θα θρηνούσε πολυάριθμους νεκρούς και τραυματίες. Διερμηνεύοντας αυτή την ανακούφιση, η «Εφημερίς» (φύλλο της 3ης Φεβρουαρίου 1896) εκτιμούσε ότι οι μονομαχίες καταλήγουν «πολύ σωστά και ανθρώπινα εις γεύματα και γλέντια».

    Ως τόπος διεξαγωγής της μονομαχίας επελέγετο συνήθως κάποιος ανοικτός χώρος στα ακατοίκητα περίχωρα της πόλης.

    Στις 31 Ιανουαρίου 1896 η «Εφημερίς» περιέγραφε μια μονομαχία που είχε διεξαχθεί την προηγουμένη στο Δαφνί: «Μονομαχία έλαβε χώραν χθες μ.μ. εις το Δαφνί μεταξύ του πρώην εισαγγελέως κ. Αχιλ. Τσιμπουράκη και του ανθυπολοχαγού κ. Συνωκίδη. Οι αντίπαλοι αντήλλαξαν μιαν μόνον βολήν άνευ αποτελέσματος. Μάρτυρες μεν του πρώτου παρίσταντο οι κ.κ. Ψύλλας, βουλευτής, και Τριγγέτας, ταγματάρχης, του δε δευτέρου οι αξιωματικοί κ.κ. Γκιταράκης και Βασιλάκος. Αίτιον υπήρξεν η υπό του ανθυπολοχαγού επίθεσις κατά του κ. Τσιμπουράκη επειδή ο τελευταίος, άλλοτε εισαγγελεύς ων, είχε καταδιώξει τον πρώτον».

    Το Φάληρο ήταν ένας άλλος, προσφερόμενος για μονομαχίες χώρος. Η «Παλιγγενεσία» της 14ης Ιανουαρίου 1894 αναφέρεται σε μια μονομαχία που είχε διεξαχθεί σ’ αυτό: «Χθες περί ώραν 3 μ.μ. εν τω Φαληρικώ πεδίω έλαβε χώραν μονομαχία διά πιστολίου μεταξύ του Γάστωνος Πονς, υιού του γραμματέως του γαλλικού προξενείου και του εκ Πειραιώς κ. Ιωάννη Βατίστα, διδάκτορος τα νομικά, καθ’ ην επληγώθη σοβαρώς κατά την δεξιάν κνήμην ο πρώτος».

    Όπως φαίνεται από τη συχνότητα της εμφάνισής του στη σχετική ειδησεογραφία, το Γουδί ήταν ο προσφιλέστερος τόπος των επίδοξων μονομάχων. Στις 3 Φεβρουαρίου 1896, η «Εφημερίς» περιέγραφε μονομαχία που είχε διεξαχθεί στην εν λόγω τοποθεσία:

    «Μονομαχία εγένετο χθες μ.μ. μεταξύ του αξιωματικού του Β. Ναυτικού κ. Αντωνόπουλου και του ακολούθου παρά τω υπουργείω των Εξωτερικών κ. Καυταντζόγλου ένεκεν επεισοδίου τινός συμβάντος εν χορώ. Αμφότεροι συνηντήθησαν εις την θέσιν Γουδί, εκτυπήθησαν δε διά ξίφους.

    Ο πρώτος υπέστη ελαφρότατον τραυματισμόν εις την δεξιάν χείραν και ούτως η μονομαχία έληξεν». Το «Άστυ» της ίδιας ημερομηνίας φέρει τον Αντωνόπουλο ως Αντωνιάδη και ως μάρτυρες του τελευταίου τους Βάσσο και Τυπάλδο και του Καυταντζόγλου τους Ρώμα και Μπούμπουλη. Στο Γουδί μονομάχησαν στις 31 Αυγούστου του 1895 ο ανθυπολοχαγός πυροβολικού Στ. Δελλαπόρτας και ο Θεόδ. Λάσκαρης με μάρτυρες τρεις υπολοχαγούς και έναν ανθυπολοχαγό. Ενώ στην ίδια τοποθεσία και στις 30 Ιουνίου 1895 οι βουλευτές Σμόλενιτς και Βασιλειάδης «αντήλλαξαν μίαν σφαίραν από απόστασιν 20 βημάτων άνευ αποτελέσματος».

    Όταν το όπλο της μονομαχίας δεν ήταν το περίστροφο, αλλά το ξίφος, η τελευταία μπορούσε να διεξαχθεί και σε κλειστούς χώρους. Το «Άστυ» της 9ης Φεβρουαρίου 1896 αναφέρεται σε μια μονομαχία που διεξήχθη σε αίθουσα ξιφασκίας: «Χθες περί την μεσημβρίαν έλαβε χώραν μονομαχία εν τω οπλασκητηρίω του καθηγητού της ξιφασκίας κ. Όθ. Ηλιοπούλου μεταξύ δύο σημαιοφόρων του Βασ. Ναυτικού. Αποτέλεσμα της μονομαχίας υπήρξεν ο ακίνδυνος τραυματισμός του ενός εις το μετακάρπιον της δεξιάς χειρός. Κατά πιστοποίησιν του παραστάντος ιατρού κ. Κατζουράκη, ο κτυπηθείς ήτο ανίκανος να εξακολουθήση την περαιτέρω μονομαχίαν». Η «Εφημερίς» της ίδιας ημερομηνίας αναφέρει ότι μάρτυρες των μονομαχησάντων ήταν οι ανθυποπλοίαρχοι Πινότης και Δουρούτης για τον ένα και Τσιριμπίκος και Ρατζηκότσικας για τον άλλο και οι «Καιροί» προσθέτουν ότι «η πάλη διεξήχθη μετά γενναιότητος και δεξιότητος».

    Η μονομαχία ήταν σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των στρατιωτικών και των ευρωπαϊζουσών ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Αξιωματικοί, βουλευτές, πολιτευτές προσέφευγαν αφειδώς στα όπλα χάριν της τιμής.

    Ακόμη και μια πολιτική αντιπαράθεση στο κοινοβούλιο μπορούσε να γίνει αφορμή πρόσκλησης σε μονομαχία, όπως διαπιστώνουμε από την ακόλουθη είδηση που δημοσίευσε η «Ακρόπολις» στις 17 Φεβρουαρίου 1896: «Μονομαχία μεταξύ του Δημάρχου κ. Δ. Καλλιφρονά και του βουλευτού κ. Μαύρου πρόκειται να γίνει συνεπεία επεισοδίου εν τη Βουλή. Του βουλευτού υπαινιχθέντος εις την προχθεσινήν συνεδρίασιν τον δήμαρχον, ο δεύτερος θεωρήσας τους υπαινιγμούς ως ύβριν προσωπικήν απέστειλεν ως μάρτυράς του τους κ.κ. Μαστραπάν και Στάικον».

    Η περίπτωση πάντως του Ψυχάρη, ο οποίος κάλεσε σε μονομαχία τον καθηγητή της γλωσσολογίας Χατζηδάκι με αιτία τις διαφορετικές απόψεις τους για το γλωσσικό ζήτημα, είναι μάλλον πέραν των ορίων της φαντασίας του σύγχρονου αναγνώστη.

    Κάποτε και οι λαϊκές τάξεις, εμπνεόμενες φαίνεται από τον οίστρο της αριστοκρατίας, προσέφευγαν στη μονομαχία ως μέσο επίλυσης των διαφορών τους. Στον Τύπο της εποχής αλιεύουμε μια ανάλογη περίπτωση που αγγίζει τα όρια της μυθιστορίας:

    «Δράμα εν τη θαλάσση. Ο Επαμ. Μηλιώτης κρεωπόλης και ο Αλ. Μωραΐτης, λεμβούχος, διέκειντο εν θανασίμω προς αλλήλους εχθρότητι διά λόγους τιμής. Προ τριών ημερών συναντηθέντες μετά προηγουμένην συνεννόησιν απεφάσισαν να μονομαχήσωσι κατά παράδοξον και πρωτοφανή όλως τρόπον. Απεφάσισαν δηλονότι να εισέλθωσι εν τη λέμβω και αφ’ ου αναχθώσιν εις το πέλαγος να παλαίσωσιν εν τη λέμβω μέχρις ου ο εις εκ των δύο κατορθώση και πνίξη τον αντίπαλόν του. Ο μεν λεμβούχος επερείδετο εις την εμπειρίαν του εις τα της θαλάσσης ο δε κρεωπόλης εις την σωματικήν του ανδρείαν.

    »Όταν ήλθεν η κρίσιμος στιγμή οι μονομάχοι ευρέθησαν εις μακράν της παραλίας απόστασιν και αφού εξεδύθησαν τα ενδύματά των ήρξαντο της πάλης ήτις διήρκεσεν εφ’ ικανήν ώραν, αποτέλεσμα δε αυτής υπήρξεν ο πνιγμός αμφοτέρων προελθών εκ της ανατροπής της λέμβου».

    Ως έχουσα να κάνει με την τιμή αλλά και τη σωματική ακεραιότητα των συμμετεχόντων, η μονομαχία εθεωρείτο κάτι πολύ σοβαρό και η διεξαγωγή της δεν μπορούσε να αφεθεί στην τύχη. Αντίθετα, μάλιστα, όφειλε να διεξαχθεί με βάση ένα αυστηρά καθορισμένο τυπικό, το οποίο την καθιστούσε οιονεί ιεροτελεστία. Το τυπικό, αλλά και τη φιλοσοφία της μονομαχίας εξέθεταν ποικίλα εγχειρίδια.

    Το υπό τον τίτλο «Κώδιξ Μονομαχίας» του απότακτου αξιωματικού του Οικονομικού Σωκράτη Χαλκιόπουλου φαίνεται ότι υπήρξε αρκετά δημοφιλές ώστε να σημειώσει «τη επιμόνω απαιτήσει» του αναγνωστικού κοινού και δεύτερη «βελτιωμένη» έκδοση «εν Πειραιεί» το 1901 (αγνοούμε τον χρόνο και τον τόπο της πρώτης έκδοσης).

    Το εγχειρίδιο του Χαλκιόπουλου είναι μια μεθοδική μονογραφία χωρισμένη σε τρία μέρη απαρτιζόμενα από 14 κεφάλαια εκ 227 συνολικά άρθρων. Αρχικά ο συγγραφέας αιτιολογεί το έθιμο της μονομαχίας συνδέοντάς το με ανάλογα έθιμα από την αρχαία ελληνική ιστορία και επικαλούμενος παραδείγματα όπως οι μονομαχίες του Ετεοκλή με τον Πολυνείκη, του Αίαντα με τον Έκτορα, και των τριακόσιων Αργείων κατά τριακοσίων Λακεδαιμονίων στη Θηρέα.

    Προς επίρρωση της θέσης του ως προς το δικαιολογημένο της μονομαχίας ο Χαλκιόπουλος παραθέτει τις απόψεις του νομικού Κωνσταντίνου Ν. Κωστή, όπως εκτίθενται στο έργο του τελευταίου «Ερμηνεία του εν Ελλάδι ισχύοντος Ποινικού Νόμου» (τόμος Β’ σελ. 31):

    «Η μονομαχία ούτε υπό την έποψιν του δικαίου, ούτε υπό την έποψιν της ηθικής δικαιολογείται, αλλ’ όμως βέβαιον είναι ότι οι υπάρχοντες θεσμοί εισίν εν πολλαίς περιπτώσεσιν ανεπαρκείς προς ικανοποίησιν της προσβληθείσης τιμής. Η τιμή, κατά τας επικρατούσας εν τοις καθ’ ημάς χρόνοις δοξασίας, βάσιν έχει ουχί πολιτικήν, αλλά κοινωνικήν ιδέαν, ούσα το απεικόνισμα της ηθικής αξίας εκάστου εν τη συνειδήσει των συμπολιτών αυτού και η αναγνώρισις αυτής παρά των ομοίων του, ώστε οσάκις συμβή προσβολή της τιμής μόνος αρμόδιος δικαστής είναι η κοινή συνείδησις και η κοινή περί αυτής κρίσις. Η διά της δικαστικής οδού διδομένη ικανοποίησις είναι ανεπαρκής διότι η δικαστική απόφασις βεβαιοί μόνον το άδικον της γενομένης προσβολής, ουδόλως όμως δύναται να καταστρέψη την εκ της προσβολής ενδεχομένην να επέλθη αλλοίωσιν εν τη κοινή συνειδήσει.

    Την έλλειψιν ταύτην επιδιώκει ν’ αναπληρώση η διά της μονομαχίας ικανοποίησις, ήτις χρησιμεύει ουχί ως μέσον εκδικήσεως, αλλ’ ως μέσον επανορθώσεως της τιμής αποδεικνύουσα ότι τοσούτον πολύτιμον κτήμα θεωρείται η τιμή, ώστε απέναντι αυτής ο κίνδυνος ή η βεβαιότης του θανάτου εις ουδέν λογίζεται».

    Στην αρχή του κυρίως σώματος του «Κώδικα» προσδιορίζεται η προσβολή (άρθρο 1) και οι διαβαθμίσεις της (άρθρο 2) και διευκρινίζεται ότι «Αντικατάστασις προσβολέως ουδέποτε επιτρέπεται». Σε μονομαχίες απαγορεύεται κατά τον κώδικα η συμμετοχή ανηλίκων (κάτω των 21) με εξαίρεση τους φοιτητές. Αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμη η προσβολή από του βήματος της Βουλής και η προσβολή διά του Τύπου αξιολογούνται ως λόγοι πρόσκλησης σε μονομαχία.

    Στο 22ο άρθρο ο συγγραφέας ορίζει ότι οι μονομαχίες των οποίων αίτιο υπήρξε η δυσφήμηση γυναικών ή η προσβολή της οικογενειακής τιμής του εγκαλούντος καλούνται «μέχρις εσχάτων» και «πρέπει αναγκαίως να καταλήγωσιν αν όχι εις θάνατον, τουλάχιστον μέχρι τελείας εξαντλήσεως ενός των αντιπάλων».

    Ένα δείγμα του ιπποτικού πνεύματος της εποχής μας δίνει το άρθρο 23 του «Κώδικα», σύμφωνα με το οποίο κάθε καθωσπρέπει άντρας είχε την υποχρέωση να υπερασπίζεται την τιμή θιγόμενης γυναίκας: «Η κατά γυναικός μη συνοδευομένης προσβολή είναι ύβρις και περιφρόνησις εκ μέρους του προσβολέως προς πάντα άνθρωπον ευ ηγμένον, ακούσαντα την προσβολήν, και τω τελευταίω τούτω επιβάλλεται να ζητήση ικανοποίησιν και αν ακόμη η προσβληθείσα κυρία έχη οικογένειαν δυναμένην να εκδικήση την προσβολήν».

    Η αποθέωση, πάντως, του καθωσπρεπισμού βρίσκεται στο άρθρο 29 του «Κώδικα», το οποίο επιτάσσει την με άκρα ευγένεια σύνταξη της πρόσκλησης σε μονομαχία. Ο εγκαλών, επιτάσσει το άρθρο, πρέπει να απευθύνει στον εγκαλούμενο «διά των μαρτύρων του πάντοτε έγγραφον πρόσκλησιν συντασσομένην υπό τύπον επιστολής καταληγούσης εις την εν χρήσει παρά τη καλή κοινωνία καθιερωμένην φράσιν: “Δέξασθε παρακαλώ, την διαβεβαίωσιν της προς Υμάς άκρας υπολήψεώς μου”».

    Ο κώδικας τιμής της εποχής απέκλειε ουσιαστικά την εκ μέρους του εγκαλούμενου σε μονομαχία άρνηση, παρά μόνο για λόγους που είχαν σχέση με τον εγκαλούντα (αν ο τελευταίος ήταν υπερήλικας, ασθενής, κατώτερης κοινωνικής τάξης κ.λπ.). Σε κάθε άλλη περίπτωση εκείνος που αρνείτο να προσέλθει στο «πεδίο της τιμής» ήταν καταδικασμένος να αντιμετωπίσει την περιφρόνηση της κοινωνίας: «Ο αρνούμενος μονομαχίαν άνευ λόγου αποβλέποντος τον αντίπαλον αυτού είνε προγεγραμμένος παρά του Κοινωνικού Νόμου και οφείλει πας έντιμος άνθρωπος ν’ αποφεύγη αυτόν». Σε περίπτωση άρνησης του εγκαλούμενου, οι μάρτυρες (δύο τον αριθμό) του εγκαλούντος συνέτασσαν πρωτόκολλο αρνήσεως μονομαχίας ως τεκμήριο του εξευτελισμού του αρνούμενου.

    Πάντως η επιτακτική δεοντολογία των μονομαχιών άφηνε και κάποια περιθώρια συνδιαλλαγής. Ο Χαλκιόπουλος γράφει σχετικά:

    «Διά να ενθαρρύνωμεν μάλιστα τους μάρτυρας εις συνδιαλλαγήν (ικανοποιούσαν τον προσβεβλημένον, μη παραβλάπτουσαν δε και την τιμήν του προσβάλλοντος) παραθέτομεν αυτοίς ενταύθα το αθάνατον του Αλφόνσου Καρ ρητόν: “Δεν φονεύουσιν αι αιχμαί των ξιφών ούτε αι σφαίραι των πιστολίων αλλ’ οι μάρτυρες”, όπερ φρονούμεν επαρκές διά να εννοήσωσι την μεγάλην αυτών ευθύνην απέναντι της Κοινωνίας διά πάσαν μονομαχίαν, όταν μάλιστα αύτη εξ επουσιωδών λόγων αποφασισθείσα καταλήξη και εις αιματοχυσίαν».

    Ο συγγραφέας του «Κώδικος» παίρνει θέση και κατά της υπερβολικής έφεσης προς μονομαχία την οποία επεδείκνυαν οι σύγχρονοί του: «Τασσόμεθα υπέρ του εθίμου της μονομαχίας προκειμένου περί προσβολών βαρειών, μετ’ αικίας και οικογενειακής τιμής και επιβάλλομεν διά την πρώτην χύσιν αίματος εκ μικράς πληγής, διά την δευτέραν εκ σοβαράς και διά την τρίτην θάνατον. Αποκηρύσσομεν τας ένεκα μικρών ή ολίγον σοβαρών λόγων μονομαχίας, τας λόγω επιδείξεως και τας άνευ αποτελέσματος, δι’ ας θεωρούμεν υπευθύνους τους αποφασίζοντας ταύτας αδεξίους μάρτυρας».

    Το άρθρο 82 του «Κώδικα» προβλέπει μία ακόμη ασφαλιστική δικλίδα προς αποφυγή της προσφυγής στη χρήση των όπλων, αναφέροντας ότι, «η αναγνώρισις του λάθους εκ μέρους εκείνου ο οποίος το διέπραξε ουδόλως προσβάλλει την τιμήν του». Σε ανάλογη περίπτωση οι μάρτυρες συνέτασσαν και οι αντίπαλοι συνυπέγραφαν το πρωτόκολλο συνδιαλλαγής.

    Σε άλλο κεφάλαιο ο «Κώδικας» του Χαλκιόπουλου αναφέρεται λεπτομερώς στα όπλα που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για τη μονομαχία. Ιδού π.χ. τι λέει σχετικά με τα ξίφη: «Τα ξίφη δέον να ώσιν: 1. Ομοιοβαρή, 2ον Ισομεγέθη, 3ον Στέρεα και εν καλή καταστάσει, 4ον Αιχμηρά, 5ον Της αυτής ποιότητος, 6ον Ομογενή, 7ον Όχι κοπτερά, 8ον Να μη φέρωσιν οδόντας, 9ον Να μη διαφέρουσι αι λαβαί αυτών, 10ον Να μη διαφέρωσι τα ελάσματα αυτών και 11ον Το κέντρον βαρύτητος αυτών να ευρίσκεται επί του αυτού σημείου αποστάσεως από της λαβής και της αιχμής».

    Μία καθώς πρέπει μονομαχία δεν μπορούσε να διεξαχθεί χωρίς γιατρό «…συνεπιφέροντα τα απολύτως αναγκαία χειρουργικά εργαλεία και τα διά τα τραύματα απαιτούμενα αντισηπτικά φάρμακα, όπως εν ανάγκη παράσχη τοις τραυματισθείσι τας πρώτας της επιστήμης αυτού βοηθείας», όπως αναφέρεται στο υπ’ αρ. 95 άρθρο του «Κώδικα».

    Περαίνοντας το πόνημά του, ο Χαλκιόπουλος συμβούλευε τους υποψήφιους μονομάχους να εκτελέσουν πριν τη μονομαχία γυμναστικές ασκήσεις για προθέρμανση, να κάνουν τη «φυσική ανάγκη» τους και να φορούν «ευρέα ρούχα». Ακόμη και η επιλογή των υποδημάτων εθεωρείτο σημαντική: «…Φέρατε υποδήματα μεταχειρισμένα μετά πελμάτων ευρέων και χαμηλών υποπτερνίων (τακούνια) διά την ευστάθειαν του σώματος…».

    Η συχνότητα των μονομαχιών στην Αθήνα της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα ήταν τέτοια ώστε η διεξαγωγή μιας μονομαχίας δεν εθεωρείτο ως εξαιρετική είδηση και ο Τύπος της εποχής δεν της αφιέρωνε παρά ελάχιστες από τις γραμμές του.

    Η «Εφημερίς» του Δ. Κορομηλά φαίνεται ότι έκανε μια απόπειρα να δώσει πιο ζωντανές περιγραφές των μονομαχιών. Ένα βράδυ, στο σπίτι του Σουρή, ο Κορομηλάς ζήτησε από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχαήλ Μητσάκη να αναλάβει το σχετικό εγχείρημα.

    Ο Χρήστος Αγγελομάτης γράφει σχετικά με αυτό το επεισόδιο: «Ο Μητσάκης έκαμε το σημείωμα και το υπέβαλε στον ταμία Βάμπαρην, ο οποίος ολίγου δειν έπιπτεν άπνους. Ο Μητσάκης εζητούσε, κατόπιν συνεργασίας με την συντροφιά, ένα κλακ, δύο ζεύγη γάντια, τρία ζεύγη μεταξωτές κάλτσες, πλήρες φράκο, δύο λευκές γραβάτες και τρία πουκάμισα. Και φυσικώ τω λόγω, η σημείωσις ετάφη στο συρτάρι του Βάμπαρη». (Τα Ρωμαντικά Χρόνια, σελ. 374.) Έτσι οι μονομαχίες καταδικάστηκαν να λαθροβιούν στον περιορισμένο χώρο των μονόστηλων των τετρασέλιδων τότε αθηναϊκών εφημερίδων και στα έμμετρα σχόλια των ουκ ολίγων σατιρικών φύλλων της εποχής.

    Αυτές είναι διάφορες παράξενες λέξεις-κλειδιά από χρήστες που έψαχναν στο Διαδίκτυο και κατέληξαν στο ιστολόγιό μου. Οι λέξεις αυτές συνήθως έχουν να κάνουν με σεξ, μαγεία, περίεργες απορίες ή αστεία διατυπωμένες προτάσεις. Αυτήν την φορά κυριαρχούν αυτές με αισχρό ή σεξουαλικό περιεχόμενο, αλλά υπάρχουν και πολλά κουφά, τα οποία δε μπορώ ν’αφήσω ασχολίαστα.

    «ζάμπα με κέρατο και κέλυφος»
    Ζάμπα λέγεται ο φρύνος σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, λέξη σλαβικής προέλευσης. Επομένως ο αναζητητής περιγράφει κάποιο μυθικό ή εξωγήινο ζώο.
    «τα κουνέλια πρέπει να σφάζονται»
    «πουτάνες κατ’οίκον επίσκεψη»
    «πιο κολλαγόνο είναι καλό του ψαριού ή το ζωικό»
    «εγώ μαθαίνω για τα κουνέλια»
    «τρώγεται το κατοικίδιο κουνέλι;»
    «ταΐσματος σπέρματος μαύρη μαγεία βιβλία»
    «πολυκατοικία με πράσινο φυτό κρέμεται»
    Και ελπίζεις πως θα βρεις το μέρος που ψάχνεις μ’αυτήν την περιγραφή; Εναλλακτικά, κάποιος θα μπορούσε να ψάχνει συγκεκριμένο κείμενο που περιέχει αυτό το απόσπασμα, αν και μου φαίνεται απίθανο.
    «του έβαλαν δύσοσμα υγρά στην εξάτμιση»
    «βίντεο του δίνοντας την ιαπωνική μουνί»
    «τερμοκίπιο για αυγά»
    «παχύ έντερο διαφυγή πορδής»
    «θα πεταχτώ από το μπαλκόνι»
    Διφορούμενο. Θα μπορούσε να εννοεί ότι θα πεταχτεί κάτω απ’το μπαλκόνι ή θα πεταχτεί από το μπαλκόνι με την μεταφορική έννοια ότι θά’ρθει βιαστικά από εκεί. Άραγε μέσα απ’όλη την ομάδα όσων έχουν επισκεφθεί το Ιστολόγιο, που δεν είναι και μικρή, έχει αυτοκτονήσει κανείς στην πράξη; Φυσικά δεν υπονοώ ότι το περιεχόμενο του ιστολογίου μου θα μπορούσε να ωθήσει κάποιον στην αυτοκτονία.
    «κουνέλι τι έχει όταν βγάλει αίμα από το στόμα»
    Προφανώς έχει σοβαρο πρόβλημα! Γιατί δεν τρέχουν στον κτηνίατρο και ψάχνουν στις μηχανές αναζήτησης τι θα μπορούσαν νά’χουν τα ζώα τους με τόσο σοβαρά συμπτώματα; Αν το παιδάκι σου άρχιζε ξαφνικά να τρέμει και να μη μιλάει, θα το πήγαινες στα επείγοντα ή θά’ψαχνες στο Ίντερνετ;
    «καλλιέργεια γαρύφαλλω σε σακούλες»
    «τρόπος να απολαύσεις τη μαλακία»
    Γιατί όπως λέει και η παροιμία, αν πετύχει η μαλακία τύφλα νά’χει το γαμήσει.
    «αν ακουμπήσει σπέρμα στο αιδοίο υπάρχει κίνδυνος εγκυμοσύνης»
    Θεωρητικά υπάρχει.
    «μαγεία με σαπούνι και καρφί»
    «καθυστερημένη αγελάδα»
    Ωχ, πιθανό Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ κι εδώ!
    «το κουνέλι έχει καλό κρέας»
    Καλά, τι έγινε και βρίσκω τόσες αναζητήσεις για φάγωμα κουνελιών; Τόσο βαριά έπεσε η κρίση που σκέφτονται να φάνε τα κουνέλια τους;
    «γαμήσια με γυναίκες χήρες βίντεο»
    «μάνες που καυχιούνται για τσουτσούνια των αγοριών τους»
    «καλλωπισμός μουνιού»
    «κουνέλια για παραγωγή γούνας»
    «κάκτος σκάι με έντομα»
    Γνωστός μύθος για κάποιον υποτιθέμενο κάκτο ή άλλο είδος φυτού, ο οποίος σκάει κι από μέσα βγαίνουν εκατομμύρια μυρμήγκια, αράχνες ή άλλα μικροσκοπικά ζωίφια. Δεν ισχύει. Σε ορισμένες αφηγήσεις ο κάκτος φαίνεται από πριν πως είναι κούφιος μέσα με κινούμενα όντα, επειδή δονείται.
    «ζητείται τρανσέξουαλ στο Augsburg”
    «βίντεο που βάζουν κωλόχερα σε λεωφορείο»
    «μπορούν να κάνουν μάγια με τα χύσια»
    «λεμονοκυπάρισσο πώς να το χαλάσω»
    «κουρού όστρακο καθάρισμα»
    «πηδάει την κοπέλα του με ψεύτικο καυλί και την ψωλή του»
    «ψάρια ενυδρείου το κεφάλι μοιάζει με μυαλό»
    «δέντρο ψευδακακία σε μικρή γλάστρα σε μπαλκόνι»
    «Θεσσαλονίκη μασάζ μπουρδέλα»
    Πολλά παράνομα πορνεία βαφτίζονται χώροι μασάζ για κάλυψη.
    «σκληρά γαμήσια αρσενικά βίντεο»
    «κολλαγόνο πόσιμο μαλιά»
    «γαμάνε ναυτικοί στα λιμάνια του εξωτερικού;»
    Καλά, πόσο αφελής θά’πρεπε νά’ταν αυτή που τό’γραψε αυτό;
    «Πού μπορώ να βρω σκύλο να γαμήσει μουνί;»
    «παράλυση μπροστινών άκρων προβάτου»
    Ωχ, άραγε τρομώδης νόσος;
    «ντατούρα αίσθηση δυνάμεις»
    «πώς καταλαβαίνουμε πώς αδιαθετάνε οι θηλυκές σκύλες»
    «Θεός και Τσιγγάνοι»
    «λύσσα κουνέλια»
    «χαράκωμα στο όνειρο»
    «αντρικό ομοίωμα ντούρο»
    «ερωτικές ιστορίες με αφέντρες»
    «πώς μπορείς να κάνεις βουντού»
    «ευνουχισμένος άντρας σε ζώνη αγνότητας»
    Καλά από τέτοια ακραία φετίχ υπάρχουν πολλά.
    «βυζαντινή στάση στο σεξ»
    «porn εγγονός γαμάει τη γιαγιά του»
    «τσιγγάνικες κατάρες»
    “Μερέσα”, που σημαίνει να πεθάνεις. Χρησιμοποιείται ως βρισιά αρκετά συχνά. Άλλες δεν ξέρω.
    «αιμομιξία ψυχολογικά προβλήματα ζωή, θάνατος»
    «γριές με τριχωτά μουνιά να ψάχνουν νεαρούς για σεξ»
    «κυρία κρύβει το μουνί της σε αντρικό κίλο»
    Τι είναι κίλο; Ή ήθελε να γράψει τίποτε άλλο;
    «πώς να κοροΪδέψω έναν παοκ που πίνει ρετσίνα κόκα κόλα»
    Είναι θαύμα πάντως που μπορείς να χρησιμοποιείς τις μηχανές αναζήτησης. Συνήθως τόσο χαμηλής νοημοσύνης άτομα δε μπορούν ν’ανταπεξέλθουν ούτε στο γκουγκλ.
    «σεξ αληθινές ιστορίες παντρεμένες με λεσβίες»
    «αεροσυνοδός πιπώνει»
    «ψωλές σε αντρικά κωλαράκια»
    «η καυλιάρα παπαδιά»
    «νόσος Alzheimer σίτιση από τη μύτη»
    «χιτίνη ερπετά»
    «γυναίκες που τσακώνονται στο ρινγκ και γαμιούνται»
    Τι;
    «ιερέας πέφτει σε αρσενοκοιτία πώς επιτιμάται»
    Νομίζω πως καθαιρείται κατά το Πηδάλιο.
    «ματωμένα αιμοφόρα αγγεία στους όρχεις»
    «βόας τρώει λιοντάρι»
    «ο άντρας μου τρώει πούτσα μπροστά μου»
    «πώς σου ανεβεί η αδρεναλίνη»
    «πορνό ιταλικό τριχωτά μουνάκια»
    «καυλωμένες μαμάδες ψάχνουν μικρά αγόρια»
    «βίντεο δωρεάν γυναίκες να μαλακίζονται και να χύνουν»
    «άσπρα πηκτά υγρά μετά την ωορηξία δηλώνουν μη γονιμοποίηση»
    «γαμήσια με το σκύλο της»
    «απόκρυφα γαμήσια»
    «άλογο γλείφει γυναίκες για γαμήσι»
    «πορνόγερος βίντεο κοπρολαγνεία»
    «φοιτήτριες πρώτο δοκιμάζουν πρωκτικό σεξ»
    «φτιάχνω μόνος μουνάρες Ελληνίδες»
    «τρόποι καλής μαλακίας»
    «πώς σκοτώνει ο σκαραβαίος»
    Ο σκαραβαίος δεν είναι σαρκοφάγο.
    «γέροι πηδάνε πιτσιρίκες φωτογραφίες και βίντεο από ελληνικές ταινίες»
    «ελληνικά γαμήσια και χύσιμο μέσα στο μουνί»
    «ιστορίες σεξ με βιασμό και χύσιμο μέσα στο μουνί»
    «γαμήσια με τρανσέξουαλ»
    «φουσκωμένο μουνί xxx”
    «παρδαλές καπότες»
    «χάμστερ ψυχολογία»
    Έχει την ψυχολογία κάθε μικρού γούνινου θηλαστικού. Φοβάται συνεχώς μην το φάνε, αγαπάει τα παιδάκιατου, τα οποία όμως συχνά του πεθαίνουν χωρίς να μπορεί να τα βοηθήσει, και γενικά ζει μέσα στο φόβο και την ανησυχία. Γι’αυτό θα πρέπει να τό’χουμε σ’ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον, να το αγαπάμε και να μην το τρομάζουμε, για να μας εμπιστευτεί κι αυτό.
    «παππούς ψήνει την ππιτσιρίκα να την γαμήσει»
    «χαζός γεωλόγος θέματα»
    «αφέντρα δουλειές του σπιτιού»
    «γαμήσι με τριχωτή γριά»
    «μέρες πριν το κουνέλι is what language”
    Μάλλον το κομμάτι είναι αντιγραφή από κάποιον που δεν ξέρει ελληνικά, ή από βλάκα.
    “τιμές πορνείων»
    «τι σημαίνει μυγάδες»
    Μιγάδες με ι, όχι υ, δενέχουν σχέση με τις μύγες! Οι απόγονοι γονέων διαφορετικών φυλών. Δεν το θεωρώ τόσο χαζή απορία, γιατί ξέρω πολλούς που νομίζουν ότι οι μιγάδες είναι απλώς αυτοί με μελαμψό δέρμα.
    «μετά από κάκωση στο κεφάλι νευρικότητα αμνησία»
    «όταν στην κατασκήνωση από μια ομάδα έχει διάρροια και μετά το κολλάει ο άλλος έχει να τον πονάει η κοιλιά του πάνω και κάτω κι έχει πρήξιμο»
    Τι;
    «τρόποι θεραπείας από βουντού»
    «ελληνική πόρνη γυναίκα πηδάει άντρας με λάστιχο πουλί»
    «θέλω τεράστιο καυλί»
    «κατουριέμαι και καυλώνω»
    Ομοράσι! Γιαπωνέζικο φετίχ με κατούρημα.
    «βουντού με χελώνες»
    «γερμανικά γαμήσια στην παραλία»
    «είναι αμαρτία να γλείφεις τα γεννητικά όργανα του άντρα σύμφωνα με την ορθοδοξία»
    Καλά, σύμφωνα με την ορθοδοξία οτιδήποτε πέρα από απλό ιεραποστολικό μέσα στο γάμο, και καθαρά για την τεκνοποίηση, είναι αμαρτία, ξεφυλλίστε λίγο το Πηδάλιο και δείτε!
    «ρούχα πούτσα και χορός»
    «την κατούρησα μέσα στον πρωκτό»
    «καυλωμένες 60άρες με οργασμό»
    «εκχύλισμα του Θιβέτ, μυρίζει το στόμα»
    “μουνί με γεύση φράουλα»
    «φώτο μουνιά με έρπη»
    «ξόρκι για να εξαφανίσω την τράπουλα»
    «ανώμαλο βίντεο γαμάω την πεθερά μου στο σπίτι της»
    «γιατροσόφια για την αποβολή του χασίς από τον οργανισμό»
    «τι χρώμα είναι η πούτσα όταν καυλώνει»
    «θάμνος που τραβάει τον άνθρωπο στην Αφρική»
    Μύθος είναι αυτό, κανονικά τέτοιο φυτο δεν υπάρχει.
    «ψάχνω αφέντρα να με γαμάει»
    “τα πιο φθινά χάμστερ»
    «βρωμάει ο κορμός του δέντρου»
    «μας βλέπουν τα κουνέλια»
    «ιστορίες γκέι πατέρας γαμάει τον γιο»
    «μουνάκια καύλα σέξι Καναδά»
    «καρύδια Νέας Γουινέας φυτό φροντίδα»
    «ελαιοτριβεία μεγάλα βυζιά»
    “παίρνω πόσιμο κολλαγόνο γιατί πονά»
    Μύθος είναι, το κολλαγόνο δε βοηθά σε τίποτα.
    «μικρό. κινέζικο. πιπίνι. γαμιέται»
    «η μεγαλύτερη κλανιά ιπποπόταμου σε zoo”
    «όνειρο με γυρίνους»
    «σε περιμένω παντού»
    «σκαθάρι φοιτήτριες γαμιούνται βίντεο»
    «ζώο που γεννούσε αυγά αλλά θήλαζε τα μικρά του»
    Ακόμα υπάρχουν ελάχιστα τέτοια θηλαστικά.
    «για να ξεκινήσει ένας μανάβης περιπλανόμενος τι χαρτιά χρειάζεται»
    Καλά, ως τώρα απ’τις πιο αστείες αναζητήσεις που έχω διαβάσει!
    «γιατί η χελώνα ξηράς μου κοιμάται συνέχεια;»
    Με την πτώση της θερμοκρασίας πέφτει και ο μεταβολισμός των ερπετών.
    «γιος γαμάει μπαμπά»
    «της τον έσπασα τον παρθενικό υμένα»
    «Μετατρόν στύση»
    «ένα σκαθάρι με δαγκάνες μαύρο και πολλά πόδια»
    Πάνω από έξι πόδια δε γίνεται να έχει. Συχνά όμως ο φόβος παραμορφώνει τα πράγματα, όπως τα φίδια, που πολλοί τα βλέπουν πολύ μεγαλύτερα απ’ό,τι είναι στην πραγματικότητα.
    «κάκτοι δηλητήριο αυξάνει thc κάνναβης»
    «μουνιά παχύσαρκα»
    «η γέννα της Λίμπο»
    Ωχ, ξέρουν τη Λίμπο την κουνελίτσα μου!
    «η πόσθη μου κρεμάστηκε φόρουμ»
    Πάνε κάνε περιτομή!
    «γυναικεία υπανάπτυκτα αρχίδια»
    Μύθος κι αυτό, οι ωοθήκες είναι το αντίστοιχο των όρχεων στις γυναίκες, που αναπτύσσονται εμβρυικά απ’τον ίδιο πρόδρομο.
    «τρόπος να μετριάσω τη χαρμάνα από την ηρωίνη»
    «δωδεκάχρονες γυμνές»
    «youtube βάτραχος πίπα»
    Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το γένος βατράχων Pipa υπάρχει.

    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    Join 30 other followers